విశ్వపుత్రిక వీక్షణం – “విశ్వం పిలిచింది”

రచన: డా.విజయలక్ష్మీ పండిట్

చేతిమీద చల్లగ ఏదో స్పర్శ తగలడంతో కండ్లు తెరిచాడు అభిదీప్.ఆ స్పర్శలో ఎంతో స్వాంతన ..ఏదో మహత్తు వున్నట్టు తోచింది.
లేచికూర్చుని ఎవరా అని చుట్టూ చూశాడు.
తనపక్కన ఒక యువకుడు నిలుచుని వున్నాడు.
అతనిలో ఏదో చెప్పవీలుకాని తేజస్సు .అతని ఒంటినుండి ఆహ్లాదంగా ప్రవహిస్తూ చల్లగా
అభిదీప్ ను తాకుతూంది.
“ఎవరు మీరు “ అంటూ ఆ అర్ధరాత్ర సమయంలో తన నిద్ర చెరిగిపోయినందుకు చీకాకుగా అడిగాడు చుట్టు చూస్తూ..,
మిద్దెమీద పిండి ఆరబోసినట్టు వెన్నెల వెలుగు. తనకు కొంచెం దూరంలో అమ్మ , నాన్న, చెల్లి పడుకొనివున్నారు పడకలపైన.
అప్పుడప్పుడు వేసవి కాలంలో ముఖ్యంగ వెన్నెలలో చల్లని గాలికి పడుకోవడం అలవాటు చేశాడు పదహారేండ్ల అభిదీప్ అందరికి.
అందుకు కారణం..,చిన్నప్పటినుండి
అభిదీప్ కు ఆకాశమన్నా నక్షత్రాలన్నా చందమామన్నా అమితమైన ఆసక్తి , ఇష్టం .
“మీరు ఎవరు ? ఎందుకొచ్చారు? ఏంకావాలి “అన్నాడు అభిదీప్ ఆ యువకుడినుద్దేసించి.
“నా పేరు చంద్రుడు ,నేను నీకోసమే వచ్చాను
అభి “అన్నాడు అతడు.
“నా పేరు ఎట్లా తెలుసు ఇతనికి ?అదీ అమ్మ నాన్న ,దగ్గరి ఫ్రెండ్స పిలిచినట్టు అభి అనిపిలుస్తున్నాడు “ అనుకుమ్మాడు అభిదీప్.
“నేనెట్లా తెలుసు మీకు ..,నా పేరుకూడా చెప్పకనే పిలుస్తున్నారు” అన్నాడు
“నేను నీ బాల్యంనుండి నీ స్నేహితున్ని . ఇంకా చిన్నగా వున్నపుడు నీవెప్పుడు మీ అమ్మ నడుగుతూ వుండేవాడివి కదా..,చంద్రుడు నా స్నేహితుడంటావు కదా .., ఎప్పుడు నాకోసం క్రిందికి దిగివచ్చి నాతో ఆడుకోడేమి ..? “అని
అన్నాడు చంద్రుడు.
నా చిన్నప్పటి మాటలు ఇతనికెలా తెలుసని
మరింత ఆశ్చర్యంతో అనుమానంతో చంద్రుడి
వైపు చూడసాగాడు అభిదీప్.
“మీరెప్పుడు ముందెపుడు నాకు కనిపించలేదు
ఇప్పుడెందుకు వచ్చారు “ ఇంత రాత్రి అని ..,
మీరు చంద్రుడన్నారు ..,అయినా చంద్రుడు మవిషి ఆకారంలో వుండడు కదా “ అంటూ పౌర్ణమి చంద్రుని వైపు చూశాడు అభిదీప్.
“నీవు ఆస్ట్రోనట్ కావాలి చంద్రుడిపై కాలుపెట్టాలి ,తిరగాలి అని ఎప్పుడు నీలో రగులు తూంటుంది కదా ,ఆ నీ కోరిక..ఆకర్షణకు ఇక దిగురాక తప్పలేదు నాకు మిత్రమా ..” అంటాడు చంద్రుడు.
“మీకెలా తెలుసు నా మనసులోని కోరికలు, ఆలోచనలు” అని అడుగుతాడు చంద్రుడిని.
“మాకు అందుతాయి అభి ..,నిర్మల నిశ్చల నిజాయితి మనసు కోరికల ఆలోచనల తరంగాలు.
మా చైతన్యము .., కాన్సియస్నెస్ వాటిని
గ్రహిస్తుంది .., రెండు రోజుల క్రితం భారతదేశం
చేసిన “చంద్రయాన్” అంతరిక్ష ప్రయోగం విజయవంతమయినపుడు పొంగిపోయీవు.
నీవు కూడా ఆస్ట్రోనట్ అయి భూమికి దగ్గరున్న చంద్ర గ్రహాన్ని మనుషుల ఆవాస యోగ్యంగా చేసే ఆ భృహత్ కార్యంలో నేను వుండాలి..,చంద్రగ్రహంపై
కాలుమోపాలి..,అక్కడ చెట్లను మెక్కలను పెంచి మానవ ఆవాసాలను ఏర్పరచాలి అని నీ మనసులోని బలంగా నాటుకున్న నీ కోరికను మీ అమ్మ నాన్నలతో అన్నావుకదా. అప్పుడు
వారు ఒకరి మొహం ఒకరు చూసుకుంటూ నీ
కోరికను కొట్టి పారేశారు కదా..?!”
“ఆ నీ కోరిక చిన్నప్పుడు నీ గుండె
లోతులలో నాటుకుని పెద్ద వృక్షమై ఇప్పుడు బయట పడిందని వాళ్ళకు తెలియదు. ఆ నీ కోరికను నెరవేర్చే వైపు నీకు చేయూతనిచ్చి నిన్ను సన్నద్ధం చేయడానికి విశ్వం నన్ను నీ వద్దకు పంపింది అభి “ అన్నాడు చంద్రుడు.
“నిన్ను నాతో చంద్ర గ్రహానికి తీసుకుపోయి
భవిష్యత్ లో మానవులు .. మీరు ఏర్పరచ బోయె
ఆ ఆవాసాలను .., అదే మూన్ కాలనీలను
నీకిపుడే చూపిస్తాను వస్తావా . నన్ను చంద్రా అని పిలువు “ అని మిలమిల మెరుస్తున్న తన
కుడి చేతిని చాచాడు చంద్రుడు అభిదీప్ వైపు.
ప్రేమతో ఆప్యాయంగా పిలిచిన ఆ మాటలు
అభిదీప్ మనసును తాకాయి. కొంచెంసేపు తటపటాయించాడు ..ఈ అగంతకుడితో
పోవడం మంచిదా కాదా .. అనుకుంటూ..,
మరల కొన్ని నిముషాలకు చంద్రునితో వెళ్ళాలనే నిర్ణయం తళుక్కున మెరిసి చంద్రుని చేయందుకున్నాడు నిద్రపోతున్న అమ్మ
నాన్నలను చూస్తూ .
“నేను మరలా మీ ఇంట్లో ఇక్కడ ఈ రాత్రికే మీ అమ్మ నాన్న మేలుకోక ముందే దింపుతాను నిన్ను అభి ..రా” అంటూ అభిదీప్ చేయి పట్టుకున్నాడు.
అభిదీప్ శరీరమంతా ఏదో విద్యుత్ అయస్కాంత
శక్తి పాకి దూదిపింజలా శరీరం తేలికై అంతరిక్షంలో
చంద్రుడితో కూడా మాయమయ్యాడు .
అభిదీప్ కు ఊహించే శక్తి, సృహ ఏమిలేవు.
అంతా శూన్యం గా తోచింది.
అభిదీప్ కు సృహవచ్చేప్పటికి చంద్రుడితో
కూడా చంద్రగ్రహంపై వున్నారిద్దరు.
చంద్రుని శరీరం లాగే ఏదో శక్తి అభిదీప్ లో ప్రవేశించి శరీరంపై ఏ తొడుగు ఏమిలేకుండానే చంద్రుడు తన చేయిపట్టుకుని నడిపిస్తున్నాడు.
శరీరం లేనట్టు తను చంద్రుడితో గాలిలో తేలిపోతూ చూస్తున్నాడు ఆసక్తిగా.
చంద్రగ్రహం పై మనుషుల కాలనీలు వెలిసాయి.
గుండ్రని మెరిసే బోర్లించిన పేద్ద తెల్లని ఇండ్లు బారులు బారులుగా . మధ్యలో పెద్ద
గాజు తలుపులతో అల్యూమినియంలా మెరసే
తొట్లలో పచ్చని చిన్నగ గిడసబారి బోన్సాయి చెట్లు మొక్కలు కాయలు పండ్ల తో నిండుగా ఉన్నాయి. అక్కడక్కడా మనుషులు తేలుతూ పండ్లు కూరగాయలు సేకరిస్తూ కనిపించారు. వాళ్ళ శరీరాలకు తలకు పలుచటి తొడుగులున్నాయి.
వీపుమీద చిన్న ఆక్సిజన్ సిలిండర్.
“ మనుషుకు కావాలసిన ప్రాణవాయువు.., అదే ఆక్సిజన్ సప్లై ఎలా ..చంద్రునిపై ఆక్సిజన్ వుండదుకదా..” అని అడిగాడు అభిదీప్.
“భూమిపైని గ్రీన్ హౌస్సెస్ లాగ ఇక్కడ
ఘనీభవించిన నీటిని తెచ్చి నిలువచేసుకుని ఈ వాతావరణానికి పెరిగే ఆహారపు మొక్కలను పెంచుతున్నారు., పిండిపదార్థాలు తయారుచేసే కిరణజన్యసంయోగ క్రియ ప్రక్రియ కోసం కార్బన్ డయాక్సైడ్ను విడుదలచేసే మొక్కలను,ఆ ప్రక్రియలో కార్బన్ డయాక్సైడ్ను గ్రహించి పచ్చని చెట్లు
విడుదలచేసే ఆక్సజన్ ను
సేకరించి స్టోర్ చేయడం,ఇక్కడున్న మనుషులకు ఆహారానికి కాలాల్సిన అనుకూల పంటలు పండించుకోవడం ఇక్కడ పెద్ద పరిశ్రమ.
హీలియం ఖనిజం తీసే గనులు , రాకెట్, సెటలైట్ లాంచింగ్ స్టేషన్లు చాలా దేశాలు ఇక్కడ నడుపుతున్నాయి. భూమిపై హీలియం నిక్షేపాల కొరతుంది.హీలియం నుండి విద్యుశ్చక్తి ని తక్కువ కర్చుతో తయారు చేయడానికి వీలున్నందువల్ల
కూడా ఇక్కడ ఆ గనుల నుండి తీసి భూమికి తీసుకుపోతున్నారు. చంద్ర గ్రహం నుండి ఇతర గ్రహాలకు సెటలైట్ లను దూరాన్ని అధికమించి పంపడం తక్కువ ఖర్చుతో కూడుకున్న పని అందువల్ల రాకెట్ లాంచింగ్ స్టేషన్లు వెలిసాయి చంద్ర గ్రహంపైన అన్నాడు చంద్రుడు .

“చంద్రా ఇది భవిష్యత్ పరిస్థితి అన్నావుకదా ఇప్పుడు భూమిపై ఏ సంవత్సరం జరుగుతూంది”
అడిగాడు అభిదీప్.

“ఇప్పుడు భూమిపై 2040 వ సంవత్సరం నడుస్తూంది . ఆ కాలంలో నీవుకూడా ఒక వ్యోమగామునిగా అంటే ఆస్ట్రోనట్ గా ఇక్కడ
ఉండి కొన్ని ముఖ్యమయిన ప్రయోగాలు జరుపుతావు అభి “ అన్నాడు చంద్రుడు.

ఆశ్ఛర్యంతో అభిదీప్ ముఖం వెలిగింది .అవునా అన్నట్టు చూశాడు . చంద్రుడు చిరునవ్వుతో తల ఊపాడు.

అభిదీప్ మెదడులో ఒక అలోచన మెదిలింది.
“ నీఆలోచన నీ కుటుంబాన్ని గురించి కదా.. నీ భార్య బిడ్డ భూమి పైనే వుంటారు.నీవు మాత్రం ఐదు సంవత్సరాలు ఇక్కడ ముఖ్యమయిన ప్రయోగాలు చేసి కీర్తి గడిస్తావు.”

తనమనసులో మెదిలే ఆలోచనలు చంద్రుడు పసికట్టడం ఆశ్చర్యంగా వుంది అభిదీప్ కు.

“ఈ విశ్వమంతా శక్తి తరంగాల మయం అభి ..,నీ ఆలోచనల శబ్దతరంగాలు నాకు చేరి నీ ఆలోచనలు ఏమిటో తెలుస్తాయి “అంటాడు చంద్రుడు.

కొడుకు చేయిపట్టి నడిపిస్తున్న తండ్రి లా చంద్రుడి చేతిలో తనచేయితోఅభిదీప్ ఎంతో ఉత్సుకతతో విమానంనుండి క్రింద భూమిపైన దృశ్యాలను తిలకించి ఆనందించే పిల్లాడిలా చంద్ర గ్రహం ఉపరితలంపైని మానవ ఆవాసాలను ప్రయోగశాలలను, ఇతర గనులను, రాకెట్ లాంచింగ్ స్టేషన్లను ఆనందంతో తిలకించాడు.

“ అభి ఇంక బయలుదేరుదాము మీ అమ్మ నాన్న లేవక ముందే తెలవారక ముందే నిన్ను మీ మిద్దె పైన దింపుతాను . లేకపోతే మీ అమ్మ నాన్న కంగారు పడతారు రా… “అన్నాక అంతా శూన్యం..

కొన్ని క్షణాలలో మిద్దెపైన వున్నా రిద్దరు.తన మునుపటి శరీర స్థితిని పొందుతాడు అభిదీప్.

ఆ సమయంలో అభిదీప్ మనసులోని అనుమానానికి చంద్రుడు ఇలా జవాబిచ్చాడు.।
“ అభి నీవు నాతో కూడా చంద్రునిపైకి వచ్చిన
రీతిన మానవులు చంద్రగ్రహానికి వెళ్ళలేరా
అని అనుకుంటున్నావు..,అది ఈ మానవ
శరీరంతో వీలుకాదు.మనోమయ తరంగ సూక్ష్మ
శరీర జీవులు వేరే వున్నారు..,
నీవు నాతో చంద్రుడిపై తిరుగాడిన అనుభవం అనుభూతి నీవు భవిష్యత్తులో నీ లక్ష్యం నెరవేరడానికి తొలిమెట్టు. నీ కలను సజీవంగ వుంచి నిన్ను విశ్వం ముందుకు నడిపిస్తుంది మిత్రమా..”
అంటూ అభిదీప్ ను కౌగిలించుకుని “ఇక సెలవు “అంటూ అభిదీప్ చేయివదిలి పెడతాడు.

ఆ అయస్కాంత అద్భుత అనుభవం అభిదీప్ ను
చాల సంవత్సరాలు వెంటాడింది.

***

అభిదీప్ కొడుకు శశాంక్ వాళ్ళనాన్న చెప్పిన కలలాంటి తన అనుభవాన్ని ఆశ్చర్యంతో విన్నాడు.
చంద్రుడిపై తన ఐదు సంవత్సరాల ప్రయోగాలు ముగించుకుని తిరిగి వచ్చిన తరువాత చంద్రునిపై తన అనుభవాలను భార్య దివ్య కొడుకు శశాంక్
తో పంచుకుంటాడు.

పది సంవత్శరాల శశాంక్ ఆ సమయంలో వాళ్ళనాన్ననడుగుతాడు,” నాన్నా మీకు ఎందుకు ఆస్ట్రోనాట్ అవ్వాలనిపించింది .., తాత నాన్నమ్మ ఒప్పుకున్నారా ?“ అని.

“ అది నాజీవిత కల శశాంక్ ..,నేను చిన్నప్పుడు
మా అమ్మ ఒడిలో కూర్చోపెట్టుకుని చంద్రున్ని చూపిస్తూ అదిగో ఆ
చల్లని చంద్రుడు నీ స్నేహితుడు నాన్నా..
నీవు కూడా వెళతావా చంద్రున పైకి అని చంద్రుని తలంపై అడుగిడిన వ్యోమగాములగురించి చెప్పేది.
ఆ మాటలు నాలో అన్నంతో పాటు జీర్ణ మయి నా శరీర ధాతువుల్లో కలిసిపోయి నా జీవన కలగా ధ్యేయంగా మిగిలిపోయింది.చంద్రుని పైకి వెళ్ళాలనే కోరిక బలంగా ఉండిపోయింది.
నా కోరికను ,సంకల్పాన్ని ఈ విశ్వం గ్రహించి నాకు తోడయి చంద్రుడితో ఆ అపురూప అద్భుత అనుభవాన్నిచ్చింది.
ఆ నా బాల్యపు సృతులతో , చంద్రునితో కలలాంటి అనుభవంతో నా వెన్నంటి నడిపించింది విశ్వం నన్ను “ అని అంటాడు కొడుకుతో అభిదీప్.

“నాన్నా చంద్రునితో చంద్రగ్రహంపైకి వెళ్ళి వచ్చిన మీ కల లాంటి ఆ అనుభవాన్ని తాత నాన్నమ్మ తో చెప్పారా మీరు..వాళ్ళేమన్నారు ?”అని అడుగుతాడు శశాంక్.

“రెండుమూడ సార్లు చెప్పినపుడు వాళ్ళు అయోమయంతో నన్ను చూస్తూ వీడికేదో గాలి సోకినట్టుందనుకుని మా అమ్మమ్మ ఊరి
దగ్గర వున్న అవధూత దగ్గరకు తీసుకున వెళ్ళారు.
మా అమ్మమ్మ ఆ అవదూతను తన పరమగురువుగా భావించ తన పిల్లల జీవిత సమస్యలను చెపుకుంటూ ఆ అవధూత సలహాలు తీసుకున స్వాంతన పొందుతూండేది.

మా అమ్మ నాన్న అమ్మమ్మ వాళ్ళు నన్ను ఆ అవదూత దగ్గరకు తీసుకెళ్ళినారు.
మేము అతనున్న ఆశ్రమం లోపలికి వెళ్ళగానే
కండ్లు తెరిచి నావైవు చూసి,
“ చంద్రుడి చేయి పట్టుకుని “చంద్రయాన్” చేసి చంద్రునిపై కాలు పెట్టి భవిష్యత్ లోని మానవుల ఆవాసాలను చూసివచ్చావు అభిదీప్ అదృష్టవంతుడివి “అన్నాడు.

“చంద్రుడి చైతన్యం చెప్పినట్టు ఇతడు చంద్రుడి పైకి వెళతాడు “అని కండ్లు మూసుకున్నాడు.
అప్పటినుండి అమ్మ నాన్నలు నా ప్రయత్నాలకు లక్ష్య సాధనకు అన్ని రకాలుగా సపోర్ట్ చేశారు .

“శశాంక్ ఇప్పుడు నేను చెప్పే దేమంటే జీవితంలో యవ్వనంలోనే ఆలోచించి ఒక మంచి లక్ష్యాన్ని
పెట్టుకోవాలి.ఎవరికోసమో కాకుండా నీవేమి కావాలనుకుంటావో , సాధించాలనుకుంటావో ఆ కలను సాకారం చేసుకొని సాధించడానికి నిజాయితితో నీ వంతు శ్రమించాలి.
మనుషులన్నాక ప్రేమలు, పెండ్లిల్లు పిల్లలు ఇవి సహజంగా జరిగేవే కాని నీవు పెట్టుకున్న ఆ లక్ష్యం ,కల నిన్ను ఆ వైపు నడిపించి అమూల్యమయిన మన జీవితానికి ఒక సార్థకతనిస్తుంది.
ఆ కల గురించిన చింత తీవ్రతను బట్టి అది మంచి పని అయినప్పుడు ఒళ్ళంత కండ్లు చెవులతో మనను ఎల్ల వేళల కనిపెట్టుకుని వున్న ఈ విశ్వం మన సంకల్ప సాధనవైపు నడిపిస్తుందని నా గట్టి నమ్మకం .”అంటాడు కొడుకుతో అభిదీప్.

బాల్కనీలో కూర్చొని వాళ్ళనాన్న చెప్పిన వుదంతం విన్న శశాంక్ చీకటి కమ్ముకుంటున్న ఆకాశంలో మిణుకు మిణుకు మంటున్న నక్షత్రాలవైపు చూస్తూ వుండిపోయాడు.

లోపలికి నడిచిన అభిదీప్ వంటింట్లో ఉన్న
భార్య దివ్య దగ్గరకు వచ్చి, “ దివ్య ..శశి కి సరయిన వయసులోనే నా జీవితానుభవాలను లక్ష్య సాధను గురించి చెప్పాను.అల్లరి చిల్లర తిరుగుడులు ఆలోచనలకు చోటివ్వకుండా వాడి మనసు ఒక జీవిత లక్ష్యాన్ని ఏర్పరచుకుని ఆ దిశవైపు సాగాలని నాకోరిక దివ్య” అంటాడు.

ఒక జీవితలక్ష్యం తో తన తో కూడా చదివిన అభిదీప్ ను ఎంతో అభిమానించేది దివ్య.
ఇద్దరు ఇష్టపడి పెండ్లి చేసుకున్నారు. దివ్య
అభిదీప్ బుజంపై చేయివేసి నవ్వుతూ “నీ కొడుకు ఏమి కలకంటాడో..ఆ మంచి లక్ష్య సాధనవైపు నడిపించమని విశ్వం ను వేడుకుంటూ శశిని గైడ్ చేయడానికి ఎవరిని పంపుతుందో చూడాలి మనం .” అంటుంది దివ్య .
*******
By

తరం – అనంతం

రచన : సోమ సుధేష్ణ

హరిణి ఇంట్లోకి రాగానే సుజాత ఎదురుగా వెళ్లి మనవరాలిని గట్టిగా కౌగిలించుకుంది. హరిణి మొహాన్ని చేతుల్లోకి తీసుకుని ఒక క్షణం చూసింది. మనవరాలి కళ్ళల్లోంచి కారుతున్న కన్నీటిని ప్రేమగా తుడుస్తూ భుజాలపై చేయివేసి లోపలికి తీసుకెళ్ళి సోఫాలో కూర్చోబెట్టి తాను పక్కనే కూర్చుంది. నిన్నంతా ఫోనులో జరిగిన తంతు గురించి చెప్పి గుండె లవిసి పోయేలా ఏడ్చే మనవరాలిని వెంటనే తన దగ్గరకు రమ్మని చెప్పింది. కారు డ్రైవ్ చేయడం మొదలు పెట్టినప్పటి నుండి హరిణి తరుచుగా నానమ్మ, తాతలను విజిట్ చేస్తూనే ఉంది. జయరాం, సుజాత దంపతులు ఇండియాలో అర్లీ రిటైర్ మెంటు తీసుకొని ఉన్నవన్నీ అమ్మేసుకుని అమెరికాలో కొడుకు దగ్గరకు వచ్చారు. వచ్చిన సంవత్సరం లోనే వర్క్ పర్మిట్ తీసుకున్నాడు జయరాం. ప్రపంచం నలుమూలలా తిరిగిన వాళ్ళు గాబట్టి ఆ అనుభవమున్న ఇంటలిజెంట్ ఇంజనీరు పర్మిట్ వచ్చిన ఆరునేల్లోనే ఒక కంపెనీలో ఉద్యోగం చూసుకుని కొడుకుకు దగ్గరే ఆరు మైళ్ళ దూరంలో ఉన్న రిటైర్డ్ కమ్యూనిటి లో రెండు బెడ్ రూమ్స్ ఉన్న చిన్న ఇల్లు కొనుక్కు న్నారు. జయరాం ‘మా కుటీరానికి’ రండి అందరితో అంటాడు. విన్నవాళ్ళకు అదే మాట అలవాటై పోయింది. బస్ సర్వీస్ ఇంటిదగ్గరనుండే ఉంది గాబట్టి అన్ని చోట్లకు వెళ్ళడం తమ పనులు తామే చేసుకోవడం అలవాటై పోయింది. దగ్గరగా ఉండటం మూలాన గ్రాండ్ చిల్రన్ ను పెంచడంలోని అందమైన అనుభవాలలో భాగమై పోయారు. తాత, నానమ్మ అంటే హరిణికే కాదు పదేళ్ళ తర్వాత పుట్టిన ట్విన్ బాయ్స్ కూడా ప్రాణమే.
హరిణి కాలేజి పూర్తి చేసి పై చదువులు వద్దని ఉద్యోగం చూసుకుంది. కాలేజీలో తనకు రెండేళ్ళు సీనియర్ అయిన కపిల్ ను ప్రేమించి పెళ్ళి చేసుకుంటానంటే పేరెంట్సు ఎగిరి గంతేసారు. ముప్పై దాటి నలభయ్యో పడిలో ఉంటె గాని పెళ్ళి ధ్యాస రాని పిల్లలున్న ఈ రోజుల్లో ఇరవై ఐదేళ్ళ కూతురు తనకు తానై ‘నేను ప్రేమించాను, పెళ్ళిచేసుకుంటా’ నంటే ఏ తల్లితండ్రులు మాత్రం ఎగిరి గంతేయరు! వాళ్ళకు మొదట్లో నమ్మడానికి కాస్త టైం పట్టింది.
“నేను ఎంతో ఇష్టంగా ఇండియానుండి పెళ్ళి పత్రికలు అచ్చువేయించి తెప్పించుకున్నాను కద నానమ్మ! పెళ్ళి ఆహ్వానాలు పంపాలని సిద్ధమవుతూ ఉండగా ‘నేను మనసు మార్చుకున్నాను.’
అని చెప్పి వెళ్లి పోయాడు కపిల్. పెళ్ళి చేసుకునేటంత ప్రేమ లేదట. ఆరునెల్ల నుండి నాతో ఎంతో ప్రేమగా తిరిగాడే గాని చిన్న హింట్ గూడా కనిపించలేదు.” హరిణి వెక్కుతూ మాటలను పూర్తి
చేయక ముందే కట్ట తెగిన నదిలా బోరున ఏడ్చింది. ఆ పక్కనే టేబుల్ మీద ఉన్న టిష్యు
అందుకుని సుజాత మనవరాలి కళ్ళు తుడిచి, తన కళ్ళు కూడా తుడుచుకుంది. ప్రేమో లేక మొదటిసారి మరో స్నేహ భావమో తెలీని యౌవ్వనం అనుకుని మనవరాలిని ఓదార్చింది. ఎలాంటిదైన సరే మనవరాలు బాధ పడితే భరించలేదు.
హరిణిని దగ్గరగా తీసుకుని వీపుపై చేతితో నిమురుతూ కాసేపు ఇద్దరూ అలాగే ఉండిపోయారు.
“కొన్ని వారాలుగా కపిల్ లో మార్పు కనిపించినా పెళ్ళి ముందు వచ్చే నర్వస్ నెస్ అను కున్నాను. నాకసలు అనుమానమే రాలేదు. మొన్న కార్లో రైడ్ కు తీసుకెళ్ళి అతని మనసులోని మాట చెప్పాడు. నీమీద అనకు ప్రేమ ఎప్పుడూ ఉంటుంది కానీ పెళ్ళంటే నేను…నానమ్మా! కపిల్ ఆ మాట చెప్పినా నేను వెంటనే నమ్మలేక పోయాను. తుపాకీ గుండులా వదిలాడు.” నానమ్మలో ఒదిగి పోతూ దుఃఖాన్ని ఆపుకోవాలని ప్రయత్నించింది.
“దుఃఖాన్నిఆపుకోకు. బాధను వెలికి రానివ్వు. పెళ్ళి అయ్యాక అతడి మనసు మారేకంటే ఇప్పుడు మారడమే మంచిదయింది. అందుకే జరిగింది మన మంచికే అనుకోవాలి. ఈ వయస్సు లో ప్రేమ గురించి సరిగ్గా అవగాహన లేక అన్ని ఇష్టాలను ప్రేమ అనుకునే వారున్నారు.” నచ్చ చెప్పే ధోరణిలో అంది సుజాత.
“ఉ..ఊ.. కపిల్ మనసు మారకుండా మొదట్లో లాగే ఉంటె బాగుండేది. నేను ఎప్పుడూ కపిల్ ను లవ్ చేస్తాను. నేను బతికి ఉన్నంత కాలం లవ్ చేస్తాను. నిజం నానమ్మా.” యువత మనసు తెలిసిన సుజాత,
“కపిల్ ను మరిచి పొమ్మని నేను చెప్పను. నువ్వు మరిచి పోలేవు కూడా.” హరిణి మొహంలోకి చూస్తూ “ప్రేమలో పడటం మన ప్రమేయం లేకుండానే జరుగుతుంది. కానీ అది నిజమైన ప్రేమ అవునా కాదా అన్నది తెలుసుకోవడానికి కొంత టైము పడ్తుంది. నిన్ను నిజంగా ప్రేమించేవాడిని గుర్తు పట్టి అతన్ని ప్రేమించడం నేర్చుకో. నువ్వు సుఖపద్తావు. నీ మనసు అమృతం.”
హరిణి తల అడ్డంగా తిప్పింది. మరొకరిని ప్రేమించడమా! ఇంపాజిబుల్!
“హరీ! మనిద్దరం టీ తాగుదాం రా. నీకు పాలకూర పకోడీ ఇష్టం. ఆ స్టీలు డబ్బాలో ఉన్నాయి
పట్టుకురా.” సుజాత టీ పెడ్తోంది.
“నానమ్మా! నువ్వు, తాతయ్య మాఇంటికి వచ్చేయండి. డాడీ మీరెలా ఉన్నారో నని ఎప్పుడు
మీగురించి వర్రీ అవుతుంటారు.”
సుజాత నవ్వుతూ, “తాతకు, నాకు అక్కడ ఏం తోస్తుంది చెప్పు. దినమంతా మీరెవ్వరు ఉండరు. ఇక్కడ చాల మంది ఇండియన్స్ అన్ని రకాల వాళ్ళు ఉన్నారు. ఎవరో ఒకరు అటు పోతూ, ఇటు పోతూ వస్తుంటారు, మమ్మల్ని పలకరిస్తుంటారు. అయినా మీరెంత దూరం గట్టిగా అరిస్తే విని పిస్తుంది.”
“నీకో కథ చెప్తాను..” ఆ మాట వినగానే హరిణి చిన్న పిల్లలా సుజాత కాళ్ళ దగ్గర కుర్చుని ఆమె మోకాలిపై తల ఆనించి చెప్పూ అన్నట్టుగా చూసింది. హరిణి చిన్నప్పుడు ఇలాగె నానమ్మ కథలు చెప్తూంటే తాతయ్య పక్కన వాలు కుర్చీలో కూర్చుని నవ్వుతూ మధ్య మధ్యలో మాటలు అందిచ్చే వాడు. ఇప్పుడు తాతయ్య క్లబ్బులోనే ఫ్రెండ్సుతో బిజీ అయి పోయాడు.
ఇద్దరూ టీ మగ్గులతో సోఫాలో కుర్చున్నాక,
“చాల కాలం క్రితం ఒక ఊళ్ళో..” సుజాత చెప్పడం మొదలు పెట్టగానే హరిణి అన్నీ మరిచి పోయి కుతూహలంగా చెవులు రిక్కించి కూర్చుంది.
“ఒకబ్బాయి, ఒకమ్మాయి ఒకే నేయిబర్ హుడ్ లో ఉండేవారు. కలిసి ఆడుకున్నారు, కలిసి చదువుకున్నారు. చిన్నప్పటి నుడి చాల స్నేహంగా ఉండేవాళ్ళు, ఇతర పిల్లలు ఉన్నా వీళ్లిద్దరికి ఒకరి మీద ఒకరికి ఉన్నంత అభిమానం, చొరవ వేరె వాళ్ల మీద కలగలేదు. అమ్మాయిని ఎవరేమన్నా అంటే అబ్బాయి వాళ్ళ మీదకు ఉరికి గొంతు నులిమి నంత పని చేసేవాడు. అబ్బాయి గురించి ఎవరేమైన చెడుగా అంటే ఆ అమ్మాయి వాళ్ళను చీత్కరించుకుని మళ్ళి వాళ్ళ మొహం కూడా చూసేది కాదు. ఇద్దరూ కలిసి వేరే వాళ్లతో పోట్లాడేవారు కానీ వారి మధ్య ఎప్పుడూ గిల్ల్లి కజ్జాలు ఉండేవి కావు. నేయిబర్ హుడ్ లో ఉన్న పిల్లలకు తెలుసు వాళ్ళిద్దరూ ఒకరినొకరు సపోర్ట్ చేసుకుంటారని. రెండు కుటుంబాల్లోని వారికీ కూడా వారి అన్యోన్నత అలవాటై పోయింది. పెద్దయ్యాక అబ్బాయి కాలేజికి వెళ్ళాడు అబ్బాయిలతో కలిసి. అమ్మాయిలతో కలిసి అమ్మాయి ఉమెన్స్ కాలేజికి వెళ్ళింది. అప్పుడప్పుడు కలుసుకునే వారు. సెలవులు వస్తున్నా యంటే ఇద్దరూ కేరమ్స్, కార్డ్ గేమ్స్ ఆడుకునేవారు. అన్ని కబుర్లు చెప్పుకున్నారు కానీ ప్రేమ కబుర్లు ఎప్పుడూ చెప్పుకోలేదు, ప్రమాణాలు చేసుకోలేదు. అయినా కొన్నాళ్ళు కనిపించక పోతే ఒకరి కోసం ఒకరు ఎదురు చూసేవారు. అమ్మాయి గ్రాడ్యుయేషన్ పుర్తవగానే తల్లిదండ్రులు పెళ్ళి చేయాలనే ఉన్ద్దేశ్యంతో అన్ని విధాల సరి పోతదనుకున్న ఆ అబ్బాయిని మన అమ్మాయికి ఇస్తే బావుంటాడని అతని పేరెంట్సును వెళ్లి అడగాలను కుంటారు. ఆ అమ్మాయి అది విని ఆ సాయంత్రమే వచ్చిన అబ్బాయికి తన పేరెంట్సు వేసే పెళ్ళి ప్లాన్ చెబుతుంది.
“మనిద్దరం మంచి స్నేహితులం. నా జీవితాంతం మనిద్దరం స్నేహితులం. మనిద్దరికి తెలుసు మన మధ్య ప్రేమ ఎప్పుడూ లేదు. నా ఫ్రెండు వికాస్ తన ఆంటీ వాళ్ళు లండన్ నుండి రెండు వారాల క్రితమే వచ్చారని నీతో చెప్పానుగా. నేను వికాస్ కజిన్ ను కలిసాను. ఆ అమ్మాయికి నేనంటే ఇష్టమని చెప్పింది. నాక్కూడా ఆ అమ్మాయి చాలా ఇష్టమయింది. ‘లవ్ ఎట్ ఫస్ట్ సైట్’ అనుకో పెళ్ళి చేసుకో బోతున్నాము. వాళ్ళు మూడు వారాలే ఉంటారట. అందుకే వెంటనే పెళ్ళి చేసుకోమని రెండు జతల పేరెంట్సు హడావుడిగ పనుల్లోకి దిగారు. ఈ రోజు నీకా మాట చెప్పాలనే వచ్చాను. మీ పెద్దవాళ్ళు అలా అన్నారని నువ్వు బాధ పడ్తున్నావా? మనిద్దరికీ తెలుసు మనం ఎంత స్నేహంగా ఉంటామో. నువ్వు తప్పకుండా పెళ్ళికి రావాలి.” కథ చెప్తున్నట్టుగా చెప్పేసాడు.
అమ్మాయి నవ్వి, “మన పెద్దవాళ్ళు అలా ఎలా అను కున్నారో నా కర్థం కావడం లేదు. మన మేనాడు అలా ప్రవర్తించలేదు. నేను బాధ పడడమెందుకు! నీ పెళ్ళి వార్త విని నేను గుండె పగిలి ఏడుస్తా ననుకున్నావా! అదేమీ లేదు. ఈ మధ్యే అనుకుంటున్నాను మనమిలా తరుచుగా కలుసు కోవడం చూసి అందరూ ఏమనుకుంటారు, మనం కలవడం కాస్త తగ్గించాలని. ఎనీవే కంగ్రాట్స్! నాకు చాల సంతోషంగా ఉంది.” బెట్టుగా అంది ఆ అమ్మాయి.
అమ్మాయి మాటలు ఆ అబ్బాయి నమ్మాడో లేదో తెలీదు. అబ్బాయి తన మాటలు నమ్మితే బాగుండునని చాల సార్లు అనుకుంది ఆ అమ్మాయి.
అబ్బాయి వెళ్ళగానే- అమ్మాయి అభిమానం దెబ్బతింది. ఉక్రోషం తన్నుకొచ్చింది. అహం బుసలు కొట్టింది. ఎవరినో ప్రేమించాడా! ప్రేమట..ప్రేమ..గుడ్డివాడు కాకపోతే…నా ప్రేమ కనిపించదా! నన్ను కాకుండా మరొకరిని పెళ్ళి చేసు కుంటున్నాడు. ఈ వెంగళప్పకు నా ప్రేమ కనిపించక పోతే నాది ప్రేమకాదా! అమ్మాయి తనలోని బాధను ఎవరికీ చూపించలేదు. ఎవరి జాలి నాకవసరం లేదు అనుకున్నది. రెండు రోజులు తిండి మానేసి, నిద్ర ఎలాగు రాలేదు. ఏదో వంక చెప్పి తన గదిలోంచి కదలకుండా అలక గృహంగా మార్చేసింది. తనివి తీర ఏడ్చింది. ఆ ఫారిన్ గర్ల్ ఎలా ఉందో చూడాలని చాల తహ తహ లాడింది. ఆ ఫారిన్ గర్ల్ మేనమామ బెంగుళూరులో ఉంటాడు. మేనమామ తానే మేన కోడలి పెళ్ళి చేయాలని చిన్నప్పటి నుండి అనుకున్నాడట. అందరూ పోలో మని బెంగుళూరు వెళ్లి పెళ్ళి, ఆతర్వాత తిరుపతికి వేల్లోచ్చారు. పెళ్ళికి మమ్మల్ని అందరిని రమ్మని మరీ మరీ చెప్పారు. కానీ అమ్మాయి పేరెంట్సు అబ్బాయి మాకు అందలేదే అని చిన్న బోయి పెళ్ళికి వెళ్ళలేదు. ఎప్పుడో ఒకసారి వెళ్ళే లోగా భార్యను తీసుకుని రాక పోతాడా అను కుంది అమ్మాయి. కానీ అటు తిరిగి ఇటు తిరిగి కుదరలేదంటూ ఇంగ్లాండుకు వెళ్లి పోయాడు, టైం లేదట. తర్వాత తెలిసింది అబ్బాయి వచ్చాడు కానీ అమ్మాయి పేరెంట్సు ఏవో చెప్పి అమ్మాయిని చూడకుండానే పంపిచేసారని. అబ్బాయిని చూడక చాలా రోజులయిందని అమ్మాయి దిగులు పడింది. ఇలా లాభం లేదు తన జీవితం ఒక కోవలోకి తెచ్చుకోవాలని అమ్మాయి బిఇడి పూర్తి చేసి టీచర్ ఉద్యోగంలో చేరింది. అబ్బాయి మీద కోపంతో పెళ్ళి చేసు కోకుండా జీవిత కాలం వెళ్ళ బుచ్చాలనుకుంది. మాట్లాడటానికి ఎవరు లేనట్టు, ఒంటరి దైనట్టు ఫీలయింది. ఎవరికీ చెప్పుకుంటుంది. అబ్బాయి హాయిగా ఖుషీ చేస్తూ వెళ్లి ఇంగ్లండులో చేరాడు.
అమ్మాయి పని చేసే స్కూల్లో కొత్తగా వచ్చిన హెడ్ మాస్టర్ జయరాం యువకుడు, మంచివాడు. స్కూల్ కల్చరల్ ప్రోగ్రాం ఇంప్రూవ్ చేయడానికి అమ్మాయి సహాయం అడిగాడు. కల్చరల్ ప్రోగ్రామ్స్ అంటే తన కిష్టమే అని వెంటనే కుతూహలంగా పనిలోకి దిగింది అమ్మాయి. స్కూల్ ఇనాగ్యురేషన్ ప్రోగ్రాంతో ఆమెలో ఉత్సాహం పెరిగింది. ఇతర ప్రోగ్రామ్స్ లో కూడా ప్రిన్సిపాల్ అమ్మాయిని సహాయం అడగడం, కలిసి వేరే స్కూల్ పనులు చేయడంతో హెడ్ మాస్టరుకు అమ్మాయికి మధ్య చనువు కూడా పెరిగింది.
“అలా ఎక్జిబిషన్ కు వెళ్దాం వస్తారా?” అడిగాడొక రోజు.
“నేను టెస్ట్ పేపర్లు కరెక్టు చేయాలి”.
“కాసేపలా వెల్లోస్తే ఫ్రెష్ గా ఉంటుంది. ఆ తర్వాత పని ఫాస్ట్ గా చేస్తారు.”
“మీరు మా అమ్మలాగ అంటున్నారు.” అతని కళ్ళు నవ్వుతున్నాయి.
“మీ అమ్మ అంటే నాకు గౌరవమే. నా మాటలు మీ అమ్మలాగ ఉన్నాయంటే ఏమనుకోను కానీ
నేను మాత్రం మీ అమ్మలాగ లేను.” అతని మాటలకు నవ్వుకుంది. అతనంటే ఆమ్మాయికి చాల
ఇష్టమయి పోయాడు. అతనితో ఎప్పుడు మాట్లాడాలని, అతనితోనే కలిసి ఉండాలని కోరికగా ఉండేది. అతను నవ్వితే ఇష్టం, అతను తనను నవ్విస్తే ఇంకా ఇష్టం. కొన్ని రోజుల్లోనే అది నిజమైన ప్రేమ అని మొదటిసారిగా తెలుసుకుంది. అబ్బాయి మీద ఉన్నది ప్రేమ కాదని తన కేందుకు అర్థం కాలేదా అని వాపోయింది.
ఆ శనివారం సినీమాకు తీసికెళ్ళాడు. నలుగురు ఏమనుకుంటారో నని భయపడే అమ్మాయికి సంఘం ఎంత గుడ్డిదో, నోరు తప్ప ఏమి లేని సంఘం గురించి లెక్చరిచ్చాడు. పెళ్ళి చేసుకోవడం ఇష్టమయితే పెద్దవాళ్ళతో మాట్లాడతా నని ధీమాగా హామీ ఇచ్చాడు. హీరో అనుకుంది.
“అది నా కథకు మొదలు. నన్నే కాదు నా తల్లిదండ్రులను కూడా ఒప్పించి నన్ను పెళ్ళి చేసు కున్న దేవుడు.” హరిణిని చూస్తూ నవ్వింది సుజాత.
“నానమ్మ! అతడు తాతయ్యేనని నాకు తెలిసి పోయింది. నీ కథ నాకు ధైర్యాన్నిస్తోంది.” నానమ్మను గట్టిగా హత్తుకుని చెంపపై ముద్దు పెట్టింది
“కథ అయిపోలేదు, ఇంకా ఉంది.”
హరిణి లేచి నానమ్మ పక్కనే కూచుంది.
“ఒక సంవత్సరం తర్వాత నాకు బాబు పుట్టాడు. ఒక్కడే చాలనుకుని చాల పద్దతిగా పెంచు కున్నాము. ఇంజనీరింగులో గోల్డ్ మేడలు తెచ్చుకున్నాడు. ఆ రోజుల్లోనే అమెరికా నుండి ఒక అమ్మాయి వచ్చింది”
“మై మాం!!” పేరెంట్సు ఇండియాలో కలుసుకున్నారని హరిణికి తెలుసు. నానమ్మ మొహం చూస్తే ముఖ్యమైన దేదో చెప్ప బోతోందని తెలుసుకుంది.
“ఇద్దరూ ఒకరినొకరు చూసుకోగానే ప్రేమలో పడ్డారు. ఆ అమ్మాయి ఎవరో నాకు తెలిసి పోయింది.
కళ్ళు తప్ప మొహం అంతా తండ్రి పోలికే.”
హరిణి తలలో ఆలోచనలు గిర్రున తిరిగాయి.
“నిన్ను కాదని వేరే అమ్మాయిని చేసుకున్నతను రఘువీర్ తాతయ్యేనా!” ఆశ్చర్యంతో హరిణి కళ్ళు పెద్దవయ్యాయి.
“రఘువీర్ తాతయ్యను చూసాక నీకెలా అనిపించింది?” ఆత్రుత అణుచుకోలేక పోతోంది హరిణి.
“చాల రోజుల తర్వాత ఆత్మీయులను చూస్తే ఎలా ఉంటుందో అలాగే ఉండింది. మేమిద్దరం
ముందులాగే చనువుగా మాట్లాడుకున్నాము. నన్ను చూడగానే ‘నామీద కోపం పోయిందా?’ అని అడిగాడు. ‘నాకేం కోపం లేదు. దెబ్బతిన్న అహం కాబోలు కొన్ని రోజుల్లోనే మామూలయి పోయాను.’ అన్నాను.
‘నీ పెళ్ళి అయ్యాక నేను చేసుకుంటే నీకంత కోపం ఉండేది కాదేమో! లండన్ వెళ్ళే ముందు నీతో ఒకసారి మాట్లాడాలని చాల ప్రయత్నించాను. కానీ మీ పేరెంట్సు కోపంలో ఉన్నారు. నన్ను నిందించారు, అయినా నాకేం కోపం రాలేదు. వాళ్ళు మన స్నేహాన్ని తప్పుగా అనుకున్నారని అప్పుడే తెలిసింది. బాధ అనిపించింది. నువ్వు ఎప్పుడు సుఖంగా ఉండాలని కోరుకుంటా ను.ఇప్పుడు చూడు పరిస్థితులు మనల్ని ఎలా కలిపాయో!’ నవ్వాడు.
ఆ వయస్సులో అభిమానం, ఆత్మీయత అన్ని ప్రేమలాగే అనిపిస్తాయి. ఆ భావాలు కూడా ఒక విధమైన ప్రేమ స్వరూపాలే. కొన్ని రోజుల్లోనే తెలిసింది నాకున్నది ఆత్మీయత కాని ప్రేమ కాదు అని. జయరాంను చూసిన తర్వాత అసలు ప్రేమంటే ఏమిటో, ఎలా ఉంటుందో తెలిసింది. మీ డాడి పెళ్ళి తర్వాత మీ అమ్మమ్మ నేను మంచి స్నేహితులమయ్యాము. నీకు గుర్తు ఉండి ఉండదు. నీకు రెండేళ్ళప్పుడే ఆవిడకు కేన్సర్ వచ్చి చనిపోయింది. ఆ తర్వాత మీ తాతయ్య మేరీని పెళ్ళి చేసుకున్నాడు. ఆవిడ కూడా నాకు ఇప్పటికి మంచి స్నేహితురాలు. ఇక వంట చేయాలి పద, తాతయ్య వచ్చే టైం అయ్యింది.” నానమ్మ మోహంలో కదులుతున్న గత జీవితపు ఆనందపు ఛాయలు కని పించాయి.
“మీ నాన్న ఇంగ్లండుకు వెళ్ళాక కొడుకును విడిచి ఉండలేక మేము కూడా ఇంగ్లాండుకు వెళ్ళాము. రెండేళ్ళు ఉన్నాక ఆ వాతావరణం తట్టుకోలేక తిరిగి ఇండియా వెళ్లి పోయాము.”
తన పెళ్ళి ఆగిపోయిన తర్వాత హరిణి మొదటి సారి పెద్దగా నవ్వింది. కొడుకు వెంట దేశాలు
తిరిగారు పిచ్చి తల్లిదండ్రులు. పెద్దగా నవ్వింది.
“అన్నింటికంటే మాకు ఆనందాన్నిచ్చేది నువ్వు, నీ ట్విన్ బ్రదర్స్.”
సుజాత వంట మొదలు పెట్టింది. హరిణి పక్కనే నిలబడి చూస్తోంది. వృద్ధాప్యం/ యౌవ్వనం పక్క పక్కనే పాలు తేనే లాగ కలిసి పోయారు.
హరిణి మనసులో కపిల్ మెదిలి కళ్ళనిండా నీళ్ళు నిండాయి.
నానమ్మ చూడకుండా గబుక్కున పక్కకు తిరిగింది. నానమ్మ చూడనే చూసింది.
“ఏడవడంలో చిన్నతనం లేదు హరీ.” గొంతులో ఓదార్పు, ప్రేమ.
“ఆ కళ్ళ నీళ్ళతోనే బాధ తుడుచుకు పోతుంది. ఏడుపును దిగ మింగకు. స్పైసీ చిప్స్ ఉన్నాయి,
ఇప్పుడు తింటావా, డిన్నర్ అయ్యాక తింటావా? మనస్సు బాగా లేకపోతే జంకుఫుడ్ లో మనస్సును ఆహ్లాదపరిచేదేదో ఉందంటావు.”
అప్పుడే జయరాం ఇంట్లోకి అడుగు పెడుతూ “ఇద్దరు అప్సరసలు ఏం చేస్తున్నారు?”
“తాతయ్య వచ్చేసాడు నానమ్మా.”
“తోచక ఏదోఒక కమీటిలే అని ఫైనాన్స్ కమీటిలో ఉన్నానా, బేంకులో డబ్బు కంటే ఎక్కువ వాదోపవాదాలు. తల తినేస్తున్నారనుకో.”
“టీ తాగుతావా జయా!”
“తాతయ్యకు తెలుసా నానమ్మా?” గుస గుసలాడింది హరిణి.
“తెలుసు. ‘ప్రేమంటే ఏమిటో తెలీని పిచ్చిదానా’ అని నన్ను ఆట పట్టిస్తారు.”
తాతయ్య చెయ్యి పట్టుకుని నడక నేర్చింది ఈ వీధిలోనే. సైకిల్ తొక్కడం నేర్పిన తాతయ్య, ఈత నేర్పిన తాతయ్య నా ప్రియమైన తాతయ్య.
“నా కథ వినిపించాను.” సుజాత నవ్వుతూ చెప్పింది.
“నేనెంత హేండ్ సంగా ఉండేవాడినో ఆ రోజుల్లో చెప్పావా! ప్రేమంటే ఏమిటో తెలీని వెఱ్ఱి
వెంగలమ్మ.” అంటూ బట్టలు మార్చుకోవడానికి వెళ్ళాడు.
“ఇప్పుడూ హేండ్ సమ్ గానే ఉన్నావు తాతయ్యా.”
“నానమ్మా నాకు జంకు ఫుడ్ కావాలి. అదే నా డిన్నరు. బాధ ఆకలిని తినేస్తుంది. జంక్ ఫుడ్ బాధను తినేస్తుంది. నా అనుభవం నానమ్మా.”
“అయితే సరే. ఈ రోజు వంటలేదు. నీకు కంపెనీ ఇస్తాను. స్పైసీ కార్న్ చిప్స్ పేకెట్ తీసుకురా. నీకు, తాతకు ఫిష్ కట్ లెటులు ఉన్నాయి.
“నా కొద్దు. ఈ చిప్స్ మీద కాస్త టోమేటో సాస్ వేసి ఆ పైన చీజ్ వేసి వేడి చేస్తాను. అవి తింటూ
మూవీ చూద్దాం.” హరిణి స్నాక్ చేస్తోంటే వంట మానేసి సుజాత వచ్చి కూచుంది.
తన మాటలను గుండెలో దాచుకుని తీయని మాటలతో ఎప్పుడు చెలిమిని, బలిమిని ఇచ్చే
నానమ్మ, నవ్వినా ఏడ్చినా తన కౌగిలిలో దాచుకునే నానమ్మ చూసి,
“నానమ్మా! ఐ లవ్ యూ” గట్టిగా హత్తుకుంది.
“నా ప్రిన్సెస్ వి.” హరిణి నుదుటి పై ముద్దుతో సేద తీర్చింది.
“అసలు కంటే వడ్డీ మీద మక్కువ ఎక్కువ అని ఊరకే అన్నారా! నా డార్లింగ్ లు ఇద్దరూ ఏం చేస్తున్నారో గాని నన్ను కూడా మీటీమ్ లో చేర్చుకోండి.” వచ్చి సోఫాలో కూచున్నాడు.
హరిణి వాళ్ళ ఇద్దరి మధ్య రాకుమారిలా పొందికగా కూర్చుంది. తరం తరం కలిస్తే అనంతమే కదా! ముగ్గురూ వేడి వేడి సల్సా చిప్స్ తింటూ మూవీ లో లీనమయ్యారు..

***** సమాప్తం *****

కౌండిన్య కథలు – కిరణ్ కొట్టు

రచన: రమేశ్ కలవల

“కిరణ్” అంటే మీరేనా? అని అడిగాడు నారాయణ.

“కాదు” అంటూ ఆ షాపులో సర్దుతున్న వాడల్లా వెనక్కి తిరిగి “ఇక్కడ ఆ పేరుతో ఎవరూ లేరు” అన్నాడాయన.

“మరీ ‘కిరణ్ కొట్టు’ అని రాసి ఉంది?” అని అడిగాడు సంశయిస్తూ.

“ఇదిగో ఈ రాజు చేసిన పనే ఇది..” అంటూ ఆ షాపులో పనిచేసే కుర్రాడిలా ఉన్న వాడిని చూపిస్తూ.

“చిదంబరం కిరాణా కొట్టు అని రాయడానికి పేయింటర్ పిలుచుకు రారా అంటే… అబ్బే ఆ మాత్రం పని నేను చేయలేనా? అంటూ వీడు చేసిన ఘనకార్యం అది..”.

“మొదలు పెట్టి అన్ని అక్షరాలు బోర్డు మీద సరిపోవు అంటూ, ఉత్తి కిరాణా కొట్టు అని రాయబోయి, అదీ కూడా తప్పుల తడకలతో ‘కిరణ్ కొట్టు’ అని రాసి తగలడ్డాడు. అందరి ప్రశ్నలకు జవాబు చెప్పలేక నా పని అవుతోంది” అన్నాడు.

“ఇంతకీ మీకేంకావాలి?” అడిగాడు ఆ షాపు యాభై ఏళ్ళ యజమాని చిదంబరం మళ్ళీ తన చేస్తున్న పనిలో నిమగ్నమవుతూ.

ఆ కుర్రాడు రాజు వైపుకు ఒకసారి చూసాడు నారాయణ, పదిహేను పదహారేళ్ళ వయసు ఉండవచ్చు అనుకున్నాడు మనసులో, వాడు సిగ్గుతో తలవొంచుకొని షాపులోపలకు వెళ్ళాడు.

“ఈ ఊరికి కొత్తగా వచ్చాను. ఒక గది అద్దెకోసం చూస్తున్నాను. ఆ పక్క వీధిలో అడిగితే ఇక్కడకు వెళ్ళమన్నారు.” అన్నాడు చిదంబరంతో నారాయణ.

ఆ సర్ధడం ఆపి తన కౌంటర్ దగ్గరకు వచ్చి, వొంగి కిందనుండి ఓ పుస్తకం తీసాడు.

ఈలోగా ఓ కస్టమరు ఆ షాపుకు వచ్చి “ఓ రెండు కిలోల బియ్యం’ కావాలి అనడంతో, చిదంబరం రాజుకు వినపడేలా బియ్యం తెమ్మని కేక వేసాడు.

చిదంబరం కిరాణా కొట్టుకు అసలు బోర్డు కూడా అవసరం లేదు. ఎన్నో ఏళ్ళగా ఆ ఊరిలో పాతుకుబోయిన కొట్టు అది. ఆ చుట్టు పక్కల ఇళ్ళ వాళ్ళందరికి చిదంబరం బాగా పరిచయం కూడాను.

ఓ పదేళ్ళ క్రితం రాజు ఎక్కడి నుండి వచ్చాడో తెలీదు. ఆకలి కడుపుతో ఉన్న వాడిలా కొట్టు ముందర కారాడటం చూసి కొట్టులోవి తినడానికి ఇచ్చాడు చిదంబరం. ఎన్ని రోజులైనా కొట్టు దగ్గర నుండి కదలక పోవడం చూసి, వాడికి తన లానే ఎవరూ లేరని తెలుసుకొని తన కొట్టు లోనే పనికి పెట్టుకున్నాడు. ఇద్దరూ ఒకరికొకరు తోడు.

సరుకుల అమ్మకంలో చిదంబరం దిట్ట, నెల మధ్యలో ఇవ్వలేని వారి దగ్గర డబ్బు ప్రస్తావన తీసుకురాడు. కొనే వారికి కావలసిన వస్తువు తన దగ్గర లేకపోయినా మంచిమాటలతో ఉన్న సరుకును అమ్మగల నేర్పరి.

ఆ కిరాణా కొట్టు చిన్నదైనా అక్కడ వస్తువులు అమర్చిన విధానం చూస్తే అన్నీ దిక్కులలో నిండుగా ఉంది. ఎక్కువ అమ్ముడుబోయే చిన్న వస్తువులన్నీ చేతికి అందేలా, కొన్ని వేలాడుతూ అమర్చి ఉన్నాయి.

ఆ కొట్టులో అమర్చిన వస్తువులన్నింటి వైపు చూస్తూ కాలక్షేపం చేస్తున్నాడు నారాయణ. అక్కడ ఉన్నవన్నీ గమనించిన తరువాత ఇక్కడ దొరకని సరుకు ఉండదన్న ఓ అభిప్రాయానికి వచ్చాడు.

కొంతసేపటికి రాజు లోపలనుండి బియ్యం తెచ్చి చిదంబరానికి అందజేసాడు, చిదంబరం ఆ కౌంటర్ మీద ఉన్న పేపర్, దారంతో పొట్లం కట్టి ఆ కస్టమరు చేతిలో పెట్టాడు. అతను అది తీసుకొని డబ్బులు అందించాడు.

చిదంబరం ఆ డబ్బులు డబ్బాలో వేసి, పక్కనే ఉన్న డబ్బాలోంచి ఓ మూడు విక్స్ గోలీలు తీసి చేతిలో పెట్టాడు. చిల్లర కాకుండా ఆ గోలీలు ఇచ్చినందుకు ఇబ్బందిగా మొహం పెట్టి, ఆ బియ్యం పొట్లంతో బయలు దేరాడు.

ఇంతలో రాజు భుజాన ఓ పెద్ద సంచితో వేసుకొని బయటకు నడిచాడు. ప్రతీ ఇంటికి సరుకులు డెలివరీలకు పనంతా రాజుదే.

రాజు సరుకుల డెలివరీకి వెళ్ళినపుడు దారిలో ఏ రోడ్డు మీద క్రికెట్ లాంటి ఆటలు తన వయసు పిల్లలు ఆడుతుంటే ఆగి చూసి, వాళ్ళ లానే నేనూ ఆడుకోకుండా షాపులో పనిచేస్తున్నాను అంటూ మనసులో వాపోయి, వారి ఆట చూసి తీరిగ్గా డెలివరీ చేసి షాపుకు చేరతాడు. ఆ సంగతి చిదంబరానకి తెలుసు. మరీ ఆలస్యం చేస్తేగానీ మందలించడు. రాజు ఎక్కువ సమయం కనిపించక పోతే చిదంబరానికి ససేమీర తోచదు.

నారాయణ మళ్ళీ ఒక్కసారి అద్దె గది సంగతి చిదంబరానికి గుర్తు చేయడంతో ఆ పుస్తకంలో ఒక నెంబరు వెతికి, ఆ పక్కనే ఉన్న టెలీఫోను బూత్ లో ఓ రూపాయి వేసి, ఫోనులో అవతల వారిని అర్జంటుగా రమ్మని చెప్పి పెట్టేసాడు.

తను అక్కడ ఉన్న కొద్ది సమయంలో అక్కడకు కొనడానికి వస్తున్నవారు, ఆ దారిలో వెడుతూ ఆగి పలకరించే వాళ్ళు, అక్కడ ఆగి కబుర్లు చెప్పే వారు, సరుకులు కొని పద్దులు రాయించేవాళ్ళు, లెక్కలు చూసి డబ్బులిచ్చేవాళ్ళు, ఊరి రాజకీయం మాట్లాడేవారు, సామ్రాణి వేసి వెళ్ళేవాళ్ళతో సందడిగా అనిపించింది.

కొంతసేపటికి ఒక అమ్మాయి ఆ కొట్టులోకి నడిచింది. చిదంబరం ఆమెను పలకరిస్తూ “రా అమ్మ.. ఇదిగో ఇతనికే ఓ గది కావాలిట. నువ్వు చూపించు, సాయంత్రం నాన్నగారు రాగానే అద్దె సంగతి మాట్లాడతారు” అంటూ తన పనిలో పడ్డాడు.

“సరే బాబాయ్” అంటూ నారాయణ వైపుకు చూసి వెనక రమ్మని సైగలు చేసింది. అతను ఆమె వెనుక నడిచాడు. కొంత దూరం వెళ్ళాక “మీ బాబాయి గారి కొట్టు బాగా సందడిగా ఉంది” అని మాట కలిపాడు.

“వరుసకు అలా పిలుస్తానంతే” అంది ఆమె.

“మీరు ఈ ఊళ్ళో ఎంత కాలం ఉంటారు?” అని అడిగింది.

“తెలీయదండి, నా బోటి ఉద్యోగస్తులకు కనీసం ఓ మూడేళ్ళ వరకూ ట్రాన్స్ఫర్ చేయరు” అన్నాడు.

“ప్రతీ నెల అద్దె ఇవ్వగలరు కదా? మా నానగారు ఇలాంటి విషయాలలో..” అంటుండగా

“ఆ విషయంలో మీకేం భయం లేదు. బ్యాంకు క్యాషియర్ ను కదా కౌంటర్ లోనూ, ఇంట్లోనూ, జేబులోను సరిపడినంత క్యాష్ ఎప్పుడూ ఉంచుకుంటాను” అన్నాడు తన పర్సు తీయబోయాడు.

ఆమె నివారిస్తూ, అతను పనిచేసే ఆ బ్యాంకు గురించి మాట్లాడుతూ ఇద్దరూ ఇల్లు చేరుకున్నారు.

నారాయణ బయట వరండాలో నించుని ఉండగా ఆమె లోపలికి వెళ్ళి తాళాలు తీసుకొచ్చి “పదండి ఆ పోర్షన్ లో ఉన్న మీ గది చూపిస్తాను” అంటూ

అప్పుడే మీ గది అని సంభోదిస్తుంటే నేను నచ్చినట్లే, గది అద్దెకు ఖాయం అనుకున్నాడు. ఆ గది చూసి ఆమె దగ్గర సెలవు తీసుకొని “ ఇంతకీ మీ పేరు?” అని అడిగాడు ఆమెను.

“కిరణ్మయి” అంది. ఫక్కున నవ్వాడు నారాయణ.

“మీకు నా పేరంటే అంత నవ్వులాటగా ఉందా?” అంది చిరుకోపంతో.

“మీరు ఏమనుకోవద్దు. ఇందాకా వెళ్ళిన మీ బాబాయ్ గారి కొట్టు బోర్డు గుర్తుకువచ్చి నవ్వొచ్చింది అంతే” అన్నాడు. మళ్ళీ సాయంత్రం వాళ్ళ నానగారిని కలిసి ఆ పోర్షన్ లో చేరాడు.

త్వరలోనే నారాయణ ఆ ఊరిలో స్థిర పడ్డాడు. చిదంబరం కూడా బాగా పరిచయం అయ్యాడు. ఆ ఊరికి సంబంధించిన ఏ సలహా కావాలన్న చిదంబరాన్ని అడిగేవాడు. వీలున్నపుడల్లా కొట్టు దగ్గరకు నించొని చిదంబరం తో కబుర్లతో కాలక్షేపం కూడా అలవాటు అయ్యింది. నారాయణ సగటు జీవిత పాఠాలు ఎన్నో నేర్చుకున్నాడు అక్కడ.

ఓ రోజు రాజు ప్రస్తావన రావడంతో ఎలా కొట్టుదగ్గరకు వచ్చాడో అన్ని విషయాలు చెప్పాడు. రాజు కూడా పెద్దవాడు అవుతున్నాడు, సొంత కొడుకు కంటే ఎక్కువ తీర్చి దిద్దుతున్నాడు.

మూడేళ్ళు గిర్రున తిరిగాయి, తనకు ట్రాన్స్ఫర్ ఆర్డర్ రావడంతో నారాయణ ఆ ఊరు విడిచి వెడిపోయాడు.

——————-

నారాయణ బస్సులో ప్రయాణిస్తూ బడలికతో కునుకుపాట్లు పడుతున్నాడు.

బస్సు బస్టాండులో ఆగింది. కండక్టర్ అరుపులతో కొంత నిద్ర భంగం అయ్యింది పైగా తెలిసిన ఊరు పేరు చెప్పడంతో పూర్తిగా నిద్ర మత్తు వదిలింది.

నారాయణ తన బ్యాగు తీసుకొని భోజనం కోసం బయటకు నడవబోతు “ఎంత సేపు ఆగుతుంది?” అని అడిగాడు. “ఇరవై నిమిషాలలో రావాలి” అనడంతో హడావుడిగా క్రిందకి దిగాడు.

దిగిన తరువాత ఆ ఊరు బోర్డు పేరు చూడగానే ముందుగా నారాయణకు గుర్తుకు వచ్చినది చిదంబరం కిరాణా కొట్టు. పదేళ్ళ పైగా అయిపోయిందేమో అని అనికుంటున్నాడు మనసులో.

తనకు తెలిసి ఆ కిరాణా కొట్టు బస్సు స్టాండ్ కు పెద్దగా దూరం కాదు. ఉన్న కొద్ది సమయంలో ఒకసారి చిదంబరం ను పలకరించి వద్దామని కుతూహలంతో ఉన్నాడు, ఆలస్యం చేయకుండా బయలుదేరాడు.

వడివడిగా అక్కడికి నడుస్తూ ఆ వీధులలో వచ్చిన మార్పులను చూస్తూ చిదంబరం కిరాణా కొట్టు ఉండే వీధికి చేరుకున్నాడు. ముందుకు నడిచి ఆ కొట్టుకోసం అంతా గాలించాడు.

సరిగ్గా ఇదే ప్రదేశంలో ఉండేది అనుకుంటూనే ఆ ప్రదేశంలో కట్టిన ఇల్లు తలుపు గడియ కొట్టాడు. కొంతసేపటికి నిరుత్సాహంతో వెనుతిరగబోయి మళ్ళీ చిదంబరం మదిలో మెదలగానే తను అద్దెకు ఉన్న ఇంటి దగ్గరకు వెళితే కిరణ్మయి ద్వారా సంగతులు తెలుసుకోవచ్చేమో అనుకుంటుండగా తన బస్సు సంగతి గుర్తుకు వచ్చింది. పైగా ఇన్నేళ్ళ తరువాత తను అక్కడే ఉంటుందని ఊహించడం ఎలా? అని ఆలోచనలో పడి కనీసం ఆ చిదంబరం ఎలా ఉన్నారో ఆ సంగతి తెలిస్తే చాలు, తను పరిగెడుతూనైనా బస్టాండుకు చేరుకోగలనన్న ధైర్యంతో ఒక్క నిమిషంలో తను అద్దెకు ఉన్న ఇంటికి చేరుకున్నాడు,

హడావుడిగా తలుపు కొట్టాడు. కిరణ్మయి తండ్రి తలుపు తీసాడు. రొప్పుతూ “గుర్తు పట్టారా?” అంటూ అడిగాడు. లోపలకు రమ్మంటూ సైగలు చేసాడు ఆయన. సమయం తక్కువ ఉంది అన్నట్లుగా సర్ది చెప్పి కిరాణా కొట్టు సంగతి అడిగాడు.

“ఇంకెక్కడ చిదంబరం కొట్టు” అంటూ లోపలకు నడవబోతుండగా పెద్దమనిషిని ఇబ్బంది పెట్టే ఉద్దేశ్యం లేక “ఒక్కసారి కిరణ్మయి ని పిలుస్తారా?” అని అడిగాడు.

“పెళ్ళైన తరువాత ఇపుడు ఇక్కడ ఉండటం లేదు” అన్నాడు వెనక్కు తిరిగి.

“మరి?” అన్నాడు ఓ సారి సమయం చూసుకుంటూ. “అమ్మాయి ఫలానా చోట ఉంటోంది” అన్నాడు.

“నేను కొంచెం హడావుడిలో ఉన్నాను. చిదంబరం గారి గురించి ఏమైనా వివరాలు తెలుసా ? ఎలా ఉన్నరు , ఎక్కడ ఉంటున్నారు?..” అనేలోగా ఆయన సరిగా వినలేదు కాబోలు నారాయణ కొట్టు గురించి మళ్ళీ అడిగాడనుకొని “ఇంకెక్కడ చిదంబరం కొట్టు” అంటూ మళ్ళీ అదే సమాధానం చెప్పాడు.

“పోనీ కిరణ్మయి ఏ ఊరులో ఉంటుందో వివరాలు చెప్పగలరా?” అవి అడిగాడు. తన జేబులో పేపరు తీసి ఆయన చెబుతుండగా రాసుకొని బస్టాండుకు పరుగు తీసాడు. సరగ్గా బస్టాండు బయట బయలుదేరిన బస్సుకు సైగలు చేస్తూ ఆపి మరీ ఎక్కాడు.

తన సీటులో కూర్చొన్న కొంత సేపటికి గాని ఆయాసం నుండి కోల్కోలేకపోయాడు. ఒక వైపు కడుపులో ఆకలి, పైగా మళ్ళీ బస్సు ఎంతసేపటికి ఆగుతుందో తెలీదు అనుకుంటున్నాడు నారాయణ.

చల్లటి గాలి తగులుతూ బస్సు కిటికీ లోంచి బయటకు చూస్తూ తను జేబులోంచి ఇందాకా రాసుకున్న అడ్రసు తీసాడు. మళ్ళీ గాలికి ఎక్కడ ఎగురుతుందేమోనని గట్టిగా పట్టుకొని ఆ ఊరి పేరు పదే పదే చూసాడు.

అక్కడి వెళ్ళి చిదంబరం విషయాలు తెలుసుకుంటే గానీ నిద్ర పట్టేలా లేదు నారాయణకు. చిదంబరం కిరాణా కొట్టు ఉండే వీధిలో గత పదేళ్ళుగా వచ్చిన మార్పు గురించి ఆలోచిస్తూ ఆకలి కడుపుతో కునుకు పట్టేసింది. ప్రయాణం ముగించుకొని ఇంటికి చేరాడు.

ఒకటి రెండు సార్లు పట్టుదలగా కిరణ్మయి ఉంటున్న ఊరు వెడదామని అనుకున్న పరిస్తితులు కలిసిరాక పోవడం ఒక కారణం, మళ్ళీ ఇన్నేళ్ళ తరువాత పెళ్ళై వెడిపోయిన కిరణ్మయి ని కలలవడం సబబు కాదేమోనన్న కారణంతో ఆలోచనను వెనక్కి నెట్టాడు. రోజూవారీ ఆఫీసు పనులలో పడి మళ్ళీ చిదంబరం సంగతి గుర్తుకురానే లేదు. అలానే మళ్ళీ ఏడేళ్ళు గడిచిపోయాయి.

ఓ రోజు ఆఫీస్ లో తన పై ఆఫీసర్ పిలిచి ఓ శుభవార్త వినిపించాడు. నారాయణ కు ఆ సంవత్సరం ప్రమోషన్ తో పాటు ఒక ఊరిలో బ్రాంచ్ మానేజర్ వేసారని వార్తని తెలియజేసాడు. ఓ నెల రోజులలో వెళ్ళి జాయిన్ అవ్వమనడంతో సంతోష పడ్డాడు నారాయణ. తనకు ట్రాన్స్ఫర్లు కొత్తేమి కాదు. వేరే ప్రదేశానికి వెళ్ళడానికి సౌకర్యంగా అన్నీ ఆఫీసు వారిదే కాబట్టి అంతగా ఆందోళన పడకున్నా మనసులో ఆ వెళ్ళబోయే ఊరిపేరు ఎక్కడో విన్న ప్రదేశం లాగా అనిపించింది.

నెల తిరిగే లోగా అక్కడికి చేరుకున్నాడు. ఆఫీసు వారు ఇచ్చిన ఇంట్లో స్థిరపడ్డాడు.

——————

నారాయణ బ్యాంకు మేనేజరుగా ఆ కొత్తగా వచ్చిన ఊరిలో మంచి పేరు సంపాదించుకున్నాడు.
ఓ రోజ ఆఫీసులో పని హడావుడిలో మునిగితేలుతూ తన గదిలోనుండి బయటకు వచ్చాడు.

ఆ బ్యాంకులో కౌంటరు ఎదురుగా నించొని ఒకావిడ అచ్చంగా కిరణ్మయి లాగానే అనిపించడంతో అవాక్కయి తన దగ్గరకు నడవబోయాడు.

తను నడిచేలోగా ఒక్క క్షణంలో, ఎదురుగా ఎవరో పలకిరించటం, తిరిగి చేసేలోగా మళ్ళీ ఆమె జాడ కనపడనే లేదు.

సాయంత్రం ఇంటికి చేరిన తరువాత బాగా ఆలోచించిన తరువాత గుర్తుకువచ్చింది ఆ రోజు కిరణ్మయి తండ్రి రాసి ఇచ్చిన అడ్రసు లో ఉన్న ఊరు ప్రస్తుతం తను ఉంటున్న ఊరేనని.

తరువాత రోజు ఆఫీసులో పలువురి తోటి ఉద్యోగులను తనకు గుర్తున్న వరకు వివరాలు అడిగి ఆ రోజు సాయంత్రం కుతూహలంతో ఆ వీధికి బయలుదేరాడు నారాయణ.

ఆ వీధిలోకి ప్రవేశించి పరిశీలుస్తూ నడుస్తున్నాడు. కొంతసేపటికి అక్కడ తటస్థించిన షాపు చూసి ఒక్కసారిగా ఆగాడు.

‘కిరణ్ కొట్టు’ అని రాసి ఉంది, అచ్చంగా అదే బోర్డు ఏమాత్రం మార్పలేదు, కాలంచెల్లి కొంత పాత బడింది అంతే.

తనకళ్ళకి కనిపించినది వాస్తవమేనని తెలియడానికి కొంత సమయం పట్టింది. తేరుకొని ఆ షాపు దగ్గరకు నడిచాడు. తన కళ్ళు సహజంగా చిదంబరం కోసం గాలిస్తున్నాయి కానీ ఎక్కడా కనపడటం లేదు.

ఆ షాపు కౌంటర్ దగ్గరకు చేరుకొన్నాడు. ఇద్దరికి ఒకరికొకరు పరిచయం ఉందని తెలుస్తోంది కానీ అడగటానికి జంకుతూ నారాయణ “ఈ కొట్టు?” అని అడిగాడు.

“నాదే” అని జవాబు ఇచ్చాడు.

“ఇక్కడ కిరణ్ ఎవరు?” అని అడిగాడు.

“అది మా బాబు పేరు, మీరు ఏళ్ళ క్రితం పరిచయం ఉన్న వ్యక్తి లాగా ఉన్నాడు?” అని అడిగాడు.

“నేను ఈ ఊరికి వచ్చి కొన్ని నెలలయ్యింది” అంటూ తన విషయాలు చెప్పాడు. అతను ఒక వైపు నారాయణ మాటలు వింటూ మరొక వైపు ఆ షాపుకు వచ్చిన వారితో తన పని తను చేస్తూ ఉన్నాడు.

నారాయణ ఓ పక్కగా నించొని అంతా గమనిస్తున్నాడు. తన పాత జ్ఞాపకాలు అన్నీ మెదులుతున్నాయి.

కొంతసేపటికి అరవై ఐదేళ్ళ పైచిలుకు పడిన వ్యక్తి పెద్ద బ్యాగుతో లోపలకు నడిచాడు.

ఒక్కసారిగా “చిదంబరం గారు” అంటూ అరిచాడు నారాయణ. ఆయన వెనక్కి తిరిగి గుర్తుపట్టి పట్టలేని సంతోషంతో నారాయణ దగ్గరకు వచ్చాడు.

“ఏమిటి మీరు ఇక్కడ ఇలా ? “ అన్నాడు నారాయణ.

“ఈ షాపులో పని చేస్తుంటాను” అన్నాడు చిదంబరం.

“సరుకులు డెలివరీ చేస్తుంటాను”

తనకు తెలిసిన పాత చిదంబరం మదిలో మెదిలాడు.

ఇంతలో చిదంబరం నారాయణతో “ఆ షాపులో ఉన్నది ఎవరో గుర్తు పట్టారా?” అని అడిగాడు చిదంబరం.

నారాయణ “రాజు కాదు కదా?”” అన్నాడు. అవుననడంతో నారాయణ అలా చూస్తూ నిలబడి పోయాడు, చాలా మారాడని అనుకున్నాడు.

“ఇక్కడ కూర్చొని అన్నీ విషయాలు మాట్లాడుతుందాం” అంటూ ఇద్దరూ ఆ ప్రక్కన చేరారు.

నారాయణ కొన్నేళ్ళ క్రితం చిదంబరం కిరాణా కొట్టు వెతుకుతూ వెళ్ళినట్లు అక్కడ కిరణ్మయి తండ్రి “ఇంకెక్కడ కొట్టు” అనడంతో అది మూసేసి ఉంటారని అభిప్రాయానికి వచ్చానని తెలిపాడు.

ఇంతలో చిదంబరం “మీరు ఊహించినది కరెక్టే” అన్నాడు నారాయణతో.

“మీరు ఆ ఊరి నుండి వెడిపోయిన తరువాత కొన్ని సంవత్సరాలకు కొట్టు మూత పడే పరిస్తితికి వచ్చింది” అన్నాడు.

“నేను పెద్దవాడి అయ్యాను కదా నా బాధ్యత రాజుకు అప్పచెప్పాను” అన్నాడు.

“కానీ రాజు కు కొత్త ప్రదేశంలో తన గుర్తింపు ఏర్పచుకోవాలని వేరే ఊరు వద్దామని పట్టు పట్టాడు. అక్కడైకే చిదంబరం కొట్టుగానే చూస్తారు తప్ప .. నేను పెద్ద వాడిని అవుతున్నాను .. నేను సరేనన్నాను” అన్నాడు.

“మరి మీరు ఈ వయసులో ఆ డెలివరీలు” అనేలోగా

“తప్పేముంది చిన్నపుడు నాకు తోడుగా రాజు చేసేవాడు ఇపుడు వాడికి తోడుగా నేను ప్రతి ఇంటికి డెలివెరి చేస్తుంటాను, బోలెడు కాలక్షేపం కూడానూ” అన్నాడు.

నారాయణ చెయ్యి పట్టుకొని ఆ కొట్టు పక్కనే ఉన్న ఇంటి లోపలకు తీసుకెళ్ళాడు. వరండాలో కూర్చున్నాడు.

కొంతసేపటికి లోపలనుండి కిరణ్మయి నీళ్ళ గ్లాసుతో నడుచుకు రావడంతో లేచి ఆశ్చర్యపోయాడు. ఆ రోజూ బ్యాంక్ లో చూసినది నిజమేనని నిర్థారణకు వచ్చాడు.
తను వాళ్ళింట్లో అద్దెకు ఉన్న రోజులు గిర్రున తిరిగాయి. నారాయణ పలకరించాడు. కానీ ఆమె అక్కడ ఉండటానికి కారణం తెలియక మనసులో తర్జన బర్జన అవుతున్నాడు.

అది గమనించి “రాజు కిరణ్మయిని ఇష్టపడ్డాడు, నేనే దగ్గరుండి ఒప్పించి పెళ్ళి చేసాను” అన్నాడు చిదంబరం. కిరణ్మయి అంటే నారయణకు ఇష్టం ఉండేదని చిదంబరం అప్పట్లో గమనించక పోలేదు, కానీ కొందరి ఆలోచనలు ఊహలకు, మనసుకే పరిమితం అవుతాయి.

చిన్నగా కనిపించినా చిదంబరం కిరాణా కొట్టు లాంటివి ఎంతోమంది రోజూవారి జీవితాలతో ముడిపడిఉంటుంది, నాది కూడా అంతే అనుకుంటున్నాడు నారాయణ మనసులో.

కొంత సేపటికి రాజు ఇంటి లోపలకు వచ్చాడు. కుశల ప్రశ్నలు వేసిన తరువాత మళ్ళీ “కిరణ్ కొట్టు” బోర్డు ప్రస్తావన వచ్చి పాత సంగతులు తలుచుకొని అందరూ నవ్వుకొన్నారు.

“మా మనవడు పేరు కూడా కిరణ్ అని పెట్టాను , కాబట్టి ఆ బోర్డు ఇంకో తరం వరకు మార్చనక్కర్లేదు” అన్నాడు చిదంబరం రాజు కిరణ్మయి ల కొడుకు గురించి ప్రస్తావిస్తూ..”

ఎన్నో రోజులాగా చిదంబరంను కలవాలనుకున్న తన కోరిక తీరినందుకు సంతోషంతో ఇంటికి బయలుదేరాడు నారాయణ. చాలా ఏళ్ళ తరువాతా తన మనసులో పెళ్ళి చేసుకోవాలన్న ఆలోచన చిగురించింది.

శుభం భూయాత్!

నేను సైతం

రచన: సుధ ఆత్రేయ

జీవితమనేది గమ్యం కాదు గమనం మాత్రమే… నా పేరు అఖిల్ నేనో పెద్ద అంతర్జాతీయ ఫుడ్ బిజినెస్ కంపెనీకు ఒక డైరెక్టర్ను. సగటు భారతీయుడి కల అయిన అమెరికాలోని న్యూయార్క్ నగరంలో వాసము. పెద్ద హోదా మంచి జీతము. భార్య, ఇద్దరు పిల్లలు. నాకు కెరీర్ లో పై స్థాయికి చేరుకోవాలని చిన్నప్పటినుంచి కోరిక. అందుకు తగ్గట్టుగానే కష్టపడిచదివా. చదువంతా ఐఐటీ లోనే సాగింది. క్యాంపస్ లోనే జాబ్. కోరుకున్నట్టు గానే చాల ఉన్నత స్థితికి చేరుకున్నా. చిన్న వయసులోనే ఎంతో సాధించానని అనుకున్నా. కానీ….
@@@@@@@
“అఖిల్ మీరు వెంటనే నన్ను నా క్యాబిన్లో కలవండి”. ఇది నా ఫోనుకు సీఈఓ గారి నుంచి వచ్చిన సందేశం. అది చదవగానే గుండె ఒక్కసారిగా జల్లు మన్నది. సీఈఓ నాతొ నేరుగా మాట్లాడరు. మాకు ఏదైనా చెప్పదలిస్తే మీటింగ్ లో చెప్తారు కానీ ఎప్పుడు లేనిది ఇలా విడిగా ఎందుకు కలవమన్నట్టు. పరి పరి విధాలుగా నా ఆలచనలు సాగుతుండగా సీఈఓ గారి అనుమతితో వారి క్యాబిన్లోకి అడుగు పెట్టాను.
“అఖిల్ కూర్చోండి” అని చాల నమృతగా చెప్పి
“అఖిల్ మీ కొక ముఖ్యమైన పని అప్పగించాలని మా బోర్డు నిర్ణయిoచింది. మీరు ఈ పనికి అన్నివిధాలా సమర్ధులని మేము నమ్మి మీకు ఈ పని అప్పగిస్తున్నాము”. అని చెప్పడం ఆపి నన్ను చదవడం కోసం నా మోహంలో కి తేరిపారా చూసారు. వీళ్లు ఆవులించకుండానే పేగులు లెక్కపెట్టేవాళ్ళు. ముఖ్యమైన పని నాకు అప్పచెప్తున్నారు అంటే ఎంతో లోతుగా పరిశీలించి వుంటారు. నా ఈ ఆలోచనలను పైకి కనపడకుండా ఎంతో నమృతగా “మీ అభిమానానికి ధన్యవాదాలు సార్” అన్నాను. “చూడండి అఖిల్ విషయమేమిటంటే ఇండియాలో ఒక లేడి సైన్టిస్ట్ మన ఇన్స్టంట్ ఫుడ్ ఐటమ్స్ లో లెడ్ ఎక్కువగా ఉందని కోర్ట్ లో కేసు వేసింది. కింది కోర్టులో ఆవిడే గెలిచింది. అప్పటివరకు అతిధీమాగా వున్న మన వాళ్ళు మొద్దునిద్ర నుంచి మేల్కని సుప్రీంకోర్టులో కౌంటర్ పిటేషన్ వేశారు. ఆమె సైన్టిస్ట్ కాబట్టి మొత్తం ఆధారాలు అవి సేకరించి పక్కాగా సోషల్ యక్టీవిస్టులతో కలిసి ఈ పిటిషన్ వేసింది. నయానో భయానో ఆమెను లొంగదీసుకోవడం కుదరలేదు. మనకు అందిన న్యూస్ ప్రకారము, తనే గెలిచెట్టువుంది. పైగా ఇప్పటి ప్రభుత్వం మునపటిలా లేదు లాబీయింగ్ అస్సలు ఒప్పుకోలేదు. మొత్తం అంతా మనకు ప్రతికూలంగా ఉంది. కోర్టు లో ఓడిపోతే కోర్టు విధించే జరిమానా చాలా ఎక్కువగా ఉంటుంది అంతే కాదు మన సరుకునoత వెనక్కు తెప్పించాల్సి ఉంటుంది. అందువల్ల నష్టం మామూలుగా వుండదు. ఇప్పటికే స్టాక్ మార్కెట్లో మన షేర్లు నష్టాల్లో వున్నాయి. అందువల్ల మీరు వెంటనే ఇండియా వెళ్లి ఆమెతో మాట్లాడి, ఇకపై ఇలా జరగదని కేసు ఉపసంహరిన్చుకోమని ఒప్పించండి. తర్వాతి వాయదాకు ఇంకా మూడు నెలలు సమయం వుంది. సో మీకు కూడా మూడు నెలల గడువు వుంది. మీరు ఇది సాధిస్తే మిమ్మల్ని ఆసియ ఖండానికి హెడ్ గా కంపెనీ నియమిస్తుంది.” అని చెప్పడం ముగించి నా జవాబు ఏమిటా అని నావైపు చూసాడు.
అంతా విన్న నాకు నన్ను ఎందుకు సెలెక్ట్ చేశారో అర్థం కాలేదు. ఎంతో మంది ఈ పాటికే ప్రయత్నం చేసుంటారు. మరి ఇందులో నేను చేసేది ఏముంది. ఇదేం తిరకాసో అర్థం కాక ప్రస్నార్ధకమైన మొహం తో ఒక మొహమాటపు నవ్వు నవ్వాను. నా మానసు ఇట్టే గ్రహించి
“చుడండి అఖిల్ ఇంత మంది చెయలేనిది ఒక మామూలు డైరెక్టర్ ను నేనేం చేయగలను అనే కదా మీ అనుమానం. యా నిజమే ఆ సైంటిస్టు తన మితృలు అంతా మీ ఆంధ్రకు చెందినవాళ్లు. మన వాళ్లంతా బిజినెస్ పరంగా మాట్లాడుంటారు. మీరు మీ ప్రాంతం వారిగా మీ భాషలో వివరించి చెప్పండి. నిజానికి అక్కడ ఎన్నో కల్తీలు ఇదో పెద్ద కల్తీ మీ భారతీయులకు” అని వెటకారంగా అన్నాడు.
పెద్ద జాతీయ వాదిని కాను కానీ ఎందుకో భారతీయులను చులకన చేసి మాట్లాడేపాటికి నాకు తెలియకుండానే చుర్రున చూసా. సీఈఓ గాడు మరి తెలీకుండా గారు గాడయ్యాడు వెంటనే సర్దుకొని “ఇది అసలు కల్తీ కాదని చెప్పండి”అన్నాడు. నాకు ఆలోచించుకోవడానికి సమయం కావాలన్నాను.
“అఖిల్ ఆలోచించుకొని జవాబు చెప్పేంత సమయం మన దగ్గర లేదు. మీరు ఈ క్షణమే yes or no చెప్పాలి. లేదు అంటే ఇంకో ఆంధ్రావాలా కు చెప్తాము. మీ బిజినెస్ ఎత్తులు, మాట విధానం నచ్చి మిమ్మల్ని అనుకున్నాము సో డిసైడ్ నౌ” అని హుకుం జారీ చేశాడు..
ఇంకేం మాట్లాడతా. కాంటినెంట్ హెడ్ చేస్తాను అని భారీ ఆశ చూపాడు. ఆ పోసిషన్ చేరుకోవడానికి కనీసం పదేళ్లు పడుతుంది. మరి నేను ఫెయిల్ అయితే నా పరిస్థితి ఏమిటి. అదే అడగాలని అతని వైపు చూసా. చెప్పాగా వీరు సామాన్యులు కారు.
“మీ ప్రయత్నం మీరు చేయండి. మాకు మీ పైన పూర్తి నమ్మకం వుంది. మీరు చేయలేకపోతే వాట్ నెక్స్ట్ అన్నది మేము చూసుకుంటాము. మీ జాబ్ మీకుంటుంది.”అన్నాడు.
ఇంత భరోసా ఇస్తున్నప్పుడు మనకింకేమి కావాలి, నా ప్రయత్నం నేను చేస్తా. ఏమో ఒక్కోసారి సుడి తిరిగి నేను గెలవొచ్చు…అందివచ్చిన అవకాశం . మనవాళ్లకు సెంటిమెంట్లెక్కువ అందులోనూ ఆడవాళ్లు, మూడు నెలలు గడువు ఇంకేం ఈ ఆలోచన రాగానే సరే అని చెప్పి కేసు కు సంబంధించిన ఫైలు, టిక్కెట్లు అందుకొని ఇండియా బాట పట్టా పెళ్ళాం పిల్లలతో….
@ @ @ @ @ @ # @ @
చాల కాలం తర్వాత ఇండియా కు వచ్చాను కదా.కంపెనీ పర్మిషన్తో ఓ నాలుగు రోజులు కుటంబంతో గడపాలనుకున్నా. నాన్న లేరు కొన్నేళ్ల క్రితం పోయారు. అమ్మ అక్కయ్య దెగ్గరే ఉంటుంది. నామీద కొద్దిగా కోపం తనకి. అక్కయ్య, స్నేహితులు అందరిని ఒకసారి కలిసి, భార్య పిల్లల్ని అత్తారింట్లో దించేసి. ఇండ్లలో ఉంటే పని కాదని కంపెనీ నాకోసం బుక్ చేసిన తాజ్ బంజారాలో దిగిపోయా. ఇంక వచ్చిన పని మొదలు పెట్టాలి. నేను నా వృత్తికి నా భవిష్యత్తుకు చాలా విలువిస్తా. కేసు స్టడీ చేద్దామని ఫైలు ఓపెన్ చేశా. ఇంతలో ఫోను. నా PA ఆ సైంటిస్టుతో ఇవాళ సాయంత్రం మీటింగ్ అరెంజ్ చేసినట్టు చెప్పాడు. సరే ఎలాగు సాయంత్రం ఒక సారి కలుస్తాకదా అని ఫైల్ మూసి అలారం సెట్ చేసుకొని పడుకున్నా. ఎప్పుడు నిద్ర పట్టిందో తెలీదు.
@@@@@@@@@
ఊరికి చాలా దూరంలో చాల ప్రశాంతమైన వాతావరణం లో విశాలమైన ప్రాంగణంలో వుంది ఈ సీసీఎంబీ, సెంటర్ ఫర్ సెల్యూలర్ అండ్ మాలిక్యూలర్ బయాలజీ రీసెర్చ్ ఇన్స్టిట్యూట్. ఏదో దర్పం ఉంది ఈ ప్రాంగణానికి… కారు అడ్మినిస్ట్రేటివ్ బిల్డింగ్ ముందు ఆగింది. కారులోనుంచి దిగగానే ఒకవిధమైన పరిమళం నన్ను చుట్టుకుంది. అది ఒక nostalgic ఫీల్. ఎందుకో తొట్రుపాటు. మనసు కుదురు గా లేదు. నాలో ఇలాంటి భావనలు!!! అర్థంకాక అలాగే నిలబడిపోయా.. లోపలి నడవకుండా నిల్చున్న నేను PA పిలుపుతో ఈ లోకంలోకి వచ్చాను. ఇద్దరం కలిసి ఆ సైంటిస్ట్ కేబిన్ దగ్గరకు వెళ్ళాము. లోపల వేరెవరో వున్నారు కాస్త వెయిట్ చేయండని బయట వున్న బాయ్ చెప్పాడు. ఇంతవరకు ఆ సైంటిస్ట్ పేరుకూడా తెలీదు కదా అని అక్కడ వున్న నేమ్ బోర్డు చూసాను. పేరు అపర్ణ శ్రీనివాస్ hod మాలిక్యూలర్ బయాలజి. అపర్ణ!!! ఆ పేరు చదవగానే ఏవో జ్ఞాపకాలు చుట్టుముట్టసాగాయి. ఆ అపర్ణ, ఈవిడ ఒకటేనా లేక పేరు మాత్రమేనా అని ఆలోచిస్తున్నంతలో మేడమ్ రమ్మంటున్నారని పిలుపు. PA ను బయటే ఉండమని చెప్పి నేనొక్కడినే లోపలికెళ్లా.
ఎదురుగా అపర్ణ! తను రాసుకుంటున్నదల్లా నేను వచ్చిన అలికిడి విని తలెత్తి చూసింది. అప్రయత్నంగా తన సీట్ లోనుంచి లేచి “నువ్వా!”అంది. నాకు పొలమారింది ఇంతలో తను సర్దుకొని “మీరా! కూర్చోండి”. అని చెప్పి తను తన సీట్ లో కూర్చుంది. నేను కూచున్నాను. ఇద్దరిమధ్య భయంకరమైన మౌనం. నాకు ఒక్క మాటా పెగలటం లేదు. తనో మాట్లాడటం లేదు. తన ముఖం చూడటానికి కూడా ఇబ్బందిగా వుంది. మరి తను నన్ను చూస్తోందా లేక. కొన్ని క్షణాల మౌనం తర్వాత, తనే కుశల ప్రశ్నలు వేసింది. బదులుగా నేను తన కుశలం అడిగాను. తర్వాతేమి మాట్లాడాలో అర్థం కాక నేను మళ్ళి కలుస్తాను చెప్పి వచ్చేసాను.
ఇప్పుడర్థమయ్యిoది కంపెనీ ఈ పని నాకే ఎందుకు అప్పజెప్పిందో. అనుమానం వచ్చింది కానీ ఇది అని వూహించలేకపోయా. కార్పొరేట్లు ఎంతటి ఘానులంటే వారి కోసం గత ఏడుజన్మల విషయాన్ని కూడా తిరిగి తొడగలరు. మనసు అల్లకల్లోలంగా మారింది. ముగిసిపోయిందనుకున్న కథ మళ్ళీ ఇలా!. కలలో కూడా ఊహించలేదు ఇన్నేళ్ల తరువాత మళ్ళీ తనను కలుస్తానని. మరిచాను అనుకున్నా, కానీ నాలోని అఖిల్ నిద్ర లేచినప్పుడు ముళ్ళై గుచ్చుతూనేవుంటుంది. మనసు, హృదయాంతరాలలోకి తొంగిచూస్తోంది. నా చిన్న నాటి ఘటనలు ఒక్కొక్కటిగా మెదలసాగాయి.
@@@@@@@@
నేను పదో తరగతిలో ఉండగా మా ఇంటి పక్కనే కొత్తగా ఇల్లు కట్టుకొని గృహప్రవేశం చేసారు రావు గారు. ఆయనకు ఒక్కటే కూతురు. వారు కొత్తగా చేరుతున్నారు కదా! అవసరాలేమన్నవున్నాయేమో కనుక్కోమని అమ్మ నన్ను వాళ్ళింటికి పంపింది. బెరుకు బెరుకు గానే లోపలి వెళ్లిన నేను ఒక అమ్మాయి పరికిణీలో ఎంత ముద్దుగా ఉందొ మళ్ళీ మళ్ళీ చూడాలనేట్టు నన్ను చూడగానే వాళ్ళమ్మకి కేకేసి కూర్చుమంటూ నాకు మర్యాద చేసింది. అదే మొదటిసారి నాకు మర్యాద జరగడం. మా ఇంట్లో నేను అక్క, ఎప్పుడు అది తెపోరా!ఇది తెపోరా ! అని నా పేరు కూడా పెట్టి పిలువరు. మొదటిసారి ఒకరు నన్ను మర్యాద చేసి కూర్చుపెడుతుంటే ఏదో ఆనందం. ఒక సింహాసనం మీద కుర్చున్నంత ఫీల్. ఈలోపు ఆ అమ్మాయి లోపలికెళ్ళి వాళ్ళమ్మను పంపింది. విషయం చెప్పి తను కనపడుతుందేమో అని ఒకసారిచూసా,తను కనపడలేదు, చిన్న నిరాశతో వెనుదిరిగా. పక్కిల్లే కదా అని ఓ ధీమా. ఒక రోజు స్కూల్ నుంచి రాగానే తనే మా ఇంట్లో అక్కతో మాట్లాడుతూ. అప్పుడు పరిచయాలు అయ్యాయి తనపేరు అపర్ణ అని మా స్కూల్లోనే తొమ్మిదో తరగతని. ఇలా మొదలైన పరిచయం స్నేహంగామారి కాలగమనంలో ప్రేమగా రూపాంతరం చెందింది. తనంటే మా అమ్మకు, అక్కకు చాలా ఇష్టం. మా ప్రేమ బలపడడానికి ఇదో పెద్ద కారణం.
నాకు ఐఐటీ లో సీట్ వచ్చిన సందర్బంగా నాన్న ఇంట్లో చిన్న పార్టీ ఏర్పాటు చేశారు. నాన్నో పెద్ద ఇంజనీరు. తన ఆఫీసువాళ్లను బందువులను అందరిని పిలిచాడు. ఆ రోజు మా ఇంట్లో సందడంతా తనదే. అమ్మ అయితే తనను అక్కను తనను చెరో పక్క నిలుపుకుంది. కానీ నాన్నకు ఎందుకో నచ్చటం లేదు. ఆ రోజు రాత్రి అమ్మ ఇల్లు సర్దుతూ “మన అఖిల్ చదువు పూర్తి కాగానే అప్పును ఇచ్చి పెళ్లి చేసేస్తా. ఎప్పుడెప్పుడా అప్పును ఇంటి కోడలు చేసుకుందామని వుంది ” అని యధాలాపంగా నాన్నతో అన్నది. అమ్మ మాటలు అప్పుడే యవ్వనం లోకి అడుగు పెడుతున్న నాలో గిలిగింతలు రేపాయి. నాన్న ఏమంటారు అని దొంగ చాటుగా వినసాగా.
“ఇప్పటినుంచే ఇలాంటి లెక్కలేమి వేసుకోకు.” అని కొంచం కర్కశంగా చెప్పి అక్కడి నుంచి వెళ్లిపోయారు నాన్న. అమ్మ నాన్న వెళ్లిన వైపే చూస్తూ ఉండిపోయింది. నాకూ! ఏమీ అర్థం కాలేదు. బూతద్దం వేసి వెతికినా తనలో పేరు పెట్టడానికి ఏమిలేదు. అందము, మంచి సంస్కారం చదువులో కూడా బాగుంది ఇంకేమో అర్థం కాలేదు. సరే ఈ గోల మనకెందుకు అనుకోని నేను వూరుకుండిపోయా.
మొత్తానికి ఢిల్లీ వెళ్లే రోజు రానే వచ్చింది. మొదటిసారి అందరిని ఒదిలి వెళ్తున్నాను. అమ్మ నాన్నలకంటే అప్పుకు దూరం వెళ్తున్నందుకు బాధేసింది. చూస్తుండగాని మొదటి ఏడాది గడచిపోయింది. నాకు అప్పుకు ఉత్తర ప్రత్యుత్తరాలు నడుస్తూనేవున్నాయి. తనకు మెడిసిన్ లో సీట్ రాలేదు. వారి తండ్రికి ప్రవైట్ కాలేజీలో చదివించే స్తొమత లేదు అయన ఒక ప్రైవేట్ కంపెనీ లో మామూలు ఉద్యోగి. తను మైక్రో బయాలజీ కోర్స్ లో డిగ్రీ జాయిన్ ఇయ్యింది. పాపం తనకు మెడిసిన్ లో సీట్ రాకపోయేపాటికి చాల బాధ పడ్డది. రానందుకు ఒక భాధ నేను దూరమవుతానేమో అని మరో భాధ. పాపం వుండబట్టుకోలేక అదే అడిగింది. నాకు నీవంటే ఇష్టం, నీ చదువు కాదు అని చెప్పా. ఈ మాటకు ఆరోజు తను ఎంత సంతోషపడ్డదో ఇప్పటికి గుర్తు.
కానీ ఇదే నా జీవితాన్ని మలుపు తీసుకుంటుందని నాకు తెలీదు. నాన్నకు మొదటి నుండి వారి మీద చిన్న చూపు ఇప్పుడు మెడిసిన్ లో సీట్ రాకపోయేపాటికి అప్పు వాళ్ళ ఫామిలీ తనకు ఇంకా నచ్చలేదు. నేను అమ్మ అప్పుకు క్లోజ్ అన్న విషయం నాన్నకు అర్థం అయ్యింది. మాతో విభేదించకుండా మెల్లిగా నా మనస్సు మారేట్టు చేశారు. ఎప్పుడూ లేనివిధంగా ఈమధ్య నాతో చాలా క్లోజ్గా వుంటున్నారు.. ఎప్పుడు స్తొమత, వున్నత స్థాయి, కెరీర్, సంఘంలో గొప్ప పేరు ఇలా నాలో ఒక రకమైన కైపును నింపారు. పైగా నేను ఢిల్లీ లో ఉండేది. నాన్న చెప్పేది నిజం అన్నట్టు ఉండేది మా క్యాంపస్. ఇక్కడ ఫీలింగ్స్ ఎమోషన్స్ ఏమాత్రం వుండవు. కెరీర్, పోసిషన్, కంపెనీ, శాలరీ ఇంతే. నాన్న ఎక్కించిన ఈ కైపులో అప్పు ప్రయారిటీ నుంచి ఆప్షన్ గా ఎప్పుడు మారిపోయిందో తెలీదు. వారానికో వుత్తరం రాసే నేను నెలకు, ఆతర్వాత ఎప్పుడో!!!. ..
నేను ఫైనల్ ఇయర్ ఉండగా తనకు యూనివర్సిటీ క్యాంపస్ లో MSc సీట్ వచ్చింది. నేను హాలిడేస్ కు వచ్చిన మరు రోజే తన తిరుపతి ప్రయాణం. నన్ను కల్సి నాతో మాట్లాడాలని చాల తాపత్రయపడ్డది. నాన్న కావాలనే ఆ రెండు రోజులు లీవ్ పెట్టి ఇంట్లో కూర్చున్నారు. అమ్మ ఇది కనిపెట్టిందేమో నాన్న ఫోనులో ఉండగా నన్ను వారింటికి పంపింది. నన్ను చూసి ఎంత సంబరపడ్డదో. వాళ్ళ అమ్మ నాన్న కూడా అంతే సంతోషించారు. ఉన్నట్టుండి అప్పుడు చెప్పింది తన ప్రేమ విషయం ఇంట్లో చెప్పినట్టు, అందరూ ఆనందించినట్లు, అంతే కాదు ఈ విషయం మా ఇంట్లో కూడా అందరికి తెలిసిపోయింది. మంచిదేగా అనుకున్నా. తను తిరుపతి వెళ్ళిపోయింది. తను వెళ్ళాక కొద్దిగా వెలతీగా అనిపించింది. మొదటిసారి ఇల్లు బోర్ కొడ్తున్నట్టుగా అనిపించింది. నాన్న పసిగట్టాడు. ఫామిలీ టూర్ అని ఎప్పుడూ లేనిది అందరిని ఊటీ పిల్చుకేళ్లాడు. ఒక్క క్షణం నన్ను విడిచిపెట్టకుండా నన్ను అంటుకొని వున్నాడు. అప్పు ఆలోచనలను
విజయవంతంగా రానీయకుండా చేసాడు.
బీటెక్ అవ్వగానే అక్కడే ఎంటెక్ లో జాయిన్ అయ్యాను. తను MSc లో గోల్డెమెడల్ తెచ్చుకుంది. తర్వాత అక్కడే Phd జాయిన్ అయ్యింది. నా చదువు పూర్తి కావొస్తోంది అనగానే నాన్న హటాత్తు నిర్ణయం మకాం కడప నుంచి హైదరాబాదు ట్రాన్స్ఫర్ పేరుతొ. కోర్స్ ముగిసి ఈ సారి నేను హైదరాబాదే వచ్చాను. పాపం అప్పు నన్ను చూడడాని అంత దూరం నాకోసం హైద్రాబాదు వచ్చింది ఎప్పుడూలేనిది వాళ్ళ చుట్టాలింటికి. మా ఇంటికి వస్తుందని తెలియగానే నాన్న తెలివిగా నన్ను ఏమార్చి బయటకు పిల్చుకెళ్లారు. పాపం తను నాకోసం వేచి చూసి చూసి వెళ్ళిపోయింది. నాన్న నన్ను తననుంచి దూరం చేయాలనుకుంటున్నట్టు తెలుస్తోంది కానీ నాన్న మాటలకు దూరంగా రాలేకున్నాను. నిజంగా తనను చాల ఇష్టపడ్డాను. ఎన్నిమంచి భావాలుండేవో తనలో. ఎప్పుడు సమాజ హితమే. ఇంత మంచిగా ఉంటే నిన్ను ఎవరైనా మోసం చేసేస్తారు అనేవాడిని. దానికి తను “నన్ను చూసుకోవడానికి నువ్వున్నావుగా ఇంకెందుకు నాకు భయం”అనేది. ఈ మాట గుర్తుకు వచ్చి చాల భాధేసింది వెంటనే ఫోన్ చేసి తనతో మాట్లాడాక మనసు కుదుటపడ్డది. రేపు నేనే వచ్చి కలుస్తాను అని చెప్పా. తన పేరెంట్స్ కూడా వచ్చారని అన్నది. అందరిని కలిసినట్టుంటుంది తప్పక వస్తానన్నాను. ఈ విషయం అమ్మకు చెప్పా!! తనెంతో సంతోషించింది.
అప్పు ఇంటికి బయలుదేరుతుండగా నాన్న నుంచి ఫోను. నోవాటేల్ లో ఏదో పార్టీ రావాలని. ఈ సారి నాన్న మాయలో పడకూడదు అని నాన్నకు గట్టిగ చెప్పా అప్పు ఇంటికెళ్తున్నట్టు. నాన్నేమంటారో అని భయపడ్డ. సరే అలాగే వెల్దువు అని, తన ఉద్యోగానికి తప్పని అవసరం కాబట్టి కాసేపు వచ్చి పరిచయాలయ్యాక నీ పాటికి వెళ్లిపో అని నన్ను ఒప్పించారు. సరే చేసేది ఏమి లేక అప్పుకు విషయం చెప్పి నోవాటేల్ కు వెళ్ళా.
నోవాటెల్ హోటల్ లో కన్వెన్షన్ హాల్. ఎంతో అందంగా అలంకరించబడింది. నాన్న గారు ఆ బిజినెస్ మాగ్నెట్ ను పరిచయం చేశారు. పెద్ద మనిషి నాకెంతో మర్యాద చేసాడు. నాకెందుకో ఎవరైనా బాగా మర్యాద చేస్తే పడిపోతా. ఆవేళ తన కూతురి పుట్టిన రోజు అందుకే ఈ పార్టీ. అయన నన్ను వాళ్లవాళ్ల అందరికి పరిచయం చేస్తుంటే నేను భూమిమీద లేను. ఈలోపు దేవకన్య అలంకరణలో వారి కూతురు నవీన, ఆమెను చూడగానే నా మతే పోయింది. ఆ అందం ఐశ్వర్యం దర్పం, నాలోని మగతనo చేసుకుంటే ఇలాంటి అమ్మాయిని చేసుకోవాలి రాజభోగం అనిపించింది. పరిచయాలు అయ్యాక వెళ్లాలన్న నేను ఆ మాటే మరిచిపోయా,చివరి వరకు వున్నా. పార్టీ అయ్యాక వెళ్తున్నవాడినల్లా వాలెట్ పార్కింగ్ దగ్గర ఆమె వైభోగం మళ్లి కట్టిపడేసింది. నవీన నన్ను ఊపిరి తిప్పుకోనివ్వలేదు తన ఆలోచనలతోనే అప్పు ఇంటికి చేరా. అప్పు ఎంతో సాదరంగా ఆహ్వానించింది. తెలీకుండానే అప్పుకు నవీనాకు పోల్చింది మనసు. అప్పు నాకంటికి రంగు వెలసిన చీరలాగుంది. ఎక్కువసేపు వుండలేకపోయా. వచ్చేసా. అమ్మ అప్పు గురించి అడుగుతోంది నాకు నవీన తప్ప ఎవ్వరు కనిపించటం లేదు. మరుసటి రోజు అమ్మ పెళ్లి ప్రస్తావన తెచ్చింది. నేను నాన్న అమ్మ, అక్కకు పెళ్లై హైద్రాబాద్ లొనే ఉంటోంది తను కూడా అప్పుడే వచ్చింది. ఇంతలో నాన్న మీకంతా సర్ప్రైజ్ అంటూ నవీన తండ్రి నన్ను తమ అల్లుడుగా చేసుకోవాలనుకుంటున్నట్టు చెప్పారు. నా ఆనందానికి అవధులు లేవు. ఎగిరి గంతేయ్యడం ఒక్కటే తక్కువ. కానీ అమ్మ నాన్నతో పోట్లాటేసుకుంది “వాడికి అప్పు అంటే చాల ఇష్టం మనింటికి వాడికి అప్పునే సరి అయిన జోడి”అంది.
“అప్పు!! అప్పు!! ఏముంది ఆపిల్లలో, ఒక సాధారణ కుటుంబం. అదే వీళ్ళు చూడు ఒక హోదా ఒక దర్పం అన్ని వున్నాయి” అని నాన్న. వారిద్దరూ వాదించుకొని చివరకు నా నిర్ణయమేమిటని నన్ను అడిగారు . మనసులోకి తొంగి చూసా అప్పునే వుంది. భవిషత్తు చూస్తే నవీన వుంది. చివరకు భవిష్యత్తు గెలిచింది కాదు నాలోని మగవాడు గెలిచాడు. నవీనకే నా ఓటు వేసా. నాన్న ఆనందానికి అవధులు లేవు అమ్మ అక్క నా నిర్ణయంతో ఖంగుతిన్నారు. కూలబడిపోయారు. అమ్మ నమ్మలేనట్టు నా దగ్గరకు వచ్చి అప్పుకు నవీనాకు వున్నా తేడాను తనకు నేను ప్రేమిస్తున్నట్టు చెప్పిన మాటలు ఇంకా ఏవేవో చెబుతోంది. అవి నన్ను చేరలేదు. నేను ఇంకా నవీన హ్యాంగోవర్ నుంచి దిగలేదు. చివరగా అమ్మకు చెప్పా” కాలం మారిందమ్మా! నిజమే అప్పు మంచిపిల్ల. కానీ మంచి తనం మనల్ను సొసైటీ లో గొప్పగా నిలబెట్టావుకదా. నిజమే ప్రేమించాను. కానీ ఎప్పుడు చనువు తీసుకొని తనను వాడుకోలేదు. మనకు ఒప్షన్స్ వున్నప్పుడు ఏది గొప్పదో అదే తీసుకుంటాము, ఇందులో తప్పేముంది” అన్నాను.
నా ఈ మాటలతో అమ్మకు విపరీతంగా కోపం వచ్చి చెంప చెళ్లుమనిపించింది.”ఏరా పెళ్లి ఆప్షనా!పెళ్లి అంటే రెండు ఆత్మలు కలిసి ఒకటిగా జీవించేది. ఇంత మంచిగా ఉంటే ఎవరైనా మోసం చేస్తే ఎలా! అని నేను అన్నప్పుడల్లా! పాపం అది అఖిల్ ఉన్నాడుగా నాకేం భయం అనేదిరా. అలాంటిది నీవే దాన్ని మోసం చేస్తావనుకోలేదు” అని అమ్మ ఇంకా ఏదో చెప్పబోతున్నంతలో నాన్న అడ్డు తగిలి “నీ పాత చింతకాయ భావాలు, భావనలు అని వాడి తల తినకు. నా తల తిన్నది చాలు. నీవల్ల నా తోటి ఇంజినీర్లు కోట్లకు పడగలెత్తింటే నేను ఇదిగో ఇక్కడే వున్నాను. ఇప్పుడు నా కోడుకు నిర్ణయానికి ఎదురు చెప్తే ఒప్పుకునేది లేదు”అన్నాడు. నాన్న మాటలతో అమ్మ కుప్పకూలిపోయింది. “అఖిల్ అందరి మగవాళ్లలాగా నీవు కూడా ప్రేమ పేరుతొ మోసం చేస్తావను కోలేదు రా”అంది అక్క. ఈ మాటతో నాకు కోపం వచ్చింది. “నెనేమి మోసం చేయలేదు. చిన్ననాటి స్నేహం, ఆకర్షణను ప్రేమనుకున్నానేమో. కానీ ఇప్పుడు నా లైఫ్ కు అప్పు ఎంత మాత్రం సూట్ ఆవ్వదు. నేను నా ఫ్యూచర్ చూసుకోవాలికదా.”అన్నాను. బయట గేటు అలికిడైతే అటుగా చూసాము అందరూ. అప్పు తన తల్లి తండ్రులు వెళ్లిపోతున్నారు. అమ్మ పిలవడాని ప్రయత్నించింది, వద్దని అక్క వారించింది. అదిగో ఆ రోజు నుంచి ఇప్పటి వరకు అమ్మ నాతొ అవసరం అనిపిస్తే తప్ప మాట్లాడలేదు. ఏడాది తిరిగేలోపు అంగరంగ వైభవంగా పెండ్లి, అమెరికాలో మామగారు ఇచ్చిన ఇల్లు. కలలో కూడా ఊహించని వైభోగం. చూస్తుండగానే ఇద్దరు కొడుకులు. ఈ పరుగు పందెంలో వైభోగం లో మొదట్లో కనిపించలేదు కానీ నాలోని ఒక మధ్యతరగతి మనిషి బయటకు వచ్చినప్పుడు మాత్రం అమ్మ అక్క అప్పు గుర్తుకు వచ్చేవారు. ముఖ్యoగా హోటల్ కూడు తిని వెగటు వచ్చినప్పుడు. వంట వార్పూ అనేది అస్సలు లేదు. తనదో లోకం నాదో లోకం. మనసు శరీరం అలసిపోయినప్పుడు మాత్రం ఏదో కోల్పోయాను అనిపించేది. కానీ నా కెరీర్ ముందు ఇవేవీ పెద్దగా కనిపించేవి కావు. నాన్న బతికున్నన్నాళ్లు ఏడాదికి ఒకసారి అమెరికా వచ్చి వెళ్లేవారు. అమ్మ మాత్రం ఇప్పటివరకు ఎప్పుడూ రాలేదు. నవీన ఎప్పుడు ఇండియా వచ్చినా అమెరికా వెళ్లేరోజు మాత్రం ఇంటికి వచ్చేది. కోడలు రాలేదే అని అమ్మ ఎప్పుడూ అడిగేది కాదు.
మరిచిపోయాననుకున్న అప్పు మళ్లి ఇలా. ఇప్పుడేమి చేయాలో పాలుపోలేదు. అమ్మా వాళ్లకు అప్పుతో సంబంధాలు ఉన్నాయో లేవో గడిచిన ఈ పదిహేనేండ్లలో ఎప్పుడూ అడగలేదు. ఏమీ చేయాలో ఎక్కడ మొదలు పెట్టాలో అర్థం కాక అప్పు ఆలోచనలతో హోటల్లో ఉండలేక అలా నడుస్తూ రోడ్డు మీదికొచ్చా. వద్దన్నా తనతో గడిపిన రోజులు గుర్తుకొస్తున్నాయి. నాకే ఆశ్చర్యం వేసింది. అంటే నేను తనని మరచిపోలేదన్నమాట. గుండెలోతుల్లో తను ఇంకా వుంది. నేనే కెరీర్ ఒరవడిలో కొట్టుకోపోయాను.
అక్కకు కాల్ చేశా రేపు కలవగలవా అని, బాగా బతిమాలితే కానీ రావడానికి ఒప్పుకోలేదు. అక్కతో మాట్లాడక తెలిసింది ఏమిటంటే మా మాటలు విన్న అప్పు తండ్రి అది తట్టుకోలేక గుండెపోటుతో పోయారని, తర్వాత అప్పు PhD చేసి సీసీఎంబీ లో వుద్యోగం చేస్తూ తన తోటి సైంటిస్టునే పెళ్లిచేసుకొని హాయిగా ఉంటోందని తెలిసింది. అమ్మ నెలకొకసారైనా వెళ్లి కలుస్తూవుంటుందని తెలిపింది. ఇద్దరు కూతుర్లు. ముచ్చటైన సంసారం అని అక్క చెప్తే మనసులో ఎక్కడో చిన్న అసూయ, నామూలంగా తండ్రి పోయారన్న భాధ వేసాయి. అక్కకు నేను వచ్చిన పని చెప్పాను. ఇంటికెళ్లి ఒకసారి కలవమని సలహా ఇచ్చింది. తన భర్తకు నా గురించి తెలుసు. తెలిసే పెళ్లి చేసుకున్నాడు అని చెప్పింది. వెళ్తూ వెళ్తూ “ఏమైనా శ్రీనివాస్ గారు అదృష్టవంతుడు” అని నన్ను మెల్లిగా దెప్పిపొడిచి వెళ్ళింది.
ఏదైతే అదువుతుంది. పాతవి తలచుకుంటూ వుండలేము కదా. తనకు కావలసిన జీవితం తనకు నాకు ఇష్టమైన జీవితం నాకు దక్కాయి. . జీవితంలో కొన్ని కావలనుకున్నప్పుడు కొన్ని కోల్పోక తప్పదు. ఇప్పడు నా కర్తవ్యం ఆసియ కు రాజు కావడమే అని దృఢంగా నిశ్చయించుకొని, అపర్ణ ఇంటికి వెళ్ళాను. తన అభిరుచికి తగ్గట్టు,
ఇల్లు ఎంతో అందంగా ఉంది. నేను గేటు తీసుకొని రావడంతో ఇద్దరమ్మాయిలు పట్టులంగా తో మొదటిసారి అప్పును చూసినట్టుగా అప్పులానే!!! అదే మర్యాద.. నన్ను సాదరంగా ఆహ్వానించి కూర్చోబెట్టి తల్లిని పిలవడానికెళ్లారు అలనాడు అప్పు లాగే. ఈలోపు వారి భర్త అనుకుంటా చాల బాగున్నారు. మా పరిచయాలు అయ్యాక అపర్ణ కాఫి కప్పులతో వచ్చింది. కాఫీ తాగాక పిల్లలిద్దరితో వాళ్ళాయన నాదగ్గర సెలవు తీసుకొని బయటకు వెళ్లిపోయారు.
మాటలు ఎలా ప్రారంభించాలో అర్థం కాలేదు. తనే చనువుగా కుశల ప్రశ్నలు వేసింది. ఎప్పుడు తనతో సూటిగా మాట్లాడే నేను ఇవాళ తన ముఖం లోకి చూడలేకపోయా. కాసేపటి మౌనం తర్వాత సూటిగా నే తనకు నచ్చచెప్పడానికి ప్రయత్నం చేశా. అప్పు! అని పిలవబోయే సర్దుకొని అపర్ణ అన్నాను. “చూడు ఈ అంతర్జాతీయ సంస్థలు మామూలువి కావు. వాళ్ళు అనుకున్నది సాధించేవరకు వాళ్ళు ఊరుకోరు ఎన్నో కల్తీలు జరుగుతున్నాయి. ఇది చిన్న విషయం అని అనను. కంపెనీ రాజీ కోస్తానంటోంది. ఇకపై ఇలాంటివి జరగకుండా చూస్తానంటోంది. ఉభయ కుసలోపరి. కాబట్టి నీవు ఈ కేసు వెనక్కు తీసుకుంటే మంచిది అని నా భావన” అని చెప్పటం ముగించి తనవైపు చూసాను. నే చెప్పిందంతా సాలోచనగా విన్న తను.”అఖిల్ నా ప్రాణాలు కావలా! ఇప్పుడే ఇచ్చేస్తాను”అన్నది స్థిరంగా నా కళ్ళొలోకి చూస్తూ. ఒక్క సారి తను నాకు ఏమీ చెప్తోందో అర్థం కాక పొలమారింది. నా చేతికి నీళ్ళందించి “చూడు అఖిల్ నీకు ఈ డీల్ సక్సెస్ అయితే ఓ పెద్ద ప్రమోషన్ లేకపోతె డబ్బు ఇస్తారు. కానీ ఈ లెడ్ మోతాదుకు మించి ఉండడం వల్ల భవిషత్తులో ముఖ్యoగా చిన్నపిల్లలను కాన్సర్ బారిన పడేట్టు చేస్తుంది. అందులో నీ పిల్లలు నా పిల్లలు కూడా ఉండొచ్చు. ఇప్పుడు ఉరుకుల పరుగుల జీవితానికి ప్రొసెస్డ్ ఫుడ్ అన్నది అనివార్యమైంది. అందులో మన వాళ్లకి ఫారెన్ సరుకు అంటే నిఖార్సైనది అని ఓ గుడ్డి నమ్మకo. కాబట్టీ ఇంతటి హానికారకమైన ఈ కేసును వెనక్కు తీసుకొనే సమస్యలేదు. అందుకు మూల్యం నా ప్రాణాలైనా సరే” అని ఖరాఖండిగా చెప్పింది.
“నువ్వు చెప్పింది నిజమే! మళ్లి ఈ తప్పు చేయనంటోందిగా కంపెనీ. కోర్టు లో అయితే వాళ్ళ బ్రాండ్ ఇమేజ్ దెబ్బ తింటుంది కదా! అందుకని వాళ్ళు కోర్ట్ బయట సెటిల్మెంట్ అంటున్నారు . అంత పెద్ద కంపెనీ ఆ మాటిస్తున్నప్పు ఇంత బెట్టు అక్కర్లేదేమో”అన్నాను. తను చిన్నగా నవ్వి ” అఖిల్ ఈ మాట మీ కంపెనీ ఇదివరకే చెప్పింది. . మా పరీక్షల్లో లెడ్ మోతాదుకు మించి ఉంది అని తేలింది నిజం! కాబట్టే మీ కంపెనీ కాళ్లబేరానికి వచ్చింది. ప్రపంచంలో అందరు స్వార్థపరులు కాదు మంచి వాళ్ళు కూడా వున్నారు. మా ఈ రిపోర్ట్స్ ను మా సీసీఎంబీ చైర్మెన్ రాజ ముద్ర వేశారు అంటే తిరుగులేదని అర్థం. సీసీఎంబీ కి కొన్ని పరిమితులు ఉంటాయి. అందు వల్ల నేను కోర్టుకు వచ్చాను. ప్రభుత్వం కూడా మాతో వుంది. అందుకే వేరే దారిలేక కోర్ట్ బయట రాజీ అంది మీ కంపెనీ. నీ స్వార్థం కోసం ఆ రోజు నన్ను నిర్దాక్షిణ్యంగా వదిలి వెళ్లావు. నేను కనీసం ఒక్క సారి కూడా ఎందుకు ఇలా చేసావు అనడగలేదు. అది నీ జీవితం నీ హక్కు. కానీ ఇది నీ జీవితం నా జీవితం కాదు కొన్ని కోట్ల ప్రజల జీవితం. నీ కోసం వెనక్కు తగ్గేది లేదు”అని చాల కోపంగా సమాధానము ఇచ్చింది.
“ఇప్పుడు నీవే అంటున్నావు కదా! ప్రభత్వాలు మారాయి అని ఈ తప్పు పునరావృత్తం కాకుండా చూసుకుంటారు. నాకైతే ఇందులో అంత బెట్టు చేయాల్సిన అవసరం లేదనిపిస్తోంది. ఇక్కడ నా స్వార్థం ఏముంది. అవును నిజమే ఆ రోజు నిన్ను నా స్వార్థం కోసం వదిలేసాను. నీవు గుర్తొచ్చినప్పుడెల్ల నన్ను ఈవిషయం గుచ్చుతూనేవుంటుంది. దానికి కంపెనీకి ఎటువంటి సంబంధం లేదు. ఇంకోసారి అలోచించి చూడు. నీకే అర్థమౌతుంది”.
“నీ స్వార్థం లేదా!. ఇంత స్పష్టంగా నీ స్వార్థం కనపడుతుంటే. ఎందరో అమాయకులు బలి అవుతారు అంటుంటే చీమ కుట్టినట్టు కూడా లేదు కదా. వారు సరుకును కూడా వెనక్కు తీసుకోరంట. ఇప్పటి సరుకు ఇలానే ఉంచి ఇకపై వచ్చే సరుకుల్లో లెడ్ ను సరిచేస్తారంట. నీకు తెలుసా ఇప్పుడున్న సరుకులో సగం చాలు భావి భారతం కాన్సర్ గ్రస్తం కావటానికి” చాలా ఆవేశంగా అంది
” నీవు మరీ ఎక్కువగా చెప్తున్నావు. నీవు చెప్పేదే నిజమైతే ప్రపంచదేశాలు వొప్పుకుంటాయా.”
“అందుకే కదా కాళ్లబేరం.”అంది
“ఇంకోసారి నింపాదిగా ఆలోచించు కావాలంటే మీ చైర్మన్ సార్ తో నేను మాట్లాడుతాను”
“నేను అన్ని విధాలుగా ఆధారాలు సేకరించి చాల మంది చేత కౌంటర్ చెక్ కూడా చేయిoచి కేసు వేసాను. ఇందులో ఏ ఒక్క పాయింట్ ను కూడా మీ కంపెనీ తప్పని ప్రూవ్ చేయలేదు.” అంది
“నిజమే నేను ఒప్పుకుంటాను. కానీ ఒక్కసారి కంపెనీ వారితో మాట్లాడి చూడు”అన్నాను
“ఇప్పుడు అదే గా చేస్తున్నాను.” అంది అంటే తను నన్ను పరాయి వాడిగా మాట్లాడుతోంది. నా అహం దెబ్బతింది నేను కోపం తో “అయితే తప్పుకోనంటావ్”
“తప్పనిసరి అంటాను” అంది అంతే కోపంగా..
“మొదటి నుంచి నీవు అంటే ఏ ఎదుగు బొదుగూ లేకుండా ఇక్కడే ఉండాలనుకుంటావు. సోసైటీ అది ఇది అని ఏదో పెద్ద సంఘ సంస్కర్త గా మాట్లాడుతావు. చూడు నీ జీవితం ఎక్కడుందో. నేనెక్కడున్నానో! అవకాశం అందిపుచ్చుకోవాలి. కెరీర్ లో ఎత్తుకు ఎదగాలి. కంపెనీ ని ఒక చిన్న విషయాన్నికి ఢీ కొట్టిడం పెద్ద గొప్ప కాదు. నీలాంటి వాళ్ళను ఎలా దారికి తెచ్చుకోవాలో వారికి తెలుసు. నీవు ఒప్పుకుంటే కోటి ప్యాకేజీతో వారు నీకు నీ భర్తకు మంచి జీవితం తో ఉద్యోగం ఇస్తారు. ఇది విజ్ఞత. వాళ్లేమీ తప్పును సరిచేసుకొము అనటంలేదు కదా. ఇంత వెర్రి పట్టు అవసరంలేదేమో”అని నేను గట్టిగా చెప్పా.
అంతే!!! తను ఒక్కసారి నన్ను చీత్కారంగా చూసింది. ఆ చూపు తట్టుకోవడం నిజానికి చాల కష్టం గా వుంది.
“నీవు స్వార్థపరుడివి అని తెలుసు కానీ ఇంత స్వార్థ పరుడివి అని తెలీదు. మనసులో ఇంకా ఎదో మూల నీవంటే అభిమానం అలానే ఉండేది ఈ క్షణం వరకు. కానీ ఆంటీ అదే మీ అమ్మ అన్నదే నిజం.” నీవు వట్టి స్వార్థ పరుడివి మీ నాన్నలాగా, నాకు సరిజోడు కాదు” అని మీ అమ్మ అంటుంటే నన్ను ఓదార్చడానికి అనుకున్నా . తల్లికి బిడ్డ గురించి తెలీదా. నిజమే ఇన్నాళ్ళు ఎక్కడో ఓ మూల నా ప్రేమ దక్కలేదు అని భాధ ఉండేది. కానీ ఇప్పుడు దేవుడు నా ప్రేమ నాకు దక్కకుండా చేసి మంచే చేసాడు అనిపిస్తోంది. చూడండి అఖిల్! ఇంక తేల్చుకోవడానికి ఏమిలేదు. మనం కోర్టులోనే కలుద్దాం. ఇది ప్రారంభించినప్పుడు నేను ఒక్కదాన్నే ఇప్పుడు ఎంతో మంది నాకు అండగా వున్నారు. మీ ప్రయత్నం మీరు చేసుకోండి. నా ప్రయత్నం నేను చేస్తా. నేను బ్రతికున్నతవరకు పోరాడతా. చివరిగా ఒక మాట. నీ చదువుకి ఎక్కడైనా నీకు వుద్యోగం వస్తుంది. కనీసం జీవితంలో ఒక్కసారైనా నీ స్వార్థం నుంచి బయటకురా. అంతమంది తల్లుల ఉసురు పోసుకోకు. ఆ తర్వాత నీ ఇష్టం”. అని చెప్పి ఇక చెప్పడానికి ఏమిలేనట్టు నన్ను బయటకు పొమ్మనలేక తను లోపలి వెళ్ళిపొయిoది.
నేను మెల్లిగా బయటకు నడిచాను. తను అన్న మాటలు , ముఖ్యoగా నా తల్లి! నా తల్లి దృష్టిలో నా విలువ అణువంతైనా లేదా. అమ్మకు కోపం అని తెలుసు కానీ నన్ను అసహ్యoచుకుంటోంది అని తెలీదు. ఇది తలుచుకున్నప్పటినుంచి నేను పాతాళం లోకి పడిపోతున్నట్టుంది. నేను సాధించినది ఏమిటి. నేను నిజంగా అంత స్వార్థపరుడినా. నేనంటే ప్రాణం ఇచ్చే నావాళ్ల హృదయంలో ఇప్పుడు నాకు అణువంత చోటుకూడా లేదా.
అంతర్మధనం!!! మనసు ఎదురుతిరిగి ప్రశ్నిస్తోంది. అద్దంలో నా ముఖం వికారంగా కనిపిస్తోంది. మనసంతా అల్లకల్లోలంగా మారింది. అంతరాలలో ఒకటే అలజడి. ఎన్నో విస్ఫోటనాలు మొదలయ్యాయి. నేను ఇంత వరకు ఏమి సాధించినట్టు. శూన్యం అని మనసు వెక్కరిస్తోంది. అవును నిజమే! నా స్థాయిని అందుకోవడం ఎవరికైనా పెద్ద కష్టం కాదు. ఎవరికో ఎందుకు, అపర్ణ కేసు వెనక్కు తీసుకుంటే నాకులాగే తనకు భారీ ఆఫర్ ఇస్తుంది కంపెనీ. మరి ఇందులో నా గొప్పేమిటి. నేనెక్కడ అప్పు ఎక్కడ. ఈ రోజు అపర్ణ ముందు నేను రంగు వెలసిన వాడిలావున్నాను. ఇప్పుడు కేసుగురించి చదవడం మొదలుపెట్టా! ఏదో ఒక రోజు నాకు అప్పు విలువ తెలుస్తుందని అమ్మ అన్నది నిజమే. తను నమ్ముకున్న సమాజ హితం కోసం ఒక పెద్ద కంపెనీని ఢీ కొట్టింది. ఎక్కడా అమ్ముడుపోలేదు, భయపడలేదు, కించిత్ స్వార్థం కూడాలేదు. ఎంత తృప్తి గా జీవిస్తోంది, ఎంత మంది అభిమానాన్ని అందుకుంది. ఎంతో విలువైనది సాధించింది. విలువలతోనే బ్రతుకుతోంది. మనస్ఫూర్తిగా చేతులెత్తి నమస్కారం చేయాలనిపించింది. తన చేయిని ఒడిసిపట్టుకున్న ఆ శ్రీనివాస్ ఎంత పుణ్యాత్ముడో కదా అనిపించింది.
కోలుకోవడానికి మూడు రోజులు పట్టింది. మూడు రోజులు హోటల్ లోనే వున్నా! ఎలా వున్నావు అని అడిగే దిక్కేలేదు. తల్లి కి దగ్గరలోనే ఉన్నా ఫోను చేసినా కనీసం వచ్చి వెళ్ళమని కూడా అనలేదు. తల్లి అయియుండి హోటల్ భోజనం బాగోలేదంటే “అవునా!” అన్నది కానీ భోజనానికి రమ్మని కూడా పిలువలేదు. నా మీద నాకే అసహ్యం వేసింది. ఇక ఆలోచించటానికి ఏమి లేదనిపించింది. నా తప్పులను సరిద్దిడుకోవడానికి, నా స్వార్ధానికి ప్రాయశ్చిత్తంగా కంపెనీకి రాజీనామా చేసాను. నాకు ఎప్పుడూ నా భవిష్యత్తు ముఖ్యం అందుకే, నా పిల్లలు నా వారి పిల్లల భవిత కోసం, అప్పు పోరాటంలో భాగస్వామిని కావడానికి నిర్ణయం తీసుకున్నా. ఇక్కడా నా స్వార్థమే. కానీ ఇది మనసుకు తృప్తినిచ్చింది. మొదటిసారి నిర్మాణాత్మకమైన స్వార్థం వైపు అడుగు వేసాను.

బ్రహ్మకమలాల పుట్టిల్లు వేలీ ఆఫ్ ఫ్లవర్స్ హేమకుంఢ్ సాహెబ్

రచన: కర్రా నాగలక్ష్మి

ఉత్తరా ఖండ్ అంటేనే యెత్తైన కొండలు , గలగలలను ప్రవహించే సెలయేళ్లు , భగీరధిని చేరుకోవాలని పరుగులు పెడుతున్న అలకనంద అందాలు , తెల్లని మంచు కప్పబడ్డ పర్వతాలు గుర్తుకొస్తాయి .
ఎత్తైన కొండల వెనుక యెన్నెన్నో అద్భుతాలు , యెన్ని సార్లు యీ కొండలలో తిరిగినా యింకా యెన్నో చూడవలసిన ప్రదేశాలు మిగిలే వుంటాయి .
అలాంటిదే జోషిమఠ్ నుంచి బదరీనాధ్ వెళ్లే దారిలోవున్న ‘ వేలీ ఆఫ్ ఫ్లవర్స్ ‘ .
‘ వేలీ ఆఫ్ ఫ్లవర్స్ ‘ వెళ్లాలంటే ఉత్తరాఖండ్ లోని చమోలీ జిల్లాలో వున్న గోవింద్ ఘాట్ నుంచి కొండలలో నడక ద్వారా చేరుకోవాలి .
హెలికాఫ్టరు సేవ వున్నా మనం గుర్రాలనో , డోలీలలో ఆశ్రయించడమే మేలు . ఎందుకంటే యీ ప్రాంతాలలో హిమపాతం , వర్షపాతం రెండూ యెక్కువగానే వుంటాయి , అందువల్ల హెలికాఫ్టరు సేవ రద్దు చెయ్యబడుతూ వుంటాయి . గోవింద ఘాటు నుంచి హేమకుంఢ్ సాహెబ్ కి చాలామంది హిందువులు , శిక్కులు కూడా దర్శనార్థం వెళుతూ వుంటారు .
ఢిల్లీ కి 200 కిలో మీటర్లు దూరంలో వున్న హరిద్వార్ రైలు మార్గం ద్వారా గాని , రోడ్డు మార్గం ద్వారా గాని చేరుకోవచ్చు . హరిద్వార్ కి సుమారు 296 కిలో మీటర్ల దూరం లో వున్న గోవింద ఘాట్ కి రోడ్డు మార్గం ద్వారా మాత్రమే చేరుకోగలం . హరిద్వార్ నుంచి ప్రైవేటు రంగం వారి బస్సులు , ఉత్తరాఖండ్ ప్రభుత్వం చే నడుపబడుతున్న బస్సులు , టాక్సీలు లభిస్తాయి . బస్సులలో ప్రయాణం తక్కువ ఖర్చుతో కూడుకున్నది , యెక్కువ సమయం తీసుకుంటుంది . టాక్సీలు ఖర్చు యెక్కువ , మనకి కావలసిన చోట కావలసినంతసేపు గడిపే వీలుంటుంది . ఒకరో యిద్దరో కాకుండా నలుగురు అంతకన్న యెక్కువ మంది బయలు దేరి నపుడు టాక్సీ యే సుఖంగా వుంటుంది . మేం మొత్తం ఆరు జోడీలు బయలు దేరేం . ఢిల్లీ నుంచి ఢిల్లీ వరకు రెండు ‘ ఇన్నోవా ‘ లు మాట్లాడు కున్నాం .
మొదటి రోజు ప్రయాణం లో ఉత్తరాఖండ్ శ్రీనగరు చేరుకున్నాం . రాత్రి అక్కడ బస చేసి మరునాడు ఆరింటికి బయలు దేరి మధ్యాహ్నం జోషిమఠ్ చేరుకున్నాం . జోషిమఠ్ దగ్గర దారి మూసి వేసేరని యాత్రీకులను ముందుకు వెళ్లేందుకు అనుమతించలేదు . ఆ రోజు జోషిమఠ్ మఠ్ లో బస చేసి మరునాడు గోవింద ఘాట్ కి దారి తెరువబడగా మేం జోషిమఠ్ నుంచి సుమారు 20 కిలోమీటర్లు ప్రయాణించి గోవింద ఘాటు చేరుకున్నాం . జోషిమఠ్ నుంచి బదరీనాధ్ వెళ్లే ముఖ్య మార్గాన్ని ఆనుకొని వుంటుంది గోవింద ఘాట్ . ముఖ్య మార్గం నుంచి ఓ కిలోమీటరు ప్రయాణించేక గోవింద ఘాటు చేరుకుంటాం . అక్కడ అన్ని తరగతుల వారికి అందుబాటులో హోటల్స్ వున్నాయి . మరో పక్క అలకనంద వొడ్డున గురుద్వారా వుంది , అందులో యాత్రీకులకు ఉచిత భోజన , పార్కింగ్ , నివాసాలు వున్నాయి . అక్కడ నుంచి కాలిబాట మొదలవు తుంది .
ఓ అర కిలో మీటరు నడిచేక అక్కడ నుంచి గుర్రాలు , డోలీలు , సామానులు మేసేవారు లభిస్తారు .
గురుద్వారా దగ్గర రెండు రోజులకు సరిపడా బట్టలు మొదలయిన నిత్యావసరవస్తువలు చిన్న చిన్న తేలికైన బేగులలో సర్దుకొని మిగతావి మా టాక్సీలలో విడిచి పెట్టి నడక మొదలు పెట్టేం . గురుద్వారాలో మన లగేజీ దాచుకొనే వీలువుంది , అక్కడ కూడా వుంచుకోవచ్చు .
ఇలాంటి యాత్రలు చేసేటప్పుడు ముఖ్యంగా మనం సర్దుకోవలసిన వస్తువులు యేమిటో చూద్దాం . మోయిశ్చరైజింగు క్రీము , సన్ స్క్రీను , చాలినన్ని చలిబట్టలు , రైన్కోటు , కొండలలో నడకకు వీలుగా వుండే షూస్ , చీరలు గుర్రాలు యెక్కడానికి వీలుగా వుండవుకాబట్టి వీలుగా వుండే దుస్తులు , రుగ్మతలు వున్నవారు వారి మందులు , సామాన్య రుగ్మతలకు మందులు వుంచుకోవాలి . మంచి వెలుగునిచ్చే టార్చ్ , చిన్నచిన్న పోలిథిన్ బాగులు .


మా గ్రూపు వేలీ ఆఫ్ ఫ్లవర్స్ , హేమకుంఢ్ సాహెబ్ రెండూ దర్శించుకుందామని నిర్ణయించుకున్నాం . మా గ్రూపులో యెక్కువగా యాత్రలు చేసింది మా దంపతులమే కావడం తో మమ్మల్ని గ్రూపు లీడర్లను చేసేరు . అందరం గుర్రాలమీద యాత్ర చేసుకోవాలనే ముందుగానే అనుకోడంతో గుర్రాలను మాట్లాడుకొని ప్రయాణం సాగించేము . మేము సుమారు 12 కిలో మీటర్లు ప్రయాణించి గంఘారియా చేరుకోవాలి . అక్కడకు చేరుకున్న తరువాత వెంటనే ‘ వేలీ ఆఫ్ ఫ్లవర్స్ ‘ కి బయలుదేరాలనేది మా ఆలోచన .
మట్టి , బురద మీద కొంతదూరం యెత్తైన బండరాళ్ల పైనుంచి కొంతదూరం మరీ యెత్తు యెక్కువగా వున్న చోట్ల గుర్రాలమీద నుంచి దిగి గుర్రం యజమాని చేయి వూతతో నడుస్తూ ఆపసోపాలు పడసాగేం . వందలలో శిక్కులు అయిదేళ్ల పిల్లల దగ్గర నుండి 70 , 80 యేళ్ల వయసు వారు కూడా సులువుగా నడుస్తూ వుండడం మాకు ఆశ్చర్యాన్ని కలుగ జేసింది. వారికి అంతబలం యెక్కడది అనుకుంటే వారి గురువులమీద వారికి వున్న భక్తే వారికి అంత బలాన్నిచ్చింది అని తట్టింది .
అతి కష్టమైన 12 కిలో మీటర్ల ప్రయాణం ముగియగానే చక్కని పచ్చిక మైదానం చిన్నచిన్న సెలయేళ్లు ప్రవహిస్తూ కనువిందు చేసే ప్రదేశంలో మరో రెండు కిలోమీటర్లు ప్రయాణం చేసి గంఘారియాలో మాబస చేరుకున్నాం . గోవింద ఘాట్ నుంచి సుమారు ఆరు గంటల సమయం పట్టింది .
ఘంగారియా భైందర లోయలోని భైందరగంగ , పుష్పవతి నదుల సంగమ ప్రదేశంలో వున్న ప్రదేశం . భైందరగంగ , పుష్పవతి నదులు సంగమించి లక్ష్మణ గంగగా ప్రవహించి గోవింద్ ఘాట్ దగ్గర అలకనందతో కలుస్తుంది .
టెంటు నివాసాలు , మట్టి నివాసాలు మాత్రమే వున్నాయి . అందులోనే భోజనసదుపాయాలు , పడకలు అన్నీ వున్నాయి . ఈ గంఘారియా వేలీ ఆఫ్ ఫ్లవర్స్ కి , హేమకుంఢ్ సాహెబ్ కి కూడలి లాంటిది . గోవింద్ ఘాట్ తరువాత నివాస , భోజన సదుపాయాలు కలిగిన ప్రదేశం యిదే . అయితే యిక్కడి హోటల్స్ ఆరుగంటలకు మూసివేస్తారు , ఆ లోపునే భోజనాదులు ముగించుకోవాలి .
మా నివాసంలో మా సామానులు పడేసి వేడి టీ లైట్ స్నేక్స్ తీసుకొని ‘ వేలీ ఆఫ్ ఫ్లవర్స్ ‘ కి బయలుదేరేం . మధ్యాహ్నం మూడు తరువాత యీ లోయలోకి ప్రవేశం అనుమతించరు . ప్రవేశ ద్వారం వద్ద టికెట్లు తీసుకొని నడక మొదలు పెట్టేం . ఒకసారి తీసుకున్న టికెట్టు మూడురోజులు వేలీ లోకి ప్రవేశాన్ని కలుగ జేస్తుంది .

ఉత్తరాంచల్ లోని చమోలి జిల్లాలో సుమారు 3,660 మీటర్ల యెత్తున వున్న కనువిందైన లోయ యిది .
వేలీ ఆఫ్ ఫ్లవర్స్ కి మూడు కిలో మీటర్ల యెగుడు దిగుడు కొండలమీద నడక అనంతరం ‘ నందాదేవి నేషనల్ పార్క్ ‘ లో ప్రవేశిస్తాం . వేలీ లోకి ప్రవేశించే దారి యెక్కువగా కురుసే వర్షాలకి కొండరాళ్లు దొర్లుకుంటూ రావడంతో చాలా కష్టతరం గా వుంటుంది .
మూడు కిలో మీటర్లు నడవడానికి మేం వేసుకున్న అంచనా తప్పడంతో సూర్యాస్తమయం అయేసరికి ‘ నందాదేవి నేషనల్ పార్క్ ‘ గేటు చేరుకున్నాం . చీకటి రాత్రిలో యెంతవరకు లోయలో తిరుగగలం , దారిలేని కొండలలో వెనుకకి క్షేమంగా చేరగలమా అనే ప్రశ్నలు తలెత్తడంతో తిరిగి మరునాడు రావాలని నిర్ణయించుకొని వెనుతిరిగేం .
మరునాడు పొద్దున్నే అయిదు గంటలకి డోలీలు కట్టించుకొని బయలుదేరేం . ‘ నందాదేవి నేషనల్ పార్క్ ‘ లో ప్రవేశించడానికే మూడు కిలో మీటర్ల నడక అంటే రాను పోను ఆరు కిలో మీటర్లు , అంత నడక అలవాటు లేదు , అదీకాక లోయలో తిరిగితే కాని యేమీ చూసినట్టుగా కాదు కదా ? నందాదేవి పార్క్ వరకు రానూపోనూ డోలి కట్టించుకున్నాం , వారే మాకు లోయలో మార్గదర్శకులు కూడా .
ఓ అరగంటలో పార్క్ గేటు దగ్గరకి చేరేం అక్కడ నుంచి వేలీ అంతా మైదానం కాబట్టి నడక కష్టం కాలేదు
లేలేత సూర్యుని కిరణాలు హిమాలయాలపై పడి పరావర్తనం చెందుతూ విరజిమ్ముతున్న బంగారు వన్నె కాంతిలో పూల లోయ అందాలు వర్ణించడం మహాకవులవల్ల తప్ప నావల్ల అవుతుందా ? ఒక్కో రంగు పువ్వులను ఒకేచోట వరుసగా నాటినట్టున్నాయి . అలా నడుస్తూ ఒక్కోరంగు పూలతోటలను దాటసాగేం , ఇంద్రధనుసు రంగులలో పూవులు , మధ్యమధ్యలో పిల్ల సెలయేళ్లని దాటుతూ పోతున్నాం . ఒకటి రెండు కిలోమీటర్లు దాటిన తరువాత రంగు రంగుల క్రోటన్స్ మొక్కలు . అంటే పూలమొక్కల మధ్యలో ఆకుల మొక్కలు పూల అమరికలో మనం పూలు , ఆకులను అమర్చినట్లుండం ఆశ్చర్యాన్ని కలుగ జేసింది .
దూరం నుంచి చూస్తే రంగురంగు చారల తివాసి పరిచినట్లు గా కనిపిస్తోంది నేల . పూలలోయ కి గోవింద ఘాట్ నుంచి వాతావరణం అనుమతించే రోజులలో హెలికాఫ్టర్ సర్వీసు వుంటుంది . మేం గోవింద ఘాట్ మీదుగా యెప్పుడు బదరీ వెళ్లినా హెలీకాప్టరు సర్వీసు బోర్డులే తప్ప హెలీకాఫ్టర్లునడుస్తూ మాత్రం కనిపించలేదు .


ఎంతదూరం నడిచినా నాలుగు వైపులా కనుచూపు మేర వరకు రంగు రంగుల పూలతో తీర్చిదిద్దినట్లుగా వుండి కనువిందు చేస్తూ వున్నాయి , అలా సెలయేళ్లు దాటుకుంటూ పూలవనంలో యెంత దూరం ప్రయాణించేమో తెలియలేదు , వెనక్కి వెళ్లాలంటే మనసు వొప్పలేదు , నడిచినంతదూరం వెనక్కి వెళ్లాలని వివేకం హెచ్చరించింది .
ఎదురుగా యేదో చిన్న సమాధి కనిపించింది . దాని పైన జాన్ మార్గెరెట్ అనే ఆమెదని , ఆమె 1939 లో యిక్కడ దొరికే అరుదైన పుష్పజాతుల పైన అధ్యయనం చేసేందుకు వచ్చి ప్రమాదవశాన మరిణించిందని రాసి వుంది . తరవాతి కాలంలో ఆమె చెల్లెలు అక్కగారి జ్ఞాపకార్థం సమాధినిర్మాణం చేసిందని మా డోలి వాళ్లిచ్చిన సమాచారం .
ఈ పూల విత్తనాలు ప్రతీ యేడాది గాలి , నీళ్ల వల్ల దూర ప్రాంతాలకు చేర్చబడి మొలకెత్తి పుష్పిస్తాయట . ఈ సంవత్సరం వున్న రంగుల వారి పూలచెట్ల అమరిక మళ్లా సంవత్సరం మారిపోతుందన్నమాట .
ఇక్కడ పూచే ప్రతీ పూవు , ఆకు వైద్యగుణాలు కలిగివున్న వని అంటారు . రామాయణం లో హనుమంతుడు తీసుకొని వచ్చిన సంజీవని పర్వతం యీ పూల లోయలోనిదేనని అంటారు . ఈ పూల మీంచి వీచేగాలిని పీల్చినా చాలా రోగాలు హరించబడతాయి అని అంటారు . అది నిజమేననడానికి చిన్న సాక్షంగా కొందరు స్థానికులు , బైరాగులు కొన్ని మొక్కలను సేకరిస్తూ కనిపించేరు .
ఈ పూల లోయ సుమారు 8కిలోమీటర్ల పొడవు , 2 కిలో మీటర్ల వెడల్పు కలిగి ఝంకారు మరియు హిమాలయా పర్వత శ్రేణుల మధ్య విస్తరించి వుంది . పూలలోయ కి తూర్పున నందాదేవి అభయారణ్యం వుంది . చాలా మంది ట్రెక్కర్లు నందాదేవి అభయారణ్యానికి పొద్దున్నే వెళ్లి సాయంకాలానికి తిరిగి వస్తూ వుంటారు . ఇక్కడ స్నొలెపర్డ్ , నల్ల యెలుగుబంట్లు , యెర్ర నక్కలు , నీలి గొర్రెలు , కస్తూరీమృగాలు వుంటాయి . మారే జంతువులు కనబడలేదు .
ఈ పూలలోయలో చిన్న కొంగలు , డేగలు తో పాటు రంగురంగుల యీకలతో వుండే మోనల్ పక్షులు కనువిందు చేసేయి .
అంత అందమైన లోయను వదలలేక మరికాస్త దూరం ముందుకు నడిచి మా డోలి వారి హెచ్చరికతో వెనుకకు మరలేం .
గంఘారియా చేరేక మేం బ్రేక్ఫాస్ట్ చెయ్యలేదని పొట్ట గుర్తుచెయ్యగా వేడివేడిగా నూడిల్స్ తిని టీ తాగి హేమకుంఢ్ సాహెబ్ కి బయలుదేరేం .
గోవింద్ ఘాట్ నుంచి ప్రయాణించిన 12 కిలోమీటర్లు వొకయెత్తైతే గంఘారియా నుంచి హేమకుంఢ్ వరకు వున్న 5 కిలో మీటర్లు ఒక యెత్తు . ఈ కిలో మీటర్ల లెక్క యెప్పుడూ ఒకేలా వుండదు . తరచు కురిసే వర్షాలవల్ల ముందువున్న దారిమూసుకు పోవటం కొండరాళ్లమథ్య నుంచి దారిచేసుకుంటూ యాత్ర చేసుకోవడం యీ కొండలలో అలవాటే . గంఘారియా వద్దకు చేరేసరికి సుమారు 3660 మీటర్ల యెత్తుకు చేరుతాం , హేమకుంఢ్ చేరేసరికి మనం 4640 మీటర్ల యెత్తుకి చేరుతాం .
నిటారుగా వున్న కొండలు యెక్కడం వల్ల ఆయాసం బాగా పెరుగుతుంది , యీ కొండలపై యెటువంటి చెట్టు చేమలు లేకపోవడం వల్ల గాలిలో ఆక్సిజన్ తగ్గడం వల్ల కూడా మనకి ఊపిరి తీసుకోడం చాలా కష్టంగా వుంటుంది . శ్వాసకోశ సంబంధ యిబ్బందులు వున్నవారు ఆక్సిజన్ సిలిండర్లు వెంట వుంచుకోవడం మంచిది .
చిన్నపాటి వాన పడుతూ మబ్బులు శరీరాన్ని తాకుతూ వణుకు పుట్టిస్తూ వుంటుంది వాతావరణం .
భగవన్నామ స్మరణ చేసుకుంటూ ప్రయాణం సాగించేము .

మరో రెండు కిలోమీటర్ల ప్రయాణం తరువాత ఆ యెత్తైన కొండలలో అతి దుర్లభమైన బ్రహ్మకమలాల మొక్కలు పూలతో కనిపించేసరికి మా ఆనందానికి హద్దు లేకపోయింది . మేం వెళ్లింది సెప్టెంబరు మాసం కావడం వల్ల బ్రహ్మకమలాలను చూడగలిగేం . ఉత్తరాఖండ్ గవర్నమెంటు వీటిని రక్షిత పూ సంపదగా ప్రకటించేరు . పూలను ఫొటోలు తీసుకొని తృప్తి చెందేం . మిగతా ప్రయాణం కష్టంగా వున్నా బ్రహ్మకమలాలను చూసుకుంటూ సాగించేము .
మొత్తం అయిదు కిలో మీటర్లూ రెండు రెండున్నర గంటలలో పూర్తిచేసేం .
గుర్రాలు దిగి గురుద్వారా వైపు నడక సాగించేము . గురుద్వారా బయట లంగరులో వేడివేడి టీ , ఖిచిడీ రోటీ , కూరా యాత్రీకులకు అందజేస్తున్నారు శిక్కులు .
గురుద్వారాకి పక్కగా చిన్న సరస్సు వుంది దీనినే హేమకుంఢ్ అని అంటారు . శిక్కుల పదవ గురువైన గురు ‘ గోవింద్ సింగు ‘ ద్వారా రచింపబడ్డ దశమగ్రంధం లో గురునానక్ హిందూ పురాణాలలో త్రేతాయుగంలో రాముడు అవతారం చాలించి వైకుంఠానికి మరలి పోగా లక్ష్మణుడు యిందజిత్తు మొదలయిన వారిని వధించుట వల్ల సంభవించిన పాపం పరిహారం కానందువల్ల అవతారం పరిసమాప్తి కాలేదు . అప్పుడు లక్ష్మణుడు హిమం తో కప్పబడిన యేడు కొండల మధ్య వున్న సరస్సు వొడ్డున తపస్సాచరించి పాప పరిహారం చేసుకొని వైకుంఠానికి మరలిపోయిన వృత్తాంతం చదివి ఆ ప్రదేశాన్ని వెతుకుతూ వచ్చి యిక్కడ తపస్సాచరించినట్లు , ఆ విషయం గురుగ్రంధ్ సాహెబ్ లో రచించగా దానిని చదివి ఆ ప్రదేశ వర్ణన ప్రకారం యీ ప్రదేశాన్ని గుర్తించినట్లు రచించేడు . 1960 లో యీ గురుద్వారా నిర్మింప ఎబడింది . అప్పటినుంచి ప్రతీ యేడాది యాత్రీకులకు ఉచిత భోజనయేర్పాట్లు కలుగ జేస్తున్నారు . 2013 లో సంభవించిన వరదలలో చాలా మంది యాత్రీకులు , గురుద్వారా సేవకులు మరణించేరు .
సరస్సు చుట్టూరా యేడు కొండలు వాటిపైన శిక్కుల మతపరమైన ద్వజాలు కనిపిస్తాడు . వీటిని ‘ నిశాన్ సాహెబ్ ‘ అని అంటారు . వీటిని వారి గురువుల ఆదేశానుసారం , ఓ పవిత్ర మైన రోజున పెద్ద సంఖ్యలో విచ్చేసిన భక్తుల నడుమ మారుస్తారు .
ఓ ఫర్లాంగు దూరంలో చిన్న మందిరం అక్కడ చిన్న బోర్డుమీద లక్ష్మణుడు తపస్సు చేసుకున్న ప్రదేశం అని రాసి వుంటుంది .
ఆ యెముకలు కొరికే చలిలో శిక్కులు ఆ సరోవరం లో స్నానాలు చెయ్యడం ఆశ్చర్యం కలిగిస్తుంది .

పెద్దహాలులో వుంచిన ‘ గ్రంధ్ సాహెబ్ ‘ ( పవిత్ర గ్రంథం , దానికి వారు పూజలు చేస్తారు ) దర్శనం చేసుకొని కాసేపు రజ్జాయిలలో శరీరాన్ని వేడి చేసుకొని వెనుతిరిగేం . బయట వేడి టీ తాగి మా గుర్రాలనెక్కి గంఘారియా వైపు బయలు దేరేం .
వంద సంఖ్యలో ఆ చలిలో పెద్దపెద్దపొయ్యల మీద టీ ఖిచిడీ మొదలయిన ఫలహారాలను వండి యాత్రీకులకు పెడుతున్న వారి శ్రద్ధకు మెచ్చుకోకుండా వుండలేక పోయేం . ప్రతీ రోజు ప్రొద్దుట 5 కిలో మీటర్లు నడిచి పైకి చేరి వంటలు మొదలు పెడతారు , మళ్లా రెండుగంటలకి తిరుగి కిందకి 5 కిలోమీటర్లు నడిచి గంఘారియా చేరుతారు . రాత్రి హేమకుంఢ్ లో యెవ్వరూ వుండకోడదు అని అంటారు . అలాగే ప్రతీరోజూ గంఘారియాకి వచ్చెస్తారు కూడా ! రాత్రి దేవతలు ఆ సరస్సులో స్నానం చెయ్యడా కి వస్తారు కాబట్టి దేవతలను చూసిన మనుష్యులు ప్రాణాలతో వుండరు అనేది మన పూర్వీకులు చెప్పే కథ అయితే రాత్రి పూట అక్కడ ఆక్సిజన్ వుండదు కాబట్టి రాత్రి అక్కడ వున్న వారు మరణిస్తారు అనేది యిప్పటి సైంటిస్టులు చెప్పేమాట , యేది యేమైనా అక్కడ రాత్రి పూట యెవరూ వుండరన్నది మాత్రం నిజం .
హేమకుంఢ్ సాహెబ్ కి బయలుదేరేటప్పుడు మాకు లక్ష్మణుడు తపస్సు చేసుకున్న ప్రదేశం అక్కడ వున్నట్లు తెలీదు . ఆ మధ్య యీ విషయం ఒక పెద్దాయనతో అంటే రాముడు అక్కడ తపస్సు చేసుకొని రావణబ్రహ్మను సంహరించిన పాపం నుండి విముక్తి పొందేడు , లక్ష్మణుడు యిక్కడ తపస్సుచేసుకొని ఇంద్దజిత్తుని సంహరించిన పాపం పోగొట్టుకున్నాడు అని వాల్మీకి రామాయణం లో లేదు , మీరు చెప్పింది నిజం అనడానికి ఋతువులు చూపించగలరా అన్నారు . అక్కడ పెట్టిన బోర్డ్స్ చదివినది చెప్పగలం గాని ఋజువులు యెక్కడనుంచి తేగలం .
మొత్తం మీద మా యీ యాత్ర సాహసయాత్రని మాత్రం చెప్పగలను . కొండలపై ట్రెక్కింగు యిష్టపడేవారు , ప్రకృతిలోని వింతలను చూడాలనుకునేవారు యీయాత్రలు చెయాలని చెప్పగలను .
ఈ యాత్ర వల్ల కలిగిన ఆనందం ఓ జీవితకాలం నెమరు వేసుకోడానికి సరిపోతుంది .
ఆ రాత్రి గంఘారియాలో గడిపి మర్నాడు మాలో కొంతమంది గుర్రాలపై స్వారీ చెయ్యలేకపోడంతో వారికి డోలీ యేర్పాటు చేసి , మిగతావారం ముందుగా మాట్లాడుకున్న గుర్రాలమీద గోవింద ఘాట్ చేరి అక్కడనుంచి మా టాక్సీలలో జోషిమఠ్ చేరుకున్నాం .

తేనెలొలుకు తెలుగు – పద్యప్రేమ

రచన: తుమ్మూరి రామ్మోహనరావు

 

 

ఇటీవల కొన్ని ఫేస్బుక్ మరియు వాట్సప్ గ్రూపుల్లో పద్య ప్రక్రియ ప్రధానంగా చేసుకుని అనేకమంది పాల్గొనడం చూసిన తరువాత పద్యప్రక్రియపై కొన్ని భావాలు పంచుకోవాలనిపించింది. పద్యం తెలుగువారి ఒక ప్రత్యేక సాహిత్య సంప్రదాయం.పద్యవిద్య పట్ల మక్కువ గలిగిన వారు పద్య రచన చేయాలనుకునే ఔత్సాహికులైన వారి కోసం నాకు తెలిసిన కొన్ని విషయాలు  మీతో పంచుకోవాలని అనుకుంటున్నాను

———-

తెలుగు వారి సాహిత్య అస్తిత్వానికి మూలం పద్యమనేది నిర్వివాదాంశం. సంస్కృతం నుంచి అరువు తెచ్చుకున్నది కొంత ,దేశీయమైనది కొంత తెలుగు ఛందస్సు వేయి సంవత్సరాల సాహిత్య శిఖరంగా నిలబెట్టింది.

తెలుగు లో తొలి గ్రంథం అనువాద ప్రక్రియయే అయినా ,అది ముగ్గురు కవులతో రచింపబడినా స్వతంత్ర కావ్యమనిపించేంత సుందరంగా తీర్చి దిద్దబడి తరువాతి కవులకు ఆదర్శ ప్రాయమైంది.నన్నయ,తిక్కన,ఎఱ్ఱన

వాగనుశాసనుడు,కవిబ్రహ్మ,ప్రబంధపరమేశ్వరుడను బిరుదులను సార్థక్యమొనరించిన వారు.

సంస్కృత వ్వావహారికం నుండి తెలుగు వ్యావహారికం కావడానికి కొన్ని శతాబ్దాల కాలం జనావళి మనోభూము లలో మెల్ల మెల్లగా రూపుదిద్దుకున్నది. సహజ కవిత్వాంశతో జన్మించిన పామరుల నోళ్లలో పదాలూ పాటలు పుట్టినాయి.

సంస్కృత ఛందో మార్గంలో పద్యానికి త్రోవ ఏర్పడ్డది.అక్కడి శ్లోకం ఇక్కడ పాదాలు గలిగిన పద్యమయ్యింది. పాదాలకు నడక సహజ లక్షణం.అలాగే పాదాలు గలిగిన పద్యం అనేక రకాలైన నడకలు నేర్చుకుంది. నాట్యమాడింది. అందమైన అజంత భాష శ్రవణ సుభగమై ,ధారణానుకూలమైన పద్యభాషగా తొలుత శాసనాలలో ఉపయోగించబడింది.

ఆ తర్వాత మల్లియరేచన కవిజనాశ్రయం వంటి కందాలలో రాయబడిన లక్షణగ్రంథము నుండి ఆంధ్రమహాభారత రచనవైపు సాగింది   కవిత్రయం రచించిన భారతం అటు మార్గ ఛందస్సులోని శార్దూల మత్తేభ చంపకోత్పలమాలలతో పాటు సీసం కందం,ఆటవెలది,తేటగీతి,రగడ,తరువోజ వంటి దేశీ ఛందో ప్రక్రియలతో చంపూ కావ్యంగా తెలుగు సాహితీ సామ్రాజ్యానికి గవనియై విలసిల్లింది.

నన్నయ పద్యాలలో సంస్కృత పదాలు ఎక్కువ నుండి తక్కువకు దిగుతూ వచ్చాయి. తిక్కన తెలుగు పదాలకు పెద్ద పీటవేశాడు.అలాగని సంస్కృతాన్ని వదలలేదు

అదే సమయంలో జనవ్యవహారంలోని భాషలో (జానుతెనుగు) ప్రసిద్ధ శివకవి పాల్కురికి సోమనాథుడు దేశికవితకు ప్రాధాన్యమిచ్చి బసవ పురాణం వంటి ద్విపద కావ్యం,పండితారాధ్యచరితం,చెన్నమల్లు సీసాలు వంటి అనేక  రచనలు జనజీనంలోని కథలను ఎన్నుకుని రాయడంతో తొలి స్వతంత్ర కవి గా నిలిచాడు.వృషాధిప శతకంతో శతక ప్రక్రియకు ఆద్యుడయ్యాడు.

ఆ తరువాత ఆరణ్య పర్వ శేషాన్ని పూరించిన ఎఱ్ఱన  నన్నయ తిక్కనలకు వారధి గా నిలిచాడు.వర్ణనకు అత్యంత ప్రాధాన్యతనొసంగిన ఈ కవి నృసింహ పురాణము,హరివంశం వంటి గ్రంథాలలో తన సత్తాచాటుకున్నాడు.ఉత్తర హరివంశం రాసిన నాచనసోముడు, శృంగార నైషధం,కాశీఖండం శ్రీనాథుడు, ఆంధ్ర మహాభాగవతకర్త బమ్మెర పోతన వంటి కవులతో తెలుగు సాహిత్యం సుసంపన్నమైంది.

వాగ్గేయకారుడు అన్నమయ్య ఆరాధ్యదైవమైన వేంకటేశ్వర స్వామిపై ముప్పద రెండు వేల కీర్తనలు రచించి తెలుగు భాషను అందగించాడు

విజయనగర సామ్రాజ్యాధిపతి స్వయంగా కవి ఆముక్త మాల్యద గ్రంథకర్త ఏకంగా తన ఆస్థానంలో భువనవిజయమనే సాహిత్య సదనం ఏర్పాటు చేసి అష్టదిగ్గజాలుగా చెప్పబడే అల్లసాని పెద్దన,నంది తిమ్మన,పింగళి సూరన, రామరాజభూష ణుడు (భట్టుకవి), ధూర్జటి,తెనాలి రామకృష్ణుడు, అయ్యల రాజు రామభద్రుడు, మాదయగారి మల్లన వంటి కవులకు రాజాశ్రయం కల్పించి తెలుగు సాహిత్య సీమలో అజరామర మైన కీర్తిని పొందినాడు.

భోగలాలసుడైన వేమభూపాలుడు యోగి వేమనగా మారి తెలుగు భాషను సామాన్య ప్రజలకు దగ్గరచేసాడు. అను భవ సారమైన జ్ఞానాన్ని జనహితానికై అందమైన ఆట వెలదుల్లో రచించాడు.

మగవారితో దీటుగా రామాయణం రాసిన మొల్ల,రాధికా సాంత్వనం రాసిన ముద్దు పళని వంటి స్త్రీలు కూడా తెలుగు భాషా యోషను తమకృతులతో అలంకరించా రు.

ఇలా పదవశతాబ్దం నుండి పందొమ్మిద వ శతాబ్దం దాకా తెలుగు సాహిత్యసామ్రా జ్యాన్ని పద్యం పరిపాలించింది. తెలుగు పద్యం పోదగినన్ని పోకడలు పోయింది.

 

 

తపస్సు – ఆఖరి మెట్టు పైనుండి..

రచన: రామా చంద్రమౌళి

 

ఇక్కడనుండి చూడు.. ఈ ఆఖరి మెట్టు పైనుండి

ముషాయిరా.. రాత్రిని కాల్చేస్తూ కాల్చేస్తూ

ఎలుగెత్తిన స్వరాలను మోసుకుంటూ గాలిలో .. ఒక దుఃఖజీర

ప్రక్కనే నిరంతరమై ప్రవహిస్తూ.. నది.. నిశ్శబ్దంగా –

ఔనూ.. శరీరంలోని ప్రాణం శబ్దిస్తుందా

పాదాలు ఒక్కో మెట్టు ఎక్కుతున్నప్పుడు

అందుకోవాలని అలలు పడే యాతన.. ఒక వియోగ జీవక్షోభ

గజల్‌ గాయని  ఒక్కో వాక్యకణికను

యజ్ఞంలోకి సమిధగా అర్పిస్తున్నపుడు

అక్షరాలు.. అగ్నిబిందువులై తేలి వస్తూంటాయి గాలిలో

సముద్ర జలాలపై లార్క్‌ పక్షుల్లా –

భూమిలో విత్తనమైనా, పిడికిట్లో నిప్పైనా

ఎన్నాళ్ళు దాగుంటుంది

మొలకెత్తడం.. దహించడం అనివార్యం కదా –

 

అర్థరాత్రి  దాటుతూంటుంది.. అంతా మత్తు.. స్వరమధురిమ మైకం

వజ్రాల హారాలేవో తెగిపోతున్నట్టు

దీపజ్వాలలేవో తీయగా కాలుస్తూ నిశ్శేషపరుస్తున్నట్టు

శరీరం ఉంటుంది

కాని ఉన్మత్తచిత్తయైన ఆత్మ ఉండదు

అడవివంటి అంతరంగం నిండా వందలవేల పక్షుల కలకలం

ఒక మనిషి  సున్నా ఔతుండగా..  మరొకరు ఒక ఒకటౌతారు

సున్నా ప్రక్కన ఒకటి.. ఒకటి ప్రక్కన సున్నా

విలువలు  విలోమానులోమాలై

వడ్రంగి పిట్టొకటి తాటిచెట్టును ముక్కుతో పొడుస్తున్న చప్పుడు

పెక్‌ పెక్‌ పెక్‌

తొర్ర ఎక్కడేర్పడ్తోందో తెలియదు

 

రాత్రి ముషాయిరాకు వస్తున్నపుడు

సందు మలుపు చీకటి నీడలో

వీధికుక్క అతనిలోని మరకను పసిగట్టి

మొరిగిన చప్పుడు .. ఫడేళ్మని తెగిన ఫిడేల్‌ తీగ

పశ్చాత్తాపం ఎప్పుడూ భళ్ళున పగిలిన పింగాణీ పాత్రే

ముక్కలెప్పుడూ తిరిగి అతకవు

కరిగించాలి.. అతకనివాటిని కరిగించాలి

విరుగుట.. పగులుట.. అతుకుట

జీవితమంతా ఆత్మరక్షణే-

ఆరిన దీపం చుట్టూ.. రెండు చేతుల దడి

చివరికి ముందర ఒక ఖాళీ పాత్ర

నిండడంకోసం ఎదురుచూపు

మాసిన గోడపై .. ఉమ్మేసిన పాన్‌ మరకలు

ఎక్కడిదో గాలిలో తేలివస్తూ

నిన్నటి ముషాయిరాలో పాడిన ఎంగిలిపాట ఖండిత వాక్యం

కన్నీళ్ళోడ్తూ-

 

ఇంకా త్లెవారక ముందే

నది ఒడ్డుపై ఎవరో.. జలహారతిస్తున్నారు

రెండు చేతుల్లో ఇత్తడి పళ్ళెం ధగధగా మెరుస్తూ .. ఎర్రగా మంట

ఆకాశం తగబడి పోతోంది –

 

 

 

 

 

 

 

 

From the Last Step

 

Translated by Indira Babbellapati

 

Hey, look from here,

standing at this last step,

the wind that carried the

vibrating notes that sprang forth

from the ashes of last night’s mushaira.

 

A sorrowing streak eternally flows beside

a river in a silent flow. Yes, tell me,

if life flows humming in the body?

The waves struggle to capture the feet

negotiating the stairs upward,  there

echoes a haunting melody of destitution.

When the ghazal singer offers each of

her lines as the chips to the holy fire,

the letters, like drops of fire, come

floating in the air like larks hovering

on the surface of the sea. How long

can the earth retain a seed in its womb?

How long can fire be held in one’s fist?

 

Germination or burning is inevitable.

 

Time lapses into the wee hours

Dopiness of music,  intoxicating!

A chain of diamonds abruptly snaps,

anon, the wicks in the lamp burn sweet

enough to reduce one into a zilch.

The body remains, the slumbering soul

sneaks away,  the agitated wings of birds

shake the private world of the forest.

One becomes a zero while another a numeral.

What if the numeral is placed before the zero?

or the zero after the numeral?

Values are proportionate inversions.

A woodpecker somewhere pecks at a palm

tik, pek, tik,

making a cavity somewhere!

 

 

Last night while going to the soiree,

in those dark shadows at the turn of

the street, a street dog smelt the blotch

in him and began to bark.

clunk, broke the violin string!

Repentance is always

a broken piece of porcelain,  the pieces

can’t be glued together.

 

We need to melt all that

which can’t be attached.

Break.

Scattered pieces.

and bind.

Whole life is geared towards self-preservation

two hands guarding the wick, and in front

is placed an empty container.

Just waiting to be filled.

 

Red stains of spat-out-paan

on the soiled walls. Spittle-song

from the last night’s mushaira

was left oozing tears.

Even before the dawn, someone’s

found offering a jal-haarti, flame

on a brass plate.

 

The sky’s set ablaze.

 

 

 

 

అన్నమయ్య ఆధ్యాత్మికానందలహరి – 40

విశ్లేషణ: టేకుమళ్ళ వెంకటప్పయ్య

 

శ్రీమహావిష్ణువు విశ్వానికంతటికీ ఆదిమూలం, భర్త, కర్త సర్వం తానే. విష్ణుమూర్తి రూపమైన శ్రీనివాసుని ఆర్తితో వేడుకుంటున్నాడు అన్నమయ్య. భవ బంధాలనుండి, లంపటాలనుండి నీ అభయ హస్తం చాచి మమ్ములను రక్షించు దేవా అని కీర్తిస్తున్నాడు అన్నమయ్య కీర్తనలో.

 

కీర్తన:

పల్లవి: విభుడ వింతటికి వెరపుతో ననుగావు

అభయహస్తముతోడి ఆదిమూలమా            || విభుడ ||

 

.1. పలులంపటాలచేత బాతువడి పాటువడి

అలసితి గావవే వో ఆదిమూలమా

చలమరి యితరసంసారభ్రాంతి జిక్కితి

న్నలరించి కావవే వోఆదిమూలమా             || విభుడ ||

 

.2. యెంతకైనా నాసలచే యేగేగి వేసరితి

నంత కోప గావవే వో ఆదిమూలమా

సంతలచుట్టరికాల జడిసితి నిక గావు

అంతరాత్మ నాపాలిఆదిమూలమా               || విభుడ ||

 

.3. రంటదెప్పుటింద్రియాల రవ్వైతి గావవే వో

అంటినశ్రీవేంకటాద్రిఆదిమూలమా

గెంటక ముమ్మాటికిని నీకే శర

ణంటి గావవే వో ఆదిమూలమా

(రాగం: పాడి, సం.2. సంకీ.66)

 

విశ్లేషణ:

పల్లవి: విభుడ వింతటికి వెరపుతో ననుగావు

అభయహస్తముతోడి ఆదిమూలమా

సర్వ సృష్టికి విభుడైన వేంకటేశ్వరా! ఆదిమూలమైన శ్రీహరీ!నీ అభయ హస్తంతో మమ్ములను ఉద్ధరించు స్వామీ! అని ఆర్తిగా వేడుకుంటున్నాడు అన్నమయ్య.

 

.1. పలులంపటాలచేత బాటువడి పాటువడి

అలసితి గావవే వో ఆదిమూలమా

చలమరి యితరసంసారభ్రాంతి జిక్కితి

న్నలరించి కావవే వోఆదిమూలమా

          మాయా ప్రపంచంలో అనేక లంపటాలతో, గుదికొయ్యలవలె తగులుకొన్న బంధాలతో బాధలు పడి, పడి మిక్కిలి అలసిపోయాను నన్ను కాపాడు. సంసార భవ బంధాలలో చిక్కుకొని అరిషడ్వర్గాలనే కామ, క్రోధ, మోహ, మద, మాత్సర్యాలతో అలసిపోయాను.నా అలసట పోగొట్టి చేరదీసి రక్షించరాదా స్వామీ!

 

.2. యెంతకైనా నాసలచే యేగేగి వేసరితి

నంత కోప గావవే వో ఆదిమూలమా

సంతలచుట్టరికాల జడిసితి నిక గావు

అంతరాత్మ నాపాలిఆదిమూలమా

          శ్రీనివాసా! ఆదిమూలమా! నా ఆశలను తీర్చుకోవడానికి ఇంతకాలం పరుగులు పెట్టి పెట్టి అలసిపోయాను. ఇప్పుడు ఓపికతో కావవలసిన బాధ్యత నీదే! నాకున్న బంధుత్వాలు, చుట్టరికాలు సంతలో దర్శనమిచ్చే వ్యక్తుల లాంటివే! ఏదో కొద్దిసేపు పరామర్శించి మాయమయేవే! శాశ్వతం కాదని నాకు తెలుసు. వారెవ్వరూ ఆపదలలో నన్ను ఆదుకోవడానికి ముందుకు రారు. అన్నిటికీ నీవే దిక్కు. నన్ను కరుణించి సద్గతులు ప్రసాదించే బాధ్యత నీదే సుమా!

 

.3. రంటదెప్పుటింద్రియాల రవ్వైతి గావవే వో

అంటినశ్రీవేంకటాద్రిఆదిమూలమా

గెంటక ముమ్మాటికిని నీకే శర

ణంటి గావవే వో ఆదిమూలమా

స్వామీ! నా పరిస్థితి ఎంత దారుణంగా ఉందో తెలుసా! ఇంద్రియాల సుడిగుండంలొ పడి సుళ్ళు తిరుగుతూ రవ్వ రవ్వలుగా చిన్న చిన్న ముక్కలుగా విడిపోయాను. సుఖదు:ఖాలకు, ఇంద్రియ సుఖాలకు బానిసనయ్యాను. ఇప్పుడు త్రికరణశుద్ధిగా నిన్ను శరణు కోరుతున్నాను. నన్ను నీ పాదాల వద్దనుండి గెంటివెయ్యకుండా కైవల్యం ప్రసాదించు స్వామీ అని దీర్ఘ శరణాగతి కోరుతున్నాడు అన్నమయ్య.   

           

ముఖ్యమైన అర్ధాలు: విభుడు = భర్త, కర్త; ఆదిమూలము = ముఖ్యమైన తల్లివేరు; లంపటము = పలువిధములైన కష్టాలు; అలరించి = కాపాడి; యేగేగి = వృధా పరుగులు; సంతల చుట్టరికాలు = సంతలలో, వ్యాపార కూడళ్ళలో కొనేవారు, అమ్మేవారు తాత్కాలిక సంబంధం పెట్టుకుని పని అవగానే ఎవరి దారిన వారు వెళ్ళే చుట్టరికాలు; జడిసితి = భయపడ్డాను; రంటదెప్పుటింద్రియాలు = కలయికవేళలు, ఇందిర్యాల సుడిగుండం అనే అర్ధంలో; ముమ్మాటికి = మూడు విధాల అనగా మనసా, వాచా, కర్మణా అనే అర్ధంలో; శరణంటి = నీవే తప్ప ఇతర గత్యంతరం లేదు అని చెప్పడం.    

-0o0-

కర్ణాటక సంగీత విద్వాంసుడు జాన్ హిగ్గిన్స్ భాగవతార్ గారు

రచన:  శారదాప్రసాద్  

జాన్.బి.హిగ్గిన్స్ ను భారతీయ సంగీత ప్రియులు జాన్ హిగ్గిన్స్ భాగవతార్ గా పిలుస్తుంటారు.అమెరికా దేశానికి చెందిన ఈ గాయకుడు అమెరికాలోని వెస్లే విశ్వవిద్యాలయంలో విద్యార్ధిగా మరియు వృత్తి నిపుణుడిగా పనిచేశారు.18-09 -1939 న అమెరికాలోని Andover లో పుట్టారు.ఫిలిప్స్ అకాడమీలో ప్రాధమిక విద్యను  అభ్యసించాడు.తండ్రి ఆంగ్లాన్ని బోధించాడు.తల్లి సంగీతాన్నిచాలా సంవత్సరాలు నేర్పింది.వెస్లే విశ్వవిద్యాలయం నుండి 1962 లోనే మూడు డిగ్రీలను తీసుకున్నారు. సంగీతంలో కూడా పట్టాను సంపాదించారు.వివిధ దేశాలకు చెందిన సంగీతాన్ని గురించి పరిశోధన చేసి 1973 లో Ph.D.పట్టాను కూడా పొందారు.భారతీయ సంగీత విద్యను Toronto లోని  York University లో ప్రారంభించారు. దానికి శ్రీ తిరుచ్చి శంకరన్ గారు వీరికి ప్రోత్సాహము ఇచ్చారు.అలా కొంత కాలం సాగిన తరువాత

సంగీత శాస్త్రంలో ఒక ప్రొఫెసర్ గా గుర్తించబడ్డారు.ఏమాత్రము విరామము లేనప్పటికీ,కుటుంబంతో వీరికి సన్నిహిత సంబంధాలు ఉండేవి.European మరియు Western శాస్త్రీయ సంగీతాలలో మంచి ప్రావీణ్యం సంపాదించారు.కర్ణాటక సంగీతం అంటే వీరికి అమితమైన ఇష్టం.అచిర కాలంలోనే స్వయం కృషితో దాని మీద మంచి పట్టును సాధించారు.శ్రీ రంగనాథన్ అనే వారు కొంతవరకు బోధించారు.ఆ సంగీతామృతాన్ని రుచిచూసిన ఈయన,ఇక జీవితమంతా దానిలోనే పరిపక్వతను సాధించాలని భావించారు.అచిరకాలంలోనే శ్రీ త్యాగరాజస్వామి వారి ఆరాధనలలో వీరు తన గానామృతాన్ని భారతీయులకు వినిపించారు.అందరి మన్ననలను పొందటమే కాకుండా విశేష ఖ్యాతిని కూడా గడించారు.ఆ తరువాత ప్రఖ్యాత నృత్య కళాకారిణి అయిన శ్రీమతి బాలసరస్వతి గారివద్ద కొంతకాలం నాట్య శాస్త్రాన్ని కూడా అభ్యసించారు.సంగీత,భరతనాట్య మేళవింపులపైన పరిశోధనా వ్యాసాలను వ్రాశారు.

అమెరికా  దేశ సాంస్కృతిక అధికార ప్రతినిధిగా భారతదేశానికి వచ్చారు. కర్ణాటక సంగీత కచేరీలను చేస్తూనే, కొన్ని రికార్డులను కూడా ఇచ్చారు .ఆ రోజుల్లోనే కర్ణాటక సంగీత ప్రియులైన తమిళ సోదరులు వీరిని ‘భాగవతార్’ గా పిలవటం ప్రారంభించారు.ఆయన విద్వత్తు అటువంటిది.ఆయన పాడిన త్యాగరాజకృతి ‘ఎందరో మహానుభావులు’ ఆయనకు విశేష కీర్తిని తెచ్చిపెట్టింది.ఆయన ఆ కృతిని పాడుతుంటే,ఒక అమెరికా దేశస్థుడు ఈ కృతిని పాడారంటే ఎవరూ నమ్మరు. ఆయన భాష,ఉచ్ఛారణ,సంగీత జ్ఞానం అంత గొప్పవి.’శివ శివ అనరాదా’,కృష్ణా నీ బేగనే’…ఇలాంటి ఎన్నో కృతులను అతి శ్రావ్యంగా శృతిపక్వంగా పాడేవారు.ఆయనను అల్ ఇండియా రేడియో వారు కూడా ఆహ్వానించి వారి సంగీతాన్ని శ్రోతలకు వినిపించారు.

తప్పతాగి  కారునడుపుతున్న ఒక దౌర్భాగ్యుడు, ఈ మధుర గాయకుడిని, 07-12-1984 న అమరలోకానికి పంపాడు.

సంగీతానికి ఎల్లలూ,భాష లేవని  నిరూపించిన మరో మధుర గాయకుడికి నా ఘనమైన నివాళి!