చేసిన పుణ్యం

రచన: డా.తంగిరాల మీరా సుబ్రహ్మణ్యం

అరవింద శంషాబాద్ విమానాశ్రయం చేరేసరికి తెల్లవారు ఝాము మూడు గంటలయింది.
ఉదయం ఆరు గంటల ముప్పై నిముషాలకి విమానం బయల్దేరుతుంది. విదేశీ ప్రయాణం కనుక మూడు గంటల ముందే సామాను చెక్ ఇన్ చేయాలి. అరవింద కేవలం రెండు వారాలు సెలవు మీద ఇండియా రావడం వలన తాను రెండు సూట్ కేసులు తెచ్చుకునే అవకాశం ఉన్నా ఒక పెట్టే తెచ్చుకుంది. క్యాబిన్ లగేజ్ గా చిన్న సూట్ కేసు ఒకటి ఉంది.
రాత్రి ఒంటి గంటకే లేచి స్నానం చేసి ఇడ్లీ ,కాఫీ తయారు చేసింది అరవింద అత్తయ్య. కూకట్ పల్లి నుండి శంషాబాద్ రావడానికి అర్థ రాత్రి కూడా గంటన్నర పట్టింది.
చేర గానే ఫ్లాస్క్ లోని కాఫీ మూడు గ్లాసులలో పోసి ఆరవిందకు , తన భర్త కు, ఇచ్చి ఆవిడా తాగింది.
“విమానం ఎక్కగానే ఇడ్లీలు తినేయి”అని మరోమారు కోడలికి చెప్పింది.
అరవింద నాన్నకు ఉండేది ఒక్కడే తమ్ముడు. చిన్నాన్న ఆఖరి కూతురు పెళ్ళికి రావాలని నాన్న మరీ మరీ చెప్పడం వలన రెండు వారాలు సెలవు పెట్టి ఇండియాకు బయలుదేరింది అరవింద. పిల్లలకి స్కూల్ వుంది. వాళ్ళ బాధ్యత భర్త సందీప్ కు ఒప్పజెప్పి బయలుదేరింది. శంషాబాద్ లో దిగి నేరుగా కర్నూల్ వెళ్ళింది.
అమ్మానాన్నల తో ఒక వారం గడిపింది. పెళ్లి అనంతపురంలోజరిగింది గనుక వాళ్ళతో కలిసి వెళ్ళింది. అదయ్యాక అత్తగారింట్లో ఒక వారం వుందామని హైద్రాబాదు వచ్చింది. పదిహేను రోజులు పదిహేను క్షణాల్లా గడిచిపోయి అప్పుడే తిరుగు ప్రయాణం రోజు వచ్చింది.
బ్రిటిష్ ఏర్ వేస్ విమానంలో రాను పోను ఒకే సారి బుక్ చేసుకుంది. ఇక్కడి నుండి లండన్ కు , రెండు గంటలు అక్కడ ఆగాక ,లండన్ నుండి అట్లాంటాకు ప్రయాణం. ఇంచుమించు ఇరవై నాలుగు గంటలు. ఆదివారం చేరుతుంది. మర్నాడు సోమవారం ఆఫీస్ కు వెళ్ళ వలసిందే.
అత్తా మామలకు వీడుకోలు చెప్పి, లోపలకు వెళ్ళి సామాను చెక్ ఇన్ చేసి, సెక్యూరిటీ చెక్ ముగించుకుని, విశ్రాంతిగా కూర్చుంది అరవింద. ఇండియాకు బయలుదేరేటప్పుడు ఎంత ఉత్సాహంగా ఉంటుందో తిరిగి వెళ్లేటప్పుడు అంత దిగులుగా ఉంటుంది. ప్రతీ సారీ అంతే. పోనీ అమెరికా నుండి వెనక్కి వచ్చేద్దామా అంటే ఆ సౌకర్యాలు, జీవన శైలి వదిలి రాబుద్ధి పుట్టదు.
అమెరికా నుండి వచ్చేటప్పుడు పెట్టె నిండా షాంపూలు, బాడీవాష్ లు, సెంట్ లు ఉంటాయి బంధువులకు ఇవ్వడానికి. తిరిగి వెళ్లే టప్పుడు ఆవకాయలు, తీపివంటలు, పిల్లలకు పైజామా కుర్తాలు,తనకు చుడిదార్లు ఉంటాయి.
నాన్నా అమ్మా, ఇంకో నాలుగు రోజుల్లో కాశి యాత్రకు బయలుదేరు తున్నారు. తాను దగ్గరుండి తీసుకు వెళ్ళాలని ఉంది గానీ సెలవు పొడిగించడం కుదరదు. ఇద్దరూ వయసైన వాళ్లే. దూరంగా ఉన్నప్పుడు ఎప్పుడూ వాళ్ళ గురించిన దిగులే. వాళ్ళు ఒప్పుకుంటే అమ్మావాళ్ళని తనతో కూడా అట్లాంటాకు తీసుకు వెళ్ళ గలిగితే బాగుంటుంది అనుకుంది గానీ ,వాళ్ళు కాశీ యాత్రకు బుక్ చేసుకున్నారు.
ఆలోచనల నుండి తేరుకుని సెల్ ఫోనులో టైమ్ చూసింది అరవింద. ఆరు కావస్తోంది. ఇంకా బోర్డింగ్ కు పిలవలేదే అనుకుంటూ తల పైకెత్తి చూసింది. డిస్‌ప్లే బోర్డ్ లో విమానం బయలుదేరడం ఆలస్య మని కనబడు తోంది. అప్పుడే మైక్ లో అనౌన్స్ చేస్తున్నారు ప్రయాణీకులకు కలిగిన అసౌకర్యానికి చింతిస్తున్నామని.
అరవిందకు విసుగ్గా అనిపించింది. ఈ ఆలస్యం గురించి ముందే తెలిస్తే అర్థరాత్రి లేచి పరిగెత్తుకు వచ్చే వాళ్ళం కాదు కదా అనుకుంది. ఇది విమానం రాక ఆలస్యం కావడం వలన జరిగిన డిలే కాదు. విమానం లో పబ్లిక్ అనౌున్స్ మెంట్ సిస్టమ్ పనిచేయడం లేదుట.
ఇంటికి ఫోను చేసి విషయం చెప్పింది. తొమ్మిది కావస్తుంటే కావలసిన వాళ్ళు వెళ్ళి ఫలహారాలు తినవచ్చునని , అసౌకర్యానికి మన్నించమని మళ్లీ చెప్పారు.
అరవింద చుట్టూ చూసింది. పెద్దా చిన్నా అందరు ఆలస్యం గురించే మాట్లాడు కుంటున్నారు. గంటలకొద్ది ఇక్కడ కూర్చో పెట్టి నందుకు కనీసం టిఫిన్ పెట్టించారు అంటోంది ఒక పెద్దావిడ. కొంతమంది ఇళ్లకు ఫోను చేసి దిగులుగా మాట్లాడుతున్నారు.
ఆరుగంటల ఆలస్యం తరువాత ఎట్టకేలకు పన్నెడు గంటలకు ఆకాశంలోకి ఎగిరింది లండన్ వెళ్లే బ్రిటిష్ ఏర్ వేస్ విమానం.
. . . . . . . . . . . . . . . . . . .

అనుకున్నట్టుగానే లండన్ హీత్రూ విమానాశ్రయం చేరేసరికి అక్కడినుండి అట్లాంటాకు వెళ్లే కనెక్టింగ్ ఫ్లైట్ ఎప్పుడో వెళ్లిపోయింది. ప్రాణం ఉసూరు మంది అరవింద కు. మర్నాడు మధ్యాన్నం దాకా లండన్ లో ఉండాల్సిందే.
కౌంటర్ దగ్గర అంతా హడావిడి. అరవింద వెళ్ళి పాస్ పోర్ట్ ,బోర్డింగ్ పాస్ చూపించి విషయం వివరించాక ప్లేన్ డిలే వలన ఆగిపోవలసి వచ్చిన ప్రయాణీకులకు హోటెల్ షెరాటన్ లో బస ఏర్పాటుచేశామని చెప్పి , రాత్రికి మార్చుకోవడానికి పైజమా షర్ట్, చిన్న పిల్లొ లాటివి పెట్టిన కవరు అందించారు. అవి తీసుకుని పక్కకు వచ్చింది. అరవింద వెనుక నిలబడిన ఒక పెద్ద వయసు ఆమె క్కౌంటర్ లో వాళ్ళు అడిగినది అర్థం కాక జవాబు చెప్ప డానికి భాష రాక బెదురు గా అటు ఇటు చూస్తోంది. అరవింద ముందుకు వెళ్ళి ఆమెను తెలుగులో పలుకరించింది. ఆమె పాస్‌పోర్ట్ , టికెట్ తాను తీసుకుని వాళ్ళకు వివరంగా చెప్పింది. ఆమెకు అదే హోటెల్ లో రాత్రికి వసతి ఇచ్చారు.
అదే వరుసలో నిలబడిన మరో ముగ్గురు యాభై పైబడిన వయసు స్త్రీలు అరవింద సహాయం కోరారు. వాళ్ళలో ఒక్కరికీ ఇంగ్లీష్ రాదు. పిల్లలు అమెరికాలో ఉన్నారు. రమ్మని ఏర్పాట్లు చేశారు. ప్రయాణంలో ఇటువంటి ఆటంకం వస్తుందని అనుకోరు కదా. అందరి తరపున తానే మాట్లాడి , అదే హోటెల్ లో వసతి తీసుకుని, అందరినీ వెంట బెట్టుకునిబయటకు వచ్చి షటల్ లో ఎక్కి హోటెల్‌కు చేరింది.
“నువ్వు ఉండే చోటే మాకు గది అడుగమ్మా”అని ముందే చెప్పేశారు వాళ్ళు నలుగురు. అల్లాగే ఎలివేటర్ లో వాళ్లని కూడా తీసుకు వెళ్ళింది. అక్కడ గది తలుపులు తెరవడానికి అరవిందే కార్డులు స్వైప్ చేసింది.
రాత్రి భోజనానికి ఆ నలుగురిని తనతో బాటు కిందికి తీసుకు వచ్చింది. మళ్లీ వాళ్ళని గదుల దగ్గర వదిలి తన రూము లోకి వెళ్ళి పడుకుంది.
అర్థరాత్రి తలుపు మీద దబ దబ చప్పుడు వినబడి తలుపు తెరిచింది. ఆ అంతస్తులో చివరి గదిలో ఉండే ఆమె కంగారుగా లోపలికి వచ్చింది.
“బయట ఏదో చప్పుడు వినబడి గదిలో తలుపు తీసుకుని బయటకు వచ్చానమ్మా. తలుపు తాళం పడిపోయింది. కార్డ్ లోపలే ఉంది ఎలా ఇప్పుడు?”ఆందోళనగా అడిగింది ఆమె.
”పరవాలేదు. రిసెప్షన్ కి ఫోను చేస్తాను. “అని జరిగిన విషయం కింద కౌంటర్ లో వాళ్ళకు చెప్పింది. వెంటనే వాళ్ళు వచ్చి తలుపు తెరిచారు.
“అమ్మాయీ! నువ్వు లేకుంటే మా గతి ఏమయ్యేదో” అన్నది ఆమె ఆరవిందను కౌగలించుకుని.
మర్నాడు ఉదయం ఫలహారం అందరు కలిసే చేశారు. మళ్లీ షటల్ లో అందరినీ విమానాశ్రయానికి తీసుకు వచ్చింది. . విమానం లో కూడా వాళ్ళు నింపవలసిన ఫామ్ లు కూడా అరవింద చేతికే ఇచ్చారు వాళ్ళు.
పన్నెండు గంటల ప్రయాణం చేసి బ్రిటిష్ ఏర్ వేస్ విమానం వాళ్ళను క్షేమంగా అట్లాంట చేర్చింది.
అరవింద తప్ప మిగతా అందరు వాళ్ల సామాను తీసుకుని బయటపడ్డారు. అరవింద తెచ్చుకున్న ఒక్క సూట్ కేసు ఎక్కడో తప్పి పోయింది. సందీప్ తో కలిసి వెళ్ళి రిపోర్ట్ ఇచ్చి అరవింద బయటకు రావడానికి గంట పట్టింది. బయట ఆ నలుగురు స్త్రీలు అరవింద కోసం కాచుకుని ఉన్నారు. ఆమెను చూడగానే తమ కోసం వచ్చిన కొడుకులకు, కూతుళ్లకు పరిచయం చేసి అరవింద ఆదుకోక పోతే తమ పాట్లు భగవంతుడికే ఎరుక అంటూ గొప్పగా చెప్పారు.
”అయ్యో ఆంటీ!నేను చేసిందేమీ లేదు. మా చిన్నప్పుడు మా నాన్నగారు చెప్పేవారు ‘అవసరం లో ఉన్నవారికి మన చేతనయిన సహాయం చేయడం కనీస ధర్మం ‘ అని. మీతో బాటు వున్నాను గనుక చిన్న సహాయం చేయగలిగాను. మీరు నా కోసం ఇంత సేపు కాచుకుని వున్నారు. మీకే నేను థాంక్స్ చెప్పాలి. “అంది అరవింద.
వాళ్ళ పిల్లలు అరవింద కు ప్రత్యేకంగా కృతజ్ఞతలు తెలిపారు. అందులో ఒక ఆమె తన పెట్టె తెరచి అందులో ఉన్న డబ్బా లో నుండి కొన్ని లడ్డూలు కవరులో వేసి అరవింద చేతిలో పెట్టింది”కోడలి సీమంతం కోసం తెచ్చాను. నీవు రెండు తింటే నాకు తృప్తి”అంది.
ఇంకొక ఆమె”మా అందరికీ సహాయ పడిన నీ సూట్ కేసు పోవడం అన్యాయం.”అంది.
“ఎక్కడికీ పోదు ఆంటీ. రేపటి కల్లా ఇంటికి తెచ్చి ఇస్తారు. అని నవ్వింది అరవింద. నలుగురు వాళ్ళ ఫోను నంబరు ఇచ్చి అరవింద నంబరు తీసుకున్నారు.
మరొకసారి అరవింద కు థాంక్స్ చెప్పి వెళ్లారు.

. . . . . . . . . ———

మరునాడు అరవింద సూట్‌కేసు ఇంటికి వచ్చింది.
రెండు రోజుల తరువాత అరవింద మనసు కలత పదే కబురు వచ్చింది ఇండియా నుండి. అరవింద అమ్మా నాన్నలు క్షేమం గా బెనారసు చేరారు. అయితే ట్యాక్సీలో బ్యాగ్ మరిచి పోయారుట. అందులో వాళ్ళ పాస్ పోర్ట్ లు , డబ్బు అన్ని ఉన్నాయి. హోటల్ కి ముందే ఆన్‌లైన్ లో డబ్బు కట్టేసారు కనుక అక్కడ దిగారు. పోలీస్ రిపోర్ట్ ఇచ్చారుట. అరవిందకు ఈ వార్త బాధ కలిగించింది.
“ఎలా సందీప్ ఏం చేద్దాం? కాశీలో మనకు తెలిసిన వాళ్ళు ఎవరూ లేరు.”అంటూ రాత్రి నిద్ర పోకుండా కూర్చుంది.
బంధువులకు ఫోను చేసి డబ్బు పంపమన్నామని, పాస్ పోర్ట్ విషయంగా మళ్లీ పోలీస్ స్టేషన్ కు వెళ్తున్నామనీ చెప్పారు.
రాత్రి అంత నిద్ర పోకండ హనుమాన్ చాలీసా చదువుతూ కూర్చుంది అరవింద అమ్మా నాన్నల పాస్పోర్ట్ దొరకాలని.
మర్నాడు మళ్లీ ఫోను చేశారు. అక్కడి పోలీస్ ఇన్‌స్పెక్టర్ విశ్వనాథ్ అని అరవిందతో బాటు ఎల్ ఎల్ బి చదివాడట. “మేము అమ్మాయి అరవిందతో బాటు కర్నూల్ నుండి అమెరికా వెళ్ళ వలసింది. కాశి యాత్ర కోసం మానుకున్నాము.”అన్నాము.
”మీ అమ్మాయి 2001 లో కర్నూల్ లో ఎల్ ఎల్ బి చదివిందా? అని అడిగి మేము అవును అనగానే అయితే మీ అరవింద మా బ్యాచ్లో చదివిన అరవింద అయి ఉండాలి. మీ పాస్ పోర్ట్ ఉన్న బ్యాగ్ మీకు వెదికి పెట్టే భాద్యత నాది అంకుల్. మీరు నిశ్చింత గా ఉండండి. ‘ అంటూ భరోసా ఇచ్చాడు.”అప్పుడే బ్యాగ్ దొరికేసి నంత సంతోషంగా చెప్పాడు అరవింద నాన్న.
నాన్నగారు చెప్పిన విశ్వనాథ్ అనే పేరు వినగానే తన బాచ్ లో పొడుగ్గా దృఢంగా ఉండే విద్యార్థి కళ్ల ముందు మెదిలాడు అరవింద కు. “దేవుడా ఏదో దారి చూపించావు”అని మనసు లోనే దండం పెట్టుకుంది.
ఆశ్చర్యం గా మరునాడే బ్యాగ్ దొరికి నట్టు ఫోన్ వచ్చింది. ఆ ట్యాక్సీ లో ఎక్కిన మరొక ప్రయాణికుడి సామానులోకలిసి పోయిందా బ్యాగ్ . ఆయన మూడు రోజులు ఆ ట్యాక్సీ అతని కోసం తిరిగి, చివరికి తనకు పరిచయం ఉన్న పోలీస్ ఇన్‌స్పెక్టర్ విశ్వనాథ్ కు విషయం చెప్పి బ్యాగ్ ఇచ్చాడు ట. విశ్వనాథ్ వెంటనే అరవింద తండ్రిని పిలిపించి అన్ని వస్తువులు సరిగ్గా ఉన్నాయేమో చూసుకోండి అంటూ బ్యాగ్ అందించాడు.
” నాన్నగారూ! మీరు మా చిన్నపుడు ఒక మాట చెప్పారు.”అవసరం ఉన్నవారికి మన చేత నయిన సహాయం చేయడం మన ధర్మం. అదే మనని రక్షిస్తుంది”అని. అదే ఇప్పుడు జరిగింది.”
“దేవుడు నీకు మేలు చేస్తాడమ్మా”అంటూ తనని ఆశీర్వదించిన ఆ నలుగురు స్త్రీలను తలచు కుంటూ ఆనందంగా అంది అరవింద
“అవునురా తల్లి. ‘చేసిన పుణ్యం చెడని పదార్థం ‘అని కూడా చెప్పారు మన పెద్దలు.”అన్నారు అరవింద నాన్నగారు చెమర్చిన గొంతుతో.
——— ———- ———

కలం స్నేహం.

రచన: గిరిజారాణి కలవల

మధ్యాహ్నం భోజనమయి పడుకునే టైమూ… కొరియర్ అబ్బాయి బెల్లు కొట్టే టైమూ.. ఎప్పుడూ ఒకేసారి అవుతాయి. సరిగ్గా మిట్టమధ్యాహ్నం ట్రింగ్ ట్రింగ్ కొట్టడం.. నిద్ర కాస్తా ఎగిరిపోతుంది దెబ్బకి. ఎన్నిసార్లో చెప్పాను శ్రీవారికి.. ఈ టైమన్నా మార్చండీ లేకపోతే మీ ఆఫీసు అడ్రస్ అయినా ఇచ్చుకోండీ అని.. వింటేగా..
విసుక్కుంటూ తలుపు తీసా… కొరియర్ వాడే.. అయితే ఏ వస్తువూ కాదు.. కవర్ ఇచ్చి వెళ్ళాడు. శుభలేఖలా వుంది. ఎవరిదబ్బా.. అని ఓపెన్ చేసాను.
పేరు చూడగానే ఎగిరి గంతేసాను. నా ప్రాణస్నేహితురాలు లత పెళ్ళి శుభలేఖ. కనీసం ఫోన్ అయినా చేసి చెప్పలేదు అనుకున్నా. .. నాలుగు పీకాలి దాన్ని అనుకున్నా.
వరుడు.. సుధాకర్ అని వుంది. ఆశ్చర్యపోయాను. అశోక్ తో కదా లతకి పెళ్ళి జరగాల్సింది. ఇప్పుడు సుధాకర్ అని వుంది.. ఏదో జరిగి వుంటుందనుకున్నాను.
వెంటనే ఫోన్ చేసాను. లతే లిఫ్ట్ చేసింది.
” హలో.. రమా! ఎలా ఉన్నావే… శుభలేఖ అందిందా? నాలుగు రోజులు ముందుగా రావాలి నువ్వు.” అంది లత.
” అది సరే కానీ… ఈ సుధాకర్ ఎవరే? అశోక్ కాదా.. పెళ్లి కొడుకు? నాకు అయోమయంగా వుంది. ఏమైందో చెప్పు.” అన్నాను.
” అవన్నీ.. ఫోన్ లో చెప్పేవి కాదు.. వస్తావుగా.. అప్పుడు చెపుతాను.. ” అంటూ ఫోన్ పెట్టేసింది లత.

ఏం జరిగిందో.. ఏంటో.. అర్థం కాలేదు తనకి. ఏడాది క్రితం బావతో తన పెళ్లి అయిపోయి హైదరాబాద్ వచ్చేసాక తన కొత్త కాపురం, అచ్చట్లు ముచ్చట్లలో.. లతతో మాట్లాడడం తగ్గింది తనకి. అదీ చెయ్యలేదు తనకి ఫోను. ఇదిగో ఇప్పుడు ఈ శుభలేఖతో చిన్న ఆటంబాంబు పేల్చింది. తాను ప్రేమించిన అశోక్ తోనే తన పెళ్లి అని నాకూ తెలుసు. లత తల్లిదండ్రులు కూడా ఒప్పుకున్నారు. ఆ అశోక్ తో తనకీ పరిచయం వుంది. అతనితోనే కదా లత కి పెళ్ళి అనుకుంటూంటే.. ఇప్పుడు సడన్ గా తెరమీదకి వచ్చిన ఈ సుధాకర్ ఎవరో? అనుకుంది.

లత, తను చిన్నప్పటి నుంచి క్లాస్ మేట్స్ మి. ఇంటర్ వరకూ కలిసే చదువుకున్నాము. ఇక ఆ తర్వాత ఇద్దరి చదువుకీ బ్రేక్ పడింది దానికి కారణం
మా వూరు పల్లెటూరికి ఎక్కువా.. పట్నానికి తక్కువా.. అలా వుంటుంది. జూనియర్ కాలేజీ వరకే అక్కడ వుంది. డిగ్రీ చదవాలంటే.. పాతికమైళ్ళ దూరంలో వున్న వూరికి వెళ్ళాల్సిందే. ఆడపిల్లలని బయటకి పంపి ఏం చదివిస్తాంలే.. వున్న వూళ్లో చదువువరకూ లాగించింది చాలు అనుకునే పెద్దలే ఎక్కువ మా వూళ్లో. మా అమ్మానాన్న, లత తల్లిదండ్రులు అందుకు మినహాయింపు ఏమీ కాదు.
ఇంటర్ అవగానే ఇక చాల్లే చదువు అని మా ఇద్దరికి ఫుల్ స్టాప్ పెట్టించేసారు.
నా కైతే నా కన్నా నాలుగేళ్ళు ముందుపుట్టిన బావ రెడీగానే వున్నాడు.. ఏదో ఒక టైమ్ లో నన్ను ఎగరేసుకుపోడానికి.. కానీ
లతకే , దగ్గర వాళ్ళలో ఎవరూ లేరు పెళ్ళి కొడుకులు.. వాళ్ళమ్మ నాన్నలు.. తెలిసినవాళ్ళకీ, పెళ్లిళ్ళ పేరయ్య లకీ.. ఏవైనా మంచి సంబంధాలు వుంటే చూడమని చెప్పారు. ఏవో వస్తున్నాయి.. వీళ్లకి నచ్చక కొన్నీ, వాళ్ళకి నచ్చక కొన్నీ.. పోతున్నాయి.
ఆ శ్రావణంలో నాకూ బావకీ ముడిపెట్టేసారు. పెళ్ళవగానే హైదరాబాద్ లో కాపురం పెట్టాము. నెల్లాళ్ళకే బావని కంపెనీ వాళ్ళు మూడునెలలపాటు జర్మనీ పంపేసరికి.. నేను అమ్మనాన్నల దగ్గరకి వచ్చాను.
ఖాళీగా కూర్చున్న మేమిద్దరం రోజూ మా ఇద్దరి ఇళ్లలో ఎక్కడోక్కడ కలుసుకుని కబుర్లు చెప్పుకోవడమో, సినిమాలకి వెళ్ళడమో, చేస్తూ వుండేవాళ్ళం. కొంచెం పుస్తకాలు పిచ్చి కూడా వుంది ఇద్దరికీ. వీక్లీలు చదువుతూ, వాటిలో కధల మీద, సీరియల్స్ మీద చర్చలు చేసుకునేవాళ్ళం.
అలాంటి ఓ వారపత్రికలో ‘ కలం స్నేహం చేయాలని వుందా, మీ అభిరుచుల , అలవాట్లతో మీ వివరాలు అడ్రస్ లు పంపండి.. మీకు తగిన స్నేహితులని ఎన్నుకోండి’ అనే ప్రకటన చూసి.. మా లత .. సరదాగా తన అడ్రస్.. వివరాలూ.. పంపింది. వారం తిరిగేసరికి ఉత్తరాలు కుప్పలు, కుప్పలు రావడం మొదలయ్యాయి. ఇది బిత్తరపోయింది వాటిని చూసి. రకరకాల ఉత్తరాలు అవన్నీ… ప్రేమించుకుందాం అంటూ కొన్ని, పెళ్లి చేసుకుందాం. అంటూ కొన్ని, అక్కా.. అంటూ కొన్ని, చెల్లీ అంటూ కొన్ని.. ఇలా వచ్చాయి. నేను, లత కూర్చుని ఇవన్నీ చదవడం.. నవ్వకుంటూ అన్నీ చింపి పడేసేవాళ్ళం. అలా వచ్చిన వాటిలో దానికి ఎక్కువగా నచ్చింది… అశోక్ దగ్గరనుండి వచ్చిన ఉత్తరం.
పిచ్చి పిచ్చి.. పైత్యపు వ్రాతలు లేవు, అక్కా, చెల్లీ వరసలు లేవు.. మంచి భావకవిత్వం, చక్కటి అభిరుచులూ.. మంచి మంచి మాటలూ… ఇలా వున్నాయి. లతకి కూడా కాస్త కవిత్వం పిచ్చి వుండడంతో… అశోక్ రాతలు దాని అభిరుచులకి తగ్గట్టుగా వుండడంతో.. అశోక్ తో కలం స్నేహం కొనసాగించింది. ఇద్దరూ వ్రాసుకునే ఉత్తరాలలో ఎక్కడా ఇబ్బందికరం కాకపోవడమూ, పైగా మా ఇద్దరి మధ్య ఎటువంటి రహస్యాలూ కూడా లేకపోవడంతో.. నేనూ ఆ ఉత్తరాలు చదివేదాన్ని. నాకూ నచ్చాయి ఆ ఉత్తరాలు. వాటిని బట్టి, నేను, లత అతని పట్ల ఒక మంచి అంచనా వేసుకున్నాము. లత ఇంట్లో కూడా ఈ స్నేహానికి ఎటువంటి అభ్యంతరం పెట్టలేదు.. ఈ క్రమంలో వీరిద్దరి అభిరుచులూ, అలవాట్లు ఒకేలా వుండి… అభిప్రాయాలు ఒకరితో ఒకరు పంచుకోవడంలో.. తామిద్దరూ పెళ్ళి ఎందుకు చేసుకోకూడదు అని అనుకున్నారు. అయితే పెద్దవారి అనుమతితోనే అని లత అనేసరికి.. అశోక్ లత తల్లిదండ్రులులకి ఫోన్ చేసి.. తన గురించి వివరాలు అన్నీ చెప్పాడు.
బెంగళూరులో బోర్డర్ సెక్యూరిటీ ఫోర్స్ లో చేస్తున్నానీ, తన ఊరు కృష్ణా జిల్లాలో ఓ పల్లెటూరు అనీ, అక్కడే పొలాలు, తోటలూ వున్నాయనీ, తండ్రి వ్యవసాయదారుడనీ చెప్పాడు.
ఈ వివరాలు లత నాన్నగారికి బానే నచ్చేసాయి. కృష్ణా జిల్లాలో పొలాలూ, తోటలూ అంటే బాగానే ఆస్తిపరులైవుంటారు, పిల్లాడు కూడా నెమ్మదస్తుడిలా, మర్యాదగా మాట్లాడుతున్నాడూ, జీతం అదీ కూడా బానే వుంది.. వెతుక్కోకుండా, వచ్చేస్తున్నాడు.. అనుకున్నారు. లత వాళ్ళమ్మ మాత్రం తొందరపడి మాటివ్వకండి.. ఓసారి అతన్ని ఇక్కడ కి రమ్మని పిలవండి.. మాట్లాడదాము అనేసరికి.. అదీ నిజమే అనిపించి.. అశోక్ ని తమ ఊరికి రమ్మని చెప్పారు.
ఆ తర్వాత వారం అశోక్.. మా వూరు వచ్చాడు. ఇదే చూసుకోవడం.. లత, అశోక్.. అప్పటివరకు ఫోటోలు చూసుకోవడమే.. అశోక్ వచ్చాడని నన్ను కూడా పిలిచింది. ఉత్తరాలలో నా గురించి చెపుతూ వుండేది అశోక్ కి.. మనిషి బావున్నాడు.. అందగాడు.. చక్కటి రూపం.. మాట కూడా చాలా మర్యాదగా, పొందిగ్గా వుంది.
మధ్యాహ్నం భోజనాలయ్యాక.. అశోకే ఈ టాపిక్ ఎత్తాడు.. తన తల్లిదండ్రులు అయితే.. ఈ పెళ్ళికి ఒప్పుకోరు.. ఎందుకంటే తనకి మేనమామ కూతుర్ని ఇచ్చి చేయాలని వాళ్ళు డిసైడైపోయారు.. తనకి ఇష్టం లేదని చెప్పినా సరే.. ఆమెనే చేసుకోవాలని బలవంతం పెడుతున్నారు. తనకి లత బాగా నచ్చింది.. లతని వదిలి వుండలేను… మీకు అభ్యంతరం లేకపోతే.. మా ఇద్దరికీ మీరు దగ్గరుండి , పెళ్లి జరిపించండి. ఆ తర్వాత మావాళ్లు ఏమీ అనలేరు ఇక. ముందు పెళ్ళి అయిపోతే వాళ్ళని ఎలాగోలా దారికి తెచ్చుకోగలను.. ముందు పేచీ పెట్టినా తర్వాత ఎలా గోలా ఒప్పుకుంటారు. ఒక్కగానొక్క కొడుకుని వాళ్ళు వదులుకోరు.. ఇలా చెపుతూంటే.. నిజమే కదా అనిపించింది.
ప్రస్తుతం మూఢాలు జరుగుతున్నాయి…. ఇప్పుడు ముహూర్తాలు వుండవు.. ఆ తర్వాత మాట్లాడుకుందాం.. అని లత నాన్నగారు అనేసరికి సరే అన్నాడు అశోక్.
అశోక్.. తండ్రి వివరాలు.. వూరూ.. అడ్రస్ అన్నీ అడిగి తెలుసుకున్నారు. ” అంకుల్.. మీరిప్పుడు మా నాన్న గారిని ఈ విషయం అడిగితే చచ్చినా ఒప్పుకోరు.. తర్వాత అయితే ఒప్పుకుంటారన్న ధీమా నాకుంది.” అన్నాడు.
“ఇప్పుడు కదిలించను. పెళ్లి తర్వాతనే ..” అన్నారు లత నాన్నగారు.
ఆ మరునాడు అశోక్ వెళ్లి పోయాడు. ఆ తర్వాత బావ వచ్చి, నన్ను హైదరాబాద్ తీసుకెళ్లి పోయాడు. వెళ్ళే ముందు లతకి చెప్పాను.. ముహూర్తం పెట్టగానే చెప్పమని.
ఆ తర్వాత రెండు మూడుసార్లు ఫోన్ చేసుకున్నామంతే… నేనూ నా కొత్త కాపురం హాడావుడిలో పడిపోయి ఆ విషయం మర్చిపోయాను.
ఇప్పుడు ఈ శుభలేఖ చూడగానే.. అదంతా గుర్తు వచ్చింది.
బావ రాగానే.. టికెట్ బుక్ చేయించుకుని, పెళ్లికి పదిరోజుల ముందే మా ఊరికి బయలు దేరాను. పెళ్లి టైమ్ కి బావని రమ్మన్నా.. ఇద్దరం కలిసి వచ్చేద్దామని చెప్పాను. సరే అని చెప్పి.. నన్ను రైలు ఎక్కించాడు. ఎప్పుడెప్పుడు లతని కలుస్తానా.. ఏం జరిగిందో తెలుసుకోవాలనే ఆత్రంగా వున్నాను.
మర్నాటి ఉదయం స్టేషన్ కి నాన్న వచ్చారు. ఇంటికి వెళ్ళాక స్నానం, టిఫిన్ ముగించుకుని.. అమ్మకి చెప్పి లత ఇంటికి బయలుదేరాను. అక్కడ పెళ్ళి హడావుడి కనపడుతోంది. ఇంటికి రంగులు.. డెకరేషన్..
వచ్చిన దగ్గర బంధువులు, ఈ సందడిలో లత ని పట్టుకుని రూమ్ లోకి తీసుకువెళ్ళాను.
వెంటనే ఆత్రంగా అడిగాను…” ఏమిటే.. ఏమైంది? అశోక్ ని ఎందుచేత చేసుకోవడం లేదు? అంకుల్, ఆంటీ ఒప్పుకున్నారు కదా.. నీకూ నచ్చాడు కదా.. ఏమైంది అసలు..ఈ సుధాకర్ ఎవరు? ఈ పెళ్ళి నీ ఇష్టపూర్వకంగానే చేసుకుంటున్నావా?” ఇలా ప్రశ్నలతో లతని ఉక్కిరిబిక్కిరి చేసేసాను.
“అంతా చెపుతాను.. కంగారు పడకే తల్లీ..ముందు కాస్త ఏదెనా తిందువు గాని ” అంది లత.
“తిండి విషయం తర్వాత.. ముందు ఇదేదో నాకు చెప్పు.. ” అని నేను అనేసరికి..
రూమ్ తలుపు వేసి, లత నా ఎదురుగా కూర్చుని చెప్పడం మొదలెట్టింది.
” ఆ రోజు అశోక్ చెప్పిన మాటలు నీకు గుర్తు వున్నాయి కదా.. నాన్న కూడా మూఢాలు వెళ్ళాక ముహూర్తము పెట్టుకుందాం అనేసరికి, సరే.. మీ ఇష్టం.. అని అశోక్ తిరిగి బెంగళూరు వెళ్లి పోయాడు. ఆ తర్వాత కూడా నాకు ఉత్తరాలు వ్రాసాడు. ఓ పదిహేను రోజుల తర్వాత మా ఢిల్లీ బాబాయి ఏదో పని మీద మా ఊరు వచ్చి మా ఇంటికి వచ్చాడు. అప్పుడు అమ్మ నాన్న.. ఈ అశోక్ సంబంధం గురించి బాబాయికి చెప్పారు. తను బెంగళూరు వెళ్లి అశోక్ ని ఓసారి చూసి వస్తా అని బాబాయి అన్నారు. సరే అన్నారు నాన్న కూడా. బెంగళూరు వెళ్ళిన బాబాయి ఆఫీసు కి వెళ్ళి అశోక్ ని పరిచయం చేసుకున్నారు. అశోక్ కూడా బాబాయిని చాలా మర్యాదగా రిసీవ్ చేసుకుని, తన రూమ్ లోనే తనతో పాటు రెండు రోజులుంచుకుని, సెలవు పెట్టుకొని సిటీ అంతా చూపించాడట. అశోక్ వినయం, మర్యాద బాబాయికి కూడా బాగా నచ్చాడు. తన తల్లిదండ్రులు గురించి మాకు చెప్పినట్లే బాబాయికి కూడా చెప్పాడు అశోక్.
తిరిగి వచ్చిన బాబాయి.. అశోక్ గురించి అంతా బాగానే చెప్పాడు.. అశోక్ ఉద్యోగం, ఆఫీసు, జీతం అన్నీ ఎంక్వయిరీ చేసాను.. అంతా బావుందని చెప్పాడు. నేను హమ్మయ్య అనుకున్నా. కానీ బాబాయికి మరో డౌట్ వచ్చింది.. అశోక్ తల్లిదండ్రులు వూరు వెళ్లి ఓసారి ఎంక్వయిరీ చేసి వస్తానని వెళ్ళాడు.
ఆ వూరిలో తను ఎవరో ఎందుకు వచ్చినట్లో చెప్పకుండా.. అశోక్ కుటుంబం గురించి ఆరా తీసాడు. ఆ ఊళ్లో వారు చెప్పింది విని నిర్ఘాంతపోయాడు బాబాయి.
ఆ వూరిలో ప్రస్తుతం అశోక్ తల్లిదండ్రులు లేనే లేరట. అతను చెప్పినట్లుగా వారికి పొలాలు, తోటలు కూడా లేవట. చాలా బీద కుటుంబమట వారిది. అన్నిటికన్నా షాక్.. ఏంటంటే.. అశోక్ కి అంతకు ముందే పెళ్ళి అయిందట. అశోక్ చాలా శాడిస్ట్ అనీ, అతను పెట్టే టార్చర్ తట్టుకోలేక.. నాలుగో నెల గర్బవతి అయిన అతని భార్య .. సూసైడ్ చేసుకుని చనిపోయిందట. తగిన సాక్ష్యాధారాలు లేక అశోక్ మీద కేసు కొట్టేసారట. ఆ తర్వాత అతని తల్లిదండ్రులు ఈ వూరు వదిలి వెళ్ళి పోయారట. ఎక్కడకి వెళ్ళిందీ తమకి తెలీదని ఆ ఊరి వారు చెప్పడంతో.. బాబాయికి నోట మాట రాలేదట. అశోక్ కూడా ఎక్కడ వుంటున్నదీ, ఏ ఉద్యోగం చేస్తున్నదీ తమకి తెలీదని చెప్పారు వాళ్ళు.
ఇంటికి వచ్చి బాబాయి ఈ సంగతులు చెప్పగానే నాన్న తాటిచెట్టంత ఎగిరారు. అశోక్ తో స్నేహం చేసి కలం స్నేహం చేసినందుకు నన్ను చఢామఢా తిట్టేసారు. తను కూడా ముందు వెనక చూసుకోకుండా ఒప్పుకున్నందుకు తనని తనూ తిట్టుకున్నారు. ఆ విషయమై బాబాయి.. అశోక్ ని తిడుతూ ఉత్తరం రాసి.. ఇంకెప్పుడూ.. నాకు లెటర్స్ వ్రాయవద్దనీ.. ఏదైనా గొడవలూ, బెదిరింపులు చేస్తే పోలీసు రిపోర్టు ఇస్తాననీ గట్టిగా వార్నింగ్ ఇచ్చాడు.
నాకు కూడా.. ఈ సంఘటనతో కళ్ళు తెరుచుకున్నాయి. ఇంకా నయం.. ఎక్కడా.. ఏ మాత్రం నేను ఉత్తరాలలో కానీ.. ప్రవర్తనలో కానీ తొందర పడలేదు. .. లేకపోతే నానా రభస అయిపోయేదాన్ని.. అదృష్టం బావుండ బట్టి గోతిలో పడలేదు. బాబాయి ముందుచూపు వల్ల నా జీవితం నాశనం కాకుండా.. ఒడ్డున పడ్డాను. కాస్త స్థిమిత పడ్డాక బాబాయే తనకి తెలిసిన ఈ సంబంధం తీసుకువచ్చాడు.. మారు మాట్లాడకుండా ఒప్పుకున్నాను. ” అని జరిగిన సంగతులన్నీ చెప్పింది లత.
నాకు చాలా భయం వేసింది..” అమ్మో.. ఎంత మోసం చేసాడు అశోక్.. తేనె పూసిన కత్తి.. కట్టుకున్న భార్య ఉసురు తీసాడు.. నిన్ను చేసుకుని వుంటే.. ఏం చేసేవాడో.. ముందుగా ముప్పు తెలుసుకోగలిగారు.. నయమే.. అతని మాట తీరు చూసి ఎంత మంచివాడో అనుకున్నా.. అయినా మనదే తప్పు . అమ్మానాన్న ఇచ్చిన స్వేచ్ఛని దుర్వినియోగం చేసుకుంటే ఇలాగే అవుతుంది. ఇది అందరు ఆడపిల్లలకీ ఓ గుణపాఠం అవుతుంది. ” అన్నాను నేను.
ఈ కలం స్నేహాలూ, ఫేస్బుక్ స్నేహాలు నిజమే అనుకుని భ్రమ పడి ఎందరో మోసపోతున్నారు.. వారందరికీ ఇదో కనువిప్పు అవుతుంది అనుకున్నా.
వేద మంత్రాలు, మంగళవాయిద్యాల నడుమ లత మెడలో సుధాకర్ మంగళసూత్రం కడుతూండగా.. లత మోములో మెరిసే కాంతి నాకు ప్రస్ఫుటంగా కనిపించింది. వీరిద్దరూ కలకాలం హాయిగా వుండాలని ఆ భగవవంతుని ప్రార్ధించాను.

గతం గతః

రచన-డా.లక్ష్మి రాఘవ

ఆ గది తలుపులు తీస్తూంటే ఆసక్తిగా తొంగి చూసింది కమల వంటింట్లో నుండీ.
అత్తగారు విశాలమ్మ, భర్త సూరి లోపలకు పోయి తలుపులు మూశారు.
మామగారు విశ్వనాథం విశ్రాంతిగా పాత వాలుకుర్చీలో కూర్చుని వున్నారు.
ఆయనకు ఇంట్లో ఏమి జరుగుతున్నా పట్టి నట్టే వుండదు.
వంటింట్లో పని చూసుకుని బయటకు వచ్చేసరికి చేతిలో బ్యాగుతో బయటకు వస్తున్న సూరి, ఆ వెనుకే తలుపుకు తాళం పెడుతున్న అత్తగారు కనిపించారు. ఇద్దరూ విశ్వనాధం దగ్గరికి వెడుతూంటే తొంగి చూసింది కమల.
“ఈ సారికి రాగి కలశం పెద్దది ఇచ్చి పంపుతున్నాను ఏమంటారు? “ విశాలమ్మ అడగటం విని పించింది.
“ఏమంటాను? వేరే దారి లేదు కదా…” విశ్వనాథం నిట్టూర్చాడు.
బ్యాగ్గు తీసుకుని కమల దగ్గరకు వచ్చి “కమలా కొంచెం చింతపండు, ఉప్పు వేసి కడిగి పెట్టు“ అని కమల చేతికి కలశం చెంబును ఇచ్చింది.
ఆ రాగిచెంబును చూసి కమల ఆశ్చర్యపోయింది కమల. పెద్దసైజులో చుట్టూ అష్టలక్ష్ములతో చాలా అందంగా వుందా కలశం చెంబు! ఎన్ని తరాలదో…కిందపడిందేమో ఒక చోట కొద్దిగా నొక్కు వుంది. తోమాక తుడుస్తూ వుంటే దాని బరువు కూడా ఎక్కువగా వున్నట్టు గ్రహించింది…దేని గురించీ మాట్లాడ కూడదు అన్న ఆంక్ష వుండటంతో ప్రశ్నించే హక్కు లేదు..
“ఇలా ఎన్నని అమ్ముకుంటారు????” అని గట్టిగా అడగాలనిపించింది.
చెంబు ఒక కవరులో పెట్టుకుని సూరి తన ఫ్రెండ్ ప్రసాద్ వస్తే అతనితో కలిసి బయటకు వెళ్లి పోయాడు.
వంటింట్లో పెద్దగా చేసేదేమీ లేక పెరట్లో పారిజాతం చెట్టు కింద బండమీద కూర్చుంది కమల.
జీవితం అయోమయంగా వుంది..పెళ్ళయి నాలుగు నెలలైంది.
గతం గుర్తుకు వచ్చింది……..
“జమీందారీ కుటుంబం ఒకప్పుడు. ఇప్పుడు అన్నీ పోయాయి. ఇల్లు గడవడానికి డోకా లేదు. బీదింటి అమ్మాయి, సర్దుకు పోయే గుణం వుంటే చాలు అన్నారు. కట్నం, కానుకలు లేవు…ఆలోచించండి. సంబంధం కుదిర్చే బాధ్యత నాది…” మధ్యవర్తి శర్మ గారు తండ్రి నారాయణతో చెబుతోంటే విన్నది కమల.
ఆరోజు సాయంకాలమే తండ్రితో తానుగా చెప్పింది కమల.
“నాన్నా…. పేదవాళ్ళమనే కాదు చదువు ఎక్కువ లేదని కూడా సంబందాలు కుదరలేదు నాకు. పోనీ ఏదైనా చేద్దామంటే నా 10 తరగతి చదువుకు ఏమీ రావటం లేదు. కట్నాలు లేవంటున్నాడు కదా మారు మాటాడకుండా ఒప్పుకుందాం…ఆలోచించవద్దు”
“జమీందారీ కుటుంబమైనా అన్నీ పోగొట్టుకున్న ఆ కుటుంబంలో మళ్ళీ పేదరికమే చూస్తావు అని ఆలోచిస్తున్నానమ్మా”
“అన్నయ్య యాక్సిడెంట్ లో పోయాక తట్టుకోలేని అమ్మ, జబ్బుపడి మంచానపడి చనిపోయాక వున్నడబ్బంతా పోవడంతో మనకు ఈ పరిస్థితి వచ్చింది. నా పెళ్ళి మీకు మరింత కష్టాన్ని తెచ్చి పెట్టకూడదు. ఈ సంబంధం మనలను వెతుక్కుంటూ వచ్చింది. నేను సర్దుకుపోగలను. కష్టపడగలను. అంగీకరించండి” అని ధైర్యంగా చెప్పిందా రోజు.
పెళ్లి ఆర్బాటం లేకుండా గుడిలో చేస్తే చాలు అన్నారు. ఇరువైపులా కలిసి 50 మందిని మించి లేరు.
మంగళ సూత్రధారణ తరువాత అత్తగారు విశాలమ్మ సన్నటి చంద్రహారం గొలుసు కమల మెడలో వేస్తూ
“నాకు పెళ్లి అయినప్పుడు నిండుగా నగలు పెట్టారు. అన్నీ హరించుకుపోయినా కోడలి కోసం ఇది దాచా..” అంటే మురిసిపోయింది కమల. పుట్టినప్పటి నుండీ బంగారు గొలుసెరగని ఆమె మెడకు ఆ గొలుసు భారంగా అనిపించింది..
అతారిల్లు చేరాక పరిస్థితి అర్థం అయ్యింది కమలకు.
చూడటానికి పెద్ద ఇల్లు అయినా చాలా పాతది. ఒకప్పుడు నిండుగా వస్తువులతో వుండేదేమో కానీ ఇప్పుడు దీనంగా వుంది.
వంటిల్లు పెద్దదే కానీ సరుకులు నిండుగా వుండవు. ప్రతినెలా ఏదైనా వస్తువు అమ్ముకోవాలసిందే !
విశ్వనాథం అన్నీ పోయాయన్న బాధలో పెరాలసిస్ పాలై ఎడం చెయ్యి పని చెయ్యక రోగిష్టిగా మిగిలిపోయ్యాడు.
సూరి డిగ్రీ చదువుకున్నా ఉద్యోగం చెయ్యడు!
నెలతిరిగేసరికి డబ్బులు లేక అవస్థ పడాల్సిందే!
పాత వైభోగపు గుర్తులుగా మిగిలిన వస్తువులను అమ్ముకుంటూ గడిపేస్తున్నారు.
ఎవరైనా ఇంటి కి వస్తే జమీందారీ హోదాలోనే మాట్లాడుతారు.!
ఇవన్నీ అర్థం చేసుకోవడానికి కమలకు నెల్లాళ్ళు పట్టింది
ఇంట్లో తినడానికి చారు మెతుకులు తప్ప వేరు గతి వుండదు అప్పుడప్పుడూ.
కమల ఆలోచించి పెరడు కొంత మేరా బాగు చేసి తవ్వి పాదులు చేసి మిరప విత్తనాలు వేసింది. పక్కింటి వారి దగ్గర బచ్చలి తీగ తెచ్చి నాటింది. విత్తనాలు తెమ్మన్నదుకు సూరి కోప్పడ్డాడు. మట్టిని తవ్వుతున్న కమలతో “ఈ పనులు చేయడం మన ఇంటా వంటా లేదు” అంది అత్తగారు.
మామయ్య గారు గమనించినా ప్రశ్నంచలేదు.
రెండవ నెలలో భర్తను నిలదీసింది.
‘ఇంట్లో జరుగుబాటు లేదు. మీరు డిగ్రీ చదువుకున్నారు ఏదైనా ఉద్యోగ ప్రయత్నం చెయ్యచ్చు గదా” అని.
“ఉద్యోగాలు చేసే కుటుంబం కాదు మాది..” సూరి సమాధానం.
‘అది ఒకప్పటి పరిస్థితి. కాలం మారింది. ఇలా నెలకో వస్తువు అమ్ముకుంటూ పొతే ఏమి మిగులుతుంది? ఆలోచించండి”
సూరి తీవ్రంగా చూశాడు కమలవైపు.
ఈ మధ్య కమల అన్నిటినీ ప్రశ్నిస్తూ ఒక తిరుగుబాటుదారులా కనిపిస్తూంది అతనికి.
ఒక రోజు కాఫీ పొడి కావాలని ఎదురుగా వున్న కొట్టుకు వెళ్లి వస్తే విశాలమ్మకు కోపం వచ్చింది.
“మన ఇంటి పరువు బజారుకెక్కుతోంది…ఇలా రోడ్డుమీద తిరగటం మన ఇంటా వంటా లేదు…”అని గట్టిగా మందలించింది. విశ్వనాథం నుండీ చిన్న మాట కూడా రాలేదు.
“మన పని మనం చేసుకోవడంలో తప్పు లేదు అత్తయ్యా” అన్న కమలను చూస్తూ
“నీ భార్యకు నోరు ఎక్కువ అవుతూంది…”అంది కొడుకుతో.
“ఇలాటి పిచ్చిపనులు చేసి అమ్మను నొప్పించకు..” అన్నాడు సూరి.
“మీరు ఎప్పుడు తెలుసుకుంటారో తెలియదు. మా తాతలు నేతులు తాగారు మా మూతులు వాసన చూడండి” అన్న సామెతలా వుంది. ఒకప్పటి వైభోగం ఇప్పుడు లేదు కదా..మన కాళ్ళ మీద మనం నిలబడి తేనే గౌరవం..హీనస్థితిని ఎదుర్కోవాలే గాని, దాచిపెడతారా? ఎన్ని రోజులు???” భార్య మాట్లాడుతూంటే కోపంగా చూస్తూ చెయ్యిపట్టుకుని రూమ్ లోకి లాగి విసురుగా మంచం మీద పడుకున్నాడు సూరి
తమ కుటుంబం ఎంత ఉన్నతస్థాయిలో బతికిందీ కమలకేమి తెలుసు? బీదపిల్ల సర్దుకుపోతుంది అనుకుంటే ప్రతిదానికీ అడ్డుపడతా వుంది. పైగా “పని చేసి సంపాదించలేవా??”అని సవాలు చేస్తా వుంది..పని చెయ్యడం అంటే ఒకరికింద వున్నట్టే, అది అలవాటు లేదు.. పరిస్థితి మారాక కూడా అమ్మ పద్దతిగా వుండటం లేదా? కమలనే అడ్డం తిరుగుతా వుంది. నాలుగు పీకి దారికి తెచ్చుకుందామని వున్నా కమల చెప్పింది నిజమే కదా అని మనసు నిలదీస్తా వుంది…
అమ్మడానికి గదిలో వస్తువులు తక్కువైపోతూ వున్నాయి. మన బతుకు ఇంతే అనే అమ్మ..
మారు మాట్లాడని నాన్న…అన్నిటికీ ఎందుకిలా?అని ప్రశ్నించే కమల!!
సూరికి తలనొప్పి ఎక్కువైంది!!
తరువాత కొన్నిరోజులు కమల ఎక్కువ మాట్లాడలేదు. మధ్యాహ్నం పూట ఎవరూ గమనించకుండా పక్కింటికి వెళ్లి వచ్చింది.
విశాలమ్మకు జ్వరం వచ్చింది, డాక్టర్ కూ మందులకూ మరో రెండు వస్తువులు ఖర్చయినాయి. రూమ్ తెరిచినప్పుడు కమల గమనిస్తే రూమ్ లో ఒక పక్కగా కొన్ని భోషాణాలు మిగిలి వున్నాయి.
విశాలమ్మ కోలుకున్నాక ఇంటి ముందు వరండాలో వున్న ఖచేరీ రూమును క్లీన్ చేసింది కమల. హాలులో మూలగా వున్న పాత జంఖానా తీసి రూములో పరిచింది
“ఏమి జరుగుతా వుంది?” నిలదీసింది విశాలమ్మ.
“ప౦చాయితీ ఆఫీసువాళ్ళకు ఒక గది కావాలని అన్నారుట. బయట ఖచేరి రూము బాడుగకు ఇవ్వాలని క్లీన్ చేసినా..”
“అన్నీ పేద బుద్దులే నీవి. మనిల్లు బాడుగకు ఇస్తే అందరూ ఏమనుకుంటారు?”
“ఏమీ అనుకోరు…అనుకున్నా పరవాలేదు…నావి పేద బుద్దులే. కానీ బతుకు తెరువు ఆలోచనలు. జమీందారులని పనులు చెయ్యకుండా, ఆస్తి అంతా పోయినా మేము గొప్ప అని నలుగురూ అనుకోవాలని అనుకుంటున్నారే మీవి వక్రబుద్దులు… కాలం మారింది అత్తయ్యా, మీరు ఆ ప్రపంచం నుండీ బయటకు రండి. ఎన్ని రోజులు వస్తువులు అమ్ముకుని బతుకుతాము? రేపు నాకు పిల్లలు పుడితే ఏమి పెట్టి పోషిస్తాము? ఆలోచించండి…మీరు చెప్పండి మామయ్యా…”అని విశ్వనాదాన్ని చూసింది కమల
విశ్వనాథం తలెత్తి కమలను చూసిన చూపులో కోపం లేదు… సమ్మతం కనిపించి కొంచెం ధైర్యం వచ్చింది.
“అంతే కాదు అత్తయ్య నేను డ్వాక్రా గ్రూపులో చేరినాను. డ్వాక్రా లో లోన్స్ ఇస్తారు. దానితో విస్తర్లు చేసే మిషన్లు, చిప్స్ చేసే మిషన్లు తీసుకుని చిన్న కుటీర పరిశ్రమలాగా మొదలు పెట్టాలని నిర్ణయించు కున్నాము. ఇలా చేస్తే కొంత డబ్బు మన చేతికి వస్తుంది..రూముకు వచ్చే బాడుగ మనకు తోడూ అవుతుంది…”ఆపింది కమల.
విశాలమ్మ కమలను ఆశ్చర్యంగా, విస్మయంగా చూస్తూవుంటే నెమ్మదిగా వెళ్లి అత్తయ్య కాళ్ళ దగ్గర కూర్చుంది.
“అత్తయ్యా మీకు ఎదురు తిరుగుతున్నానని అనుకోవద్దు. ఎలా బతకాలో యోచన చేస్తున్నాను. భ్రమలతో జీవించడం మానుకుందాం. మన కోసం మనం కష్టపడ్డంలో నామోషీ లేదు. జమీందారీ పోయాక మనం మామూలు మనుష్యులమే. ఏ పని చేసినా గౌరవంగానే వుంటుంది.. మా ఆయనకు తగ్గ ఉద్యోగం చూదాం. మేమిద్దరం కష్టపడితే బతుకు బాగు పడుతుంది..ఆలోచించండి”అని విశాలమ్మ కాళ్ళు పట్టుకుంది.. విశాలమ్మ అప్రయత్నంగా కమల తలమీద చెయ్యి వేసింది.
విశ్వనాథం ముఖాన చిరునవ్వు వెలిసింది!!
కాలాను గుణం గా కొత్త అవకాశాలను అందిపుచ్చు కావాలన్న ఆలోచన సూరికి వచ్చింది
పోయిన సంపదతో సాంప్రదాయాలు వదలలేక అష్టకష్టాలూ పడ్డ వాళ్ళ జీవితాల్లోకి కొత్త వెలుగు వచ్చింది.
**************

.

తొలివలపు

రచన: నిష్కల శ్రీనాథ్

బయ్యప్పనహళ్ళి (బెంగళూరు)మెట్రో స్టేషన్ సమయం 7:45 మెట్రో ఎక్కేవాళ్ళు దిగేవారితో రద్దీగా ఉంది. ఈ నగరానికి వచ్చిన దగ్గర నుండి హడావిడి గా మనుషులు పరిగెత్తడం చూసి అలవాటు అయిపోయిన స్వప్న మాత్రం మెల్లగా సెక్యూరిటీ చెక్ ముగించుకుని లోపలికి వెళుతూ ఫోన్ కి ఇయర్ ఫోన్స్ పెట్టి చెవిలో పెట్టుకుంది. ఈ ప్రపంచంతో సంబంధం లేనట్టు ఆ పాత మధురాలు వింటూ మెట్లు ఎక్కడం మొదలుపెట్టింది. టికెట్ కౌంటర్ దగ్గరకు వచ్చాక గుర్తు వచ్చింది మెట్రో కార్డు రీఛార్జి చేయించాలని చాలా మందే ఉన్నారు. కాని ఎలాగూ టైం ఉంది కదా అని కౌంటర్ దగ్గర నిల్చుంది. చుట్టూ పరికించి చూసేసరికి ఎందుకో పండగ వాతావరణంలా ఉంది. అందరు జంటలుగా కనిపిస్తున్నారు. వాళ్ళ ముఖంలో ఎదో తెలియని ఆనందం. ‘ నాకు తెలియని పండగ ఏంటి అబ్బా ‘ అనుకుంటూ ఆ రోజు తేది చూసింది. అప్పుడు గుర్తు వచ్చింది ప్రేమికుల రోజు అని .
తన లో తానే నవ్వుకుంది స్వప్న ఇంతలో కౌంటర్ దగ్గరకు రావడంతో ఆలోచన మాని డబ్బులు ఇచ్చి రీఛార్జి చేసుకుంది. అప్పుడే ఒక ట్రైన్ వెళ్లిపోయింది. చేసేది ఏమి లేక అక్కడ బెంచ్ మీద కూర్చుని మళ్ళీ పాటలు వినడం మొదలు పెట్టింది. అప్పుడు మొదలు అయింది తనకి నచ్చిన పాట ‘ నన్ను వదిలి నీవు పోలేవు లే అదే నిజము లే. ….’ స్వప్న కళ్లలో మెరుపు పెదవుల పై చిరునవ్వు తన కళ్ళు ఎవరినో వెతుకుతున్నాయి స్వప్న ఆలోచనలు 6 నెలల వెనక్కు వెళ్లాయి. ఆరోజు కూడా ఇలాగే ట్రైన్ లో పాటలు వింటూ ఉంది ఇయర్ ఫోన్స్ ఒకవైపు పని చేయక పోవడంతో ఒక వైపే వినిపిస్తుంది పాట. మరో వైపు ట్రైన్ లో వాళ్ళ మాటలు వినిపిస్తున్నాయి. అకస్మాత్తుగా రెండో వైపు కూడా అదే పాట మరో వైపు ఏ చరణంలో ఉందో అదే వినిపిస్తుంది. ఆశ్చర్య పోయింది. స్వప్న పాట వినిపించిన వైపు చూసింది ఇయర్ ఫోన్స్ ని ఫోన్ కి పెట్టడానికి ఇబ్బంది పడుతున్న ఆకాశ్ కనిపించాడు. మొట్ట మొదటి సారి చూడగానే నచ్చేసాడు స్వప్నకి. ఎందుకో స్వప్నకి అర్ధం కాలేదు కాని ఇట్టే ఆకర్షించే శక్తీ అబ్బాయిలో ఉందేమో అనుకుంది కాని తన లాంటి అభిరుచి ఉన్న అబ్బాయి అదే ట్రైన్ లో తన ఎదురుగా కూర్చుని అదే పాట వినడం ఒకింత ఆశ్చర్యానికి గురి అయింది స్వప్న అప్పటి నుండి ఆకాశ్ ని గమనించడం మొదలు పెట్టింది కాల క్రమేణా అబ్బాయి పేరు ఆకాశ్ అని బ్యాంకు లో పని చేస్తున్నాడు అని తెలుసుకుంది ఏమి తెలియక పోయినా ఎందుకో అబ్బాయి మీద ఒక రకమైన ఆకర్షణ కలిగింది ఆఫీస్ వేళలు కూడా ఒకటే కావడం వల్ల దాదాపు ఇద్దరు ఒకే ట్రైన్ ఎక్కేవారు అలా అలా స్వప్న అ అబ్బాయి గురించి ఎదురుచూసి తను వచ్చాకే ట్రైన్ ఎక్కడం మొదలు పెట్టింది.
రోజు పీజీ(హాస్టల్) కి రాగానే స్వప్న రూమ్మెట్ స్వాతి తో ఈ విషయాలన్నీ చెప్పడం అలవాటు గా మారింది 5 సంవత్సరాలు గా స్వప్న ని చూస్తున్న స్వాతి కి ఇది ఆశ్చర్యానికి గురి చేసేది ఎవరితోనూ ఎక్కువగా కలవని తన పరిధి దాటి ఏ విషయాన్నీ పట్టించుకోని స్వప్న ఒక అబ్బాయి మీద అంత ఆసక్తి ఎందుకు చుపిస్తూoదో అర్ధం అయ్యేది కాదు ఇద్దరు ఒకే ఊరి వాళ్లు స్వాతి స్వప్న కి రెండేళ్లు సీనియర్ స్వాతి ఇక్కడ ఉండబట్టే స్వప్న తల్లితండ్రులు బెంగళూరు పంపారు అంతవరకు హాస్టల్ భోజనాన్ని తినలేక పోయిన స్వాతి కి స్వప్న ఒక అన్నదాత లా అనిపించేది స్వప్న చేసే వంటలకు స్వప్న కి అభిమాని గా మారిపోయింది స్వప్న చేసే ఘమఁ ఘమఁ లాడే వంటలు తను మోసుకువచ్చే వేడి వేడి కబుర్లు తో ఇద్దరు ప్రపంచాన్నే మర్చిపోయేవారు.
“ఎక్స్ క్యూస్ మీ ” అన్న పక్కన అమ్మాయి అభ్యర్ధన తో ఆలోచనల నుండి బయటకు వచ్చింది ట్రైన్ వస్తుంది అందుకే అందరు హడావిడి పడుతున్నారు తన కళ్ళు ఎదురు చూసిన చెలికాడు కుడి పక్కన కాస్త దూరం గా తెల్ల రంగు చొక్కా కింద బూడిద రంగు ప్యాంటు వేసుకుని హుందాగా నిల్చున్నాడు తన బట్టల వైపు చూసుకుంది తెల్ల రంగు అక్కడక్కడ నీలం రంగు పువ్వుల చుడీదార్ కాలేజీ లో ఉన్నప్పుడు తనకు నచ్చిన అమ్మాయి ఏ రంగు డ్రెస్ వేసుకుని వస్తే అదే రంగు చొక్కా వేసుకుంటే ఆనందించేవాళ్లు అబ్బాయిలు లేకపొతే వాళ్ళ ఫ్రెండ్స్ ఎవరైనా వేసుకుని వస్తే చొక్కాలు మార్చుకునే వాళ్లు అని స్నేహితురాలు చెప్పిన విషయం విని నవ్వుకుంది అప్పుడు ఇప్పుడు తను కూడా అలాగే ఆలోచిస్తుంది అనుకుంటూ ట్రైన్ ఎక్కింది.
*****************
” ఏంటి ఈరోజు లేట్ అయినట్టు ఉంది ఆఫీస్ లోన లేక ట్రాఫిక్ లోనా ??” అంటూ అడుగుతున్న స్వాతి ని చూసి నిట్టూరుస్తూ ” ఆఫీస్ లొనే ” అంటూ బట్టలు తీసుకుని బాత్రూమ్ లోకి వెళ్లింది ” చపాతీ లు చేస్తాను ఇదిగో కూర చెయ్యి ” అంటూ కడాయి స్వప్న చేతికి ఇచ్చింది ” ఏంటి ఈరోజు విశేషాలు అవును ప్రేమికుల రోజు కదా ” అంటూ కొంటె గా స్వప్న వైపు చూసింది స్వాతి ” అంత లేదు తల్లి ఆఫీస్ లో మీటింగ్ వల్ల లేట్ పైగా అమ్మ వచ్చి 3 నెలలు అవుతుంది ఇంటికి రమ్మని అడుగుతుంది అందుకే టికెట్స్ బుక్ చేస్తు టైం చూసుకోలేదు ఏమి ప్రేమికుల రోజో ఏంటో ఈరోజు అంతా పని తో అయిపోయింది” అంటూ నీరసం గా గరిటే తిప్పింది ” అది సరే ఇంతకి మన హీరో గారి సంగతి ఏంటి??” అంటూ కన్ను కొట్టింది స్వాతి వెంటనే స్వప్న ముఖం వెయ్యి వోల్ట్ బల్బు లా మారింది ఉత్సాహం గా చెప్పడం మొదలుపెట్టింది .
” మరి ఎప్పుడు మాట్లాడతావు తనతో ” అంది స్వాతి తన మంచం మీద దుప్పటి సరిచేసుకుంటూ ” అమ్మో మాట్లాడటమే నాకు మాములుగా ఎవరితోనైనా మాటలు మొదలు పెట్టాలంటే భయం అలాంటిది నేను నేనుగా వెళ్ళి ఆ అబ్బాయి తో మాట్లాడాలి అంటే నా వల్ల కాదు ” అంటూ స్వాతి వైపు తిరిగి పడుకుంది స్వప్న ” అయితే మరి దీనిని ఏమంటారు ప్రేమా? ఇష్టమా?? లేక నీకు పెళ్ళి ఇంకొకరితో అయ్యేంత వరకు ఇలాగే చుస్తూ ఉండిపోతావా?” ” ఇది ప్రేమో? ఇష్టమో? ఆకర్షణొ ? తెలిదు కానీ ఈ అనుభూతి మాత్రం చాలా బాగుంది” అన్న స్వప్న మాటలకూ పెదవి విరుస్తూ ” ఏది ఏమైనా త్వరగా అది ఏంటో తెలుసుకో ఎందుకంటే నీకు త్వరలో సంబంధాలు చూడటం మొదలుపెడతారు అప్పుడు మనసు మార్చుకోవటం కష్టం అవుతుంది” అంటూ కళ్ళు మూసుకుంది స్వాతి వైపే చుస్తూ స్వప్న ఆలోచనలో మునిగిపోయింది.
*****************
” ఏంటే ఇంత చిక్కిపోయావు నీ వంట నువ్వే తినలేక పోతున్నావా?” అంటూన్న తల్లి వంక కోపంగా చుస్తూ ” అమ్మా నీ కన్నా నేనే నయం పాపం అన్నయ్య ని, నాన్నని చూస్తే జాలి వేస్తుంది ” అంటూ సోఫాలో కూర్చుంది స్వప్న. అందరి నవ్వులతో ఆ ఇంట్లో సందడి మొదలు అయ్యింది.
” నాన్న నాకు చెప్పకుండా పెళ్ళి చూపులు ఎలా నిర్ణయించారు ? అసలు నా పెళ్ళి ఆలోచనలు మీకు మొదలుఅయినట్టు నాకు చెప్పనేలేదు ” ఆందోళన గా స్వప్న తన తల్లి తండ్రుల వంక చుస్తూ అడిగింది .” లేదు రా కిందటి వారమే నీ ఫోటో ఇచ్చాను. వెంటనే ఈ సంబంధం వచ్చింది కానీ నీకు అప్పుడే చెపితే కోపంతో ఇంటికి రావేమో అని ఇప్పుడు చెప్పాము. నీకు నచ్చకపోతే మేము అడ్డు చెప్పము సరే నా” అని తండ్రీ భరోసా ఇవ్వగానే ఆనందంగా తల ఊపింది స్వప్న .
“స్వప్న వాళ్ళు వచ్చేసారు నువ్వు తయారుగానే ఉన్నావు కదా ” అంటూ తల్లి గది లోకి వచ్చి అడగగానే అవును అన్నట్టు తల ఊపింది స్వప్న. కానీ ఎదో మూలన అనిపించింది ఎంతయైన మొదటి పెళ్ళి చూపులు అబ్బాయి ఎలా ఉన్నాడో చూడాలని ఉత్సాహం కలిగింది స్వప్నకి. మెల్లగా తలుపు వెనక నక్కి హాల్ లో ఉన్న వాళ్ళని చూడటానికి ప్రయత్నించసాగింది. అబ్బాయి వాళ్ళ అమ్మ నాన్న కనిపిస్తున్నారు. ఇంకో ఇద్దరు వ్యక్తులు కూడా ఉన్నారని తెలుస్తుంది. కానీ వాళ్ళు కనిపించడానికి ఇంకాస్త ముందుకు వెళ్లాలి. కర్టెన్ వేసే ఉంది కాబట్టి తను వేసే వేషాలు కనపడవు. తల ఇంకాస్త వంచి చూసింది. నల్ల రంగు జీన్స్ పైన కాషాయం రంగు టీ షర్ట్ కనిపిస్తుంది . ఇంకొంచెం వంగింది ముఖం కనిపించడం తలుపుకి అడ్డం గా వేసిన కుర్చీ తగులుకోవడం ఒకేసారి జరిగింది. ఇది నిజమా? కలా? అనుకుని దెబ్బకి లోపలికి వచ్చి కూర్చుంది తను చూసింది ఎవరినో కాదు ఆకాశ్ ని “నేడే ఈనాడే కరుణించే నన్ను చెలికాడే …..” అని ఒక పాట మనసులో వేసుకుని మురిసిపోతూ ఉన్న సమయంలో ” స్వప్న రా ” అంటూ తల్లి వచ్చి పిలుచుకుని వెళ్లింది .
“మా అమ్మాయి” అంటూ పరిచయం చేసింది తల్లి. అందరికి నమస్కారం పెట్టి కూర్చుంది స్వప్న. వాళ్ళు అడిగిన దానికి సమాధానం చెప్తుంటే తల్లి అందరికి ఫలహారాలు తీసుకువచ్చింది ” బాబు పెద్ద వాళ్ళ మాటలు అయిపోయాయి ఇప్పుడు మీరు మాట్లాడుకొండి అబ్బాయి ని మేడ మీదకి తీసుకువెళ్ళమ్మా” అంటూ కూతురు తో చెప్పాడు తండ్రీ సరే అన్నట్టు తల ఊపి అబ్బాయి సూటిగా చూడలేక కాళ్ళ వంక చూసింది తను ఊహించినట్టు గా నల్ల రంగు జీన్స్ కాకుండా పక్కన ఉన్న ముదురు నీలం రంగు జీన్స్ సోఫా లో నుండి లేచి నిలచో వడం తో స్వప్న కి ఏమి అర్ధం కాలేదు తల వెనక్కు తిప్పి కళ్లలో నుండి ఉబికి వస్తున్న కన్నీరు ఆపుకుంటూ మేడ మెట్ల వైపు నడిచింది.
” నా పేరు, ఉద్యోగం అన్నీ మీ వాళ్ళు చెప్పే ఉంటారు ఇక పోతే నా గురించి మీకు చెప్పాలని అనుకుంటున్నాను తరువాత మీ గురించి చెప్పండి నిజం చెప్పాలంటే మీ ఫోటో చూడగానే సరే అనేసాను అందుకే మీరు వైజాగ్ కి వచ్చారు అని తెలియగానే అమ్మ రమ్మని ఫోన్ చేసింది నా ఉద్యోగం వల్ల వాళ్లతో కలిసి ఉండడం తక్కువే నాకు…” ఈలోగా తన ఫోన్ మోగడం తో తీసి మాట్లాడటం మొదలుపెట్టాడు
“హలో ! ఆ రమ్య చెప్పు ,అవును ఆకాశ్ చేసాడు తన ఫోన్ రిపేర్ కి ఇచ్చాడు అది చెప్పడానికే చేసాడు ఇవ్వాలా వాడికి ఒక్క నిమిషం ” ” ఎక్స్ క్యూస్ మీ ” అంటూ స్వప్న తో అని క్రిందనే ఉన్న ఆకాశ్ ని పిలిచాడు ” ఎవరు అన్నయ్య ?” అంటూ ఆకాశ్ వచ్చాడు ” రమ్య రా ” అంటూ ఫోన్ చేతికి ఇచ్చి స్వప్న దగ్గరికి వచ్చి కూర్చున్నాడు ఎదో మాట్లాడబోతుంటే స్వప్న మధ్యలో కల్పించుకుని ” అరవింద్ గారు నన్ను క్షమించండి నాకు అప్పుడే పెళ్ళి చేసుకోవాలని లేదు ఒక 3 సంవత్సరాలు ఉద్యోగం చేసి అప్పుడు సొంతం గా తడి చెత్త తో వచ్చే ఉపయోగాల తో ఒక చిన్న బిజినెస్ మొదలు పెట్టాలని ఆలోచన పెళ్ళి అయ్యాక కూడా చెయ్యచ్చు అని అనుకోవచ్చు కానీ కొత్త బాధ్యతలు వచ్చాక మన కలలను వేరే వారికీ అనుగుణం గా మార్చుకోవలసి వస్తుంది అది నాకు ఇష్టం లేదు మీకు శ్రమ కలిగించినందుకు క్షమించండి” అంటూన్న స్వప్న కేసి అభిమానం గా చూస్తూ ” బాగుంది మీ లక్ష్యం నాకు మీ గురించి 3 సంవత్సరాలు ఎదురు చూడాలని ఉంది కానీ ఇందాక చూసారు గా మా తమ్ముడు చిన్నాన్న కొడుకు వాడికి నిచ్చితార్ధo అయిపోయింది 6 నెలల తరువాత పెళ్ళి ఈలోగా నాకు కూడా పెళ్ళి చేయాలనీ అమ్మ నాన్న అనుకుంటున్నారు మీకు జీవిత భాగస్వామి ని అవ్వలేక పోయిన ఒక స్నేహితుడి గా అనుకోండి మీ లక్ష్య సాధన లో ఎలాంటి అవసరం వచ్చినా నన్ను గుర్తుపెట్టుకోండి భయపడద్దు మా అమ్మ,నాన్న కి అభిప్రాయాలు కలవలేదు అని చెప్తాను” అంటూ నవ్వుతూ మెట్ల వైపు వెళ్లాడు అరవింద్.
*************
“ఏంటి స్వప్న ఇంకా ఎన్నాళ్ళు ఇలా నువ్వు వైజాగ్ నుండి వచ్చి నెల అవుతుంది ఇప్పటికి నువ్వు అ అబ్బాయిని మర్చిపోకపోతే ఎలా ఇంకొన్ని నెలలలో ఆ అబ్బాయికి వేరే పెళ్ళి అయిపోతుంది నువ్వు ఇంకా నీ జీవితం గురించి ఆలోచించు ” అంటూ స్వప్న కి బాక్స్ చేతికి ఇచ్చింది స్వాతి ” అదేం లేదు స్వాతి చాలా మంది ఇష్టపడినా ఎవ్వరి మీద కలగని ఇష్టం ఆ అబ్బాయి మీద కలిగింది కానీ చివరికి అది ఇలా అవుతుంది అనుకోలేదు అయినా ఇన్ని రోజులు షిఫ్ట్ మారడం తో తను కనిపించే అవకాశం లేదు అని కొంచెం దైర్యం చెప్పుకున్నా మళ్ళి ఈరోజు నుండి అదే షిఫ్ట్ అందుకే కాస్త ముందుగా వెళుతున్నాను కనిపించకుండా ఉండాలనే కోరుకుంటున్నాను” అంటూ బాధగా బ్యాగ్ తగిలించుకుని బయటకు నడిచింది స్వప్న .
“ట్రైన్ రిపేర్ ఆగిఁతూ ఇంద సైడ్ బన్ని ” అంటూ ఒక అమ్మాయి స్వప్నతో చెప్పడంతో ” ఎంత సేపు అవుతుంది” అని అడిగింది “వేరే ట్రైన్ వస్తది వెయిట్ మాడి ” అంది ఇంక చేసేది ఏమి లేక బెంచ్ మీద కూర్చుని ఆఫీస్ మెయిల్స్ చూసుకుంటుంది ఫోన్ లో ” ఎంత సేపు పడుతుంది ట్రైన్ రావడానికి” అన్న ప్రశ్న కి తల ఎత్తకుండానే “పది నిమిషాలు పడుతుంది” అని చెప్పింది కానీ ఎందుకో అనుమానం వచ్చి పక్కకి చూసింది ఆకాశ్ నవ్వుతు కనిపించాడు కాసేపు బిత్తరపోయింది తను అలా ఆశ్చర్యం గా చూడడం తో తనని గుర్తు పట్టలేదు అనుకుని ” మర్చిపోయారా ? అరవింద్ అన్నయ్య తో పాటు వచ్చాను కదా ” అన్నాడు గుర్తు వచ్చింది అన్నట్టు తల ఊపింది ” నా పేరు ఆకాశ్ ” అంటూ పరిచయం చేసుకున్నాడు.
“ఏంటి జేపీ నగర్ లో ఆర్ బి ఐ లేఔట్ ఆ!! నందిని హోటల్ ఉంది కదా అక్కడ మా బ్యాంకు ఒక పని చేద్దాం ఇద్దరం క్యాబ్ బుక్ చేసుకుంటే షేర్ చేసుకోవచ్చు త్వరగా కూడా వెళ్తాము ఏమంటారు? మీకు ఇబ్బంది లేకపొతేనే ?” ” పర్లేదు నేను కూడా ఆఫీస్ కి త్వరగా వెళ్ళచ్చు ” అంటూ మొహమాటం గానే క్యాబ్ ఎక్కింది.
స్వప్న లంచ్ బాక్స్ ఓపెన్ చేస్తు ఆలోచించింది ‘దేవుడు మళ్ళీ తనని ఎందుకు దగ్గర చేస్తున్నాడు ఇప్పుడిప్పుడే ఎదో మాములు మనిషిని అవుతున్నాను మళ్ళీ ఎందుకు ఆశ కల్పిస్తూన్నాడు లేదు తనకి కాస్త దూరం గా ఉండడమే మంచిది అనుకుని తినడం మొదలు పెట్టింది.
స్వాతి కి స్వప్న విషయం చెప్పగానే మంచం మీద నుండి కింద పడినంత పని చేసింది “నాకు పిచ్చిఎక్కుతుంది స్వప్న ” అంటూ జుట్టు పీక్కోవడం మొదలుపెట్టింది ” స్వాతి నేను మాత్రం నిర్ణయం తీసుకున్నాను ఈసారి మాత్రం సాటి ప్రయాణీకుడి గానే చూడాలని అందుకే సాయంత్రం కూడా కలిసి వచ్చినా నా మనస్సులో ఎలాంటి భావన లేదు వాళ్ళ అన్నయ్య తో నేను మాట్లాడింది అంతా ఆకాశ్ కి చెప్పాడట వాళ్ళ అన్నయ్య ఒక లక్ష్యం పెట్టుకుని దానికి కట్టుబడి ఉండడం బాగా నచ్చింది అంట తనకి, అప్పుడు తన పెళ్ళి గురించి అడిగాను ఇంకా తేది నిర్ణయించలేదు అని చెప్పాడు ” అంటూ ఉల్లిపాయలు తరగడo మొదలుపెట్టింది.
******************
“ఆహా మీకు కూడా పాత పాటలు అంటే ఇష్టమా చాలా విచిత్రం గా ఉందే చాలా కామన్ పాయింట్స్ ఉన్నాయి మన ఇద్దరిలో ” అన్నాడు ఉత్సాహం గా ఆకాశ్ ” పాటలే కాదు సినిమా లు కూడా ఇష్టం ఆదివారం అందరు కొత్త సినిమా గురించి ఎదురు చూస్తే నేను పాత సినిమాలు గురించి ఎదురు చూసేదానిని ” అంటూ చెప్పింది రెండు నెలల నుండి ఇద్దరు కలిసే ప్రయాణిస్తున్నారు ఎంత స్వప్న కలవకూడదు అనుకున్నా ఆకాశ్ తనంతట తాను కలిసే సరికి ఏమి అనలేకపోతుంది ఆకాశ్ కి ఫోన్ రావడం తో ఆలోచన నుండి బయటకి వచ్చింది నెంబర్ చూడగానే ఆకాశ్ ముఖం కోపం తో ఎర్రబడింది ” మావయ్య నేను చెప్పాల్సింది రాత్రే చెప్పాను ఇంకా రాయబారాలు నడపద్దు అని వాళ్ళకి చెప్పండి ఒకసారి నిర్ణయం తీసుకున్నాక నేను మార్చుకోలేను ఈ విషయం ఇంతటి తో వదిలేస్తే మంచిది ” అంటూ ఫోన్ పెట్టేసాడు .స్వప్న కి ఇదంతా ఇబ్బంది గా అనిపించినా అంత కోపం గా ఎప్పుడు చూడలేదు ఆకాశ్ ని అందుకే కారణం తెలుసుకోవాలని అనుకుంది ” ఏమైంది ఆకాశ్ గారు” అంటూ భయం భయంగా అడిగింది అప్పటికి గుర్తు వచ్చింది ఆకాశ్ కి పక్కన స్వప్న ఉంది అని ఇంక చెప్పక తప్పలేదు ఆకాశ్ కి ” అది మీకు తెలుసు గా నాకు నిశ్చితార్థo అయిందని అది వద్దు అనుకున్నాం ఎందుకు? ఏమిటి ?అని అడగద్దు ఎందుకంటే అమ్మాయి గురించి చెడు గా చెప్పాల్సి వస్తుంది ఏమైనా నచ్చని అలవాట్లు అయితే మార్చుకోగలను కానీ పూర్తిగా నేనే మారిపోవాలి అంటే ఎలా? అందుకే చాలా తర్జనబర్జన పడ్డాక ఆ నిర్ణయం తీసుకున్నాను అవకాశం కోల్పోయాక బాధపడే కన్నా ఉన్నప్పుడే వినియోగించుకోవడం మంచిది కదా ఇది జరిగి రెండు నెలలకి పైనే అయింది కానీ నిన్న రాత్రి మళ్ళీ వాళ్ళ నాన్నగారు రాయబారం పంపారు మా అమ్మాయి పెత్తనం చలాయించడం తప్పే ఇక నుండి అలా జరగదు అని కానీ ఒకసారి నిర్ణయం తీసుకున్నాక మళ్ళీ మార్చుకోలేను అని చెప్పేసాను మీరు చెప్పండి తప్పు చేశాను అంటారా?” అని అడిగాడు స్వప్న కి ఏమి చెప్పాలో తెలీలేదు ” నచ్చనప్పుడు అమ్మాయి ఐన అబ్బాయి ఐన ఎవరైనా వాళ్ళ జీవితం గురించి నిర్ణయం తీసుకునే హక్కు వాళ్లకి మాత్రమే ఉంటుంది మీరు సరి ఐన నిర్ణయం తీసుకున్నారు ” అంటూ అభినందించినట్టు మాట్లాడే సరికి ఆకాశ్ కాస్త తృప్తి చెందాడు .
బట్టలు మడత పెడుతుంది అన్నమాటే గానీ స్వప్న మనసు ఎక్కడో ఆలోచిస్తుంది అది గమనించిన స్వాతి ” మేడం గారు ఊహల్లో విహరిస్తూనట్టు ఉన్నారు ” అంది వెటకారం గా దానికి సమాధానం గా నవ్వి పొద్దున్న జరిగింది చెప్పింది ” దేవుడా!! సూపర్ కదా అయితే ఇంక ఆ పెళ్ళి జరగదు అంటే తను ఇప్పుడు మళ్ళీ సింగిల్ నీకు లైన్ క్లియర్ అయింది అల్ ద్ బెస్ట్ ” అంటూ చేతులూ ఊపడం మొదలు పెట్టింది ” పూర్తిగా విను నాకు ఒకటి మాత్రం బాగా నచ్చింది పెళ్ళి రద్దు అనుకున్నా ఆ అమ్మాయి గురించి తప్పు గా చెప్పలేదు ” ” స్వప్న నిజం గా చెప్తున్నా మన హీరో తో ఈ రెండు నెలల సావాసం లో మొట్ట మొదటి సారిగా మళ్ళీ అదే మెరుపు కనిపిస్తుంది ని కళ్లలో ” ” చాలు ఒకసారి తిన్న దెబ్బ అదేం లేదు లేని పోనీ ఆశలు కల్పించకుండా గప్ చుప్ గా పడుకో ” అంటూ లైట్ ఆపింది .
*************
“ఏమి చెయ్యను ఈ వర్షం ఆగటం లేదు వర్షం కి మెట్రో కూడా ఆపేశారoట బస్ లు కూడా ఏమి రావట్లేదు ” “ఇప్పుడు ఎక్కడ ఉన్నావ్ మరి” అని ఆందోళన గా అడిగింది స్వాతి ” ఆకాశ్ వాళ్ళ బ్యాంకు దగ్గర బస్ స్టాప్ లో ఉన్నాను ఇంతవరకు నడుచుకుని వచ్చాను ఏమైనా దొరుకుతాయి ఏమో అని ” అని అంది స్వప్న “సరే ఇంక మాట్లాడకుండా ఆకాశ్ వాళ్ళ బ్యాంకు కి వెళ్లు తనతో ఉండు ఒంటరిగా ఉండటం సేఫ్ కాదు పైగా వర్షం లో తడిచావు జాగ్రత్త కలిసాక మెసేజ్ పెట్టు” అంది స్వాతి.
“ఏంటి సర్ప్రైజ్ మీరు మా బ్యాంకు కి ?” అడిగాడు ఆకాశ్ కుతూహలం గా విషయం అంతా చెప్పాక పరిస్ధితి అర్ధం చేసుకుని “ఒక పని చేద్దాం ఇప్పుడు కష్టపడి ఏ ఆటో నో పట్టుకుని వెళ్లినా కనీసం 4 లేదా 5 గంటలు పడుతుంది ఇప్పుడు 8 అవుతుంది మీరు మీ పీజీ కి నేను కస్తూరినగర్ లో ఉన్న మా ఇంటికి చేరేసరికి 12 ఐన అవుతుంది అందుకని మీరు ఏమి అనుకోను అంటే రేపు ఎలాగూ వీకెండ్ కదా మా ఫ్రెండ్ వాళ్ళ ఇల్లు ఇక్కడ దగ్గర లో ఉంది రాత్రి అక్కడ ఉండి ప్రొద్దున వెళ్దాం ఏమంటారు??” అన్నాడు స్వప్న కి ఏమి చెయ్యాలో తెలీలేదు ఈ పరిస్ధితి లో ఆకాశ్ చెప్పింది సబబు గానే ఉంది కానీ ఎదో మూల భయం గా ఉంది ” మరి వాళ్ళ ఇంట్లో ఎవరెవరు ఉంటారు?” అని అడిగింది ” ఇద్దరే కాకపోతే వాళ్ళ వైఫ్ ఇప్పుడు డెలివరీ కి అని పుట్టింటి కి వెళ్లింది మీకు ఇబ్బంది అయితే పైన ఓనర్ వాళ్లు కూడా తెలుగే వాళ్ళ ఇంట్లో ఉండచ్చు ” అని చెప్పి తన బ్యాగ్ సర్దుకోవడం మొదలు పెట్టాడు.
“ఆంటీ రాహుల్ చెప్పే ఉంటాడు ఫోన్ చేసి మీకు ” అంటున్న ఆకాశ్ వంక కాకుండా స్వప్న వంక చుస్తూ ” ఆ అమ్మాయి ఆ రాహుల్ కజిన్ ?” అని అడిగింది ఇంటి ఓనర్ ” అవును ఆంటీ సారీ ఆంటీ మీకు ఇబ్బంది పెట్టాము ” అన్నాడు “పర్లేదు బాబు కానీ కరెంటు పోయి పోయి వస్తుంది కొవ్వుత్తి ఉందో లేదో చూడండి లేకపొతే నన్ను అడగండి మళ్ళీ 9 అయితే పడుకుండి పోతాము ” అని అంది సరే అని కిందకు ఇంటి తాళం తీశాడు ” మీరు మా ఫ్రెండ్ కజిన్ అని చెప్పాను మిమ్మలిని అడిగితే అలాగే చెప్పండి” అంటూ లోపలికి నడిచాడు.
బట్టలు మార్చుకుని తల తుడుచుకుంటూ పక్క గది దగ్గరకి వచ్చిన ఆకాశ్ ఆ దృశ్యం చూసి అలా ఆగిపోయాడు గులాబీ రంగు చీర కట్టుకుని తల ఆరబెట్టుకుంటున్న స్వప్న ని చూడగానే ఆకాశ్ గుండె లయ తప్పింది మనసులో ఎదో మూలన “ఎంత వారు గానీ వేదంతులైన గానీ వాలు చూపు శోకగానే తేలిపోదురోయ్…కైపు లో……” అన్న పాట వినిపించింది తడి ముంగురులు కళ్ల మీద పడుతుంటే వెనక్కి నెడుతూ ఆరబెట్టుకుంటున్న స్వప్న అతిలోక సుందరి లా కనిపించింది ఆకాశ్ కి ఒకసారి అలా గతం లోకి వెళ్లాడు ‘ మొదటి సారి అన్నయ్య పెళ్ళి చూపుల లో చూసాను చాలా సాదా సీదా గా ఉంది అమ్మాయి అనుకున్న లక్ష్యం గురించి తెలిసాక ప్రత్యేకత ఉన్న అమ్మాయి అని తెలిసింది తనకు తెలియకుండానే ఆమె పట్ల ఆకర్షణ పెరుగుతుంది ఆమె తెలివి తేటలు,అభిరుచులు ,లక్ష్యం అన్నీ నచ్చాయి కానీ ఒకసారి బోల్తా పడ్డాను అందుకే ఏ నిర్ణయం అయినా ఎదుటి వారి మనసులో ఏముందో తెలుసుకుని తీసుకోవడం మంచిది’ “ఏమైనా కావాలా” అన్న ప్రశ్న కి ఆలోచనల నుండి బయటకు వచ్చాడు “మరి భోజనం సంగతి ఏంటి మీకు ఆకలి వేయటంలేదా?” అని అన్నాడు .
ఎదో పడిన శబ్దం వస్తే వంటగది లోకి వెళ్లాడు ఆకాశ్ అక్కడ స్వప్న అరచేతులు నూనె తో తడిచిఉన్నాయి “సారీ నూనె గురించి డబ్బా తెరవాలిని ప్రయత్నిస్తూoటే ఇలా అయింది ” అంటూ సింక్ లో పడిన నూనె డబ్బా చూపించింది ” పర్లేదు ముందు మీరు చేతులు కడుక్కోoడి ” అని ఆకాశ్ అంటూ ఉండగానే కరెంటు పోయింది కంగారు లో తన చేతికి ఉన్న నూనె ఆకాశ్ ముఖానికి రాసింది వెంటనే కరెంటు రావడం తను చేసిన పనికి నాలుక కరుచుకుని సారీ చెప్పింది సింక్ లో నీళ్ళు రాకపోవడం తో బాత్రూమ్ లో నీళ్ళు ఉన్నాయని స్వప్న చెప్పింది కంట్లో కి నూనె వెళ్ళడం తో కనిపించటం లేదు ఆకాశ్ కి ” ఒక పని చేద్దాం మీరు నా చేతులూ పట్టుకోండి నేను మీకు దారి చెప్తాను ” అంది అలాగే పట్టుకున్నాడు కిటికీలు తెరిచి ఉన్నాయేమో గాలి బాగా వేస్తుంది ఆ గాలి కి స్వప్న జుట్టు సుతారంగా ఆకాశ్ చెవి ని తాకుతుంది ” కలవర మాఁయె మదిలో నా మదిలో …..” అనుకున్నాడు . ముందుగా స్వప్న చేతులు కడుక్కుని తరువాత ఆకాశ్ కి ముఖం కడుక్కోవడం లో సాయం చేసింది అప్పుడే చేతులు చాలా మృదువుగా ఉన్నాయి అంటూ ఆకాశ్ చేతులు పట్టుకోవడం తో వెంటనే చేతులు వెనక్కి తీసుకుంది ఆ హటాత్పరిణామం కి ఇద్దరు ఇబ్బంది పడి ఒకేసారి బయటకి వెళ్లాలనే తొందర లో ఇద్దరు ఒకరిఒకరు అడ్డు గా వచ్చి అటూ ఇటు వెళ్ళసాగారు అప్పుడు ఆకాశ్ ముందుగా ఆగి స్వప్న కి దారి ఇచ్చాడు స్వప్న ముందుకు పడుతున్న తన జుట్టు ని వెనక్కి తీసుకుంటూ నవ్వుకుంటూ వెళ్లిపోయింది ఆకాశ్ అప్పుడు అర్ధం చేసుకున్నాడు స్వప్న కి కూడా తనంటే ఇష్టం ఉందని.
“నాకు ట్రాన్స్ఫర్ అయింది నర్సీపట్నం కి వచ్చే వారమే వెళ్ళిపోతున్నాను వచ్చే శుక్రవారం నా పుట్టినరోజు ఆరోజు కలుద్దామా ? మీకు కుదురుతుందా?” అన్నాడు తెల్లవారి బయలుదేరడానికి తయారుఅవుతున్న సమయం లో ” అదేంటి మీరు ఇంతవరకు చెప్పనే లేదు ” అంది స్వప్న బాధగా ” మనం ఈ వారం కలిసి ఆఫీస్ కి వెళ్ళడం కూడా అవ్వదు నేను కాస్త త్వరగా వెళ్లాలి అమ్మ,నాన్న ముందుగా వెళ్లిపోయారు సామాన్లు కూడా రేపు పంపిస్తాను అవును అన్నయ్య పెళ్ళి కి చెప్పాడా ?” అని అడిగాడు “ఆ చెప్పారు నేను ఎలాగూ వైజాగ్ వెళ్లాలి మాకు తెలిసిన వాళ్ళ పెళ్ళి ఉంది అదే రోజు కాబట్టి పెళ్ళి కి తప్పకుండా వస్తాను అని చెప్పండి అరవింద్ గారికి ” అంటూ బ్యాగ్ తగిలించుకుని వెనక్కి చూడకుండా తలుపు దగ్గరకు వచ్చింది.
“స్వప్న పిచ్చి దానిలా మాట్లాడకు నువ్వే అంటున్నావు ఇష్టం ఉందేమో అని మళ్ళీ నువ్వే అంటున్నావు మనసులో ఏముందో తెలియట్లేదు అని అందుకే అంటున్నా తన పుట్టినరోజు కి పిలిచాడు కదా వెళ్ళు ఏమైనా చెప్పడానికే పిలిచాడు ఏమో ?” అంది స్వాతి స్వప్న చెప్పిందంతా విని ” లేదు స్వాతి కనీసం ట్రాన్స్ఫర్ గురించి ఒక్క మాట కూడా చెప్పలేదు తను నాకు కాస్త బాధగా అనిపించింది నేనే ఎక్కువ ఊహిస్తూన్నానూ ఏమో అనిపిస్తుంది ఈ విషయం ఇంతటి తో వదిలేయ్” అంటూ భారం గా కళ్ళు మూసుకుంది.
********************
“బాగున్నారా! అరవింద్ గారు ఇప్పుడే అమ్మాయి ని చూసాను బాగుంది జంట బాగుంటారు” అంది మెచ్చుకోలూ గా దానికి అరవింద్ నవ్వుతు “థాంక్స్ అండి ఎలా ఉన్నారు?” ” బాగున్నాను ఇంతకి మీ తమ్ముడు ఎలా ఉన్నారు కనిపించట్లేదు ?” దానికి అరవింద్ ” ఓహ్ వాడు మీకు చెప్పలేదా చెడిపోయిన నిశ్చితార్థo బాగు చేయడానికి అక్కడ ప్రయత్నాలు జరుగుతున్నాయి ” అంటూ ఒక గుంపు వైపు చూపించాడు స్వప్న కి మాటలు రాలేదు అయినా అతి కష్టం మీద మాట తెచ్చుకుని “మరి ఆకాశ్ కి ఇష్టమేనా?” అని అడగలిగింది “ఏమో సంధి ప్రయత్నాలు సఫలం అయ్యే టట్లు ఉన్నాయి వాడికి ఇష్టమే అనుకుంటా ” అన్నాడు గుంపు వైపు చుస్తూ అంతే ఇంక అక్కడ ఉండలేకపోయింది ఉబికి వస్తున్న కన్నీరు ఆపుకుని “ఇప్పుడే వస్తాను “అంటూ వెళ్లిపోయింది ఎంత త్వరగా వెళ్ళినా స్వప్న కంట్లో కన్నీరు గమనించాడు అరవింద్.
తెన్నేటి పార్క్ అని బోర్డు చూడగానే “ఇక్కడ ఆపు” అని ఆటో వాడికి చెప్పి డబ్బులు ఇచ్చి ఆటో దిగింది అలా నడుచుకుంటూ మెట్లు దిగి బీచ్ దగ్గరకి వచ్చి అక్కడ ఇసుక లో కూర్చుని ఏడవడం మొదలు పెట్టింది అలా చాలా సేపు ఏడ్చి అలసి పోయినట్టు గా బ్యాగ్ లో ఉన్న నీళ్ళ బాటిల్ తీసి తాగి మూత పెడుతుంటే “నాకు కొంచెం కావాలి నేను అలసిపోయాను ” అని గొంతు వినిపించింది ఆశ్చర్యం గా పక్కకి తిరిగి చూసింది చెమటలు కక్కుతూన్న ఆకాశ్ కనిపించాడు కోపం గా లేచి వెల్లబోతుoటే చటుక్కున స్వప్న చెయ్యి తీసుకుని మోకాళ్ల మీద కూర్చుని “నేను నిన్ను ప్రేమిస్తున్నాను జీవితాంతం నాకు తోడు గా ఉంటావా!!” అంటూ వేలి కి ఉంగరం తొడిగాడు అంతా రెప్పపాటున జరిగిపోవడం తో బిగుసుకుపోయింది స్వప్న “చెప్పు స్వప్న ” అని ఆకాశ్ అడగడం తో తేరుకుని సమ్మతమే అన్నట్టు తల ఊపి చిన్న చిరునవ్వు నవ్వింది .” అవును నేను ఇక్కడ ఉన్నట్టు నీకు ఎలా తెలుసు ?” అని అడిగింది ” అన్నయ్య జరిగిందంతా చెప్పి ని కళ్లలో నీరు చూసాను అని చెప్పగానే ఇంక అర్ధం అయింది నువ్వు కోపం తో కచ్చితం గా ఇక్కడికే వస్తావు అని ఒకసారి నువ్వే చెప్పావు కదా కోపం వచ్చిన,ఆనందం వచ్చిన ఇక్కడికి వస్తాను అని ” అన్నాడు ” అది సరే నిన్నటి వరకు మీరు ఇప్పుడు నువ్వు ఒకేసారి పిలుపు మారిపోయింది ఏంటి ? ఏంటి సంగతి ??” అని అడిగింది ” నువ్వు అనడం లో ఉన్న దగ్గరి తనం మీరు లో లేదు ” అంటూ దగ్గరకు రాబోయాడు “ఆ!ఆ! ఇప్పుడే మొదలైంది కాస్త దూరం గా ఉంటే మంచిది ” అంది ఆకాశ్ ఉత్సాహానికి అడ్డు కట్ట వేస్తూ ” సరే కనీసం సెలెబ్రేట్ చేసుకుందామా?” అన్నాడు సరే అన్నట్టు తల ఊపింది ఇద్దరు ముసి ముసి గా నవ్వుకున్నారు ఆకాశం వాళ్ళని దీవిస్తూన్నట్టు గా చిరు జల్లులు కురిపించసాగింది కెరటాలు ఆ జంట ని చూసి ఎగసి ఎగసి పడుతున్నాయి ఎక్కడో దూరం గా రేడియో లో “నన్ను వదిలి నీవు పోలెవు లే అది నిజము లే ….” అంటూ పాట వస్తుంది.

********సమాప్తం*******

నూటికొక్కరు

రచన: ఆదూరి. హైమావతి.

అది ఒక మారుమూల గ్రామంలోని ప్రభుత్వపాఠశాల. ఆదర్శ పాఠశాలగా ఎంపికైంది. H. M. రాజేంద్రప్రసాద్ గారు చాలా ఆదర్శ భావాలున్నవారు, వృత్తి పట్ల అంకిత భావం ఉన్నవారు. ఆయన తండ్రి స్వాతంత్య్ర సమరయోధులు, అందుకే కుమారునికి ఆ పేరు పెట్టుకున్నారు. పాఠశాలలో విలువలు, ఉప విలువలు మొత్తం’ 108 ‘ గురించీ పాఠశాల ప్రార్ధనలో బోధిస్తూ పిలల్ల చేత స్వఛ్ఛందంగా 2, 3 ని. ఉపన్య సింపజేస్తారు. ఉపాధ్యాయ బృందం, పిల్లలు అంతా వాటిని పాటించేలా కృషిచేస్తున్నారు.
అలాంటి పాఠశాలలో ఆ సోమవారం నాడు ప్రార్ధన అయ్యాక, H. M. గారు, ” ప్రియ విద్యార్ధులారా! ఈరోజు’ నిజాయితీ ‘అనే ఉప విలువ గురించీ మన ఏడో తరగతి విద్యార్ధి ‘ రాజు ‘ ఉపన్యసిస్తాడు. “అని అనౌన్స్ చేశారు. తెల్లని పైజామా లాల్చీ ధరించిన, ఒత్తైన రింగుల జుత్తున్న రాజు చిరునవ్వుతో చేతులు జోడిస్తూ వచ్చి ప్రధానో పాధ్యాయుని పక్కనే నిల్చుని, నిదానంగా స్పష్టంగా మాట్లాడసాగాడు.
” ఉపాధ్యాయ బృందానికీ నా నమస్సులు! నా సోదర విద్యార్ధి బృందానికీ శుభోదయం! ‘ని’జాయితీ అనేది మనలను మనం –‘జా’గ్రత్తగా –‘యి’న్స్ పెక్ట్ చేసుకునే –‘తీ’రు . అనినా అభిప్రాయం. దురుసుతనం, అబద్ధం, మోసం, దొంగతనం వంటి దుర్గుణాలు లేక పోవడమే నిజాయితీ. అంతే కాకుండా నిజాయితీ అంటేనమ్మకం, విధేయత, నిష్పక్ష పా తం, చిత్తశుద్ధి, యదార్ధం అని కూడా చెప్పవచ్చు. తెలిసో తెలియకో ఏదైనా తప్పు చేసిన వ్యక్తి తన తప్పును తాను గ్రహించి సరిదిద్దుకునే ప్రయత్నాన్ని నిజాయితీ అనవచ్చు. ఒక్క మాటలో చెప్పాలంటే నిజాయితీ గా వ్యవహరించడమే “నిజాయితీ” అంటే. మనల్నిమనం ప్రతిక్షణం పరిశీలించుకుంటూ, పరిశో ధించుకుంటూ పవిత్రమైన గుణాలను పాటించడమే నిజాయితీ. ఈఒక్క గుణా న్నీ పాటిస్తే మానవుడు ఉన్నత స్థితిని పొందడం తధ్యం. మన బళ్ళో ప్రతి ఒక్క రూ ఈ విలువలను పాటించను ప్రయత్నిస్తూనే ఉన్నాం. ఇలా ప్రతి భారతీయుడూ ముఖ్యంగా ప్రతి రాజకీయ నాయకుడూ, వ్యాపారీ, ప్రభుత్వోద్యో గీ, ప్రతి పౌరుడూ నిజాయితీ పాటిస్తే మనదేశం అగ్రస్థానంలో నిలుస్తుంది.
బాలురుగా ఉన్నపుడు గాంధీజీ, ఆరు సంవత్సరాల వయస్సులో జార్జ్ వాషింగ్టన్, రిటైరవబోతున్న రోజున కూడా మోక్షగుండం విశ్వేశ్వరయ్యగారు పాటించిన నిజాయితీ, తిలక్ మహాశయుడు, వల్లభా య్ పటేల్, ఆయనకుమార్తె మణి బెహెన్—ఇంకా ఎందరో మహానుభావులు నిజాయితీ పాటించిన వారే! అందుకే వారిని మనం ఈనాడూ గుర్తుంచు కున్నాం. నిజాయితీ అనేది ఉపన్యా సాల్లో చెప్పేది కాదు, పాటించేది మాత్రమే అని నా ఉద్దేశ్యం. అందుకే ‘ఆనెస్టీ ఈజ్ ది బెస్ట్ పాలసీ ‘అన్నారు. నామాటల్లో తప్పులుంటే మన్నించవల్సినదిగా ఉపా ధ్యాయ బృందాన్ని కోరుకుంటూ, అందరికీ శలవు. ” అని చెప్పిన రాజు భుజం తట్టి గర్వంగా చూశారు H. M. రాజేంద్రప్రసాద్ గారు.
ప్రార్ధన పూర్తై అంతా తరగతి గదుల్లోకి వెళ్ళారు. రాజును చూసి గర్వంగా ఫీలవుతూ రాజేంద్రప్రసాద్ గారు తన గదిలోకి వచ్చికూర్చున్నారు. ఆయన ఆలోచనలు ఒక్కసారి గతంలోకి మళ్ళాయి.
ఆరోజు రాజేంద్రప్రసాద్ గారు మధ్యాహ్న భోజనం తర్వాత స్కూల్ కు వేగంగా నడచి వెళ్తున్నారు. తన వీధి తిరగ్గానే మైన్ రోడ్ మీద ఒక ఫంక్షన్ హాల్ ముందున్న కుప్పతోట్లోని ఎంగిలి విస్తారాకుల్లోని స్వీట్లు, అన్నం ఏరుకు తింటున్న షుమారు ఐదారేళ్ల పిల్లవాడిని చూశాడు. కుక్కలను తన ఎడంచేతిలోని పెద్ద కర్రతో అది లిస్తూ కుడిచేత్తో ఇడ్లీముక్కలు, గారె ముక్కలూ, స్వీట్లూ ఏరుకు తింటున్నాడు.
రాజేంద్రప్రసాద్ గారి మనస్సు జాలితో నిండిపోయింది. ‘వ్యాస భగవాన్ అం తటి వారే ఆకలికి ఆగలేక తల్లి లాంటి కాశీనగరాన్నిశపించబోయారు. ఇహ ఈ పసివాడు ఇలా ఆకలికి ఆగలేక ఎంగిలి మెతుకులు ఏరుకు తినడం విశేషం కాకు న్నా భారత దేశంలోని పసి బాలలు ఇలా ఎంతమంది ఆకలికి ఆగలేక మెతుకు, దొరక్క క్రమేపీ సంఘ విద్రోహాలకు పాల్పడుతున్నారో కదా! ఎన్ని పసి ప్రాయాలు ఇలా ఎండబారిపోతున్నాయోకదా! లోపలేమో తిన్నంత తిని ఎక్కువై పారేసే వా రూ, బయట కుప్పతొట్లో ఎంగిలి మెతుకులు ఏరుకు తినే పసివారూ, ఎంత దౌర్భాగ్యం! తన చిన్నతనం ఆయనకు గుర్తొచ్చింది. అమ్మానాన్నా ఒక యాక్సిడెంటలో మరణించడంతో అనాధ ఐన తనను తన స్కూల్ మాస్టారుగారు వారాలు ఏర్పాటు చేసి చదువుకోను సహకరించారు . లేకపోతే తాను ఎలామారిపోయి ఉండే వాడోకదా! తానుఅలా చదువు కున్న విషయం ఆయనెన్నడూ మరువడు. ఆ రో జుల్లో అలా తిండి, బట్ట, పుస్తకాలు దొరకబట్టే తాను ఈరోజు ఇలా ఉపాధ్యాయుడు కాగలిగాడు, అందుకే ఇలాంటిబాలలను చూస్తే తన మనస్సు బాధతో నిండి పోతుంది. ‘అని ఆయన మనస్సు ఆవేదన చెందింది.
వెంటనే వాడి రెక్కపుచ్చుకు లాగాడు. వాడు విదిలించాడు. ఆ విదిలింపుకు వాడి చేయి తగిలి ఆయన కళ్ళజోడు క్రిందపడి పగిలి పోయింది కూడా. ఐనా ఆయన బలంగా వాడిని లాగి లేపి, రెక్క గట్టిగా పట్టుకుని ఐదునిముషాల దూరంలో ఉన్న తన ఇంటికి తీసుకెళ్ళారు. అప్పుడే వెళ్ళిన భర్త అంతలోనే తిరిగిరావడం, పక్కనే గోచీ గుడ్డతో ఉన్న పసివాడినీ చూసి ‘ఏమైంది?’ అన్నట్లు కళ్ళతోనే పలకరించింది ఆయన సతీమణి అరుణ.
“అరుణా! ఇంట్లో అన్నమేమైనా ఉందా! ఉంటే పట్రా!” అంటూ ఆయన వాడి రెక్కపట్టుకుని గేట్ వద్ద ఉన్నట్యాప్ వద్దకు తీసుకెళ్ళి కూర్చోబెట్టారు. ట్యాప్ త్రిప్పి వాడి వంటిమీద నీరు పడుతుంటే, తోటలోపని చేసి చేతులు కడుక్కోను ఉంచుకున్న సబ్బుబిళ్ళ ఇచ్చి రుద్దుకోమని సైగ చేశారు. వాడు భయం భయంగానే వంటికి సబ్బునురగ పట్టించుకుని, స్నానం ఐందనిపించాడు.
అక్కడే దణ్ణెం మీద ఆరేసి ఉన్న తువ్వాలు తీసిచ్చి తుడుచుకోమని చెప్పారు. ఇంతలో అరుణ ఒక ప్లేట్ లో కూర, పప్పు అన్నంపెట్టుకుని వచ్చింది. వరండా లో టవల్ కట్టుకునున్న వాడిని కూర్చోబెట్టి అన్నం తినమని సైగ చేశారా యన, వాడు ఆబగా అన్నం తీసుకుని క్షణంలో తినేశాడు.
“కడుపునిండిందా!”అడిగింది అరుణ. నిండిందని వాడూ సైగ చేశాడు. “నీపేరేంటీ!” అడిగింది అరుణ. తెలీదన్నట్లో, లేదన్నట్లో తలతిప్పాడు. ‘ఏంచేద్దాం!’ అన్నట్లు భర్తవేపుచూసింది .
“ఏముందీ బళ్ళో వేస్తాను. వీళ్ళ ఇల్లెక్కడో కనుక్కుందాం. సరే మన సత్యం, చిన్న ప్పటి చొక్కా నిక్కరూ తెచ్చివ్వు వీనికి, బయల్దేరుతాను బడికి”అంటూ లే చాడాయన. ఆయన ఒక్కగానొక్క కొడుకు ఆఊర్లో ఉన్న ఏడోక్లాస్ చదువయ్యాక వాళ్ళ అమ్మమ్మగారి ఊర్లో హైస్కూల్లో చేరి చదువుతున్నాడు.
అరుణ లోపలికెళ్ళి బట్టలజత ఒకటి తెచ్చి వాడికిచ్చింది, వేసుకోను సాయం చేసింది. వాడిని తనవెంట రమ్మంటూ రాజేంద్రప్రసాద్ బడివేపు నడిచాడు. కడుపు నింపి, బట్టలిచ్చిన ఆయనంటే వాడికి తెలీకుండానే అభిమానం ఏర్ప డింది.
బడి స్వీపర్, అటెండర్ సాయంతో ఊరి చివర ఉన్న గుడిసెల్లోని వాళ్ళ అమ్మను పిలిపించారు. ఆమె జబ్బుమనిషి, ఒంటరి. పనిచేసి బువ్వ పెట్టేవారులేక వాడు అలా తింటున్నాడని ఆయనకు అర్ధమైంది.
“సారూ! నాకూ ఎవ్వరూ లేరుగదా ! నేను వాళ్ళను నా ఇంట్లో ఉంచుకుంటాను సారూ!”అంది స్వీపర్ సానమ్మ.
షుమారుగా 50పైన వయస్సున్న ఆమెకు నా అన్న వాళ్ళెవ్వరూలేరు. “మంచిది సానమ్మా! నీకు భారం కాకుండా నీకు బియ్యం, పప్పు వగైరాలు నేను వారి కోసం ప్రతినెలా పంపుతాను. ” అన్నారాయన. ఉపాధ్యాయులంతా ‘ ఈయన కిదో పిచ్చి ‘ అని మనస్సులో అనుకున్నారు.
అలా వాడిని ‘రాజు ‘అనే పేరుతో బళ్ళో నమోదు చేసారు రాజేంద్రప్రసాద్ . స్వీపర్ ఇంటికి వారి మకాం మార్చి, వాడి తల్లికి వైద్యం చేయించ సాగారాయన. కొద్ది రోజుల్లోనే వాడు బడి వాతావరణానికి అలవాటు పడిపోయి, బళ్ళో మధ్యాహ్న భోజనం, రాత్రులు స్వీపర్ వాడికీ, తల్లికీ వండిపెట్టే అన్నం తింటూ, తల్లి వద్దే పడుకుంటూ, స్వీపర్ మనవడుగా గుర్తింపుపొంది, చక్కగా చదువుకోసాగాడు.
వాడి విద్యా ప్రస్తానం అలాసాగి ప్రస్తుతం ఏడో తరగతిలోకి వచ్చాడు.
రాజేంద్రప్రసాద్ గారు, తన ప్రయాస వృధాకానందుకూ, ఒక పసివాడు చక్కగా తాను కోరుకున్నవిధంగా ఎదుగుతున్నందుకు తృప్తిగా ఊపిరి పీల్చుకున్నారు . ఐతే ఆయన ఊహించని సంఘటన ఒకటి జరగబోతునందని, దాంతో తన మనస్సుకు అశనిపాతం లాంటిదెబ్బ తగలబోతునందనీ అప్పుడా యనకు తెలీదు.
******** “నేను నమ్మలేను నాగేష్! అతడిలా చేశాడంటే!” “మరి ఏమైందంటారు సార్! మరెవ్వరూ ఇక్కడికి రాలేదు. ” టీచర్ నాగేష్ సందేహం.
“ఔను, ఎవ్వరూ రాలేదు, అతడు కవరు ఇచ్చివెళ్ళాక ఎవ్వరూ రాలేదు. ” రాజేంద్రప్రసాద్ గారి మాట.
“అసలు అతడు కవరు ఎక్కడపెట్టాడు, మీచేతికే అందించాడా!” టీచర్ వనజ అడిగింది.
“లేదు వనజా! నేను గుమ్మంవద్ద నిల్చుని పిల్లలంతా లైన్ గా వెళ్తుంటే చూస్తూ ఉన్నాను. నా టేబుల్ డ్రాయర్ సొరుగులోనే వేయమని చెప్పాను. ‘ వెళ్ళిరానా మాస్టారూ!’అని అడిగాడు లోపలికొచ్చాక, టేబుల్ మీది రిజిస్టర్లన్నీ లోపలపెట్టి తాళం వేసేసి, కీ నా జేబులో వేసుకుని వెళ్ళాను. ” “నాకు మతిపోతోంది. అసలా కవరెలా మాయమైందాని. మనం రోజూ ప్రార్ధనలో చెప్పే విలువలూ, ఉపవిలువలూ వాటి వివ రాలూ అన్నీ ఏమవుతున్నాయి!”
ఆశ్చర్యమూ విచారమూ కలివిడికాగా హెడ్ మాస్టర్ రాజేంద్రప్రసాద్ గారు విచారంగా కూర్చుండి పోయారు.
ఉపాధ్యాయ బృందమంతా ఆయన గదిలో సమావేశమై, ఆ కవరు గురించీ, అది మాయమైన తీరు గురించీ చర్చ జరుపుతోంది. “పోనీ అతడ్ని పిల్చి మా అందరిముందూ ప్రశ్నిస్తారా!” “వద్దు వద్దు, పసిమనస్సు బాధపడకూడదు. ” “మరేమైనట్లు మాస్టారూ!అసలు అతడా కవరు మీకు చూపి సొరుగులో వేయకుండానే వెళ్ళిపోయి ఉంటాడు, రేపు విహార యాత్రకు వచ్చేవాళ్లనందరినీ వంద రూ. తెచ్చుకోమన్నాం కదా!వాడు కవర్ మీకు చూపి జేబులో వేసేసుకుని వెళ్ళి ఉండవచ్చు కదా! మీరేమో ఇచ్చాడనుకుని ఉంటారు !” డిటెక్టివ్ నవలలు బాగా చదివే దినేష్ అన్నాడు. ” లేదు అతడు తెచ్చాడు, ఏమైనా నేనతన్ని అనుమానించలేను. సరి దీన్నింతటితో వదిలేద్దాము. ఆ సొమ్మంతా నేనే ఆ సంస్థకు చెక్ పంపుతాను. మీరెవ్వరూ ఎవ్వరితోనూ ఈ విషయం గురించీ ఇహ మాట్లాడకండి. అంతా మర్చిపోండి, పదండి వెళదాం” అంటూ లేచారు హెచ్. యం. రాజేం ద్ర ప్రసాద్ గారు.
ఉపాధ్యాయులంతా ఆయన చాదస్తానికీ, ఒక అనామకుని నమ్మిన ఆయన తీరుకూ నవ్వుకుంటూ, విమర్శించుకుంటూ వెళ్ళారు. ఇంటికెళుతున్న ఆయన మనస్సు ప్రార్ధన లో అతడు చేసిన ప్రసంగం వైపు మళ్ళింది.
‘ఎంత బాగా చెప్పాడు!, స్వంతంగా వార్తాపత్రికలూ, గ్రంధాలయంలో పుస్తకాలూ చదువుతూ బాగా విఙ్ఞానం పెంచుకున్నాడు, మంచి విద్యార్ధి. ‘ఇది అతడి పని కాదు, ఎక్కడో పోరబాటు జరిగింది ‘. అనుకుంటూ ఇల్లు చేరారాయన.
ఇల్లు రాగానే ఆయన ఆలోచనల్లోంచి బయటపడి, ఇంట్లో అడుగుపెట్టారు. మంచినీళ్ళగ్లాసుతో వచ్చిన ఆయన అర్ధాంగి అరుణ,
“ఏంటండీ! అలా ఉన్నారు, ఆరోగ్యం బావుంది కదా!” అంటూ పలకరించింది . “అరుణా! ఈ రోజు ఒక సంఘటన నా మనస్సును కలచివేస్తున్నది. ” అంటూ నీరు త్రాగి గ్లాసు అందించాడామెకు.
“ఏమైందండీ!” అంటూ పక్కనే కూర్చీలో కూర్చుందామె. “అరుణా! మా స్కూల్ పిల్లలను మా ఉపాధ్యాయులు ప్రోత్సాహించి, ప్రతిసం. ఏదైనా ప్రమాదాలపాలైన వారికి ఉడతాభక్తిగా సాయం అందించే అలవాటు చేశాం. పిల్లలకు ఆపదలో ఉన్నవారికి సాయం చేయాలనే ఉద్దేశ్యం కలిగించనే ఈ పని. ప్రతి మార్చినెల్లో రెండో వారంలో పిల్లలు తమ పాకెట్ మనీ వారి తరగతిలోని కిడ్డీ బ్యాంకుల్లో వేస్తారు, శనివారం నాడు చిల్లరంతా కలిపి లెక్కించి నోట్స్ తీసు కుని అంతే సొమ్ము ఉపాధ్యాయులమంతా తలా కొంచెం కలిపి దాన్ని ఆయా వ్యక్తులకు లేదా సంస్థకు పంపుతాము. అలా ఈ శనివారంనాడు మన రాజు ఆ సొమ్ము 4, 915రూ. లెక్కించి, చిల్లరకు సరిపడా పచారీ దుకాణం నుంచీ నోట్లు తెచ్చి ఒక కవర్లో నా గదిలో ఉంచాడు.
ఆ కవరు ఈ రోజు కనిపించ లేదు. ఇది ఎవరిపనో అంతు చిక్కడం లేదు. రాజు తప్ప నాగదిలోకి ఎవ్వరూ రారు. ఉపాధ్యాయులంతా అతడినే అనుమానిస్తున్నారు. నాకు మాత్రం అతడలా చేయడని అనిపిస్తోంది. వాని మీద నాకు సంపూర్ణ విశ్వాసం. మనస్సేమీ బావోలేదు అరుణా!” విచారంగా అన్నారు రాజేంద్రప్రసాద్గారు.
“ఏమండీ! మీరూ మరచిపోయి ఉండరు, నాకైతే నిన్నే జరిగినట్లు గాఉంది. ఆ రోజూ. ఆకుర్రాడ్ని మనింటికి తేడం…అదంతా ఇంకా నా కళ్ళలో మెదుల్తూనే ఉంది. మీరు మన సత్యం చదువు కంటే రాజు చదువు కుంటన్నందుకు సంతోషించడం నాకు తెల్సుకదా! ఇది అతడు చేసి ఉండడు. ఏదో పొరబాటు, నిదానంగా బయటపడుతుంది కానీ రాజునేం అడక్కండి, వాడి మనస్సు అసలే చాలా మెత్తన. . . ” అంది ఆయనకు సరైన జోడీ ఐన అరుణ.
******
మరునాడు విఙ్ఞానయాత్రకు బయల్దేరారు, ఉపాధ్యాయులు, పిల్లలు అంతా కల్సి. రాజు రాలేదు. రాజేంద్రప్రసాద్ గారు స్వీపర్ సానమ్మను అడగ్గా వాడి తల్లికి వంట్లో బావోలేదనీ ఆమెకు తోడుగా ఉంటానని చెప్పాడంది. మూడురోజులకు విహారయాత్రనుంచీ తిరిగొచ్చిన రాజేంద్రపసాద్ గారికి సానమ్మ” సారూ! ఇదేందో కవరు మీ బల్లకింది సెత్త బుట్టలో ఉండది సారూ!”అంటూ ఒక కవరు ఆయనకు ఇచ్చింది.
అదే ఆ కవరు!. అది చూడగానే ఆయన ముఖం వికసించింది. అంటే అంటే. . ‘ తాను రిజిస్టర్లు లోపల పెట్టేప్పుడు సొరుగులోంచీ క్రింద ఉన్నచెత్త బుట్టలో ఆ కవరు పడింది. తాను పదిసార్లు సొరుగు చూశాడు తప్ప, క్రింది బుట్టలో వెతకలేదు. పైగా మరునాడు చెత్త కాగితాలన్నీ ఆ బుట్టలో విసిరేయడం వల్లఅవి కవర్ను ముంచేసి కనిపించకుండా చేసాయి. ఇదీ జరిగింది ‘అని ఆయనకు అర్ధ మైంది.
ఏది ఏమైతేనేం సమస్య విడిపోయింది. తన నమ్మకం వమ్ముకాలేదు, ఇది వాడిపని కాదు. గుండెనిండా గాలి పీల్చు కుని రాజేంద్ర ప్రసాద్ గారు వెంటనే రాజు గురించీ సానమ్మను అడిగారు. ” అన్నట్లు సారూ! రాజు, వాడితల్లీ అదేదో ఊరు సెప్పిండ్రు సారూ! మరిసినా, ఆడ ఆమె నాయినున్నడంట, ఆడనే ఉందమని ఎల్లిండ్రు మీరెల్లిన్నాడే!. ” అంటూ చావు కబురు చల్లగా చెప్పినట్లు చెప్పింది. “అదేంటి సానమ్మా! వాడు బాగా చదువుకుంటున్నాడు కదా! ఇలా పరీక్షల ముందు వెళితే ఎలా!ఆపకపోయావా!”అన్నారాయన.
“నేనూ శానా చెప్పిన్నయ్యా! ఆడు పట్టుపట్టిండు, తాతకాడే ఉందమని, తాతనీ ముసలొయసులో వొంటరిగొదిలుండకూడదని ఆల్లమ్మ కాదన్లేక ఆడితో పాటెల్లింది”అని చెప్పిందామె.
ఉపాధ్యాయులంతా తాము రాజును అనుమానించడం పొరబాటని అన్నారు. రాజేంద్రప్రసాద్ గారి మనస్సు బాధతో మూల్గింది. ‘తాను వాడిని అనుమానించా ననుకుని వాడు తాను ఊర్లోలేనపుడు మెల్లిగా వెళ్ళిపోయాడు. తానెంతో తప్పు చేశాడు ‘ అని ఆయన చాలా బాధపడ్డారు. తనవల్ల ఒక బాలుని చదువు మధ్యలోనే కుంటుబడింది. అని తరచూ ఆలోచిస్తూ, భార్యతో అంటూ ఉండేవారు.
******* కాలచక్రం ఎవ్వరికోసమూ ఆగదుకదా! ఆగకూడదు కూడానూ. సంవత్సరాలు గడచిపోయాయి. రాజేంద్రప్రసాద్ కొడుకు సత్యం ఇంజనీరై, మంచి ఉద్యోగం సంపాదించి, తల్లిదండ్రులు చూసిన తనలా ఇంజనీరైన అందాలభామను వివాహ మాడి ఉద్యోగంలో పెంపుదలతో అమేరికా వెళ్ళి పోయాడు.
ఇంకా ఉద్యోగంలో ఉన్న రాజేంద్రప్రసాద్, అరుణ అక్కడే ఉండిపోయారు. ఆ రోజు రాజేంద్రప్రసాద్ గారి పదవీ విరమణ రోజు.
సాయంకాలం నాలుగైంది. ఆయనకు సన్మానం చేయను ఉపాధ్యాయులంతా వేదికను అందంగా అలంకరించారు. ప్రోగ్రాం మొదలయ్యేముందుగా స్కూల్ ముందు ఒక పోలీసు జీపు వచ్చి ఆగింది. పోలీసులు జీపుదిగి వేదికవద్దకు వచ్చారు. ఊర్లో వారంతా స్కూల్ లోని వేదిక వద్ద కూర్చునున్నారు.
పోలీసు జీపు రావడం అంతా చూసి, ఏదైనా ఆపద లేక, ఎవరైనా తప్పు చేసి ఉంటారేమో ఎందుకొచ్చిందీ పోలీసు జీపని అంతా గుసగుసగా అనుకోసాగారు. “సారేమి తప్పు చేసినరబ్బా!”
“ఎందుకూ పెద్దసారు రిటేరయ్యే యేల్టికి పోలీసులొచ్చిండ్రు!” “సార్ కొడుకేమైనా తప్పు సేసి ఉంటడా!”
“అబ్బేఆ బాబు అమెరికెల్లిపోయిండు గదా!” “మనూళ్ళో ఎవురైనా ఏదైనా తప్పు సేసి ఉంటరా! ఆసారు అట్టాంటి మడిసి కాదే!”ఇలా ఎవరి బుధ్ధికి తోచిన విధంగా వారు అనుకో సాగారు.
వేదిక మీద ఉన్న రాజేం, ద్రప్రసాద్ గారి దగ్గరికి ఆ పోలీసు ఆఫీసరు వెళ్ళి “బావున్నారా సారూ!”అంటూ వంగిపాదాలకు నమస్కరించాడు.
కంగారుగా ఆయన పైకి లేచి” మీరెవరండీ!”అన్నారు. ఆ పోలీసాఫీసర్ తన తలపైనున్న హ్యాట్ తీసి “ఒకమారు పద్యం తప్పుచెప్పానని ఈ రింగుల జుత్తే పట్టుకుని బుగ్గ మీద కొట్టారు, ఈ చేయి పట్టుకుని మీ ఇంటికి తీసు కెళ్ళి ట్యాప్ క్రింద స్నానం చేయించి కడుపు నిండా అన్నం పెట్టారు. నాకో జీవితాన్ని ప్రసాదించిన దేవుడు సార్ మీరు. ’నిజాయితీ ‘అంటే ఏంటో నేర్పారు, ఎలా జీవించాలో చూపారు. నేను సర్ మీ రాజును. “అంటూ ఆయన పాదాల మీద పడి పోయాడతను.
రాజేంద్రప్రసాద్ గారు, అతడెవరో తెల్సుకుని ఇహ ఉండలేక, ” రాజూ! నా రాజూ!”అంటూ అతడ్ని ఆలింగనం చేసుకున్నారు. ఆ పక్కనే కుర్చీలో కూర్చుని ఉన్న అరుణ “ఏమై పోయావు బాబూ! సార్ నిన్ను తలంచని రోజు లేదంటే నమ్ముతావా! సారంటే ఇంత ప్రేమ, గౌరవం ఉన్న వాడివి అలా చెప్పాపెట్టకుండా ఎక్కడికెళ్ళిపోయావు? తనకెవరూ లేరని మీ అమ్మ చెప్పింది. మరి మీ తాత ఎక్కడ నుంచీ వచ్చాడు. అదంతా అబధ్ధమని మా ఇద్దరికీ తెల్సు. ఆ రోజు పరీక్షల ముందు వెళ్ళావని సారు నీ కోసం ఎంత బాధపడ్డారో నీకు తెలీదు. నీకోసం చాలా వెతికించారు కూడా, “అందామె.
ఆ పోలీసు ఆఫీసర్ అరుణ పాదాలు పట్టుకుని నమస్కరించి” నాకు సంస్కా రం నేర్పిన దేవత మీరు, నాకో జీవితాన్ని నిర్దేసించిన దయామయులు మీరిద్దరూ! ఆరోజు నేను విహారయాత్రకు రాననీ, మా అమ్మకు జ్వరం రావటాన ఆ విషయం చెప్పేందుకు ఆఫీసు రూం వద్దకు వచ్చాను. ఆ కవర్ కనపడటం లేదని ఉపాధ్యాయులంతా చర్చిస్తున్నారు. సారు తప్ప అంతా నామీద అనుమానం వ్యక్తపరిచారు. ఆ కవరు దొరక్కపోతే అంతా నన్నే అనుమానిస్తారు . నా మనస్సు బాధపడింది. ఇప్పుడిప్పుడే నిజాయితీగా ఉండటం నేర్చుకుంటున్ననాపై నింద పడితే నేనెలా మారి పోతానో, వారంతా నన్ను అనుమానంగా చూస్తే సహించలేనేమో అనే భయంతో, నేను సార్ గారు విహారయాత్రకు వెళ్ళగానే మా అమ్మతోకల్సి సానమ్మకు ఏమీ చెప్పవద్దని ప్రామిస్ చేయించుకుని దూరంగా ఉన్న టౌన్ కెళ్ళాను.
అక్కడ ఒక స్కూల్ లో చేరి సార్ ఆశీర్వాద బలంతో, చదువుకుని పోలీసు ఆఫీసర్ నయ్యానమ్మా! నాకు తర్వాత కలిసినపుడు సానమ్మవ్వ కవరు దొరికిందని చెప్పింది, ఐనా ‘నిజాయితీ ‘పోలీసు ఆఫీసర్ గా అవార్డు అందుకుని మిమ్ము కలవను వచ్చాను. ఈ రోజే మీ రిటైర్మెంట్ కావడం విశేషం. ఇంకోమాటమ్మా సానమ్మ అవ్వను రిటైరయ్యాక నా దగ్గరికి పిలిపించుకున్నాను. ఇప్పుడామె నా దగ్గరే ఉంది. పెద్దదైంది. ” అంటూ మైక్ అందుకుని, ” అందరికీ నమస్కారం! అయ్యా! మీ ఊర్లో ఇలాంటి ఉపాధ్యాయులు ఉండటం అదృష్టం. నా తల్లి పుట్టుకనిస్తే ఈ సారు నాకో జీవితాన్నిచ్చారు. ఈ ఊర్లోనే ఈ బళ్ళోనే నన్ను చేర్చి, సద్గుణాలు నేర్పి చదువంటే ప్రేమ పెంచి నాకో దిశానిర్దేశం చేసిన నా దేవుడీ యన. వందకొకరు ఇలాంటివారు ఉంటే దేశమంతా బాగై పోతుంది. “అంటూ తాను తెచ్చిన పూలమాల వారిద్దరి మెడల్లో వేసి ఇద్దరికీ వస్త్రాలు బహూకరించి నమస్కరిస్తున్న రాజు తలపై ప్రేమగా నిమిరారు ఇద్దరూనూ.

THE END

శ్రమజీవన సౌందర్యం

రచన: మణికుమారి గోవిందరాజుల

“ప్రతి ఒక్కళ్ళూ కూడా తమ స్వార్ధం తాము చూసుకోకుండా కాస్త అందరికీ సహాయపడటం అలవాటు చేసుకోవాలి. ఒక వెయ్యి సంపాయించామంటే కనీసం ఒక్క రూపాయన్న యెవరి సహాయనికైనా ఇవ్వగలగాలి. యెన్నాళ్ళుంటామో తెలియని ఈ జీవితంలో మనం పోయాక కూడా మనల్ని జీవింపచేసేది అలా చేసిన సాయమే. సహాయం పొందిన వాళ్ళు మనని తల్చుకుంటే వాళ్ళ మనసుల్లో మనం జీవించి వున్నట్లే కదా?అదన్నమాట. నా వరకు నేనైతే యెవరికే సహాయం కావాలన్నా ముందుంటాను. అలా అని డప్పు కొట్టుకుంటున్నా అనుకునేరు. నాకు అస్సలు ప్రచారం ఇష్టం వుండదు. నేను నా ప్రతి పుట్టిన రోజుకు తప్పని సరిగా అన్నదానం చేస్తాను. యెప్పుడన్నా చెప్పానూ నీకు?అంతెందుకు?మొన్నటికి మొన్న పక్కవూరి గవర్నమెంట్ స్కూల్లో పిల్లలకు వర్షాకాలం వస్తున్నదని గొడుగులు రెయిన్ కోట్లు పంచి వచ్చాను. నీతో చెప్పానూ నేను. ?చెప్పా కదా నా కసలు ప్రచారం ఇష్టం వుండదని?” శాంతకుమార్ వాక్ప్రవాహం అలా సాగిపోతూనే వుంది.
వింటున్న కృష్ణమోహన్ ప్రణతిలకు చాలా బోరింగ్ గా వుంది. కాని ఇంటికొచ్చిన వాడిని నొప్పించడం ఇష్టం లేక మొహం మీద నవ్వు పులుముకుని వింటున్నారు. వీళ్ళు వింటున్నారు కదా అని శాంతకుమార్ విజృంభిస్తున్నాడు. అదే సమయంలో దేవుడిలా వచ్చాడు పాలవాడు బిల్లుకోసం.”హమ్మయ్య”అనుకుని లేచి వెళ్ళిపోయింది ప్రణతి
“ఇప్పుడే వస్తాను” తను కూడా యేదో పనున్నట్లుగా వెళ్ళాడు వెనకే వెళ్ళాడు కృష్ణమోహన్.
శాంతకుమార్ మనిషి మంచివాడే కాని ఒకటి చేస్తే పది చెప్పుకునే రకం. వీళ్ళ ఫ్లాట్స్ లోకి కొత్తగా వచ్చి వీళ్ళకు తగులుకున్నాడు. యెవరినీ నొప్పించలేని ఆ దంపతులు అతన్ని యెవాయిడ్ చేయలేకపోతున్నారు.
“మీతో ఒక విషయం చెప్పడానికే వచ్చాను. తొందరేమీ లేదు.”టీ పాయ్ మీద వున్న పేపర్ అందుకుంటూ చెప్పాడు శాంతకుమార్.
“హతోస్మి అనుకుని పాలవాణ్ణి పంపించి శాంతకుమార్ కి మళ్ళీ కాఫీ కలుపుకుని వచ్చింది ప్రణతి.
“యెంతైనా నీ కాఫీ తర్వాతే యెవరి కాఫీ అయినా . అధ్భుతహః” కాఫీని యెంజాయ్ చేస్తూ చెప్పసాగాడు.
“సంగతేంటంటే మొన్నటి వర్షాలకు వరంగల్ జిల్లాలోని ఒక కుగ్రామంలో రైతులకు తీవ్ర పంట నష్టం జరిగింది. చాలామంది రోజూ ఆహారం కోసం కూడా కష్ట పడుతున్నారు. పూరిళ్ళు కూడా చాలా వరకు కూలిపోయాయట. మీకు తెలుసు కదా యెవరికైన యేదైనా అవసరం అంటే నేను ముందుంటానని?(బాబోయ్! మళ్ళీ మొదలు పెట్టాడు”మనసులో భయపడ్డారు ఇద్దరూ)అయితే ఇది ఒక్కరి వల్ల అయ్యేది కాదు. అందుకని నేను కూడా ఒక ఆర్గనైజేషన్ తరపున వర్క్ చేస్తున్నాను. అందులో భాగంగా నా వంతుగా కొంత సొమ్ము కలెక్ట్ చేసి పంపాలి అని నిర్ణయించారు. మీరు కూడా మీ కంట్రిబ్యూషన్ ఇస్తే చాలా సంతోషిస్తాను. బహు సంతాన కుటుంబీకులు మీరు. మిమ్మల్ని అడగటం భావ్యం కాదని తెలిసినా మళ్ళీ చెప్పలేదంటారేమోనని చెప్తున్నాను. మీరు యెక్కువగా యేమీ ఇవ్వల్సిన పని లేదు. యెంత ఇచ్చినా పర్లేదు.”వుదారత చూపాడు
“యే వూరు?” అడిగాడు కృష్ణమోహన్.
చెప్పాడు శాంతకుమార్.
ఆశ్చర్యపోయాడు కృష్ణమోహన్ ఆ వూరి పేరు వినగానే.
“ఆ వూరా?అక్కడ అంత ఇబ్బందులేమీ వున్నట్లు లేవే?”
“మీకు ఇల్లు ఆఫీస్ తప్ప యేమీ పట్టదాయే. మీకెలా తెలుస్తుంది?”
“మీరెళ్ళి చూసారా?”
“నేనూ వెళ్ళలేదు. కాని నాకు అన్ని వేపులనుండి సమాచారం అందుతుంది. ఒక్కసారే వాళ్ళకు సహాయం చేయగలిగినప్పుడే వెళ్తే బాగుంటుంది కదా అని ముందు కలెక్షన్స్ మొదలుపెట్టాను. యేదైనా చెప్పడం కంటే చేయడం మంచిది కదా?నేనసలే చేతల మనిషిని.”అతిశయంగా అన్నాడు శాంతకుమార్.
మౌనంగా లోపలకు వెళ్ళి వెయ్యి రూపాయలు తెచ్చిచ్చాడు మోహన్.
“మోహన్ వెయ్యి అవసరం లేదు. మళ్ళీ ఇబ్బంది పడతావు. అయిదువందలు చాలు.”
“ పర్లేదులే. వుండనివ్వు.”అన్యమనస్కంగా చెప్పాడు మోహన్.
“సరే మరి వస్తాను. ఒకటి రెండు రోజుల్లో ఇది ముగించుకుని వీలైనంత తొందరలో అక్కడికి వెళ్తాను. వస్తానంటే నిన్ను కూడా తీసుకెళ్తాను.”
“సరే!” తల వూపాడు మోహన్.
*****************************
కృష్ణమోహన్ ప్రణతిలది అన్యోన్య దాంపత్యం. ఆ ఫ్లాట్స్ లో గత రెండు సంవత్సరాలుగా వుంటున్నారు. ఘట్కేసర్ దగ్గరలో ఇండిపెండెంట్ ఇల్లు తయారవుతున్నది. ఇప్పుడున్న వాళ్ళ ఇల్లు మధ్య తరగతి ఇల్లులా వుంటుంది. కానీ ఇంట్లోకి ప్రవేశిస్తూనే ఒక రకమైన ప్రశాంతత ఆవరించి దేవాలయంలోకి వచ్చామా అన్న భావన కలుగుతుంది ప్రతి ఒక్కరికి. పిల్లలు కూడా అందరూ బుద్దిమంతులు. ఈ రోజుల్లో వుండే వెర్రి వేషాలు యెవరిలోనూ కనపడవు. కానీ చదువులో మటుకు ముందుంటారు. వాళ్ళ ఇంట్లో యెప్పుడూ కూడా తలి దండ్రులకు పిల్లలకు మధ్య ఒక ఆహ్లాదకర వాతావరణం నెలకొని వుంటుంది. ఇద్దరు కలిసి ఒక సాఫ్ట్ వేర్ కంపెనీ రన్ చేస్తున్నారు. ఇద్దరూ యెంత బిజీగా వున్నా పిల్లలతో గడపటానికి యే బిజీ అడ్డు రాదు. చక్కటి క్వాలిటీ టైం గడుపుతారు పిల్లలతో. అంత కంపెనీ వున్నా పిల్లలు యెక్కువ కాబట్టి సాధారణ జీవితం గడుపుతున్నాడని అందరూ అనుకుంటారు. అందుకే అతనికి ఇంకో పేరుంది కుటుంబరావు అని. ఈ రోజుల్లో కూడా అయిదుగురు పిల్లల్ని అదీ ఆడపిల్లల్ని కంటారా యెవరన్నా అని అందరూ ఆశ్చర్యపోతుంటారు వాళ్ళను చూసి. యెవరేమన్నా ఆ దంపతులు పట్టించుకోరు మా పిల్లలే మా సౌభాగ్యం అనుకుంటారు.
**************************
శాంతకుమార్ వెళ్ళిపోయాక కొంతతడవు ఆలోచిస్తూ వుండిపోయాడు కృష్ణమోహన్. తరువాత యేదో నిశ్చయానికి వచ్చినట్లుగా”ప్రణతీ ! వూరెళ్దాం వస్తావా?”అడిగాడు వంటింటి దగ్గరగా వెళ్ళి.
“అర్జెంటుగా ఇప్పుడేమిటి?”ఆశ్చర్యపోయింది ప్రణతి.
“ఒకసారి వెళ్ళి చూడాలనిపిస్తున్నది . యేమంటావ్?”
“ఒక్క అరగంట టైం ఇవ్వు మోహన్ . వంట చెసిపెట్టేసి వస్తాను. పిల్లలు ఆకలికి ఆగలేరు.”
“సరే” అని చెప్పి హాల్లోకి వెళ్ళిపోయాడు మోహన్
అన్నట్లుగానే అరగంటలో టేబుల్ మీద అన్నీ సర్దేసి డ్రెస్ మార్చుకుని వచ్చింది ప్రణతి.
“మనీషా! మేము రాత్రికల్లా వచ్చేస్తాము. జాగ్రత్త. తలుపులేసుకుని ఇంట్లోనే వుండండి.”చెప్పి బయలుదేరారు ఇద్దరూ.
***********************
కారు వూళ్ళో ప్రవేశించగానే దిగి ఆ మట్టిని తాకి పరవశించిపోయాడు.
వుద్యోగరీత్యా హైదరాబాదులో వున్నా అతని మసెప్పుడూ ఆ వూరి చుట్టూతానే తిరుగుతూ వుంటుంది. జననీ జన్మభూమి కదా. .
వస్తూనే మొదలు ఆ వూరికి పెద్దదిక్కుగ వున్న కృష్ణమోహన్ బాబాయి శంకరయ్య దగ్గరికి వెళ్ళారు ఇద్దరూ. దారిపొడుగూతా వీళ్ళ కారును చూసి గుర్తుపట్టి అందరూ నమస్కారాలు చేసి పలకరిస్తూనే వున్నారు.
“అయ్యో! నాకు కబురన్నా చేయలేదేమిటి?”వీళ్లను చూస్తూనే యెదురొస్తూ అడిగాడు శంకరయ్య.
“ అందరినీ ఒకసారి చూడాలనిపించింది. అప్పటికప్పుడు అనుకుని వచ్చేసాం బాబాయ్! ముందు చెప్తే ఇంకేమన్నా వుందా?”నవ్వుతూ కుర్చీలో కూర్చుంటూ అన్నాడు.
“యేదో వాళ్ళ అభిమానం లేరా? వద్దనకూడదు మరి.”
అప్పటికే శంకరయ్యతో మాట్లాడడానికి వచ్చి అక్కడ కూర్చున్న వారందరూ కూడా వీరిని చూసి వినయంగా లేచి నిలబడ్డారు.
“బాబాయ్! గ్రామంలో పరిస్థితి యెలా వుంది?మొన్నటి వర్షాలకు యెవరన్నా ఇబ్బంది పడ్డారా?ఒక వేళ అలాంటి పరిస్థితే వుంటే నాకెందుకు తెలియ చేయలేదు?మన ట్రస్ట్ లో ఫండ్స్ తక్కువయ్యాయా?”ప్రశ్నల మీద ప్రశ్నలు గుప్పించాడు కృష్ణమోహన్.
“అరే ! వుండరా బాబు. ఇప్పుడే వర్షాలు తగ్గాయనుకుంటే నువ్వలా ప్రశ్నల వర్షం కురిపిస్తే యెలా?నువ్వెందుకు అడుగుతున్నావో కాని, ఇక్కడ అందరూ బాగున్నారు. మొన్నటి వర్షాలకు కొంత ఇబ్బంది పడ్డ మాట వాస్తవమే అయినా వీళ్ళు వీళ్ళే సర్దుబాటు చేసుకుని విషయాన్ని నీ దాకా రానివ్వద్దన్నారు. రోడ్లు కొంత పాడైనా యువకులు కొంతమంది స్వచ్ఛందంగా బాగుచేసుకున్నారు. అయినా ప్రతి గ్రామానికి నీలాంటి వాడొక్కడుంటే చాలు రాష్ట్రం అన్నపూర్ణ పేరును సొంతం చేసుకుంటుంది.”
పరిస్తితి తాను విన్నట్లుగా లేనందుకు మనసులోని కలత తీరింది.”ఒక్కసారి అందరినీ కలిసి మేము బయలుదేరుతాము.”
“భోజనాల వేళ. స్వయంగా ఆది దంపతులే మా ఇంటికి వచ్చారు మరి . యెలా వదుల్తాము? యేమోయ్. . వడ్డించు మరి”లోపలికి చూస్తూ కేకేసాడు
***********************************************************************************
వూళ్ళో అందరినీ పలకరించుకుంటూ నెమ్మదిగా వెళ్ళసాగారు ఇద్దరూ. ఆ వూరిని చూస్తున్న కొద్దీ మనసంతా తృప్తితో నిండి పోతున్నది. పరిశుభ్రమైన రోడ్లు. యెక్కడా కూడా మురికి అన్నదే కనపడటం లేదు. ఓపెన్ డ్రైనేజ్ సిస్టం ఐనా చక్కగా పారేలా చేసిన యేర్పాట్లు. పిల్లలు ఆడుకోవడానికి అక్కడక్కడ చిన్న చిన్న పార్కులు. రోడ్డుకు ఇరువైపులా పెద్ద పెద్ద వృక్షాలు చల్లటి నీడనిస్తున్నవి. చిన్నప్పుడు చదివిన చందమామ కథలోని వూరిలా వుంది. అలా నడుస్తూ అందరినీ పలకరించుకుంటూ కాలనీకి చేరారు ఇద్దరూ.
కాలనీ మొదట్లోనె ఆర్చీ మీద రాసిన”శ్రమ జీవన సౌందర్యానికి స్వాగతం” అన్న అక్షరాలు సాదరంగా ఆహ్వానిస్తున్నాయి. వీరిని చూస్తూనే అందరూ తమ తమ పనులను ఆపేసి ఆనందంతో యెదురు వచ్చారు. వాళ్ళ పనులకు ఆటంకం కలిగించకూడదనుకుని అక్కడి నుండి వెంటనే తిరుగు ప్రయాణమయ్యారు. కృష్ణమోహన్ కి ఆ వూరిని చూసిన ప్రతిసారీ తన అన్ని సంవత్సరాల శ్రమఫలితం పుష్పించి విరగబూసి సుగంధాలు వెదజల్లుతున్నట్లుగా వుంటుంది.
నెలరోజులు గడిచిపోయాయి. మధ్య మధ్య వచ్చి వెళుతూనే వున్నాడు శాంతకుమార్. కానీ వూరెళ్ళే విషయం యేమీ యెత్తటం లేదు. అతన్ని టీజ్ చేయటానికి యెప్పుడెళ్దాం అంటున్నాడు కృష్ణమోహన్. యేదో చెప్పి తప్పించుకుంటున్నాడు శాంతకుమార్.
ఆరోజు ఆదివారం . యెప్పటిలాగే వచ్చి కాఫీ తాగుతూ ఛానెల్స్ మారుస్తున్నాడు శాంతకుమార్. సడన్ గా ఒక ఛానెల్లో మోహన్ ఫొటొ ప్రత్యక్షమైంది.”యేయ్! మోహన్! ఇదేంటి నీ ఫొటో టీవీలో వస్తున్నది చూద్దువు గాని రా”అని అప్పుడే లోపలికి వెళ్ళిన మోహన్ని కేకేసాడు. అదివిని పిల్లలు ప్రణతి అందరూ హాల్లోకి వచ్చారు. స్క్రీన్ మీద”శ్రమ జీవన సౌందర్యానికి స్వాగతం” అని రాసి వున్న ఆర్చ్ కనబడుతున్నది. చిన్నగా కాలనీ లోకి వెళుతున్నది కెమేరా.
“మా ఛానెల్ వాళ్ళం ఒక కొత్త వొరవడికి శ్రీకారం చుడుతూ ప్రజలకోసం శ్రమించి ప్రజల హృదయాల్లో నివాసం యేర్పరుచుకున్న వ్యక్తికి అవార్డ్ ఇవ్వదలిచాము. అందులో భాగంగా గత కొంత కాలంగా మా విలేకరి ఈ ప్రాంతాల్లో పర్యటించి తెలుసుకున్న వివరాల ప్రకారం ఇక్కడ అందరూ ముక్తకంఠంతో చెబుతున్న ఒకే ఒక్క పేరు కృష్ణమోహన్. ఈ కాలనీ ఇంత ఆరోగ్యంగా ఆనందంగా కళకళ్ళాడుతూ వుండడానికి, తాము పిల్లా పాపల్తో సుఖంగా వుండడానికి కృష్ణమోహన్ సారే కారణమని వారందరూ చెబుతున్నారు. ఈ కాలనీయే కాదు ఈ వూరి మొత్తాన్ని పరిశీలిస్తే మనం యే విదేశాల్లోనో వున్న అనుభూతి కలుగుతుంది. అంత సిస్టమేటిక్ గా అంత హాయిగా వున్నదీ గ్రామం. ఇంతకీ ఈ కృష్ణమోహన్ అన్న వ్యక్తి యెవరసలు?వివరాల్లోకి వెళితే…”చెప్పుకుంటూ పోతున్నది మైక్ పట్టుకున్న అమ్మాయి. చిన్నగా తల పక్కకి తిప్పి చూసాడు శాంతకుమార్. తలిదండ్రులిద్దర్నీ కావిటేసుకున్నట్లుగా పట్టుకుని వారిని కమ్ముకుని కూర్చున్నారు పిల్లలు. అందరి మొహాలు ప్రశాంతతతో వెలిగిపోతున్నాయి. తమ ఇల్లు గుర్తొచ్చింది. పొద్దున్న లేస్తూనే అరుపులు కేకలతో మొదలవుతుంది.
“ఇది అంతా ఒక్కరోజు కృషి కాదనీ తామందరినీ ఈ విధంగా తీర్చి దిద్దటానికి ఆయన చాలా శ్రమపడ్డారని, మొదట్లో తామసలు ఆయన మాట వినేవారం కాదనీ, బతిమాలి బెదిరించీ, అన్నపానాలు మానేసి తనమాట వినేట్లు చేసుకున్నారనీ వారు చెబుతున్నారు.
మొదటి నుండీ తమది చెప్పులు కుట్టే వృత్తి కాబట్టి తమచేత చెప్పుల పరిశ్రమ ఓపెన్ చేయించారని, తమ ఆడవారి చేత చిన్న చిన్న వస్తువులు తయారు చేయించి వాటిని మార్కెటింగ్ చేయించే మెళకువలు నేర్పించారని అన్నిటికంటే ముఖ్యంగా వంద శాతం అక్షరాస్యత తమ సొంతమని వారు గర్వంగా చెబుతున్నారు. మమ్మల్ని ఇంత తీర్చి దిద్దిన సారు మా వాడని చెప్పుకోవడాని మేము గర్విస్తున్నామని వారు చెప్పారు. గోరంత చేసి కొండంత చెప్పుకునే ఈ కాలంలో కొండంత చేసినా కూడా గోరంత చెప్పుకోవడానికి ఇష్టపడని వారున్నారంటే నమ్మలేము. కాని నమ్మక తప్పదు. మా ఛానెల్ నుండి ప్రప్రధమంగా “వుత్తమపౌరుడు” అవార్డుకి మిష్టర్ కృష్ణమోహన్ పేరు ప్రకటించటాన్ని మేమందరమూ యెంతో హర్షిస్తున్నాము.” మాట్లాడుకుంటూ పోతున్నది ఆ అమ్మయి.
ఆ మాటలు తనకు గుచ్చుకున్నట్లుగా అయ్యాయి శాంతకుమార్ కి.”యేంటి మోహన్ ఇదంతా?” మూగవోయిన గొంతు పెకలించుకుని అడగ్గలిగాడు. మోహన్ యేదో చెప్పబోయే లోగానె
ఆ వార్త చూసినట్లున్నారు ఫ్లాట్స్ లోని వాళ్ళంతా బిల బిల మంటూ వచ్చేసారు అభినందనలు తెలుపుతూ.
అందరూ కూడా పట్టు బట్టారు ఆ వూరి విశేషాలు చెప్పాలనీ, అక్కడికి తీసుకెళ్ళాలనీ.
“సరే లంచ్ అయ్యాక బయల్దేరుదాము. ఒక్కమాట చాలా మందికి కార్లున్నాయి కాబట్టి అందరూ కార్లు తీయండి. పట్టినంతవరకు వెళ్ళిపోదాం”చెప్పాడు కృష్ణమోహన్. సంతోషంగా వొప్పుకున్నారు అందరూ.
*********************************************************************************
వాహనాలన్నీ స్పీడ్ గా ఒకదాని తర్వాత ఒకటి వచ్చి ఆగాయి. అప్పటికే విషయం తెల్సిన కాలనీ వాళ్ళు వచ్చిన వాళ్ళందరికీ రాత్రి భొజనాల యేర్పాట్లు చేసి వుంచారు. రాత్రి యెనిమిది గంటలయింది. వెన్నెల పుచ్చపువ్వులా విరగబూస్తున్నది. అందరికీ కాలనీలో వున్న ఖాళీ స్థలంలో మంచాలు, కుర్చీలు, చాపలుయెలా వీలైతే అలా వేసి వుంచారు. అక్కడ చేస్తున్న మూన్ లయిట్ డిన్నర్ అందరికీ యెంతో నచ్చింది. ఒకళ్ళిద్దరు టీవీ ఛానెళ్ళ వాళ్ళు కూడా వచ్చారు.
“వూరు యెంతో అందంగా వుంది. ఇదంతా చేయటానికి మీరు పడ్డ శ్రమ, వేసిన పథకాలు చెప్పండి” అందరూ కృష్ణమోహన్ని డిమాండ్ చేసారు.
“చెప్పటానికి యేమీ లేదు. నాకు చిన్నతనం నుండీ కూడా ఈ ఆర్ధిక అసమానతలు అర్థమయ్యేవి కాదు. యెందుకిలా అనుకునేవాణ్ణి. అందుకే నాకు చేతనైంది చేశాను. అయితే ఒక్కటి. యెవరికైనా ఒకరోజు అన్నం పెడితే సరిపోదు. ఆ అన్నం సంపాయించుకునే మార్గం తెలియచేయాలి అనేదాన్ని నేను నమ్ముతాను. అదే వీరందరూ కూడా నేర్చుకున్నారు.” సింపుల్ గా తేల్చేసాడు.
అందరూ డిసప్పాయింట్ అయ్యారు. ఇంతలో కాలనీ వాసుల్లోని ఒక పెద్దాయన లేచి”మా శంకరయ్య సార్ ని చెప్పమనండి. మీకు అన్నీ సక్కంగ తెలుస్తాయి” అని చెప్పాడు.
అందరూ శంకరయ్యను చుట్టుముట్టారు.
“మాకు యెన్ని సార్లు చెప్పుకున్నా తనివి తీరదు. అవడానికి కృష్ణమోహన్ మా అన్నకొడుకే అయినా నాకు గురువుగారు. ఇప్పుడు మనం వున్న ఈ ప్రదేశమంతా వీరి పూర్వీకులదే. ఒట్టి బంజరు భూమి. చిన్నతనంలో వీరందరితో తిరుగుతున్నారని వీరి తల్లితండ్రులు కృష్ణమోహన్ ని చదువులకు విదేశాలకు పంపేసారు. కాని యెప్పుడు సెలవులకు ఇంటికొచ్చినా వూరంతా చుట్టొస్తుండేవారు. ఆ తర్వాత చదువు పూర్తి చేసుకుని ఇంటికి చేరుకున్న మోహన్ కి ఇక్కడి పరిస్తితులు చాలా బాధ కలిగించాయి.”
అక్కడినుండి శంకరయ్య చెబుతున్నట్లుగా కాకుండా గతంలోకి వెళ్ళి తాము చూస్తున్నట్లుగా అనుభూతి చెందసాగారు శ్రోతలు.
“వూళ్ళో వున్న పరిస్తితులు చూసి నాకెందుకు అనుకోలేకపోయాడు కృష్ణమోహన్. అదే సమయంలో వూళ్ళో స్థలాలను ఆక్రమించారని కింద తరగతి వాళ్ళని వెళ్ళగొట్టారు వూళ్ళోని పెద్దవాళ్ళు. తండ్రితో పోట్లాడి బంజరు భూమిలో వాళ్ళకు నివాసాలు యేర్పాటు చేసాడు. కాని ఒకసారి వెళ్ళి చూసేసరికి అపరిశుభ్రత ఆకలి వాళ్ళను ఆక్రమించుకుని వున్నాయి. ఇంట్లో వున్న వెండి బంగారాలు అమ్మి వాళ్ళ ఆకలి తాత్కాలికంగా తీర్చినా ఇలా యెన్నాళ్ళు అన్న ప్రశ్న అతన్ని వేధించసాగింది. ఒక రోజు అందర్నీ కూర్చో బెట్టుకుని చెప్పాడు
“మీ అందరినీ నేనొక్కడిని యెంతోకాలం పోషించలేను. కాని మీ అంతట మీరు హాయిగా బ్రతికే యేర్పాటు నేను చేస్తాను. అందుకు మీరు మీకు సహకరించుకోవాలి. ఒక ఆరునెలలు చూస్తాను. యెంతో కొంత ప్రగతి కనపడాలి. లేదంటే మిమ్మల్ని వదిలేసి వెళ్ళిపోతాను”బెదిరించాడు.
కాని నిరక్షరాస్యత, బద్దకం, సోమరితనం ఆక్రమించుకుని వున్న వాళ్ళు తిండికి వచ్చేవాళ్ళు కాని పనికి పారిపోయేవాళ్ళు. బెత్తం పట్టుకుని వాళ్ళ వెనకాల పడి వాళ్ళను ఒక దారిలో పెట్టడానికి చాలాకాలం పట్టింది. ఒకసారి మాటవినడం మొదలయ్యాక ఇక వెనక్కి చూసుకోలేదు. వీరందరూ కూడా తమకోసం సారు పడుతున్న శ్రమను గుర్తించారు. ఆయన వెళ్ళిపోతే ఇక తమ గురించి పట్టించుకునే వారు వుండరన్న సత్యం గ్రహించారు. ప్రతి వాళ్ళలోను యేదో ఒక ప్రతిభ దాగి వుంటుంది. తమలోని ఆ ప్రతిభను వారు గుర్తించేట్లుగా చేసాడు మోహన్. తర్వాత మోహన్ గ్రామంలోని యువకులను కూడగట్టుకుని పరిసరాల పరిశుభ్రత, చెట్లు నాటడం మీద అవగాహన కల్పించాడు. చిన్నపిల్లలకు చదువు నేర్పే బాధ్యత ఆ యువకులకు అప్పగించాడు. మొదలు గ్రామం లోని పెద్దవాళ్ళు తమ పిల్లలను పాడు చేస్తున్నాడని ఆగ్రహించినా జరుగుతున్న అభివృద్దిని చూసి తాము కూడా గ్రామాభివృద్దిలో భాగస్వాములయ్యారు.
బంజరు భూమిలో పంటలు పండవు కాబట్టి చెప్పులు కుట్టే వాళ్ళందరినీ ఒక చోట చేర్చి ముడిసరుకుని వాళ్ళకు అందచేసి కుటీర పరిశ్రమలు పెట్టించి ఆదాయం యేర్పాటు చేసాడు. ప్రభుత్వం చుట్టూ కాళ్ళరిగేలా తిరిగి మంచినీటి పథకానికి శాశ్వత రూపకల్పన చేసాడు.”
“ ఇవన్నీ చెప్పుకోవడానికి చాలా సులభంగా వున్నాయి. కాని యెన్ని నిద్రలేని రాత్రులు గడిపారో నాకు తెలుసు. వీరి దిగులుతోనే తలిదండ్రులు దాటిపోయారు. అప్పుడే ప్రణతి వీరి భావాల పట్ల ఆకర్శితురాలై కావాలని కోరి పెళ్ళి చేసుకుంది. తమకు పిల్లలు వద్దనుకుని రకరకాల ప్రమాదాల్లో అనాధలైన ఆ పిల్లలను దత్తత చేసుకున్నారు. ఒక్కొక్కళ్ళది ఒక్కో గాధ. దారానికి కట్టిన పూవుల వలె ఒక్క చోట చేరి దేవుని మెళ్ళోని మాలలయ్యారు. ఇప్పుడు ఇక్కడ వీరంతా స్వయం సమృద్దిని సాధించారు. అందుకే వారు ధైర్యంగా పిల్లల చదువులకోసం హైద్రాబాద్ వెళ్ళిపోయారు. అయినా కూడా వారి ఆదాయం లో ఇరవై శాతం ఇక్కడి ట్రస్ట్ కి పంపుతారు . మేమందరమూ కూడా మా ఆదాయం లోఇరవై శాతం ట్రస్ట్ కి ఇస్తాము. యే బ్యాంకుల నుండి మేము లోన్ తీసుకోము. యెవరికి పెట్టుబడి కావాల్సినా అందులోనుండి తీసుకుని మళ్ళీ తీర్చేయాలి. తెలుసా ఇప్పుడు మా వుత్పత్తులు మేము వేరే దేశాలకు యెగుమతి చేస్తున్నాము కూడా. ఇక గ్రామ పరిశుభ్రత గురించి చెప్పాలంటే దాని ఆవశ్యకతను గ్రామ ప్రజలు అర్థం చేసుకున్నారు. ఆచరిస్తున్నారు. ముఖ్యంగా శ్రమించడంలోనే అందం , ఆనందం వున్నదని మేము తెలుసుకున్నాము.”
ఒక మంచి సినిమా చూస్తున్నట్లుగా నిశ్శబ్దంగా వింటూ వుండి పోయారు అందరూ. చెప్పడం ఆపగానే కరతాళ ధ్వనులు మిన్ను ముట్టాయి.
“నన్ను క్షమించు మోహన్…నేను చెప్పేవాడిని అయితే నువు చేతల వాడివి”అభినందించాడు శాంతకుమార్ మోహన్ ని.
ఆప్యాయంగా ఆలింగనం చేసుకున్నాడు మోహన్.
మనసంతా విశాలమవుతుండగా కొత్త ప్రపంచంలోకి వెళ్ళాలని వువ్విళ్ళూరుతూ తిరుగు ప్రయాణం అయ్యారు అందరూ. .

*****

బాధ్యతను మరచిపోలేక…

రచన: భవాని ఫణి

“అమ్మాయ్, ఈ రోజు పంచమే కదూ ” అన్న మాటలకి లంచ్ బాక్స్ సర్దుతున్న మాధవి ఉలికిపడి తలెత్తి చూసింది.
స్కూల్ కి వెళ్ళడానికి రెడీ అయిపోయి తొందర తొందరగా హోమ్ వర్క్ పూర్తి చేస్తున్న పదేళ్ల సిరి రాయడం ఆపేసి ఆమె వైపే చూస్తోంది.
“సిరీ, టైమైపోతుంటే ఏమిటి ఆ వేళాకోళం, హోంవర్క్ కంప్లీట్ చెయ్యి ముందు ” అంది మాధవి, కూతురు ఈ మాటలు ఏ సీరియల్ లో విని ఉంటుందా అని ఆలోచిస్తూ.
“నా పేరు సిరి కాదు, రుక్మిణి ”
“చూడు… నీ ఆటలకి ఇప్పుడు టైమ్ కాదు. రెడీ అవ్వు తొందరగా ” అంటూ మళ్ళీ తన పనిలో పడింది మాధవి.
తల్లి మాటలు పట్టించుకోకుండా సిరి హాల్లో నాలుగు వైపులా కలియజూసింది. ఆమె దృష్టి పూజ గది దగ్గర ఆగిపోయింది. చేతిలో పెన్సిల్ టేబుల్ మీద పడేసి ఆ గదివైపు నడిచింది. గదిలో కొంచెం సేపు వెతికి తనకి కావాల్సిన పుస్తకం తీసుకుని మళ్ళీ హాల్లోకి వచ్చి బాసింపట్టు వేసుకుని కూర్చుంది.
“ఇక్ష్వాకు వంశ ప్రభవో రామో నామ జనైహి శ్రుతః
నియతాత్మా మహావీర్యో ద్యుతిమాన్ ధృతిమాన్ వశీ ”
అంటూ రామాయణం ముందు పెట్టుకుని గంభీరంగా ఒక శ్లోకం చదవడం మొదలు పెట్టింది సిరి.
ఈ సారి నిజంగానే ఆశ్చర్యపోయింది మాధవి. సిరికి తెలుగు చదవడమే రాదు; అలాంటిది ఇంత కష్టమైన శ్లోకం ఎలా చదవగలదు! ఎక్కడైనా నేర్చుకుని ఇప్పుడు చదువుతున్నట్టుగా నటించి ఆట పట్టిస్తోందేమోనని అనుమానం వచ్చి, వెనక నించి పుస్తకంలోకి తొంగి చూసింది. నిజంగా అక్కడ ఉన్న శ్లోకమే చదువుతోంది.
మాధవికి కంగారొచ్చింది ఈసారి. సతీష్ ఈ రోజు తొందరగా ఆఫీస్ వెళ్ళిపోయాడు ఏదో పని ఉందని. టేబుల్ మీద ఉన్న మొబైల్ అందుకుని అతనికి డయల్ చేసింది. విషయం చెబుతుండగానే సిరి అలా పుస్తకం మీదకి వాలిపోవడం చూసి, మొబైల్ పక్కన పడేసి కూతుర్ని చేతిలోకి తీసుకుంది గాభరాగా. అవతలి నించి ఫోన్ లో సతీష్ హలో హలో అంటున్నాడు.

రెండు గంటల తర్వాత హాస్పటల్ లో ఉన్నారు ముగ్గురూ. స్టెతస్కోప్ తో సిరిని పరీక్షిస్తున్న డాక్టర్ గారి వైపు ఆదుర్ధాగా చూస్తోంది మాధవి.
“కళ్ళు తిరిగి పడిపోయిందేమో అని కంగారుపడ్డాను డాక్టర్ గారూ, రెండు మూడు సార్లు పిలవగానే లేచింది. అంతకుముందు జరిగిందేమీ గుర్తులేనట్టు నార్మల్ గానే మాట్లాడుతోంది. ఏమైదంటారు ” ఆత్రంగా అడిగింది. .
” షి ఈజ్ పర్ఫెక్ట్ లీ ఆల్ రైట్. పాప ఏదో తమాషా చేసినట్టుందమ్మా ” అన్నాడాయన చిన్నగా సిరి బుగ్గ మీద తడుతూ.
“గొంతు తనదే అయినా మాట్లాడే పధ్ధతి మాత్రం ఎవరో పెద్దవాళ్ళదిలా అనిపించింది” అంది మాధవి ఇంకా అనుమానం తీరక.
“ఇదే ఫస్ట్ టైం కదమ్మా ఇలా జరగడం, చూద్దాం లే” అని నవ్వుతూ టేబుల్ మీద ఉన్న బాక్స్ లోంచి రెండు చాక్లెట్స్ తీసి సిరి చేతికిచ్చారు ఆయన.

*****

దేశ రాజధాని ఢిల్లీకి యాభై కిలోమీటర్ల దూరంలో, హర్యానా రాష్ట్రంలో ఉన్న సోనీపట్ అనే సిటీలో ఉంటున్నారు సతీష్ – మాధవి. అతనిది విజయవాడ దగ్గర ఒక పల్లెటూరు. ఉద్యోగరీత్యా సతీష్ ఇక్కడికి వచ్చి పదిహేనేళ్లవుతోంది. వాళ్ళ ఊరికే చెందిన మాధవిని, పెద్దవాళ్ల అభీష్టం మేరకు పెళ్లి చేసుకున్నాడు. సిరి పుట్టింది కూడా ఇక్కడే. ఇద్దరి పేరెంట్స్ ఆంధ్రాలో వాళ్ళ ఊరిలోనే ఉంటున్నారు. వీళ్లు ఎన్నిసార్లు రమ్మని పిలిచినా అంత దూరం రాలేమని దాటవేస్తూ ఉంటారు. సిరి వింత ప్రవర్తన గురించి చెప్పటం వల్ల తల్లితండ్రుల్ని, అత్తమామల్ని మరింత కంగారు పెట్టడం తప్ప ఉపయోగం ఏమీ ఉండదని తెలుసు మాధవికి. అందుకే ఎవరితోనూ చెప్పలేదు.

*****

నెల రోజులు మామూలుగానే గడిచిపోయాయి. మాధవి సతీష్ లు దాదాపుగా ఈ విషయం మరిచిపోతున్న సమయంలో జరిగిందా సంఘటన.
ఆ రోజు ఆదివారం. కంగారేముందని మాధవి తొందరగా నిద్ర లేవలేదు. వంటింట్లో ఏవో చప్పుళ్లు అవుతుంటే మెలకువ వచ్చింది ఆమెకి. పక్కన చూస్తే సతీష్ ఇంకా నిద్రపోతూ కనిపించాడు. ఎవరా అనుకుంటూ కొంచెం భయంగానే వంట గదిలోకి వెళ్ళింది. అక్కడి వాతావరణం చూసి ఒక్కసారిగా అదిరిపడింది.
గ్యాస్ స్టవ్ బర్నర్స్ రెండూ మండుతున్నాయి. స్టూల్ వేసుకుని, దాని మీద నిలబడి సిరి వంట చేస్తోంది. అంతే కాదు, సిరి తన చీర కట్టుకుని ఉంది. అది కూడా కచ్చా పోసి కట్టుకుంది. తలస్నానం చేసినట్టుంది, జుట్టు ముడి పెట్టుకుంది. గుమ్మలో నిలబడిన మాధవి వైపు ఓ సారి చూసి మళ్ళీ తల తిప్పుకుంది.
“ఇంట్లో ఒక్క నిక్కార్సైన సిల్కు రవిక కూడా లేదేమిటే, ఈ కలగలుపు కాటన్ గుడ్డలే తడిపి మడి కట్టుకున్నాను… ఆరిపోవచ్చాయి. తగలకు నన్ను” అంది పెద్ద ఆరిందాలా.
కూతురు మాట్లాడిన వాటిలో కొన్ని పదాలు తనే ఎప్పుడూ మాట్లాడలేదు. అలాంటిది సిరి ఎలా మాట్లాడుతోంది! ఆ చీర అలా ఎలా కట్టుకోవాలో తనకే తెలీదు. సిరి ఎలా కట్టుకుంది! విస్తుపోతూ దూరం నించే కూతురు ఏం వండుతోందో చూసింది మాధవి. ఒక పక్క చక్కరపొంగలి, పులిహోర ఉన్నాయి. స్టవ్ మీద పప్పు అన్నం ఉడుకుతున్నాయి గిన్నెల్లో. గుత్తి వంకాయ కారం పెట్టి వండిన కూర, పులుసు కూడా కనిపిస్తున్నాయి పక్కనే.

“మావిడికాయ ఉంటే కాస్త పచ్చడి కూడా చేసి పడేసేదాన్ని. కొంచెం అసింటా జరుగు. పూజకి వేళ మించిపోతోంది ” అంటూ సిరి చీర కొంగు దగ్గరగా పెట్టుకుని మాధవికి తగలకుండా బయటకి వచ్చి పూజ గదిలోకి వెళ్ళింది.
తడబడుతున్న కాళ్లతో కూతురి వెనకే వెళ్లి పూజ గది గుమ్మంలో నిలబడింది మాధవి. గదంతా కడిగి ముగ్గులు పెట్టి ఉంది. పూజ సామాగ్రి సిద్ధం చేసి ఉన్నాయి. వత్తి మత్తి చేసి పక్కన పెట్టుకున్నట్టుంది ముందే. కుందిలో నూనె పోసి వెలిగించి దీపారాధన చేస్తోంది సిరి, ఏదో వల్లె వేస్తునట్టుగా పెదాలు కదిలిస్తూ.
అంతలో తలతిప్పి మాధవిని చూసింది. “ఈవేళ వాడి పుట్టినరోజు. అందుకే ఇవన్నీ చేసాను. పూజ అయిపోగానే మహా నైవేద్యం పెట్టేస్తాను” అని “ఇంట్లో అరిటాకు ఏమైనా ఉందా?” అంది మళ్ళీ.
మాధవి పాలిపోయిన ముఖంతో లేదన్నట్టుగా తల అడ్డంగా ఊపింది. సరేలే, కొత్త కంచం ఏమైనా ఉంటే బయటకి తియ్యి…వాడంది… అందరూ తిన్న వాటిలో నేను తినను” అని చెప్పి ఓ కేశవాయ స్వాహా,
నారాయణ స్వాహా, మాధవాయ స్వాహా అని చదువుతూ ఆచమనం చెయ్యసాగింది.
ఆందోళనతో, భయంతో సతీష్ ని లేపడానికి మాధవి బెడ్రూం లోకి పరుగు తీసింది. ఇద్దరూ వచ్చి చూసేసరికి అక్కడే మందిరం దగ్గర, తను కట్టుకున్న చీర కొంగు పరుచుకుని పడుకుని నిద్రపోతోంది సిరి. తమ గారాల పట్టిని నిస్సహాయంగా చూస్తుండి పోయారు భార్యాభర్తలిద్దరూ అలాగే కొంత సేపు.

“ఈ సారి మేటర్ కొంచెం సీరియస్ గా తీసుకోవాలనిపిస్తోంది. ఫిజికల్ గా పాపకి సమస్య ఏమీ లేదు. నాకు తెలిసిన చైల్డ్ సైకియాట్రిస్ట్ ఒకరు ఉన్నారు. ఆయనకి చూపించండి ” అన్నారు డాక్టర్ బలదేవ్ రాజ్ గారు. సిరిని మాధవితో బయటకి పంపించి సతీష్ తో ఈ విషయం చెప్పారాయన.

*****
మాధవికి చాలా ఆందోళనగా ఉంది.సిరి ఎప్పటిలాగే స్కూల్ కి వెళ్ళిపోతోంది. అయినా ఎప్పుడు ఏం జరుగుతుందో అని టెన్షన్ ఎక్కువై పోతోంది ఆమెకి. డాక్టర్ గారు చెప్పిన మరుసటి రోజే సిరిని చైల్డ్ సైకియాట్రిస్ట్ దగ్గరికి తీసుకెళ్లారు. ఆయన ఎదురుగా సిరి చాలా నార్మల్ గా బిహేవ్ చేసింది. ఆయన కూడా కొన్ని రోజులు ఆగి చూడమనీ, మళ్ళీ మళ్ళీ ఇటువంటి ఎపిసోడ్స్ రిపీట్ అయితే చూద్దామనీ, ప్రస్తుతం
అయితే మెడికేషన్ ఏమీ పెట్టడం లేదనీ చెప్పి పంపేసారు.

ఆమెకి మరో అనుమానం కూడా కలుగుతోంది. దెయ్యాలు ప్రేతాత్మలు గురించి మాధవికి పెద్దగా నమ్మకం లేదు; కానీ సిరిని చూస్తుంటే అలా ఆలోచించక తప్పడం లేదు. సతీష్ కి చెబితే కోప్పడుతున్నాడు. ఎవరు సహాయం చెయ్యగలరా అని ఆలోచించగా ఆలోచించగా, ఆమెకి హనుమంతుడి గుళ్ళో పూజారి గారు గుర్తు వచ్చారు. ఆయన చాలా విజ్ఞానం కలిగిన వ్యక్తిలా అనిపిస్తారు. ఆయన్ని అడిగితే ఏమైనా చెప్పగలరేమో ! అనుకున్నదే తడువుగా బయలుదేరి గుడికి వెళ్ళింది మాధవి. మద్యాహ్నం టైమ్ కావడం వల్ల ఆయన ఖాళీగా కూర్చుని ఏదో చదువుకుంటున్నారు.
మాధవి మెల్లగా ఆయన దగ్గరకి వెళ్లి నమస్కరించి జరిగిన విషయమంతా చెప్పింది. తనకి ఏమైనా దారి చూపించమని వేడుకుంది. ఆయన చాలా సేపు ఆలోచించారు.
“ఇక్కడికి రెండొందల కిలోమీటర్ల దూరంలో బృందావనం అనే ఊళ్ళో పెద్ద కృష్ణుడి మందిరం ఉంది ఇస్కాన్ వారిది. అక్కడ ‘గురు దాస’ అనే ఒక పూజారి ఉన్నారు. ఆయన మీ సమస్య ని పరిష్కరించగలరని నాకు అనిపిస్తోంది. ప్రయత్నించి చూడండి, ఆ తర్వాత భగవదేచ్ఛ” అన్నారాయన హనుమంతుడి విగ్రహం వైపు తిరిగి నమస్కరిస్తూ.

*****

రెండు రోజుల తర్వాత
“ఎక్కడికి నాన్నా వెళ్తున్నాం?” కార్ డ్రైవ్ చేస్తున్న తండ్రిని అడిగింది సిరి.
“బృందావనం అని… కృష్ణుడు చిన్నప్పుడు అక్కడే ఆడుకున్నాడమ్మా ”
ఓహో, మట్టి తినేస్తాడు, పాము మీదెక్కి డాన్స్ చేస్తాడు. అందర్నీ బాగా ఏడిపిస్తాడు. కృష్ణా చాలా అల్లరి కద నాన్నా” అంది సిరి తన కార్టూన్ పరిజ్ఞానాన్ని ఉపయోగించి.
“అవునమ్మా, కానీ కృష్ణుడేం చేసినా లోకకళ్యాణం కోసమే అంటే అందరి మంచి కోసమే చేసాడు.”
“మరి కొంచెం పెద్దయ్యాక పాపం ఎంతో బాగా చూసుకున్న యశోదమ్మని వదిలేసి వాళ్ళ అసలు మమ్మీ దగ్గిరికి ఎందుకు వెళ్ళిపోయాడు?”
వారి వారి పూర్వ జన్మల ఫలాన్ని అలా అనుభవించవలసి వస్తుందని చెబుదామనుకున్న సతీష్, సిరి ఇవన్నీ అర్ధం చేసుకోలేదని, పైగా లేని పోని కన్ఫ్యూజన్ లో పడుతుందని భావించి మాట మార్చేసాడు
“సిరీ.. ఆ ఫ్లవర్స్ చూడు ఎంత బాగున్నాయో!” అంటూ.

*****

తెల్లవారుఝామునే బయలుదేరడం వల్ల తొమ్మిదయ్యేసరికి గుడికి చేరుకున్నారు. మనోహరంగా ధవళ వర్ణంలో మెరిసిపోతున్న ఆ అందమైన కట్టడాన్ని చూడగానే వారి శరీరంలోని ఆణువణువూ ఉత్సాహంతో
ఉరకలు వేసింది. ఆ మందిర ప్రాంగణంలోకి అడుగు పెట్టగానే భక్తి భావం పున్నమి నాటి వెన్నెల్లా మనసంతా ఆక్రమించుకుంది.
ముందుగా గుడి చుట్టూ తిరిగి ఆ అద్భుతమైన కట్టడపు సౌందర్యాన్ని తనివితీరా చూసారు. సిరి ఎంతో హుషారుగా ఆ ప్రాంతమంతా పరుగులు తీసింది. ముట్టుకుంటే మాసిపోయేంత శుభ్రంగా ఉన్నాయి పరిసరాలన్నీ.
తర్వాత లోపలికి ప్రవేశించి దైవ దర్శనం చేసుకున్నారు. మధ్యలో కృష్ణ బలరాములుండగా ఎడమ వైపు గోపి, లలిత,విశాఖలతో కూడి రాధాకృష్ణులు కనువిందు చేసారు.
నార్త్ ఇండియన్స్, టెంపుల్స్ లో తల కప్పి ఉంచుకుంటారన్న విషయం గుర్తు వచ్చి, మాధవి చున్నీ తల మీదకి లాక్కుని కృష్ణుడికి భక్తిగా నమస్కరించింది. తన సమస్యని పరిష్కరించమని, తన సిరిని మళ్ళీ ఎప్పటిలాగే చెయ్యమనీ ప్రార్ధించింది.
అక్కడి పూజారి గారిని ‘గురు దాస’ గారి గురించి అడిగాడు సతీష్. ఆయన సభా ప్రాగణంలో ప్రసంగిస్తున్నారనీ, కొంత సేపు వేచి ఉండాల్సి వస్తుందనీ అక్కడికి వెళ్లే మార్గం చూపించారాయన.

*****

సభా ప్రాంగణమంతా భక్తులతో కిట కిటకిట లాడిపోతోంది. కాషాయ రంగు వస్త్రాలు ధరించిన ఒక వృద్ధుడు అక్కడ ఇంగ్లీష్ లో అనర్గళంగా ప్రసంగిస్తున్నారు. ఎందఱో స్వదేశీయులు, విదేశీయులు సంప్రదాయక దుస్తులు ధరించి అమితమైన భక్తి శ్రద్ధలతో ఆయన ప్రసంగాన్ని వింటున్నారు. ఆడవాళ్లు చీరలు,మగవాళ్లు పంచెలు కట్టుకుని, పాలరాతి బొమ్మలు ప్రాణం పోసుకుని వచ్చినట్టుగా కూర్చుని ఉన్న ఫారినర్స్ ని చూస్తే మాధవికి ముచ్చటేసింది.
రెండు గంటల తర్వాత ఆయనతో మాట్లాడే అవకాశం లభించింది సతీష్ మాధవిలకి. సిరి మాధవితో దూరంగా పంపి గురుదాసగారికి వాళ్ళ సమస్య వివరించాడు సతీష్. అంతా ఓపికగా విని మెల్లగా తల పంకించారు ఆయన. తర్వాత సిరిని పిలిపించి ఎదురుగా కూర్చోబెట్టుకున్నారు. తదేకంగా ఆమె కళ్ళలోకి చూడసాగారు. కొంతసేపటికి సిరి ట్రాన్స్ లోకి వెళ్ళినట్టుగా బిగుసుకుపోయింది.
“చెప్పమ్మా, నీ పేరు ఏమిటి?” అని తెలుగులో అడిగారు.
“నా పేరు రుక్మిణి.” అంది సిరి.
“నీ కుటుంబం గురించి చెప్పమ్మా.”
“మాది రావులపాలెం దగ్గర గోపాలపురం. మావారి పేరు జగన్నాధ శర్మ. ఆయన స్కూల్లో మాస్టారుగా పని చేసేవారు. మాకు ముగ్గురు అబ్బాయిలు. పెద్దవాళ్లిద్దరూ బాగానే ఉండేవారు. మూడో వాడు విశ్వనాధ శర్మ మాత్రం కొంచెం అమాయకుడు. వాడికి నడక,మాటలు అనీ రావాల్సిన సమయం కంటే ఆలస్యంగానే వచ్చాయి. చదువు కూడా అంతంత మాత్రమే. ఎలాగో పది వరకు చదివించి గుమస్తా ఉద్యోగం వేయించారు వాళ్ళ నాన్నగారు. వాడు ఎంత అమాయకుడో అంత మంచివాడు. అందరికీ సాయం చెయ్యాలని చూసేవాడు. కానీ అందరూ వీడ్ని ఏడిపించి ఆనందించేవారు. అందుకే ఎప్పుడూ నా ప్రాణాలన్నీ వాడి మీదే ఉండేవి.” ఒక్క నిమిషం ఊపిరి తీసుకుని మళ్ళీ చెప్పసాగింది సిరి.
“అంతా బాగానే ఉన్నా వాడి నడకలో, మాట తీరులో కనిపించే అమాయకత్వం చూసి ఎవరూ పిల్ల నివ్వలేదు. పెళ్లి చేద్దాం అని చాలా రోజులు ప్రయత్నం చేసి కుదరక ఊరుకున్నారు వాళ్ళ నాన్న. నా పెద్ద కొడుకులు పెళ్లిళ్లు చేసుకుని మంచి ఉద్యోగాల్లో స్థిరపడ్డాక చాలా ఏళ్ళ పాటు నేను, మా వారు, విశ్వనాధం దగ్గరే ఉండేవాళ్ళం. కానీ విధి మమ్మల్ని అనారోగ్యం రూపంలో దెబ్బతీసింది. కాన్సరుతో ఆయన, పక్షవాతంతో నేను ఇంచుమించుగా ఒకేసారి మంచాన పడ్డాం. తప్పని పరిస్థితుల్లో మా పెద్ద కొడుకు దగ్గరకి వెళ్లి ఉండాల్సి వచ్చింది” ఆపకుండా చెబుతోన్న సిరిని చూసి మాధవి కలవరపడి ఏదో అడగబోయింది. గురు దాస మాట్లాడవద్దన్నట్టు గా సైగ చేసారు.
సిరి ఇంకా చెబుతూనే ఉంది.
“మా కోడలి గురించి చెడుగా చెప్పడం నాకు ఇష్టం లేదు. కానీ ఎలాగో వంట చేసి పెట్టడమే ఆ పిల్లకి గండంగా ఉండేది. అందుకే మా విశ్వనాధం ఉద్యోగం మానేసి మా చాకిరీకి సిద్ధపడ్డాడు. అలా ఐదేళ్ల పాటు వాడి శరీరంలోని ఆణువణువూ మేము పీల్చి పిప్పి చేసాం. కదలలేని, మాట్లాడలేని అశక్తతతో వాడి కష్టాన్ని చూస్తూ నేను మౌనంగా కన్నీరు కార్చేదాన్ని. ఇద్దరికీ స్నానాలు చేయించడం, అన్నాలు తినిపించడం, మేము పాడు చేసిన బట్టలు శుభ్రం చెయ్యడం…వాడు చెయ్యని పని లేదు. ఆఖరికి ఓ మంచి కాలాన ఆయనా, నేనూ కొద్ది రోజుల తేడాలోనే వాడికి విముక్తి ప్రసాదించాం. కానీ ఏం ప్రయోజనం? ఇప్పుడు కూడా అన్నీ కష్టాలే నా బిడ్డకి. మా వల్ల ఉద్యోగం పోగొట్టుకున్నాడు. వదినగారి సూటి పోటి మాటలు పడలేక ఇల్లు వదిలి దేశాలు పట్టాడు. తినడానికి తిండి లేదు. కట్టు బట్టలతో ఎండకి ఎండుతూ వానకి తడుస్తూ బికారిలా తిరుగుతున్నాడు. పెద్ద వయసుతో, అనారోగ్యంతో బాధపడుతున్నాడు. ఇంకా ఎంత నరకం అనుభవించాలో నా చిట్టి తండ్రి.” అంటూ నోటికి చెయ్యి అడ్డం పెట్టుకుని ఏడవసాగింది సిరి.
మాధవి ఒక్క ఉదుటున లేచి కూతురి దగ్గరికి వెళ్లబోయింది. ఆగమన్నట్టుగా చెయ్యి చూపించిన గురు దాస, మెల్లగా అ పాప తల మీద చెయ్యి వేసారు. సిరి వెంటనే ఏడుపు ఆపేసి, మత్తులోకి జారిపోయి, అక్కడే పడుకుని నిద్రపోయింది.
“కొంతసేపు పాపని విశ్రాంతి తీసుకోనివ్వండి. ప్రమాదం ఏమీ లేదు.” అన్నారు గురు దాస, కంగారు పడుతున్న మాధవి వైపు చూసి.
“స్వామీ, పాపకి దెయ్యం…” అని అర్దోక్తి గా ఆపేసింది మాధవి.
“లేదమ్మా లేదు, ఆమె రుక్మిణమ్మగారే. మహా సాధ్వి; గొప్ప భక్తురాలు. చేసుకున్న పుణ్యకర్మల ఫలంగా తర్వాతి జన్మని తనే ఎంచుకునే అర్హత సంపాదించి, మీ ఇంట్లో జన్మించింది. కానీ కుమారుని మీద ఉన్న వెర్రి ప్రేమ, అతని ప్రస్తుత దుస్థితి, ఆమెకి పూర్వ జన్మ స్మృతుల్ని కలిగిస్తున్నాయి.”
“ఆవిడకి మేం తెలీదు కదా. ఎవరనుకుని మాతో మాట్లాడుతున్నారు?” స్వామీజీ చెప్పింది పూర్తిగా నమ్మలేక అడిగాడు సతీష్.
“గత జన్మ స్మృతి కలగడమనేది, చాలా ఒత్తిడితో కూడుకున్న విషయం. కుమారుని గురించి దిగులు కనుక, ఆ ఆలోచన తప్ప, మిగిలిన తర్కాలేవీ అటువంటప్పుడు స్ఫురణకు రావు.”
” ఎలా స్వామీ, ఈ సమస్యకి ఏమిటి పరిష్కారం? సిరికి ఆ జ్ఞాపకాలు రాకుండా ఏమైనా చెయ్యండి.” బేలగా అడిగింది మాధవి.
“ఒకే ఒక్క పరిష్కారం ఉంది. ఇప్పుడు ఆ విశ్వనాధ శర్మ ఎక్కడ ఉన్నాడో నేను చెప్పగలను. బాగా ముసలివాడు అయిపోయాడు. ఎన్నో కష్టాల్ని అనుభవిస్తున్నాడు. మీరు అతన్ని తీసుకుని వచ్చి, చివరి దశలో బాగా చూసుకోగలిగితే, పాపకి ఆ జ్ఞాపకాల నుండి విముక్తి కలిగే అవకాశం ఉంది. లేని పక్షంలో నాకు కూడా అదిశక్తికి మించిన పనే అవుతుంది.” అని ఆగి మళ్ళీ అన్నారు గురు దాస.
“అతనికి గానీ, పాపకి గానీ ఏమీ చెప్పాల్సిన అవసరం లేదు; కేవలం ఒక చోట ఉంచితే చాలు. అలా మీరు చేయగలిగితే, ఇక మీదట అమ్మాయికి పూర్వ జన్మ స్మృతులు రాకుండా నేను చెయ్యగలను.”
మాధవి, సతీష్ లు ఒకరి ముఖం మరొకరు చూసుకున్నారు. ఇద్దరూ ఒక నిర్ణయానికి వచ్చినట్టుగా ఒకేసారి అన్నారు, “అలాగే చేస్తాం స్వామీ ”

*********

“మమ్మీ, తాతయ్య డిన్నర్ కి టైం అయింది. రెడీ చేసావా?” అని అరిచింది సిరి అప్పటివరకు చూస్తున్న టీవీ కట్టేస్తూ.
“అయిపోవచ్చింది రా, ఫైవ్ మినిట్స్.” అని వంటింట్లోంచి సమాధానం చెప్పింది మాధవి.
” ఏంటి మమ్మీ, డోరేమాన్ అయిపోయింది. అంటే సెవెన్ కదా, ఏంటి లేట్?” వంటింట్లోకి వచ్చి, నడుం మీద చేతులు వేసుకుని కోపంగా అడిగింది సిరి.
“ఈలోగా తాతయ్యని లోపలికి తీసుకొచ్చి మెడిసిన్స్ ఇవ్వు, పెట్టేస్తాను అన్నం.” అంది మాధవి.
సరేనని, రయ్యిమంటూ బయటకి పరిగెట్టింది సిరి.
బాల్కనీలో కూర్చుని రోడ్డున పోయేవాళ్లని చూస్తున్న విశ్వనాధాన్ని చెయ్యి పట్టుకుని లోపలికి తీసుకొచ్చి, ఆయన మంచం మీద కూర్చో బెట్టింది. స్టూల్ తెచ్చి ఎదురుగా వేసింది.
మంచి నీళ్లు, మందులు తెచ్చి ఆయన చేతికిచ్చింది. “వేసుకో తాతయ్యా, అన్నం తిందువు గాని” అంటూ.
ఈలోగా మాధవి పొగలు కక్కుతున్న అన్నం, కూర వేసి ఉన్న కంచం తీసుకొచ్చి స్టూల్ మీద పెట్టింది. సిరి, ఆయన తింటున్నంత సేపూ పక్కనే కూర్చుని కబుర్లు చెబుతూ ఆయనకి ఏం కావాలో చూడసాగింది. భోజనం అయిపోగానే టవల్ తీసుకొచ్చి, తనే ఆయన మూతి తుడిచి, చెయ్యి తుడుచుకోమని అందించింది.
విశ్వనాధంగారు చేతుల్తో పాటు కళ్లు కూడా తుడుచుకున్నారు. “ఎందుకురా తల్లీ, నేనంటే నీకంత ప్రేమ” అంటూ.
అంతే… సిరి చక్రాల్లాంటి కళ్లనిండా నీళ్లు తిరిగిపోయాయి. “నువ్వేడవకు తాతయ్యా, నువ్వేడిస్తే నాకూ ఏడుపొస్తుంది” అంటూ గారాలు పోవడం మొదలు పెట్టింది.
రోజు దాదాపుగా ఒక పావుగంట పాటు సాగే ఈ ప్రహసనాన్ని చూడటానికి అలవాటు పడిపోయిన మాధవి, నవ్వుకుంటూ వంటింట్లోకి వెళ్లిపోయింది.

**************

విశ్వపుత్రిక వీక్షణం – రెక్కలకొండ

రచన: డా.విజయలక్ష్మీ పండిట్

జయ డైనింగు హాల్లోకొచ్చి “విహన్‌ను పిలిచాను వస్తున్నాడు” అంటూ భర్త అనిల్‌ వైపు తిరిగి, ”విహన్‌ మన పెరటి తోటలో వేపచెట్టును చూస్తూ నిలబడి చేతులూపుతూ మాట్లాడుతున్నాడండి. ఎవరితో మాట్లాడుతున్నావు నాన్నా అంటే, అదిగో ఆ వేప చెట్టుతో మాట్లాడుతున్నాను. అది కొమ్మల చేతులతో పిలిచి నవ్వుతూ మాట్లాడుతుందమ్మా. దానికి పెద్ద కండ్లు, నోరు కూడా వున్నాయి చూడు అంటాడు. నాకు కనిపించడంలేదండి”అంటూ ఆందోళన పడింది జయ.అనిల్‌కు అంతా అర్థమయింది. తనకు వున్నట్టే పెరిడోలియా (Pareidolia) మానసిక స్వభావం విహన్‌కు వున్నట్టుందని గ్రహించాడు.
తన బాల్యంలో పెరడోలియా ప్రభావం వల్ల తన ఊహా, కలల జగత్తులో తన ‘రెక్కల కొండ’ అనుభవం జయకు చెప్పాల్సిన సందర్భం వచ్చిందని గ్రహించాడు.
”నాలాగే విహన్‌కు ‘పెరిడోలియా’ వున్నట్టుంది”అన్నాడు.
చిన్న తనంలో తనను అలరించి తన భవిష్యత్తుకు బాటలు వేసిన ఆ రెక్కల కొండ పేరు
“విహన్ “ అనిల్ కొడుకుకు పెట్టాడు.
”పెరిడోలియా’ అంటే ఏమి, ఏమి టా కథ”అని అడిగింది భార్య జయలక్ష్మి.
”పెరిడోలియా అనేది ఒక మానసిక లక్షణం, మనసు ఒక అవాస్తవ ఆకారం లేదా శబ్దం వల్ల ప్రేరణ పొందుతుంది. ఆ ప్రేరణ వల్ల ప్రాణం లేని వస్తువులతో మనిషి ఆకారాలను లక్షణాలను ఊహించుకుంటారు. ఆ పెరిడోలియా ప్రేరణ వల్ల నేను నా బాల్యంలో కొండకు కండ్లు, రెక్కలున్నట్టు, మాట్లాడినట్టు, నన్ను తనపై కూర్చోబెట్టి త్రిప్పినట్టు ఊహించుకుంటూ ఒక విధమైన కలల జగత్తులో ఉండిపోయేవాడిని” అంటూ భార్యకు తన అనుభవం చెప్పడం మొదలుపెట్టాడు అనిల్‌ .అనిల్‌ కండ్ల ముందు తన బాల్యంలో ఆ ఊహల,కలల సంఘటనలు సినిమా ఫ్లాష్‌బ్యాక్‌లా రీలు తిరిగింది.

***

అనిల్‌ తన రూమ్‌లో కిటికీలోనుండి దూరంగా చూస్తూ నిలబడున్నాడు.
”అనీల్‌…నాన్నా.. అనీల్‌ ఎక్కడున్నావు” అంటూ వాళ్ళ అమ్మ సరళ పిలుస్తూ రూమ్‌లోకి తొంగి చూసింది. తొమ్మిదేండ్ల అనిల్‌ కిటికీ నుండి తన చూపులను వెకనక్కు తిప్పి చూస్తూ ” ఇక్కడ ఉన్నానమ్మా” అన్నాడ. టిఫిన్‌ తినకుండా ఏం చేస్తున్నావురా…బ్రేక్‌ఫాస్ట్‌ చేద్దువుగాని రా”
అని” ఇంతకీ అంతగా ఏం చూస్తున్నావు కిటికీ నుండి”అని అనీల్‌ దగ్గరకొచ్చింది సరళ .ఎత్తయిన ప్రదేశంలో వుండే తమ ఇంటి కిటికీలో శీతాకాలపు మంచుతెరలలో నీలగిరి కొండల అందలాను చూడాలేకాని వర్ణించడం కష్టం అనుకునేది. ఆ పరిసర ప్రాంతం టీ తోటలతో పచ్చగా మెలికలు తిరుగుతూ కనిపించే ఘాట్ రోడ్లతో పచ్చగా, ఆహ్లాదంగా ఉంది. నీలంగా కోన్‌ ఆకారంలో పొగమంచుతో కప్పబడి అందంగా హుందాగా నీలాకాశం తెరముందు నిలబడి వున్న కొండను చూపించాడు. ”ఆ కొండ పిలుస్తూందమ్మా నన్ను రెక్కలు చాచి పిలుస్తూంది” అన్నాడు.
సరళ వింతగా చూస్తూ ”కొండ పిలవడమేమిటిరా.ఏదైనా కలగాని వచ్చిందా,ఇంకా నిద్ర, కలలోనుండి బయటపడలేదా!” అని కొడుకు మాటలను కొట్టిపారేసి రా టిఫిన్‌ చేద్దువుగాని నాన్న వెయిట్ చేస్తున్నారు నీ కోసం” అని కొడుకు చేయిపట్టుకుని నడిపించుకుంటూ వెళ్ళింది డైనింగు హాల్‌లోకి. అనిల్‌ కిటికీ నుండి ఆ కొండవైపు చూస్తూ వెళ్ళాడు.

అది ఆదివారం సాయంకాలం. కిటికి ప్రక్కన తన టేబుల్‌పై రంగులు, బ్రష్‌లు పెట్టుకుని స్టాండుకు తగిలించిన డ్రాయింగు పేపర్‌పై ఆ కొండను పదే పదే చూస్తు పెయింట్ చేస్తున్నాడు అనిల్‌.
అనిల్ కు పెయింటింగ్ అంటే ఇష్టం. వాళ్ళ నాన్న రవికుమార్ ఎంకరేజ్మెంట్ వల్ల పెయంటింగ్ క్లాసులకు వెళతాడు.
అనిల్‌ వాళ్ళ నాన్న రవికుమార్‌ కొడునుకు సాయంత్రం వాక్‌కు తీసుకెళదామని అనీల్‌ రూమ్‌లోకి వచ్చి కొడుకు గీసిన బొమ్మవైపు ఆశ్చర్యంగా చూస్తున్నాడు.
”ఏంటి నాన్నా.. అనిల్‌ ఆ కొండకు రెక్కలు కండ్లు గీశావు. చాలా వింతగా బాగుంది నీ ఇమాజినేషన్‌” అన్నాడు.
”కాదు నాన్నా.. ఆ కొండకు నిజంగానే రెక్కలు, కండ్లు వున్నాయి. నా వైపు చూస్తూ రెక్కలు చాచి పిలుస్తుంది అప్పుడప్పుడు నన్ను” అన్నాడు.
కుమార్‌ అయోమయంగా చూశాడు. తరువాత నవ్వేస్తూ ”ఒకే సరే అలా వాక్‌కు వెళదాంరా కాసేపు” అని కొడుకును పిలిచాడు.
అనీల్‌ తాను గీసిన ఆ కొండ బొమ్మవైపు వాళ్ళ నాన్నవైపు మార్చి మార్చి చూసి.. ”సరే నాన్నా..”అంటూ వాళ్ళ నాన్న వెనకాల నడిచాడు. నడిచి వెళుతూ వెనక్కు తిరిగి చూసి టాటా అని చేయి వూపుతూ నడిచి వస్తున్న కొడుకును వింతగా చూస్తూ ” ఎవరికి టాటా చెపుతున్నావు అనీల్‌” అని అడిగాడు.
”ఆ పటంలో నేను గీసిన కొండ తన రెక్కలు ఊపుతూ టాటా చెప్పింది నాన్నా అన్నాడు.
రవికుమార్‌కు ఏమీ పాలుపోలేదు.
అనీల్‌ ఎందుకిలా అవాస్తవంగా మాట్లాడుతున్నాడు అనుకుని ”రా వెళదాం” అంటూ కొడుకును షూష్‌ వేసుకోమని షూ స్టాండ్‌ దగ్గరకు తీసుకెళ్ళి ఇద్దరూ షూస్‌ వేసుకున్నాక ఇంటి బయటకు నడిచారు. రోడ్డు కిరువైపులా పూల మొక్కలతో, పచ్చని గుబురుగా అందంగా తీర్చినట్టుండే ఫెర్న్‌ మోక్కలతో, నీలగిరి తైలం చెట్లు తలలూపుతూ కదులుతుంటే చల్లని గాలిలో రోడ్డుపై నడవసాగారు. సరళ ఆ రోజు రాలేదు.
”అమ్మ రాలేదు కద నాన్నా”అన్నాడు అనీల్‌.
”అమ్మకు ఈ రోజు కాస్త నలతగా వుండి రావాలనిపించలేదంది. అందుకే ఇద్దరం వెళదాం” అంటూ ముందుకు సాగారు.
నడుస్తున్న అనిల్‌ చూపులు మరలా ఆ కొండపై సారించాడు. మరలా చేయూపాడు.
కుమార్‌ కొడుకుతో ఏదో మాట్లాడుతూ నడుస్తున్నాడు. అనిల్‌ కొండవైపే చూస్తూ నడుస్తున్నాడు. వాకింగు ముగించి ఇంటికి వచ్చి స్నానం చేసి డిన్నర్‌ తిన్న తరువాత అనిల్‌ పడుకుంటూ మరలా ఒకసారి తాను గీసిన నీలంకొండ రెక్కలను, కండ్లను బ్రష్‌తో సరిచేసి తదేకంగా ఆ నీలం రెక్కల కొండకేసి చూస్తూ నిలబడిపోయాడు .
అలా చూస్తూ తాను ఆ కొండ మీద ఎక్కి కూర్చున్న ట్టు ఊహించుకుంటూ క్రమంగా ఆ అనుభూతిని పొందసాగాడు.

*****

అనిల్‌ తన ఊహాజగత్తులో కొండపైన చదునుగా వున్న ప్రాంతంలో రాయిపై కూర్చుని వున్నాడు. రెక్కలు ఊపుతూ ఆ నీలం కొండ ఆకాశంలో వెళుతూంది. పైకి క్రిందకి రెక్కలు ఊపుతూ నీలం కొండ ఆకాశంలో ఓ వింత పక్షిలా ఎగురుతూంది. కొండతోపాటు అనిల్‌ ఆకాశంలో ప్రయాణిస్తున్నాడు. సూర్యుడు ఉదయించాడు. తూర్పున ఆకాశం రంగులు మార్చుకుంటూంది. సూర్యోదయంలో మబ్బుల్లో ప్రయాణం చాలా సంతోషంగా వుంది అనిల్‌కు. అనిల్‌కు అంతా వింతగా వుంది. ఆకాశంలో విమానం లో వెళుతూ కిటికీలోంచి చూసినపుడు క్రింద చెట్లు, నీటి కాలువలు చిన్న చిన్న కొండలు, టీ తోటలు ,అగ్గిపెట్టెల్లా పేర్చిన ఇండ్లు,దూరానికి బొమ్మరిండ్లలాగున్నట్టు తోచాయి.కొద్దిసేపు తిరిగాక అనిల్‌కు ఆకలేస్తూ, దాహంగాకూడా ఉంది.
అది గ్రహించినట్లు కొండ ”అనిల్‌ ఆకలేస్తుందా” అని అడిగింది. ”అవును” తలూపుతూ ఊ కొట్టాడు అవునని. మెల్లగా కొండ క్రిందికి దిగి ఒక రెస్టారెంట్ దగ్గర రోడ్డు పక్క ఆగింది. అనిల్‌ దిగడానికి అనువుగా తన శరీర ఆకృతిని చిన్నగా చేసింది.నీ జేబులో డబ్బులున్నాయి. ఏమి కావాలో తిని రమ్మనింది ఆ రెక్కల కొండ. జేబులో చేయిపెట్టి చూశాడు. వందరూపాయల నోట్లు. కొండవైపు చూసి నవ్వుముఖంతో ”నీపేరేమి” అడిగాడు అనిల్‌.
”నాకు పేరు లేదు” అంది కొండ.
”నేను నిన్ను ‘విహాన్‌’అని పిలుస్తాను. విహంగం అంటే పక్షి. నీవు రెక్కలతో పెద్ద నీలం పక్షిలా వున్నావు” అన్నాడు అనిల్‌.
”సరే అలాగే పిలు” అంది కొండ.
అనిల్‌ రెస్టారెంట్ లోకి వెళ్ళాడు. వంటల వాసన గుమగుమలాడుతూంది. వెళ్ళి ఒక బల్ల దగ్గర కుర్చీలో కూర్చున్నాడు. లోపల జనం తక్కువగా వున్నారు. ఒక చిన్నపిల్లవాడు వచ్చి చేతిలోని స్పాంజితో అనిల్‌ కూర్చున్నా టేబుల్‌ తుడుస్తూ ”ఏం కావాలి”అన్నాడు.
అనిల్‌ ”ఏమున్నాయి ఫుడ్‌ అయిటమ్స్‌” అడిగాడు.
”బ్రెడ్‌ జామ్‌ బట్టర్‌, సాండ్‌విచ్‌, ఎగ్సు, ఇడ్లీ, వడ, దోశ”అని చెప్పుకుంటూ పోతున్నాడు.
మాసిన బట్టలతో జిడ్డుకారుతున్న ఆ పిల్లవాడివైపే జాలిగా చూస్తూ అనిల్‌ ”ఇడ్లీ వడ” అన్నాడు. పావుగంట తరువాత ఇడ్లీలు రెండు వడలు రెండు పేర్చిన ప్లేటు, చ్నెట్నీ సాంబారు గిన్నెలు ట్రేలో పెట్టుకొని తెచ్చాడు ఆ పిల్లవాడు.
టేబుల్‌పై పెట్టి ఆ పిల్లవాడు వెళ్ళిపోయాడు.
మరలా మంచి నీళ్ళ జగ్గు పట్టుకొచ్చి గ్లాసులో నీళ్ళు పోశాడు. ఆ పిల్లాడితో అనిల్‌ ”నీవు తిన్నావా టిఫిన్ ‌”అన్నాడు. ”లేదు” అన్నాడు.
”రా నాతో కూడా తిను”అని పిలిచాడు. ”ఇంకా గంట వుంది నేను తినడానికి. రోజు ఆ టైముకే నాకు టిఫిన్ ‌ పెడతారు”అని వేడి వేడి ఇడ్లీలవైపు చూస్తూ నీళ్ళు గ్లాసులో పోసి వెళ్ళిపోయాడు ఆ పిల్లవాడు. వెళుతున్న ఆ అబ్బాయి కాళ్ళపై పడింది అనిల్‌ దృష్టి. కాళ్ళకి చెప్పులు లేవు మురికిగా నల్లగా మడమలు చీలి వున్నాయి.
అనిల్‌ తింటూ ఆలోచిస్తున్నాడు, ”ఆ అబ్బాయికి అమ్మ నాన్న లేరా! నాలాగా స్కూల్‌కు వెళ్ళడం
లేదా!”అని జాలితో నిండిపోయింది అనిల్‌ మనసు.టిఫిన్‌ తిని డబ్బులు చెల్లించి వెనుదిరిగాడు. వెళుతూ వెళుతూ ఆ పిల్లాడికోసం వెతికాయి అనిల్‌ కండ్లు. వెనుక కిచెన్‌ కిటికి దగ్గర తనను చూస్తూ నిలబడి వున్నాడు ఆ పిల్లాడు.
అనిల్‌ చేయి వూపాడు. ఆ పిల్లాడు కూడా చేయి వూపాడు. తన చేతిలో వున్న డబ్బులో వందరూపాయల నోటు తీసి ఆ పిల్లాడి దగ్గరకెళ్ళి ఇవ్వబోయాడు.
”వద్దు” అన్నాడు ఆ పిల్లవాడు.
”తీసుకో” అన్నాడు అనిల్‌. ”పని చేయకుండా దానం తీసుకోవడం నాకిష్టం లేదు” అన్నాడు.
ఆ పిల్లాడి ముఖానికేసి చూస్తూ వంద రూపాయల నోటును జేబులోకి నెట్టుతూ వెనుతిరిగాడు అనిల్‌ తలవంచుకుని. మరలా దగ్గరకొచ్చి నీపేరేమి అని అడిగాడు. ”అందరు ‘చింటూ’ అంటారు అన్నాడు ఆ అబ్బాయి.
”మీ అమ్మా నాన్నా ఎక్కడున్నారు”అడిగాడు అనిల్‌.
”లేరు. ఈ హోటల్‌ ఓనర్‌కి నేను దొరికానట దారిలో నాకు రెండు సంవత్సరాలప్పుడు”అన్నాడు చింటూ. అనిల్‌కు ఇంకేమి మాటలు రాలేదు.
అనిల్‌ అనిల్‌ అని పిలుస్తున్నట్టనిపించి చూశాడు. రోడ్డుకవతల కొండ పిలుస్తూంది రమ్మని.
త్వరగా నడిచి చిన్నదిగా గుండ్రని దిమ్మెలాగ కుచించుకుపోయిన కొండ చివరకు ఎక్కి రాయిమీద కూర్చున్నాడు. కొండ పెద్దగా పెరిగి రెక్కలు చాచి పైకెగిరింది. అనిల్‌కు అయోమయంగా వుంది. మనసులో చింటు గురించిన తపన.
*****
“అన్ని కొండలకు రెక్కలు లేవు నీకెందుకు రెక్కలున్నాయి, ఆకాశంలో ఎగురుతున్నావు, మాట్లాడుతున్నావు, చూస్తున్నావు. నీలో ఏవో మాయలున్నాయి. నన్నే ఎందుకు పిలిచావు” అని కొండను ప్రశ్నించాడు అనిల్‌.
”నేను ఎగిరే పర్వతాన్ని. ఒకప్పుడు నా పై గుహలో తపస్సు చేసుకొనే ఒక ఋషి నాకు ఈ వరాన్ని ప్రసాదించాడు. నాకు మంచి మనసున్ననీలాంటి పిల్లలంటే ఇష్టం. వాళ్ళకు మాత్రమే కనిపిస్తాను. పలకరిస్తాను, ప్రేమిస్తాను, విహారానికి తీసుకెళతాను”అన్నది ఆ రెక్కల కొండ.
”నాతో కూడా ఆ హోటల్‌లో వున్న ‘చింటూ’ ఆ పిల్లాడిని కూడా తీసుకెళదామా” అన్నాడు అనిల్‌.
”అందరికీ ఈ అదృష్టం దక్కదు. కొందరికే లభిస్తుంది” అని ”ఇంకా మనం తిరగాల్సిన ప్రదేశాలున్నాయి. ‘జూ’ చూస్తావా అన్నది విహాన్ కొండ మాట మారుస్తూ.
”సరేనని” తలూపాడు అనిల్‌.
”ఆకాశంలో విహరిస్తున్న మనం అందరికీ
కనిపిస్తామా”అడిగాడు అనిల్‌.
”లేదు ఎవరికి మనం కనపడము. కాని మనకందరు కనిపిస్తారు”అంది విహాన్‌ కొండ. నేలపైనుండి ”టక టక”మని శబ్దం వినిపించడంతో క్రిందికి చూశాడు అనిల్‌. ఎండలో విశాలంగా పరచుకుని వున్న రాళ్ళపై కూర్చొని సుత్తితో రాళ్ళను కొడుతున్నారు కొంతమంది మనుషులు. ఆడ మగ చిన్న పెద్ద. ఆ గుంపులో తన వయస్సున్న పిల్లలు కూడా నిక్కర్లు మాత్రం వేసుకుని చమటలు కారుస్తూ రాళ్ళను ముక్కలు చేస్తున్నారు.
”చిన్న పిల్లలు ఎంత కష్టపడుతున్నారో కదా ఎండలో వాళ్ళ అమ్మ నాన్నతో” అన్నాడు అనిల్‌.
”అవును, బీదరికం వాళ్ళ బాల్యాన్ని కొల్లగొట్టింది నీలా బాల్యం అమ్మ నాన్నతో గడుపుతూ, స్కూలు కెళుతూ పిల్లలతో ఆడుకుంటూ, కథలు వింటూ, చదువుకుంటూ కావాల్సిన తిండి తింటూ ఆనందంగా బాల్యం గడిపే అదృష్టం లేదు ఆ పిల్లలకు.ఇలాంటి బాల కార్మికులెందరో హోటల్లలో ,పరిశ్రమలలో, ఇండ్లలో పనిచేస్తూ బీదరికానికి బలి అవుతున్నారు”అంటూ ముగించింది విహాన్‌ కొండ.
అంతలో ‘జూ’ వచ్చింది. జూలో ఒక వైపు చిన్న నీలం దిబ్బలాగా నేలపైకి దిగి ”వెళ్ళి జంతువులను చూసి రా” అంది విహాన్ కొండ.
అనిల్‌ ఆలోచిస్తూ నిలబడ్డాడు.
”అంతా తిరిగి నడచి చూడలేవులే రా.. ఎక్కు నేను త్రిప్పి చూపిస్తా”నంది విహాన్‌ కొండ.
అనిల్‌ ఎక్కి కూర్చోగానే రెక్కలు మెల్లగా కదుపుతూ లేచింది రెక్కలకొండ.
కుచించుకు పోయిన కొండ ఆకారంలోనే నేలకు కొంచెం ఎత్తులో ఎగురుతూ ‘జూ’లోని జంతువులను చూపిస్తూ అనిల్‌ అడిగే ప్రశ్నలకు సమాధానాలు చెపుతూ ‘జూ’ అంతా చూపెట్టింది.
”జంతువులకు తిండి సరిగా పెట్టకుండా ఎందుకు బంధించి ‘జూ’లో పెడతారు.వాటికి అడవుల్లో స్వేచ్ఛగా తిరిగే అవకాశం లేకుండా”అన్నాడు అనిల్‌.
”నిజమే పాపం చాలా జంతువులకు ‘జూ’ ఒక బందిఖానా. అడవుల్లో స్వేచ్ఛగా విహరిస్తూ తిరిగే ఆ జంతువులకు ఎంత కష్టమొచ్చిందో” అంది విహాన్‌ కొండ.
విహాన్‌ కొండపై కూర్చొని నీరెండలోఆకాశంలో మేఘాల తెరల మాటున ప్రయాణిస్తున్న అనిల్‌కు ‘జూ’లో జంతువుల బదులు చింటు, కొండ మీద రాళ్ళు కొడుతున్న పిల్లలు, ఇంకా బాల్యం వీడని చిన్న పిల్లలు తప్పించుకోలేని బోనుల్లో, ఇనుప తీగల గదుల్లో, పంజరాల్లో, కంచె వేసి వదిలిన జంతువుల స్థానాల్లో సరిగా తిండిలేక, నిరాశగా, నిస్సహాయంగా, దీనంగా కనిపించారు.ఇష్టానుసారము ఆడుకుంటూ తిరిగే స్వేచ్ఛలేక బోనుల్లో మసలుతున్న జంతువుల్లా కండ్ల ముందు కదిలారు. ఆ దృశ్యం అట్లే నిలిచిపోయింది అనిల్‌ లేతమనుసులో…!

“ఇక సాయంత్రమయింది వేళదామా!” అంటూ విహాన్‌ కొండ అనిల్‌ను వాళ్ళ ఇంటికి కొంచెం దగ్గర
దించి ఎగిరి వెళ్ళిపోయింది రెక్కలతో టాటా చెపుతూ. అప్పుడప్పుడు ఆ రెక్కల కొండపై ఊహల విహారం, కల అనిల్‌ చదువుకూ, జీవితానికి పునాది వేసింది.
అనిల్‌ పెద్దవాడయి… ఐ.ఏ.ఎస్‌. చదివి, కలెక్టరయి పేద ప్రజల సంక్షేమానికి తోడ్పడాలని, బాల కార్మిక వ్యవస్థను చేతనయినంతవరకు రూపు మాపే ప్రయత్నం చేయాలనే పట్టుదలతో పెరిగాడు.కలెక్టరయ్యాడు.ఆ పట్టుదలకు కారణం, ప్రేరణ తన బాల్యంలో ఊహల ప్రపంచంలో ‘విహన్‌’ రెక్కల కొండపై తాను చేసిన విహారం.

***

తన బాల్యంలో ఊహల,కలల కథను ముగించి అనిల్‌ జయతో ”అప్పుడప్పుడు వచ్చే నా కల అనుభవాన్ని మా నాన్నాతో చెప్పాను. నాన్నకు తెలిసిన ఒక సైక్రియాట్రిస్ట కు నా ఊహలను,కలను గురించి చెప్పాడు.
అతను నాకు ‘పిరిడోలియా’ అనే మానసిక లక్షణం వల్ల అలాంటి ఊహాప్రపంచంలో ఉన్నానని, పిల్లల కలలపై దాని ప్రభావం గురించి చెప్పి వయస్సు పెరిగే కొద్దీ మెదడులో వచ్చే మార్పుల వల్ల ఆ మానసిక లక్షణం కనుమరుగవుతుంది అన్నాడు.నా వయసు పెరిగేకొద్ది నాకు ఆ పిరడోలియా లక్షణం తగ్గినా, నా బాల్యం లో ఆ ఊహల కల నా మనసులో నిలిచిపోయింది” అని అనిల్ మరలా…
”విహన్‌’ ‘పెరిడోలియా’ వల్ల ఎటువంటి ఊహల సంఘటనలు ఎదుర్కొంటాడో ? ఆ మాట్లాడే వేప చెట్టు విహాన్ కు ఏ కథలు చెపుతుందో, ఏ అనుభవాలు వాడికి పంచుతుందో మెల్లగా సున్నితంగా తెలుసుకోవాలి మనం అంటూ”, దీనంగా భయంగా చూస్తున్న భార్య భుజంపై చేయివేసి తట్టి ”నత్తింగ్ విల్‌ హాపెన్‌ జయా. బి బోల్డ్‌. మనం పేరెట్సు ఇలాంటి పిల్లలలో మార్పులను జాగ్రత్తగా గమనిస్తూ, వాళ్లు ఎదుర్కొనే సమస్యలను సున్నితంగా అర్థం చేసుకుంటూ సలహాలిస్తూ పెంచుకోవాలి. ఒక విధంగా నేను నా బాల్యంలో పెరిడోలియ ‘మానసిక లక్షణం వల్ల ఆ కల కనడం వల్ల నా జీవితానికి ఒక లక్ష్యాన్ని ఏర్పరుచుకున్నాను. చూద్దాం విహాన్‌కు ఎలాంటి ఊహలు అదే… కలల అనుభవం కలుగుతుందో”అని ధైర్యం చెప్పాడు భార్యకు.
అంతలో ‘విహాన్‌’ అనిల్‌ తొడపై ఎక్కి కూర్చుంటూ వాళ్ళ నాన్న మెడచుట్టూ చేతులు వేసి ”నాన్నా ఈ రోజు మన ఇంటి వేపచెట్టు నాతో మాట్లాడింది. రేపు మంచి కథలు చెపుతానంది” అని వాళ్ళ నాన్నతో అన్నాడు ఎనిమిదేండ్ల విహాన్.
”ఆ వేపచెట్టు చెప్పే కథలు నాకు, మీ అమ్మకు రోజు చెప్పాలి నువ్వు సరేనా” అని కొడుకును హత్తుకుని,”అమ్మా చెట్టుతల్లీ విహన్‌కు ఊహలలో స్పురింపచేసే అనుభవాలతో ,నీ కథలతో వాడిని మంచి వ్యక్తిగా తీర్చిదిద్దు” అని అప్రయత్నంగా కోరుకున్నాడు మనసులో ఆ వేప చెట్టును అనిల్‌.
*****

కౌండిన్య హాస్యకథలు.. ఫారిన్ రిటర్న్డ్

రచన: రమేష్ కలవల

విమానాశ్రయం! ఎప్పటి లానే రద్దీగా ఉంది. ఆ విమానాశ్రయం లో ఇద్దరు పెద్దవాళ్ళు మొదటి సారి విదేశాలకు ప్రయాణం చేయబోతూ సహజంగా కొంచెం టెన్షన్ పడుతూ, వాళ్ళ సామాన్లు చెకిన్ చేసి, క్యాబిన్ లగేజీతో గేటు నెంబర్ కోసం వేచి ఉన్నారు.

ఆ దగ్గరలోనే అర్నాల్డ్ నించొని వాళ్ళిద్దరిని గమనిస్తున్నాడు. ఎయిర్పోర్టులో బరువులు ఎత్తి ఎత్తి అర్నాల్డ్ స్వాజ్నేగర్ లా బాడీ పెంచడం మూలాన అందరూ ఆ పేరుతో పిలవడం మొదలుపెట్టారు.

అర్నాల్డ్ ఉద్యోగరిత్యా ఎయిర్పోర్ట్ లో ఇలాంటి వయసు పడిన పెద్ద వాళ్ళని వీల్ చైర్లో విమానంలో సీటు వరకూ తీసుకెళ్ళి వదిలిపెట్టడం చేస్తుంటాడు.

ఒకటి రెండు సార్లు బోర్డింగ్ స్టాఫ్ కన్ను కప్పి ప్రయాణికులతో పాటు తను కూడా విమానం ఎక్కి , కనపడిన ఖాళీగా ఉన్న సీట్లో కూర్చోబోతే, అది గమనించిన స్టాఫ్ అలా చేయకూడదని మందలించి పంపించడంతో ఆ కోరిక ఇంకొంచెం బలపడింది. ముచ్చటగా మూడో సారి ప్రయత్నంలో ఉన్నాడు. ఎందుకైనా మంచిదని రోజూ ఓ బ్యాగు కూడా తెచ్చుకుంటాడు.

ఆ వయసు పడిన వాళ్ళని చూసి అర్నాల్డ్ గమనించింది ఏంటంటే పెద్దావిడకు సరిగా వినపడదని, కళ్ళద్దాలు తీస్తే సరిగా కనపడదని. అదీకాక ఆ పెద్దాయన మాత్రం ఆవిడ చెయ్యి విదిలించుకుంటున్నా సరే ఎక్కడ తప్పిపోతుందో అని ఆ చెయ్యిని గట్టిగా పట్టుకొని వదలడం లేదని తెలుసుకున్నాడు.

అర్నాల్డ్ మనసులో ఓ పధకం పన్ని వాళ్ళ ఇద్దరి దగ్గరికి ఉన్న వైపుకు నడిచాడు, కాలు తట్టుకున్న వాడిలా అమాంతం ఆ పెద్దావిడ మీద పడబోతూ ఆవిడ కళ్ళద్దాలు కిందపడి పగిలేలా చేసాడు.

“అయ్యో పగిలాయే” అన్నాడు పెద్దాయన.

“ఇంకో జత కూడా లేవు. ఆ చెకిన్ చేసిన సూట్ కేసులో ఉన్నాయండి, ఎలాగా?” అంది.

“చేసేదేముంది చెయ్యి వదలకు!” అన్నాడు. ఆవిడ చిరాకు పడుతూ ఆ చెయ్యి మళ్ళీ పట్టుకుంది.

“ఇంతకీ ఎవరండి అలా తగిలింది” అని అడిగింది.

అర్నాల్డ్ వైపుకు తిరిగి “ఆ మాత్రం చూసుకోకపోతే ఎలాగయ్యా? ఉన్న ఒక్క జోడు పగలగొట్టావ్ ” అని అడిగాడు.

“అదేంటండి.. మిమ్మల్ని విమానం వరకూ దిగబెట్టమన్నారు. నేను మీ దగ్గరకు వస్తుంటే మీరే కాలు అడ్డుపెట్టారు,” అన్నాడు

“కాలడ్డుపెట్టడం మా ఇంటా వంటా లేదు… కావాలంటే అటునుండి మళ్ళీ రా” అన్నాడు బుకాయిస్తూ పెద్దాయన

అర్నాల్డ్ మళ్ళీ నడిచి ఈ సారి ఆయన్ని కూడా తోసి, ఆ పెద్దావిడ మీద పడబోయినట్లు నటించి

“చూసారా?” అని అడిగాడు

“లేదు బాబు కళ్ళద్దాలు లేకపోతే నాకు కనపడదు” అంది ఆవిడ. ఆవిడకు నిజంగా కనబడదని నిర్ధారణ అయ్యింది.

“మిమ్మల్ని కాదు” అన్నాడు ఆవిడతో.

ఆ పెద్దాయన అర్నాల్డ్ ను కోప్పడుతుంటే సర్ది చెప్పాడు.

“ఏమి వినపడడం లేదు, దగ్గరకు రండి” అంది ఆవిడ.

“నిన్ను కాదే” అన్నాడు దగ్గరకు వచ్చి. ఎంత దూరం నుంచి ఆవిడకు వినపడదో అది కూడా అర్థమయ్యింది అర్నాల్డ్ కు.

ఇంతలో అర్నాల్డ్ “అదిగో గేటు నెంబరు ఇచ్చారు..ఇంతకీ మిమ్మల్ని తీసుకెళ్ళాలా వద్దా.” అని అడిగాడు మోకాలి దగ్గర రాసుకుంటూ దెబ్బ తగిలిన వాడిలా నటిస్తూ.

“సరే తీసుకెళ్ళు బాబు, నీకు తెలిసిన వాడిలా ఉన్నావ్” అంది కళ్ళద్దాలు లేని ఆవిడ తనకు నడిచే ఉద్దేశం లేక.

“నువ్వుండు. అయినా ఇద్దరికి ఒకటే వీల్ చెయిర్ ఎలా సరిపోతుంది” అన్నాడు

“మీరు ఆవిడ్ని కూర్చోపెట్టండి, దారిలో ఇంకెవరైనా కనపడితే నేను పిలుస్తాను, లేడీస్ ఫస్ట్” అన్నాడు ఆవిడ కూర్చోగానే తోయడం మొదలు పెట్టాడు, పెద్దాయన వెనుక నడుస్తున్నాడు.

“బోర్డింగ్ కార్డు, పాస్ పోర్టు రెడీ చేసుకోండి” అన్నాడు.

ఆ పెద్దాయన ఆగి “బ్యాగులో ఉన్నాయి, తీస్తాను ఒక్క నిమిషం ఆగు బాబు” అన్నాడు ఆవిడ చెయ్యి వదిలాడు. ఆవిడ ఊపిరి పీల్చుకుంది. ఆయన వాటిని తీసే హడావుడిలో ఆవిడను ఓ సారి లేవమన్నాడు, తను ఆ కుర్చీలో కూర్చున్నాడు.

ఇంతలో పెద్దాయన పాస్పోర్టులు తీసి అర్నాల్డ్ ఆ చెయిర్లో కూర్చోవటం చూసి “ఇదేం చోద్యం అయ్యా, మమ్మల్ని తీసుకెడతానని ఇంచక్కా నువ్వు చతికిలా పడ్డావు?” అన్నాడు.

“రెండు సార్లు కాలు అడ్డుపెట్టారు మోకాలు పనిచేయడం లేదండి. ఇంక ఎంతో దూరం లేదు” అన్నాడు

“అయితే మేము నడిచి వెడతాం లే” అన్నాడు

“మీరు అలా చేస్తే నా ఉద్యోగం పోతుంది” అంటూ

“ఫర్వాలేదు లేండి కుంటు కుంటూనైనా మిమ్మల్ని ఎక్కించే బాధ్యత నాదే” అంటూ లేవబోయాడు.

పెద్దావిడ హృదయం ద్రవించింది. “ఈ కాస్తా దూరమే కదా తోద్దురూ, అవసరమైన వారికి సహాయం చేస్తే పుణ్యం కూడానూ” అంది

“ఈ పాస్పోర్టులు, బ్యాగుతో నేనెలా తోస్తానే” అన్నాడు.

“సింపుల్, అవి నా ఒళ్ళో పెట్టండి. మీరు తోయండి. ఆవిడ మీ చెయ్యి పట్టుకొని నడుస్తారు రెండు నిమిషాలలో గేటు దగ్గరుంటాము” అన్నాడు

చేసేది లేక తోయడం మొదలు పెట్టాడు. ఆయనను పట్టుకు ఆవిడ నడుస్తోంది. తక్కువ బరువా తొయ్యలేక తోస్తుంటే

“స్పీడు పెంచాలి మరీ ఇంత స్లోగా అయితే విమానం వెడిపోతుంది” అన్నాడు అర్నాల్డ్.

“నా ఖర్మ” అంటూ స్పీడు పెంచాడు పెద్దాయన. చెకిన్ డెస్క్ చేరుకున్నాడు రొప్పుతూ మాట్లాడటానికి నోటి మాట రావడం లేదు ఆయనకు.

ఆ బోర్డింగ్ డెస్క్ దగ్గర చేరగానే కుర్చీలోంచి చెక్ చేస్తున్న స్టాఫ్ కు తను పాస్పోర్టులు అందచేసాడు.

“ఇంతకీ ఎవరు ప్రయాణిస్తోంది?” అని అడిగారు అర్థం కాక.

“ఆయన, ఈవిడ” అన్నాడు.

కుర్చీలోంచి లేచి ఆ చెక్ చేసే వాళ్ళతో చిన్నగా “ఆవిడకు కనపడదు, ఆయనకు మాటలు రావు” అన్నాడు

“ఓహో “ అంటూ పాస్పోర్టులు చూసి చెక్ చేసే వాళ్ళు లోపలకు తీసుకు వెళ్ళమని సైగలు చేసారు.

అర్నాల్డ్ ఆ పెద్దావిడను కూర్చోబెట్టి ఆయన్ని తోయమన్నాడు, తను పక్కన నడుస్తున్నాడు.

విమానం దగ్గరవుతుండగా తన మెడలోంచి బ్యాడ్జ్ తీసి ఆయన మెడలో వేసాడు అర్నల్డ్.

“ఇదేంటి?” అని అడగగానే “తోసే వాళ్ళు బ్యాడ్జ్ వేసుకోవాలండి రూల్స్..” అన్నాడు.

విమానంలోకి ముగ్గురూ నడిచారు. చూసే వాళ్ళకి బ్యాగ్ పాస్పోర్టులతో ప్రయాణికుడిలా ఫోస్ ఇచ్చాడు. లోపలకు వెళ్ళిన తరువాత ఆవిడను నేను కూర్చోబెడతాను కానీ “మీరు ఆ వీల్ చెయిర్ బయట వదిలి త్వరగా వచ్చేయండి” అన్నాడు. పాపం పెద్దాయన కంగారుగా దాంతో బయటకు బయలు దేరాడు. ఒక్క సారి బయటకు వెళ్ళిన తరువాత లోపలకు రాబోతుంటే ఆ మెడలో బ్యాడ్జ్ అవతారం చూసి ఆ స్టాఫ్ లోపలకు రాకూడదని మందలించి ఎంత చెబుతున్నా వినకుండా బయటకు పంపేసారు.

లోపల ఆవిడను కూర్చోబెట్టి పక్కన కూర్చున్నాడు మళ్ళీ పెద్దాయన ఎక్కడ చెయ్యి పట్టుకుంటాడోనని దూరంగా జరిగింది. ఆవిడకేమి తెలుసు పక్కన ఉంది పెద్దాయన కాదు అర్నల్డ్ అని ? కళ్ళద్దాలు లేకుండా మాస్టర్ ప్లాన్ వేసాడుగా అర్నాల్డ్.

ఇక విమానం కదిలింది, అర్నాల్డ్ తన పథకం ప్రకారం అంతా సవ్యంగా జరిగినందుకు చంకలు గుద్దుకుంటుంటే అక్కడ ఆ పెద్దాయన రొప్పుతూ ఇంకో పాసింజర్ ను తోసుకుంటూ వేరే గేటు దగ్గరకు తీసుకెడుతున్నాడు. హత విథి.

విమానం బయలుదేరిన కొంత సేపటికి కెప్టెన్ ఎనౌస్మెంట్ చేయటం మొదలు పెట్టాడు. “ప్రయాణికులకు స్వాగతం సుస్వాగతం.. మనం ముప్పై ఐదు వేల మీటర్ల పైన ఆకాశంలో మూడు వందల యాభై మైళ్ళ వేగంతో ఇపుడు మాల్ధీవ్స్ దాటబోతున్నాం. కొంత సేపట్లో ఫలహారాలు సర్వ్ చేస్తారు కాబట్టి రిలీక్స్ అండ్ ఎంజాయ్ ది ఫ్లైట్ అంటూ” ఎనౌస్మైంట్ చేసారు.

ఆ ఎనౌస్మైంట్ విన్న తరువాత ఆ పెద్దావిడకు థ్రిల్ గా అనిపించింది. మొదటి ప్రయాణం పైగా తనవాళ్ళని చాలా రోజులు తరువాత కలుసుకోబోతున్నారు. మనసులో సంతోషం వేసి ఇందాకటి దాకా విదిలించి కుందామనుకున్న చెయ్యిని తనే పట్టుకుందామని ప్రేమగా పక్క సీటులో అర్నాల్డ్ చెయ్యి పట్టుకుంది. నొక్కి చూసింది, రాయి లాగా తగిలింది.ఆ కంగారులో ఒళ్ళు కూడా తడివింది, అర్థం అయ్యింది పక్కన ఉన్నది ఆయన కాదని, ఆజానుబాహుడైన అర్నాల్డ్ అని. కీచు గొంతుతో గట్టిగా అరిచి మూర్చపోయింది.

ఎయిర్ హోస్టెస్ పరిగెత్తుకు వచ్చారు. అదే సమయంలో ఆ పెద్దాయన వేరే పాసింజర్ అదే గేటు దగ్గర ఎక్కించడానికి వచ్చి ఆ స్టాఫ్ తో జరిగిందంతా చెప్పే సరికే ఆవిడ కీచు గొంతుతో అరిచి ఆవిడ కూడా మార్చబోయింది.

విమానంలో మళ్ళీ ఎనౌస్మైంట్ చేసారు. “అనివారీయ కారణాల వల్ల ఒక పెద్దావిడ పరిస్థితి ఏమి బాలేదు కావున ఈ విమానంలో డాక్టర్లు గనుక ఉంటే తెలియజేయగలరు” అన్నాడు.

ఒకాయన లేచాడు వచ్చాడు “మీరు డాక్టరా?” అని అడిగింది ఆ ఎయిర్ హోస్టెస్ ఆయన్ని చూసి.

“కాదు యాక్టర్ ని” అన్నాడు. “కానీ నా మొహంలో అందం చూస్తే అలా మూర్చపోయిన వాళ్ళు కూడా లేవడం ఖాయం” అన్నాడు.

ఆ ఎయిర్ హోస్టెస్ ఆయన్ని చూసి ”మూర్చ బోయిన వాళ్ళు కళ్ళు ఎలా తెరుస్తారు? మీ తెలివికి నాకు మూర్చ వచ్చేలా ఉంది వెళ్ళి కూర్చోండి” అంది. సిగ్గు పడుతూ ఇబ్బందిగా బయలు దేరాడు.

ఇంతలో ఒకావిడ నిజమైన డాక్టరే వచ్చింది. ఆ పెద్దావిడ పల్స్ అన్నీ చెక్ చేసింది. “షాక్ మూలంగా వచ్చిన మూర్చ లాగా ఉంది కాబట్టి కోలుకోవడానికి కొంత సమయం పడుతుంది” అంటూ ఆ ఎయిర్ హోస్టెస్ తో మాట్లాడి ఓ నిర్ణయానికి వచ్చారు. అర్నాల్డ్ మాత్రం ఏవీ పట్టనట్లు వేరే సీటులో కూర్చొని అడిగిమరీ అన్నీ తీసుకొని తింటూ, తాగుతూ ఎంజాయ్ చేస్తున్నాడు.

కొంత సేపటికి కాప్టెన్ మళ్ళీ ఎనౌస్మైంట్ చేసాడు “అనుకోకుండా ఎమర్జన్సీ కారణంగా విమానాన్ని వెనుకకు తీసుకువెడుతున్నామని చెప్పటానికి చింతిస్తున్నాము” అన్నారు.

అది విన్న అర్నాల్డ్ “ఓ మై గాడ్” అంటూ గట్టిగా అరిచి తను కూడా సీటులో కుప్ప కూలాడు.

తిరుగు ప్రయాణిస్తున్న విమానం చేరగానే రెండు వీల్ చెయిర్స్ రెడి చేసి ఉంచమని ఎయిర్ పోర్టుకు మెసేజ్ పంపారు. విమానం తిరిగి చేరుకుంది.

ఒక వీల్ చెయిర్ పట్టుకొని ఆ పెద్దాయన, ఇంకోతనూ వేచి ఉన్నారు. డోర్లు ఒపెన్ చేసారు లోపలకు ఇద్దరూ హడావుడి గా నడిచారు. కొంత సేపటికి ఆ పెద్ద వాళ్ళిద్దరిని ఒక్కో చెయిర్లో తోసుకుంటూ బయటకు నడిచాడు మాల్దీవ్స్ రిటర్న్డ్అర్నాల్డ్ మరియు ఇంకో అతను.

కౌండిన్య

ఫ్రీ… ఫ్రీ….. ఫ్రీ..

రచన: గిరిజారాణి కలవల

పొద్దున్నే అష్టావధానం.. శతావధానం అయిపోతోంది..
ఓ పక్క కుక్కర్.. ఓ… తెగ కూసేస్తోంది రా.. రమ్మని.. రా.. రా.. రమ్మని..
ఇంకో పక్క సాంబారు కుతకుతలాడిపోతోంది… పోపుకి టైమయిందంటూ..
మరో వేపు శ్రీవారు కారుతాళాలు కనపడక కారుకూతలతో.. తైతక్కలాడుతున్నారు.. .
ఇంకో వైపు పనిమనిషి గిన్నెల మోతలు..
సుతుడి సుత్తి ఇంకో రకం..
పూజగదిలో అమ్మవారి అష్టోత్తరమే చదివాను.. నాది చదవలేదేమని అయ్యవారు అలిగి.. ఎక్కడ అష్టకష్టాలు పెడతారో అని.. అదో భయం ఇంకో పక్క…
ఇవీ.. ఈ కుత కుత కూతల మోతల మధ్య నా వెతలు… హాడావుడి లో అప్పడప్పుడు చిరు వాతలు.
ఇన్నిటి మధ్య.. అప్పుడే ఫోన్ మోగుతూంటే.. ఆ టైమ్ లో రేగే తిక్కకి అసలు లెక్కే వుండదు..
ఇప్పుడు ఆ గబ్బర్ సింగ్ గబ్బు మాటలెందుకు గుర్తొస్తాయో.. అర్ధం లేదు..
ఓ రింగ్ వచ్చి ఆగిపోయింది.. కాసేపాగి రెండు రింగులు… ముచ్చటగా మూడో నిముషంలో మూడే రింగులు…
అర్థం అయిపోయింది.. ఆ రింగులరాణి ఎవరో….. అసలు మొగుడితో వేగలేకపోతోంటే.. మధ్యలో ఈ అర్ధమొగుడు ఒకటీ… ఫోను తీస్తే ఒక గోల.. తియ్యకపోతే మరో గోల…
తనది జియో సిమ్మే.. తన సొమ్మేదో అరిగిపోతున్నట్టు మిస్సుడు కాల్ ఇస్తుంది.. నాకు కాలిపోతూవుంటుంది.. ఆ కాల్ చూస్తే.. కుతకుతలాడే పొయ్యిలు అన్నీ సిమ్ లో పెట్టి.. తిరిగి ఫోను చేసాను. అటువైపు రెడీగానే వుంది.
” వదినోయ్… ఈ రోజు బిగ్ బజార్ లో అన్నీ ఆఫర్ లే అట.. ఒకటి కొంటే ఒకటి ఫ్రీ అట.. పేపర్ చూడలేదా! నేను మధ్యాహ్నం మూడింటికల్లా వస్తాను. రెడీగా వుండు.. వెడదాం.” అంటూ అప్పచెప్పేసింది పాఠం.
చచ్చాను బాబోయ్ అనుకున్నా.. ఈరోజు నా చిన్ననాటి స్నేహితురాలు వూళ్ళోకి వచ్చింది. వెళ్ళి కలుసుకుందామనుకున్నా.. ఇంతలో ఇదొకటి.. ఆడపడుచు వున్న వూళ్లో వుండడం నా చావుకొచ్చింది. రావడం కుదరదని చెపితే… వెంటనే వాళ్ళ అన్నగారికి.. వాళ్ళమ్మకీ న్యూస్ వెళ్లిపోతుంది. ఈయన అష్టోత్తరం ఎలాగోలా భరించగలను కానీ, అత్తగారి సహస్రనామాలు నా వల్ల కాదు.. స్నేహితురాలికి ఏదో ఒకటి చెప్పుకుని ఈవిడ గారితో ఆ బిగ్ బజార్ కి వెళ్ళడమే ఇక తక్షణ కర్తవ్యం అనుకున్నా..
ఈ ఫోన్ వస్తుందని పొద్దున్నే పేపరు చూసినప్పుడే అనుకున్నా… ఈ ఆఫర్ లూ, ఫ్రీగా వస్తున్నవీ వున్నాయంటే చాలు.. ఎంతదూరమైనా.. ఎగురుకుంటూ వచ్చేస్తుంది. ఈవిడ జాతకం ఏంటో కానీ.. జీవితం అంతా ఫ్రీ సర్వీస్ మీదే లాగించేస్తుంది. మొగుణ్ని కూడా ఫ్రీగానే కొట్టేసింది.. మేనత్త కొడుకు కదా… ఊరికే వచ్చేసాడు. ఆ మాటే నేను ఎప్పుడైనా మా ఆయన దగ్గర అంటే తెగ ఉడికిపోతారు..
” మీ చెల్లి కి ఎంచక్కా ఫ్రీ గా వచ్చేసాడు. నాకే.. మా నాన్న ఎంత బేరం చేసాడో మిమ్మల్ని కొనడానికి.. అప్పటికీ వసుదేవుడి టైపులో.. మీ నాన్నగారి గారి కాళ్లు కూడా పట్టుకుందామనుకున్నారట పాపం”..
” అంటే.. ఏంటే.. మా నాన్న గాడిద అనుకుంటున్నావా?” అని గుర్రులు..
” మీ నాన్నేంటీ.. మిమ్మల్ని అదే అనుకుంటున్నా.. మీ కాళ్లు నిజంగానే పట్టుకున్నారుగా, కన్యాదానం చేసేటప్పుడు “.. అందామనుకునేదాన్ని…అంటే ఇంకేమైనా వుందీ… కురుక్షేత్ర సంగ్రమమే ఇక.
ఏది కొంటే ఏది ఫ్రీ గా వస్తుందా! అని చూసి, అది నాచేత కొనిపించి… ఆ ఫ్రీగా వచ్చేది తను కొట్టేస్తూ వుంటుంది. వాళ్ళింటి నిండా.. మా ఇంటి వస్తువుల తాలూకు వచ్చిన ఫ్రీ సామాన్లే… తనకి ఓసారి బకెట్ అవసరమయింది… చూస్తే ఏదో చెత్త వాషింగ్ పౌడర్ ఆరుకేజీల పేకెట్ కొంటే బకెట్ ఫ్రీ అట.. వద్దు మొర్రో అంటున్నా కూడా.. బలవంతంగా అంటగట్టించి… బకెట్ తీసుకునిపోయింది. ఆ పౌడర్ తో బట్టలు ఉతకడం మాట అలా వుంచి టాయిలెట్ లు కడగడానికి కూడా పనిచెయ్యలేదు. అలాగే ఎప్పుడో తాగుతాం కాఫీ అన్నా వినిపించుకోకుండా… స్టీలుగ్లాసు ఇస్తున్నారని ఏకంగా కేజీ కాఫీపొడి కొనిపించింది. అది చెల్లుబాటు అవడానికి ఆరునెలలు పట్టింది. మా ఆయన ఏదో కార్డుకి నెలకి ఓసారి సినిమా టిక్కెట్లు ఫ్రీ అన్నారొకసారి.. అప్పటినుంచి అవి వాడుకుని ఇంటిల్లపాది సినిమాకి వెళ్లి పోయేవారు. ఇలా ఏది ఎక్కడ ఫ్రీ యా అని వెతుకుతూనే వుంటుంది.
వద్దంటే మా వీధి చివర వున్న గుర్నాధం కొట్లోనే ఇంటికి కావలసిన సరుకులు కొంటుంది. వాడు అన్నీ చచ్చులూ, పుచ్చులూ, మన్నూ, మసానం అన్నీ కలిపేసి అమ్మేస్తాడు. అన్నీ కల్తీ సరుకులే వాడి దగ్గర. అక్కడ కొనొద్దని ఎన్నో సార్లు చెప్పాను… వినిపించుకుంటే కదూ! బయట కంటే ఓ రెండు రూపాయలు తక్కువ ప్రతీ దానిమీదా.. అంటుంది.. నీ ఖర్మ.. అనుకునేదాన్ని. ఓ సారి అక్కడ ఏదో ఐదుకేజీల ఆయిల్ డబ్బా కొంటే, రెండు స్టీల్ ప్లేట్లు ఫ్రీ అంటే కొనుక్కుని వెళ్ళింది. ఆ తర్వాత నాకు ఫోను చేసి… ” వదినా! ప్లేట్లతో పాటుగా ఈ నూనె డబ్బా మీద.. Fat free అని కూడా వుంది.. అదివ్వడం మర్చిపోయినట్టున్నాడు గుర్నాధం.. అటువైపు వెడితే అడిగి తీసుకుని వుంచు” అంది మా అయోమయం ఆడపడుచు… ఈ మేనత్త తెలివితేటలు నా కొడుక్కి వస్తాయేమో అని దిగులు పట్టుకుంది నాకు. ఇలా చెప్పుకుంటూ పోతే.. ఈ ఉచిత ప్రహసనాలు చాలానే వున్నాయి.
మథ్యాహ్నం మూడింటికి ఓ మిస్సుడు కాలు… బయలుదేరినట్టుంది అనుకుంటూ.. తిరిగి ఫోన్ చేసాను. ” కిందకి వచ్చేయ్యి.. వదినా! ఆటో లో వున్నాను” అని ఆర్డర్. ఔను మరి ఇక్కడ దాకానే ఆటో మాట్లాడుకుని, ఇంట్లోకి వస్తే.. ఇక్కడే ఆటోవాడికి తను డబ్బులు ఇవ్వాలిగా మరి.. ఒకేసారి బిగ్ బజార్ దాకా మాట్లాడి, దారిలో నన్ను ఎక్కించుకుంటే.. మొత్తం డబ్బులు ఇవ్వడానికి నేనొక బకరాని వున్నానుగా.. ఇక్కడెందుకు దిగుతుందీ! మళ్ళీ రిటర్న్ లో ఇక్కడ దిగి… రాత్రికి తినడానికి అన్నీ పార్శిళ్ళు కట్టించుకుని, వాళ్ళ అన్నగారిని కారులో దింపమని అడుగుతుంది.
” ఇదిగో.. తాళం వేసి దిగుతున్నా..” అంటూ వచ్చి ఆటో ఎక్కాను.
” నీ చీర బావుంది .. వదినా! ఎక్కడ కొన్నావు?” ఆటో ఎక్కగానే మొదటి మాట.
” చెన్నై షాపింగ్ మాల్ లో తీసుకున్నా… మొన్న నా పుట్టినరోజు కి” అన్నాను.
” అయ్యో! అక్కడ రేట్లు ఎక్కువ కదా! అక్కడెందుకు కొన్నావు? సి ఎమ్. ఆర్ లో అయితే ఒక చీర కి ఇంకో చీర ఫ్రీ అట.. అక్కడ తీసుకోకపోయావా? ” అంది.
ఆ ఫ్రీ చీర తీసుకుపోదామని.. ప్లాన్ కాబోలు.. అనుకున్నా.. కచ్చగా..
” అవి.. అలాంటివి మన్నవులే… అయినా ఇది నాకు నచ్చింది. అందుకే తీసుకున్నా ” అనేసాను ఖరాఖండిగా.
ఇంతలో బిగ్ బజార్ వచ్చింది… మా ఇంటి దగ్గర నుంచి ఇక్కడకయితే ఏభై రూపాయలు… అమ్మగారు మరి తన ఇంటి నుంచి మాట్లాడిందిగా.. నూటేభై… నోరు మూసుకుని ఇచ్చాను.
” ముందు పైకి వెళ్లి. . చూసుకుంటూ కిందకి వద్దాం వదినా! ”
ఔను… ముందు పైకెళ్ళి నన్నో తోపు కిందకి తొయ్యడానికేగా.. అనుకున్నా మనసులో..
ముందు జాగ్రత్త చర్యగా ఈసారి కార్డు తేలేదు… ఈవిడ సంగతి తెలుసుకదా… ఓ పదివేలు పర్సులో పడేసుకుని వచ్చాను.
పైన బట్టల సెక్షన్ లోకి వెళ్ళాము.” వదినా! అన్నయ్య పుట్టినరోజు వస్తోందిగా.. షర్టు లు చూద్దాం పద… నా సెలక్షన్ వాడికి చాలా ఇష్టం… నిన్ను సెలక్ట్ చేసింది నేనేగా.. అందుకే నువ్వంటే మా అన్నయ్య కి ఎంత ఇష్టమో.. ” అంటూ ఓ కుళ్లు జోకేసింది.
” ఔనొను.. నీ సెలక్షన్ బావుంటుంది.. కానీ.. ఈ సారి పుట్టినరోజు కి వేసుకోని చొక్కాలే నాలుగున్నాయి.. ఇక కొనుక్కోనని అన్నారు మీ అన్నయ్య. ” అన్నాను.
” ఆ.. వాడలాగే అంటాడు.. మనం కొనేది మనం కొనెయ్యడమే.. వాడేం కాదనుడులే.. ” అంటూ నా మాట తీసిపారేసి, చొక్కాలు సెక్షన్ లో దూరింది. నిమిత్తమాత్రురాలిలా చూస్తూండిపోయాను. తిరిగి తిరిగి నాలుగు చొక్కాలు తీసుకొచ్చింది.
” ఎలా వున్నాయి వదినా? ” అంది..
ఎలా వున్నా నా నోట వచ్చే సమాధానం ఒకటే..
” బావున్నాయి ” అన్నా..
” రెండు కొంటే రెండు ఫ్రీ అట… అదిగో చూడు.. Buy 2 get 2.. అని పెట్టాడు..” అంది.
అయితే మా ఆయనకి ఆ buy వి రెండు.. మీ ఆయనకి get వి రెండూ.. అనుకున్నా.
ఆ తర్వాత పిల్లల బట్టలు… నా ఖర్మ కొద్ది ఆవిడ గారి కొడుకూ.. నా కొడుకు ఈడు వాడే.. మూడు నెలలే తేడా.. కాబట్టి ఇక్కడ కూడా కొన్నవి నాకూ.. ఫ్రీవి తనకీ..
అలా తన సెలక్షన్ లతోనే షాపింగ్ పూర్తవుతుంది ఎప్పుడూను..
ప్లాస్టిక్ డబ్బాలు, స్టీలు సామాన్లలో ఫ్రీ లు పెట్టలేదు.. ఆ జోన్ లోకి వెళ్ళదేమో అనుకున్నా… పెట్టకపోయినా అవీ వదల్లేదు.. తనకి ఒక్కదానికీ కొనమంటే ఏమైనా అనుకుంటాననుకుంటుంది కాబోలు.. ఏది తీసినా రెండు సెట్లు తీస్తుంది.. నీకోటి.. నాకోటి.. అంటుంది దయార్ధహృదయురాలు.
ఏమాటకామాటే చెప్పుకోవాలి.. షాపింగ్ చేసినంతసేపూ ఆ తోపుడుబండిని తానే తోసేది. నన్ను చేయి కూడా వేయనిచ్చేదికాదు. “ఫర్వాలేదు వదినా” అనేది… అందులోంచి ఏదైనా తీసి పక్కన పెట్టేస్తానేమో అని అనుమానమేమో అనిపిస్తుంది నాకైతే..
అలా.. ఫ్రీ.. ఫ్రీ.. ఫ్రీ.. అంటూ అంతా కలియతిరిగి.. బిల్లింగ్ దగ్గరకి రాగానే… ఏదో ఫోన్ మాట్లాడుకుంటూ.. దూరంగా నిలబడేది. మొత్తం అన్నిటికీ బిల్లు వేయించి నీరసంగా బయటకి రావడం నా వంతు.
ఇలాంటి షాపింగ్ లు మాకు మూడునెలలకోసారి పరిపాటి అయిపోయయి.
ఓరోజు పొద్దున్నే మా ఆయనకి ఫోను… చెల్లి గారి ఫేమిలీ.. ఫేమిలీ వాంతులు, విరోచనాలతో హాస్పిటల్ పాలయినట్లు. వెంటనే మా ఫేమిలీ మొత్తం పరుగెత్తాం..ఏమయిందో, ఏంటో. అని..
మూడు బెడ్స్ మీదా.. ముగ్గురు.. సెలైన్ బాటిల్స్ ఎక్కించుకుంటూ కనిపించారు. ఫుడ్ పాయిజన్ అయిందని డాక్టర్ అన్నారు.
పొద్దున్నే.. మా పనమ్మాయి చెప్పిన విషయం గుర్తుకు వచ్చింది. కల్తీ సరుకులు అమ్ముతున్నాడని గుర్నాధం కొట్టు సీజ్ చేసారట.. వాడి మీద కేసు బుక్ అయిందనీ చెప్పింది.
వెంటనే అడిగాను.. నిన్న ఏం తిన్నారని..
ముక్కుతూ.. మూలుగుతూ.. చెప్పింది..
” గోధుమపిండి పేకెట్లు ఒకటి కొంటే మూడు ఫ్రీ ఆఫర్ వుంటే.. గుర్నాధం కొట్లో తీసుకున్నా వదినా!. రాత్రికి చపాతీలు ఆ పిండితో చేసాను.. తిన్నపుడు బానే వున్నాయి.. మధ్య రాత్రి నుండే.. ముగ్గురికీ ఇలా మొదలయ్యాయి..” అంది.
తిక్క కుదిరింది.. ఇప్పటికైనా ఈ ఫ్రీ పిచ్చి వదులుతుంది అనుకున్నా.
” డాక్టర్ గారు ఫర్వాలేదు అన్నారులే… సాయంత్రం డిశ్చార్జ్ చేస్తారట. రెండు రోజులు రెస్ట్ తీసుకుందురు గాని.. మా ఇంటికి తీసుకెడతా ” అన్నారు శ్రీవారు.
” వదినా… ఈ హాస్పిటల్ డాక్టర్ నీకు వేలు విడిచిన మేనమామకి తోడల్లుడి కొడుకటగా.. ట్రీట్మెంట్ ఫ్రీ గా చేస్తాడేమో.. కాస్త అడుగు.”
ఈ మాటలకి నేనూ.. మా ఆయనా మొహామొహాలు చూసుకున్నాం.. ఈ ఫ్రీ పిచ్చి పీక్ స్టేజికి వెళ్లి పోయిందనుకున్నాను.
” అతను ఒకప్పుడు వుండేవారు ఇక్కడ.. ఇప్పుడు లేరు.. ” అన్నాను.
” అయ్యో! ఔనా! ఎంత బిల్లు అవుతుందో ఏంటో? ” రాబోయే బిల్లు ని తలుచుకుని బిపి పెంచేసుకుంటూంటే… మూడో బెడ్ మీద నుంచి వాళ్ళాయన… ” ఫర్వాలేదు, శ్యామలా! ఇన్సూరెన్స్ కవరేజి వుంది.. కంగారు పడకు” అని వూరడించేసరికి మా ఆడపడుచు మొహం అంత నీరసంలోనూ కూడా వెలుగులు సంతరించుకుంది.
” అయితే.. ఇంకో రెండు రోజులు ఇక్కడే వుందామండీ! ఇరవైనాలుగు గంటలూ ఏసీ లో వుండవచ్చు ఎంచక్కా..” అనేసరికి…
అంతే.. నాకు సడన్ గా..
బిపీ డౌన్ అయి సుగర్ పెరిగి.. తల తిరిగి.. ఢాం అని కూలపడిపోయాను.