ఆచరణ కావాలి.

రచన: గిరిజరాణి కలవల

రాత్రి తొమ్మిది అవస్తోంది. కోడలు హోటల్లో నుంచి తెప్పించిన టిఫిన్ తినేసి తన రూమ్ లోకి వెళ్ళబోతూ.. మనవడిని పిలిచారు రామారావు గారు.
” చిన్నూ ! ఇక రా, బజ్జుందువుగాని, తొమ్మిదవుతోంది, మంచి కధ చెపుతాను విందువుగాని..” అని పిలిచారు.
” ఉండండి.. తాతయ్యా ! ఈ గేమ్ సగంలో వుంది అయ్యాక వస్తాను. మీరు పడుకోండి.” టాబ్ లోనుంచి తల పైకెత్తకుండానే, ముక్కు మీదకి జారిపోతున్న కళ్ళజోడుని పైకి లాక్కుంటూ, అన్నాడు మనవడు చిన్నూ.
చేసేది లేక రామారావుగారు రూమ్ లోకి వెళ్ళి మంచం ఎక్కారు. ఇదివరకు ఎప్పుడైనా వచ్చినప్పుడు.. ఇంట్లో అందరూ కలిసే భోంచేసేవాళ్ళం.. కబుర్లు చెప్పుకునేవాళ్ళం.. మనవడు తనని వదిలి
పెట్టేవాడు కాదు. ప్రతీరోజూ కధ చెప్పించుకోనిదే నిద్రపోయేవాడు కాదు. కోడలు రమ్య కూడా అత్తగారి వెనకాలే తిరుగుతూ.. కొత్త రకం వంటలు నేర్చుకుంటూ, పూజలూ, నోములూ అంటూ ఏదో ఒకటి చేస్తూనే వుండేది. ఏడాదికోసారో, రెండుసార్లో వచ్చి తిరిగి వెళ్ళపోయేవారు తామిద్దరం. రిటైర్ అయ్యాక కొడుకు ఇక్కడకి వచ్చెయ్యమన్నా కూడా, సొంతవూరి మమకారంతో వున్న వూళ్లో నే వుండిపోయారు రామారావు దంపతులు. నాలుగు నెలల క్రితం రామారావుగారి భార్య కాలం చేయడంతో, కొడుకు, కోడలు బలవంతం పెట్టి ఇక్కడకి తీసుకువచ్చేసారు. ఆయన కూడా వంటరిగా వుండలేక, చేయి కాల్చుకోవడం చేతకాక, మనవడితో కాలక్షేపం అయిపోతుందన్న భ్రమతో ఇక్కడకి వచ్చేసారు. అయితే..
వచ్చినప్పటి నుండీ గమనిస్తున్నారు ఆయన ఇంట్లో వచ్చిన మార్పులు. కొడుకు, కోడలు, మనవడు ఎవరికి వారే యమునా తీరే అన్నట్టుగా వున్నారు. ఆఫీసు నుంచి రాగానే కొడుకు వాసు , స్కూల్ నుంచి రాగానే మనవడు, వీళ్ళిద్దరూ వెళ్ళిపోగానే కోడలు రాధ, ఈ ఫోను, టాబ్ లతోనే గడిపేస్తున్నారు. ఎవరో తరుముకు వస్తున్నట్టు హడావుడిగా పని ముగించుకుని రాధ.. ఇక దీనితోనే గడపడం రామారావుగారికి నచ్చలేదు. ఇంట్లో మరో మనిషి ఉన్నాడన్న ఆలోచనే లేదు వీళ్ళకి. మధ్యలో ఇద్దరూ కలిసి అప్పడప్పుడు పిల్లాడిని మాత్రం దెబ్బలాడతారు. ‘అస్తమానూ ఆ టాబ్ తో ఆటలేంటీ? చదువు వద్దా?’ అని, అన్న ఆ కాసేపు పుస్తకాలు ముందేసుకుని వీడు కూర్చుంటాడు. వాళ్ళ లోకం లోకి వాళ్ళు మునిగిపోగానే వీడు మళ్లీ మామూలే. రామారావుగారికి మాత్రం ఆ న్యూస్ పేపరూ, టివీ ఎంతసేపని కాలక్షేపం ఇస్తాయి. ఆ టివీ లో వచ్చే పనికిరాని వాదోపవాదాలూ, చర్చలూ చూడాలంటే విసుగు ఆయనకి. కాస్త న్యూస్ బులెటిన్ చూసేసి ఆపేస్తారాయన. ఉదయం, సాయంత్రం అలా రోడ్డు మీదకి వాకింగ్ వెళ్లి దగ్గర్లో వున్న పార్కులో కాసేపు కూర్చుంటారు. అక్కడా అందరూ ఇదే తంతు. పది మంది వుంటే పదిమంది చేతిలోనూ ఇదే నాట్యమాడుతూ వుంటుంది. మనుషులు దగ్గరగానే వుంటున్నారు కానీ వాళ్ళ మధ్య మాటలే కరువైపోతున్నాయి. ఏ ఇంట్లో చూసినా ఇలాంటి నిశ్శబ్దమే చోటు చేసుకుంటోంది. మార్పు వచ్చే సూచనలే కనపడ్డం లేదని, రామారావు గారు నిట్టూరుస్తూ, నిద్ర కి ఉపక్రమించారు.
ఇంతలో ఆ టాబ్ కి చార్జింగ్ అయిపోయినట్టుంది దాన్ని పక్కన పడేసి మనవడు చిన్నగా తాతగారి పక్కలో దూరాడు.
” తాతయ్యా! పడుకున్నారా?”
” లేదు. చిన్నూ! ఏంటి సంగతి?” అని అడిగారు.
” కధ చెప్పండి తాతయ్యా!” అన్నాడు చిన్నూ. ఇన్నాళ్ళకి కధ అడిగాడని ఆనందంతో వాడిని దగ్గరకి తీసుకుని,
” ఈ రోజు ఓ మంచి నీతి కధ చెపుతాను విను.
ఒకసారి రామకృష్ణ పరమహంస వద్దకు ఒక స్త్రీ తన కొడుకును తీసుకుని వచ్చింది. స్వామీ! నా కొడుకూ ప్రతిరోజూ బెల్లం ఎక్కువగా తింటాడు. అలా తింటే మంచిది కాదని చెప్పినా వినిపించుకోవడం లేదు. మీరు నాలుగు మంచి మాటలు చెప్పి, వాడికి ఆ పాడు అలవాటు మానిపించండి. అని మొర పెట్టుకుంది. దానికి పరమహంస… నాలుగు రోజులాగి నీ కొడుకుని తీసుకు లసినదిగా చెప్పి పంపేసారు. ఆవిడ అలాగే అని చెప్పి, నాలుగు రోజుల తర్వాత మళ్లీ వచ్చింది. అప్పుడు పరమహంస ఆ పిల్లవాడికి, బెల్లం తింటూ వుంటే కలిగే అనర్ధాలు వివరించి చెప్పి, ఆ పిల్లవాడికి మనసు మార్చి, ఇకపై బెల్లం తిననని మాట తీసుకుని, పంపారు. ఇదంతా చూస్తున్న శిష్యుడొకరు, స్వామీ! ఇంత చిన్న విషయం చెప్పడానికి తమరు నాలుగు రోజుల వ్యవధి తీసుకున్నారెందుకు? మొదటి రోజే ఈ మాటలు చెప్పకపోయా రా? అని అడిగాడు. దానికి సమాధానంగా స్వామి.. ఏం చెప్పారో.. తెలుసా? మనము ఇతరులకి చెప్పే మంచికానీ, సలహా కానీ, ఏదైనా సరే.. ఏదో ఊరికే నోటికి వచ్చినట్టు చెప్పడం కాదు.. దానిని మనం ఆచరించి చెప్పాలి. అప్పుడే మనం ఒకరికి చెప్పదగ్గ అర్హులమవుతాము. ఈ పిల్లవాడి విషయంలో ముందు రోజే నేనెందుకు చెప్పలేదంటే…. నేనూ బెల్లం, తీపి పదార్థాలు ఎంతో మక్కువ గా తింటూ వుంటాను. అటువంటప్పుడు అది తప్పని ఎలా చెప్పగలను? అందుకే ఈ నాలుగు రోజుల్లో నేను ఆ తీపి మీద ఇష్టం పోగొట్టుకుని, ఆ అలవాటు మానుకుని, ఇప్పుడు అతనికి అది వద్దు, కూడదని చెప్పగలిగాను. అందుకే నాలుగు రోజులాగి రమ్మని చెప్పాను అని వివరించారు. ఈ కధలో నీకు తెలిసిన నీతి ఏంటి చిన్నూ? ” అని మనవడిని అడిగారు.
” ఎదుటివారికి మంచి చెప్పేటపుడు.. ఆ మంచిని మనము ఆచరించాలి, అని కదూ తాతయ్యా! ” అన్నాడు. ” ఔను, చిన్నూ! చక్కగా గ్రహించావు.. పడుకో.. రేపు మరో కధ చెపుతాను. ” అంటూ రామారావు గారు వాడిని చిన్నగా జోకొట్టసాగారు.
మరునాటి ఉదయం.. మోర్నింగ్ వాకింగ్ వెళ్ళడానికి రామారావుగారు సిధ్ధమవుతున్నారు. ఇంతలో చిన్నూ కూడా లేచి హాల్లోకి రాగానే” గుడ్ మార్నింగ్ చిన్నూ! ” అని విష్ చేసారు. వాడు కూడా” గుడ్ మార్నింగ్ తాతయ్యా! ” అని జవాబు చెప్పి, ఆ టాబ్ పట్టుకుని కూర్చున్నాడు. అప్పటికే ఫోన్ లు పట్టుకుని అందులో మునిగిపోయిన తల్లిని తండ్రిని పట్టించుకోనే లేదు వీడు. చిన్ను మాటలు విని రమ్య లోపల నుంచి బయటకి వచ్చి..” పొద్దున్నే టాబ్ పట్టుకుని కూర్చున్నావా? లేచి బ్రష్ చేసుకో.. పాలు తాగడం, స్నానం చేయడం లేకుండా, పొద్దస్తమానూ ఆ టాబ్ తోనే గడుపుతావు.. అస్సలు మాట వినడం లేదు నువ్వు.” అని ఓ అరుపు అరిచి, తానేదో వాట్స్ఆప్ మెసేజ్ లు చూడడంలో మునిగి పోయింది.
వాసు కూడా రమ్య మాటలు విని..” ఔను.. చిన్నూ.. నీకు ఈమధ్య చదువు మీద శ్రద్ధ తగ్గుతోందనీ.. సరిగ్గా చదవడం లేదనీ మీ స్కూల్ నుంచి నాకు మెసేజ్ లు వస్తున్నాయి. ప్రతీ సబ్జెక్టులోను తక్కువ మార్కులు వస్తున్నాయి. ఈ టాబ్ తో ఆటలు ఎక్కవ అయిపోయాయి నీకు.. దాని మీద పెట్టే శ్రద్ధ చదువు మీద పెట్టు..” అని తన వంతుగా చిన్నూ మీద విరుచుకుపడ్డాడు.
తల్లితండ్రుల కోపం చూసి వాడు కించిత్ కూడా తొణకకుండా, ” నాన్నా! లెక్కల సబ్జెక్టు మార్కులు తగ్గాయని ట్యూటర్ ని పెట్టించారు. ఆయన ఫోను చూసుకుంటూ కూర్చుంటున్నాడు, సరిగ్గా చెప్పడం లేదని, మీరే తీసేసారు. ఇదివరకు ఆఫీసు నుంచి వచ్చాక మీరు నా దగ్గర కూర్చుని హోమ్ వర్క్ చేయించేవారు. చదివించేవారు. అమ్మ కూడా, నేను స్కూల్ నుంచి రాగానే, ఏం చెప్పారు క్లాస్ లో అని అడిగేది. చక్కగా ఏదో ఒక చిరుతిండి, బామ్మ దగ్గర నేర్చుకున్నవి జంతికలో, చేగోడీలో, కజ్జికాయలో పెట్టేది. ఇప్పుడేమో.. బయట ఆర్డర్ ఇచ్చేసి పిజ్జాలు, బర్గర్ లూ తెప్పిస్తోంది.
ప్రతీ ఆదివారం పార్కుకో, జూకో, ఎక్కడకో అక్కడికి తీసుకువెళ్ళేవారు. ఇప్పుడు మీరిద్దరూ ఆ ఫోనులలో మునిగిపోయి నన్ను పట్టించుకోవడం మానేసారు. నేనేమైనా అడిగానా…మిమ్మల్ని టాబ్ కొనిపెట్టమనీ.. నేను సైకిల్ అడిగితే కాదని.. ఇది నాకు బర్త్ డే గిఫ్ట్ అని కొనిపెట్టారు. నేనేం చెయ్యాలి చెప్పండి. ఇది మీరే నాకు అలవాటు చేసారు. ఇప్పుడు నేను దీన్ని వదలలేక పోతున్నాను. అయినా… మీరు నాకు చెప్పే ముందు.. మీరు పాటించి చూపండి. మీరైతే అస్తమానూ చూడొచ్చు.. నేను చూడకూడదా? అవి మానేసి నా దగ్గర, నాతో గడపండి. అంతవరకూ నేనూ మీ దోవలోనే నడుస్తాను. ” అని జంకు గొంకు లేకుండా తండ్రితో చెప్పాడు చిన్నూ..
అంతే.. వాడి మాటలకి వాట్స్ఆప్ చూసుకుంటున్న రమ్యా…. ఫేస్బుక్ చూసుకుంటున్న వాసూ.. చిన్నూ ఫేస్ లోకి తలెత్తి చూడలేకపోయారు.
ప్రభాత సూర్యోదయవేళ.. మనవడు వాళ్ళమ్మ, నాన్నలకి చేసిన ఙ్ఙానోదయానికి వస్తున్న నవ్వు ఆపుకుంటూ, మనసులో శ్రీ రామకృష్ణులవారికి ప్రణామం సమర్పించి, రామారావుగారు వాకింగ్ కి బయలుదేరారు. తాను వాకింగ్ నుంచి ఇంటికి వచ్చేసరికి తాను కోరుకున్న విధంగా, ఇదివరకటి రోజులలాగే వుంటుందన్న పూర్తి నమ్మకం ఆయనకు కలిగింది. మనవడు మాటలపై పూర్తి భరోసా వచ్చేసింది రామారావు గారికి.

ఎన్నెన్నో జన్మల బంధం

రచన: కొప్పరపు సుబ్బలక్ష్మి

అయ్యగారు, స్నానం చేయించి బట్టలు మార్చాను. చిన్న గ్లాసు పాలు కూడా పట్టాను. సాగరంగారు కారేజి ఇచ్చి వెళ్ళారు.
నేను వెళ్తానండయ్యా.
సాయంత్రం రా రాములమ్మా, స్నానం చేయించి వెళుదువుగాని.
సరేనయ్యా.
రామచంద్రంగారు అనుష్టానం పూర్తి చేసుకుని గావంచాలోనుండి అడ్డపంచలోకి మారి, సుశీల గదిలోకి వచ్చారు, తను నిద్రపోతోంది.
అలికిడికి కళ్ళు తెరిచింది. పెదాలమీద సన్నని చిరునవ్వు.
లేచేశావా. ఫారెక్స్ బేబికి టిఫిన్ పెడతానుండు అంటూ కారేజి తెరిచి ఒక ఇడ్లీ పాలల్లో వేసి మెత్తగా కలిపి తీసుకొని వచ్చారు.
నెమ్మదిగా లే.
నేను పెడతాగా. గబగబా తింటే గొంతుకడ్డం పడుతుంది. బాగా మెత్తగా చేసాను నిదానంగా తిను.
చేయడ్డం పెడుతున్నావు, అప్పుడే చాలా. మొత్తం తినేదాక నేను కదలను.
అదీ అలా తినాలి. మీదపడకుండా బాగా తిన్నావు, గుడ్. నేను తుడుస్తానుండు.
అమ్మయ్య ఈపూటకీ ప్రహసనం అయింది. నేను కూడా రెండిడ్లీలు తిని వస్తాను అనుకుంటూ సాగరం తెచ్చిన ఇడ్లీలు కొబ్బరి చట్నీ నెయ్యి తో కానించేసారు.
*****
మొబైల్ లో అమ్మవారి సహస్రనామం పెట్టి, తలదువ్వి చెదరిన బొట్టు సరి చేస్తూ అద్దం ఇవ్వనా అన్నారు.
.
.
నేను ఎదురుగావుండగా అద్దం ఎందుకా.
అహ ఏం చెప్పావే.
ఎంత కళగా వున్నావో.
అవును నా దిష్టే తగులుతుందేమో.
నీకు తెలుసా సుశీలా, సాగరం డిగ్రీ చేసి ఆడిటర్ దగ్గర చేసేవాడట. పొద్దున్నుండి రాత్రి వరకు చేయించుకుని ఆరువేలు చేతిలో పెట్టేవాడట. వాళ్ళావిడ చాలతెలివైనది. గొట్టుచాకిరి జానాబెత్తెడు జీతంతో బ్రతుకుబండి
లాగలేమని మనలాంటి వాళ్ళకు పదిమందికి కారేజీ భోజనాలు ఇస్తున్నారు , యాభైవేలు సంపాదిసున్నారు. మనకేమయినా మసాలాలు, వేపుళ్ళు కావాలాయేమన్నానా.
ఉద్యోగమంటావా. వదిలేశాడు. ఇద్దరూ ఆడుతూ పాడుతూ చేసుకుంటారు. రోజు మొత్తంమీద నాలుగైదు గంటలు పని.
తిరగాలిగా అంటావా
ఏముంది వాయిదాలమీద బండి కొన్నాడట. సాగరం వాళ్ళావిడ సాయంత్రంపూట చిన్న తరగతి పిల్లలకు ట్యూషన్ చెప్పి పదోపరకో సంపాదిస్తుందిట. చూస్తుండగానే నాలుగురాళ్ళు వెనకేసుకుని నాలుగయిదేళ్ళలో చిన్న ఇల్లు కొనుక్కుంటారు చూడు.
*****
మందుబిళ్ళలు ఇస్తాను వేసుకో.
నీళ్ళు పడతాను.
నువ్వు గబగబా తాగేస్తావు రైలు వెళ్ళి పొతుందేమో అన్నట్లు.
వద్దంటావేమిటి. ఈ జ్యూస్ తాగితే గుర్రంలా పరుగెడతావు. ఓ చెంచా తేనే కూడా వేసాను చిలకలా పలకాలిగా.
అ,….ఆ.,.
ఏమిటి పెద్దవాడినుంచి ఫోనా
చేసాడు. అంతా కుశలమే. బొంబాయి ఉద్యోగం. థానేలో కాపురం. ఉరుకులు పరుగుల జీవితాలు.
క ,,,,. కో
కోడలుకూడా కష్టపడుతోంది అంటావా
ఎవరి పిల్లలకోసంవాళ్ళు కష్ట పడతారు. అది సహజం. నువ్వు మాత్రం నీ ఉద్యోగం, పిల్లలు. చాదస్తపు మొగుడు, వృధ్ధులయిన అత్తమామలు ,అన్నీ చూసుకోలేదా.
అందుకే రిటైరయిన తరువాత ఎవరిదగ్గరకూ వెళ్ళకుండా ఇక్కడే వున్నది. వాళ్ళమీద ప్రేమ లేక కాదుకదా.
చిన్నవాడా …పై నెలలో వస్తాడుట. పిల్లలకు ఈస్టరు శెలవులున్నాయిట.
అప్పుడే వాణి, అల్లుడు, మనుమరాలు కూడా వస్తున్నారు.
అయినా నాలుగునెలలేగా అయింది వాళ్ళందరూ వచ్చి వెళ్ళి. శులవులు చూసుకోవాలిగా, అన్ని తుమ్మితే వూడే ముక్కులే.
ఆకలేస్తోందా. అరగ్లాసు బత్తాయిరసం కడుపు నిండేనా. పన్నెండయిందిగా అన్నం పెడతాలే.

మెత్తగా వండిన అన్నం, మిరపకాయ లేకుండా చేసిన బీరకాయకూర, చారుపొడి తక్కువగా వేసిన చారు, పలుచగా ఆకుకూర పప్పు, గోరు ముద్దలుగా అన్నం తినిపించారు రామచంద్రంగారు.
రోజు సాగరం పప్పు కూరలు తెస్తే ఆయన రెండు గ్లాసుల బియ్యం విద్యుత్ కుక్కర్ లో వండుకుంటారు.
సాయత్రం రామచంద్రంగారికి రెండు చపాతీలు కూర, సుశీలమ్మగారికి పలుచని బియ్యపు జావ తెచ్చి ఇస్తాడు.
కళ్ళుమూతలు పడుతున్నాయిలా వుంది. అన్నం తినంగానే పడుకోవద్దు. వైకుంఠపాళి ఆడుదాము.
నువ్వప్పుడే గట్టెక్కేసావా. నేను ఒప్పుకోను, నువ్వు తొండి చేస్తున్నావు.
నాకు కూడా నిద్ర వస్తోంది. ఓ కునుకు తీయాలి.
*****
నాలుగింటికల్లా ఫిజియోథెరపిస్ట్ వచ్చి కేరళ నూనెలు రాసి మసాజ్ చేసి చిన్న చిన్న ఎక్సరసైజులు చేయించింది.
కుర్చీలోనే కూర్చోబెట్టి స్నానం చేయించింది రాములమ్మ.
ఇట్లాంటప్పుడయినా నైటీ వేసుకోమని కోడళ్ళు చెబితే ససేమిరా అన్నారు సుశీలమ్మగారు. డబ్బాలోవున్నట్టుందంటూ.
లక్షణంగా చీరే కట్టమన్నారు.
నూనె మరకలంటిన పక్కబట్టలు మార్చి పడుకోబెట్టంగానే నిద్రలోకి జారుకున్నారు.
పొద్దున్నుండి తీయని పేపరు పట్టుకుని వరండాలో వాలుకుర్చీలో చేరారు రామచంద్రంగారు కళ్ళద్దాలు సవరించుకొంటూ.
నీ గోళ్ళు బాగా పెరిగాయి తీస్తా అంటూ ఆమె పాదం తన చేతిలో పట్టుకొని నెయిల్ కట్టర్ తో తీయసాగారు.
సుశీలమ్మ కళ్ళలో నీళ్ళు తిరిగాయి.
అరెరె అదేమిటి. మనం పిల్లలకు ఇలాగే గోళ్ళు తీసేవాళ్ళం కదా. కత్తిరించిన గోళ్ళకు గోరింటాకు ఎంత అందమిస్తుందో. పిల్లలతో పాటు నా చేతికి కూడా గోరింటాకు పెట్టి మురిసిపోయేదానివి.
లేడికి లేచిందే పరుగన్నట్టు పెరట్లో గోరింటాకు కోసి పిసరంత చింతపండు వేసి మిక్సీలో వేసి మెత్తగా చేసి తెచ్చారు.
ఏమిటి ఎవరు పెడతారనా. నేను వున్నానుగా,
ఆవిడ చేయి తన చేతిలోకి తీసుకుని మధ్యలో నిండు చందమామని చుట్టూ ఆరు నక్షత్రాలను, వేళ్ళకు టోపీలు దిద్దారు.
అవును సుశీ
ఎందుకా కోపం. ఓహ్ సుశీ అన్నాననా.
మన పెళ్ళయి మూణ్ణిద్దర్లకని మా ఇంటికి వచ్చినప్పపుడు మా అక్కయ్యలు పేర్లు చెప్పందే లోపలికి రానివ్వమన్నారు.
నువ్వేమో రామచంద్రంగారు నేను వచ్చాము అన్నావు.
నేనేమో ఏదో మురిపంగా సుశీ నేనూ వచ్చాము అన్నాను.
అంతే చివ్వున నా పేరు సుశీల సుశీ కాదన్నావు. సుశి ఏమిటి మశి లాగా అనేదానివి.
నీకు సంగీతమంటే ఇష్టం కదా. బాలమురళి కీర్తనలు పెట్టనా,
నీకు గుర్తుందా పెద్దవాడి విషయంలో నేను వాడిని కోప్పడ్డానని వంటింట్లో” శాంతము లేక సౌఖ్యము గలదా” అని పాడుతున్నావు. అంతే నా కోపమంతా గాల్లోకి పోయింది.
అంతగా నవ్వద్దు. దగ్గొస్తుంది.
అయ్యగారు అమ్మగారి తల జిడ్డుగావుంది. రేపు తొందరగా వచ్చి తలస్నానం చేయిస్తానండి.
సుశీలకు ఎంత పెద్ద జడ వుండేది. ఈ మాయదారి జబ్బుతో అంతా పోయి పిడచకొచ్చింది.
జడ అంటే గుర్తుకొస్తోంది. నేను ఓరియంటల్ కాలేజి రాజమండ్రిలో పూర్తి చేసుకుని విజయవాడ వచ్చాను. చల్లపల్లి వారి స్థలంలో చిన్మయానందస్వామి వారి భగవద్గీత వుపన్యాసాలు జరుగుతున్నాయి. ఒడిలో జడ పెట్టుకుని నువ్వు ఆయన చెప్పేది రాసుకుంటున్నావు. మా అమ్మ నీది అసలు జుట్టేనా సవరమా అని పట్టుక చూసింది. అలా మాటలు కలిపి మీకు మాకు ఏదో బీరకాయ సంబంధం వుందని తేల్చింది. అలా ఈ ఇంటికి ఆ ఇంటికి రాకపోకలు పెళ్ళి దాక వచ్చింది. మనది జడ బంధం. లేత ఆకుపచ్చ రంగు చీరలో ఎంతబాగున్నావో.
అంత గుర్తుందా అనా
మనసు తీసిన వీడియోలు చెరిగి పోవు చెదరిపోవు.
ఇంత పెద్ద జడకు ఎన్ని డబ్బాల కొబ్బరినూనె ఎన్ని శేర్ల కుంకుడు కొనాలో అనుకున్నా.
మాటలు రాకపొవడం బాధగావుందా. నేత్రావధానం చేస్తున్నావుగా.
“మూగవైననేమిలే నగుమోమె చాలు-లే”
“మామిడికొమ్మ మళ్ళీ మళ్ళీ పూయునులే, మాటలురాని కోయిలమ్మ పాడునులే”
గోరింటాకు ఆరిపొయింది కడుగుతానుండు.
బేసిన్లో నీళ్ళతో చేతులుకడుగుతూ గాజులు సవరించి
ఈ బంగారుగాజులు నీ చేతులమీదకన్నా బాంకులోనే ఎక్కువ కాలం వుండేవి. పిల్లలు సంపాదనపరులయిన తరువాత కదా స్ధిరంగా వున్నాయి. బాంకిలో పెడుతున్నప్పుడల్లా “ నిధి సుఖమా” అని పాడేదానివి.
తుండుతో చేతులు తుడిచి దూమెరుగ్గా కొబ్బరినూనె రాశారు,
అన్నీ గతించిన రోజులంటావా, చేదు తీపి అన్నీ గుర్తుంటాయి,కదా.
రాములమ్మ రాలేదింకా, నీ పని కానిచ్చి నేను స్నానంచేసి సంధ్య వార్చుకుంటాను.
రాములమ్మ వస్తుందిలే అంటావా. చిరాగ్గా వుండదూ
అ,…అ
అయ్యో లేదు కుయ్యో లేదు అంటూ డయపర్లు మార్చి పళ్ళు తోముతుండగా కంగారుపడుతూ రాములమ్మ వచ్చింది.
అయ్యగారు ఆలీసమయింది, మావోడు తాగొచ్చి రాత్రి నన్ను చితక బాదేశాడండి, ఆడ్ని బయటకు తోలేసానండి. సచ్చినోడు పొద్దునే పనికొస్తుంటే వంద రూపాయలిమ్మని గొడవేసుకున్నాడండి, ఏం చేత్తానండి ఓ యాభై రూపాయలిచ్చుకున్నానండి. అమ్మగారిపని నేనొచ్చి చేస్తాగదండి.
తాగడానికి డబ్బులిచ్చి మరీ చెడగొడుతున్నావు కదా,
ఇయ్యకపోతే యాగీ చేత్తాడండి తాగుడే లేకపోతే ఆడు రాములోరంత మంచోడండి,
సరేలే ….. ఆ డయపర్లు అయిపోయినట్టున్నాయి, ముందుగా చెబితే తెస్తాగా,
ఏటమ్మా కల్లనీల్లెట్టుకుంటన్నారు.
భార్య భర్తకు సేసినప్పుడు భర్త భార్యకు సేత్తే తప్పేంటమ్మా. కళ్ళు తుడుత్తా నుండండి.
అలా చెప్పు రాములమ్మా
ఏమిటి వెళ్ళి పోవాలనుందా, “ఎక్కడికి పోతావు చిన్నదానా”
“నన్ను వదలి నీవు పోలేవులే,
అదీ నిజములే”
అయ్యగారు బలే నవ్విత్తారమ్మా
మారాజులాంటారమ్మా. అట్టా అనుకోమాకండమ్మా. సిన్నప్పటికన్నా వయసొయినప్పుడే ఒకరికొకరు కావాల.ఆరికి మనం మనకారూనూ. బగమంతుడెట్టిన బంధం.
ఇవ్వాళ స్పీచ్ ధెరపిస్ట్ వచ్చేరోజు. సుశీలకు స్నానం తొందరగా చేయించు రాములమ్మా.
సరేనండయ్యా
స్నానం చేసిన ఆవిడ నుదుట కుంకుమ దిద్ది అమ్మవారికి చేసిన అభిషేక జలం కొంచెం తాగించి ఆ జలమే కాళ్ళకు చేతులకు రాశారు.
తలస్నానం చేసావుగా నిద్ర వస్తోందిలావుంది ఓ అరగంట పడుకో.
*****
ఓ సుందరమా రా రా.
ఆదివారం పేపరు పట్టుకుని వరండాలోకి చేరారు మిత్రులిద్దరూ
సుశీల ఎలా వుందిరా,
కాళ్ళు చేతులు కదల్చగలుగుతోంది. ఇంకా మాటే రావడంలేదు. అయిదారు నెలలు పడుతుందంటున్నారు.
వైద్యం జరుగుతోందికదా, ఏదయినా వచ్చినంత తొందరగా పోదుకదా.
ఇదిగో సాగరం వచ్చాడు. ఈనెల డబ్బులు ఇంతవరకు తీసుకోలేదు, కూర్చో తెచ్చిస్తాను
రామచంద్రంగారు లోపల ఆవిడతో ఏదో ఒకటి మాట్లాడుతునే వుంటారు. బయట చాల తక్కువ మాట్లాడతారులా వుంది.
అవునయ్యా సాగరం ఆవిడ మాట్లాడినన్నాళ్ళు ఈయన వినేవాడు, ఇప్పుడు వీడు మాట్లాడుతున్నాడు ఆవిడ వింటోంది.
ఆవిడను ఎంత అపురూపంగా చిన్నపిల్లను చూసినట్టు చూస్తారు.
అవును. చెప్పడం వీడికి ఇష్టం వుండదు గాని, రిటైరయిన తరువాత పిల్లలను ఇబ్బందిపెట్టడం ఆధారపడడం వీళ్ళకు రుచించక , వచ్చిన డబ్బుతో సూర్యచంద్రులు కాపురముండే పెంకుటింటిని డాబా చేసారు. ఇద్దరికి సరిపడా పెన్షన్ వస్తోంది. సాయంత్రం అయ్యేటప్పటికి ఏ సాహిత్య సభ అనో సంగీత కార్యక్రమం అనో వెళ్ళేవాళ్ళు.
ట్యూషన్ చెప్పేవారని ఆరుగంటలవరకు ఇల్లంతా సందడిగా వుండేదని రాములమ్మ చెప్పిందండి.
అవును ఆయన తెలుగు ఆమె లెక్కలు చెప్పేవారు, పిల్లల తల్లితండ్రులు అడిగితే కాలక్షేపం గాను వుంటుందని , ధనమాశించికాదు. వాళ్ళు బలవంతంచేస్తే అదిగో ఆ మూలవున్న హుండిలో తోచినంత వేయమనేవారు.
ఏడాదికొకసారి నేనే వాళ్ళిద్దరి పేర యకవుంటులో వేసేవాడిని. ఎంత వుందని ఏనాడు అడిగేవాడు కాదు. ఆర్ధికంగా వెనకబడిన ఇద్దరు పిల్లలకు అందులో నుండి జీతాలు కట్టించేవాడు. యకవుంటు వాడిది నిర్వహణ నాది.
అలా దాచిన ఆ డబ్బే సుశీలమ్మ వైద్యానికి అక్కరకొచ్చింది, ఇప్పుడయితే పంతుళ్ళ జీతాలు బాగున్నాయి , బతకలేక బడిపంతులుగా చేసినవాళ్ళమే.
ఏదోలేరా, గడిచిన రోజులుకాదు. ముందుముందెలా అని ఆలోచించాలి.
*****
నాన్న మేమున్నన్ని రోజులు అమ్మను మేం చూసుకుంటాం, మీరు కొంచెం విశ్రాంతిగా వుండండి.
అవును మామయ్యగారికి విశ్రాంతి అవసరం.
అమ్మమ్మా నువ్వు కుట్టించిన పట్టులంగా జాకెట్ అంటూ స్రవంతి బామ్మా నాకు తాతయ్య కొత్త బూట్లు కొన్నారంటూ అంటూ-రాఘవ సుశీలమ్మ పక్కన చేరారు.
ఆవిడను ఎక్కువగా విసిగించకండి అంటూ కూతురు కోడలు అంటుంటే
లేదర్రా వాళ్ళ అల్లరే ఆవిడకు బలం అంటూ నవ్వారు రామచంద్రంగారు.
మామయ్యా ఇన్ని రోజులు ఆరోగ్యంగా వున్నారు కనుక మీరు ఇక్కడే వుంటామంటే మిమ్మల్ని నొప్పించకూడదని సరే అన్నాము. మీరొక్కరే అత్తయ్యకు చేయడం మాఅందరికీ బాధ కలిగిస్తోంది. ఇకనైనా మీరిద్దరూ మాలో ఎవరి దగ్గరైనా వుంటే బాగుంటుంది. మీకు ఏ ఇబ్బంది లేకుండా చూసుకుంటాము.
ఉండండి బెండముక్కలు వేసిన మజ్జిగ పులుసు వాణి చేసింది. వేస్తాను, కొబ్బరి పచ్చడితో నంజుకుని తినండి. ఆ గుప్పెడు అన్నం కూడా పులుసులో కలుపుకోండి.
నాన్నా మేం చెప్పేది కూడా వినండి, అమ్మకు చాలామటుకు నయమయింది కదా. ఇదే వైద్యం అక్కడే చేయిద్దాం. మీకు కూడా వయసు పైన బడిపోతోంది, ఈ నాలుగు నెలల్లో మీరు బాగా నీరసపడిపోయారు. మిమ్మల్నిలా వదలి మేమెలా వుండగలం.
మీరు మమ్మల్ని ఎంత జాగ్రత్తగా పెంచారో మేము మిమ్మల్ని అంత జాగ్రత్తగా చూసుకుంటాము.
అయ్యో మీరు చూడరనే శంక లేదమ్మా.
“తాతయ్యా నీకో సర్ప్రైజ్ రావాలి”
రామచంద్రంగారిని చేతులు పట్టుకొని తీసికెళ్ళారు పిల్లలిద్దరూ. ఫిజియోథెరపిస్ట్ సాయంతో అడుగులేస్తున్నారు సుశీలమ్మ.
నిలబడ్డమే కాకుండా పది అడుగులు తడబడకుండా వేసారు ఈ రోజు అంది సంతోషంగా ఫిజియోథెరపిస్ట్.
అయితే అడుగులకు అరిసెలు వేయించాల్సిందే, వాణి రేపు అరిసెలు చేద్దాం అంది కోడలు మాలతి సంబరంగా
ఉ,,ఉ అంటోందిగా వెండి వుగ్గిన్నెలు తెండి నాన్నా.
ఆ పలుకులకు పంచదార చిలకలు కూడా తెద్దామమ్మా.
*****
నాన్నా అమ్మ ఇంకా నిద్ర లేవలేదు చూడండి.
మాసివ్ కార్డియాక్ యటాక్, నిద్రలోనే ప్రాణం పోయిందన్నారు డాక్టర్లు. నెపంలేనిదే ప్రాణంపోదుకదా. ఆవిడ లో చలనం లేదు, ఆయన నోట మాటలేదు.
*****
ఎవరెరరో వస్తున్నారు, పోతున్నారు .రామచంద్రంగారికి ఇవేవీ పట్టలేదు.
పెద్దాడు చిన్నాడు దుఃఖం మింగుతూ తల్లి అంతిమయాత్రకు సన్నాహాలు చేస్తున్నారు.
వాణి, అత్తయ్య గోధుమ రంగు ఉప్పాడ జరీ కొనుక్కున్నారు, కట్టనేలేదు. అదే కడదాం తీసుకురా.
నాన్నా అమ్మకు నుదుటన బొట్టు మీరే పెట్టండి అని తండ్రిని నెమ్మదిగా ఆవిడ దగ్గరకు తీసుకెళ్ళారు కొడుకులు .
గోధుమరంగు ఎఱ్ఱంచు జరీ చీరలో మధుపర్కాలలోవున్న సుశీల కనిపించింది రామచంద్రంగారికి.
కుంకుమ అద్దిన చెయ్యి, శరీరం పెద్దాడి చేతిలో వాలిపోయింది.
సహచరిని వెదుకుతూ ఆయనలో జీవం వెళ్ళిపోయింది.

*****

మార్నింగ్ వాక్

రచన: మణికుమారి గోవిందరాజుల

“రేపటినుండి యేమైనా సరే వాకింగ్ కి వెళ్ళాల్సిందే. ” అద్దంలో ముందుకూ వెనక్కూ చూసుకుంటూ అనుకుంది . “కానీ మరీ లావణ్య వర్ణించినంత లావుగా యేమీ లేనే?” మళ్ళీ చూసుకుంది . యేమోలే చూసేవాళ్ళకు లావుగా కనపడుతున్నానేమో. . అయినా అయ్యో అయ్యో యెంత మాట అనేసింది దొంగమొహం.
వారం క్రితం ఇంట్లోకి వస్తూనే అన్నది కదా “ఒసే రేఖా! పేరుకి తగ్గట్లు రేఖలా వుండేదానివల్లా సున్నాలా అవుతున్నావే” అని దానికి శ్రీవారి మొహం ఇంతయింది. రోజు పెట్టే నసకు అవని ఆజ్యం పోసింది కదా! యేముందిలె ఒక నెల రోజులు సిన్సియర్గా చేసేనంటే ఇట్టే సన్నబడిపోనూ!!లావణ్య మటుకు అలానే వుంది పేరుకు తగ్గట్లు. . తనే ఇలా అయింది. . దిగులుగా అనుకుంది.
అన్నీ తనే అనేసుకుని పొద్దున్నే లేవడానికి అయిదున్నరకల్లా అలారం పెట్టుకుంది రేఖ. అన్నీ గమనిస్తూనే వున్నాడు రేఖ భర్త ఆనంద్. నిజంగా లేస్తావా?టీజ్ చేస్తూ అడిగాడు. యెందుకంటే రేఖకు నిద్ర తర్వాతే అన్నీ. పొద్దున్నే లేచిందంటే ప్రళయమే. ”తల్లీ యెన్నింటికి పెట్టావో చెప్పు నీ దరిదాపుల్లో లేకుండా పారిపోతాను” చేతులు జోడించి అడిగాడు.
“ సర్లే. నీకన్నీ వేళాకోళాలె. . నీ దోవన నువు హాయిగా ముసుగు పెట్టుకుని పడుకో. . నేను వచ్చాక కాఫీ ఇస్తాను. . అయినా నువు చేయబట్టి కదూ నేనిలా తయారయ్యింది?నీ సంగతి నేను సన్నబడకపోయానో అప్పుడు చెప్తాను. . . ” అని ముసుగు తన్నేసింది.
యెందుకైనా మంచిదని కొద్దిగా దూరం మెయిటెయిన్ చేస్తే మంచిది అనుకుంటూ తను కూడా ముసుగు పెట్టేసాడు ఆనంద్ నవ్వుకుంటూ. .
లావణ్య, రేఖ ఎల్ కే జి నుండి క్లాస్మేట్స్. ఇంజనీరింగ్ లో వీళ్ళకు ఒక సంవత్సరం సీనియర్ ఆనంద్. ముగ్గురూ మంచి స్నేహితులయ్యారు . ఇంజనీరింగ్ అయ్యాక లావణ్య రేఖ ప్లేస్మెంట్స్ లో వచ్చిన జాబ్ లో చేరితే ఆనంద్ యూ యెస్ వెళ్ళి యెమ్మెస్ చేసి మేరా భారత్ మహాన్ అంటూ ఇండియా వచ్చేశాడు. . హైదరాబాద్ లోనే ఒక మల్టి నేషనల్ కంపెనీ లో మంచి వుద్యోగం లో చేరి రేఖ తలిదండ్రులకి రేఖని తను ప్రేమించిన సంగతి చెప్పి పెళ్ళి చేసుకున్నాడు. మంచిపోష్ లొకాలిటీలో ఇల్లు తీసుకుని కాపురం పెట్టి పెళ్ళి చేసుకుని ఇల్లు తీసుకుని చల్లగ కాలం గడపాలోయ్ అని పాడుకుంటూ హాయిగా వున్నాడు .
తర్వాత ఆరునెలలకే లావణ్య కూడా పెళ్ళి చేసుకుని అమెరికా వెళ్ళిపోయింది. రెండేళ్ళ తర్వాత ఇప్పుడే రావడం. లావణ్య వస్తున్నానని చెప్పగానే రేఖ చాలా వుత్సాహ పడింది. వారానికి సరిపడా టూర్ ప్రోగ్రాం తయారు చేసుకుంది. కాని లావణ్య వస్తూనే ఆ మాట అనేసరికి” అసలెందుకు వచ్చావే ?వెంటనే వెళ్ళిపో” అని సూట్కేస్ బయటపడేస్తున్నట్లు యాక్శన్ చేసింది. వెంటనే లావణ్య ” అసలు నేను చెప్దామనుకుంది నువ్వేంటి అంత సన్నగా అయ్యావు అని. మరి నా నాలుకకి యేమైందో అలా తిరగేసింది. అయినా అంత దూరం నుండి దాని కోసం వస్తే చూడు ఆనంద్ నన్నెలా గెంటేస్తుందో?కనీసం కాఫీ ఇచ్చాక గెంటెద్దామన్న ఆలోచనకూడా లేదు దీనికి”ఆనంద్ కి ఫిర్యాదు చేసింది. ముందునుండీ వాళ్ళిద్దరి సంగతి తెల్సిన ఆనంద్ “నన్ను మాత్రం ఇన్వాల్వ్ చేయొద్దు”అని ఒక దండం పెట్టెసి నవ్వుకుంటూ వెళ్ళిపోయాడు.
“సరే !యేడుస్తున్నావు కదా! ఒక పని చెయ్యి, నువు కాఫీ కలుపుకుని, ఆ చేత్తోనే నాకు కూడా తెచ్చిపెట్టు” సోఫాలో మఠం వేసుకుని కూర్చుంటూ ఆర్డర్ వేసింది.
“నువ్వేమీ మారలేదే! అలా కూర్చుని ఇలా చేయించుకుంటే, ఇలా కాక యెలా అవుతారు?” చేతులు దూరంగా లావయ్యావని చూపిస్తూ కొట్టటానికి లేచిన రేఖకి అందకుండా వంటింట్లోకి పరిగెత్తింది రేఖని వెక్కిరించుకుంటూ. ఇక ఆ తర్వాత వారం యెలా గడిచిందో తెలీలేదు. తెలిసేసరికి అద్దం ముందు విన్యాసాలు చేస్తూ ఆలోచనలో వుండడం తెలిసింది.
“ట్రింగ్!!ట్రింగ్!!” పొద్దున్నే అలారం మోతకు మెలకువ వచింది రేఖకి. కాని లేవాలంటే తగని బద్దకంగా వుంది. పోని పడుకుంటే పోలా?”మళ్ళీ ముసుగు పెట్టేసుకుంది. కాని టక్కున అవని అన్న మాటలూ, పతిదేవుడి వెటకారం నవ్వూ గుర్తొచ్చి వొళ్ళంతా కారం రాసుకున్నట్లయింది. వెంటనే లేచి రెడీ అయిపోయింది. టైం చూసుకుంటే ఆరయింది. పర్లేదులే. . ఒక గంట తిరిగినా వచ్చాక కొద్దిసేపు రిలాక్స్ అవచ్చు అనుకుని బయలు దేరింది రేఖ. లిఫ్ట్ లో పైనావిడ కలిసింది
”. వాకింగ్ కా?మీరెప్పుడూ రాగా చూడలేదే?పార్క్ కి వస్తారా?”
“అవునండీ ఈ రోజే మొదలు. పార్క్ కి కాదు నేను అలా సొసైటీ లొ తిరుగుతాలెండి. ” “అవునా ఆల్ ద బెస్ట్ చెప్పేసి వెళ్ళిపోయింది ఆవిడ. ” కుడివేపా?యెడమవేపా? సరే కుడి యెడమ అయితే పొరబాటు లేదన్నారుగా?అనుకుని కుడివేపు తిరిగింది రేఖ.
కొద్దిగా మబ్బు పట్టి అప్పుడప్పుడే చీకట్లు విచ్చుకుంటున్నవేళ. వాతావరణం చాలా బాగుంది. చల్లటి గాలి హాయిగా వీస్తుంది. అహా యేమి నా భాగ్యము? అనుకుంటు నడవసాగింది. రోడ్డు మీద యెవరూ లేరు. కొద్దిగా భయమేసింది ఆ! ఇది గేటెడ్ కమ్మ్యూనిటీ యేం భయం లేదు. . అని తనకు తానే ధైర్యం చెప్పుకుంది. ఇంతలో యెవరో వెనక చాలామంది వస్తున్నట్లుగా హడావుడి వినపడింది. హమ్మయ్య అనుకుని యెవరై వుంటారా అని వెనక్కి తిరిగి చూసింది. ఒక్కసారిగా వొళ్ళంతా చల్లబడి పోయింది. నాలుగు కుక్కలు వాటిలో అవి పోట్లాడుకుంటున్నాయో కబుర్లు చెప్పుకుంటున్నయో కాని గబ గబా వస్తున్నయి. . . వురుకుదామంటే వెంటపడతాయేమోనని భయం. పోని చిన్నగా నడుద్దామంటే వాటికి మరీ అందుబాటులో వుంటానేమో. . . యేమి చేయాలో తెలీకుండానె అలానే చిన్నగా వెళ్తున్నది. ఇంతలో యెవరొ అటుగా వస్తే వాళ్ళతోపాటు నడుస్తూ కుక్కలు కనపడనంత దూరం వెళ్ళి హమ్మయ్య అని వూపిరి పీల్చుకున్నది. ఈ వీధి కుక్కల్ని ప్రభుత్వం వారు యెందుకు తీసుకెళ్ళరొ?మనుషుల ప్రాణాలకంటే యెక్కువా?”విసుక్కున్నది మనసులో. ఈ కుక్కలగోల యెందుకు గాని ఇంటికెళ్ళిపోదామా అనుకుంది కాని పావు కిలోమీటరు కూడా నడవలేదు అనుకుని మళ్ళీ నడక మొదలెట్టింది. కొద్దిదూరం వెళ్ళగానే మళ్ళీ రెండు జాతి కుక్కలు(పెంపుడు వాటిని కుక్క అనకూడదేమొ…. ఆ!! అయిన నాకు వాటి పేర్లు తెలీదుగా పర్లేదులే} గాల్లో తేలుతున్నట్లుగా పరిగెత్తుకుంటూ వస్తున్నాయి. వాటి మెడలకు బెల్టులున్నాయి. అవి పట్టుకుని వాటి వెనకాలే గసపోసుకుంటూ వురుక్కుంటూ వస్తున్నాడు దాని ఓనరు. గాలి వీస్తే యెగిరేలా వున్న ఆ కుక్కల(కుక్క ని కుక్క అనకుండా యేమి అంటాము) యజమాని ని చూస్తే చాల భయం వేసింది. ఒకవేళ ఆ కుక్కలకు కనక కోపం వచ్చి తనమీద దూకితే ఆ శునక రాజాల(ఇలా బాగుంది . . తన్ను తానే మెచ్చుకుంది తన తెలుగు పరిజ్ఞానానికి) యజమాని తనను రక్షించగలడా?భయం భయం గా చూసింది వాటివేపు. రేఖ భయం కనిపెట్టిన అతను”డోన్ట్ వర్రీ ఆంటీ. . ఇవి కాని మిమ్మల్ని కాని కరవాలి . . వీటి సంగతి నేను చూసుకుంటాను” అభయం ఇచ్చాడు.
“నీ బొంద కరిచాక ఇక నువు చూసేదేంటి? నేను బొడ్డు చుట్టు ఇంజక్షన్ ఇచ్చుకోవడం తప్ప” అనుకుంటూ ఒక్కసారి అదిరిపడింది “అతను తనను యేమని పిలిచాడు?ఆంటీ అని కదూ. . అమ్మ నా. . ”తనను తాను చూసుకుంది దిగులుగా ఇలా వుంటే మరి అలానే పిలుస్తారు. “కుక్కల్ నక్కల్ మరి పిల్లుల్ బల్లుల్ యేవి యెదురైనా సరే నేను వాకింగ్ చేయాల్సిందే మునుపటి రేఖ లా మారాల్సిందే” మనసులోనే ప్రతిజ్ఞ చేసుకుంది. మళ్ళీ నడక మొదలు పెట్టింది. ఈ సారి ఇద్దరు లేడీస్ చెరో కుక్కని వ్యాహ్యాళికి తెచ్చినట్లున్నారు. కబుర్లు చెప్పుకుంటూ నడుస్తున్నారు. ఇంతలో అందులో ఒక కుక్కని ప్రకృతి పిలిచింది. అది దర్జాగా రోడ్డు దాని సొంతమన్నట్లు పని కానిచ్చుకుంటున్నది. వాళ్ళు కూడా ఆగి కబుర్లు కంటిన్యూ చేసారు . అలా రోడ్లమీదకి కుక్కల్ని తీసుకొచ్చి వాటి కాలకృత్యాలు తీర్చడం రేఖకి ససేమిరా నచ్చదు . సరే ఆ సంగతే చెబ్దామని వాళ్ళ కబుర్ల బ్రేక్ కోసం వాళ్ళకి ఒక పక్కగా నిలబడి యెదురు చూడసాగింది.
“అసలు అమెరికాలో అంత శుభ్రంగా వుంటాయా రోడ్లు? వెతికినా కూడా చెత్త కనపడదు. అసలు మన వాళ్ళకు అలా శుభ్రంగా వుంచడం రావాలంటే ఇంకా కొన్ని జన్మలు యెత్తాల్సిందే. నాకైతే ఇక్కడికి రావాలనిపించలేదు. కాని యేమి చేస్తాం ఆరు నెలలకంటే యెక్కువ వుండడానికి లేదు మరి” నిట్టూర్చింది ఒకావిడ.
“నిజమే నే. . అక్కడి నుండి వచ్చాక నాకు ఒక నెల రోజులు బయటికే రాబుద్ది కాదు. ఇక్కడి రోడ్లను చూస్తుంటే అసహ్యం వేస్తుంది. ఒక్కళ్ళకి కూడా ఇది మన దేశం . దీనిని పరిశుభ్రంగా వుంచడం మన బాధ్యత అనుకోరు. ఛీ!ఛీ! యెప్పుడు మారుతారో? మన తరం లో చూడగలమో లేదో?” ఇంకా దీర్ఘంగా నిట్టూర్చింది రెండో ఆవిడ
ఇద్దరూ అమెరికా నుండి రీసెంట్ గా వచ్చినట్లున్నారు ఆ కబుర్లే సాగుతున్నాయి. ఈ లోపల రెండో కుక్క కూడా దాని పని కానిచ్చుకుంది. అవి కూడా హాయిగా కబుర్లు చెప్పుకోసాగాయి.
కుక్కల ప్రకృతి పిలుపుల కార్యక్రమాలు చూసి, అడవాళ్ళ డాబు కబుర్లు వింటుంటే తిక్కపుడుతున్నది రేఖకి. నడక సంగతి తాత్కాలికంగా మర్చిపోయింది. వాళ్ళు మాటలు ఆపేట్లు లేరని తనే
“ఎక్స్క్యూజ్మీ!” అంది
యేంటి అన్నట్లు చూసారు ఇద్దరూ.
“యేమనుకోకండి . అనుకోకుండా నేను మీ ఇద్దరి మాటలు వినడం జరిగింది. ఈ మధ్యనే మీ ఇద్దరూ అమెరికా నుండి వచ్చినట్లున్నారు?బాగుంటుందాండి అమేరికా? అంత శుభ్రంగా వుంటుందాండీ?”
ఇద్దరూ సంతోషపడ్డారు తమకు ఇంకో శ్రోత దొరికిందని. పోటీలు పడి చెప్పారు అక్కడి శుభ్రత గురించి.
“మరి యేమనుకోకండి ఇలా అడుగుతున్నానని. అక్కడి కుక్కలు రోడ్డు మీద ఇలా మల విసర్జన( మళ్ళీ తనని తానే మెచ్చుకుంది) చేసాక దానిని తియ్యకపోతే వాటి యజమానులకి ఫైను విధిస్తారనీ, అందుకే శునక రాజాల యజమాని తప్పనిసరిగా ట్రాష్ కవర్లు దగ్గర వుంచుకుంటారని విన్నాను నిజమేనాండీ “అమాయకంగా అడిగింది.
ఇద్దరూ ఒక్కసారి ఖంగు తిన్నారు.
“చూడండీ ఇందాకటి నుండి మీరు ఇతర దేశాల వాళ్ళు యెంత శుభ్రంగా వుంటారో పొగుడుతూ మనవాళ్ళు అలా యెందుకు వుండరో అని తెగ బాధపడిపోతున్నారు. చాలా సంతోషం. అక్కడి నీట్ నెస్ చూసి వచ్చిన మీరు ఇది కూడా చూసే వుంటారు. యెవరో మారాలని అనుకునే ముందు ఆ మార్పు మనలో కూడా రావాలి . జంతువులు ప్రకృతిలో భాగం. వాటిని తప్పనిసరిగా రోజు కొంతసేపు బయట తిప్పాలి. అవి వ్యాహ్యాళికి రావాలే కాని కాలకృత్యాలకి కాదు. వర్షాకాలంలో అసలు రోడ్డు మీద యెక్కడ కాలు పెట్టాలన్న భయంగా వుంటుంది కుక్కల పెంటలతో( ఛీ! వెధవ నోరు. . తిట్టుకుంది)మీరిలా కుక్కల్ని తీసుకొచ్చి రోడ్లన్నీ పాడు చేయడానికి బదులు కుక్కల్ని ఇంట్లోనే పోయేట్లుగా ట్రైన్ చేసి చూడండి. . లేదా యెత్తిపోయడానికి వీలుగా కవర్లు వెంట వుంచుకుంటే మార్పు మీతోనే మొదలవుతుంది. . మార్పులో మనం భాగం కావాలి కాని, యెవరో తెచ్చిన మార్పుని బయటే వుండి చూద్దామని అనుకోకూడదు”
తను చెప్పాలనుకున్నది చెప్పేసి వాళ్ళవేపు కూడా చూడకుండా ముందుకు వెళ్ళిపోయింది రేఖ. . తాత్కాలికంగా తన నడక సంగతి మర్చిపోయి….

ఏడు విగ్రహాలు

రచన: ఝాన్సీరాణి.కె

భార్గవ్‌ రవి మారేడ్‌పల్లి చేరేసరికి అక్కడంతా మనుషులు హడావిడిగా మాట్లాడుకుంటున్నారు. షెనాయ్‌ నర్సింగ్‌ హోం నుంచి తుకారాంగేట్‌కి వెళ్ళేదారిలో ఒక అపార్ట్మెంట్‌ ముందు జనం గుమిగూడి వున్నారు. ఫోటోగ్రాఫర్స్‌, ఫింగర్‌ప్రింట్‌ ఎక్స్‌పర్ట్‌ అంబులెన్స్‌ హత్య జరిగిన వాతావరణం పోలీసు వాసన గుర్తు చేస్తున్నాయి. భార్గవ్‌ మీట్‌ మిస్టర్‌ వంశీకృష్ణ జర్నలిస్ట్‌ వీరు భార్గవ్‌, రవి సౌరభా డిటెక్టివ్‌ ఏజన్సీ వాళ్ళు అని పరస్పరం పరిచయం చేశాడు.
మీ గురించి చాలా విన్నాను. మిమ్మల్నిలా కలవడం సంతోషంగా వుంది. అనలేను: ఎందుకంటే ఈ సంఘటన జరిగింది నా ఇంటిముందు. నా ఇంట్లోని విగ్రహం పగిలింది. అదే వేరే వారికి సంబంధించినవైతే ఈపాటికి ఫోటోతో హాట్‌ హాట్‌ హెడ్‌లైన్లతో న్యూస్‌ తయారయ్యేది. స్వయంగా నా దాకా వచ్చేసరికి ఆ సందర్భంలో వాళ్ళు ఎటువంటి స్థితిలో వుంటారు. వారి మానసిక పరిస్థితి అన్నీ అనుభవంలోకి వస్తున్నాయి. అయినా జరిగింది మీకు చెబుతాను. గ్రౌండ్‌ఫ్లోర్‌ పస్ట్‌ ఫ్లోర్‌ రెండు తీసుకొని ఇవి ఎల్‌ఐజి అపార్ట్‌మెంట్స్‌కావడంతో మా ఇంట్లో అందరూ పెళ్ళికని ఊరికి వెళ్ళారు. నేను పైన గదిలో కూర్చుని వేసవికాలం`అర్థరాత్రి దొంగతనాలు`తీసుకోవల్సిన చర్యల గురించి ఒక ఆర్టికల్‌ తయారు చేయడంలో మునిగిపోయాను. ఆ రోజు రాత్రి దాటింది ఉన్నట్లుండి ఒక పెద్ద చప్పుడు. బాల్కనీలోకి వచ్చి చూస్తే వెన్నెలరాత్రి కావడంతో క్రిందంతా స్పష్టంగా కనిపిస్తుంది. నిర్మానుష్యం, నిశ్శబ్దం. ఏదో ఆలోచనలో ఉండటంతో భ్రమపడ్డాననుకున్నాను. మళ్ళీ వెళ్ళి వ్రాసుకోవటం ప్రారంభించాను. ఇంతలో పెద్దకేక. జీవితంలో ఎప్పుడూ భయపడలేదు. ఏమయిందని లైట్‌తో క్రిందికి వచ్చాను. డ్రాయింగ్‌ రూంలో ఎన్‌.టి.ఆర్‌ విగ్రహం మాయం. న్యూస్‌ రెగ్యులర్‌గా చదవడంతో ఊళ్ళో ఏం జరుగుతుందో తెలుస్తూంది. అందుకే ముందు ఎన్‌.టి.ఆర్‌ విగ్రహం ఉందా అని చూశాను. బయటకు వెళ్ళి చూద్దామని తలుపుతీసి బయటకు ఆడుగేయగానే ఒక శరీరం నా కాలికి తగిలింది. లైట్‌ వెలుతురులో చూద్దునుగదా ఒకశవం రక్తంతో పడివుంది. కొంచెం దూరంలో ఒక కత్తి పడివుంది. కొంచెందూరంలో స్ట్రీట్‌లైట్‌ కింది విగ్రహం ముక్కు. వెంటనే ఒక బాధ్యత గల పౌరుడిగా పోలీసుకు ఫోన్‌ చేశాను. ఇప్పుడు ఇలా లోపలికి తీసుకెళ్ళారు. వంశీ లోపలికెళ్ళాడు.
ఈ కేస్‌లో డెవలప్‌మెంట్స్‌ ఏమిటి!’ అడిగాడు భార్గవ్‌.
‘ఒక స్మగ్లర్‌ దగ్గర పని చేసేవాడు ఆ మరణించినవాడు గాయం బలంగా తగిలింది. కత్తి అతనిదైనా కావచ్చు హంతకుడిదైనా కావచ్చు. ఫింగర్‌ప్రింట్‌ చెక్‌ చేయిస్తున్నాము. హంతకుడు హతుడికి బాగా తెలుసు. అందుకే అతని మొహంలో మరణించాక కూడా ఆశ్చర్యార్థపు గుర్తులు చెరిగిపోలేదు.’ అన్నాడు జార్జి భార్గవ్‌ మరో విషయం. హతుడి జేబులో ఈ ఫోటో దొరికింది. అని ఒక ఫోటో ఇచ్చాడు జార్జి భార్గవ్‌ అది తన జేబులో పెట్టుకున్నాడు.
‘ఆ విగ్రహాల కథ ఏమైనా తెలిసిందా?’ భార్గవ్‌ అడిగాడు.
ఇక్కడ హత్య జరిగింది. జేబులో ఫోటో దొరికింది. ఆవి కాపీలు తీయించాము. హంతకుణ్ణి ట్రేస్‌ చేయడానికి ప్రయత్నిస్తున్నా. ఇప్పుడు కూడా ఆ విగ్రహాల గొడవెందుకు?’ అన్నాడు జార్జి.
‘ఇక్కడ కూడా ఒక విగ్రహం పగిలింది గనుక’ అన్నాడు రవి.
‘మేమా ఆ విగ్రహాలు ఎవరికి అమ్మారో ఎక్కడ కొన్నారో అన్ని డీటైల్స్‌ సంపాందించాము. వాళ్లని ఎన్‌క్వయరీ చేయడమే మిగిలింది’ అన్నాడు రవి.
‘ఈ రోజు సాయంత్రం లోపల హంతకుణ్ణి కనుక్కుని అతన్ని అరెస్ట్‌ చేసి ఈ కేస్‌ కంప్లీట్‌ చేస్తాను’ అన్నాడు జార్జి.
‘ఆల్‌ది బెస్ట్‌. సాయంత్రం 6గం॥కు కుద్దాం’ అంటూ వంశీకృష్ణతో మాట్లాడి బయలుదేరారు భార్గవ్‌. రవి ఆఫీస్‌కి వెళ్ళాక రవి చేయాల్సిన పనులు చెప్పాడు భార్గవ్‌.
మారెడ్‌పల్లి పార్టీనీ ఇక్కడికి రమ్మని మెసేజ్‌ ఇవ్వు. వచ్చాక అన్నీ చెప్పు. బంజారాహిల్స్‌ వాళ్ళని కూడా అలెర్ట్‌ చెయ్యి.
‘ఇప్పుడు మారేడ్‌పల్లె నుంచే కదా వచ్చారు ఆ పని పూర్తి చేసుకుని రావాల్సింది అంది సౌమ్య.
‘మా మూవ్‌మెంట్స్‌ ఎవరైనా ఫోలో అయితే కష్టం. అందుకే వచ్చేశాం’ అన్నాడు భార్గవ్‌. తన తొందరపాటుకు బాధపడింది ఆజ్‌యూజువల్‌ సౌమ్య.
భార్గవ్‌ బయలుదేరాడు. ముందు ‘టేక్‌ ఆండ్‌ వాక్‌’ కి వెళ్ళాడు.
‘మీరు ఎన్‌.టి.ఆర్‌ విగ్రహాలు అమ్మారా?’ అడిగాడు కౌంటర్‌లో ఉన్న అతనిని. అంతే అతడు ఇంత ఎత్తున లేచాడు. ‘చాల్చాల్లేవయ్యా ఎళ్ళు. ఇతనికి మంచితనం పనికి రాదని తన ఐడెంటిటి కార్డు చూపించాడు అది మంత్రదండంలా పని చేసింది. మూగవాడిలా అయిపోయాడు.
‘నీ పేరేంటి?’
‘భాస్కర్‌ సర్‌’ ‘ఎన్నాళ్ళనుంచి పని చేస్తున్నావ్‌?’`రెండేళ్ళనుంచి సర్‌’
‘మీరు ఎన్‌.టి.ఆర్‌ విగ్రహాలు ఈ సంవత్సరంలో ఎన్ని తెప్పించారు’ ఫోటోలు పోస్టర్లు చాలా తెప్పించాము సార్‌, విగ్రహాలు మాత్రం మూడు తెప్పించాము సర్‌ ` మూడు డాక్టర్‌ చతుర్వేదిగారే తీసుకున్నారు సర్‌’ ` అన్నాడు భాస్కర్‌.
‘ఈ ఫోటోలో ఉన్న వ్యక్తిని ఎప్పుడైనా చూశావా’ అంటూ తన జేబులోని ఫోటో చూపించాడు భార్గవ్‌.
‘ఈ రాస్కేలే సార్‌ 3 నెల క్రితం వచ్చాడు తన పేరు శ్రవణ్‌ అని చెప్పాడు. తను ఒక ట్రస్ట్‌ నుంచి వస్తున్నాని ఎన్‌.టి.ఆర్‌ ఫాన్లకి ఆర్థికంగా సహాయం చేయడమే ఆ ట్రస్ట్‌ ఉద్దేశమని షాపులో ఎన్‌.టి.ఆర్‌ ఫోటోలు, పోస్టర్లు కనిపించడంతో ఇక్కడ సర్వే చేయడానికి వచ్చానని రకరకాల ప్రశ్నలేశాడు, చాలా డీటైల్స్‌ వ్రాసుకున్నాడు. నేను పని చేసే విధానం, నాకో ఆపరేషన్‌ నచ్చాయని నేను విడిగా షాపు పెట్టుకోవడానికి ట్రస్టు నుంచి ఫండ్సు సాంక్షన్‌ చేయిస్తానని చెప్పి వెళ్ళాడు మళ్ళీ కనిపించలేదు అందుకే మీరు అదే విషయాలడగడంతో అలా ప్రవర్తించాను. సారీ సార్‌’ అన్నాడు భాస్కర్‌.
‘ఎన్‌.టి.ఆర్‌ విగ్రహాల గురించి కూడా అడిగాడా?’ భార్గవ్‌ ప్రశ్నించాడు.
‘ఎవరి దగ్గర కొన్నారు? ఎవరికి అమ్మారు అన్నీ వ్రాసుకున్నాడు సార్‌’ అన్నాడు భాస్కర్‌.
‘నాకు కూడా ఆ వివరాలు కావాలి’ అన్నాడు భార్గవ్‌
‘అమరావతి’ నుంచి ఆర్డర్‌ చేశారు సార్‌’ భాస్కర్‌
ఆ అడ్రస్‌, బై ఆండ్‌ ప్లై వాళ్లు కొన్న అడ్రస్‌ ఒక్కటే అనుకున్నాను చాలా థాంక్స్‌ భాస్కర్‌ అని అక్కడి నుంచి బయుదేరాడు భార్గవ్‌.
‘అమరావతి’ దగ్గర బైక్‌ ఆపాడు అమరావతి నిజంగా అమరావతిలాగే వుంది. ప్రపంచ వింతల్లో ఒకటైన తాజ్‌ మహల్ కోకొల్లలు. ఎందరో రాజులు అంబారి ఎక్కి ఊరేగింపు, అష్టలక్ష్మీ దశావతారాలు` గీతోపదేశాలు ` మయూరాలు వాటితో పోటీపడే నాట్య మయూరాలు ` క్షీరసాగర మధనం ఒకవేపు, భువన విజయం, మరో వైపు ` పెళ్ళి సెట్‌, పల్లెటూరి సెట్‌, ఉద్యాన వనాలు, కొలను ఇలా ఒకటేమిటీ ఇంకో ప్రపంచం కనిపించి అలాగే నిలబడిపోయాడు భార్గవ్‌.
‘రండి సార్‌’ అని ఒక కుర్రాడు భార్గవ్‌ని ఒక గదిలో కూర్చోబెట్టాడు. కాస్సేపటికి లాల్చీ పైజామాలో హుందాగా ఉన్న ఒక నలభై ఏళ్ళ వ్యక్తి ప్రవేశించాడు.
నా పేరు మహేంద్ర సార్‌ ఈ అమరావతికి యజమానిని అన్నాడు నవ్వుతూ నమస్కరిస్తూ.
భార్గవ్‌ విష్‌ చేసి తన ఐడెంటిటి కార్డు ఇచ్చాడు.
‘చెప్పండి సార్‌’ ఏ పనిమీద వచ్చారు బొమ్మలేమైనా కావాలా అడిగాడు మహేంద్ర.
‘మీ ఫ్యాక్టరి మొత్తం చూడొచ్చా’ అడిగాడు భార్గవ్‌.
లోపలికి తీసుకెళ్ళాడు మహేంద్ర. ఒకవైపు మెషిన్‌ మీద కొన్ని బొమ్మలు తయారవుతున్నాయి. ఇవి లోకల్‌ మార్కెట్‌కి సార్‌ అన్నాడు. ఇంకొక గదిలో బొమ్మలు చెక్కుతున్నారు. పాతిక మంది పనివారు శివధనస్సు వంచుతున్న రాముడు ఎదురుగా పూమాలతో సీత, రుక్మిణిని రథంపై తీసుకెళ్తున్న శ్రీకృష్ణుడు ` వెన్నెలలో బృందావనం పద్మావతి అలమేలు మంగా సమేతుడైన శ్రీనివాసుడు ఇలా రకరకాల బొమ్మలు తయారవుతున్నాయి. నాకు ముందునుంచి మన పురాణాలంటే చాలా ఇష్టం భార్గవ్‌గారు. అందుకే ఎమ్‌.ఎ లిటరేచర్‌ చేశాను. ఈ బొమ్మల వ్యాపారం ప్రారంభించాలని పించింది. నా ఊహ కనుగుణంగా రకరకాల పుస్తకాలు చదివి. ఈ బొమ్మలు స్వయంగా రూపక్పన చేస్తాను’ అన్నాడు మహేంద్ర. నాకు స్ఫూర్తి శ్రీ ఎన్‌.టి.ఆర్‌ గారు భార్గవ్‌ అన్నా. అందుకే నా రాముడు, కృష్ణుడు, శ్రీనివాసుడి బొమ్మల్లో ఆయన పోలికలు కొట్టొచినట్లు కనిపిస్తున్నాయి’ అడిగాడు నవ్వేశాడు మహేంద్ర.
ఈ మధ్య ఈ బొమ్మకు విదేశాల్లో డిమాండ్‌ బాగా పెరిగింది. మనవాళ్ళు చాలామంది అక్కడకు వెళ్తున్నారు గదా వీటికి బాగా ప్రచారం లభించింది.
అమెరికా నుంచి ఎన్‌.టి.ఆర్‌ విగ్రహాలు పన్నెండు కావాలని ఆరు నెలల క్రితం ఒక ఆర్డర్‌ వచ్చింది అన్నాడు మహేంద్ర. బోర్‌ కొడ్తున్నానా’ అని ఆగాడు. లేదు ప్లీజ్‌ కంటిన్యూ అన్నాడు వెదకపోయిన తీగ కాలికి తగిలిందనుకుంటూ భార్గవ్‌.
మా దగ్గర శరవణన్‌ అని ఒక చెన్నై కుర్రాడు పని చేసేవాడు సార్‌. చక్కని పనితనముంది అతని దగ్గర. చాకు లాంటి కుర్రాడు. ఎన్‌.టి.ఆర్‌ విగ్రహం తయారు చేసేవాడు. రెండు భాగాలుగా మౌల్డుగాతయారుచేసి తర్వాత ఆ రెండు కలిపి ఎండబెడతామిలా అని అప్పుడు వాళ్ళు చేస్తున్న విగ్రహాలు చూపించాడు. ఏడు విగ్రహాలు తయారయ్యాయి. ఆ ఆర్డరిచ్చిన వాళ్ళు ఆక్సెడెంట్‌లో పోయారని ఆ ఆర్డర్‌ కాన్సిల్‌ చేయమని వాళ్ళ ఫ్రెండ్‌ ఎవరో యూ.ఎస్‌. నుంచి మెసేజ్‌ ఇచ్చారు. అవి అక్కడతో ఆపేశాం. విగ్రహాలు ఉండిపోయాయి. ఒకసారి బేగంపేట్‌ షాపు బై ఆండ్‌ ప్లై అతనిని చూచి నాలుగు విగ్రహాలు తీసుకున్నాడు. అక్కడే ఉన్న టేక్‌ ఆండ్‌ వాక్‌ అతను మిగిలిన మూడు తీసుకున్నాడు అన్నాడు మహేంద్ర.
‘బై ఎనీ చాన్స్‌ మీరు చెబుతున్న శరవణన్‌ ఇతనేనా? అని ఫోటో చూపించాడు భార్గవ్‌.
‘ఎగ్జాక్ట్లీ ఇతనే ఇతని ఫోటో మీ దగ్గరకి ఎలా వచ్చింది. వీడివల్ల మా ఫ్యాక్టరీకి ఒకసారి పోలీసు వచ్చారు. మిస్టర్‌ భార్గవ్‌ ఇతనిని అరెస్ట్‌ చేశారని విన్నాను మళ్ళీ అతను నా దగ్గరికి రాలేదు’ అన్నాడు మహేంద్ర.
‘ఇతడు ఎప్పుడు అరెస్టయ్యాడో చెప్పగరా?’ అడిగాడు భార్గవ్‌.
శరవణ అరెస్టయింది ఏఫ్రిల్‌లో’ మహేంద్ర ఒకసారి ఆలోచించి చెప్పాడు.
మీరు ఎన్‌.టి.ఆర్‌ విగ్రహాలు ఎప్పుడు అమ్మారో చెప్పగరా?
సేల్స్‌బుక్‌ చూసి జూన్‌లో అని జవాబిచ్చాడు మహేంద్ర
ఈ మధ్య మారెడ్‌పల్లెలో ఒక హత్య జరిగింది చూశారా ఆ చనిపోయినవాడి దగ్గర మాకు ఈ ఫోటో దొరికింది అన్నాడు భార్గవ్‌
‘ఆ చనిపోయిన మినన్‌ అనే కేరళావాడు ఈ శరవణన్‌ స్నేహితులు ఒకే చోట ఉండేవారనుకుంటాను అప్పుడప్పుడు శరవణన్‌ని కలవడానికి అతను ఇక్కడికి వచ్చేవాడు’ అన్నాడు మహేంద్ర.
‘శరవణన్‌ అడ్రస్‌ ఉందా మీ దగ్గర?’ అడిగాడు భార్గవ్‌
అది రెండేళ్ళ క్రితం అతను రాగానే ఇచ్చినది మరిప్పుడు అక్కడ ఉన్నాదో లేదో అయినా తీసుకోండి అంటూ పాత పేరోల్స్‌ తెప్పించి అడ్రస్‌ వ్రాసి ఇచ్చాడు మహేంద్ర.
తను అనుకున్న దానికన్నా ఎక్కువ ఇన్ఫర్శేషనే దొరికింది అనుకుని థాంక్స్‌ చెప్పి బయుదేరాడు భార్గవ్‌.
బయటకు రాగానే పబ్లిక్‌ బూత్‌ నుంచి రవికి ఫోన్‌ చేసి వివరాలు చెప్పి ఆ అడ్రస్‌లో ఎన్‌క్వయరీ చేయించమన్నాడు ఒకసారి బై ఆండ్‌ ప్లైకి వెళ్తే అనుకుండా బైక్‌ అటు తిప్పాడు. లక్కీగా అవినాష్‌ ఉన్నాడు షాపులో.
భార్గవ్‌ తనను తాను పరిచయం చేసుకున్నాడు.
మీ దగ్గర నుంచే రవిగారనుకుంటాను వచ్చారు. అన్ని డీటైల్స్‌ ఇచ్చాను అన్నాడు అవినాష్‌.
సారీ మళ్ళీ మళ్ళీ డిస్టర్బ్‌ చేస్తున్నందుకు నిన్నొక హత్య జరిగింది. అందుకు మీమ్మల్ని కలవాల్సి వచ్చింది అన్నాడు భార్గవ్‌.
‘అడగండి ఏ వివరాలు కావాలో’ అన్నాడు అవినాష్‌
‘ఈ ఫోటోలో వ్యక్తిని మీరెప్పుడైనా చూశారా?’ అన్నాడు శరవణన్‌ ఫోటో చూపిస్తూ
‘ఇతని పేరు శ్రావణ్‌’ చాలా నెల క్రితం ఉద్యోగం కావాలని చాలా రిక్వస్టింగా మాట్లాడాడు. ముందు పనిచేసే ఒక కుర్రాడి పెళ్ళి ఉండటంతో అతను ఒక నెల శెలవు పెట్టాడు. అందుకని ముందు ఒక నెల పని చెయ్‌ తర్వాత ఆలోచిద్దాం అన్నాను. చాకులాంటి కుర్రాడు త్వరగా పిక్‌ఆప్‌ అయ్యాడు. పదిరోజుల తర్వాత ఉన్నట్టుండి మాయమయ్యాడు. జీతం కూడా తీసుకోలేదు’ అని చెప్పాడు అవినాశ్‌.
‘మీ సేల్‌ బుక్‌ ఒకసారి చూడవచ్చా’ అడిగాడు భార్గవ్‌
‘కౌంటర్‌ ప్రక్క షెల్స్‌లోంచి తీసి ఇచ్చాడు’ అవినాశ్‌
‘రవికి పర్టిక్యులర్స్‌ అన్ని ఇచ్చానన్నారుగా చూస్తాలెండి థాంక్యూ’ అని బయుదేరాడు భార్గవ్‌ వెళ్తూ దార్లో ఈవెనింగ్‌ ఎడిషన్‌ ఒకటి కొన్నాడు. ఆఫీసులో లిఫ్ట్‌లో వెళ్తూ తనకు కావల్సిన న్యూస్‌ చదివాడు.
‘సిటీలో ఎన్‌.టి.ఆర్‌ విగ్రహాలు పగులకొట్టింది, మారెడ్‌పల్లిలో హత్య చేసింది ఒక మతిస్థిమితంలేనివాడని ప్రముఖ డిటెక్టిమ్‌ భార్గవ్‌ రవి అభిప్రాయపడుతున్నారు. అది ఎన్‌.టి.ఆర్‌ రాజకీయ జీవితంలో ద్వేషం పెంచుకున్న వ్యక్తి మతిచలించి ఇలా ప్రవర్తిస్తున్నారని పోలిస్‌ డిపార్ట్‌మెంట్‌కి డిటెక్టిమ్‌ చెప్పారు అని వుంది.
‘కరెక్ట్‌గా వ్రాశాడు వంశీకృష్ణ’ అనుకున్నాడు భార్గవ్‌.
భార్గవ్‌ ఆఫీస్‌కెళ్ళగానే సౌమ్య రవి స్వయంగా శరవణన్‌ గురించి విచారించడానికి వెళ్ళారు అని చెప్పింది.
‘నో డిస్ట్రబెన్స్‌ ఫర్‌ టెన్‌ మినిట్స్‌ అండ్‌ వన్‌ కప్‌ హోట్‌ కాఫీ’ అని లోపలికి వెళ్ళాడు భార్గవ్‌ బాగా అలసి పోయారేమో అందుకే నో డిస్ట్రబెన్స్‌ అనుకుంటూ కాఫీ రాగానే చల్లని నీళ్ళు కాఫీ బెస్కెట్స్‌ ట్రేతో స్వయంగా వెళ్ళింది సౌమ్య.
టేబుల్‌ నిండా చాలా న్యూస్‌ పేపర్స్‌ ఉన్నాయి.
థాంక్యూ సౌమ్య అని ఆ ట్రే అందుకున్నాడు భార్గవ్‌.
‘సౌమ్య ఎన్‌.టి.ఆర్‌ ఏడు తలలు అని ఫైల్‌ ఓపెన్‌ చెయ్‌. ఈ పేపర్లలో నేను అండర్‌ లైన్‌ చేసినవన్నీ కట్‌ చేసి ఫైల్‌ చేయ్‌, ఈ పేపర్స్‌, ఓచర్స్‌ కూడా ఫైల్‌ చెయ్‌ అని కొన్ని పేపర్లు, ఓచర్లు తను రాసుకున్న డీటైల్స్‌ సౌమ్యకందించాడు కాని ఇంతలో రవి వచ్చాడు ‘న్యూ టర్న్‌’ అంటూ కాఫీ తాగుతూ మాట్లాడుకుందాం అని కొంచెం కాఫీ రవికిచ్చాడు భార్గవ్‌ ఫైల్‌ చూశాడు రవి.
యూఆర్‌ ఎక్జాట్లీ కరెక్ట్‌ భార్గవ్‌. నేను నీవు చెప్పిన అడ్రస్‌కి వెళ్ళాను. అర్జెన్సీని బట్టి నేను వెళ్ళడమే మంచిదనిపించింది. శరవణన్‌ మినన్‌ పక్కపక్క ఇళ్ళల్లో చాలా ఏళ్ళ నుంచి వుంటున్నారు. చాలా స్నేహంగా వుండేవాడు. కాని కొంత కాం నుంచి వాళ్ళ మధ్యమాటల్లేవు.
‘అంటే జూన్‌ జూలైనుంచా?’ అడిగాడు భార్గవ్‌.
‘ఎక్జాట్లీ!’ ఈమధ్యనే శరవణన్‌ అక్కడి నుంచి వెళ్ళిపోయాడు. ఎక్కడ వుంటున్నాడో ఎవరికి చెప్పలేకపోయారు. వన్‌ మోర్‌ ఇంటరెస్టింగ్‌ న్యూస్‌ ఆ మినన్‌ చెల్లెలు హెలెన్‌ హోటల్‌ నయాగరాలో మైయిడ్‌గా పని చేస్తుందట’ అన్నాడు రవి.
ఇంతకీ ఇదంతా ఏమిటి రవి అని సౌమ్య అడుగుతూండగానే జార్జి రావడం ‘నో లీకేజ్‌’ అని భార్గవ్‌ హింటివ్వడం అన్ని ఒక్కసారిగా జరిగిపోయాయి.
‘ఏమిటి చాలా హాపీగా ఉన్నారు?’ అడిగాడ భార్గవ్‌
కేసు తేలిపోయింది హంతకుడెవరో తెలిసింది. ఇక అతణ్ణి పట్టుకోవడమే తరువాయి మావాళ్ళు అన్ని వైపులా గాలిస్తున్నారు’ అన్నాడు జార్జి ‘పూపర్లో న్యూస్‌ చూశారా? అడిగాడు మళ్ళి.
ఇంతకీ హంతకుడెవరు? అడిగాడు రవి
శరవణన్‌ అని ‘అమరావతి’లో వర్క్‌ చేసి (ఏదో కేసులో) ఎవర్నో కొడితే జైల్లో పెట్టారు 3 నెలు శిక్ష పడింది. అతడి స్నేహితుడే ఆ చనిపోయిన మినన్‌. వాళ్ళిద్దరికీ ఈ మధ్య మాటల్లేవని తెలిసింది. వాళ్ళిద్దరూ గొడవపడితే శరవణన్‌ మీనన్‌ ని చంపేసాడు. శరవణన్‌ని వెదకడానికి పోలీసు వెళ్ళారు. నా రిపోర్టు ఇవ్వడమే మిగిలింది అన్నాడు జార్జి.
‘మరి ఆ విగ్రహాలు కూడా శరవణన్‌ పగుకొట్టాడా?’ అడిగాడు
‘60 రూపాయాలు కూడా చేయని ఆ విగ్రహాల గోల మరచిపో భార్గవ్‌. నాతో స్టేషన్‌కి వస్తావా మావాళ్ళు శరవణ్‌ని అరెస్ట్‌ చేస్తే చూద్దువు గాని’ అన్నాడు జార్జి. ముందు నీవు ఒక నలుగురు పోలీసులను మారేడ్‌పల్లిలో నేను చెప్పే ఆడ్రెస్‌కి పది గంటలకల్లా వచ్చి బయరుగార్డెన్‌లో కనిపించకుండా వెయిట్‌ చేయమని చెప్పు. నీవు, నేను రవి కూడా అక్కడికి వెళ్దాం. ఒకగంట తర్వాత అందరం స్టేషన్‌కెళ్దాం అన్నాడు భార్గవ్‌.
‘వాట్‌ ద హెల్‌ యూ ఆర్‌ టెల్లింగ్‌’ అన్నాడు జార్జి.
‘నా మాట మీద నీకు నమ్మకముంది గదా. మారేడ్‌పల్లిలో పోస్టాఫీస్‌ పక్కగల్లీలో స్ట్రీట్‌ నెం.3 కి వెళ్దాం పదండి’ అని లేచాడు భార్గవ్‌. భార్గవ, రవి, జార్జి మారేడ్‌పల్లిలోని ఇల్లు చేరుకున్నారు. ముగ్గురు ఆ ఇంటి ముందు చెట్ల వెనకాల సిమెంట్‌ బెంచిపై కూర్చున్నారు. వాళ్ళకు ఇంటి ముందు జరిగేది కనిపిస్తుంది, కాని ఎవరికి వాళ్ళు కనిపించరు. ఆ టైంలో అక్కడ ఎవరైనా ఉంటారని ఎక్స్‌పెక్ట్‌ చేయరు కనక అక్కడికి ఎవరూ వచ్చే ప్రసక్తి లేదు. ముగ్గురూ మాట్లాడకుండా కూర్చున్నారు. వాళ్ళకు కొద్ది దూరంలో పోలీసు జీపు ఆ సందు చివర వదలిపెట్టి వచ్చారు. సిగరెట్‌ వెలిగించుకున్నాడు జార్జి అలా 15`30`45 ఒక గంట గడిచింది. రెండు గంటలు గడిచాయి. సహనంగా ఎదురు చూస్తున్నారు. పోలీసులకు అనుమానం కలిగింది తాము అనవసరంగా వెయిట్‌ చేస్తున్నాము. ఇంతకీ ఇక్కడేమైనా జరుగుతుందా? ఆ హంతకుడిక్కడికి వస్తాడా?’ అని అంతవరకు చాలా ఓపికగా కూర్చున్న వారిలో అసహనం ప్రారంభమయింది. నిముషాలు యుగాల్లా గడుస్తున్నాయి. ఇంతలో ఆగంతకుడు ఆ హంతకుడు రానే వచ్చాడు. వెళ్ళి ఆ ఇంటి పరిసరాలన్నీ ఒకసారి చెక్‌ చేసుకున్నాడు. తన దగ్గరున్న ఇస్ట్రుమెంట్స్‌ సహాయంతో తలుపు చాలా సులభంగా తెరిచాడు. సిట్టింగ్‌ రూంలోనే వుంది అతనికి కావాలిసిన విగ్రహం. ఇంట్లో వారంతా గాఢనిద్రలో ఉన్నారని దృవపరచుకున్నాడు ఆ విగ్రహాన్ని ఇంటిముందు ఉన్న లైట్‌ పోల్‌ దగ్గరికి తెచ్చి గడ్డి ఉన్నచోట కింద పడేశాడు విగ్రహం ముక్కలయింది. ఆ ముక్కల్లోకి ఒకసారి తొంగిచూశాడు. ఇంటికేసి ఒకసారి చూశాడు. ఎవరూ లేవలేదు ఇంతలో జార్జి, భార్గవ్‌, రవి వెనక నుంచి వచ్చి అతనిని పట్టుకున్నారు. అతని కళ్ళలో విగ్రహం పగులకొట్టిన ఆనందంలేదు. ఏదో పోగొట్టుకున్న బాధ మాత్రమే కనిపించింది. అతని సైగ అందుకున్న పోలీసుజీపుతో వచ్చారు. ఇంట్లో వాళ్ళందరూ బయటికి వచ్చారు. ఆ ఇంటి వాళ్ళ కు థాంక్స్‌ చెప్పి బయలుదేరాడు రవి.
ఫోటోలో వ్యక్తి ఇతనే సార్‌ అన్నాడొక కానిస్టేబుల్‌ అతని చేతికి బేడిలేస్తూ ఇతన్ని స్టేషన్‌కి తీసుకెళ్ళండి. ఎసీపి వివేక్‌కి అప్పగించండి నేనొక అరగంటలో వస్తాను, అని జార్జి భార్గవ్‌, రవితో ‘సౌరభా’కి వచ్చాడు. ముగ్గురు కూర్చున్నారు ఆఫీసులో. సౌమ్య లోపలికొచ్చింది. ‘మీ కోసం నరేంద్రగారు రెండు గంటలనుంచి వెయిట్‌ చేస్తున్నారు’ అంది సౌమ్య. లోపలికి పంపించు అన్నాడు భార్గవ్‌. అప్పుడు టైం రాత్రి 12 గంటలు. అతను లోపలికి వచ్చాడు.
‘ఐయాం భార్గవ్‌’ మీట్‌ మిస్టర్‌ రవి. జార్జి అందరిని పరిచయం చేశాడు.
‘నాపేరు నరేన్‌ బంజారాహిల్స్‌లో వుంటాను. హైటెక్‌ సిటీలో ఒక కంపెనీలో సాప్ట్‌వేర్‌ ఇంజనేర్‌గా పనిచేస్తున్నాను. ఇదుగొండి మీరడిగిన ఎన్‌.టి.ఆర్‌ విగ్రహం. మా అమ్మగారు ఎన్‌.టి.ఆర్‌ ఫాన్‌. ఒకసారి షాపులో ఈ విగ్రహం కనిపించింది. చాలా లౌలీగా అనిపించి కొన్నాను. కాని ఈ మధ్య జరిగిన సంఘటనతో ఈ విగ్రహం ఉండటం వలన మా ఇంట్లో వాళ్ళకేమైనా అపాయం కలుగుతుందేమో అని భయమేసింది. ఇంతలో రవిగారు మీ ఆఫీస్‌ నుంచి ఫోన్‌ చేసి ఈ విగ్రహం తెచ్చివ్వమని దాని వేయి రూపాయలిస్తామని అన్నారు. దానిని నేను 60 రూపాయలకే కొన్నాను. అన్నాడు హానేస్ట్‌గా నరేన్‌ బాగ్‌లోంచి ఆ విగ్రహం తీసి బయట పెట్టాడు. ఇంతలో సౌమ్య అందరికి కాఫీలు ఇచ్చింది ఒకట్రేలో బిస్కెట్స్‌, ఆపిల్‌ ముక్కలు పెట్టింది.
‘థాంక్యూ సౌమ్య. ఈ టైంలో కూడా అన్నీ అరేంజ్‌ చేసినందుకు అన్నాడు భార్గవ్‌ కాఫీ కప్‌ తీసుకుంటూ.
‘ఇందుకే అలీతో ఫ్లాస్కోలో కాఫీ తెప్పించాను. మీరెటూ ఆలస్యంగా వస్తారని తెలుసుకదా’ అంది సౌమ్య తనూ అక్కడ కూర్చుంటూ
‘రవి చెప్పినట్లు మీకు థౌజండ్‌ రుపీస్‌ ఇస్తాను. ఒక రెసీట్‌ మీద మీరు సైన్‌ చేసి ఇవ్వాల్సి ఉంటుంది’ అన్నాడు భార్గవ్‌.
భార్గవ్‌ చెప్పినట్లు ఆల్‌రెడీ సౌమ్య చేత టైప్‌ చేయించి పెట్టిన రెసీట్‌ అందించాడు రవి.
అది అందుకుని పైకే చదివాడు నారేన్‌
‘ఈ ఎన్‌.టి.ఆర్‌ విగ్రహాన్ని నేను భార్గల్‌ గారికి వెయ్యి రూపాయలకు ఇవ్వడమైనది. ఇప్పటి నుంచి ఆ విగ్రహం పై సర్వ హక్కు భార్గవ్‌కి చెందుతుంది. అని వుంది అందులో
‘దీనికి మీకేమైనా అభ్యంతరమా?’ అడిగాడు భార్గవ్‌
‘60 రూపాయలకు కొన్న విగ్రహానికి వెయ్యి రూపాయలిచ్చారు. ఆ హంతకుని బారినుంచి మా కుటుంబాన్ని కాపాడారు. నాకెలాంటి అభ్యంతరమూ లేదు.’ అని ఆ రసీదు మీద అంటించిన ’ రెవిన్యూ స్టాంపుమీద సంతకం చేసి ఇచ్చాడు నరేన్‌
‘థాంక్యూ సోమచ్‌ నరేన్‌. ఇంత దూరం వచ్చి, ఇంతసేపు వెయిట్‌చేసి ఈ విగ్రహం ఇచ్చినందుకు. మీరెలా వచ్చారు మిమ్మల్ని డ్రాప్‌ చేయమంటారా?’ అడిగాడు భార్గవ్‌.
‘నా కారుంది డ్రెవరున్నాడు. నోప్రాబ్లెం. ఇంతకీ ఈ విగ్రహం మీరెందుకు అంత డబ్బిచ్చి మరీ కొన్నారో తెలుసుకోవచ్చా అసలు ప్రశ్న అప్పుడడిగాడు నరేన్‌.
‘రేపు టీవీలో జార్జి చెబుతారు’ అన్నాడు భార్గవ్‌
జరిగేదంతా సినిమాలా చూస్తున్న జార్జి ఆశ్చర్యపడ్డాడా జవాబుకు.
పోలీసు వ్యవహారమనగానే ఆ తలనొప్పి తనకెందుకన్నట్లు అందరికీ చెప్పి మరోసారి రవి థాంక్స్‌ అందుకుని బయుదేరాడు నవీన్‌. రవి క్లోజ్‌ది డోర్స్‌. మొన్న అలీ ఒక సుత్తి పెట్టాడు చూద్దాము అది పట్రా’ అన్నాడు భార్గవ్‌
భార్గవ్‌ గదిలోంచి ఒక బెడ్‌షీట్‌ తెచ్చి సోపా మీద పరిచాడు. సుత్తితో రెండే దెబ్బలు. విగ్రహం తునాతునకలైపోయింది వాటి మధ్య ఒక చిన్న పాలిధిన్‌ కవర్లో మెరుస్తూ రెండు వజ్రాలు కనిపించాయి అది తీసి జార్జికందించాడు భార్గవ్‌.
‘రాజా చైతన్యవర్మగారి వద్ద మాయమైన వజ్రాలు’ అన్నాడు రవి నోట మాటరాలేది జార్జికి.
యుఆర్‌ రియల్లీ గ్రేట్‌ మీరొక సారి మా హెడ్‌ క్వార్టర్స్‌కి రావాలి మొత్తం డిపార్ట్‌మెంట్‌ మీ ద్వయానికి సెల్యూట్‌ చేస్తుంది.
అందుకేనా ఎంతసేపటికీ విగ్రహాలు విగ్రహాలు అని వాటి వెంటబడ్డావ్‌. అసలెందుకు అనుమానం వచ్చింది. ఆ వజ్రాలు అక్కడ మాయమై ఈ విగ్రహాల్లోకెలా వచ్చాయి? ప్రశ్న వర్షం కురిపించాడు భార్గవ్‌.
ఈ మధ్యనే రవి ఉన్మాదులవారి ప్రవర్తన గురించి ఒక ఆర్టికల్ లో చదివానని చెప్పాడు. వాళ్ళ ప్రవర్తన నిముషానికో రకంగా ఉంటుంది. వారేపని ఎందుకు చేస్తారో వారికే తెలియదు అని వారి గురించి చాలా విషయాలు చెప్పాడు రవి. ఈ కేసు ప్రారంభంలో నేను కూడా శరవణన్‌ చర్యను ఉన్మాదచర్యగానే అనుకున్నాను. కాని ‘చటర్జీ ఇంట్లో హాస్పిటల్‌లో విగ్రహాలు పగిలేసరికి ఆ వ్యక్తి పిచ్చివాడు కాదని అనుకున్నాను. రవి అభిప్రాయం కూడా అదే కావటం మా ఆలోచన మారింది. బై ఆండ్‌ ప్లై లో కాని, ఛటర్జీ ఇంట్లో గాని, హాస్పిటల్‌లో కాని ఎన్నో విలువైన వస్తువులు టి.వి. ఫ్రిజ్‌, విడియో, సిడి.ప్లేయర్‌ లాంటివి వున్నా వేరే విగ్రహాున్నా వాటిజోలికి వెళ్ళలేదు నేరస్థుడు. ఇది పాయింట్‌ నెంబర్‌ వన్‌ ఇక ఆ విగ్రహాలను వెలుతురులోనే పగులకొట్టాడు నేరస్థుడు. షాపుముందు, ఛటర్జీ ఇంట్లో,గార్డెన్‌లో లైట్‌ పోల్‌ముందు, హాస్పిటల్‌ గదిలో అంటే ఆ విగ్రహాలను ఊరికి పగులకొట్టడం కాదు అతడేదో వెతుకుతున్నాడనుకున్నాం.అది పాయింట్‌ నెంబర్‌ టూ. ఇక మారేడ్‌పల్లిలో హత్య జరిగింది, అక్కడ కూడా విగ్రహం పగిలింది. అంటే ఆ విగ్రహాలకు హతుడికి హంతకుడికి సంబంధముందన్నమాట. ఆ విగ్రహాల్లో ఏముందో ఆ చనిపోయిన వాడికి తెలిసుండాలి. అందుకే అతడు బ్రతికి వుంటే వాటాకొస్తాడనో, తన విషయం బయటపెడతాడనో, వాటాలు కుదరలేదనో, అతడిని హత్య చేసి వుండాలి శరవణన్‌ పాయింట్‌ నెం. మూడు. అలా అనుకుని ప్రోసీడయ్యాము. ఏమిటంటే చనిపోయిన మీనన్‌ జేబులో శరవణన్‌ ఫోటో దొరకడం.
అమరావతిలో చాలా వరకు అతని డీటైల్స్‌ దొరికాయి. తర్వాత రవి శరవణన్‌ అడ్రస్‌కి వెళ్ళి కనుక్కుంటే చాలా ఆశ్చర్యకరమైన విషయాలు బయటికి వచ్చాయి. శరవణన్‌, మీనన్‌ పక్క పక్క ఇళ్ళలో చాలా ఏళ్ళ నుంచి వుండేవారు. మీనన్‌ చెల్లెలు హోటల్‌ నయాగరాలో పని చేస్తూండేది. అని చెప్పాడు. నేను విగ్రహాలలో మిగిలినవి పది ఏవైతే వుండటానికి వీలవుతుందో ఊహించడానికి ప్రయత్నించాను.
పాత పేపర్స్‌ తిరిగేస్తూంటే రాజా చైతన్యవర్మ కేసు గురించి చదివాను ఆ రోజులో చాలా సంచలనం కలిగించింది కదా. రాజా చైతన్యవర్మ గారు హోటల్‌ నయాగరాలో దిగినప్పుడే ఈ వజ్రాలు పోయాయని చెప్పారు. అక్కడే మీనన్‌ చెల్లెలు పని చేసింది. ఆ వజ్రాలు కాజేసి వుండాలి. హోటల్‌లో అడిగితే ఆ రోజు హోటల్‌లో ఆ రూంలో చేసింది గౌరమ్మ అనే మనిషి. ఆ గౌరమ్మను ఆమె ప్రియుడు కలవడానికి వచ్చాడని అడ్జస్ట్‌మెంట్‌లో ఈ హెలెన్‌ను ఆ గదికి పంపించింది. అప్పుడు ఆ వజ్రాలు ఆమెకు కనిపించి వుండాలి అంతే దొంగతనం జరిగిపోయింది. అది ఆమె తన అన్న మీనన్‌కి ఇచ్చి వుండాలి. అది అమ్మడానికి అతను శరవణన్‌ సహాయం తీసుకున్నాడేమో. ఎందుకంటే నాలుగేళ్ళ క్రితం శరవణన్‌ ఒక బంగారం కొట్టులో పని చేశాడని అక్కడ ఏదో దొంగతనం జరిగి అతడిని పనిలోంచి తీసేశారని తెలిసింది. ఆ వజ్రాలు శరవణన్‌ చేతికి వచ్చాయి. అతడు ఎవరితోనో గొడవపడి కొట్టుకోవడంతో పోలీసుతనిని తరుముకుంటూ ‘అమరావతి’కి వెళ్ళారు. అప్పుడే ఈ ఎన్‌.టి.ఆర్‌ విగ్రహాలు మౌల్డ్‌ తయారు చేసి టేబుల్‌ మీద ఆరడానికి పెట్టి వున్నారు. శరవణన్‌ తన జేబులోని వజ్రాల కవర్‌ ఒక విగ్రహంలో వేసి అతికించేశాడు`ఇంతలో పోలీసుతనిని అరెస్ట్‌ చేశాడు. 3 నెలలు శిక్ష పడింది. బయటకు వచ్చాక ‘అమరావతికి’ వెళ్ళాడు ప్రొప్రైటర్‌ లేని టైం చూసి. ఆ విగ్రహాలు అమ్ముడుపోయాయి అని తెలిసింది. బై ఆండ్‌ ప్లైలోఒక వారం పని చేసి సేల్‌ బుక్‌లో నుంచి ఎవరెవరికి ఆ విగ్రహాలు అమ్మాడో తెలుసుకున్నాడు టేక్‌ ఆండ్‌ వాక్‌లో సర్వే చేసేవాడిలాగా వెళ్ళి అన్ని వివరాలు కనుకున్నాడు. దాంతో ఏ విగ్రహంలో వజ్రాలున్నాయో కనుక్కోవడానికి ఆ విగ్రహు పగులకొట్టడం ప్రారంభించాడు.
మారేడ్‌పల్లిలో మీనన్‌ ఎదురపడటంతో వజ్రాల కోసం అతడిని హత్య చేశాడు. అంటే అప్పటివరకు అతడు వెతుకుతున్నది దొరకలేదని అర్థం. అందుకే బంజారాహిల్స్‌ పార్టీని విగ్రహం తెమ్మని కబురు చేయించాను. మారేడ్‌పల్లి 3 స్ట్రీట్‌లో కూడా విగ్రహంలో ఏమి దొరకక పోవడంతో మిగిలిన విగ్రహంలోనే రహస్యం దాగుండానుకున్నాను. అందుకే అతని దగ్గర రెసీట్‌ తీసుకుని ఆ విగ్రహం పగులకొట్టాం. వజ్రాలు దొరికాయి అంతే అన్నాడు భార్గవ్‌.
కంగ్రాట్స్‌ ‘సౌరభా’ మీ చెక్‌ త్వరలో అందుతుంది అంటూ లేచాడు జార్జి.

అంబులెన్స్

రచన: మణికుమారి గోవిందరాజుల

“ఒరే అన్నయ్యా! ఇందాకటి నుండి చెప్తున్నాను . . వెనక అంబులెన్స్ వస్తున్నది. దారి ఇవ్వు. ”
“యెహ్! వూర్కో. . . ఇప్పుడు దారి ఇచ్చి పక్కకి వెళ్ళానంటే సాయంత్రానికే మనం చేరేది. . మూవీ టైం అయిపోతున్నది ఒక పక్క. . . . ఇప్పుడు మూవీ గురించి ఆలోచించాలి కానీ సంఘ సేవ అక్కర్లేదు” సినిమాకి టైం అవుతుందన్న హడావుడిలో అన్నాడు.
“ఒరే! మనం యెక్కడికో వెళ్ళి యెవర్నీ వుద్దరించనక్కరలేదు. మన పరిధిలో మనం చేయగలిగేది చేస్తే చాలు. ”
“ఇంకోసారి చూద్దాం లే. . . ఈ సారికి ఇలా కానివ్వు” రయ్యిన కారుని ముందుకు పోనిస్తూ చెప్పాడు ఆకాశ్.
“ అదేంట్రా అలా అంటావు?. . పరాయి వాళ్ళెవరో అనేకదా నువ్వు ఇలా పట్టించుకోకుండా వున్నావు?. అందులో మనవాళ్ళే వుంటే ?? అని ఒక్కసారి ఆలోచించరా”
“ఓకే అవనీ. . . తప్పక ఆలోచిస్తాను. ఈ సారికి వదిలేయరా పండు”రిక్వెస్ట్ చేసాడు.
ఇక యేమీ చేయలేక వూరుకుంది అవని. ఆకాశ్ అవనిలు అన్నా చెళ్ళెళ్ళు. ఇద్దరికి ఒక సంవత్సరమే గ్యాప్ వుండడం వల్ల ఇద్దరూ స్నేహితుల్లానే వుంటారు. ఒకళ్ళంటే ఒకరికి విపరీతమైన ప్రేమ. చిన్నతనంలో వచ్చిన అనారోగ్యం కారణంగా ఆకాశ్ ఒక సంవత్సరం వెనుక పడటం వల్ల ఇద్దరూ ఒకటే క్లాస్ లో చదవడం జరిగింది. అందువల్ల కూడా ఇద్దరి మధ్య స్నేహమే యెక్కువ. అవనికి అందరి పట్లా యెంతో ప్రేమ. సమాజానికి మన వంతు సేవ చేయటం మన కర్తవ్యం అంటుంది. అనటమె కాదు తను చేసి చూపిస్తుంది కూడా. ఆకాశ్ ది విపరీతమైన అల్లరి మనస్తత్వం. ప్రతిదీ యెంజాయ్ చేయాలంటాడు. యెప్పుడు చూసినా హుషారుగా వుంటూ ప్రపంచంలోని ఆనందం అంతా మనదే అంటాడు. చెల్లెలు చేసే సమాజసేవ పట్ల చిన్న చూపు లేకపోయిన ఇది ఆనందించే వయసంటాడు. స్వతహాగా మంచివాడే. . ప్రస్తుతం ఇద్దరూ బీటెక్ పూర్తి చేసారు. ఇద్దరికి వుద్యోగాలు వచ్చాయి జాయిన్ అవడానికి ఇంకా నెల వుంది టైం. సో ఇద్దరూ ఇల్లు పట్టకుండా సినిమాలు షికార్లూను.
“అరేయ్! చూడరా వాణ్ణి. మొబైల్ చెవుకీ భుజానికీ మధ్య ఇరికించి యెలా బండి నడుపుతున్నాడో. యేమన్నా అయితే తలిదండ్రులకు యెంత క్షోభ? అబ్బా! ఆ తింగరోణ్ణి చూడరా బండి యెలా వంకరటింకరగా నడుపుతున్నాడో?ఒరెయ్! ఒరేయ్!వాడు చూడు సిగ్గు లేకుండా రోడ్డు మీద యెలా ప్యాస్ పోసేస్తున్నాడో?”
“ఓరి దేవుడా!!! నన్ను డ్రైవ్ చేయమంటావా?రోడ్డు మీది విక్రుత చేష్టలు చూడమంటావా?. అయినా యెవరెలా పోతే మనకెందుకు?ఇప్పుడు అవన్నీ చూస్తూ నేను నడిపితే నువు చెప్పే వాళ్ళ లిస్ట్ లోకి నేను కూడా చేరుతాను. నా జీవితం అంటే నాకు తీపి తల్లోయ్. హమ్మయ్య థియేటర్ వచ్చింది. ఇక దిగు భూమాతా. నవ్వుకుంటూ దిగింది అవని. కార్ పార్క్ చేసి వచ్చాడు ఆకాశ్.

“ఇంకొక్కసారి నా ఫేవరేట్ అంటూ పిచ్చి సినిమాలన్నీ చూపించావంటే నీ సంగతి చెప్తాను. అయినా సినిమా అంతా ఫైటింగే. యెలా నచ్చుతుందిరా నీకు?అసలా ఫైటింగ్స్ లో యేమన్నా లాజిక్ వుందా అని? అసలు కొంతన్నా సామాజిక స్పృహ లేదు ఆ సినిమా టీంకి” .
“ఆ మరి ఓ ప్రేమగోలలైతే మీకు నచ్చుతాయి . ఆ చూపించే ప్రేమ సన్నివేశాల్లో లాజిక్ వుందా మరి?వాళ్ళకి వుందండీ మరి సామాజిక స్పృహ . అయినా మొన్న నీతో పాటు వచ్చిన సినిమాలో నేను నిద్ర పోయాను తెలుసా?” తను కూడా తగ్గలేదు ఆకాశ్.
“యెక్జాక్ట్లీ. అద్దే కదా నేను చెప్పేది. నాతో వస్తే నువు పీస్ ఫుల్ గా నిద్ర అన్నా పోతావు. నీతో పాటు వస్తే నేను నిద్ర కూడా పోలేను ఆ చప్పుళ్ళకు”. తిప్పి కొట్టింది అవని
“ కాస్త లోపలికి రండర్రా. . రోడ్డు మీద నుండే మొదలు పెట్టారు” వంటింట్లో నుండి కేకేసింది తల్లి. . .
“అమ్మా! థ్యాంక్యూ అమ్మా…”గిన్నెలోని పావ్ భాజి స్పూన్ తో నోట్లో వేసుకున్నాడు ”అబ్బ ! అమ్మా! పావ్ భాజి నీ తర్వాతే యెవరు చేసినా . . . సూపర్ వుంది. ”
“వావ్! అమ్మా. . గులాబ్ జాం. . థ్యాంక్యు. థ్యాంక్యూ. . సూప్పర్ వుందమ్మా. . ”ఒక గులాబ్ జాం నోట్లో వేసుకుని తన్మయత్వంగా అంది.
“హమ్మయ్య !ఇద్దరూ సాటిస్ ఫై కదా. . నా జన్మ తరించింది. ”తను కూడా తరించిన పోజ్ పెట్టింది లావణ్య.
“మరి నా సంగతేంటోయ్?నా కోసం యేమి చేసావు?”అప్పుడే స్నానం చేసి ఫ్రెష్ గా వచ్చాడు శ్యాంసుందర్.
నవ్వుతూ చూసింది భర్తని లావణ్య. ”పిల్లలకు చేసినవన్నీ మీ స్పెషల్సే కదా? మళ్ళీ కొత్తగా అడుగుతారు?”
“ఓకే !ఓకే! మరి వస్తున్నారా తినడానికి?” పిల్లల్ని అడిగాడు.
ఇప్పుడే వస్తాము నాన్నా . . కొద్దిగా ఫ్రెష్ అయ్యి. ”ఇద్దరూ చెరో బాత్ రూంలో దూరారు.
శ్యాంసుందర్ లావణ్యలు అన్యోన్యమైన దంపతులు. ఇద్దరిదీ ఒకేమాట. ఇతరులకి సహాయం చేయడంలో ఇద్దరూ కూడా యెప్పుడూ ముందుంటారు. పిల్లలకి కూడా అదే అలవాటు చేసారు. వాళ్ళకి రాత్రి భోజన సమయం చాలా విలువైనది. పిల్లలకి అన్నప్రాసన అయిన రోజులనుండి కూడా టేబుల్ దగ్గర తినిపించడమే అలవాటు. ఆకాశ్ అవని లకు మధ్య యెక్కువ తేడా లేకపోవడం వల్ల ఇద్దరూ కలిసి ఇద్దరు పిల్లలకు అక్కడే తినిపించేవాళ్ళు. కొద్దిగా పెద్ద అయ్యాక లంచ్ యెలా తిన్నా డిన్నర్ మటుకు అందరూ కలిసి అక్కడ తినాల్సిందే. పిల్లల చిన్నతనంలో నాయనమ్మా తాతయ్యా అమ్మా నాన్నాపిల్లలు అందరూ కలిసి తింటుంటే సమయం యెలా గడిచిపోయేదో తెలిసేది కాదు. రోజూ యేదో ఒక టాపిక్ ఇచ్చి దాని గురించి యెవరికి తోచింది వాళ్ళని మాట్లాడమనేవాడు. అందులో ప్రపంచ రాజకీయాలు, దేశ రాజకీయాలు, రిలేషన్స్ , నొప్పింపక తానొవ్వక వుండగలగడం, కోపాన్ని అదుపులో వుంచుకోగలగడం, టైం మేనేజ్మెమెంట్ … ఇలా యెన్నొ రకాల విషయాలుండేవి. తను చేయలేనిది పిల్లలకు చెప్పేవాడు కాదు. చెప్పింది చేయడం, చేయగలిగేదే చెప్పడం మనిషి వ్యక్తిత్వాన్ని నిలబెడుతుందని అతని విశ్వాసం. ఒక్క మాటలో చెప్పాలంటె పిల్లలకి వ్యక్తిత్వ వికాస శిక్షణ అంతా అక్కడే జరిగింది. అవని పూర్తిగా తండ్రిని ఫాలో అవుతుంటాడు. . ఆకాశ్ కి ఇంకా చిన్నతనం పోలేదు.
పిల్లలిద్దరూ వచ్చేలోపల టేబుల్ మీద అన్నీ సర్దడానికి లావణ్యకి సహాయం చేసాడు శ్యాంసుందర్. ఈ లోపల ఇద్దరు ఫ్రెష్ అయ్యి వచ్చేసారు.
“అమ్మా! ఆకలి దంచేస్తున్నది. త్వరగా పెట్టేయ్” టేబుల్ మీద దరువేస్తూ చెప్పాడు ఆకాశ్.
“యేంటి ఇవ్వాళ సంగతులు? సినిమా యెలా వుంది?”
“యెలా వుందా? అలా అడగడం అవసరమా?సూపర్ వుంది. ” అదే వుత్సాహంతో చెప్పాడు
“నువ్వేమీ మాట్లాడవేంటి? నీకు నచ్చలేదా?”కూతుర్ని అడిగాడు. .
“యేమో నాన్నా! నాకీ మధ్య అర్థం లేని ఫైటింగ్ సినిమాలు నచ్చడం లేదు. అదీ కాక ఈ మూవీలో హీరో హాస్పిటల్ లో ఫైటింగ్ చేయడం, లోపల వున్న పేషంట్స్ అందరూ ప్రాణభయంతో పారిపోవడం, కొంతమందికి ప్రాణాలు పోవడం. . ఇంకా ఒక అంబులెన్స్ మీదకెక్కి ఫైటింగ్ చేయడం. దానితో లోపల వున్న ప్రాణం పోయినట్లుగా చూపించడం…. జస్ట్ ఫైటింగ్ లో వెరైటీ చూపడం కోసం…. అది నటనే అయినా యేమో నాకు నచ్చలేదు నాన్నా.
కూతుర్ని ప్రియంగా చూసుకున్నాడు శ్యాంసుందర్.
“సినిమాని సినిమాగా చూడాలమ్మా అలా తప్పులు పట్టకూడదు. ” దీర్ఘం తీసాడు ఆకాశ్. ”
“అలాగే సార్. అయినా నాన్నా వీడేమి చేసాడొ తెల్సా? ఆంబులెన్స్ వస్తుంటే దారి ఇవ్వకుండా కారు పోనిచ్చాడు నాన్నా నేను చెప్తున్నా వినకుండా” కంప్లైంట్ చేసింది అవని
“అదేంట్రా? అట్లా యెందుకు చేసావు?” కొద్దిగా డిసప్పాయింటెడ్ గా అడిగాడు శ్యాంసుందర్.
“అదేమి లేదు నాన్నా. యేదో సినిమా తొందరలో అలా. . అయినా ఆ అంబులెన్స్ లో యెవరూ లేరు నాన్నా. . ” తండ్రి డిసప్పాయింట్మెంట్ అర్థమవుతున్నా సమర్ధించుకోబోయాడు.
“అయ్యో! ఖాళీగా వెళ్తున్నదంటే యెవరికోసమో వెళ్తుందేమో. . అప్పుడు దానికి దారి ఇవ్వడం ఇంకా ముఖ్యంరా” బాధపడ్డాడు శ్యాం సుందర్
“నాన్నా! వీడనె కాదు. రోడ్డు మీద చాలా మందికి తాము ముందు వెళ్ళడమే ప్రాధాన్యం కానీ తాము సమాజంలో వున్నామని తమకో బాధ్యత వుందనీ మర్చిపోతుంటారు”
“ఐయాం సారీ నాన్నా! ఇంకోసారి ఇలా చెయ్యను”వెంటనే తప్పు ఒప్పేసుకున్నాడు . . చెల్లి ఫిర్యాదు చేసిందే అన్న కోపం లేకపోగా.
“గుడ్! గుడ్! ఫస్ట్ ఫుడ్ ఎంజాయ్ చేద్దాం” వెంటనే టాపిక్ మార్చేసాడు
అందరూ కబుర్లు చెప్పుకుంటూ భోజనం పూర్తి చేసారు. .

*****************

ఆ రోజు ఒక ఫ్రెండ్ ని కలవాలని వెళ్ళాడు ఆకాశ్. అవనిని రమ్మంటే రానన్నది. అందుకని బైక్ తీసుకుని వెళ్ళిపోయాడు ఆకాశ్. పొద్దుటినుండి సాయంత్రం దాకా ఇద్దరు ముగ్గురిని కలుసుకుని ఓల్డ్ సిటీ లో ఇంకో ఫ్రెండ్ వుంటే అటెళ్ళి తిరిగి ఇంటికి బయల్దేరాడు. ఆకాశ్ వాళ్ళ ఇల్లు వున్న కాలనీ కి మైన్ రోడ్ కి మధ్యలో ఒక కిలో మీటరు పొడవు సన్న సందు వుంటుంది . దాన్ని వెడల్పు చేయటం ప్రభుత్వం వల్ల కూడా కాలేదేమో అలా వదిలేసారు. ఆ సందు మొదట్లోనే ఫుల్లు ట్రాఫిక్ . చాలామంది చేరి గొడవ పెట్టుకుంటున్నారు. ఆల్ మోస్ట్ సందు చివరి వరకు వున్నారు. అందరూ హారన్లు మోగిస్తున్నారు. గోల గోలగా వుంది అంతా.
“అబ్బా! వాళ్ళు రాజీకి యెప్పుడు వస్తారో?ఈ ట్రాఫిక్ యెప్పుడు క్లియర్ అవుతుందో? అమ్మకు ఫోన్ చెసి ఇక్కడే వున్నానని చెప్దాం అనుకుంటూ ఫోన్ తీసాడు. తెల్ల మొహం వేసి వున్నది ఫోన్. అబ్బా ఇప్పుడే చార్జింగ్ అయిపోవాలా?” విసుక్కున్నాడు. ఇక చేసేదేమి లేక వెనక్కి తిరిగి కొద్దిగా దూరం అయినా వేరే దోవ చూసుకుందామని వెనక్కి తిప్పబోయాడు బైక్ ని. ఈ లోగా గుంపుకి ఆ చివరనుండి హారన్ మోతల మధ్యలో నుండి సన్నగా అంబులెన్స్ సైరన్ వినపడింది. ఒక్క క్షణం ఆగి అవునా కాదా అని నిర్ధారణ చేసుకున్నాడు. అంబులెన్స్ సైరనే. ! విరామం లేకుండా మోగిస్తున్నా ఒక్కళ్ళ నుండి కూడా స్పందన లేదు. తండ్రి చెల్లెలి మాటలు గుర్తొచ్చాయి. తన భాధ్యత కూడా గుర్తొచ్చింది. ఈ గుంపు మామూలుగా కదలాలంటే ఇంకో గంట పట్టేట్లుంది. అనుకుంటూ తన బైక్ ఒక పక్కకి పార్క్ చేసి గుంపులో చొరబడ్డాడు అందర్నీ హెచ్చరిస్తూ , అంబులెన్స్ కి దారి ఇవ్వమని అడుగుతూ మొత్తం మీద పదినిమిషాల్లొ క్లియర్ చేయించగలిగాడు. నిరాటంకంగా వెళ్ళిపోయింది అంబులెన్స్. ”హమ్మయ్య“ అనుకుంటు ఒక మంచిపని చేశానన్న తృప్తితో ఇంటిదారి పట్టాడు ఆకాశ్. ఇంతలో “ఒరే ఆకాశ్” అని పిలిచారెవరో. యెవరా అని చూస్తే ఇంకో స్నేహితుడు ప్రకాశ్ పిలుస్తున్నాడు. అతనితో ఒక పదినిమిషాలు మాట్లాడి వెళ్దామనుకుంటే గంట అయింది. అరే ఇప్పటివరకు అమ్మ ఫోన్ చేయకపోవటమేమిటి అనుకుంటుంటే గుర్తొచ్చింది తన ఫోన్ లో చార్జింగ్ అయిపోయిందని . ”ఇక వెళ్తారా నేను అమ్మ యెదురు చూస్తూ వుంటుంది. పొద్దున్న యెప్పుడో బయల్దేరాను “ చెప్పి బైక్ స్టార్ట్ చేయబోయాడు. వెంటనే ప్రకాశ్ “ఆగరా బాబు. ఐమాక్స్ లో మూవీకి రెండు టికెట్స్ వున్నాయి. కంపెనీ యెవరూ లేరు నువ్వు రారా” పిలిచాడు. “ బాబోయ్ ! అలా వస్తే మా అమ్మ కాదు మా చెల్లి తంతుంది. నే వెళ్తారా . ఇప్పుడొద్దులే ఇంకొసారి చూదాం”మళ్ళీ బైక్ స్టార్ట్ చేయబోయాడు. ఈ సారి ప్రకాశ్ కీస్ లాక్కున్నాడు. ”ఫోన్ చెయ్యి” అని . ”వద్దులే ఫోన్ చేస్తే వెళ్ళొద్దంటారు. మెసేజ్ ఇవ్వు “
“నా ఫోన్ లో చార్జింగ్ అయిపోయిందిరా. . ”
“అయితే నా ఫోన్ నుండి అంకుల్ కి మెసేజ్ ఇవ్వు. అవనికి ఇస్తే నన్ను తిడుతుంది. . ” అని మెసేజ్ ఇప్పించి బలవంతాన మూవీకి లాక్కెళ్ళాడు. సినిమా పూర్తయ్యి ఇంటికి బయల్దేరేసరికి రాత్రి పదయింది. అందరూ పడుకున్నారో యేంటో అనుకుంటూ ఇంటికెళ్ళి కూనిరాగాలు తీస్తూ తలుపు తాళం తీస్తుండగా పక్క ఫ్లాట్ ఆంటీ వచ్చి “మీ నాన్నగారికి సడన్ గా హార్ట్ అటాక్ వస్తే హాస్పిటల్ కి తీసుకెళ్ళారు. నీకు ఫోన్ చేసారట కాని స్విచ్చ్డ్ ఆఫ్ అని వచ్చిందట. నీ కోసమే నేను వెయిట్ చేస్తున్నాను ఆకాశ్” అని చెప్పి హాస్పిటల్ పేరు చెప్పింది.
ఒక్కసారిగా నిస్సత్తువ ఆవరించింది ఆకాశ్ కి. ఇక లోపలికి వెళ్ళకుండా వెంటనే పరుగున వెళ్ళి బైక్ స్టార్ట్ చేసి హాస్పిటల్ వేపు దూసుకుపోయాడు.
రిసెప్షన్ లో కనుక్కుని కార్డియో వింగ్ కి వెళ్ళాడు . అక్కడ విచార వదనాలతో వున్నారు తల్లి చెల్లి. కొంతమంది ఫ్రెండ్స్ కూడా వున్నారు . కొడుకుని చూడగానే దుః ఖం పెల్లుబికింది లావణ్యకి ఆకాశ్ ని పట్టుకుని యేడ్చెసింది. అవని అన్నని పట్టుకుని తను కూడా యేడ్చేసింది. యేడుస్తూనే తండ్రికి ఓపెన్ హార్ట్ సర్జరీ జరుగుతున్న సంగతి చెప్పింది.
నిర్ఘాంత పోయాడు ఆకాశ్. “అయ్యో” అని తల కొట్టుకున్నాడు. . అలా యెలా టైం పాస్ చేసాను?కొద్దిగా ముందు వచ్చినట్లైయితే తాను తండ్రి వెంట వుండేవాడు కదా?తన్ను తాను తిట్టుకోసాగాడు ఆకాశ్.
“ఇదేంటి ? మీరంతా వున్నారు. నాకెందుకు తెలీలేదు?థ్యాంక్యూ వెరీమచ్ రా” స్నేహితులకి కృతజ్ఞతలు చెప్తూనే తల్లినిచెల్లిని ఓదార్చసాగాడు. ”
“ నీ ఫోన్ ఆఫ్ అయిందటరా. . అందుకని అవని మాకు చేసింది నువ్వొచ్చింది మా దగ్గరకు అని. వెంటనే మేము కూడా డైరెక్ట్ గా హాస్పిటల్ కి వచ్చేసాము. అంకుల్ ని వెంటనే ఆపరేషన్ కి తీసుకెళ్ళారు. లోపల బైపాస్ సర్జరీ జరుగుతున్నది. ధైర్యంగా వుండరా . అంకుల్ కి యేమీ కాదు”. వాళ్ళు కూడా ఓదార్చసాగారు.

అప్పటికి అవని కొద్దిగా తేరుకున్నది . అన్నతో యేదొ చెప్పబోయే లోపల డాక్టర్ వచ్చి ఆపరేషన్ సక్సెస్ అయిందని ఐ సీ యూలోకి యెవరైనా ఒక్కరు వెళ్ళి చూడొచ్చని చెప్పారు. అందరి మొహాల్లోకి ఒక్కసారిగా జీవం వచ్చింది రిలీఫ్ తో.
అప్పుడొచ్చింది అవనికి మళ్ళీ యేడుపు సంతోషంతో. ”ఒరే అన్నయ్యా నువ్వే బ్రతికించుకున్నావురా నాన్నని” అన్నని పట్టుకుని భోరున యేడుస్తూ చెప్పింది.
“యేమి ? నేను నాన్నతో పాటు లేనని యెగతాళా?”చిన్నబుచ్చుకున్నాడు అకాశ్. “ అయినా నేను నాన్న ఫోన్ కి ప్రకాశ్ ఫోన్ నుండి మెసేజ్ ఇచ్చాను. దానికి ఫోన్ చేసి నాకు చెప్పొచ్చు కదా?నాన్న కంటే యేదీ ముఖ్యం కాదు కదా?”
“కాదురా నేను నిజమే చెప్తున్నాను. సాయంత్రం నువు గుంపును తప్పించి అంబులెన్స్ కి దోవ ఇప్పించావా? దాన్లో నేరా నాన్నమృత్యువుతో పోరాడుతున్నారు. నిన్ను చూసి పిలుద్దామనుకునే లోపె మా వాన్ సందు తిరిగింది. నీ ఫోన్ స్విచ్చ్ ఆఫ్ అని వచ్చింది. వ్యాన్ ఆపమంటే లోపల అటెండెంట్ వద్దన్నారు. మా మాటలు పూర్తయ్యే లోపల మన మధ్య దూరం పెరిగింది . హాస్పిటల్ కి వచ్చాక డాక్టర్ చెప్పారు ఇంకో అరగంట లేట్ అయినా ఛాన్సెస్ తగ్గేవని. అందుకే అంటున్నారా నువే బ్రతికించావురా. . కాదు బ్రతికించుకున్నావురా నాన్నని. . ఇంకా నాన్న ఫోన్ ఇంట్లోనే మర్చిపోయాం ఈ హడావుడిలో ” కళ్ళు తుడుచుకుంటూ చెప్పింది.
లావణ్య కొడుకుని ప్రేమగా దగ్గరికి తీసుకుంది

_______________________శుభం. . . _____________________________

చదువు విలువ…

రచన: గిరిజారాణి కలవల

‘ బామ్మా ! ఫోన్ నీకే , ఎవరో రమణమ్మట..’ అంటూ మనవడు ఫోన్ తీసుకుని వచ్చాడు.
‘ హలో.. రమణమ్మా.. ఎలా వున్నావే? చాల రోజులైంది.. ఏమయిపోయావు ఇన్నాళ్లూ?’ అన్నాను.
‘ ఆ ఫోను పోయిందమ్మగారూ.. నెంబర్లు అన్నీ పోయాయి.. మీ అబ్బాయిగారి స్నేహితుడు మొన్న బజార్లో కనపడితే.. మీ నెంబరు తీసుకున్నాను. మీ వంట్లో ఎలా వుందమ్మా? ఎన్నాళ్ళయిందో మీ గొంతు విని. మీ ఇంటి ముందు నుంచి వెడుతూంటే మీరే గుర్తొస్తారమ్మా.. ఏడుపొచ్చేస్తుంది నాకు. మిమ్మల్ని చూడాలనివుంది.. ఓ సారి వస్తానమ్మా.. ‘ అంటూ ఆపకుండా మాట్లాడేస్తోంది రమణమ్మ.
‘ అలాగే.. వద్దువు గాని.. ఒక్కదానివీ రాగలవా మరి.. హైదరాబాద్ లో రైలెక్కితే ఇక్కడ దింపుకుంటాను. నాగలక్ష్మి, పార్వతి ఎలా వున్నారు? ‘ అని అడిగాను.
‘ బావున్నరమ్మా… పార్వతికి కూడా పెళ్ళి చేసేసాను. దానికి ఆడపిల్ల.. ఏడాది దాటింది.. నాగలక్ష్మికి కొడుకు.. వాడికి మూడేళ్లు… అది ఆ ఉద్యోగం చేస్తూనే వుంది.. బావున్నారమ్మా వాళ్ళు.. వాళ్ళ మామగారు… ఐదంతస్తుల ఇల్లు కట్టారమ్మా.. ఎంత బావుందో.. కిందన ఇంట్లో వీళ్లు వుంటున్నారు.. పైన నాలుగంతస్తుల్లో రెండేసి వాటాలేసి అద్దెలకిచ్చారు అద్దెలే ఎనభైవేల పైన వస్తున్నాయట. నాగలక్ష్మి వాళ్ళాయనకీ జీతం పెరిగిందట. నెలకి లక్ష రూపాయలట. వాళ్ళ సంసారం చాలా బావుందమ్మా… అంతా నీ దయ వల్లే అమ్మా… రోజుకోసారైనా నిన్ను తలుచుకోకుండా వుండదు నాగలక్ష్మి. ఆరోజు మీరే సరైన దారి చూపి వుండకపోతే.. అదీ నాలాగే కూలిపనులు చేసుకుంటూ వుండేది. అది ఈరోజు ఇంత వైభోగం అనుభవించడానికి మీరే అమ్మా.. ఎన్ని జన్మలెత్తినా మీ ఋణం తీర్చుకోలేనని నాగలక్ష్మి ఎప్పుడూ అంటుంది ‘ అని చెపుతున్న రమణమ్మ మాటలకి అడ్డం వచ్చి ‘ సరే లేవే.. ఇంక చాలు పొగడ్తలు ఆపు.. దాని అదృష్టం బావుంది.. అభివృద్ధి లోకి వచ్చింది.. నేను చేసిందేముంది ఇందులో.. సరే ఎప్పుడు రాదలుచుకున్నావో చెప్పు. టికెట్ బుక్ చేయిస్తాను.. ఈ నెంబర్ జాగ్రత్తగా రాసి వుంచుకో.. వుంటా మరి’ అని ఫోన్ పెట్టేసాను.
ఒక్కసారిగా.. పదిహేను సంవత్సరాల క్రితం .. జరిగిన సంగతులన్నీ గుర్తు వచ్చాయి.
మా ఇంట్లో ఈ రమణమ్మ మా ఇంట్లో పాచి పని చేస్తూ వుండేది. తనతో పాటు కూతురు నాగలక్ష్మి ని కూడా తీసుకువస్తూ వుండేది. . పిల్లలిద్దరినీ గవర్నమెంట్ స్కూల్ లో చేర్పించింది. చూస్తూండగానే పెద్దది పదో క్లాసు, చిన్నది ఏడో క్లాసులోకి వచ్చారు. పదో తరగతి పరీక్షలు అవడం రిజల్టు రావడం జరిగింది. ఆ రోజు సాయంత్రం రమణమ్మ పెద్దపిల్ల నాగలక్ష్మిని వెంట పెట్టుకుని వచ్చింది.
‘ ఏం, నాగలక్ష్మి, రిజల్ట్స్ వచ్చినట్టున్నాయిగా?’ అని అడిగాను.
‘ అవునమ్మా.. ఆరొందలకీ ఐదొందల ఎనభై వచ్చాయట.’ అంది రమణమ్మ.
‘ ఓ.. అవునా.. కంగ్రాట్స్ నాగలక్ష్మి’
ఏం సమాధానం లేకుండా.. వెక్కెక్కి ఏడవడం మొదలెట్టింది. ఆశ్చర్యంగా ‘ అదేంటే.. అన్ని మార్కులు వస్తే ఏడుస్తావేంటీ.. పిచ్చా.. నీకు?’ అని మందలించాను.
దానికి సమాధానంగా ఫైయిలయినా బాగుండేదమ్మా… ఇప్పుడు ఇన్ని మార్కులు తో పాసయ్యేసరికి కాలేజీలో చేర్పించమని ఒకటే గొడవ.. నాకెక్కడవుతుంది.. బోలెడు డబ్బులు పొయ్యాలి… మా ఇళ్ల లో ఈ పాటికి పెళ్ళి అయిపోవాలసలు… పోనీలే పది చదివాక చేద్దామనుకున్నాను. అయినా ఇప్పుడు ఇది కాలేజీ చదువులు చదివితే.. అలా చదివిన మొగుడుని నేనెక్కడ తేగలను? ఇక చాలు నాతో కూలిపనికి రమ్మంటున్నాను. వినిపించుకోవడం లేదు. మీరైనా చెప్పండి దానికి. ‘ అంటూ తన గోడు వెళ్ళబోసుకుంది రమణమ్మ.
‘ అది చదువుకుంటాను మొర్రో.. అంటోంటే వద్దంటావేమిటే.. ‘ అన్నాను.
‘ బావుందమ్మా.. దానికి మీ వత్తాసు.. చూస్తూనే వున్నారగా.. ఏ రోజు కూలి ఆరోజు తిండికే గగనం మాకు.. ఇక కాలేజీ ఫీజులూ.. పుస్తకాలూ నా వల్ల ఎక్కడవుతుంది ‘ అని వాపోయింది రమణమ్మ.
‘ ఆ సంగతి నేను ఆలోచిస్తాలే… ఇదిగో.. నాగలక్ష్మీ.. రేపీ నీ మార్కులషీట్ తీసుకుని పదిగంటలకల్లా రా.. ‘ అని చెప్పి పంపించాను.
చెప్పిన ప్రకారం పొద్దున్నే వచ్చి కూర్చుంది నాగలక్ష్మి. గబగబా వంట ముగించుకుని.. తనని తీసుకుని, పక్కింటి సింధు చదువుతున్న.. కృష్ణవేణి జూనియర్ కాలేజీకి వెళ్ళాను. తనని బయటే వుండమని, ప్రిన్సిపాల్ రూమ్ లోకి వెళ్లి, నాగలక్ష్మి మార్కులు చూపించి , తన కుటుంబ పరిస్థితి, చదువుపట్ల ఆసక్తి అన్ని వివరంగా చెప్పాను. ఆయన అంతా విని.. ఇంత తెలివైన అమ్మాయి మా కాలేజీలో వుంటే మాకే పేరు వస్తుంది.. ఇంటర్ లో సీట్ ఇస్తాను.. కాలేజీ ఫీజులు వద్దు.. కానీ పుస్తకాలు కొనుక్కోవాలి.. పరీక్ష ఫీజు కట్టమనండి.. అని అన్నారు. ఆ మాత్రం సాయం చాలండీ.. థాంక్యూ అని చెప్పి.. ఆఫీసులో నాగలక్ష్మి పేరు రిజిస్టర్ చేయించాను. అది ఆనందంతో పొంగిపోయింది. ఇంటికి వచ్చాక సింధుని పిలిచి, నాగలక్ష్మిని పరిచయం చేసాను. ‘ సింధూ.. నీ ఫస్టియర్ అయిపోయింది కదా.. నీ టెక్స్ట్ బుక్స్ ఈ అమ్మాయికి ఇయ్యమ్మా..’ అని చెప్పగానే సింధు సరే అని వెంటనే తెచ్చి ఇచ్చింది. ఈ సంగతి తెలిసి సింధు తల్లి.. మంచి డ్రస్సులు ఓ అరడజను ‘ సింధుకి పట్టడం లేదు.. ఈ పిల్లకి ఇమ్మంటారా పిన్నీ’ అని అడిగింది.
‘ మంచిగా వుంటే తీసుకురామ్మా. కాలేజీకి వెళ్లే పిల్ల కదా.. కాస్త మంచి డ్రస్సులు కావాలి కదా’ అన్నాను.
‘ అయ్యో .. అన్నీ మంచివే…బావుండకపోతే నేనెందుకు ఇస్తానంటాను..’ అంటూ ఓ కవర్ లో పెట్టి ఇచ్చింది.
ఇక నోట్ బుక్స్ కోసం లోపలికి వెళ్లి ఓ వెయ్యి రూపాయలు తీసుకొచ్చి.. నాగలక్ష్మి చేతిలో పెట్టాను.
‘ సింధు ని తీసుకెళ్లి ఏం పుస్తకాలు కావాలో కొనుక్కో.. ఈ ఏడాదికి ఇక నీకు ఇబ్బంది లేదు.. అన్నీ అమిరాయి.. ఏడాది ఆఖరులో పరీక్ష ఫీజు కడతాలే.. మీ అమ్మ ని కాదని నీకు వత్తాసు పలికి కాలేజీ లో చేర్పించి నీ కోరిక తీర్చాను.
ఫలితం దక్కాలి. బాగా చదువుకో.. ఈ ఇంటర్ రెండేళ్లు అయ్యాక అప్పుడు ఆలోచిద్దాం. నాకు మాట రాకుండా చూడు.’ అని అనగానే.. నా కాళ్ళ మీద పడిపోయి..’ అమ్మగారూ.. మీ ఋణం తీర్చుకోలేనమ్మా.. నేను బాగా పెద్ద చదువులు చదవాలమ్మా.. మీ దయ వల్ల నా కోరిక తీరుతున్నది. మీకు మాట రానీయను. ‘ అంటూ చుట్టేసింది.
‘ అయ్యో… వదలవే.. నీకు చదువుకోవాలనే కోరికుంది.. నీ అదృష్టం బావుండి ఆ ప్రిన్సిపాల్ ఒప్పుకున్నారు కాబట్టి ఫీజులు లేవు.. వుండి వుంటే నాకు కొంత కష్టమయ్యేది.. పోనీలే ప్రస్తుతానికి అయింది కదా.. ఇంటికెళ్ళి మీ అమ్మకి చెప్పు. ‘ అని పంపించాను.
అనుకున్నట్టే.. నాగలక్ష్మి కాలేజీలో మంచి పేరు తెచ్చుకుంది.. అన్నిటిలోనూ ఫస్టే.. అలాగే నా సహాయంతో ఇంటర్ రెండేళ్ళూ చదివేసి మంచి మార్కులు తెచ్చుకుంది.
చదువు మీదున్న నా ఇంట్రెస్ట్.. పైగా నేను చదువుకోలేకపోయాను.. ఆడపిల్లల కి చదువుండాలనే నా ఉద్దేశ్యంతో.. తర్వాత నాగలక్ష్మిని గవర్నమెంట్ డిగ్రీ కాలేజీలో బి. ఎస్సీ లో చేర్పించాను. ఊళ్లో లయన్స్ క్లబ్ వాళ్ళో సంవత్సరం.. ఇంకా కొంతమంది తెలిసినవారి చందాలతో… పై ఎత్తున నా సహాయంతో డిగ్రీ కూడా పూర్తి చేసింది. రిజల్ట్స్ వచ్చిన రోజున దాని ఆనందాలకి పట్టపగ్గాలు లేవు. రమణమ్మకైతే ఇందంతా నిజమేనా అన్న భ్రమలో వుంది. ఆ తర్వాత ఉద్యోగ వేట లో పడింది. హైదరాబాద్ లో ఇన్ఫోటెక్ ఆఫీసుకి అప్లికేషన్ పంపడం.. ఇంటర్వ్యూలో సెలక్ట్ కావడం జరిగింది. స్వీట్ పాకెట్ తీసుకొచ్చి మళ్లీ కాళ్ల మీద పడిపోయింది.
‘ లేవే… తల్లీ.. మాటి మాటికి ఈ పాద నమస్కారములు ఏంటీ.. నీ కృషి, పట్టుదల వుండ బట్టే పైకి రాగలిగావు.. మీ అమ్మని బాగా చూసుకో..’ అని అభినందనలు చెప్పాను.
ఆ తర్వాత అది హైదరాబాద్ ఉద్యోగంలో చేరడం జరిగింది. పదివేలు జీతం. తన ఖర్చులు పోగా తల్లి కి కొంచెం పంపి.. చెల్లి పార్వతి ని నర్సింగ్ కాలేజీలో చేర్పించింది. మొదటి నుంచి చర్చికి వెళ్ళడం అలవాటు వుండే నాగలక్ష్మి ఉద్యోగం వచ్చాక కూడా క్రమం తప్పకుండా వెడుతూ వుండేది. క్రీస్తు పై ఇలాంటి నమ్మకం వుండే అమ్మాయే కోడలిగా కావాలని అనుకుంటున్న విజయకి ఈ నాగలక్ష్మి ఎంతగానో నచ్చింది. చర్చి ఫాదర్ ద్వారా రమణమ్మకి కబురుచేసి.. తన మనసులో మాట చెప్పించింది విజయ. తన కొడుకు మోహన్ MBA చేసి ఏదో ప్రవేట్ కంపెనీలో చేస్తున్నాడని.. ముఫ్ఫై వేల జీతం వస్తుందని.. చెప్పింది విజయ. భర్త RMP డాక్టర్ అనీ.. తను టైలరింగ్ చేస్తున్నట్లు… కృష్ణా జిల్లాలో తోట, పొలం వున్నాయని చెప్పింది.
రోజు కూలి చేసుకునే తమకి.. ఈ సంబంధం.. చాలా గొప్పదనీ.. మీ అంతస్తు కి తాము తూగలేమనీ రమణమ్మ చెప్పింది. అయినా కూడా విజయకి, నాగలక్ష్మి వినయం, సంస్కారం నచ్చాయి… కనుముక్కుతీరు కూడా ముచ్చటగా వుండేసరికి బాగా నచ్చింది.
‘ మీరు ఏ పని చేసుకుంటే మాకెందుకు… మాకు కాలసింది మీ అమ్మాయి.. మాకు కట్నం కూడా ఏమీ అక్కర్లేదు.. మీకు మా మీద సందేహం వుంటే.. మా అబ్బాయి ఉద్యోగం.. మా ఆస్తులు ఎంక్వయిరీ చేసుకున్నాకే పెళ్ళి చూపులు ఏర్పాటు చేసుకుందాం’ అని అన్నారు.
నా సలహా తీసుకోవడానికీ.. నన్ను అడగడానికీ.. కొంత వ్యవధి తీసుకుని రమణమ్మ చెప్పింది నాకు. వాళ్ళు చెప్పిన ఊళ్లో నాకు తెలిసిన వాళ్ళుండడంతో.. వివరాలు కనుక్కుని మంచి సంబంధమే అని నిర్ణయించుకుని ఒప్పుకోమని రమణమ్మకి చెప్పాను. తనకి అందని సంబంధమైనా కోరి వచ్చినదాన్ని వదులుకోలేక రమణమ్మ.. నాగలక్ష్మి పెళ్ళికి ఒప్పుకుంది. పెళ్లి తర్వాత కూడా ఉద్యోగం చేస్తాను అందుకు ఒప్పుకుంటేనే అన్న నిబంధన పెట్టింది నాగలక్ష్మి. ఎటువంటి అభ్యంతరం చెప్పలేదు మోహన్.
పెళ్ళి ముహూర్తం పెట్టుకున్నారు. ఇంతలో బెంగళూరులో వుంటున్న కొడుకు అక్కడకి వచ్చెయ్యమనడంతో… నేనూ ఇక్కడ ఒంటరిగా వుండలేక.. ఇల్లు బేరం పెట్టేసి బెంగళూరు వెళ్లి పోవడం జరిగింది.
పెళ్ళి కి పిలుస్తూ ఓ సారి ఫోన్ చేసింది.. రమణమ్మ. అంత దూరం నుంచి వెళ్ళడం కుదరక వెళ్ళలేదు తను. ఆ తర్వాత ఫోన్ లే లేవు. మళ్లీ ఇదిగో ఇప్పుడే చేసింది..

ఇంతలో మళ్లీ మరో ఫోను. ‘ హలో.. అమ్మగారు.. నేను నాగలక్ష్మిని.. ఇప్పుడే అమ్మ మీ నెంబరు ఇచ్చింది. వెంటనే మీతో మాట్లాడాలనిపించి.. చేస్తున్నానమ్మా..’ అంది.
‘ ఎలా వున్నావు? నాగలక్ష్మి… మీ ఆయనా.. పిల్లాడు ఎలా వున్నారు? ఉద్యోగం చేస్తున్నావటగా ఇంకా.. మీ అమ్మ చెప్పింది.’ అన్నాను.
‘ అవునమ్మా…. పెళ్లి అయినా కూడా నాకు ఆర్థిక స్వాతంత్య్రం కావాలి కదమ్మా.. ఇదంతా మీరు పెట్టిన భిక్షే.. ఈ రోజు ఇలా వుండడానికి మీ చలవే అమ్మా… ఆరోజు మీరు గనుక ఇంటర్ లో చేర్పించి వుండకఫోతే.. నాకీ ఉద్యోగం.. ఈ సంసారం కూడా వుండేవి కావు.. ఏ కూలిపని చేసుకునేవాడింట్లోనో వుండేదాన్ని. మీ దయ వల్ల మంచి కుటుంబం లోకి వచ్చాను. అర్థం చేసుకునే భర్త.. అత్తమామలు.. నాకు లభించారు. నా జీతంలో సగం అమ్మకి పంపుతున్నాను. చెల్లికి పెళ్ళి చేయగలిగాను. దీనికంతా కారణం మీరేనమ్మా.. మిమ్మల్ని తలుచుకోని రోజు లేదు.. ఎన్ని జన్మలెత్తినా మీ ఋణం తీర్చుకోలేనమ్మా.. మీరు ఒక్కసారి మా ఇంటికి రావాలి… నాకు చేతనైనంతలో మిమ్మల్ని సత్కరించుకోవాలి. అది నా కోరిక. ‘ అంది నాగలక్ష్మి.
‘ అలాగే… తప్పకుండా వస్తాను. నా నమ్మకం వమ్ము కానీయకుండా.. అభివృద్ధిలోకి వచ్చావు. అంతకన్నా కావలసినదేముంది. ఆడపిల్లలు చదువుకోవాలి.. తమ కాళ్ల మీద తాము నిలబడాలి.. అని అనుకునేదాన్ని. ఏదో నాకు చేతనైనంత సహాయం చేసాను. నువ్వూ నిలబెట్టుకోగలిగావు. చాలా సంతోషం. హైదరాబాద్ వచ్చినపుడు మీ ఇంటికి తప్పకుండా వస్తాను. వుంటాను. మరి. ‘ అని ఫోను పెట్టేసాను.
చిన్ననాడు తనకు చదువుకోవాలని వున్నా.. కాదని పెళ్ళి చేసేసారు.. .. ఆ తర్వాత సంసారం.. పిల్లలు బాధ్యతలు మధ్య చదువు సంగతే మర్చిపోయాను. ఇలా నాగలక్ష్మి లాంటి వారికి చదువు విషయంలో చేతనైనంత సహాయం చేస్తూ తృప్తి పొందేదాన్ని.
తన చదువు కోరిక తీర్చుకుందుకి ఇన్నాళ్ళకి సమయం వచ్చింది. ఇప్పుడైనా డిగ్రీ చదివాలన్న కోరిక తీరబోతోంది… అనుకుంటూ.. కొడుకు తెప్పించిన పుస్తకాలు తీసాను.. ఇంకో రెండు నెలలలో పరీక్షలు.. అయిపోతే కనుక తన అరవైఏళ్ళకి డిగ్రీ వచ్చేస్తుంది. అనుకుంటూ ఆనందంగా పుస్తకంలో మునిగిపోయాను.

కౌండిన్య హాస్యకథలు – పెళ్ళిలో చీరింగ్ గల్స్

రచన: రమేశ్ కలవల

“ఏవండి, పెళ్ళిలో ఆర్కెస్ట్రా అన్నారు, సంగీత్ అన్నారు.. అందరి పిల్లల పెళ్ళిళ్ళు గ్రాండ్ గా చేసుకుంటుంటే మన ఒక్కగానొక్క కూతురు పెళ్ళి కూడా అదిరిపోయేలాగా చేయాలి కదండి” అంది కుశల.
“ఆ సంగతి నాకు వదిలేయ్” అని కంగారుపడకు అన్నట్లు సైగలు చేసి మళ్ళీ టీ వి లో క్రికెట్ మ్యాచ్ చూడటం మొదలుపెట్టాడు.
“పెళ్ళి వారంలో పడింది, ఇంట్లో చుట్టాలంతా వచ్చి ఉన్నారు. మీరు తీరిగ్గా క్రికెట్ చూస్తే ఎలాగండి? వాళ్ళకి ఫోను చేసి ఆ రెండు పనులు ఈ పూట అవ్వగొట్టండి, నాన్చద్దండి” అంది కుశల
అక్కడ టీ వీ లో క్రికెట్ మ్యాచ్ రక్తి కడుతోంది. ఆయన అభిమాన టీమ్ బాగా ఆడటంతో దాంట్లో చీర్ గాల్స్ ను పదే పదే చూపిస్తున్నారు. వారు ఉల్లాసంగా, ఉత్సాహంగా నృత్య ప్రదర్శన చేస్తూ వారి టీమ్ ను ప్రోత్సహిస్తున్నారు. ఆయనకు నచ్చిన టీమ్ బాగా ఆడటంతో ఆ టీ వీ ముందు ఆయన కూడా ఆ చీర్ గాల్స్ ను అనుకరిస్తూ స్టెప్లు వేయబోయి జారుతున్న లుంగీని సరైన సమయంలో పట్టుకున్నాడు, ప్రమాదం తప్పిందనుకున్నాడు. అదంతా చూస్తున్న కుశల కోపంతో “పెళ్ళి విషయాలు మీకు ఏ మాత్రం పట్టడం లేదు కాబోలు” అంటూ వెళ్ళి ఆ టీ వీ ఆపేసింది కుశల
ఆందోళన పడుతున్న కుశల వైపుకు చూసి “సరేగానీ, నాకు ఓ మంచి ఆలోచన వచ్చింది. మన అమ్మాయి పెళ్ళిలో ఓ లేటెస్టు ట్రెండ్ సెట్ చేద్దాం” అన్నాడు. కుశల ఏదో చెప్పండన్నట్లుగా మొహం పెట్టింది. ఇంతలో హరి “టి ట్వంటీ క్రికెట్ లో లాగా పెళ్ళిలో చీర్ గాల్స్ ను పెట్టిస్తే ఎలా ఉంటుంది” అన్నాడు. “ఏడ్చినట్లుంది. సరదాకి కూడా ఓ సమయం ఉండద్దూ. మీతో పెట్టుకుంటే అయ్యేలాగా లేదు నేనే ఏదోకటి చేస్తాను” అంటూ కుశల వేరే గదిలోకి వెళ్ళింది. హరి కి మాత్రం తనకు తట్టిన ఐడియా విపరీతంగా నచ్చింది, అప్పుడే ఆ గదిలోనుంచి అటు వెళ్ళబోతున్న చెల్లెలు కూతుర్లు, తమ్ముడు కూతుర్ని పిలిచాడు. మళ్ళీ టీ వీ ఆన్ చేసాడు హరి. ఆ చీర్ లీడర్స్ ను చూపిస్తూ “అమ్మాయిలు, మీరు అచ్చం అలాగే డాన్స్ చేయగలరా?” అని అడిగాడు. “ఓ అది ఎంత పని” అంటూ వాళ్ళలానే వయ్యారంగా డాన్స్ వేయడంతో “పెళ్ళిలో మీరు ముగ్గురూ ఇలాగే చేస్తే గనుక ఒక్కొక్కళ్ళకు వెయ్యి రూపాయలు ఇస్తాను. ఈ వారం రోజులూ ప్రాక్టీసు చేస్తారా?” అని అడిగారు హరి. “ఓ తప్పకుండా” అంటూ “వాళ్ళ చేతిలో ఉండేవి ఎలాగా?” అని అడిగారు. “అవా! పాం పాం లు జిగేల్ జిగేల్ మనేవి నేను తీసుకొస్తాను కదా” అన్నాడు.
“ఇంతకీ మీకు క్రికెట్ లో చీర్ గాల్స్ ఎలా వచ్చారో తెలుసా?” అని అడిగాడు హరి. లేదన్నట్లు తల ఊపి తెలుసుకోవాలన్నట్లు కుతూహలంతో హరి వైపుకు చూసారు. “ఓ రోజు క్రికెట్ క్లబ్లో ఒకావిడ బోర్ కొట్టకుండా పాటలు పొట్టుకొని బూజులు దులుపుతుంటే ఆవిడ వేసే స్టెప్లు చూసి ఆ క్లబ్ వోనర్ ఇదేదో బావుందని, ఈ డాన్స్ క్రికెట్ ఆడుకున్నపుడు పెట్టిస్తే బావుంటుందని తలచి ఇంకో ఇద్దరిని పెట్టి డాన్స్ పెట్టించగానే అది అందరికీ బాగా నచ్చి అప్పటి నుండి ప్రతీ మ్యాచ్ లో అలానే చేస్తున్నారనమాట” అన్నాడు హరి. “నిజంగా” అని అడిగారు హరి సంగతి తెలిసి. “అవునుకానీ, మీరు మటుకు పెళ్ళిలో అదరకొట్టేయాలి” అనగానే ఆ టీ వీ ముందు నించొని ప్రాక్టీసు చేయడం మొదలు పెట్టారు.
వారం రోజులు గిర్రున తిరిగాయు పెళ్ళి రోజు రానే వచ్చింది. కుశల సంగీత్, ఆర్కెష్ట్రా మాట్లాడనందుకు పెళ్ళిలో హరి కనపడితే చాలు దెప్పి పొడుస్తూనే ఉంది. హరి ఉద్దేశ్యం ఏమిటంటే క్రికెట్ లో లాగా పెళ్ళి తంతులలో కూడా గోల్స్ ఉంటాయనమాట. వధువరులు నీరసపడకుండా ఈ చీరింగ్ ఎంతో ఉపయోగపడుతుందని తన అభిప్రాయం, అదీకాక ఒక్కొక్క తంతుకు ఒక్కో రకం పాట, బీట్ తో స్టెప్స్ వేస్తుంటే ఆ తంతుకు అందం కూడా వస్తుందని ఆలోచించాడు.పెళ్ళిళ్ళలో అస్సలు బొత్తిగా తంతుల వైపు దృష్టి లేకుండా ఏ బాతాకాణీ వేసుకునే వారికి, తోచక సెల్ఫీలు తీసుకునే వారి స్టేజీ మీద చీర్ గాల్స్ చేసేది చూస్తూ, ఈ వధువరుల వైపు కూడా చూస్తారని ఓ ఆశ కూడా.
కళ్యాణ మండపం ముందు వచ్చే వారిని ఆహ్వానించడానికి ఓ బల్ల వేసి జల్లటానికి పన్నీరు, రాయటానికి గంథం, బొట్టు పెట్టడానికు కుంకుమ అన్నీ పెట్టారు. ఇంతలో హరి వాళ్ళ ఓ సారి వేలి విడిచిన కాలు పట్టుకొన్న మావయ్య, అత్తయ్య రావడంతో ఆహ్వానించి పన్నీరు జల్లి, గంథం, బొట్టు పెట్టారు. తరువాత అకస్మాత్తుగా తెరచాటునుండి ముగ్గురు చీర్ గాల్స్ వచ్చారు. క్రికెట్ మ్యాచ్ చీర్ గాల్స్ కు ఏమాత్రం తీసిపోరు. ఆ వచ్చిన వారి పక్కనే నించొని డాన్స్ మొదలుపెట్టారు. ఆ చేతిలో మెరిసిపోతున్న పాం పాం లోతో ఆయన మొహం మీద ఓ సారి రాసారు. ఆయనకు అసలే డస్ట్ ఎలర్జీ, అలా రాయడంతో ఓ రెండు తుమ్ములు తుమ్మి “ఏరా హరి, ఏవిటిరా ఇదంతా? నా మీద ఇంకా నీకు కోపం పోలేనట్లుంది” అన్నారు. “అదేం లేదు మావయ్యా! ఏదో పెళ్ళిలో కొత్త ట్రెండ్ సెట్ చేద్దామని. మీరు లోపలికి పదండి” అంటూ పెళ్ళి జరుగుతున్న ప్రదేశానికి తీసుకొని వెళ్ళాడు హరి.
తరువాత వాళ్ళ దూరపు చుట్టాలయిన “బాయిలర్” బామ్మగారు కావడంతో ఆ చీర గాల్స్ అటు పరిగెత్తారు. ఆవిడ ఎవరింటి కెళ్ళినా సరే బాయిలర్ లో వేడి వేడిగా సల సలా కాగే నీళ్ళు పోసుకోవడం అలవాటు, అందుకే అందరికీ ఆవిడ బాయిలర్ బామ్మాగారనే తెలుసు. ఆవిడ కాలు క్రింద మోపారో లేదో ముగ్గరూ చెంగు చెంగున “ఒన్ టూ త్రీ ఫోర్” అంటూ డాన్స్ మొదలు పెట్టారు. అది చూసి ఆవిడ ఎక్కడ లేని సంతోషం వేసి దిగగానే “ఏదీ ఒకటి నాకు కూడా ఇవ్వండ్రర్రా” అంటూ వాళ్ళ చేతిలో ఓ పాం పాం లాక్కొని డాన్స్ వేయడం మొదలుపెట్టబోతుంటే అటు వెడుతున్న కుశల అది కాస్తా చూసి “ఇదేనా మీరు పెళ్ళిలో పెట్టిస్తానన్నది” అని హరిని కోపంతో అంటూ ఆ పాం పాం పిల్లల మొహాన పడేసి బాయిలర్ బామ్మగారిని పలకరిస్తూ లోపలకు తీసుకెళ్ళింది.
పెళ్ళి తంతులు జరుగుతున్నాయి. ఈ ముగ్గురూ చీర్ గాల్స్ జనాలు నించున్న చోట్లా అకస్మాత్తుగా ప్రత్యక్షం అవుతున్నారు ప్రదర్శన ఇస్తున్నారు, సందడి చేస్తున్నారు. ఒకళ్ళిద్దరు ఈ అకస్మాత్తుగా డాన్సులు వేయడంతో పెద్దవాళ్ళు దడుచుకున్నారు. కొంతమందికి అది వింతగా అనిపించి ముసి ముసి నవ్వులు కూడా నవ్వుతున్నారు.
శుభ ముహూర్తం ఆసన్నమయ్యింది. హరి మండపం పైనుండి చుట్టూరా చూసి ఆ చీర్ గాల్స్ కు సైగలు చేయడంతో వాళ్ళు కూడా ఆ స్టేజ్ ఎక్కారు. ఓ పక్కన డాన్స్ మొదలుపెట్టారు. పంతులు గారు “వాయిద్యాలు వాయిద్యాలు” అని అరుస్తున్నారు, ఇంతలో ఆయన ఇటు తిరిగే సరికి వీళ్ళ డాన్సులు చేయడం చూసి కళ్ళార్పకుండా అటు చూసారు. ఎన్నో పెళ్ళిళ్ళు చేయించిన మనిషి ఆయన ఎన్నడూ ఇలా చూడలేదు కానీ ఇదేదో కొత్తగా, ఆకర్షణగా ఉండటంతో ఆయన చిరునవ్వు నవ్వి తన మానా మంత్రాలు చదవడం మొదలు పెట్టారు. పెళ్ళికి విచ్చేసిన వారందరూ అటు స్టేజి వైపుకు చూస్తూ ఉండిపోయారు. ఒక్కో తంతుకు ఒక్కో నృత్యం చేసి ఆ ముగ్గురూ కూడా అందరినీ అలరించారు, అందరి మనసుకు నచ్చేలా డాన్స్ లతో ఆకట్టుకున్నారు. పెళ్ళి యథావిధిగా ముగిసింది. అందరినీ భోజనాలకు వెళ్ళమని మైకులలో చెప్పడంతో కొందరు లేచి బయలుదేరారు.
ఓ పక్క భఫే భోజనాలు పెడుతుంటే ఇంకో వైపు నించొని తింటున్నారు. ఇంతలో ఆ తింటున్న దగ్గర ఓ ఎనౌంట్మెంట్ చేయటంతో అందరి చూపు అటు మళ్ళింది. “మీ భోజనాలతో పాటుగా ఆర్కెష్ట్రా కాకుండా కొత్తగా ఉండేలా చీర్ గాల్స్ ప్రదర్శన చేయబోతున్నారు” అనగానే ఆ ముగ్గురూ ఆ పక్కనే ఉన్న స్టేజీ ఎక్కారు. మంచి పాటలతో వయ్యారంగా డాన్స్ చేస్తుంటే అందరూ మైమరిచీ ఊగిపోతూ భోజనం చేస్తూ వీక్షిస్తున్నారు.
కొంతసేపటి తరువాత ఎక్కడి నుండి వచ్చారో బాయిలర్ బామ్మ గారు, ఇంకో ఇద్దరితో ఆ స్టేజి మీదకు చేరి ఆ ముగ్గురు పిల్లల చేతిలోనుండి ఆ పాం పాం లు లాక్కొన్నారు. ఆవిడ మధ్యలో నించొని మైఖేల్ జాక్సన్ లా ఓ చేయి పైకి ఎత్తి ఓ పోజు పెట్టారు. మైఖేల్ లానే కీచు గొంతుతో ఓ పాట మొదలు పెట్టి మ్యాజిక్ తో చక్కటి రిథమ్ తో డాన్స్ వేయడంతో అక్కడ ఉన్న వారు, భోజనం చేస్తున్న వారు నోరు తెరిచి ఆ ప్రదర్శన చూస్తూ, చప్పట్లు కొడుతూ, కేరింతలు కొట్టడంతో అక్కడ పెళ్ళి పీటలు మీద కూర్చున్న పెళ్ళికొడుకు, పెళ్ళి కూతురుకి అక్కడ ఏం జరుగుతుందో చూడాలన్న కుతూహలం కలిగింది. ఎలాగూ అరుంధతీ నక్షత్రం చూపించే తంతు ఉంది కాబట్టి అటు బయటకు నడిచారు. ఆ బామ్మ గార్లు చేతులలో ఉన్న వాటితో ఆ నృత్యం చేయడం చూసి పెళ్ళి కొడుకు, పెళ్ళి కూతురు ఆశ్చర్యపోయారు. అటు అరుంధతీ నక్షత్రాన్ని చూసే తంతుతో పాటు బామ్మగార్ల ప్రదర్శన చూసి ముగ్దులయ్యారు.
ఇంతలో హరి దగ్గరకు ఒకాయన పరిగెత్తుకుంటూ వచ్చి ఫోన్ అందిస్తూ “ మా సార్ మీతో మాట్లాడుతారుట” అంటూ ఫోన్ అందించాడు.
“హలో” అన్నాడు
“హలో. నేను హైదరాబాద్ క్రికెట్ జట్టు కల్చరల్ సెక్రటరీ మాట్లాడుతున్నాను. మీ అమ్మాయి పెళ్ళిలో ముగ్గురు పిల్లలు, ముగ్గురు బామ్మ గార్లు చీర్ గాల్స్ అద్భుతమైన ప్రదర్శన ఇస్తున్నారట కదా.? ఓ నెల రోజులలో మేము ఓ చారిటీ క్రికెట్ మ్యాచ్ ఆడబోతున్నాము ఆ మ్యాచ్ లో వారితో ప్రదర్శన ఇప్పిద్దామని కాల్ చేసాను” అన్నారు.
“సార్ బానే ఉంది కానీ ఇప్పుడే నాలుగు పెళ్ళిళ్ళలో వారి ప్రోగ్రామ్ పెట్టించాలని నలుగురు అడిగారు, కాబట్టి మీరేమనుకోక పోతే డేట్సు ఒక్క సారీ చూసి కాల్ చేస్తానని” ఫోన్ పెట్టేసారు.
అటు ఆ బాయిలర్ బామ్మగారి వైపుకు పరుగెట్టుకొని వెళ్ళి ఆ సంగతి చెప్పగానే ఆవిడ “ఓరేయ్ హరి మాకు కూడా టీ వీ లో కనిపించే వారిలా మోడ్రన్ డ్రెస్ కుట్టిస్తేనేరా డాన్సులు వేసేది. ఇలా పట్టు చీరలలో చేయడం కష్టంగా ఉంది” అన్నారు. అక్కడ ఉన్నవారంతా నవ్వేసారు.
“ఓ ఆ మాత్రం చేయలేనా” అన్నాడు హరి. ఇంతలో కుశల ఏం జరుగుతుందో చూడటానికి అటు రాగానే తన స్నేహితురాలు “ఏది ఏమైనా మీ అమ్మాయి పెళ్ళలో కొత్తగా సందడి పెట్టించావు కుశల, మా అందరికీ మీ ఐడియా భలే నచ్చింది” అంటూ పొగుడుతుంటే ఏం అనాలో అర్థం కాక హరి వైపుకు చూసింది. హరి కాలర్ ఎగరేసాడు.
“బాయిలర్ బామ్మగారి వైపుకు తిరిగి ఇంతకీ ఏ క్రికెట్ టీమంటే ఇష్టం అని చెప్పావు?” అని అడిగాడు
“మియా! మేరొకో క్యా సమ్జా ? తుమ్హారుకు ఇత్నా భీ నై మాలూమ్ ? హమ్ బచపన్ మే హైదరాబాద్ కె హర్ మొహల్లే మే క్రికెట్ దేఖా హై తో హైదరాబాద్ టీమ్ కో ఛీర్ కరేంగా!” అంది
“కైసే కైసే యైసే యైసే హో గయా ధేఖో?” అన్నాడు హరి పక్కనున్న ఆయనతో

సమాప్తం.

సుచి

రచన- డా.లక్ష్మి రాఘవ.

కారు దారి తప్పింది అని తెలుస్తూంది!
తారు రోడ్డు అయిపొయింది. మట్టి రోడ్డు మొదలయినా ఎక్కడో మళ్ళీ తారు రోడ్డు ను కలుస్తుందని అనిపించి రవి ముందుకు వెడుతూనే వున్నాడు. కాస్త నిద్రవచ్చి జోగుతున్న గాయిత్రి కి కారు కుదుపులతో మెలుకువ వచ్చింది.
‘ఎక్కడ వున్నాం?” అనడిగింది.
“తారు రోడ్డు అయిపోతే ముందుకు వచ్చా ..రోడ్డు రిపేరు ఉండచ్చు అనుకుంటూ..” అన్నాడు రవి.
కానీ చూద్దాం ఎక్కడో కలవకపోతుందా అన్న ఆశతో ముందుకే వెళ్ళాడు రవి..చుట్టూ వూరు కూడా లేక పోవడంతో గాబరా ఎక్కువైంది గాయిత్రికి.
“ఇంకొంచెం సేపు ఇలాగే వుంటే చీకటి పడుతుంది. వెనక్కి వెళ్లి పోదాం రవీ” అంది.
ఎటుపోవాలో తెలియని పరిస్థితి! గాయత్రి చెప్పినదే మేలు అనుకుంటూ వుండగా …
ఇంతలో దూరంగా ఒక లారీ వస్తూ కనిపించింది.
‘అమ్మయ్య’ అనుకుంటూ కారు దిగి రవి లారీ వాళ్ళకి కనిపించేలా చేయి ఊపాడు.
లారి స్లో చేసి దగ్గరగా వచ్చాక “ఈ రోడ్డు ముందుకి ఎక్కడికి వెడుతుంది?” అని అడిగాడు.
“ముందుకి వెడితే అంతా అడివే సార్. వెనక్కి వెళ్లి తారురోడ్డులో రైట్ తీసుకోండి. వూర్లు కనబడతాయి..”అన్నాడు.
కారు రివర్స్ చేయబోతుంటే దూరంగా ఇద్దరు పిల్లలు పరిగెత్తుకుని రావటం కనిపించింది.
జనసంచారమే లేని చోట ఇలా పిల్లలు కనబడటం విచిత్రంగా అనిపించింది గాయిత్రికి.
రవిని ఒక నిముషం కారు ఆపమంది. రవి ఆపగానే 6 ఏళ్ళ పిల్ల, నాలుగేళ్ల పిల్లవాడు కారు దగ్గరికి గస పోసుకుంటూ వచ్చారు. జుట్టు చింపిరిగా, బట్టలు చిరిగి చాలా దీనంగా వున్నారు వాళ్ళు. కారులో వున్న బాస్కెట్ తీసి అందులో వున్న బిస్కెట్ పాకెట్లు రెండు, బ్రెడ్డు పాకెట్ ఒకటి ఇచ్చింది.
ఆ అమ్మాయి ఇంకా ఆశగా చూస్తూ వుంది కారు లోపలకు.
“ఇంకేమీ లేవు పాపా, వున్నవి ఇచ్చాను కదా…”అంది.
ఆ పిల్ల గాయత్రి సీటు మీద వున్న టవల్ వైపు చెయ్యి చాపింది..
“ఇది కావాలా?” టవల్ చూపుతూ ఆశ్చర్యంగా అంది గాయిత్రి.
ఎందుకు ? ఏమీ చేసుకోలేవు దానితో ….”
“నాకు కాదు మా అమ్మకి” అని తన చేతిలో వున్న మాసిన గుడ్డను చూపించింది. అది లారీ క్లీన్ చేసిన పాత బట్ట!
“ఇవి లారీ వాళ్ళు పడేస్తే తీసుకునే దానికి రోజూ వస్తాం..”అంది.
“దేనికి ?”
“తెలీదు..అమ్మకు అక్కకు అప్పుడప్పుడూ రక్తం భేదులు అవుతాయి కదా…ఇవి వాడతారంట.” గాయిత్రికి కొంచెం అర్థం అయ్యింది..
రవి విసుగ్గా “ఇక పోదాం గాయత్రి లేట్ అవుతుంది” అన్నాడు.
“ఒక్క నిముషం రవీ” అని బ్యాగ్గు తీసి రెండు కాటన్ చీరలు, రెండు టవల్లు ఆ పిల్లకు ఇస్తూ…
“మీ వూరెక్కడ? ఏమి పేరు?” అని అడిగింది.
“తలమర్లపల్లె మా వూరు. ఈడికి దగ్గరే కానీ అడివి లో …”అంది
“నీ పేరు?”
“గంగ …”
రవి కారు స్టార్ట్ చేసి ముందుకు పోనిచ్చాడు..గాయిత్రి తల వెనక్కి తిప్పి సంతోషంగా పోతున్న అక్కా తమ్ముళ్లను చూసింది.

పది కిలోమీటర్లు వెళ్ళినాక ఇంకో దారి కుడి వైపున కనిపిస్తే అలా వెళ్ళారు. అదే దారిలో కొన్ని వెహికల్స్ వెళ్ళడం చూడడంతో ఊపిరి పీల్చుకున్నారు రవి, గాయిత్రులు. ఒక చిన్న వూరి దగ్గర ఆపి టీ తాగారు. అక్కడ వూరి పేరు అవీ కనుక్కున్నారు.
ఇల్లు చేరేసరికి రాత్రి పది గంటలు దాటింది.
రాత్రి పడుకున్నా గంగ ముఖమే గుర్తుకు రాసాగింది…
ట్రిప్ తో అలసి పోయినా మరురోజు రవి ఆఫీసుకు వెళ్ళాల్సి వచ్చింది. రవి ఆఫీసుకు వెళ్ళాక ఇంట్లో పని ముగించుకుని తను సాయానికి వెళ్ళే సాయి సేవా సంస్థకు వెళ్ళింది.
ఒక గ్రూప్ వాలంటీర్లకు పని గురించి దిశానిర్దేశం చేస్తూ..బిజీగా వున్నారు మేనేజేర్ సంధ్యమ్మగారు.
ఆ రోజు స్వచ్చభారత్ ద్వారా అమలు అవుతున్న టాయిలెట్ నిర్మాణాలు చెక్ చెయ్యడానికి రెండు పల్లెలకు వెళ్ళడానికి సిద్దపడుతున్నారు. పల్లె ప్రజలకు మరుగుదొడ్ల అవసరాన్నితెలియచెప్పే విధానాన్ని వివరిస్తున్నారు ఆవిడ. తరువాత ఒక 15 నిముషాలలో అందరూ వెళ్ళిపోయారు.
గాయత్రి ని చూస్తూ “గాయత్రీ, మీరు పోయిన నెల ఇచ్చిన డొనేషన్, విమలగారు, సావిత్రి గార్ల డొనేషన్ తో కలిపి రెండు
ఆశ్రమాలకు వినియోగించుకున్నాము. ఆ వివరాలు రిజిస్టర్ లో వున్నాయి. ఒకసారి చెక్ చేసి సంతకం పెట్టండి.” అను రిజిస్టర్ గాయత్రీ కి ఇచ్చింది ఆవిడ.
“అక్కా, నేనొక విషయం చెప్పాలి మీకు…” అంటూ రవి, తనూ వెళ్ళిన ట్రిప్ లో దారి తప్పి పోవడం, బట్టల పీలికలు కోసం వెదుకులాడుతున్న గంగా, తన తమ్ముడూ గురించి చెప్పింది.
“నెలసరి వచ్చే ఆడవాళ్ళు పల్లెలలో తీసుకునే జాగ్రత్తలు గురించి ఆలోచించాల్సిన అవసరం చాలా వుంది. కట్టుకొనే బట్టలు లేని కుటుంబాలలో నెలసరి వచ్చినప్పుడు ఎలా మేనేజ్ చేస్తారు?..మనం మరుగు దొడ్ల గురించి ఆలోచిస్తున్నాం..కానీ ఇది తేలికగా తీసి పారేసేటువంటి విషయం కాదు..అందుకే నేను ఇక్కడ బి.సి. హాస్టల్ లలో ఇచ్చే శానిటరీ నాప్కిన్స్ ఈసారి పల్లెవాళ్లకు కూడా ఇస్తే …అన్న ఆలోచనతో వున్నాను. ఒకసారి డోనర్స్ మీటింగ్ పెట్టించండి అక్కా..” అని అడిగింది.
“రేపు ఒక మీటింగ్ మానేజ్మెంట్ తో కూడా వుంది, దానిలోనే డోనర్స్ ని కూడా పిలుద్దాము గాయత్రీ..”అని చెప్పింది సంధ్యమ్మ.

“నేను కూడా వస్తాను…ఈ విషయం మీద ఒక క్లారిటీ ఇస్తాను..”
“రేపు 11 గంటలకు రావాలి…నీలాటి వారు వుంటే ఇంకా ఎంతమందికో మన సాయం అందుతుంది” అంది సంధ్యమ్మ.
మరురోజు మీటింగులో గాయిత్రి పల్లెటూరు నుండీ ఆడవాళ్ళ ఇబ్బందులకు ఒక సర్వే నిర్వహించాల్సిన అవసరం గురించి చెబుతూ తన వంతుగా కొన్ని సానిటరీ పాడ్స్ తీసుకుని తలమర్ల పల్లెకు వాలంటీర్స్ తో వెళ్ళేలా ఏర్పాటు చేసింది.
ఆదివారం రోజు గాయిత్రి ,వాలంటీర్లను తీసుకుని తలమర్ల పల్లెకు వెళ్ళారు.
ఒక వాహనం వచ్చిందంటే ఆ పల్లె పిల్లలకు ఎంత ఆనందమో!
వూరిలోని ఇళ్ళ దగ్గరకు పోయి ఆడవాళ్లకు మీటింగ్ అని చెప్పగానే ఒక ముపై మంది ఆడవాళ్ళు వచ్చారు.
అందరినీ వూరిముందు వున్న రాములోరి గుడి దగ్గరకు రమ్మని చెప్పి అక్కడ వాళ్లకు నెలసరి రావటం, దానికి వాళ్ళు తీసుకునే జాగ్రత్తలు గురించి అడిగారు.
“ఏముందీ మాయమ్మ ఆ రోజుల్లో ఆకులు తీసుకుని తుడిచేదంటా…నాకు చెరువులో కడుక్కుంటా వుండు అనింది. ఎన్నిసార్లు కడిగినా వస్తూ వుంటే పానం బేజారు అయ్యేది…బూడిద పాతబట్టలో కట్టి వాడుతూ వుంటే ఎర్రబారి పుళ్ళు వచ్చినాయి. నెల దగ్గరపడితే ఏడుపు! ఏమిసేయ్యాలో తోచక పోయేది. పెల్లిసేసేసినాక నా మొగుడు వాడేసిన పంచెలు వాడుతున్నా….నా బిడ్డకు ఈ బాధ తప్పించాల అమ్మగారూ…” ఏడుపొచ్చింది ఆమెకు
“మాయమ్మ ౩౦ ఏళ్లకే చచ్చింది కింద పుండు అయ్యి. రాగి పొట్టు టెంకాయ పట్టలో కట్టి వాడేది..యీడ అందరికీ ఇదే గోడు…ఎన్నని సెప్పేది?? పోనీ గుడ్డలు వాడుదామంటే కరువు రోజుల్లో కట్టుకోనీకి గుడ్డలు లేకపోతే దీనికి యాడ నుండి తెస్తాము?”
“అందుకే లారీలోల్లు రోడ్లలో పారేసిన బట్టల కోసరం పిల్ల్లలని తరుముతాము…” ఇంకొకామె అంది.
హృదయ విదారకంగా వున్నవాళ్ళ మాటలతో గాయిత్రికి ఏడుపు వచ్చింది. వినడానికే కష్టం అయ్యింది. తరువాత వారికి వాలంటీర్లు ‘ఆ రోజుల’లో ఎలా శుబ్రత పాటించాలో చెప్పినారు. తరువాత సానిటరీ నాప్కిన్స్ చూపి వాటి వాడకం ఎలా చెయ్యాలో చెప్పి ప్రతి ఇంటికీ ఇన్ని అని ఇచ్చి పేర్లు నమోదు చేసుకున్నారు. ప్రతి నెలా వచ్చి ఇస్తామని చెప్పినారు.
“అంతే కాదు ఈ సారి పాత చీరలు, పంచలు కూడా తెస్తాము… శుభ్రత పాటించండి..ఆరోగ్యాలు బాగుంటాయి…” అని వివరంగా చెప్పినారు.
అందరూ గాయిత్రికీ, వాలంటీర్లకూ దండాలు పెట్టినారు…
అప్పుడు చూసింది గంగను గాయిత్రి.
దూరంగా వున్న గంగను దగ్గరికి పిలిచి “నేను గుర్తుకువచ్చానా?” అంటే తల ఊపింది గంగ.
తను ప్రత్యేకంగా తెచ్చిన ఒక ప్లాస్టిక్ కవర్ గంగ చేతిలో పెడుతూ, నీకూ, నీ తమ్ముడికీ కొన్ని బట్టలు తెచ్చినా వేసుకోండి” అంది గంగ సంతోషంగా తల ఊపుతూ తీసుకుంది.
ఈ కార్యక్రమ విజయానికి నాంది పలికిన గంగను దగ్గరకు తీసుకుని బుగ్గన ముద్దేట్టుకుంది గాయిత్రి తృప్తిగా..
వెహికల్ లలో కూర్చున్న వారంతా ఈ సమస్యను చర్చించుకుంటూ వుంటే గాయిత్రి ఆలోచనలు వేరుగా వున్నాయి.
స్వతంత్ర భారత దేశం లో ఇంకా ఎంతమంది దుర్భర జీవితాలను గడుపుతున్నారా ??
స్త్రీల హక్కులూ, సాధికారత , సమానత్వం అని మాట్లాడే మనం…ఇంత సున్నితమైన విషయాన్ని జ్ఞాపకం పెట్టుకుని ప్రతి పల్లెలోనూ అవగాహన పెంచి సంస్కరిస్తే …..ఇంటింటికీ మరుగుదొడ్లు అని స్వచ్చ భారత్ కార్యక్రమంలాగా ఈ సమస్యకు పరిష్కారం చూపితే…. గాయిత్రి ఆలోచనలు వేగంగా పరుగులు తీస్తూనే వున్నాయి.
***********
[సంధ్య గొల్లమూడివారి స్ఫూర్తితో ……రచయిత్రి ]

సర్ప్రైజ్ ట్విస్ట్

రచన: మోహన

కాలింగ్బెల్ మోగగానే, లోపలి నుంచి పరిగెత్తుకుంటూ వచ్చింది మాయ. . విష్ణు వస్తాడని గంట నుంచి వెయిట్ చేస్తోంది. కానీ ఫ్లైట్ లేట్ అవడంతో, రావడం లేట్ అయ్యింది. అందుకే మాయకి అంత ఆతృత. విష్ణు మాయ బెంగళూరు లో ఉంటున్నారు. వాళ్లకి రాకేష్ అనే పదేళ్ల అబ్బాయి.
ఇంట్లో కూర్చుని బోర్ కొడుతోంది, రాకేష్ కూడా పెద్దవాడు అయ్యేడు కదా అని మాయ ఈ మధ్యనే ఫేషన్ డిజైనింగ్ కోర్స్ లో జాయిన్ అయ్యింది. జాబ్ చేయడం అంటే చిన్నప్పటి నుంచి చాలా ఇష్టం కానీ, రాకేష్ కి అవసరం అని ఇంట్లో నే ఉండి అన్ని చూసుకుంటుంది. విష్ణుకి ఒక
ప్రైవేట్ కంపెనీ లో ఉద్యోగం. చాలా టూర్స్ ఉండే ఉద్యోగం. నెలలో పదిహేను రోజులు ఊరిలోనే ఉండడు.
ఆ రోజు మాయ కి క్లాస్ ఉంది. అది చాలా దూరం. రెండు బస్సు లు మారి వెళ్ళాలి. రాకేష్ స్కూల్ కి వెళ్ళేక స్నానం చేసి రెడీ అయ్యింది. బ్రేక్ఫాస్ట్ చేసి, విష్ణు కి టేబుల్ మీద పెట్టింది. విష్ణు ఇంకా రాలేదు. లేట్ అయిపోతోంది. నాలుగు రోజుల తర్వాత వస్తున్నాడు విష్ణు. అసలు క్లాస్ కి వెళ్లాలని లేదు. కానీ ఈ మధ్య ఎదో ఒక అడ్డు వచ్చి క్లాసులు మిస్ అవుతున్నాయి , వెళ్ళాలి అని డిసైడ్ అయ్యింది.
అందుకే కాలింగ్బెల్ మోగగానే పరిగెత్తుకుంటూ వెళ్లి తలుపు తెరిచింది. విష్ణు లోపలికి రాగానే, గట్టిగా పట్టేసుకుంది. విష్ణు కూడా పైకి ఎత్తి తిప్పేసి కిందకి దింపేడు. అంతే, వెంటనే
“సరే విష్ణు వెళ్తాను. క్లాస్ కి టైం అవుతోంది. సాయంత్రం మాట్లాడదాము. బ్రేక్ఫాస్ట్ టేబుల్ మీద ఉంది. . లవ్ యు” అంటూ బయటికి పరిగెట్టేసింది మాయ. ఎప్పుడు విష్ణు వెళ్తుంటే, మాయ చూస్తూ ఉండిపోతుంది. అప్పుడే వెళ్ళద్దు అన్నట్టు మొహం పెడుతుంది. కానీ , ఈ రోజు, తను విష్ణు ని వదిలి వెళ్లడం కొత్తగా అనిపించింది. పాపం ఇప్పుడే వచ్చేడు. ఎలా మేనేజ్ చేస్తాడో అనుకుంటూ బయలుదేరింది.
అదేంటి నన్ను వదిలి వెళ్ళిపోతావా అనబోయాడు విష్ణు. కానీ మాయ ఫేషన్ డిజైంగ్ నేర్చుకోడానికి ఫుల్ సపోర్ట్ చేస్తానన్నాను కదా, కొంచం కష్టం అయినా భరించాలి అనుకుంటూ, రెడీ అయి, బ్రేక్ఫాస్ట్ చేసి పదకొండు గంటలకి ఆఫీస్ చేరేడు. విష్ణు కి కూడా పని మీదకి మనసు పోవట్లేదు. ఊరు నుంచి రాగానే బయలుదేరేడు. ఎర్లీ మార్నింగ్ ఫ్లైట్, నిద్ర సరిగా లేదు. సరే డల్ గా అలాగే పని లాగిస్తున్నాడు.
క్లాస్ కి పదిహేను నిముషాలు లేట్ అయ్యింది మాయకి. వెళ్లి కూర్చుంది కానీ , మనసు అంతా విష్ణు మీద ఉంది. పెళ్లి అయి పన్నెండు సంవత్సరాలు అయినా, ఇద్దరికీ ఒక్కళ్లని విడిచి ఒకళ్ళు ఉండడం ఆంటే కష్టం. ఎల్లాగో క్లాస్ ముగిసేసరికి వన్ థర్టీ అయ్యింది. సరే బస్సు ఎక్కుదామని బస్టాండ్ కి వెళ్లి వెయిట్ చేస్తున్న మాయ బస్ కోసం చిల్లర తీద్దామని పర్స్ తీసి చూసుకుంటే అందులో ఇంటి కీస్ కనిపించలేదు. అప్పుడు గుర్తొచ్చింది మాయకి విష్ణు వచ్చిన సంబరంలో పర్సులో కీస్ పెట్టుకోవడం మర్చిపోయినట్టు. వెంటనే విష్ణుకి ఫోన్ చేసింది.
సరిగ్గా ఆఫీస్ లో అందరు లంచ్ కి వెళ్దాం అని లేస్తుంటే, వన్ థర్టీ కి విష్ణు ఫోన్ మోగింది. మాయ ఎందుకు చేసిందా అనుకుంటూ ఫోన్ ఎత్తిన విష్ణుకి తాను కీస్ పట్టుకెళ్ళడం మర్చిపోయేనంటూ చెప్పింది మాయ. “అవునా అలా ఎలా మర్చిపోయేవు ? ఇప్పుడు ఎలాగ?” అన్నాడు. “అదే, ఎప్పుడూ నువ్వు ఆఫీస్ కి వెళ్ళేక నేను తాళం వేస్కుని వెళ్తాను కదా. ఇవాళ నువ్వు ఉండేసరికి మాములుగా వచ్చేసేను. ఇప్పుడెలా?” అంటూ మాయ కంగారు పడేసరికి, పాపం అనిపించింది విష్ణుకి.
“సరేలే, నువ్వు బస్సు ఎక్కి కోరమంగళ ఫోరమ్ మాల్ బయట వెయిట్ చెయ్యి. నేను మా ఆఫీస్ బాయ్ తోటి కీస్ పంపిస్తాను. ” అన్నాడు. హమ్మయ్య అనుకుని వేరే బస్సు ఎక్కి ఫోరమ్ మాల్ దగ్గరకి వెళ్ళింది. అక్కడికి చేరే సరికి రెండు అయ్యింది. బాగా ఎండ. ఎప్పటికి ఇంటికి చేరుతాను, అనుకుంటూ నించుని వెయిట్ చేస్తోంది. ఆ ఆఫీస్ బాయ్ ఒకటి రెండు సార్లు ఆఫీస్ పని మీద విష్ణు కోసం ఇంటికి వచ్చేడు. . అతని కోసం అటు వచ్చే అన్ని బైక్ల కేసి చూస్తోంది.
రెండుం పావుకి ఒక బైక్ తన వైపు వస్తున్నట్లనిపించి కాస్త పరీక్షగా చూసేసరికి బైక్ అపి హెల్మెట్ తీసి వస్తున్నాడు విష్ణు. విష్ణును చూడగానే మాయ మొహం లో ఎక్కడలేని ఆనందం , సంతోషం, సంబరం , ఆశ్చర్యం .
“హాయ్” అంటూ దగ్గిరికి వెళ్లి “ఏంటి నువ్వు ? కారేదీ ? బైక్ ఎవరిదీ ? ఆమ్మో ఆఫీస్ పని వదిలేసి వచ్చేవా ? ఆఫీస్ పరిస్థితి ఏంటి ?” అంటూ ప్రశ్నల వర్షం కురిపించింది.
పొద్దున్న వెళ్తే రాత్రి లేట్ గా కానీ రాడు విష్ణు. రాకేష్ ని చూసుకోవడం చదివించడం ఇంటి పనులు, బయట పనులు అన్నీ మాయ నే చేసుకుంటుంది. ఊళ్ళో ఉన్నా కూడా వేటికీ టైం ఉండదు విష్ణుకి. అలాంటిది ఇవాళ ఆఫీస్ టైం లో కీస్ ఇవ్వడానికి రావడం చాలా హ్యాపీ గా అనిపించింది. మళ్ళి విష్ణు ని కలవడానికి రాత్రి వరకు వెయిట్ చెయ్యాలి అనుకుంటున్న మాయ మొహం వెలిగి పోతోంది. విష్ణు కూడా ఆంతే హ్యాపీ గా , “ఏం, నేను రాకూడదా ? సర్ప్రైస్ ఇద్దామని చెప్పలేదు. ” అన్నాడు నవ్వుతూ.
“ఇవాళ వర్క్ మీదకి దృష్టి పోవట్లేదు. అందుకే వచ్చేను. లంచ్ చేద్దామా. ” అన్నాడు. ఇంట్లో వంట చేసినది ఉంది గాని, ఇలాంటి ఛాన్స్ ఎప్పుడో కానీ రాదు. రాకేష్ పుట్టేక ఇద్దరే వెళ్లడం తగ్గిపోయింది. అది, . వీక్ డేస్ లో. “సరే పద” అంది హ్యాపీ గా.
ఇద్దరు. . బైక్ ని పార్కింగ్ ప్లేస్ లో పెట్టి, సరదాగా కబుర్లు చెప్పుకుంటూ లంచ్ చెయ్యడానికి ఫోరమ్ మాల్ లో కి వెళ్ళేరు. విండో షాపింగ్ చేస్కుంటూ, వెళ్లి ఫుడ్ కోర్ట్ లో రాజధాని లో లంచ్ చేసేరు. ఇద్దరికీ ఇష్టమైన లంచ్ చేసేక, రాకేష్కి ఏదైనా గేమ్ కొనాలి అని వెతకడం మొదలు పెట్టేడు విష్ణు. ఎప్పుడు టూర్ కి వెళ్లి వచ్చినా, ఒక గేమ్ ఏదైనా ఎయిర్పోర్ట్ నుంచి తేవడం విష్ణు కి అలవాటు. ఇవాళ లేట్ అయేసరికి కుదరలేదు. కానీ రాత్రి ఇంటికి వచ్చేక గిఫ్ట్ తేలేదంటటూ రాకేష్ బాధ పడటం విష్ణు కి నచ్చదు. రాకేష్ ఆంటే పిచ్చి విష్ణుకి. సరే వెళ్లి చూస్తే అన్ని ఇంట్లో ఉన్నవి, తాను ఆల్రెడీ కొన్నవీను. ఆఖరికి వెతికి వెతికి ఒక గేమ్ కొన్నారు . అప్పటికి మూడు గంటలయింది. స్కూల్ నుంచి నాలుగ్గంటలకల్లా రాకేష్ ఇంటికి వస్తాడు. ” ఇంక బయలుదేరుతాను “అంది మాయ. ఏదో గర్ల్ ఫ్రెండ్ బాయ్ఫ్రెండ్ లాగ ఇంక ఇవాళ్టికి మళ్ళి కలవవేమో అన్నట్టు ఇద్దరికీ ఒకళ్ళని విడిచి ఒక్కళ్ళు వెళ్ళడానికి మనసు ఒప్పట్లేదు.
“సరే నేను మా ఆఫీస్ బాయ్ బైక్ మీద వచ్చేను కదా. చాలా రోజులయ్యింది మనిద్దరం బైక్ మీద వెళ్లి . పద. ” అన్నాడు విష్ణు. “ఏంటి బైక్ మీదా ? ఎక్కడికి ? ఆఫీస్ కి వెళ్ళవా ? నేను ఇంటికి వెళ్ళాలి. ” అంది కానీ మొహం లో మాత్రం ఎక్సైట్ మెంట్ కొట్టవచ్చినట్టు కనిపిస్తోంది.
“ కొంచం దూరం దాకా దింపేస్తాను. చాలా రోజులు అయ్యింది కదా. బైక్ మీద వెళ్లి. అక్కడి నుంచి ఆటో ఎక్కేయి. ”అన్నాడు విష్ణు. వద్దు అనే ఆలోచనే లేని మాయ హ్యాపీ గా బైక్ ఎక్కి కూర్చుంది. ఇద్దరికీ పెళ్లి అయినా కొత్తలో ఎలా బైక్ మీద వెళ్లేవారు, ఎలా వర్షం లో బైక్ మీ రౌండ్స్ కి వెళ్ళేరో అవన్నీ గుర్తు తెచ్చుకుంటూ, ఎదో లోకం లోకి వెళ్ళిపోయేరు . చాలా కాలం తర్వాత ఇలా బైక్ మీద తిరగటం తో , చాలా ఎక్సైటెడ్ గా అన్నీ గుర్తు తెచ్చుకుంటూ మాట్లాడుకుంటూ చాలా దూరం వచ్చేసేరు.
రాకేష్ పుట్టిన వన్ ఇయర్ లోపు కార్ కొనాలి . కార్ లో కంఫర్టబుల్ గా తీసుకువెళ్లాలి అని విష్ణు కోరిక. అల్లాగే, వన్ ఇయర్ లోపు కార్ కొన్నాడు. అప్పటి నుంచి బైక్ మీద వెళ్ళింది లేదు. దానితో, ఇద్దరు, బాగా ఎంజాయ్ చేసేరు ఆ బైక్ రైడ్. ఇంకా ఇంటికి ఒక నాలుగు కిలోమీటర్లు ఉంది అనగా,
“ఐతే ఇంటికి వచ్చేయి. ఇంక ఆఫీస్కి రేపు వెల్దువుగానిలే” అంది మాయ.
“లేదు, లాప్టాప్ ఉంది. కార్ ఉంది. గమ్ముని బయలుదేరాను లే . ఇంక ఆఫీస్ కి వెళ్తాను. ” అంటూ బైక్ ని పక్కకి ఆపేడు. తానే ఒక ఆటో మాట్లాడి ఎక్కించి, బాయ్ చెప్పలేక చెప్పలేక చెప్పి, పంపించేడు మాయ ని. మాయకి చాలా సంతోషం గా ఉంది. ఇలా విష్ణు తో ఒంటరిగా టైం స్పెండ్ చెయ్యడం, లంచ్, బైక్ రైడ్ అన్ని అనెక్స్పెక్టెడ్ గా జరగడం తో , ఎదో ఎక్సైట్మెంట్. ఇంటికి చేరే వరకు మొహం లో నవ్వు పోలేదు. గుర్తు తెచ్చుకోవడం, నవ్వడం, అలాగే కూర్చుంది ఆటోలో. ఆటో అతను చూస్తే పిచ్చేమో అనుకుంటాడు నా నవ్వు చూసి అనుకుంటూనే, అలా నవ్వుతూనే ఉంది మాయ.
అలా అన్ని గుర్తు తెచ్చుకుంటూ, ఆటో కి డబ్బులు ఇచ్చి లిఫ్ట్ లో థర్డ్ ఫ్లోర్ కి వెళ్లి పర్సు ఓపెన్ చేద్దామనుకుంటూ, ఒక్క క్షణం ఆగింది. కీస్. . . . కీస్ తీసుకోలేదు. నవ్వు ఆగలేదు మాయ కి. ఇంతా తిరిగి, ఆల్మోస్ట్ ఇంటి దాగా దింపి వెళ్తే, కీస్ ఇవ్వడం విష్ణు కి గుర్తు లేదు. కీస్ తీసుకోవడం మాయ కి గుర్తు లేదు. కీస్ మర్చిపోయేను, ఎలాగా అనే ప్రాబ్లెమ్ కన్నా, ఈ ఎక్స్పీరియన్స్ బావుంది అనుకుంటున్న మాయకి నవ్వు ఆగట్లేదు. అక్కడ ఆఫీస్ లో విష్ణు పరిస్థితి ఏమిటా అని తల్చుకుంటున్నకొద్దీ ఇంకా నవ్వు రావడం మొదలయింది.
ఆఫీస్ కి వెళ్లి బైక్ కీస్ ఆఫీస్ బోయ్ కి ఇచ్చి, చనువు గా భుజం మీద చెయ్యి వేసి,
“థాంక్స్ రాజు, నీ వల్ల ఇవాళ బైక్ మీద తిరిగేము మేము . థాంక్ యు” అంటూ మంచి హుషారుగా తన కేబిన్ లోకి వెళ్లి కూర్చున్నాడు విష్ణు.
“పర్లేదు సర్. దీనికి థాంక్స్ ఎందుకు ? బిజీ గా ఉన్నాను, నాకు పని చెప్పడం ఎందుకు అని మీరే వెళ్లేరుకదా సర్, మీకే నేను థాంక్స్ చెప్పాలి. ” అన్నాడు కేబిన్ దాకా వెనకాలే వెళ్తూ.
ఇంతలో, మాయ చేసిన ఫోన్ అందుకున్నవిష్ణు “హలో, ఏంటి………. . , ఇంటికి చేరేవా. . ఏంటి……. . . . అవునుకదా. . అయ్యో. . అవునా. . ”అంటూ ఫోన్ పెట్టేసి, తన పాకెట్ లోంచి కీస్ తీసి రాజు కి ఇస్తూ, మొహమాటంగా రాజు కేసి చూసేడు.

పాజిటివ్ థింకింగ్

రచన: గిరిజ కలవల

పూజ, టిఫిన్ అవగానే…. వంటకు తొందరలేదు.. ఈరోజు లంచ్ కి ఈయన ఎలాగూ రానన్నారు.. నెమ్మదిగా ఆలోచిద్దాం దాని సంగతి అనుకుంటూ, చాలా రోజులుగా పెండింగ్ లో వున్న నవలని తీసుకుని సోఫాలో చతికిలపడ్డాను. రెండు పేజీలు చదివానో లేదో, వసుధ దగ్గరనుండి ఫోను వచ్చింది. ” వాణీ… ఏం చేస్తున్నావు…. ఉన్నపళంగా బయలుదేరి మా ఇంటికి రా..” అంది.. ఏమీటే సంగతి అని అన్నా కూడా ఏం చెప్పలేదు. ఇక చేసేదేం లేక లేచి చీర మార్చుకుని, తాళం వేసి బయలుదేరాను. రోడ్డు మీదకి రాగానే ఆటో దొరికింది. వసుధ అడ్రసు చెప్పి ఆటోలో బయలుదేరాను. ఏమయి వుంటుంది.. ఏ సంగతీ చెప్పకుండా ఇంత హఠాత్తుగా ఎందుకు రమ్మందో అని ఆలోచించసాగాను. వసుధ, నేను చిన్నపాటి నుండి ప్రాణస్నేహితురాళ్ళం. పెళ్ళిళ్ళు అయ్యాక కూడా ఒకేవూరికి కాపురాలకు రావడంతో ఆ స్నేహం ఇంకా కొనసాగుతూనే వుంది. నాకూతురు పూజ, వసుధ కూతురు సింధు కూడా ఒకే వయసు వారవడంతో.. మా స్నేహం రెండో తరానికి కూడా పాకింది. పై చదువుల కోసం మేము పూజని అమెరికా కి పంపినపుడు, వసుధ, వాళ్ళాయన సింధుని పంపడానికి ధైర్యం చేయలేకపోయారు. పిల్లని వదిలి వుండలేమని పంపలేదు. సింధు కూడ అమ్మ నాన్న లని వదిలి ఒక్క రోజు కూడా వుండలేదు. ఉన్న వూళ్లో నే MBA లో జాయిన్ చేసారు.
మా పూజ అక్కడ చదువుతూండగానే, గ్రీన్ కార్డు వున్న అమెరికా సంబంధం గురించి మా అన్నయ్య చెప్పాడు. అన్నయ్య స్నేహితుని కొడుకు కిరణ్, అన్ని విధాల అందరికీ నచ్చడంతో, కిందటి సంవత్సరం పూజ, కిరణ్ ల పెళ్లి గ్రాండ్ గా చేసి, పర్మినెంటు గా పూజని అమెరికా నివాసిని చేసేసాము. దాని కోరికా అదే.. మేము కోరుకున్నదీ దాని సుఖమే..
అయితే వసుధ మాత్రం ఈ విషయంలో నాతో చాలా పోట్లాడింది. ఒక్కగానొక్క కూతురిని అంత దూరంలో పంపడమేమిటి అని దాని వాదన. తన కూతురు సింధుని మాత్రం దూర ప్రాంతాల సంబంధాలు చచ్చినా చెయ్యనని చెప్పింది. ఈ కారణంతో సింధు పెళ్ళి కొద్దిగా ఆలస్యం అయింది.
సింధుకి తగిన వరుడు రవి అనుకోకుండా నా కంట పడ్డాడు. శ్రీవారి స్నేహితుడు మూర్తి, రూప ల కూతురి పెళ్ళి కి మేము వెళ్ళడం, అక్కడ రూప కి అక్క కొడుకు రవి ని చూడ్డం జరిగింది. ఆరడగుల అందగాడు, చలాకీగా అందరితో కలివిడిగా తిరగడంతో ఆసక్తి తో రూపని వివరాలు అడిగాను. ” మా అక్క సుమతి ఇద్దరి కొడుకుల్లో వీడు రెండోవాడు. పెద్దవాడు అమెరికా వెళ్లి పోయాడు. వీడికి లక్షల్లో జీతంతో అమెరికా ఆఫర్స్ వచ్చినా అమ్మ నాన్న లని వదిలి వెళ్ళేది లేదని అవన్నీ వదులుకున్నాడు. MBA చేసి ఇక్కడే ఏదో MNCలో నెలకి ఏభై వేల జీతం సంపాదించుకుంటున్నాడు. వచ్చే పిల్ల కూడా అమెరికా మోజు లేనిదీ, తన తల్లి తండ్రులు తో పాటు వుండడానికి ఇష్టపడేదీ అయివుండాలనుకుంటున్నాడు. ” అంటూ చెప్పి తన అక్క సుమతిని పరిచయం చేసింది. ఆవిడతో నేను సింధు గురించి చెప్పి ఫోటో చూపించగానే ఆవిడకి సింధు ఎంత గానో నచ్చింది. కొడుకు ని పిలిచి చూపించింది. రవి కి కూడా సింధు నచ్చింది. సింధుకి కూడా తల్లితండ్రులను వదిలి విదేశాలకు వెళ్ళడం ఇష్టం లేదని తెలిసేసరికి సుమతి కొంచెం ఉత్సాహం చూపింది . నేను వెంటనే వసుధ కి ఫోన్ చేసి వివరాలన్నీ చెప్పి రెండురోజుల్లో పెళ్ళిచూపులు ఏర్పాటు చేసాను. అన్ని విధాల ఉభయులకూ నచ్చడంతో ముహూర్తాలు పెట్టేసుకున్నారు. రెండు వైపులా నేను మథ్యవర్తిత్వం వహించి వైభవంగా పెళ్ళి జరిపించాను. ఆహుతులందరి నోటా ఒకటే మాట.. చూడ ముచ్చటి జంట.. రవి సింథు అని.
పదహారురోజుల పండుగ అవగానే మంచిరోజు చూసి సింధుని అత్తగారింటికి కాపురానికి పంపారు. ఉన్న ఊళ్లో నే అయినా కూడా పంపలేక పంపలేక పంపారు. వాళ్ళ బెంగ చూసి సుమతి, వసుథ తో ” వదినా, బెంగ పెట్టుకోకండి… ఊళ్ళోనేగా.. ప్రతీ వారం కలుసుకుంటూవుండవచ్చు.. ఓ ఆదివారం మీరిద్దరూ మాఇంటికి వచ్చెయ్యండి, మరో ఆదివారం మేమంతా మీ ఇంటికి వచ్చేస్తాము” అంటూ ధైర్యం చెప్పింది. ఆడపిల్లలు లేని సుమతికి సింధు ఆ లోటు తీర్చింది. కోడలిని ఎంతో అపురూపంగా చూసుకునేది సుమతి. ఈ ఆనంద సందోహాల మథ్యలో సింథు నెలతప్పిందన్న శుభవార్త రెండు కుటుంబాలలోనూ సంతోషం ఇనుమడించింది. మూడో నెల వచ్చిందని వసుథ మొన్ననే నాకు ఫోన్ చేసి చెప్పింది. ఇప్పుడు ఇంత అర్జంటుగా ఉన్నపళాన ఎందుకు రమ్మందో ఏమిటో అర్థం కాలేదు.
ఆటోవాడు” ఇల్లు ఎక్కడమ్మా..” . అని అడుగుతూంటే ఆలోచనలనుండి బయటకి వచ్చి “అదిగో ఆ పచ్చగేటు ముందు ఆపు” అన్నాను. వాడికి డబ్బులు ఇచ్చి.. లోపలకి వెళ్ళాను. తిన్నగా బెడ్ రూమ్ లోకి వెళ్ళాను. అక్కడ సింధుకి టిఫిన్ కాబోలు తినిపిస్తోంది వసుధ. ” ఏరా.. సింథూ.. ఎలా వున్నావురా…కంగ్రాట్స్ తల్లీ..” అని పలకరించాను. సింథు జవాబు ఇవ్వకుండా కళ్ళు తుడుచుకుంటూ బయటకి వెళ్లి పోయింది. ఏం జరిగిందో తెలీక నివ్వెరపోయాను ” ఏమైంది వసూ… ఏం జరిగింది? ఎందుకు అర్జంటుగా రమ్మన్నావు? సింధు అలా ఎందుకు వుంది? ” అని అడిగాను. వసుధ కూడా కళ్ళు తుడుచుకుంటూ..” ఏం చెప్పమంటావు.. అంతా మా ఖర్మ.. దేముడు మామీద చిన్నచూపు చూసాడు” అంది.
” అసలేం జరిగిందో చెప్పు వసూ… సింధు కాపురం సజావుగా సాగడం లేదా… రవితో కానీ, సుమతితో కానీ ఏమైనా తేడాలు వస్తున్నాయా.. ” అని అడిగాను.
జవాబుగా వసుధ చెప్పిన విషయం విని నివ్వెరపోయాను. నోట మాట రాలేదు. ఏమిటిది? నిజంగానేనా? ఎలా ఇప్పుడు? ఇలా ఎన్నో జవాబు లేని ప్రశ్నలు ఉదయించాయి.
” నిజంగానేనా… ఇంకో సారి టెస్టు చేయిద్దాం ” అన్నాను. ” లేదు వాణీ… రిపోర్టు సరిగ్గానే వచ్చింది.” అంది వసుధ. ఇంతలో వాళ్ళాయన పిలవడంతో హాల్లో కి వెళ్ళింది. తను చెప్పిన మాటలు నా చెవిలో ఇంకా వినపడుతూనేవున్నాయి. ” వాణీ… మొన్న ప్రెగ్నెన్సీ కన్ఫర్మ్ అయ్యాక డాక్టర్ దగ్గరికి సింథుని తీసుకువెళ్లాను. ఆవిడ అన్ని టెస్టులు రాసింది. ఆప్రకారం అన్నీ చేయించాను. అప్పుడే బయటపడింది సింథుకి ఎయిడ్స్ వుందని. మాకు ప్రపంచం తలకిందులు అయిపోయింది ఆ మాట వినగానే. సింధు సంగతి చెప్పనవసరమే లేదు. అప్పటినుంచి కంటికి మింటికి ఏకధారగా ఏడుస్తూనే వుంది. మేమేం పాపం చేసామని భగవంతుడు ఇలా చేసాడు. ఉన్న ఊళ్లో ఎదురుగా వుంటుందికదా.. అని పెద్దగా వాకబు కూడా చెయ్యకుండా నువ్వు చెప్పిన సంబంధం చేసి దాని బతుకు బుగ్గి చేసాము. వాడి మూలంగా నా చిట్టితల్లి అన్యాయం అయిపోయింది. ” అంది.
“వసుధా..రవిని అనుమానిస్తున్నావా? ” అన్నాను.
“అంటే.. సింథుని తప్పు పట్టమంటావా?” అంది వసుధ. నేనేం మాట్లాడలేకపోయాను.
రవి అటువంటి అలవాట్లు వున్నవాడు కాదని నా నమ్మకం. అలా అని సింధు చిన్నప్పటి నుండి నాముందు పెరిగిన పిల్ల. అయినా అలాంటి ఊహే నాకు ఒళ్లు జలదరించింది. ఇలా ఎలా జరిగిందో.. ఇప్పుడేం చెయ్యాలో.. తోచడం లేదు.
వసుధ వాళ్ళాయన ఇద్దరూ లోపలికి వచ్చారు. ఆయన చేతుల్లో ఏవో మెడికల్ రిపోర్టులున్నాయి. ” ఆ రవికి కూడా టెస్టు చేయించాము ఉదయం. ఆ రిపోర్టు లే ఇవి.” అని నాకు చెప్పి ” ఏమయిందండీ…. రిపోర్టు లో ఏముంది? ఎన్నాళ్లు నుండి అతనికీ జబ్బు వుందో చెప్పారా డాక్టర్లు?” అని అడిగింది.
ఆయన ” లేదు వసూ…. రవి రిపోర్టులు నార్మల్ గా వచ్చాయి. అతనికి ఈ జబ్బు లేదట. కేవలం మనమ్మాయికే వుందట. రవి ద్వారా సింధుకి ఈ జబ్బు రాలేదట.” అనగానే వసుధ ఒక్కసారిగా గొల్లుమంది.
సింధు మా మాటలు, వసుధ ఏడుపు వికుండా తలుపు దగ్గరకు వేద్దామని వెళ్ళాను. కానీ అప్పటికే సింథు మా మాటలు వినడం, రెండో బెడ్రూమ్ లోకి వెళ్లి తలుపు వేసుకోవడం జరిగింది. నేను కంగారుగా””వసూ.. సింధూ రూమ్ తలుపు వేసుకుంది.. ఏదైనా అఘాయిత్యం చేసుకుంటుందో.. ఏంటో ” అని పెద్దగా అరిచాను. వెంటనే ముగ్గురం ఆ రూమ్ తలుపు దబదబా బాదుతూ” సింధూ.. తలుపు తీయమ్మా.. నిన్ను మేమేమీ అనుకోవడం లేదు.. ఏమీ చేసుకోకు తల్లీ… ముందు తియ్యి.. ” అంటూ అరవసాగాము.
ఇంతలో రవి వచ్చాడు. పరిస్థితి గమనించి బలంగా తలుపుని బాది పగలకొట్టి లోపలకి వెళ్లేసరికి సింధు ఫేన్ కి చీర బిగించే ప్రయత్నం లో వుంది. ఒక్కవుదుటన సింధుని కిందకి లాగి హాల్లోకి తీసుకువచ్చాడు. హిస్టీరియా వచ్చినదానిలా సింధు తలబాదుకుని ఏడ్చేస్తోంది.
” నాదగ్గరకు రాకండి.. నన్ను తాకకండి.. రేపు పుట్టబోయే నా బిడ్డకి కూడా ఈ జబ్బు వచ్చేస్తుంది. నేనేం పాపం ఎరుగను. నాకెందుకు అవాలి ఇలా… పదిమందికి మొహం చూపీయలేను. మిమ్మల్ని క్షోభ పెట్టలేను. నన్ను చచ్చిపోనివ్వండి” అంటూ వెక్కి వెక్కి ఏడవసాగింది. సింధుని దగ్గరకి తీసుకుని ఓదార్చాడు రవి. మంచినీళ్లు తాగించి సింథు ఊరడిల్లాక” అత్తయ్యా, మామయ్యా, ఆంటీ, సింథూ.. ఇప్పుడు ఏమయిందని మీరందరూ ఇంత బాధ పడుతున్నారు. కారణం నేనుకున్నారు.. కానీ కాదని తెలిసింది. నేనెక్కడ సింధుని తప్పుపడతానో అని మీరందరూ ఫీలయిపోతున్నారు. అయినా, ఇదివరకు ఒకసారి సింధు కళ్లు తిరిగి పడిపోవడంతో, రక్తం తక్కువగా వుంది ఎక్కించాలని డాక్టర్ చెప్పిన ప్రకారం ఎవరో డొనేట్ చేసిన రక్తం ఎక్కించామని అన్నారు గుర్తువుందా.. అప్పుడు సరైన టెస్టులు చేయించకుండా ఎక్కించివుంటారు. దాని ఫలితమే ఇప్పుడు సింధు అనుభవిస్తోంది. ఎలా వచ్చిందో ఇప్పుడు మనకి అనవసరం. అయిపోయిందేదో అయిపోయింది. ఇప్పుడు బాధ పడి ప్రయోజనం లేదు. ఇకముందు ఎలా వుండాలన్నదే ముఖ్యం. నేను డాక్టర్ ని కనుక్కున్నాను. ముందు సింధు ధైర్యంగా, మనోనిబ్బరంగా వుండాలి. ప్రసవ విషయం లో డాక్టర్ చెప్పినట్టు విని, ఇప్పటినుండి మందులు వాడితే పుట్టబేయే బిడ్డకు ఎటువంటి హాని వుండదట. సిజేరియన్ ఆపరేషన్ జరగాలట. తల్లి పాలు వద్దన్నారు. డబ్బా పాలు పడదాం. మంచి ఆహారం తీసుకుంటూ, వేళకి మందులు వేసుకుంటూ, మంచి ఆలోచనలతో, భవిష్యత్తు మీద ఆశతో, నమ్మకంతో సింధు వుంటే చాలు. ఒక బి. పీ, ఒక సుగర్ వ్యాథి లాగానే ఇది కూడా అనుకోండి. వాటికి చికిత్స లేదు జీవితాంతం మందులు వేసుకున్నట్లే ఈ జబ్బు కి కూడా వేసుకోవడమే. ముందు మనందరం థైర్యాన్ని సింథుకి ఇవ్వాలి. నేను ఎట్టి పరిస్థితుల్లోనూ సింథు చేయి వదిలేది లేదు. అయినా ఏ మనిషి కి మాత్రం కలకాలం బతుకుతామనే హామీ ఎక్కడుంది? ఎవరు ముందో.. ఎవరు వెనకో.. ఎవరికి తెలుసు? ఇది అంటరాని జబ్బు కాదు. వెలివేయాల్సిన అవసరం లేదు. నేనైతే సింధుకి జీవితాంతం తోడుగా నీడగా వుండి తీరతాను. ఎటువంటి అపార్థం నేను చేసుకోలేదు. దేముడు చిన్న పరీక్ష పెట్టాడు అంతే. మన మనో స్థైర్యం తో గట్టెక్కుతాము. ఇటువంటి అఘాయిత్యం సింథు మరెన్నడూ చేసుకోనని నాకు మాట ఇవ్వాలి. మనందరం తనకి తోడుగా నిలబడి జీవితం మీద ఆశని కల్పించి థైర్యాన్ని ఇద్దాము. పూర్ణాయుష్షుతో సింథు తన ఆరోగ్యవంతురాలైన బిడ్డతో గడుపుతుంది. ”
రవి మాటలు విన్న మాకు ఎంతో ఎత్తుకు ఎదిగిన మహనీయుడిలాగా అనిపించాడు. ఇటువంటి పరిస్థితుల్లో ఒక భర్త ఎటువంటి నిర్ణయం తీసుకుంటాడో అలాగే ఆలోచిస్తాడని అనుకున్న మాకు రవి భగవంతుని రూపంలో కనిపించాడు. ఎంత తేలిగ్గా మా బాధని చెరిపేసాడు. అతని ఔన్నత్యం ఎంత గొప్పగా వుంది. దేముడు చిన్న చూపు చూసిన సింథు పాలిట దేముడే అయ్యాడు. ఆనందంగా నేను, వసుధ కళ్లు తుడుచుకున్నాము. సింధు తన కన్నీటి తో రవికి పాదాభిషేకం చేసింది. రవి ఆప్యాయంగా సింధు ని కౌగిలి లోకి తీసుకుని తల నిమురుతూ ” ఇంకెప్పుడూ ఇలాంటి పిచ్చి పనులు చెయ్యకు. నాకు నచ్చలేదు. సాయంత్రం డాక్టర్ దగ్గరికి వెళ్ళాలి. భోంచేసి రెస్ట్ తీసుకో. ఇకనుండీ నీ బాధ్యత నాదే” అన్నాడు. తేలికపడ్డ మనసుతో సింథు పసిపిల్లలా రవి చేతిలో ఒదిగిపోయింది. మాకు కూడా మనసులోని భారం చేతితో తీసినట్లయిపోయి ఊపిరి పీల్చుకున్నాము.
ఇంటికి బయలుదేరిన నా మనసు నిండా రవే నిండిపేయాడు. నిజానికి ఈ హెచ్. ఐ. వి. పాజిటివ్ అనే జబ్బు ఓ భయంకరమైనదే అందరి దృష్టిలో. ఆ జబ్బు పాల్పడిన వారిని అంటరాని వారిగా చూడడం సమాజంలో పరిపాటి అయింది. దీనిపట్ల అవగాహన లేని వారిలోనూ, దిగువతరగతి కుటుంబాలలోనూ ఈ భావన ఎక్కువగా వుంది. వారి చెడు అలవాట్లు ద్వారా వారి జీవితం నాశనం చేసుకోవడమే కాకుండా జీవిత భాగస్వామిని కూడా బలి తీసుకుంటున్నారు. అంతేకాక ముక్కుపచ్చలారని పిల్లలు కూడా తల్లితండ్రుల తప్పులకు బలి అవుతున్నారు. సింథు లాంటి అమాయకులు ఇతర కారణాల తో ఇలాంటి జబ్బులకి బలవుతున్నారు. ఒకసారి నేను విన్న సంఘటన గుర్తు వచ్చింది. సరదాగా స్నేహితురాళ్ళ తో సినిమాకు వెళ్లిన ఒక అమ్మాయి కి వీపు మీద ఏదో గుచ్చుకున్నట్లు అయిందట. ఏదో కుట్టింది అనుకుని తడుముకుని చూసేసరికి, ఓ స్టిక్కర్ అంటించివుంది. దాని మీద మా ప్రపంచంలోకి ఆహ్వానం అని వుందట. ఆ తర్వాత ఆ అమ్మాయి జబ్బు పడడం, పరీక్షలు చేయిస్తే హెచ్. ఐ. వీ. అని తేలడం జరిగిందట. పాపం ఆ అమ్మాయి జీవితం నాశనమైపోయిందని తెలిసాక ఎంతో బాధ పడ్డాను. అటువంటిదే ఇప్పుడు సింధు జీవితంలో జరిగింది. రెపరెపలాడే ఆ జ్యోతి కి రవి తన రెండుచేతులు పట్టి ఆరనీకుండాచేస్తున్నాడు. ఆ పాజిటివ్ జబ్బుకి నెగిటివ్ గా ఆలోచించకుండా పాజిటివ్ గా తన సపోర్టు ఇవ్వడం ఎంతో గొప్ప విషయం.