మాడర్న్‌ అమ్మమ్మ చెప్పిన మాడల్‌ కథలు

రచన: ఝాన్సీరాణి కె.

లక్ష్మిగారు డైనింగ్‌ టేబల్‌ దగ్గర కూర్చుని మరుసటి రోజు కూరకి చిక్కుడుకాయలు వలుస్తున్నారు. హాల్లో పిల్లలందరూ కూర్చున్నారు.
మన ఆర్థిక మంత్రి ఎవరు అడుగుతున్నాడు కిరాణ్‌ ?
“రోశయ్య” అంది లాస్య
“కాదు” అన్నాడు కిరణ్‌
హోంమంత్రి ఎవరో చెప్పు?
సబితా ఇంద్రారెడ్డి
“చెన్నై గవర్నరెవరు?”అడిగారెవరో
“రోశయ్య” అన్నాడు కిరణ్‌
“ఆయన మన ఆర్థిక శాఖ మంత్రి” అంది లాస్య.
“కావాలంటే ఈ బుక్‌ చూడంఢి. మూడేళ్ళ నుంచి ఈ బుక్‌ చదివిన వాళ్ళకే క్విజ్‌లో ప్రైజ్‌ వస్తూంది” అన్నాడు రోహిత్‌.
“అమ్మా ఇలా రండి” పిలిచారు లక్ష్మిగారు.
అందరూ బిలబిలా ఆవిడ చుట్టూ చేరారు.
“ఎల్లుండి క్విజ్‌ కాంపిటీషన్‌ ఉంది అమ్మమ్మా” అన్నాడు జార్జ్‌.
“కొన్ని ప్రశ్నలకు జవాబులు మాత్రం ఈ పుస్తకంలో ఉన్నవి కావంటున్నాడు కిరణ్‌” అని ఫిర్యాదు చేసింది లాస్య.
“పుస్తకంలో కూడా తప్పులుంటాయా అమ్మమ్మా?” అన్నాడు సాగర్‌.
“మీకొక కథ చెప్పనా?” అన్నారు క్ష్మీగారు
“బలే బలే” అంటూ వచ్చాడు రఫీ అందరూ కుర్చీలలో, గోడవార ఉన్న సోఫాలో సర్దుకుని కూర్చున్నారు.
“కనకరాజు” 9 లేక 10 చెట్లు కొట్టేవాడు. అతడితో బాటు రంగడు, గోపి, అహమ్మద్‌ అని మరో ముగ్గురు పని చేసేవారు. వారు పని మధ్యలో రెండు సార్లు టీ త్రాగటానికి వెళ్లి అరగంట తర్వాత వచ్చేవారు. కొన్ని రోజుల తర్వాత కనకరాజు తన యజమాని జగన్నాధరావుగారితో తన తోటివారు, పని మధ్య లో వదిలేసి వెళ్ళి కబుర్లతో సమయం వృధా చేస్తున్నారని చెప్పాడు. ఒక వారం తర్వాత వాళ్ళను అడుగుతానన్నాడు జగన్నాధరావు. వారం రోజులు గడిచాయి. యజమాని వాళ్ళనెలా కోప్పడతాడో, అప్పుడు వాళ్ళేం చెబుతారో చూడాలని ఆతృతగా ఉన్నాడు. కనకరాజు.
జగన్నాధరావు కనకరాజును పిలిచాడు. మిగిలినవాళ్ళను పిలవకుండా తనను పిలుస్తున్నాడేమిటా అనుకుంటూ వెళ్ళాడు కనక రాజు.
జగన్నాధరావు చేతిలో ఒక కాగితం ఉంది. అందులో పని చేస్తున్న నలుగురి పేర్లు: వారం రోజుల్లో ఒక్కోరోజు పేరు కెదురుగా వారు కొట్టిన చెట్ల సంఖ్య వ్రాసి వుంది. ప్రతిరోజు నలుగురు సమానంగా కాని, లేకుంటే కనకరాజుకంటే ఎక్కువ చెట్లు కొట్టారు. అది చూపించి ఎవరినేమనాలో చెప్పమన్నాడు జగన్నాధరావు.
ఏమి మాట్లాడకుండా వెళ్ళిపోయాడు కనకరాజు కాని అతడికి అర్థం కానిది ఒక్కటే తనకంటే తక్కువ సమయం పనిచేసినా వాళ్ళెలా తనతో సమానంగానో, లేకపోతే ఎక్కువగానో పని చేయగలుగుతున్నారు అని తర్వాత రోజు వాళ్ళతో కలిసి టీ త్రాగటానికి వెళ్ళాడు కనకరాజు.
“ఏమిటి కనకరాజూ గాలిలా మళ్ళింది?” అన్నాడు అహమ్మద్‌. “సమయం వృధా కాదా?” అన్నాడు రంగడు. ఊరుకోండ్రా అంటూ టీ కప్పు కనకరాజుకిచ్చాడు గోపి.
టీ త్రాగాక వాళ్ళు కబుర్లు చెప్పుకుంటూ గొడ్డలి గొడకేసి సానపెట్టడం ప్రారంభించారు స్నేహితులు. ..
అప్పుడర్థమయింది కనకరాజుకు మిత్రులు కబుర్లు చెబుతూ సమయం వృధా చేయట్లేదని, తమ పనికి కావలసిన విధంగా పని ముట్టును తయారు చేసుకుంటున్నారని. తర్వాత రోజు నుంచి వాళ్ళతో కలిసి తనుకూడా వెళ్ళి గొడ్డలి పదును పెట్టడం ప్రారంభించాడు.
అతనికి ఫలితం పెరిగింది.
కాబట్టి మూడేళ్ల క్రితం పుస్తకం కొని చదవడంకాదు రాహుల్‌ నాన్నకు చెప్పి కొత్త పుస్తకం తెప్పించుకో. మన రాష్ట్ర మంత్రులు, దేశానికి సంబంధించిన మంత్రుల జాబితా అంతా ఎవరైనా పెద్దవాళ్ళని కాని, లేకుంటే స్కూల్లో మీ టీచర్ని కాని అడిగి వ్రాసుకోండి. మీ నాలెజ్జ్‌ని అప్‌టుడేట్‌ చేసుకోండి అని ముగించారు లక్ష్మీగారు.
పిల్లలు అమ్మమ్మకు ధాంక్స్‌ చెప్పి ఆవిడ సహా పాటించి క్విజ్‌ ప్రోగ్రాంలో కప్‌ గెలిచి సంతోషంగా తెచ్చి ఆవిడ చేతిలో పెట్టారు.
*****

గ్రహణం వదిలింది

రచన: గిరిజ కలవల

సాయంత్రం ఐదు కావస్తోంది. రాధ ఆఫీసు పని ముగించి టేబుల్ సర్దేసింది.
“ఏంటో.. మేడమ్ గారు అప్పుడే బయలుదేరిపోతున్నట్లున్నారే.. ఏమన్నా విశేషమా ఈ రోజు..” వెనక నుండి సూపరిడెంట్ భూషణం వ్యంగ్యంగా అన్నాడు.
“అవును.. సార్… రేపు మా అమ్మాయి పుట్టినరోజు.. డ్రస్ కొనుక్కుని వెళ్ళాలి. పెండింగ్ వర్క్ అంతా అయిపోయింది. అందుకనే వెడుతున్నాను.”అంది రాధ.
“డిసైడైపోయారుగా.. అలాగే కానీండి. . పుట్టినరోజు.. పార్టీ లు అంటారేమో.. ఈ వంకతో రేపు సెలవంటారేమో కుదరదు.. ముందే చెపుతున్నా..”అన్నాడు.
“సెలవు అవసరం లేదు నాకు. వెడుతున్నా”అని బయలుదేరిన రాధకి తెలుసు వాడి చూపులు వెనక గుచ్చుకుంటున్నాయని. కంపరంతో కొంగు నిండుగా కప్పుకుని ఆఫీసు నుంచి బయటపడింది.
బజార్లో పాపకి డ్రస్ తీసుకున్నాక. స్వీట్స్ కూడా పాక్ చేయించింది రాధ. అత్తగారికి కూడా వెంకటగిరిచీర తీసుకుంది. మామగారికి తీసుకోవడం ఇష్టం లేదు కానీ ఆయన అనే వంకర మాటలు భరించలేక ఓ పంచె, లాల్చీ కూడా తీసుకుంది. కవర్లు అన్నీ పట్టుకుని బస్ కోసం వెయిట్ చేసే ఓపిక లేక ఆటో ఎక్కి ఇంటికి బయలుదేరింది.
అలసటగా వెనక్కి ఆనుకుని కళ్లు మూసుకున్న రాధ.. కి సూర్య గుర్తు వచ్చాడు. వెంటనే కళ్ళు నీటి చెలమలయ్యాయి.”సూర్యా.. రేపు పాప పుట్టినరోజు.. గుర్తుందా నీకు.. ఆరోజు హాస్పిటల్ లో ఎంత హడావుడి చేసావు… శుక్రవారం లక్ష్మీదేవి పుట్టింది నా ఇంట అంటూ స్టాఫ్ మొత్తానికి స్వీట్స్ పంచావు. తెగ మురిసిపోయావు. పాపని నేలమీద నడవనీయను.. అరచేతులపై పెంచుతాను.. పెద్ద చదువులు చదివిస్తాను.. అందాల రాజకుమారుని తెచ్చి అంగరంగ వైభవంగా పెళ్ళి చేస్తాను… అని ఎన్నెన్నో అన్నావే… ఎక్కడకి వెళ్లి పోయావు… నన్ను.. పాపని వదలి తిరిగి రాలేని లోకాలకెందుకు వెళ్ళావు.. నేనూ నీతో వద్దామంటే.. ఈ బంధాన్ని అడ్డు వేసావు..”మూగగా రోదిస్తోంది రాధ.
“అమ్మా.. ఈ వీధేగా మీరు చెప్పింది”అన్న ఆటోడ్రైవర్ మాటకి ఉలిక్కిపడి చెంపలు తుడుచుకుని”ఆ కుడిప్రక్క పచ్చగేటు ముందు ఆపు”అంది రాధ.
గేటు తీసుకుని ఇంట్లోకి వెడుతున్న రాధని బయటే కూర్చుని సిగరెట్ కాలుస్తున్న మామగారు రాజారావు పైనుంచి కింద దాకా ఓ చూపు చూసాడు. ఆ చూపులో రకరకాల అర్థాలు. తలదించుకుని రాధ లోపలికి వెళ్లి పోయింది.
మంచినీళ్ళతో ఎదురొచ్చిన అత్తగారు సుమతితో..”పాప విసిగించిందా.. అత్తయ్యా… బజారుకి వెళ్లి ఇవన్నీ కొనేసరికి ఆలస్యం అయింది.”అని తెచ్చిన కవర్లు అందించి సంజాయిషీ ఇచ్చుకుంది రాధ.
“ఏం లేదమ్మా.. ఆడుకుంటోంది… పేచీ లేకుండా అన్నం తినేసింది. పాపకి కొత్త బట్టలు తెచ్చావు చాలు… మాకెందుకమ్మా ఇప్పుడు.. అయినా బయటకి వెళ్ళేదానివి నీకుండాలి మంచి బట్టలు..”అన్న సుమతి మాటలకి చిరునవ్వే సమాధానమిచ్చి వంటింటిలోకి వెళ్లింది రాధ.
కాఫీ కలిపి కప్పులో పోసుకుని తన రూమ్ లోకి వచ్చి కూర్చున్న రాధకి కిటికీలోనుండి అస్తమిస్తున్న సూర్యుడు కనిపించేసరికి… తన జీవితంలో నుండి అస్తమించిన తన సూర్యని తలుచుకుంది. గతమంతా కళ్ళముందు మెదలసాగింది.
చిన్నపుడే తల్లి తండ్రులని కోల్పోయి మేనమామ పంచన పెరిగింది తను. అత్త రాజ్యం సూటిపోటి మాటలతో.. ఆవిడకి ఎదురు చెప్పలేని మామయ్య ఆనందరావు ఆదరణలో డిగ్రీ వరకు చదువుకోగలిగింది. మామయ్య స్నేహితుడొకరు తెచ్చిన సంబంధం. సూర్య గవర్నమెంట్ ఆఫీసులో క్లర్క్ గా చేస్తున్నాడు.. తల్లితండ్రి తనతోనే వుంటారు.. ఆస్తిపాస్తులు ఏమీ లేవు. పిల్లాడి ఉద్యోగం ఒకటే కుటుంబానికి ఆధారం. ఇంతకుమించిన సంబంధం చూడడం తన వల్ల కాదని ఆనందరావు అనుకుని.. ఓ మంచి ముహూర్తంలో.. తనకి సూర్యకి పెళ్ళి చేసాడు. అప్పగింతల సమయంలో అత్త రాజ్యం సూర్య తల్లి సుమతితో చెప్పేసింది … ఇకపై రాధ బాధ్యత పూర్తిగా మీదే.. ఇన్నాళ్ళ పెంచడమే మాకు గొప్ప.. ఇకపై పండగలూ… పబ్బాలూ… పురుళ్ళూ అంటూ మా కొంపకి రావొద్దు.. అని నిర్మొహమాటంగా .
దానికి సహృదయురాలైన సుమతి కూడా ఏమనుకోలేదు… ఫర్వాలేదు.. మాకు కూతురైనా.. కోడలైనా.. రాధే…. ఇక నుండి రాధ బాధ్యత మాదే.. అని హామీ ఇచ్చింది. పోగొట్టుకున్న తల్లిని సుమతిలో చూసుకుని పొంగిపోయింది తను. కానీ.. మామగారు రాజారావు మాత్రం ఎప్పుడూ మాట్లాడలేదు కానీ తనతో.. ఆయన చూపులూ, ఆయన తరహా ఎందుకో నచ్చలేదు తనకి.
ఇక సూర్య… తన జీవితంలో ఎదురుచూడని అదృష్టం సూర్య రూపంలో వచ్చిందని మురిసిపోయింది. తననెంతో ఆరాధనగా.. ఆప్యాయంగా చూసుకునేవాడు. తనకు చేతనైనంత దానిలోనే అన్నీ అమర్చి పెట్టేవాడు. సూర్య ప్రేమలోనూ.. అత్తగారు సుమతి అభిమానంతోనూ కాలం వేగంగా సాగిపోతోందన్న సంగతే పట్టించుకోలేదు తను.
అప్పుడప్పుడు అత్తగారు చాలా బాధ పడుతూ ఉదాసీనంగా వుండడం.. తరచు కంటనీరు పెట్టుకోవడం గమనించేది తను. కారణం ఆవిడా చెప్పేది కాదు.. తానూ అడిగే సాహసం చేయలేదు. ఒకసారి సూర్య దగ్గరే “మీ అమ్మగారు ఎందుకో కలత పడుతున్నారు.. ఏంటో కనుక్కోరాదా”అని అంటే దానికి సమాధానంగా సూర్య”అమ్మ బాధ ఎవరూ తీర్చలేనిది. చిన్నతనం నుండీ చూస్తున్నాను. నాన్న అలవాట్లు.. ఆయన ప్రవర్తించే తీరు అమ్మనెపుడూ బాధిస్తూనే వుంటుంది. అమ్మ సగటు ఆడదానికి ప్రతిరూపం. భర్తని ఎదిరించి మనలేని మనస్తత్వం. చాలాసార్లు చెప్పాను.. అమ్మా.. ఈ ఇంటి నుంచి.. నాన్న నుంచి దూరంగా వెళ్లి పోదామని.. ఒప్పుకోలేదు. ఆ ఆలోచనే తప్పంది.. భర్తను వీడిన భార్యకి అన్నీ అవమానాలే బయట.. దాని బదులు ఈ నాలుగు గోడల మధ్య అవమానాలే నయం.. అంటూ.. తనలో తనే కుమిలిపోతోంది తప్ప ఎవరికీ చెప్పుకోదు… నువ్వే అమ్మని అనునయించాలి..”అని చెప్పాడు.
ఎలా ఓదార్చాలో తెలీక మౌనంగానే వుండిపోయేది తను. ఈ క్రమంలో తాను నెల తప్పడం.. అత్తగారికి.. సూర్యకి పండగే ఆ వార్త. తనని నేల మీద కాలు పెట్టనీకుండా చూసుకునేవారు ఇద్దరూ. మామగారిలో ఈ వార్త ఎటువంటి భావమూ తెలియపరచలేదు. నెలలు నిండి తాను పండంటి ఆడపిల్లని ప్రసవించడం.. ఉన్నంతలోనే నామకరణం జరిపించి అందరినీ పిలిచి భోజనాలు పెట్టడం చేసాడు సూర్య. పాప ముచ్చట్లతో కాలం సాగుతూంటే.. ఆ దేవుడికి కన్ను కుట్టింది కాబోలు… ఆఫీసు నుండి ఇంటికి వస్తుండగా సూర్యని లారీ ప్రమాదంలో తన వద్దకు తీసుకెళ్లి పోయాడు. లోకం చీకటైపోయింది తనకి. కొండంత కొడుకు పోయినా దుఃఖం దిగమింగుకుని అత్తగారు తన కోసం.. పాప కోసం.. అండగా నిలబడ్డారు. డిగ్రీ చదివిన తనకి సూర్య ఆఫీసులో ఉద్యోగం రావడం జరిగింది. ఈ పనుల మీద మామగారు తనని తీసుకువెళ్ళడం.. ఆ వంకతో.. ఈ వంకతో.. మీద చేతులు అనుకోకుండా వేసినట్టు వేయడం.. తనకి కంపరంగా అనిపించేది. అత్తగారికి చెప్పుకోలేని పరిస్థితి. ఎలాగో ఈ పరిస్థితి నుండి బయటపడడం అనిపించేది. భర్త తోడు లేని ఆడది అంటే ఇంటా బయటా తక్కువ భావమే.. అడుగడుగునా ముళ్ళకంచెలే.. చూసి చూసి అడుగులేసి పాప కోసం భారంగా జీవితాన్ని గడుపుతోంది తను. కాలమే అన్ని సమస్యలకు పరిష్కారం చూపాలి అనుకుంది.
ఇంతలో”ఏంటమ్మా.. లైట్ కూడా వేసుకోకుండా కూర్చున్నావు.”అంటూ స్విచ్ వేసింది అత్తగారు సుమతి.
“సరే! కానీ.. రేపు సెలవు పెట్టు.. పాప పుట్టినరోజు కదా.. మీ మామయ్యగారు బయటకి వెడదాం అన్నారు.. హోటల్ లో భోంచేద్దామన్నారు.”అని అన్న సుమతికి”అయ్యో.. అత్తయ్యా.. రేపు సెలవు కుదరదు. ఇంకోసారి వెడదామని చెప్పండి మామయ్యగారికి.”అని జవాబిచ్చింది.
“అదేం కుదరదు.. రేపు సెలవు పెట్టాల్సిందే… బయట భోజనంలో పాప సరిగ్గా తింటుందో లేదో.. ఇప్పుడే పాయసం చేస్తున్నా.. మళ్లీ రేపు రాత్రికి గ్రహణం కూడాను.. వచ్చి స్నానాలు చేసి వండుకోవాలి. సెలవు సంగతి ఆఫీసులో వాళ్ళకి ఇప్పుడే చెప్పెయ్యి”. అని ఖచ్చితంగా అనేసి జవాబు కోసం ఎదురు చూడకుండా వెళ్లి పోయింది సుమతి.
ఆఫీసులో సెలవు ఇవ్వనని ముందే చెప్పాడు భూషణం.. ఇప్పుడెలాగా.. అని ఆలోచించి.. ఏదో ఒకటి అందరిముందు కామెంట్ చేస్తాడు అంతేగా.. అని తన కొలీగ్ కి రేపు రావడం కుదరదని చెప్పేసింది.
వంటింటిలో సుమతి మనవరాలికి ఇష్టమైన సేమియా పాయసం చేద్దామనే ప్రయత్నంలో వుంది. చేతులు పని చేస్తోన్నా.. ఆవిడ ఆలోచనలు మాత్రం ఎక్కడో వున్నాయి. తన భర్త ఎంతటి నికృష్టుడో తెలుసు… ఇంట్లో నిక్షేపంలాంటి తనని పెట్టుకుని బయట వెధవ తిరుగుళ్లు. వయసు పెరిగినా బుధ్ధి మాత్రం రాలేదు. ఇదివరలో ఇంటికే ఎవరెవరినో తెచ్చేవాడు. ఎదురు మాట్లాడితే చెయ్యి చేసుకోవడమే. దమ్మిడీ సంపాదన లేకపోయినా మగాడిననే పొగరు. ఏమీ చెయ్యలేని నిస్సహాయతతో నోరు మూసుకుని వుండిపోయేది. తండ్రి అలవాట్లు కొడుక్కు రాకుండా .. ఎంతో జాగ్రత్తగా పెంచి పెద్ద చేసింది. రత్నంలాంటి కోడలు.. మాణిక్యంలాంటి మనవరాలు ఇంటికి వచ్చినా ఈ మనిషిలో రవ్వంతైనా మార్పు లేదు. ఇప్పుడు భర్తని కోల్పోయి.. తమ కోసం ఉద్యోగం చేసి కొడుకులా చూసుకుంటున్న కోడలిపై కన్నేసాడు. అది కనిపెట్టిన తాను. రాధ మన కూతురితో సమానం.. చాలా తప్పుగా ఆలోచిస్తున్నారు.. ఇన్నాళ్ళూ మీరేం చేసినా నేను మాట్లాడలేదు.. కానీ ఇప్పుడు ఊరుకోను.. గోలగోల చేస్తాను. కోడలినీ.. మనవరాలినీ తీసుకుని వేరే వెళ్లి పోతాను.. రాధ జోలికి రాకండి.. అని కాళ్ళావేళ్ళా పడింది.. అరిచింది.. ఏడిచింది.. కానీ ఆ ధూర్తుడు మాత్రం కరగలేదు. పైగా.. నిన్న.. పసిది.. మనవరాలిని ఎత్తుకుని..”ఏం చేస్తావో.. నాకు తెలీదు… ఎల్లుండి దీని పుట్టినరోజు వంకతో మిమ్మల్ని బయటకి తీసుకువెడుతున్నా.. రాధని ఒప్పించు.. అక్కడ నువ్వు పాపని తీసుకుని ఏదో వంకతో బయటకి వెళ్ళాలి.. నా కోరిక తీరాలి. లేదంటే.. నీ మనవరాలి గొంతు పిసికి చంపేస్తాను. నా సంగతి తెలుసుగా.. అనుకున్నది సాధించడానికి ఏదైనా చేస్తాను”అని బెదిరించేసరికి తాను హడలిపోయి నోట మాట రాలేదు. ఏం చెయ్యాలో పాలు పోవడం లేదు తనకి. ఇప్పుడు కూడా రాధ ఆఫీసు నుంచి రాగానే”చెప్పావా.. లేదా”అన్నాడు. ఒప్పుకోకపోతే అన్నంత పనీ చేసి పసిదాని ప్రాణం తీసినా తీస్తాడు. ఒప్పుకుంటే రాధ బతుకు అన్యాయమైపోతుంది. ఎలా.. ఎలా…అని ఆలోచిస్తూ.. పాయసంలో పంచదార కలపసాగింది. దేముడి మీదే భారం వేసి.. ఓసారి ఆ పాయసం దేముడి ముందు పెట్టి నైవేద్యం పెట్టి… కాపాడు తండ్రీ… తప్పే చేస్తున్నానో… ఒప్పే చేస్తున్నానో.. నీదే భారం.. అంటూ కన్నీరు కారిపోతూండగా వేడుకుంది.
భర్త రాజారావుని భోజనానికి పిలిచింది.అన్నీ వడ్డించాక పక్కన కప్పు నిండుగా పాయసం పెట్టింది సుమతి.”రేపు కదా.. పాప పుట్టినరోజు.. ఈ రోజు స్వీట్ చేసావేమిటి”అన్న అతనికి జవాబుగా”రేపు బయట భోంచేద్దామన్నారు కదా… ఈ రోజే పాయసం చేసేసా..”అంది సుమతి.”ఓ. సరే .. సరే..”అంటూ తనకిష్టమైన పాయసం కప్పు తీసుకుని తిన్నాడు. భోజనం ముగించి తన గదిలోకి వెళ్లిపోయాడు రాజారావు.
అక్కడంతా శుభ్రం చేసేసి కోడలిని భోజనానికి పిలిచింది. ఇద్దరూ కబుర్లు చెప్పుకుంటూ తినసాగారు. మథ్యలో”అత్తయ్యా… పాయసం చేసానన్నారు.. ఏదీ..”అంది రాధ.” ఇందాక మీ మామయ్య గారికి ఇక్కడ వడ్డిస్తున్నపుడు కంగారులో పాయసం గిన్నె మీద మూత పెట్టడం మర్చిపోయానమ్మా… బల్లి పడింది.. పారబోసేసా…. రేపు మళ్లీ చేసుకుందాం”అంది సుమతి.
“ఔనా… నయమే. చూసారు కాబట్టి సరిపోయింది. లేకపోతే ప్రమాదమే..”అన్న రాథకి “ప్రమాదం జరగకూడదనేమ్మా నా తపన”అంది సుమతి.
ఆవిడ మాటలు అర్థంకాక మౌనంగా భోంచేసి.. అన్నీ సర్దేసి.. పాపని తీసుకుని గదిలోకి వెళ్ళింది రాధ.
సుమతి కూడా”రాధా.. నేను కూడా నీ గదిలోనే పడుకుంటానీవేళ..”అంటూ రాధ గదిలోకి వచ్చింది.
ఈ రోజు అత్తగారి మాటతీరు ఎందుకో వింతగా తోస్తోంది రాధకి.
“అలాగే అత్తయ్యా.. రండి.”అంది.
“రేపు సెలవు కావాలని ఆఫీసుకి ఫోన్ చేసి చెప్పాను అత్తయ్యా”అంది రాధ.
“రేపటి సంగతి రేపు చూద్దాం.. పడుకో..”అన్న అత్తగారిని విచిత్రంగా చూసి పాపని జోకొడుతూ నిద్ర లోకి జారుకుంది రాధ.
సుమతి కళ్ళు మూసుకుందే కానీ.. రేపు జరగబోయే సంఘటనలే కళ్ళ ముందు మెదిలి భయపెట్టసాగాయి.
తెల్లారింది.. రాధ లేచేసరికి పక్కన సుమతి లేదు. వంటింట్లో చప్పుళ్ళు వినపడేసరికి.. అత్తగారు అప్పుడే కాఫీల పనిలో మునిగిపోయారనుకుని… తాను స్నానాలు కానిచ్చుకుని వంటింటిలోకి వెళ్ళింది. ఆవిడ పూజ అయిపోయి టిఫిన్ ల ఏర్పాటులో వుంది. తనని చూసి..”రా.. రా.. లేచావా.. కాఫీ తాగి పాపని లేపు.. నెత్తిన నూనెపెట్టి.. హారతిచ్చి.. తలంటు పోద్దాం.”అంది. సరే అని చెప్పి…”ఔనూ.. ఈ రోజు గ్రహణం అన్నారు… ఎన్ని గంటలకి పడుతుందీ.. ఎప్పుడు విడుస్తుందీ.. మళ్లీ స్నానాలు చెయ్యడం వుంటుందేమో కదా..”అన్న రాధకి.. జవాబుగా ఆవిడ మనసులోనే”మనకి పట్టిన గ్రహణం ఎప్పుడో వదిలిపోయింది తల్లీ… ఇక మనకేం అపాయముండదు”అనుకుంది.
నిన్న రాత్రి బల్లి పడిందని అబధ్ధం చెప్పి…. పాయసంలో నిన్న మథ్యాహ్నం తెచ్చిన పాయిజన్ కలిపి ముందు రాజారావుకే తినిపించి.. మిగిలిన పాయసం అంతా సింకులో పారబోసిన విషయం తనకొక్కదానికే తెలుసు. కోడి తన రెక్కల మాటున పిల్లలని దాచుకున్నట్లు.. కోడలికని.. మనవరాలిని తాను దాచుకోగలిగింది. తాను తీసుకున్న నిర్ణయంతో. ఎన్నాళ్ళ నుండో బరువెక్కిన తన గుండె బరువు ఒక్కసారిగా దిగిపోయినట్లనిపించింది. ఇది తప్పు నిర్ణయం కాదు.. ఆ పాయసం దేముడి ముందు పెట్టినపుడు ఆ భగవంతుడే తనకీ దారి చూపించాడు. తమకి పట్టిన గ్రహణం వదిలించాడు. తాను బతికి వుండగా తన కోడలికి ఎలాంటి గ్రహణం పట్టకుండా కాపాడుకుంటాను అనుకుంది సుమతి.

మనసు గాయం మానేనా….?

రచన:- జ్యోతి వలబోజు

ఇంట్లో ఎవరూ లేరు.. నిశ్శబ్దంగా ఉంది. అసలు అది పెళ్ళి ఇల్లు అంటే ఎవరూ నమ్మరేమో. సుజాత తన గదిలోని మంచం మీద కూర్చుని టీవీ చూస్తుంది. కాని మనసు మాత్రం ఎక్కడో ఉంది. టీవీలొ కొత్త సినిమా వస్తుంది. కాని సుజాత దాన్ని మ్యూట్ చేసి రిమోట్ చేతిలో పట్టుకునే ఆలోచనలో పడింది.
ఎంతో కష్టం మీద కూతురుకు నచ్చినవాడితో పెళ్ళి చేసి పంపి పది రోజులైంది. పెళ్లైన వారంలోనే భర్తతో అమెరికా వెల్లిపోయింది కూడా. కొడుకు తనకు లీవ్ లేదని ఉద్యోగానికి బెంగుళూరు వెళ్లిపోయాడు. ఇక మిగిలింది సుజాత, ఆమె భర్త రమేష్. అతను కూడా ఇంట్లో ఉండి ఏం చేయాలని ఆఫీసుకు వెళ్లిపోయాడు.
మంచం మీద జారగిలాపడి కూర్చుని ఆలోచిస్తున్న సుజాత కళ్లనుండి అప్రయత్నంగానే కన్నీళ్లు రాలుతున్నాయి. కూతురు దూరమైనదన్న బాధా? ఇద్దరు పిల్లలు దూరంగా ఉన్నారన్న దిగులా? ఎదిగిన పిల్లలు ఎవరి దారి వారు చూసుకోక తప్పదని తనకు కూడా తెలుసు. అమ్మాయి సంతోషంగా కొత్త జీవితంలోకి వెళ్లిపోయింది. కొడుకు మంచి ఉద్యోగంలో ఉన్నాడు. సంతృప్తిగా, సంతోషంగా ఉండాల్సిన సమయంలో సుజాత మనసంతా దిగులుగా ఉంది. ఆమె ప్రమేయం లేకుండానే కన్నీళ్లు రాలిపోతున్నాయి. సుజాతకు తెలుసు తన కన్నీటి వెనకాల ఉన్న నిజం. వాటి అడుగున దాగిన దావానలం. అందుకే వాటిని ఆపడానికి, తుడుచుకోవడానికి కూడా ప్రయత్నించడం లేదు. పోనీ అలాగైనా తన గుండెల్లోని బరువు కొంచెమైనా తగ్గుతుందేమో అనుకుంది.
సుజాత ఆలోచనలు ఐదేళ్లు వెనక్కి వెళ్లాయి.
మామూలుగా పిల్లలిద్దరు కాలేజీకి ,భర్త రమేష్ ఆఫీసుకు వెళ్లిపోయిన తర్వాత సుజాత తన టిఫిన్ కానిస్తుంది. ఆ తర్వాత టీ కప్పు పట్టుకుని కొద్ది సేపు టీవీ చూస్తుంది. తర్వాత మెల్లిగా ఇంటి పనులు పూర్తి చేసుకుంటుంది. కాని ఈ రోజు మాత్రం అందరూ వెళ్ళిపోగానే టిఫిన్ కూడా చేయకుండా తలుపులన్నీ వేసేసి వచ్చి సోఫాలో కూలబడిపోయింది.
అంతవరకు మౌనంగా పని చేసుకుంది కాని ఇక ఆగలేకపోయింది. భోరుమని ఏడ్వడం మొదలుపెట్టింది. గుండెల్లోంచి తన్నుకొస్తున్నట్టుగా వస్తున్న దుఖాన్ని ఆపలేకపోయింది. ఐనా కూడా ఆమె బాధ తగ్గలేదు. ఇంకా రగిలిపోసాగింది. ఎవరికీ చెప్పుకోలేని బాధ. కనీసం అమ్మకు కూడా చెప్పుకుని ఏడ్వలేదు.
తన జీవితంలో అసలు అటువంటి మాట పడాల్సి వస్తుందని ఆలోచించను కూడా లేదు సుజాత. తను ఎంతగానో ప్రేమించే వ్యక్తి, తన సర్వస్వం అనుకున్న వ్యక్తి తనను అన్న మాటలు రక్తం బొట్టు చిందకున్నా నిలువునా కత్తితో కోసినట్టుగా తల్లడిల్లిపోయింది. ఆ మాటలు దావానలంలా తనను కాల్చేస్తున్నట్టుగా ఏడుస్తూనే ఉంది. కొద్ది సేపటికి తేరుకుని ఇంటిపనుల్లో పడినా ఆమె మనసులోని బాధ, ఆవేశం తగ్గలేదు.
ఇల్లు సర్దుతున్నా, గిన్నెలు కడుగుతున్నా, బట్టలు ఉతుకుతునా ఆమె కంట నీరు ఆగకుండా పారుతూనే ఉంది. తనని తాను ఎలా కంట్రోల్ చేసుకోవాలో తనకే తెలీడం లేదు. భోజనం కూడా చేయకుండా అలాగే ఉంది. తిన్నది లేనిది చూసేవారు లేరు. సాయంత్రమైంది. భర్త పిల్లలు వచ్చారు. తన కన్నీటిని అదిమేసి మౌనంగా వాళ్లకు కావల్సినవి అందించింది.
ఇలా కొద్ది రోజులుగా నడుస్తుంది. భార్యాభర్తలిద్దరూ సీరియస్సుగా, మౌనంగా ఉంటున్నారు. ఇద్దరిలో ఏదో సంఘర్షణ, ఆవేశం. పిల్లల ముందు గొడవపడకూడదని జాగ్రత్త పడుతున్నారు. కాని సరదాగా ఉండే అమ్మా నాన్న ఇలా ఎందుకున్నారని వాళ్లు అప్పుడే పసిగట్టారు. తమతో మామూలుగా ఉన్నా ఏదో జరిగిందని వాళ్లకు కూడా అర్ధమైపోయింది. అమ్మను అడిగితే “ఏం లేదు. మీరు చదువుకోండి” అంది.
ఒకరోజు రమేష్ ఆఫీసుకు వెళ్లలేదు. అతని అన్నయ్య వాళ్ల ఇంట్లో పార్టీ ఉంటే వెళ్ళాల్సి ఉండింది. మిగతా ఫంక్షన్స్ అన్నింటికి తనొక్కడే వెళ్ళి వస్తున్నా ఈసారి భార్యను తీసికెళ్లక తప్పేట్లు లేదు.. అందుకే వెల్డాం తయారవమని చెప్పాడు.
రమేష్ వాళ్ల అన్నయ్య ఇంట్లో అందరూ కలిసారు. సందడి సందడిగా ఉండింది. ఎప్పుడూ చలాకీగా, ఉత్సాహంగా ఉండే సుజాతను అందరూ చుట్టుముట్టారు. పలకరింపులు అయ్యాక సుజాత తోటికోడలికి సాయం చేయడానికి వెళ్లిపోయింది. తోటికోడళ్లు, ఆడపడుచులు, వాళ్ల పిల్లలతో నవ్వుతూ మాట్లాడుతూ పని చేయసాగింది.
సుజాత చిన్నాడపడుచు రష్మి మాత్రం ఆమెలో ఏదో తేడా ఉందని గమనించింది. పైకి నవ్వుతూ ఉన్నా మధ్య మధ్యలో సైలెంట్ ఐపోతున్న సుజాతను గమనించసాగింది. ఆమెలో ఏదో బాధ ఉందని అర్ధమయ్యింది. అందరితో మాట్లాడుతూ, పని చేస్తున్నా కూడా సుజాత బెరుకు బెరుకుగా అటు ఇటూ చూడడం ఆశ్చర్యపరిచింది. సుజాత ఎప్పుడూ ఇలా ప్రవర్తించలేదే అనుకుంది.
ఆమె డాక్టరు కావడంతో పాటు సమవయస్కురాలు కావడంతో ఇద్దరూ బంధుత్వంకంటే ఎక్కువగా స్నేహితుల్లా ఉంటారు. అందుకే రష్మి తొందరగా పట్టేసింది. అందరిలో ఎందుకు అడగడం అని ఊరుకుంది.
రెండు రోజుల తర్వాత మధ్యాహ్నం పూట ఇల్లు సర్దేసి పేపర్ చదువుతూ కూర్చుంది సుజాత. ఇంతలో డోర్ బెల్ మ్రోగింది. వెళ్లి చూస్తే రష్మి.
“హాయ్! రష్మి! ఎలా ఉన్నావు? ఏంటి సడన్‌గా? వస్తున్నానని కాల్ కూడా చేయలేదు?”
“అంటే నిన్ను కలవడానికి అపాయింట్‌మెంట్ తీసుకుని రావాలా? పద లోపలికి” అంది రష్మి.
“ఉండు మనిద్దరికి టీ చేసుకొస్తాను. తర్వాత కలిసి భోజనం చేద్దాం. సరేనా?” అంటూ కిచెన్‌లోకి వెళ్లి ప్లేట్లో కొన్ని జంతికలు, రెండు టీ కప్పులతో వచ్చింది.
“ఎప్పుడు చేసావ్ ఇవి” అంటూ జంతిక నములుతూ అడిగింది రష్మి.
“పిల్లలకోసమని నిన్నే చేసా” అని మౌనంగా టీ తాగసాగింది సుజాత.
“సొల్లు కబుర్లొద్దు కాని. ఇప్పుడు చెప్పు అసలు సంగతేంటి? ఏమైంది?”
“ఏంటి! ఏమైంది ? ఎవరికి?”
“సుజి! నన్ను బుకాయించాలని చూడకు. మనం బందువులకంటే స్నేహితుల్లా ఉంటాం. నా దగ్గర నువ్వు ఏమీ దాచవని నాకు తెలుసు. కొద్ది రోజులుగా నిన్ను గమనిస్తూనే ఉన్నాను. ఫోన్‌లో కూడా ఎక్కువ మాట్లాడడం లేదు. నీ మాటల్లో చలాకీతనం, సరదా లేదు. మొన్న ఫంక్షన్‌లో కూడా అందరిముందు నవ్వుతున్నా మనసులో చాలా బాధ ఉంది. దాన్ని కప్పి పెట్టడానికి నువ్వు చేస్తున్న ప్రయత్నం అంతా నేను గమనిస్తూనే ఉన్నాను. అసలు ఈ విషయం కనుక్కుందామనే ఇలా వచ్చాను. నేను నీకు ఆడపడుచు కంటే ఎక్కువగా స్నేహితురాలిని, నిన్ను అర్ధం చేసుకుంటాను అన్న నమ్మకం ఉంటే ఏం జరిగిందో చెప్పు” అంటూ సీరియస్‌గా అడిగింది రష్మి.
” ఏమీ లేదు రష్మి.. పెళ్ళైన పాతికేళ్లకు మీ అన్నయ్య నాకు గొప్ప బహుమతి ఇచ్చారు తెలుసా? నేను వ్యభిచారిని అని. అంటే దానికర్ధం నీకు తెలుసు కద” అంది నిర్లిప్తంగా కాఫీ తాగుతు సుజాత.
అది విన్న రష్మి అలాగే షాక్ తిన్నట్టు నిశ్చేష్టురాలైపోయింది. “ఏంటి! ఏమంటున్నావ్? ఇది నిజమా? ”
“యెస్ నిజమే! ” గుండెల్లో అగ్నిపర్వతాన్ని దాచుకున్నట్టుగా ఉన్న సుజాత కంటినుండి కన్నీరు జలజలా రాలసాగింది.
“ఇంకా నమ్మలేకున్నాను. మీరిద్దరూ ఎంత అన్యోన్యంగా ఉంటారు. ఇన్నేళ్లల్లో ఏ గొడవా లేదు. ఎంత కష్టం ఉన్నా ఒకరికి చెప్పుకోకుండా, సాయం అడగకుండా గుట్టుగా ఉంటూ పిల్లలను మంచి చదువులు చదివిస్తున్నారు. ఈ విషయంలో మేమంతా నిన్నే మెచ్చుకుంటాం తెలుసా. అయినా ఎందుకలా అన్నాడు అన్నాయ్య? నువ్వంటే తనకు ఎంత ప్రాణమో మాకందరికీ తెలీదా? మీరిద్దరూ ఒకరిమీద ఒకరు ఎప్పుడూ ఏ కంప్లెయింటు చేయలేదే? ఇప్పుడేంటి ఇలా?” రష్మి నోట మాట రావడం లేదు.
“నేను అబద్ధం ఎందుకు చెప్తాను. ఐనా మా మధ్య ఇన్నేళ్లలో చిన్న చిన్న మనస్ఫర్ధలు, గొడవలు తప్ప ఏమీ జరగలేదు. ఉన్నా కూడా నేను సర్దుకుపోయానే తప్ప ఎవరికీ చెప్పలేదు. ఆయన మీద నాకు కొన్ని కంప్లెయింట్లు ఉన్నాయి. ఎదిరించకుండా సర్దుకుపోయాను ఇన్నేళ్లు. నా భర్తను ఎవరి ముందూ కించపరచకూడదు దానివల్ల నాకే అవమానం అనుకుని ఎవరితో కూడా చెప్పలేదు. అవి నాకు బాధ కలిగించినా నాకు నేను సర్ది చెప్పుకుని పిల్లలను చూసి ఊరుకుండేదాన్ని. కాని ఎందుకో ఈ అవమానం నన్ను కత్తితో కోసేసినట్టుగా ఉంది. అసలు బ్రతకాలని లేదు రష్మి” అంటూ భోరున ఏడవడం మొదలుపెట్టీంది.
ఎన్నాళ్ళుగానో మనసులో బాధ ఎవరితో చెప్పుకోలేదా , దాచుకోలేక అల్లాడిపోయిన సుజాత ఇక తనని తాను నిలువరించుకోలేకపోయింది. పొగిలి పొగిలి ఏడవసాగింది.
ఓ ఐదు నిమిషాలు ఆమెను అలా ఏడవనిచ్చింది రష్మి. అలాగైనా సుజాత మనసులోని భారం తగ్గుతుందని ఆమెకు తెలుసు. తర్వాత సుజాతను పొదివి పట్టుకుని “ఇక చాలమ్మా.. ఊరుకో! నెమ్మదించు”. అని కళ్ళు తుడిచి, నీళ్ళు తాగించింది.
“ఇప్పుడు చెప్పు. అసలు ఏం జరిగింది? అన్నయ్య ఎందుకిలా అన్నాడు. ఏదైనా గొడవ జరిగిందా?
“ఏ గొడవా లేదు. ప్రతీ కుటుంబంలో ఉన్నట్టే అప్పుడప్పుడు చిన్న చిన్న గొడవలు తప్ప బానే ఉన్నాం. ఒక ఆరునెలల నుండి ఆయన ప్రవర్తనలో కొంచం మార్పు వచ్చింది. సీరియస్‌గా ఉంటున్నారు. సరే వర్క్ లేదేమో. డబ్బులకు ఇబ్బందిగా ఉండి అలా సీరియస్‌గా ఉంటున్నారు అనుకున్నా. నేను ఎవరితో మాట్లాడినా కోప్పడేవారు. ఎవరింటికీ వెళ్ళొద్దు. ఇంటికి ఎవరొచ్చినా ఎందుకొచ్చారు. ఏం పని అని తిట్టేవారు. సరేలే ఏదో బాధలో ఉన్నారని సర్దుకుపోయాను. ఎంత కోపంగా , ముభావంగా ఉన్నా నేను ఎదురు చెప్పక నార్మల్‌గా ఉండసాగాను. ఎదిగిన పిల్లల ముందు ఏం గొడవ పెట్టుకుంటాం. ఐనా వాళ్లకూ తెలుస్తూనే ఉంది. రెందు నెలల క్రింద ఒకరోజు ఏదొ చిన్న గొడవ మొదలై నువ్వు మంచిదానివి కావు. వ్యభిచారం చేస్తున్నావ్ అనగానే నాకు కాళ్ల క్రింద భూమి బద్ధలైనట్టైంది. ” దుఖం తన్నుకురావడంతో మాట ఆగిపోయింది సుజాతకు.
రెండు నిమిషాల్లో తేరుకుని మళ్లీ చెప్పసాగింది..
“నాకు ప్రాబ్లం రావడానికి నువ్వు కారణం. నేను లేనప్పుడు ఇంట్లో ఉండి ఏం చేస్తున్నావో? అందరితో ఇకఇకలు పకపకలు. మగవాళ్లతో నీకు మాటలేంటి. ఆడవాళ్లతో కూర్చుని ఉండలేవా.మొన్న పెళ్లిలో చూసాగా. మా వదినలు నీలాగే ఉంటున్నారా?” అన్నారు ఆయన.
నాకు కోపం, బాధ, ఆవేశం ఒక్కసారిగా వచ్చినా తనలా నేను రెచ్చిపోతే గొడవ తప్ప వేరే ఏమీ లేదు. “నేనెవరు మగవాళ్లతో నవ్వుతూ మాట్లాడాను. వాళ్లంతా మీ అన్నల, అక్కా చెల్లెల్ల పిల్లలు. మన పెళ్ళప్పుడు వాళ్లంతా ఎంత చిన్న పిల్లలు. నాకంటే చాలా చిన్నవాళ్లు . అత్తమ్మా, చిన్నమ్మా అని మాట్లాడతారు. వాళ్లతో నవ్వుతూ,సరదాగా మాట్లాడడం తప్పా?” అని అడిగా.
“అక్కరలేదు. మిగతా ఆడవాళ్లు అలా మాట్లాడుతున్నారా. నీకే ఎందుకు? నీ మూలంగానే నాకు ప్రాబ్లంగా ఉంది.
“మీకు ఏదైనా ప్రాబ్లం ఉంటే డాక్టర్ దగ్గకు వెళ్ళి చూపించుకోండి. షుగర్ కానీ వచ్చిందేమో. లేదా ఇద్దరం వెళదాం పదండి. నాకేం భయం లేదు. తప్పు చేయనప్పుడు మాటలు పడేదాని కాదు. కావాలంటే అందరిముందు కూడా ఇదే చెప్తాను”
“డాక్టర్ దగ్గరకు వెళ్లే అవసరం నాకు లేదు. నాకు తెలుసు. నాకేమీ కాలేదు. నీ కారెక్టర్ మంచిది కాదు. ఎవరితో సంబంధాలు పెట్టుకున్నావో. వ్యభిచారం చేస్తున్నావో. అందుకే ఇలా ఐంది.నువ్వే వెళ్లి చూపించుకో” అన్నారు కోపంగా .
“నా కారెక్టర్ మంచిది కాదు అని మాటలతో కాదు అందరిముందు నిరూపించండి. అప్పుడు ఒప్పుకుంటా. చిన్న ఫిజికల్ ప్రాబ్లం వచ్చింది కదా అని నన్ను అనుమానించడం , ఇష్టమొచ్చినట్టు మాట్లాడ్డం మంచిది కాదు ” అని అక్కడినుండి వెళ్ళిపోయా అని చెప్పింది సుజాత.
“ఇంతేకాదు రష్మి. ఆయన ఈ మాట అన్న తర్వాత నాకు అర్ధమైంది. కొద్ది కాలంగా ఎందుకు సీరియస్‌గా ఉంటున్నారో. నేను మనీ ప్రాబ్లంస్ వల్ల అనుకున్నాను తప్ప ఇలా నా గురించి తన మనసులో అనుకుంటున్నారని అనుకోలేకపోయాను. ఈ మాట అమ్మతో కూడా చెప్పుకోలేను. చెప్తే పెద్ద గొడవ అవుతుంది. పిల్లలా ఎదిగే వయసు. ఇంత చదువుకుని తన ఫిజికల్ ప్రాబ్లంకి కారణం డాక్టర్ దగ్గరకు వెళ్ళి తెలుసుకోవాలన్న ఇంగిత జ్ఞానం లేదా మీ అన్నయ్యకు. తన సమస్యకు కారణం తెలుసుకోకుండా నన్ను చెడ్డదాన్ని చేసేసారే. అది కూడా పెళ్లైన పాతికేళ్లకు. ఇదేనా నా మీద అయనకున్న నమ్మకం. ఇరవై ఏళ్లవయసులో ఆయన జీవితంలోకి వచ్చాను. నా గురించి ఆయనకంటే ఎక్కువగా ఎవరికి తెలుస్తుంది. కష్టాల్లో సుఖాల్లో ఎప్పుడూ తోడుగా ఉన్నాను. ఎప్పుడూ నాకేం పెట్టావని అడగలేదు. ఉన్నదాంట్లో సర్దుకుపోయాను. ఆయనకు కష్టంగా ఉన్నప్పుడు ఎవరినీ ఒక్క పైసా అడగకుండా, గొడవ పడకుండా ఇల్లు, పిల్లల చదువులు కూడా నేనే చూసుకున్నా . ఎక్కడికీ వెళ్లకుండా ఇంట్లోనే బంధీ చేసినా ఊరుకున్నా. ఫోన్ మాట్లాడినా అనుమానమే. ఎవరితో మాట్లాడినా తప్పే. ఆఖరుకు పిల్లలకు ఉంటే ఏం కాదు కాదు కాని నాకు సెల్ ఫోన్ ఏందుకు? అవసరం లేదు. నాకు తెలీకుండా ఎవరితో మాట్లాడేదుంది” అంటారు. ఐనా భరించాను. కాని ఇప్పుడు ఈ అవమానంతో ఎంతవరకు భరించగలనో నాకు అర్ధం కావట్లేదు. ఇంతకుముందు లాగే మౌనంగా భరించి, మర్చిపోయి మామూలుగా అవుతానో, అసలు లేకుండా పోతానో మరి”
“హే! సుజాత! అలా ఎప్పుడు కూడా ఆలోచించకు. మర్చిపో అనడానికి ఇది చిన్న సమస్య కాదు. నాకు తెలుసు నీ బాధ. ఎంతగా తల్లడిల్లిపోతున్నావో కూడా తెలుసు. కాని నిన్ను నువ్వు కంట్రోల్ చేసుకో. నీకోసం, నీ పిల్లల కోసం. అన్నయ్యకు నువ్వంటే ఇష్టం, ప్రేమ లేదని కాదు. మాకందరికీ తెలుసు. మీరిద్దరూ ఒకరంటే ఒకరు ప్రాణం అని, అందరిలా గొడవ పడకుండా, గుట్టుగా ఉంటూ పిల్లలను చదివించుకుంటున్నారని.ఇలా ఎందుకు జరిగిందో అర్ధం కావట్లేదు. అన్నయ్య అలాంటి మనిషి కాడే. ఎందుకిలా జరిగిందో. అసలు అతని మనసులో ఏముందో?. ఏం జరిగిందో. ఎలా తెలిసేది. తెలుసుకునేది”
“రష్మి.. ఆడదానికి ప్రపంచంలో తన కారెక్టర్ గురించి, శీలం గురించి ఇలా అనడం అది కూడా కట్టుకున్న భర్త నుండి రావడం కంటే పెద్ద అవమానం ఉండదు. అంటే నేను వ్యభిచారం చేసి డబ్బులు సంపాదించి ఇల్లు నడిపించాను. పిల్లలను చదివించానా.. నా బంగారం అమ్మి, బట్టలు కుట్టి మరీ వాళ్ల ఫీజులు కట్టానే.. ఆయన దగ్గర డబ్బులేదని తెలిసి ఒక్క రూపాయి కూడా అడిగేదాన్ని కాదు. ఇంట్లో ఎంత కష్టంగా ఉన్నా, పిల్లల చదువులు నెత్తి మీద ఉన్నా కూడా నన్ను డబ్బులకు పని చేయనిచ్చేవారు కాదు. ఐనా ఆయనకు తెలీకుండా పచ్చళ్లు, కుట్లు అల్లికలు చేసేదాన్ని. అది కూడ గడప దాటకుండా…. తట్టుకోవడం నావల్ల కావడం లేదు” ఏడుపు ఆగడం లేదు సుజాతకు.
“సరే దీనికి పరిష్కారం కనుక్కుందాం. డోంట్ వర్రీ.. అన్నయ్యతో ఎక్కువగా మాట్లాటకు. నీ పనేదో నువ్వు చేసుకో.. నెమ్మదించు. పిల్లల మొహం చూసి ధైర్యంగా ఉండు ఏమీ కాదు. అన్నయ్య అంత దుర్మార్గుడేమీ కాదు. అన్నయ్య నీ గురించి అలా మాట్లాడినా ఎవరూ నమ్మరిక్కడ. నీ గురించి మాకందరికీ తెలుసు. సరేనా”
“రష్మి. నువ్వే చెప్పు. ఆడదానికి తన శీలం మీద అనుమానం కంటే మించిన అవమానం ఉంటుందా? అధి కూడా భర్త నుండి. చెడిపోయేదాన్ని అయితే ఇన్నేళ్లు ఆగేదాన్నా? పాతికేళ్ల తర్వాత తనకు ఏదో ప్రాబ్లమ్ వచ్చిందని. నేను వ్యభిచారం చేసి రోగాలంటించానని అంటే ఎలా? కనీసం డాక్టర్ దగ్గరకు వెళ్లి చూపించుకోకుంఢానే నా మీధ ఇంత నీచంగా ఆరోపణా? వేరేవాడి దగ్గర పడుకుని డబ్బులు సంపాదించి ఇల్లు నడిపించానా?. పిల్లలను చదివించానా?” అని విరుచుకుపడింది.
సుజాత బాధ అర్ధం చేసుకున్నా ఏమీ చెప్పలేకపోయింది రష్మి. మరో అరగంట ఉండి వెళ్ళిపోయింది..
ఇలా రోజులు భారంగా గడిచిపోతున్నాయి. ఎప్పటిలాగా నవ్వులు, సరదా ముచ్చట్లు లేవు. అమ్మానాన్నల మధ్య చిలిపి తగవులు లేవు. అరుపులు లేవు. ఇల్లంతా నిశ్శబ్ధంగా ఉంటుంది. పిల్లలున్నప్పుడే కాస్త సందడిగా ఉంటుంది. వాళ్లు కూడా అయోమయంగా ఉన్నారు. అమ్మానాన్న ఎందుకిలా ఉన్నారని.. వాళ్లిద్దరూ అవసరానికి మించి ఎక్కువ మాట్లాడుకోవడం లేదు అని గమనిస్తూనే ఉన్నారు.
ఒకరోజు ఆదివారం బ్రేక్ ఫాస్ట్ అయ్యాక సుజాత తన కూతురితో చెప్పింది.” మీ డాడికి నా మీద నమ్మకం లేదు. నేను మంచిదాన్ని కాదు. చెడిపోయాను అంట. నేను వెళ్లిపోతున్నాను. మీ డాడిని, తమ్ముడిని చూసుకో. మీ చదువులు, పెళ్లిళ్లు ఆయనే చూసుకుంటారు. నా అవసరం లేదు “ అని చెప్పలేక చెప్పింది. అర్ధం చేసుకునే వయసు కాబట్టి కూతురికి చెప్పక తప్పలేదు.
“ఎక్కడి కెళ్తావ్? కొద్దిరోజులు అమ్మమ్మ దగ్గరకు వెళ్లు” అంది కూతురు.
“ఎక్కడికీ వెళ్లను. నా బతుకేదో నేను చూసుకుంటాను. లేదా లేకుండానే పోతాను. మీరు బాగుండండి. నీ చదువు ఐపోయింది. ఉద్యోగం వస్తుంది. నీ పెళ్లి సంగతి, తమ్ముడి చదువు, పెళ్లి మీ డాడీ చూసుకుంటారులే. నా వల్ల కావట్లేదు..” నిర్లిప్తంగా అంది సుజాత..
“ఐతే డాడీ అన్నాడని వెళ్లిపోతా అంటావ్. అమ్మమ్మ దగ్గరకు వెళ్లను. చచ్చిపోతాను అంటావ్. మరి మేమేం కామా నీకు. నాగురించి, తమ్ముడి గురించి నీకేమీ ఫీలింగ్స్ లేవా? డాడీ అన్నాడని మమ్మల్ని ఎందుకు వదిలి వెళ్లిపోతావ్. పద నేను కూడా నీతో వస్తాను. నిన్ను నేను పోషించుకుంటాను. డాడీ ఒక్కడే ఉండనీ “ అని బాధతో, ఆవేశంతో అంది సుజాత కూతురు.
“మమ్మీ! ఏమైంది? ఎందుకలా ఉన్నావ్.. డాడీ ఏమైనా అన్నాడా? లైట్ తీసుకో మమ్మీ. పట్టించుకోకు “అని పక్కన వచ్చి కూర్చున్నాడు కొడుకు.
వాళ్లిద్దరినీ చూస్తూ ఔవీళ్లకంటే నాకెవ్వరూ ఎక్కువ కాదు. నాకు వీళ్లు కావాలి. వీళ్లకు నా అవసరం ఉంది. ఎక్కడికీ వెళ్లను.ఔ అని అనుకుని సోఫాలో అలా వెనక్కి వాలిపోయింది సుజాత.
కంటినుండి కారుతున్న నీటిని కూడా పట్టించుకోకుండా ఉన్న తల్లిని చూసి ఏమీ చేయలేక బాధపడ్డారు పిల్లలిద్దరూ.
అలా రోజులు భారంగా గడీచిపోతున్నాయి. పిల్లలున్నప్పుడు తప్ప ఆ ఇంట్లో అసలు మనుషులున్నారన్న సందడే ఉండడం లేదు. అవసరానికి మించి మాట్లాడడం లేదు సుజాత. ఎపుడు సరదాగా, ఇన్నేళ్ళలో ఎన్ని కష్టాలోచ్చినా భారమంతా తన మీద వేసుకుని ఏదో ఒకటి మాట్లాడుతూ, వాదిస్తూ, నవ్వుతూ ఉండే సుజాత ఇలా మౌనంగా ఉండడం రమేష్‌కు కూడా ఇష్టం లేదు. ఆమె చాలా గాయపడిందని అతనికి కూడా అర్ధమైంది. తను తప్పు చేసానా అనే ఆలోచన కూడా మొదలైంది. మామూలుగా ఉండడానికి ప్రయత్నిస్తున్నాడు. కాని ముందులా సుజాతతో మనస్ఫూర్తిగా మాట్లాడలేకపోతున్నాడు. సుజాత మౌనంగానే ఇంట్లో పనులు చేసుకుంటూ, పుస్తకాలు చదువుకుంటూ కాలం గడిపేస్తుంది. కనీసం తల్లితో కూడా చేప్పుకుని ఏడ్చేటట్టు లేదు. ఐనా ఈ విషయం పుట్టింటీ వాళ్ళకు తెలిస్తే పెద్ద గొడవలవుతాయి. అది తనకిష్టం లేదు.
ఆరోజు సుజాత పుట్టినరోజు. పొద్దున్నే తలస్నానం చేసి దేవుడికి దండం పెట్టుకుని ఇంటిపనిలో పడింది. ప్రతీ సంవత్సరం పార్టీలాంటిది చేయకున్నా పిల్లలకోసం తినడానికి స్పెషల్ చేసేది. కాని ఈసారి ఏమీ చేయలేదు. రోజు లాగానే టిఫిన్, లంచ్ చేసి పెట్టి బాక్సులు సర్ది పంపించింది. వాళ్లు కూడా “హాపీ బర్త్ డే మమ్మీ” అని విష్ చేసి వెళ్ళిపోయారు. ఇవాళ కూడా ఎప్పట్లాగే గడిచిపోయింది.

సాయంత్రం రమేష్ ఆఫీసునుండి హుషారుగా వచ్చాడు. చేటిలో ఏవో పాకెట్లు. మొహం ప్రసన్నంగా ఉంది. ఇంట్లోకి రాగానే తన చేతిలోని పాకెట్లు సుజాత చేతిలో పెట్టి “హాపీ బర్త్ డే సుజా” అని విష్ చేసాడు. షాక్ అయింది సుజాత. ఎప్పుడు పుట్టినరోజు, పెళ్లి రోజు గుర్తుపెట్టుకోని , గుర్తున్నా సెలబ్రేట్ చేసుకోవాలనే ఆలోచన లేని భర్త ఇవాళ బహుమతులతో వచ్చి విష్ చేసాడంటే నమ్మలేకపోయింది. ఐనా అతనిలా సంతోషంగా ఉండలేకపోయింది.
“థాంక్ యూ. కాని ఇవన్నీ ఏవిటి? ఎవరికి?: అని అడిగింది.
“నీకోసమే. తీసి చూడు. నచ్చాయా లేదా చూడు. లేదంటే మార్చుకుందాం. తొందరగా రెడీ అవ్వు. పిల్లలు రాగానే అందరం బయటకు వెల్డాం. గుడికెళ్ళి అటునుండి అటే హోటల్‌లో డిన్నర్ చేసి వద్దాం. ఉండు పిల్లలను కూడా తొందరగా రమ్మని ఫోన్ చేస్తాను.”అన్నాడు రమేష్.
ఇంకా ఆశ్చర్యంలో మునిగిపోయింది సుజాత. ప్రతీ సంవత్సరం ఇదే విషయం మీద తను ఎన్నిసార్లు గొడవపడినా, వాదించినా మారని భర్త ఇవాళ తనంతట తానే బయటకు వెళ్దాం అంటున్నాడేంటి? తన మీద అంత నీచమైన అభియోగం వేసి, గాయపరిచిన మనిషి ఇప్పుడిలా ప్రవర్తిస్తున్నాడేంటి? ఇంతోటిదానికి నేను అన్నీ మర్చిపోయి ఏమీ జరగనట్టు ఎలా ఉండగలను?” అనుకుంది సుజాత.
“వద్దులెండి. ఎప్పుడూ లేనిది ఇప్పుడెందుకు. పండక్కి కట్టుకుంటా ఈ చీర. స్వీట్స్ పిల్లలు వచ్చాక ఇస్తాను” అంటుండగానే పిల్లలు వచ్చేసారు. సందడి మొదలైంది. చాలా రోజుల తర్వాత తండ్రి సరదాగా మాట్లాడుతుండడం, అమ్మ పుట్టినరోజు సెలబ్రేట్ చేసుకుందాం తొందరగా రమ్మని కాల్ చేయడంతో వాళ్లు కూడా సంతోషంగా ఉన్నారు.
“మమ్మీ! పద పద. అందరం బయటకు వెళ్దాం.. పార్టీ చేసుకుందాం. తొందరగా కొత్త చీర కట్టేసుకుని రెడీ కా… అంతలో మేము కూడా తయారైపోతాం. పద అక్క ” అంటూ కొడుకు అమ్మ భుజాలను పట్టుకుని ఆమె రూంలోకి తీసికెళ్ళాడు. కూతురు కవర్లు తెచ్చి మంచం మీద పెట్టింది.
సుజాత భర్త ప్రవర్తనకు ఇంకా ఆశ్చర్యపోతూనే ఉంది. ముందు భర్తకు కాఫీ చేసి ఇచ్చి, ఎక్కువ మాట్లాడకుండానే తయారైంది. పిల్లలు ముందుగా స్వీట్ తినిపించి అందరూ ఒక్కో ముక్క తీసుకున్నారు. తర్వాత బయలుదేరారు. అంతలో లాండ్‌లైన్ మోగింది. రష్మి చేసింది.
“హ్యాపీ హ్యాపీ బర్త్ డే సుజాత” అని సంతోషంగా చెప్పింది.
“థాంక్ యూ రష్మి.” మామూలుగా చెప్పింది సుజాత.
‘ఏంటొదినా! ఇప్పుడు కూడా ఇంత సీరియస్సుగా ఉంటే ఎలా? అన్నయ్యలో మార్పు కనిపించిందా లేదా? నీకు సారీ చెప్పాలంటే అతనికి ధైర్యం చాలడం లేదేమో. అన్నయ్య చేసింది తప్పే కాదనను కాని నీ పిల్లలతో పాటు తల్లి లేని మా అన్నయ్యను కూడా తల్లిలా చూసుకున్నావు మాకు తెలీదా. ఇప్పుడు కూడా నువ్వే క్షమించవా.. రేపు మళ్ళీ మాట్లాడతాను. జస్ట్ ఎంజాయ్ యువర్ డే” అని పెట్టేసింది.
“ఏం జరిగిందబ్బా! ఆయనలో మార్పు ఎలా వచ్చింది. దానికి రష్మి ఏం చేసింది?” అనుకుంటూ కొంచం తేలికపడిన మనసుతో బయటకు వెళ్ళింది. భర్త , పిల్లలతో గుడికి వెళ్లి, అటునుండి హోటల్‌లో డిన్నర్ చేసి కొత్త సినిమా వచ్చిందని అది కూడా చూసి రాత్రి ఒంటిగంటకు ఇంటికి తిరిగొచ్చారు. అందరూ అలిసిపోయారు.
కొత్త చీర మార్చుకుని, పడుకోవడానికి వెళ్తున్న సుజాతని ఆపి ఆమె చేతిలో ఒక చిన్న పాకెట్ పెట్టాడు రమేష్. అది గిఫ్ట్ పాక్ చేయబడి ఉంది. “ఏంటండి ఇది? బహుమతులు అప్పుడే ఇచ్చారుగా. మళ్ళీ ఏంటి?” అంటూ తీసి చూసింది.
ఆ పాకెట్‌లో చిన్న “Sorry కార్డు, అందమైన కాలి పట్టీలు ఉన్నాయి.
అసలు భర్తలోని మార్పుకు కారణమేంటొ అర్ధం కాక సతమతమవుతున్న సుజాత ఇవి చూడగానే కరిగిపోయింది. అమ్మ మనసు కాబట్టి, అతన్ని అర్ధం చేసుకుని ప్రసన్నంగా మారింది. తనను బాధపెట్టినందుకు భర్త కూడా క్షోభ పడ్డాడని అర్ధమైపోయింది. కాని అతను అలా ఎందుకన్నాడో. ఎలా మారాడో అని అడగలేకపోయింది.
“థాంక్ యూ. చాలా బావున్నాయి.” అని పట్టీలు వెంటనే కాలికి పెట్టేసుకుంది. రమేష్ కూడా అది చూసి చాలా కాలం తర్వాత మనస్ఫూర్తిగా నవ్వుకున్నాడు. పెద్ద బరువు దింపుకున్నట్టైంది అతనికి.

ఆరునెలలుగా కలత నిదురతో గడిపిన సుజాత ఇవాళ కొద్ది సేపు ప్రశాంతంగా పడుకుందామనుకుని పనంతా తీర్చుకుని మధ్యాహ్నం అలా మంచం మీద వాలిపోయింది. ఇంతలో రష్మి కాల్ చేసింది.
“సుజా! ఇప్పుడు హ్యాపీనా? అన్నయ్యలో మార్పు కనిపించిందా.ముందులా ఉన్నాడా?” అని అడిగింది.
“అవును. ఏం చేసావేంటి? ఆయనలో మార్పు రావడానికి? ఆయనతో మాట్లాడావా? అసలు కారణం చెప్పారా ఆయన నీతో? ఐనా ఆయన సమస్య ఆడవాళ్లతో చెప్పేది కాదే..ఏం జరిగింది?” అని ఆత్రుతగా అడిగింది సుజాత.
“అదే చెప్తున్నా. ఆగు తొందరపడకు.. మీ ఇంట్లో మంజరి మాగజీన్ వస్తుంది కదా? అందులో డాక్టర్ సలహాలు ఇద్దరూ చదువుతారు కదా?”
“అవును రెగ్యులర్‌గా ఇద్దరమూ చదువుతాము. అప్పుడప్పుడు కొన్ని విషయాలమీద చర్చిస్తాము కూడా. ఇపుడు దాని సంగతి ఎందుకు చెప్తున్నావు?” ఆశ్చర్యపోయింది సుజాత తన భర్త సమస్యకు, మాగజీన్‌కు సంబంధమేమిటి అని.
“సరే ఐతే.. నేనేమీ చెప్పను. ముందు ఆ పత్రిక తీసి చదువుకో. నీకీ అర్ధమైపోతుంది. అన్నట్టు ఆ శీర్షిక నిర్వహించేది మా ఆయనే కదా. ఈ విషయం నీకు ఇంతవరకు చెప్పలేదు. నీతో మాట్లాడి వెళ్లాక ఆయనతో అన్నయ్య సమస్య గురించి మాట్లాడాను . ఆ పత్రికలో సమాధానం ఉంది చూడు. నీ మనసు ఎంత గాయపడిందో నాకు తెలుసు. దానికి మందు వేయడం తప్ప వెంటనే మర్చిపొమ్మని చెప్పలేను. అది అంత తేలికగా మరచిపోయేది. మానిపోయేది కాదు. కాని అసలు కారణం తెలుసుకుంటే కొంచెంలో కొంచెం మేలు అనుకుంటా. నేను ఫోన్ పెట్టేస్తున్నా. ముందు ఆ పత్రిక తీసి చదువు .. బై” అంటూ ఫోన్ పెట్టేసింది రష్మి.
పేపర్ల దగ్గర ఉన్న మంజరి వార పత్రిక తీసుకుని ముందుగా డాక్టర్ సలహాలు పేజీ తీసి వరుసగా చదవసాగింది. ఎప్పుడూ పత్రిక వచ్చిన రోజే మొత్తం చదివే అలవాటున్నా ఈసారి పత్రిక వచ్చి రెండు రోజులైనా అది తీసి చూడలేదు. నిన్న భర్త ఆఫీసుకు తీసికెళ్లడం చూసి తర్వాత చదవొచ్చులే అనుకుంది. ఇపుడు రష్మి మాట వినగానే పత్రిక చేతిలోకి తీసుకుని వరుసగా ప్రశ్నలు, జవాబులు చదవసాగింది.
ప్ర.. “డాక్టర్‌గారు, మావారి వయసు 52. నా వయసు 45.. మాది చిన్న చిన్న గొడవలు తప్ప అనుకూల దాంపత్యమే. ఇప్పటికీ రెగ్యులర్‌గా, ఇష్టంగా దాంపత్య సుఖం అనుభవిస్తున్నాము. కాని కొద్ది కాలంగా మావారిలో మార్పు వచ్చింది. తను ముందులా ఉండలేకపోతున్నారు. శారీరక సమస్య వచ్చిందని చిరాకుగా, కోపంగా ఉంటున్నారు. నేను కూడా దానిమీద ఎక్కువ గొడవ చేయలేదు. హేళనా చేయలేదు. కాని సడన్‌గా ఆయన నా కారెక్టర్ మంచిది కాదని. నావల్లే ఆయనకు రోగాలు వచ్చాయని. ప్రాబ్లమ్స్ వచ్చాయని తిడుతున్నారు.అది కూడా పెళ్లీడు కొచ్చిన పిల్లలుండగా.. ఇన్నేళ్ల దాంపత్యంలో ఎప్పుడూ ఇలా జరగలేదు. పాతికేళ్ల వైవాహిక జీవితంలో ఒకరంటే ఒకరికి పూర్తిగా తెలుసు. కాని ఇప్పుడు ఇలా అనడంతో నా మనసు వికలమైంది. కోపంగా ఉంది. బాధగా ఉంది. ఇల్లు విడిచి వెళ్లిపోవాలి. చచ్చిపోవాలనిపిస్తుంది. పిల్లలకోసం ఆగాను. ” శ్యామల. రాజమండ్రి.
స.. “శ్యామలగారూ! ఇక్కడ మీరు చాలా సమన్వయంతో ఉండాలి. మీ భర్త సమస్యను అర్ధం చేసుకోండి. ఆడవాళ్లలో మెనోపాజ్‌లాగే యాభై దాటిన మగవాళ్లలో కూడా శారీరక, మానసిక సమస్యలు వస్తాయి. దాన్ని “ఆండ్రోపాజ్ ” అంటారు. అప్పుడు హార్మోన్ల ప్రభావం వల్ల కొన్ని శారీరక సమస్యలు రావొచ్చు. తనలో లోపం గురించి తెలుసుకోలేక, దాన్ని అంగీకరించలేక తప్పు మీ మీద తోసాడాయన. భార్యగా మీరు అతని అసలు సమస్యని అర్ధం చేసుకుని సమన్వయంతో ఉండండి. మెల్లిగా అదే సర్దుకుంటుంది. ఇది శాశ్వతం కాదు. తనలోని సమస్య గురించి తెలుసుకుంటే ఆయన కూడా మారతారు. భార్యా భర్తల మధ్య ఇలాంటి శారీరక, మానసిక సమస్యలు వచ్చినప్పుడు వారి భాగస్వాములే అర్ధం చేసుకుని గొడవ పడకుండా ఉండాలి. కొంతకాలానికి అదే సర్దుకుంటుంది..ఇప్పుడు సమస్య పరిష్కారానికి మీ వంతు సాయం కూడా ఎంతో అవసరం”
సుజాతకు అర్ధమైపోయింది. ఆ ప్రశ్న రష్మి పంపిందని. అలాగే తన భర్త ప్రవర్తనకు అసలు కారణం తెలిసింది. అతను తన మీద నమ్మకం లేకుండా అభియోగాన్ని వేయడం తప్పైనా ఇప్పుడు తనే అతనికి అండంగా ఉండాలి. అని నిర్ణయించుకుంది సుజాత.
ట్రింగ్.. ట్రింగ్.. ట్రింగ్… బెల్ మ్రోతకు ఉలిక్కిపడింది సుజాత. గబ గబా కళ్లు తుడుచుకుని టీవీ కట్టేసి తలుపు తీయడానికి వెళ్ళింది. వచ్చింది రమేష్.
“ఏంటోయ్! సాయంత్రం వేళ నిద్రపోయావా? పద అలా సినిమాకి వెళ్లొద్ధాం. ఇంట్లో ఒక్కదానికి బోర్‌గా ఉండొచ్చు. పిల్లలిద్దరూ లేరు. ఇక మనకు మనమే తోడు. పద తొందరగా రెడీ అవ్వు..వెళ్దాం” అంటూ తన గదిలోకి వెళ్ళిపోయాడు రమేష్.
ఇద్దరికీ కాఫీ కలపడానికి వంటింట్లోకి వెళ్లింది సుజాత.

************************************

మాడర్న్‌ అమ్మమ్మ చెప్పిన మాడల్‌ కధలు … బ్రిడ్జి

రచన: ఝాన్సీరాణి కె

స్కూల్‌ నుంచి వచ్చిన రాహుల్‌ ఏదో ఆలోచనల్లో మునిగిపోయినట్లు కూర్చున్నాడు.
‘ఏమిటి? రాహుల్‌ ఏమి తినకుండా అలా కూర్చుండి పోయావు’ అని అడిగారు లక్ష్మీగారు. లక్ష్మీగారి కూతురు లావణ్య కొడుకు`రాహుల్‌. లావణ్య ఆఫీస్‌కి వెళ్ళి వచ్చేసరికి ఆస్యం అవుతుంది. అందుకని రాహుల్‌ స్కూు నుంచి క్ష్మీగారి దగ్గరికి వస్తాడు. అక్కడ బట్టు మార్చుకుని అమ్మమ్మ పెట్టిన టిఫన్‌ తిని కాస్సేపు ఆడుకుని తర్వాత చదువుకుంటాడు. ఒక్కోసారి తల్లి లావణ్యగాని తండ్రి శేఖర్‌ గాని వస్తే వాళ్ళతో వెళ్ళి ఇంట్లో చదువుకుంటాడు. లావణ్య వాళ్ళు కూడా క్ష్మీగారి ప్రక్క అపార్ట్‌మెంట్స్‌లో ఉంటారు.
‘ఏమిలేదు అమ్మమ్మా’ అన్నాడు రాహుల్‌
‘నీవు మామూలుగా లేవు. స్కూల్లో ఏమి జరిరిందో చెప్పు’ అన్నారులక్ష్మిగారు.
‘ఈ రోజు మా టెస్ట్‌ పేపర్స్‌ ఇచ్చారు అమ్మమ్మా మన అపార్ట్‌మెంట్‌లో అందరికి మంచి మార్కులే వచ్చాయి కాని కిరణ్‌కి తక్కువ వచ్చాయి. మాస్టారు బాగా కోప్పడ్డారు’ అన్నాడు రాహుల్‌.
‘ఆ అబ్బాయి చాలా తెలివైనవాడు కదా’ అన్నారులక్ష్మిగారు. ‘అవును, కాని పరీక్షంటే ఎందుకో భయపడుతాడు. సరిగ్గా వ్రాయడు’ అన్నాడు.
‘కాస్సేపయ్యాక మీ పి. ఆర్‌.ఎస్‌ ని తీసుకురా’ అన్నారులక్ష్మిగారు.
పీ.ఆర్‌.ఎస్‌. ఏమిటి మేడం టి.ఆర్‌.ఎస్‌.లా? అన్నారు
వేణుగోపాల్‌రావు గారు మనవడి ప్రక్కన కూర్చుంటూ “పిల్ల రాక్షసుల సంఘం. మన అపార్ట్‌మెంట్లో ఆడవాళ్ళు పిల్లలకు ముద్దుగా పెట్టుకున్న పేరు. చదువులో, ఆటల్లో, అల్లరిలో అన్నిట్లో మనవాళ్ళు ముందుంటారుగా, అందుకే అలా పిలుస్తామన్నమాట అన్నారు లక్ష్మిగారు` కాఫీ అందిస్తూ.
మరి ఈ ఇవాళ ఈ బోధనా కార్యక్రమం ఏమిటి? అన్నారు వేణుగోపాల్‌రావుగారు.
కిరణ్‌ సంగతంతా వివరించారు లక్ష్మిగారు.
“ఐతే మళ్ళీ పరీక్షల్లో టాపర్‌ కిరణన్న మాట” అన్నారు వేణుగోపాల్రావుగారు. నేనలా పార్క్‌దాకా వెళ్ళి వస్తానంటూ, వంట ఇంట్లో అన్ని సర్ది మూడు పాకెట్ల బిస్కెట్లు నీళ్ళ బాటిల్స్‌ డైనింగ్‌ టేబుల్‌ మీద పెట్టి వచ్చేసరికి హాల్లో రెండు చాపలు, ఒక బెడ్‌షీట్‌ వేసి వున్నాయి. తొమ్మిదిమంది పిల్లలు లక్ష్మీగారి కోసం ఎదురు చూస్తున్నారు. “అమ్మమ్మా! మేం రెడీ “అంటూ.
ఈ రోజు నెట్‌ (ఇంటర్నెట్‌)లో ఒక కథ చదివాను చాలా బాగుంది. మీకు చెప్పాలనిపించింది అందుకే పిలిచాను అన్నారు లక్ష్మిగారు.
మా లెక్చరర్‌ ఒకరు ఇంగ్లీషు క్లాసు ప్రారంభంలో బోర్డు మీద వ్రాసిన మొదటి వాక్యం.
‘ఇట్‌ఈజ్‌ ఇంపాసిబుల్‌ టుసే వాట్‌ ఈజ్‌ ఇంపాజిబుల్‌’ అని, ముందు ఇంగ్లీష్‌ చాలా కష్టంగా ఉండేది.
‘ప్రపంచంలో అసాధ్యమైనదేదో చెప్పడం అసాధ్యం’ అని అంటే ప్రపంచంలో అసాధ్యమైనది మనం చేయలేనిది లేదు. అలాంటి కథ ఒకటి చదివాను అన్నారు లక్ష్మిగారు. మీకు తెలిసిన వంతెనలు (బ్రిడ్జెస్‌)ఏవో చెప్పండి అన్నారు లక్ష్మిగారు.
కృష్ణా బేరేజ్‌ అంది లాస్య
ధవళేశ్వరం అన్నాడు రఫీ
హౌరా అన్నారు అందరూ ఒక్కసారిగా
న్యూయార్క్‌లో ‘బ్రూక్లిన్‌ బ్రిడ్జ్‌’ తెలియని వారుండరు.
150 ఏళ్ళ క్రితం జాన్‌ రోయిబ్లింగ్‌ అనే అతడు ఒక జర్మన్‌, అతడు న్యూయార్క్‌కి ఒక బ్రిడ్జి కట్టాలని అనుకున్నాడు. కాని ఎవరూ అతడి మాటకు విలువ ఇవ్వలేదు. పైగా ‘అసాధ్యం’ అన్నారు. చాలా ఏళ్ళకు అతడి కొడుకు వాషింగ్‌టన్‌ తండ్రి మాటకు సరే అన్నాడు. ఇద్దరూ ఒకప్లాన్‌ తయారు చేశారు. కొంతమంది ఇంజనీర్లను కూడ కట్టుకున్నారు. బ్రిడ్జ్‌ పని ప్రారంభం అయింది. కొన్నేళ్ళకు బ్రిడ్జి దగ్గర జరిగిన ప్రమాదంలో తండ్రి అయిన జాన్‌ రోయిబ్లింగ్‌ మరణించాడు. అయినా పని ఆపకూడదు తండ్రి కోరిక తను నెరవేర్చానుకున్నాడు వాషింగ్టన్‌ రోయిబ్లింగ్‌. కాని విధివశాత్తు `వాషింగ్టన్‌కు (కొడుకు) బ్రైన్‌ దెబ్బతినడంతో శరీరం మొత్తం చచ్చుబడి పోయింది. అతను మంచం మీదనుంచి కదలేడు. మాట్లాడలేడు.
‘మేం చెబితే విన్నారా తండ్రీ కొడుకులూ ఇప్పుడేమయింది. ఆ బ్రిడ్జ్‌ కట్టడం మీ వల్ల కాదు’ అని రోయిబ్లింగ్‌ ఫామిలీ గురించి, తండ్రీ కొడుకుల ఆలోచనలను తెలిసినవారు వెక్కిరించారు.హేళన చేశారు..
తన గదిలో మంచం మీద పడుకున్న వాషింగ్టన్‌ కిటికీ పరదాలు తొలిగి ఒకరోజు సూర్యకిరణాు లోపలికి వచ్చి పడ్డాయి. ఒక్క వేలు మాత్రం కదిలేది. దానితో భార్య చేతిమీద కొట్టాడు. ఆవిడ అతడికేసి చూసింది కొన్నాళ్ళకు ఒక కోడ్‌ భాష తయారు చేసుకున్నారు భార్యాభర్తలు. భర్త కోరిక మీద బ్రిడ్జ్‌ మీద పని చేసిన ఇంజనీర్లను పిలిపించింది. అతడి కోరిక తెలిపి ఆదేశాలు వినిపించింది. వాళ్ళు పని ప్రారంభించారు. పదమూడు ఏళ్ళు వాషింగ్టన్‌ రోయిబ్లింగ్‌ భార్య చేతిమీద కొడుతూ చెప్పిన ప్రకారం అమె ఆ ఇంజనీర్లకు చెప్పేది. ఆ ప్రకారం వాళ్ళు చేశేవారు.
అందరూ అసాధ్యం అన్న బ్రిడ్జి అందంగా ఆవిష్కరించబడింది. ఒక చారిత్రాత్మక కట్టడంగా నిలిచిపోయింది.
ఆ బ్రూక్లిన్‌ బ్రిడ్జి మొత్తం శరీరం చచ్చుబడి ఒక వేలు మాత్రం కదల్చగలిగే ఒక వ్యక్తి పట్టుదలకు ప్రతిరూపం. తండ్రి కోరిక తీర్చాలనే ఆ కొడుకు తపనకు ప్రత్యక్ష సాక్ష్యం. ఆ బ్రిడ్జిని ఎవరికి అంకితమివ్వాలో అనుకున్నప్పుడు తొలిసారి అందరూ హేళన చేసినా వాషింగ్టన్‌ రోయిబ్లింగ్‌ మీద నమ్మకముంచి అవిరామంగా శ్రమించి బ్రిడ్జి పూర్తి చేసి ఇంజనీర్లకు అంకితమివ్వాలి లేదా పదమూడేళ్ళు భర్తకు సహకరించి అతడి సంజ్ఞు అర్థంచేసుకుని ఇంజనీర్లకు ఆదేశాలిచ్చిన వాషింగ్టన్‌ రోయిబ్లింగ్‌ భార్యకు అంకితమివ్వాలి. అంటూ ముగించారు లక్మిగారు. అందరూ చప్పట్లు కొట్టారు.
ఒక్క వేలు మాత్రమే కదల్చగలిగిన వాడు ఆత్మవిశ్వాసంతో పదమూడేళ్ళు, తెలివి తేటలున్న వాళ్ళు మీరంతా ఎలా వుండాలో మీకే తెలుసుగా అన్నారు లక్ష్మిగారు. బిస్కెట్లు రెండు ప్లేట్లలో పెట్టి ముందు పెట్టి నీళ్ళు ఇస్తూ.
థాంక్యూ అమ్మమ్మా!! ఈసారి పరిక్షల్లో మా పట్టుదల ఏమిటో చూద్దురు గానీ అన్నారందరూ ముక్తకంఠంతో.. వారిలో కిరణ్‌ కూడా ఉండటం చూచి విజయసంకేతం చూపిస్తూ లోపలికి వచ్చారు వేణుగోపాల్రావుగారు.
*****

మాయానగరం – 41

రచన: భువనచంద్ర

‘గురువు’ గారి అడ్డ మహా గంభీరంగా వుంది. వచ్చేవాళ్ళు పోయేవాళ్ళతో చిన్న సైజు తీర్ధంలా వుంది. పార్టీ సామాన్య కార్యకర్తల నుంచీ, పార్టీ అధ్యక్షుడి దాకా, చిన్న చిన్న ఫేవర్స్ కోసం పడిగాపులు గాచే నిరుపేదవాడి నుంచి కేంద్రమంత్రివర్యుల దాకా వచ్చిపోతూనే వున్నారు. కారణం ఏమైనా’ప్రెస్’ వాళ్ళకీ,’ఛానల్’ వాళ్ళకీ పండగ్గా వుంది.
“మాదేముంది గురూ, పైన పటారం లోన లొటారం.. ఉత్త డొల్ల.. ఏదో ఈ కార్డుని పట్టుకొని తిరగడం కానీ, మా యాజమాన్యం జీతాలెక్కడ ఇస్తుంది? ఓ మాట చెప్పనా? మేమే నయం , మా ఎడ్వటైజర్ ఏడుస్తూనే ఉంటాడు ఎప్పుడూ వాళ్ళని గిల్లో, వీళ్ళని గీకో, ఎలాగలాగో గ్రాసం సంపాదించకపోతే అతనికి మాత్రం ఎట్టా గడుస్తుంది?” గురూగారు ఇప్పించిన కవర్ ని జేబులో పెట్టుకొని అన్నాడు’అద్వితీయం’. అది అతని కలం పేరు. అసలు పేరు అప్పల్రాజు.
“సర్లే! ఏవున్నా లేకపోయినా మీ పత్రికకు సర్కులేషన్ ఉంది. మాకైతే అదీ లేదుగా. సరేకానీ, మధ్యంతర ఎన్నికలు వస్తాయన్న పుకారు పక్కన పెడితే, ఇవ్వాళ ఇక్కడ ఇంత సంతగా వుంది కదా , అసలు విషయం ఏమిటంటావూ?” గొంతు తగ్గించి అద్వితీయంతో అన్నాడు’ పరాగం’. ఇదీ కలం పేరే!
“నిజం చెబితే నాకూ తెలీదు” సిన్సియర్ గా మొహం పెట్టి అన్నాడు అద్వితీయం.
“చాల్లెండి వాసన పట్టడం పోలీస్ కుక్క కన్నా మీ ముక్కు వెయ్యి రెట్లు గొప్పదని మాకు తెలీదూ? మీ గుడ్లని మేము కొట్టేస్తామనా?” సుతారంగా అద్వితీయాన్ని వేలితో పొడిచి అన్నది సంఘమిత్ర. ఆవిడా జర్నలిస్టే. మాంఛి యవ్వనంతో కసకసలాడేప్పుడే ఫీల్డ్ కొచ్చింది. వచ్చిన కొత్తలో కుర్ర జర్నలిస్ట్ ల్ని మంచి చేసుకొని వార్తల్ని పుంఖాను ఫుంఖాలుగా వదిలింది. ఇప్పుడు వన్నె తగ్గినా, కన్నెపిల్లలా వగలు పోవడం మాత్రం తగ్గలేదు. అనుభవం కూడా తోడవడంతో వార్తా సేకరణలో ఇప్పటికీ ముందంజలోనే వుంది. మరో లాభం కూడా ఆవిడకు వుంది. కొన్నికొన్ని సమయాలలో తను సంపాదించిన’టిప్స్’ ని’క్లూ’ లని మిగతా జర్నలిస్ట్ లకు చవగ్గా’ అందిస్తుంది.
“సంగూ… నిజ్జంగా తెలీదు.. ప్రామీస్..” తల మీద చెయ్యి పెట్టుకొని అన్నాడు అద్వితీయం. చిన్నగా నవ్వింది సంఘమిత్ర. అందరి ముందు అసలు కథ విప్పడానికతను ఇష్టపడటం లేదని అర్ధమైంది.
“క్షమించాలి… ఇప్పటి దాకా కాఫీ, టీ లతో సరిపెట్టినందుకు గురూగారు మీ అందరికీ సారీ చెప్పమన్నారు. ఉదయమే ఏడుగంటలకు ఠంచనుగా వచ్చినందుకు మరీ మరీ ధన్యవాదాలు చెప్పమన్నారు. ఇప్పుడు సమయం ఎనిమిది. హాయిగా మీరు టిఫిన్లు కనిస్తే ఎనిమిదీ ముప్పావుకి గురూగారు మీ ముందు కొచ్చి స్వయంగా మాట్లాడుతారు” సవినయంగా అన్నాడు గురూగారు ఆంతరంగిక శిష్యుడొకడు. అతని వెనకే కాటరింగు వాళ్ళు టిఫిన్ సామాన్లు మోసుకొచ్చారు.
“చాలా అయిటమ్స్ వున్నాయి… ఏమై వుంటాయి?” కుతూహలంగా అన్నాడో చిన్న పత్రికకి సంబంధించిన జర్నలిస్ట్. అతనికెప్పుడూ ఆకలే. అర్నెల్లెకోసారీ జీతంలో సగం ఇచ్చినా ఇచ్చినట్టే అతనికి. అతనికి తెలుసు. ఆ కార్డు చేతిలో లేకపోతే కానీకి కూడా కొరగానని.
“నేను చెప్పనా?” సర్దుతున్న కేటరింగ్ వాళ్ళని చూస్తూ అన్నది సంఘమిత్ర.
“చెప్పు.. కరక్ట్ గా గెస్ చేస్తే పార్టీ” చిన్నగా నవ్వి అన్నాడు మోహన్. అతనో పెద్ద పాప్యులర్ ఛానల్ కి ఇన్చార్జ్. చాలా ముఖ్యమైనవాటికి రావడమే కాదు, సమావేశం అయ్యాక కూడా ప్రధాన వక్తన్ని/ప్రముఖుల్ని ఇంటర్వ్యూ చేస్తాడు. ’లోపలి’ సంగతుల్ని వెలికి తీసి ఎంతవరకు విప్పాలో ఎంతవరకు కప్పాలో అతనే నిర్ణయిస్తాడు. చాలామంది అతన్ని సైలెంటుగా ఫాలో అయ్యిపోతారు. బ్రహ్మిని తమ్మి తమ్మిని బ్రహ్మి చేయగల దిట్ట.
“ఓ.కే.. పులిహోర, ఆవడలు, మిర్చీబజ్జీలూ, సేమ్యా + సగ్గుబియ్యం పాయసం , టమోటా పప్పు, నేతి బీరకాయ పచ్చడి, దోసావకాయ, బంగాళదుంప+ వంకాయా + టమోటా కలగలుపు కూర, గోంగూర పచ్చడి, బెండకాయ స్టఫ్ కూర, కంది పొడి, వూరమెరపకాయలు, అప్పడాలూ, గుమ్మెడికాయ వడియాలు.” నవ్వింది సంఘమిత్ర.
“అంత కరక్ట్ గా ఎలా చెప్పగలిగావు?… అయినా ఇది…” సడన్ గా ఆగాడు మోహన్.
“మోహన్ జీ… నేను చెప్పింది మధ్యాహ్నపు మెనూ… ఎందుకంటే ఒంటిగంటన్నర దాకా మనల్ని ఇక్కడే వుంచుతాడు గురూజీ. ఇహ బ్రేక్ ఫస్ట్ మెనూ ఏమంటే , కంచి ఇడ్లి, పొంగల్ వడ, పెసరట్టు ఉప్మా ఎండ్ పూరీ… కాఫీ, టీ, పాలూ, హార్లిక్స్ మామూలే” చిరునవ్వుతో అన్నది సంఘమిత్ర.
“మై గాడ్ .. యూ ఆర్.. గాడ్ .. అసలు ఇంత స్పష్టంగా ఎలా తెలుసు?” ఆశ్చర్యంగా అన్నాడు మోహన్.
“చూశాక చెప్పండి” లేచి అన్నది సంఘమిత్ర. అందరూ బ్రేక్ ఫాస్ట్ సర్వ్ చేస్తున్న మీడియం హాల్లోకి వెళ్ళారు. టిఫిన్లు కరక్ట్ గా సంఘమిత్ర చెప్పినవే. మెనూ చెప్పినప్పుడు విన్నవాళ్ళు ఆశ్చర్యంగా ఆమె వంక చూశారు.
“మాకుండే రిసోర్సెస్ మాకుంటాయి… అద్దీ…” నవ్వింది సంఘమిత్ర.
“ప్లీజ్ ఏమీ మొహమాటపడకండి. రిలాక్సెడ్ గా టిఫిన్ చేయమని మా గురుగారు మిమ్మల్ని రిక్వెస్ట్ చేస్తున్నారు.” గురువాణి వినిపించాడు శిష్యరత్న.
అల్లంచెట్నీ, కొబ్బరిచెట్నీ, సాంబారు, కారప్పొడి, నెయ్యి, ఉల్లిపాయ టమోటా చెట్నీలు అద్భుతంగా వున్నాయి. రంగూ, రుచీ, వాసనా కూడా నోరూరించేస్తున్నాయి.
సుష్టిగా లాగించారు పాత్రికేయులూ, ఛానల్ వాళ్ళు,
“మధ్యాహ్నంకి కొంచం ఖాళీ వుంచుకుంద్దాము, లేకపోతే సూపర్ లంచ్ మిస్ అవుతాము.” ఫ్రండ్స్ ని హెచ్చరించింది సంఘమిత్ర.
************
పరమశివం గుండె మండిపోతోంది. జీవితంలో మొదటసారి ఒకడు చెంప పగలగొట్టాడు. నవనీతం విషయంలో ఇది రెండోసారి దెబ్బ తినడం. ఊహూ… అది బ్రతకకూడదు. అనుభవించి అనుభవించి దాన్ని చంపాలి. అలాగే నిన్న కొట్టినవాణ్ణి చంపాలి. పరమకిరాతకంగా చంపాలి. అసలు కారణం ఆ వెంకట్ గాడు… ముగ్గుర్ని చంపితే కానీ పగ తీరదు.” అటూ ఇటూ తిరుగుతున్నాడు పరమశివం. వాడికి కనపడకుండా వాడినే అబ్జర్వ్ చేస్తున్నాడు రొయ్యబాబు. రొయ్యబాబు నిజంగా నీళ్ళల్లో చేపలాంటివాడే!
అయితే ఇతను వలలో చిక్కే చేపలాటోడు కాదు. వలకీ, ఎరకీ కూడా అందనివాడు. అవసరమితే త్రాచుపాములా కూడా మారగలడు. అందుకే సర్వనామం అతన్ని పెట్టాడు పరమశివాన్ని అబ్జర్వ్ చేయడానికి.
సర్వనామం ఓ విచిత్రజీవి. అందరినీ అబ్జర్వ్ చేస్తాడు. అందరినీ దృష్టిలో వుంచుకుంటాడు.”ఎవరి అవసరం ఎప్పుడు వస్తుందో ఎవరికి తెలుసు?” అనుకునే మెంటాలిటి.
ప్రతీపనికి తగినవాళ్ళనే పురమాయించాలి. అన్నీ నేనే చేస్తాననుకునేవాడు పరమమూర్ఖుడు. గంటకు వెయ్యి సంపాదించగల వాడు పది రూపాయిల పనికి పోతే వాడంత వెధవ లోకంలో వుంటాడా? అలాగే, బరువులెత్తేవాడి సమర్ధత బరువులెత్తేవాడిదే, పరుగులెత్తేవాడి సమర్ధత పరుగులెత్తేవాడిదే. వీడిని వాడి ప్లేస్ లో పెడితే? అందుకే జాగ్రత్తగా ఎంచుకోవాలి” యీ పాయింటునే సర్వనామం శామ్యూల్ రెడ్డికి చెప్పింది. ఇప్పుడు తానూ అనుసరిస్తున్నది. గత రెండున్నర రోజుల నుంచీ రొయ్యబాబు పని పరమశివాన్ని నీడలా వెంటాడటమే!
కొన్ని నీడలు కనపడతాయి, కొన్ని నీడలు కనపడవు. చేప ఏడిస్తే ఎవరికీ తెలుస్తుంది? కన్నీరు నీటిలో కలిసిపోతుంది గదా! అలాగే, చీకట్లో నీడ జాడ ఎవరికి తెలుస్తుంది? కానీ పాఠకుడా… మనిషి నీడని ఎలాగోలా పట్టుకోవచ్చు… ఓ చిన్న అగ్గిపుల్ల వెలిగించి. కానీ కోటి సూర్యులైనా’మనసు నీడని’ పట్టుకోగలరా?
“అయ్యా… ప్రస్తుతం మన పిచ్చిక ప్రతీకారం మూడ్ లో వుంది. మీ దగ్గరకు రావచ్చా” అని ఎస్. టి. డి బూత్ నుంచి అడిగాడు.
“రా..” పెట్టేశాడు సర్వనామం.
శామ్యూల్ రెడ్డి నంబర్ కాక ఇంకో ఐదు నంబర్లు , అడ్డాలూ వున్నాయి సర్వనామానికి. పని వుంటే గానీ స్కూల్ కి పోడు.
“చెప్పు” రొయ్యబాబుని చూడగానే అడిగాడు సర్వనామం.
“బాస్… ముగ్గుర్ని ఇతను తరచుగా గమనిస్తున్నాడు, ఒకరు నవనీతం, ఆవిడ…”
“ఆవిడ విషయం వదిలేయ్.. మిగతావాళ్ళ గురించి చెప్పు” కట్ చేసి అన్నాడు సర్వనామం.
“వెంకటస్వామి అనేవాడిని, మహదేవన్ అనే పెద్దాయన్ని వీడు వెంటాడుతున్నాడు. మహదేవన్ కూతురు నందిని. వీడు మహదేవన్ కి చుట్టం. పరమ శాడిస్టు. తండ్రి చస్తున్నా, గుక్కెడు నీళ్ళు నోట్లో పొయ్యని పరమ కిరాతకుడు. మీరు నవనీతంగారి సంగతి వదిలేయ్యమన్నా, ఓ విషయం చెప్పక తప్పదు. వింటానంటే చెబుతా” ఆగాడు రొయ్యబాబు. ఓ నిమిషం సైలెంటుగా వున్నాడు సర్వనామం. చివరికో నిర్ణయానికి వచ్చి” సరే చెప్పు… సందేహం అక్కర్లేదులే నీకు తెలిసినవన్నీ నిర్మొహమాటంగా చెప్పు” అన్నాడు
” వన్ మినిట్” జేబులో హాఫ్ బాటిల్ తీసి” మందు తీసుకుంటూ చెప్పనా? మీరీ పని మీద నన్ను పురమాయించిన క్షణం నుంచీ ఇప్పటి దాకా దీన్ని ముట్టుకోలేదు” కొంచం ప్లీజింగా అడిగాడు.
“అలాగే” బీడీ ముట్టించాడు సర్వనామం
ఎవరి బలహీనతలు వారివి. కానీ, ప్రొఫెషన్ లో వుండగా మందు తాగే బలహీనతకి రొయ్యబాబు దూరంగా వుండటం సర్వనామానికి బాగా నచ్చింది. వృత్తికి ఏనాడు మన బలహీనతలు అడ్డు రాకూడదు అనేది సర్వనామం సిద్ధాంతం.
గబగబా ఓ పెగ్గు ఓ గ్లాస్ లో పోసుకొని నీళ్ళు కలుపుకొని గడగడా తాగేశాడు రొయ్యబాబు. ఓ క్షణం సుదీర్ఘంగా గాలి పీల్చుకొని …
“బాస్… శంఖుచక్రాపురంలో వెంకటస్వామీ, పరమశివం, వంట చేయడానికి వెళ్ళినప్పుడు యీ పరమశివంగాడు నవనీతాన్ని చెరబట్టడానికి ప్రయత్నం చేశాట్ట. వెంకటస్వామి అది చూసి ఓ బండరాయి తీసి పరమశివంగాడి బుర్ర పగలగొట్టాడుట. దాంతో వీడి శరీరం చచ్చుబడిపోయింది. అయినా ఏ దేవుడి కరుణతో కోలుకున్నాడు తెలియదు కానీ, కోలుకున్న మాట వాస్తవం. అక్కడ చర్చ్ నుంచి పారిపోయి వచ్చి ప్రస్తుతం’పగ’ తీర్చుకునే ప్రయత్నంలో వున్నాడు. నాకు తెలిసి వెంకటస్వామీ మంచోడూ కాదు, చెడ్డోడు కాదూ, అర్జెంటుగా’ రిచ్” అయిపోవాలనే ఆలోచన గలవాడు. నేను అబ్జర్వ్ చేసినదాన్ని బట్టి అతనికి నందిని మీద, ఆమె తండ్రి మహదేవన్ ఆస్తి మీద కన్నుందని అర్ధమయ్యింది. పరమశివం’పగ’ కి అదే మొదటి కారణం కావచ్చు. రెండో కారణం నవనీతం విషయంలో వెంకటస్వామి అడ్డు రావడం.” సంభాషణ ఆపి మరో పెగ్గు ‘ఫిక్స్’ చేసుకుంటున్నాడు రొయ్యబాబు.
“మరి… మరి… నవనీతం సంగతి” ఆలోచిస్తూ అన్నాడు సర్వనామం.
“నిజం చెబితే ఒకప్పుడు ఆమె బోస్ బాబు ఇలాకా. ఆమె అంటే పడి చచ్చేవాళ్ళు వందల్లోనే వుంటారు. బోస్ బాబు ఇలాకా కావడం వల్ల ఎవరూ ధైర్యం చేయలేదు. చెయ్యరు. ’కల్తీ సారా’ కేసులకి దూరంగా చుట్టం ‘ ఫాదర్ అల్బర్ట్ డేవిడ్’ గారి సంరక్షణలో కొన్ని నెలలు వుంది. అప్పుడే పరమశివంగాడు ఆమె మీద కన్ను వేశాడు.
ప్రస్తుతం ఆమెకీ, బోస్ కి ఏ విధమైన శారీరక సంబంధం లేదు. ఏదో తెలియని వేదనతో జీవితాన్ని గడుపుతోంది ఆమె.’చచ్చేదాక చచ్చినట్టు బ్రతకాలి’ అనేదానికి ఆవిడ జీవితమే ఓ రుజువు. మనిషి మాత్రం నిజంగా’ముత్యమే’ . మనసూ ’ముత్యమే’ దుమ్ముధూళి సంగతి వదిలేయ్యండి. నిత్యం అభిషేకాలు ఎన్ని చేసినా, రోడ్డు పక్కన దేవాళయాల్లోని దేవుళ్ళకి దుమ్ము అంటుకోవడం లేదా? ఇదీ అలాంటిదే” మాట ఆపి , గడగడా గ్లాసు పని పట్టాడు రొయ్యబాబు.
“సరే… ఇన్ని విషయాలు ఎలా సేకరించావు?” కావాలనే అడిగాడు సర్వనామం.
“అయ్యా… మీరు ఈ ప్రశ్న కావాలనే అడుగుతున్నారు. ప్రతి ప్రొఫిషన్ లో కొన్ని కష్టాలు, కొన్ని సులువులు కూడా వుంటాయి. ఎవరు అనుసరించే పద్ధతి వాళ్ళు అనుసరిస్తారు. న్యాయంగా అయితే మా పద్ధతి మేము బయట పెట్టకూడదు. కానీ, నేను చెప్పదలచుకున్నా. కారణం, నేను చేసిన పనిని నాకంటే ఫాస్ట్ గా మీరు చేయగలరు. నాలాంటి వాళ్ళతో కాదు, అవసరమైతే పోలీసుల్తోనే చేయించగలరు. మీ పేరు సర్వనామం. మీరు’టచ్’ చేయని వృత్తంటూ లేదు.’ఛాలెంజ్’ ని ఎదురుకోవడమంటే మీకు మహోత్యాహం. ప్రస్తుతం మీరు అదర్శ విద్యాలయం రెక్టారు శామ్యూల్ రెడ్డి గారు వెల్ విషరూ, ఫండు, ఫిలాసఫర్, గైడూ” నవ్వాడు రొయ్యబాబు.
“నేనడిగింది నా వివరాలు కాదు, కష్టమర్ కెపాసిటి గురించి ఎంక్వైరీ చేశాకే నువ్వు పని మొదలెడతావని నాకు తెలుసు” నిర్లిప్తంగా అన్నాడు సర్వనామం.
“క్షమించాలి. కాస్త అత్యుత్సాహంతో ఎక్కువగా వాగాను. సరే, ఈ వివరాలన్నీ నేను రాబట్టింది ఓ సెక్యూరిటీ గార్డ్ నుంచి. ఆ మనిషే వెంకటస్వామికి పరమశివం గురించి హెచ్చరించింది.” అంటూ మొత్తం వివరాలన్నీ పూసగుచ్చాడు రొయ్యబాబు.
“గుడ్… వాళ్ళ మీద రెండు కళ్ళూ వేసి వుంచు. అవసరమైతే కొందరు ఎసిస్టెంట్లని కూడా పెట్టుకో. కానీ, ఒక్క క్షణం కూడా ఏమరకూడదు.” మరో బీడీ వెలిగించాడు సర్వనామం.
“అలాగే, కానీ ఒక్క మాట చెప్పొచ్చో లేదో తెలీదు. ఆ వివరం మీకు పనికొస్తుందో లేదో కూడా తెలీదు.” మరో పెగ్గు పోసుకొని అన్నాడు రొయ్యబాబు.
” అన్నీ చెప్పు. ఏది పనికొస్తుందో, ఎప్పుడు పనికొస్తుందో, నిగ్గు తేల్చుకోవాలి. ఆ పని నేను చూసుకుంటా” నిర్లిప్తంగా అన్నాడు సర్వనామం. కానీ అతని లోపల విపరీతమైన కుతూహలం.
“నవనీతం ఇంటి వెనకాల వైపు కాపురముంటున్న ఓ ముసలావిడ ఇంఫర్మేషన్ ప్రకారం ఇప్పుడు నవనీతం గర్భవతి” నెమ్మదిగా కుండ పగలకొట్టాడు రొయ్యబాబు.
ఇంకా వుంది…

గుర్తుకు రాని కధలు..!

రచన: ఉమ గోపరాజు

ఒక మాట..

గుర్తొచ్చిన కధలు అని ఎవరైనా రాసారో లేదో తెలియదు కాని, నాకు మాత్రం ఎప్పటివో కధలు, గుర్తున్నవి, తల తోక గుర్తులేనివి అన్నిటినీ కలిపి కలగాపులగం అయినా పనికొచ్చేదేదైనా ఉంటే చెప్పుకోవడంలో తప్పులేదని రాయాలనిపిస్తుంది. ఇహ పోతే, ఎథిక్స్ విషయానికి వచ్చినా, పెద్ద పెద్ద కవివరేణ్యులు, కూడా అక్కడో ఇక్కడో చూసి, చదివి రాసినవే కదా? అందరమూ, అమ్మ ఇచ్చిన అక్షరాలే అల్లుతూ రాసేవాళ్ళమే…
అయితే ఇ౦తకూ రాయట౦ అ౦టూ మొదలెట్టి౦ది, హ్యూస్టన్ లోనే , ఇదివరక౦తా రాయట౦ ’రాస్తున్నాను జనులార” అ౦టూ ఇ౦ట్లోనూ బయటా రాధ్ధా౦త౦ చేసినా, (అ౦టే రాద్ధా౦త౦ కాదనుకో౦డి, ఏదో ప్రాస బావు౦ది కదాని.. చిన్నప్పుడు మా బళ్ళో ప౦తులుగారు చెప్పారు, ప్రాస తప్పి మాట్లాడకురా పాచి పళ్ళ వెధవా అని.. అ౦టే అసలైతే ’పాసు నాయా*” అన్నారనుకో౦డి.., కాని మరీ అలా రాస్తే ఏ౦ బావు౦టు౦ది? కదా..!) అ౦చేత, తెలుగులోనే మాట్లాడి౦చిన మా హ్యూస్టన్ మితృల౦దరికీ, నమస్కరిస్తూ, (మళ్ళీ గొడవ పెట్టక౦డీ, అదేమిటి? మే౦ నేర్పలేద౦టావా, పుట్టినదాదిగా తెలుగులోనే కదా పెరిగావు పిల్లా, అ౦టే (అలా అనే వాళ్ళున్నారు, పెద్దవాళ్ళ౦దరూ, వాళ్ళ౦దరికి తొలి ద౦డ౦ అనుకోండి.. కాని, మధ్యలో అ౦గ్రేజీ గ్రేజి౦గ్ చేసి వెలగి౦చాము కదా..(అదేలె౦డి, మళ్ళీ అలా రాస్తే ఏ౦ బావు౦టు౦దీ.. ఆ( ఏమిటీ ఫరవాలేదా? తట్టుకు౦టారా, నా భాష ఎలా అన్నా? మరీ అ౦తలేసి మాటలు రాయమ౦టారా.. అదేన౦డీ ’వెలగబెట్టావులే మహా అన్నారు కదా, అప్పట్లో, అనే వాళ్ళే అన్నారు లె౦డి.. తట్టుకొ౦డి మరి, చన్నీళ్ళతో తలను!!) వాళ్ళ౦దరిలో కొ౦తమ౦ది లేరు ఇప్పుడు, కాని, ఆత్మలయితే జనన మరణాలకి అతీత౦ కదా!) అయితే ఇ౦తకీ ఏమిట౦టే, మాట్లాడితే, మాటల్లో, ఒక్క తెలుగు పద౦, ముప్పై తెలుగు కాని పదాలతో వాక్య౦ పూర్తయ్యేది, కాని ని౦చుని తెలుగులోనే మాట్లాడాలి, అని మన గురువు గారు శాయి గారు, రాజు గార్లూ వెన్నెల్లో తెలుగువెన్న అ౦దరికీ ప౦చారు కదా, అవన్నీ ఆరగి౦చాక, తెలుగు బుద్ది కుదిరి.. వ౦ట బట్టి, మొత్తానికి కాశ్మీరు ను౦డి కన్యాకుమారి వరకు, కాకినాడ ను౦డి కాలిఫోర్నియా వరకు, అ౦తకు ము౦దు, వెనకా, కొనా మొదలు, తెలుగు వాళ్ళ౦దరూ, తెలుగులోనే ఉద్ధరి౦చాలి అని ప్రతిన పూరిన వాళ్ళై, తెలుగన్న౦ తి౦టూ, తెలుగు కధ వి౦టూ, చదువుతూ వర్ధిల్లాలని, నాకొక ఊహ కలిగి౦ది. అ౦చేత, తెలుగు అప్పడాలు, వడియాలు కధలూ కాకరకాయలూ ద౦చేయాలని ఏదో కోరిక, (అసలైతే, కుతి, యావ లా౦టి పదాలు కూడా ఉన్నప్పటికీ, ఊహలు ఊయలలు కదా అని అ౦దమైన పదాలే వాడదామని, అలా అనేసుకున్నాను.. అన్నమాట! (అమ్మయ్య ఆపి౦ది.. మహాతల్లి, అనుకు౦టున్నారా? ఎక్కడ, నేనేదో ఓ మాదిరి రాద్దామని ప్రయత్న౦ చేస్తున్నాను కాని, అ౦త స్టేటస్ మనకెక్కడిదీ!) సరే మొత్తానికి కధలోకి వెళదాము! గబ గబా.. (ఎ౦దుక౦టే పాతకధను అ౦త పొడిగి౦చట౦ అనవసరమని అ౦టారేమోనని!)

“అనోరణీయా౦..”!
ఈ కధ పేరసలు ఇది కాదు. అడవిలో దయ్య౦ అని అ౦దామనుకున్నాను. కానీ మరీ దయ్య౦ పేరేమిటి శుభమా అని కధలు మొదలెడుతూ, అని రాజు గారు కసురుకు౦టే, అలామార్చాను, ఇ౦దాకే. ఇ౦తకీ ఆ కధ అసలు పేరు.., ఏదో ఒకటి, గుర్తుకు రావట్లేదు. ఏదయితేనే౦, కధ కధే కదా. కనుక చెప్ప దలచుకున్నది చెప్తాను. అయితే ఇదొక థియరీ లాగా ఉ౦ది కూడా, ఆలోచిస్తు౦టే. ఏ౦ థియరీ అ౦టే, సరిగ్గా గుర్తుకురావట్లేదు కాని ఏదో ఉ౦ది. అదేమిట౦టే ’నువ్వెలా ఇతరులు నీ గురి౦చి భావిస్తున్నారని అనుకు౦టావో, అలాగే అవుతావు సుమా’ అని, అలాటిదేదో…! ఆ!అదీ.. అది Theory Of Self Fulfilling Prophecy! కదా!
అనగా అనగా ఒక ఊళ్ళో ఒకడు ఉ౦డేవాడు. ఊళ్ళో ఒక్కడేమిటీ వ౦ద మ౦ది ఉ౦డొచ్చు, లేదా పది మ౦ది ఉన్నా ఉ౦డొచ్చు లేదా కోకొల్లలు౦డి ఉ౦డవచ్చు, ఇప్పుడు కాకున్నా,ఎప్పుడో ఒకప్పుడు. అసలు మన తెలుగు వాళ్ళామ౦తా తేటతెలుగు మాధుర్యాన్ని అనుభవిస్తూ, తెలుగిళ్ళకి వెళ్ళిపోతే, అ౦దరమూ ’ఈ ఊరూ, ఈ గాలీ “ అని పాడేసుకు౦టూ కొన్నాళ్ళక్కడా, కొన్నాళ్ళెక్కడో ఉన్నా, తెలుగు నేల౦తా అక్షరలక్షలు పలుకుతు౦ది.. మరే అదే ప్రాస అన్నా అ౦దులో శ్లేష అన్నా… కదా మరి! అక్షరాలు లక్షలకొద్దీ వాడుకోవడ౦, అక్షరాల కొద్దీ లక్షలు ఆ నేల పాడడ౦.. అదీ అలా అ౦దుకోవాలి శ్లేషార్థాలు. శభాష్! ఓహో వివరి౦చాలా? ఏ౦లేదబ్బాయ్ (ఎహె, అమ్మాయిలకి చెప్పాల్సిన పనేము౦ది? మనకు పుష్కళ౦గా తెలుసు అ౦తకు ము౦దే. ఓ సమానత్వాల౦టే, మనని మన౦ చులకన చేసుకోవడ౦, మన౦ మహోన్నతుల౦. అ౦తే. అమ్మవారి అ౦శ కదా. అయ్యవారు స౦గతా, సరే. !(అ౦టే ’కిసుక్కున నవ్వుకోడ౦” అమ్మాయిలూ! అది కూడా వాళ్ళ బ్ర౦హా౦డమైన బుర్రలకి అర్థ౦ కావాలని, విడమర్చాన౦తే!)!(’!’ మళ్ళీ!) ఇ౦తకీ నేల పాడి౦ది అ౦టే ప౦ట పొలాలు, ప్రజలూ అ౦దరూ పైరు పచ్చగా వర్ధిల్లాలనుకోవడ౦, మన తెలుగు స౦స్కృతి వర్ధిల్లడ౦, ఎలా అ౦టే విదేశీ స౦స్కృతి అ౦టే కేవల౦ ప౦ట్లామూ, చొక్కాలే కదా, అవి ఏ౦ ర౦గుర౦గులు౦టాయి, మన చీర కట్టూ, వల్లె వాటూ ము౦దు? అలా అని..ఇ౦కా, వస్తున్నా వస్తున్నా, ధరలు పలకడ౦ కూడా! కొత్త రె౦డువేల నోట్లతోనే లె౦డి! ఆ మైక్రో చిప్పు లేకు౦టే చెల్లదు కదా! అ౦టే చిన్న పె౦కు అని తెలుగులో అ౦టారు లె౦డి.
ఇ౦తకీ ఆ ఊళ్ళోవాడక్కడే ఉన్నాడు ఎక్కడికీ పోలేదు, కధలోనే ఉన్నాము, కాకరకాయల అ౦గట్లోకి రాలేది౦కా.. కొ౦చె౦ నిదాన౦ అవసర౦ స్మీ..!
అయితే ఆ కధలో వాడు, పెళ్ళా౦ గోల భరై౦చలేక, అడవికెళ్ళాడు, కనిపి౦చని దేవుడికి మొరపెట్టుకు౦టూ(ఆ( కధలో కూడా.. అబ్బబ్బ మీర౦తా మా ఎయిట్ సియి పిల్లల్లాగా మాట్లాడుతున్నారు. క్వయేట్ ప్లీజ్!) మొత్తానికి దేవుడికి, కాదు దేవతగారి పతిదేవుడికి! (అలాగే అనుకొ౦డి! పతిదేవుడేకదా, కాదు.., అక్కడ నొక్కి వక్కాణిస్తున్నది,”దేవత గారి’ వల్ల వచ్చి౦ది వారికి కూడా గొప్పతన౦! కదా మరి అమ్మాయిలూ?! అదిగో చూడ౦డి, ఆ పైనున్న వాళ్ళిద్దరూ చూస్తున్నారు, వీణ వాయిస్తూ, ఆ వాదన వి౦టూ, చిరునవ్వుతో!) మొత్తానికి వాళ్ళిద్దరికీ మొర పెట్టుకున్నాడు, ఎలా దీని బారిను౦డి తప్పిస్తావురా అని. అప్పుడు అమ్మవారు వీణ మీటడ౦ కొ౦చె౦ ఆపి, మధురమైన స్వన౦లో, వాడిని చూసుకో౦డి ఒకసారి, పాప౦ అని అర్థి౦చారు. (లేదులే ఆనతిచ్చారు. సరేనా?) ఆయనగారేమో జీ హుజూర్ అని, ఈజీ చెయిర్లో ను౦డి లేచి, క౦డువా సవరి౦చుకు౦టూ, ’ఒరే, ఏ౦ట్రా, ఏ౦కావల్రా?” అ౦టే, వాడు,” నేనేమని అనుకు౦టే అదే జరగాలి స్వామీ”అని వేడుకున్నాడు. అమ్మవారు, అలా చూసి, నవ్వి ఒకే అన్నారు. అప్పుడేమో అయ్యవారు అలాగే జరుగు గాక అని దీవి౦చి వెళ్ళారు.
వాడికి అది మొదలు ఏమనుకు౦టే అది జరుగుతూ ఉ౦ది. వాడి భార్య కూడా, కాస్త ఓరక౦ట గమనిస్తూ ఊరుకు౦ది. వాడిల్లు మేడ అయి౦ది, బ౦గార౦, వజ్రాలు, పీతా౦బరాలు, బి ఎమ్ డబ్ల్యూ (!.. డబ్ల్యూ!)! అయిదు వ౦దలూ, వెయ్యి నోట్లూ, కొల్లలు కొల్లలు, ఇలా కావల్సినవన్నీ కూర్చుకు౦టున్నాడు, కానీ మనసులో భయ౦. ఇన్‌కమ్ టాక్స్ వాళ్ళెక్కడ పట్టుకు౦టారో నని.. ఏమైనా అ౦టే పెళ్ళా౦ ఏమ౦టు౦దో ఏమోనని భయ౦, ఇలా భయపడుతూ ఉ౦డేవాడు.
ఒకనాడు వాడు ఇ౦ట్లో ఉ౦డగా, బాగా ఉరుములూ మెరుపులతో వర్ష౦ పడుతూ ఉ౦ది. చీకటిగా ఉ౦ది, పవర్ కట్ అయిన౦దువలన!”వాళ్ళావిడ ఎక్కడికెళ్ళి౦దసలు’, ఏమిటి? పక్కి౦ట్లో ఎవరి౦ట్లోనో శ్రావణ మాస౦ పేర౦టనికి వెళ్ళి౦ది కదా, మరచి పోయారా, ఉరుములూ మెరుపులూ శ్రావణమాస౦ అని? ఆ, ఏ కాలమైనా మన నోములూ వ్రతాలూ వర్ధిల్లుతూ మనల్ని ఉద్ధరిస్తూనే ఉ౦టాయి, అమెరికా , ఆస్ట్రేలియా ఏమిటి, అ౦తరిక్ష౦లో కూడా. అది అ౦తే. అ౦తరిక్ష౦లో కూడా వస్తాయి వర్షాలు కాకు౦టే ఉల్కల వర్షాలు.. ష్!
అయితే ఇల్లు పెద్దది కదా, డ్రైవ్ వే కూడా పెద్దదే, ఇ౦తలో ఒక నల్ల కారు ఇ౦టి ము౦దు ఆగట౦ చూసి, ఇన్‌కమ్ టాక్స్ వాళ్ళేమో కర్మ అనుకున్నాడు. ఇ౦తలో కారు పక్కగా, దూర౦ ను౦డి వస్తూ, తల ని౦డా కొ౦గు కప్పుకుని, భారీ పట్టు చీరలో, చేతిలో వాయినాల స౦చీతో వస్తున్న శాల్తీని, చీకట్లో చూసి, భార్య అని గుర్తి౦చలేదు వాడు. “అమ్మో, ఎవరా వచ్చేది? మని౦ట్లోకి కాదు కదా?” అనుకున్నాడు. ఆవిడ సరిగ్గా ఇ౦ట్లోకి రావడ౦ చూసి, ’అమ్మో! దెయ్యమైతే కాదు కదా?భూతమేమో” అనుకున్నాడు. అ౦తే అది దయ్య౦లా, భూత౦లా మారిపోయి౦ది. అది లోపలికి రావట౦, ఇన్‌కమ్ టాక్స్ వాళ్ళ రేడ్ జరగట౦, నిమిషంలో జరిగిపోయి౦ది.
అప్పటిను౦డీ ఇప్పటివరకూ వాడిని ఇన్‌కమ్ టాక్స్ భూత౦ పట్టుకునే ఉ౦ది..
’ఇద౦డి గురువుగారూ, ఇలా కధ అల్లేద్దామని” అన్నాను, కాకినాడలో కాజాల్లా౦టి తెలుగు కధలు చదువుతున్న రాజు గారితో, దూరవాణిలో. ’ఇ౦తకీ ఇద౦తా ఎ౦దుకు రాస్తున్నాన౦టే, మీరు నాకు అచ్చ౦గా తెలుగులోనే మాట్లాడమని, రాయమని చెప్పారు కదా,’ అని అ౦టూన్న నాతో “గిల్టీ ఆజ్ ఎక్యూస్డ్” అన్నారు, రాజు గారు.
ఇ౦కా, “ఇ౦తకూ అసలు స౦గతేమిట౦టే, వాడలా అనుకోకున్నా, అ౦దరినీ అలా౦టి శాల్తీలే పట్టుకుని ఉన్నాయి, ఇప్పటికీ..” అన్నారు గురువుగారు.
’అవునులె౦డి. రాజుగారూ, మీరు నిజ౦!ఆ వాక్య౦ అచ్చ౦ అలాగే వాడుకు౦టాను నా కధలో” అని దూరవాక్కు ముగి౦చాను.! అవును కదా, అ౦దరినీ అలా౦టి శాల్తీలే పట్టుకుని ఉన్నాయి అన్నమాట ఇ౦కా! !! మరే!
ఇ౦తలోనే, ’ఉన్నావా?’ అని అణువాణిలో స౦దేశ౦ పెడుతున్న శ్రీవారితో, ’ఇక్కడే ఉన్నాన౦డీ” అని మళ్ళీ నేలరేఖ లో పలికాను, అణువాణిలో అణువ౦తైనా ప్రాణ౦ మిగల్లేదని!
ఒకే బై!

ముఖపుస్తక పరిచయం

రచన: గిరిజారాణి కలవల

మూర్తి గారు సాయంత్రం ఇంట్లో అడుగు పెట్టగానే ఎదురుగా కనపడ్డ దృశ్యం.. ఆయనను నిశ్చేష్టుని చేసింది. ఆశ్చర్యంతో నోరు తెరిచేసారు. కలయో.. నిజమో.. తెలీని స్థితిలో.. తనకు తనే గట్టిగా గిల్లుకుని.. హా.. ఇది నిజ్జంగా నిజ్జమే.. అనుకుని, ఆ అయోమయంలోనే లోపలికి చిన్నగా వెళ్ళారు. అలాగే ఫ్రెష్ అయి, తానే కాఫీ పెట్టుకుని తాగుతూ.. ఇందాక హాలులో తాను చూసిన దృశ్యాన్ని తలుచుకున్నారు.
తన సతీమణి సరోజ.. కింద ఫ్లోర్ లో వుండే రమణి.. ఇద్దరూ సోఫాలో పక్కపక్కనే కూర్చుని టపటపా సెల్ఫీలు తీసుకుంటున్నారు. మూతులు బిగించి, సాగదీసి, ముడేసి, అబ్బో రకరకాలుగా సెల్ఫీ కర్రను అటు తిప్పి, ఇటు తిప్పీ.. ఫోజులెడుతున్నారు. టీపాయ్ మీద తాగేసిన కూల్ డ్రింకుల గ్లాసులు, తిన్న ప్లేట్లు వున్నాయి. ఆ కబుర్ల జోరు ప్రవాహంలా సాగుతోంది. ఇవన్నీ మూర్తిగారికి ప్రపంచంలో ఎనిమిదో వింతలా అనిపించింది.
ఔను.. మరి… ఉప్పునిప్పులా వుండే వీరిద్దరూ పాలునీళ్ళలా కలసి ఇలా వుండడం ఆశ్చర్యమేగా మరి. నాలుగేళ్ల క్రితం ఈ అపార్ట్మెంట్ లోకి తమ ఇద్దరి కుటుంబాలు ఇంచుమించు ఒకేసారి గృహప్రవేశం చేసుకున్నాయి. తన క్రింద ఫ్లోర్ లో రావుగారు, భార్య రమణి, వారిద్దరి పిల్లలు వుంటారు. తమ పిల్లలు, వారి పిల్లలు ఇంచుమించు ఒకే వయసు వారు. ఒకే స్కూల్లో చదువుతున్నారు. ఇళ్లలో చేరిన కొత్తల్లో తమ రెండు కుటుంబాలు స్నేహంగానే వుండేవి. పిల్లలు నలుగురూ కలిసి ఆడుకోవడం, చేసుకున్న పిండివంటలు ఇచ్చిపుచ్చుకోవడాలూ, కలిసి పిక్నిక్కులూ, అబ్బో భలే జోరుగా సాగేవి. అలా ఓ ఏడాది పాటు జరిగాక ఉన్నట్టుండి ఇద్దరి ఆడవాళ్ళ మధ్య చిన్న చిన్న విషయాలలో తేడాలు రావడం మొదలయి, సర్దుకుపోలేక, భయంకరమైన గొడవలు రావడం ప్రారంభమయ్యాయి. వాటి ఫలితం పిల్లల మీద, మగవారిద్దరి మధ్య కూడా పడింది. ఆ ఇంటి మీద కాకి ఈ ఇంటి మీద పడడం ఆగిపోయింది. కూరగాయల బండి మీద కూరలు కొనడం పోటీ నుండి, శ్రావణమాసం పేరంటం పోటీవరకూ సాగేది. పిల్లల చదువులు, ఆటలు వంటి వాటి మీద కూడా ఒకరిని మించి మరొకరు వుండాలని పిల్లల మీద ఒత్తిడి తీసుకురావడం మొదలెట్టేరు. ఓ కుటుంబం సెలవలలో యూరప్ ట్రిప్ వెడితే.. వెంటనే రెండో కుటుంబం అమెరికా ట్రిప్ వెళ్ళాల్సిందే. ఒకరు ఇంటికి ఓ కొత్త వస్తువు కొన్నారని తెలీగానే అవసరం వున్నా లేకపోయినా మరొకరు కొనాల్సిందే. తను, మూర్తి గారు ఆడవాళ్ళిద్దరికీ తెలీకుండా మోర్నింగ్ వాకింగ్ లో కలిసినప్పుడు చెప్పుకుని ఎప్పటికైనా వీళ్లు మారకపోతారా అని ఒకరినొకరు ఓదార్చుకునే వారం.
ఇన్నాళ్ళకి ఆ మంచి రోజు వచ్చిందని ఆనందంతో తబ్బిబ్బు అవుతూ.. మూర్తిగారికి ఫోన్ చేసేసి విషయం చెప్పేసి, విని ఆయనింకా షాక్ లోనుండి తేరుకోకుండానే, ఆ ఆనందాన్ని ఆదివారం మందుపార్టీలో పంచేసుకుందామని అనేసుకున్నారప్పుడే.
కాసేపటికి, రమణి వెళ్లిపోయాక సరోజ లోపలికి రాగానే.. ఏమీ తెలీనట్టు పేపరు చదువుతూ, అసలు విషయం ఆవిడే చెపుతుందికదా అని దొంగచూపులు చూడసాగారు రావుగారు. అనుకున్నట్టుగానే.. సరోజ వచ్చి చటుక్కున పేపరు లాగేసి అదేంటీ.. రమణిని పలకరించకుండా లోపలికి వచ్చేసారు.. ఏమనుకుంటుందో అని కూడా లేదు మీకు..”అనేసరికి ఏం సమాధానం చెప్పాలో కూడా తోచలేదు పాపం రావుగారికి.”అదికాదు.. సరోజా… మీరేదో ఫోటోల హడావిడిలో వున్నారు కదా.. డిస్ట్రబ్ చెయ్యడమెందుకని.. లోపలకి వచ్చేసా..”అన్నారు ఆయన. ”ఓసారి హలో.. అంటే మీ సొమ్మేం పోయింది”అని మూతి తిప్పుకుంటూ వంటింటిలోకి వెళ్లింది.
రావుగారికి మాత్రం ఈ సూర్యకాంతం, ఛాయాదేవి కి సఖ్యత ఎలా కుదిరిందన్న విషయం బోధపడక తల బద్దలు కొట్టకున్నారు. తను కూడా బంగాళదుంపలకి తొక్కు తీసే నెపంతో చిన్నగా వంటింటిలోకి చేరి భార్యతో మాటలు కలపసాగారు. అన్ని కబుర్లు చెపుతోంది కానీ అసలు సంగతి బయటకి రాలేదు. వంటయిపోగానే గిన్నెలు టేబుల్ మీదకి చేర్చేసి, భోజనాలకి కూర్చున్నారు. ఇక లాభం లేదు.. ఆవిడ చెప్పేట్లులేదు.. తనే అడుగుదామనుకునేసరికి భార్యామణి ఒక చేత్తో వడ్డన, మరో చేత్తో ఫోన్ లో ఫేస్బుక్ మొదలెట్టింది. అలాంటి పరిస్థితిలో ఏదడిగినా ఆవిడ దగ్గర నుండి జవాబు రాదని తెలిసి ఆయన మౌనంగా తినడం మొదలెట్టారు.
ఫోన్ చూసుకుంటున్న శ్రీమతి ముఖారవిందం వెలిగిపోతోండం చూసి ఆగలేక అడిగేసారాయన ‘ఏమిటి సంగతీ’ అని. దానికి జవాబుగా ఆవిడ ఫోను చూపించింది. ఇందాక వీళ్లు ఇద్దరూ తీసుకున్న ఫోటోలు ఇద్దరి పేర్లూ టాగ్ చేసుకుని ఫేస్బుక్ లో పెట్టారు… వాటికి వచ్చే కామెంట్లు, లైకులు వందల సంఖ్యలో వచ్చేసి వున్నాయి. అవి చూసుకునే కాబోలు మురిసిపోతోంది.”సరే కానీ.. మీ ఇద్దరికీ పడదుకదా… ఇప్పుడిలా ఇద్దరూ ఒక్కటై పోవడమేమిటి… ఈ ఫోటోలు ఏమిటీ… మిమ్మల్ని మెచ్చుకుంటూ ఇన్ని కామెంట్లు రావడమేమిటీ… నాకేమీ అర్థం కావడం లేదే…”అని వెర్రిమొహం వేసుకుని అడిగారాయన.
దానికి ఆవిడిచ్చిన సమాథానానికి బుర్ర గిర్రున తిరిగింది. అదేంటంటే…. ఇన్నాళ్లూ వీళ్లు ఎలా కలుస్తారా అని తను, రావుగారు ఎదురుచూస్తూవుంటే… ఈ ఇద్దరినీ కలిపింది ఆ జుకర్ బర్గ్ మహాశయుడని తెలిసి హాశ్చర్యంతో నోరు తెరిచాడు..
ఇంతకీ ఆ కథనం ఏంటంటే…. సదరు ఫేస్బుక్ లో మణి అనే పేరుతో తన శ్రీమతీ, రోజా అనే పేరుతో రావుగారి శ్రీమతీ, ఏదో గ్రూప్ లో పరిచయమయి, గాఢ స్నేహితురాళ్ళయిపోయారట. వాళ్ళ ఫోటోలు ఎక్కడా పెట్టుకోక పోవడంతోనూ. ..పేర్లు కూడా పూర్తిగా లేకపోవడంతోనూ… ఒకరికొకరు ఎవరో తెలీకుండానే… ప్రాణ స్నేహితురాళ్ళయిపోయారట. అలా చాటింగ్ లు చేసుకుంటూ.. కుంటూ.. ఈరోజు కలుసుకుందాం అనుకని ఇంటి అడ్రస్ లు చెప్పుకునేసరికి ఎవరో తెలిసిందట. బోలెడంత ఆశ్చర్యపోయి, అబ్బురపడిపోయి , పాత గొడవలు అసలు తలుచుకోకుండా.. కొత్తగా ఫ్రెండ్స్ అయినట్లుగా… కలుసుకున్నామని చెప్పింది. ఈ కలుసుకోవడం వల్లే ఫోటోలు తీసి ఫేస్బుక్ లో పెట్టుకుంటే మాకు బోలెడు కామెంట్లు ఎలా వస్తున్నాయో చూడండి…. అంటూ ఆవిడ కామెంట్లు లెక్కపెట్టుకోవడంలో మునిగిపోయింది.
ఆశ్చర్యం నుండి తేరుకున్న మూర్తిగారు తనలో తనే”ముఖాముఖాలు చూడడానికి కూడా ఇష్టపడని వీరిద్దరినీ ముఖపుస్తకం ఎంత చిత్రంగా కలిపింది. తను, రావుగారు ఎన్ని ప్రయత్నాలు చేసినా కుదరనిది.. ఈ ఫేస్బుక్ వల్ల అయింది. ఇలాగే ముఖపరిచయంలేని వారెందరినో.. కలుపుతోంది.. ఒకానొకచోట స్పర్థలతో విడతీస్తోంది.. ముఖపుస్తకమా!.. నీకు జోహారు. నువ్వు ఏదైనా చేయగలవు”అనుకుని రావుగారితో ఈ సంతోషాన్ని ముస్తఫా… ముస్తఫా.. అనుకుంటూ ఫోనులో పంచుకున్నారు.

ట్రాన్స్ జెండర్ ….

రచన: శ్రీకాంత గుమ్ములూరి

మార్కెట్లో కూరలూ పళ్ళూ కొన్నాక ఆటోలో ఇంటికి తిరుగుముఖం పట్టాము నేనూ, రాణీ, వాళ్ళ అమ్మమ్మతో. రెడ్ సిగ్నల్ రావడంతో నాలుగు రోడ్ల కూడలి దగ్గర ఆటో ఆగింది. ఇంతలో ఒక ట్రాన్స్ జెండర్ ఆటో దగ్గరికి వచ్చి చప్పట్లు చరుస్తూ చెయ్యి చాపింది.
మొగ లక్షణాలు మొహంలో కొట్టొచ్చినట్లు కనిపిస్తున్నాయి. గాడీగా, పెద్ద పువ్వులున్న పసుపు పచ్చటి చీర కట్టుకుంది. మొహాన పెద్ద స్టిక్కర్ బొట్టు, పెదాలకి లిప్ స్టిక్ , చేతుల నిండా గాజులూ, తలా నిండా పువ్వులూ.
రాణీ కాళ్ళదగ్గరున్న బరువైన సంచీలోంచి ఒక బాదామీ మామిడిపండు తీసి దాని చేతిలో పెట్టింది. ఆమె రాణీ తలమీద చెయ్యి పెట్టి,” పిల్లా పాపలతో చల్లగా వుండు” అని దీవించి , “అరే సంతోష్ ! అజా పోరా ! ఆమ్ ఖా ” అంటూ పక్కనే మట్టిలో ఆడుకుంటున్న చిన్న కుర్రాడి చెయ్యి పట్టి లేవదీసి పేవ్మెంట్ మీద కూచోబెట్టి, నోటితో తొక్క ఊడదీసి, పండు వాడి మూతికి అందించింది.
రాణీ అమ్మమ్మ నిశ్చేష్టురాలై, “అదేం పనే? ఓ రెండు రూపాయలు పారేస్తే సరిపోయేదిగా !” అంది.
“అమ్మమ్మా!! ఎందుకు పారెయ్యాలి? ఒక పండు ఇస్తే నేం? ఇంటికి వచ్చిన ఆంటీలకి నువ్వు మాత్రం పళ్ళు ఇవ్వవూ బొట్టు పెట్టి?” అంది రాణీ.
“అంటే పునిస్త్రీలకీ, నపుంసకులకీ తేడా లేదూ? ”
“అయితే నపుంసకులకి మామిడి పండు తినే అర్హత లేదా? వాళ్ళ జన్మా మనిషి జన్మేగా ?”
“సరే, నీతో వాదన నాకనవసరం.”
“నాతో వాదన కాదు. నీకు తోటి మానవుడి గురించి గ్రాహ్యం అవసరం అమ్మమ్మా. పురాతన భావాలూ, జాతి, లింగ విభేదాలూ పక్కకి పెట్టి, కాస్త సహృదయంతో ఆలోచించాలి మరి” అంటూ లెక్చర్ మూడ్ లోకి వెళ్ళిపోయింది రాణీ.
ఎందుకసలు పాపం వాళ్ళని అడుక్కునే వాళ్ళు, ఇతరులని భయపెట్టి డబ్బు దోచుకునే దుష్టులు, చరిత్ర హీనులు అంటూ ఇలాంటి కళంకాలన్నీ ఆపాదించి చిన్న చూపు చూడ్డం? వాళ్ళు చెయ్యని నేరానికి, దేవుడు వాళ్ళ కటువంటి జన్మ నిచ్చినందుకు సమాజమే కాకుండా స్వంత తల్లితండ్రుల చేత కూడా వెలి వెయ్యబడి, ఎంత నికృష్టమైన జీవితానికి గురి అవుతారో అంచనా వెయ్యగలమా?
అనాధ బతుకు. ఆకలి ఎలాంటి పనైనా చేయిస్తుంది. ముష్టెత్తుకోడం, దొంగతనం, సెక్స్ వర్కర్ల లా పనిచెయ్యడం. సమాజంలో స్థానం లేనివాళ్లు మరి ఏ విధంగా బతగ్గలరు? చదువు సంధ్యలూ, బతుకుతెరువు కోసం పనులూ, వాళ్ళ కోసం కాదని మొహాన రాసి పెట్టి ఉందిగా. అన్ని క్షేత్రాల్లోనూ వంచితులే . దానికి కారణం మనమే మారని సమాజం! దేశం పురోగతి కోసం అందరం పాటుపడాలని వ్యాఖ్యానిస్తాం. కానీ మన భావవైఖరి ఎంత అధోగతిలో వుందో ఎవ్వరం పట్టించుకోము.
కళ్ళకి కనబడితే అసహ్యించుకుంటాం., తిరస్కారంతో వాళ్ళని తప్పించుకోడానికి తలుపులు మూసేస్తాం, , వాళ్ళ అవయవాలను గురించి అవహేళన చేస్తాం,. లేదంటే మనవాళ్ళెవరికీ అటువంటి జన్మ వొద్దు కనక పెళ్లికూతుర్లకీ, గర్భిణీ స్త్రీలకీ వాళ్ళ చేత దిష్టి తీయిచడానికి పిలుస్తాం. అసలు వాళ్ళ మనసేమిటి, దిన దినమూ ఎలాంటి అవమానాలకు గురి అవుతున్నారు అని ఆలోచించగలిగే మానవత్వాన్ని మనలో పెంచుకున్నామా? మార్పు ముందు మనం తెచ్చుకుని మన చుట్టూ వుండే వాళ్లలో కూడా తేవడానికి ప్రయత్నించాలి.
నేనూ రాణీ మాటలతో ఏకీభవిస్తూ, నాకున్న పరిజ్ఞానంతో చెప్పడం మొదలు పెట్టాను.
అసలు మన పురాణ ఇతి హాసాలలో నపుంసకులకు గౌరవనీయమైన స్థానం లేకపోలేదు. ఒకానొక వాల్మీకేతర రామాయణంలో ఉన్న ఒక కథ ఏమిటంటే శ్రీరాముడు పదునాలుగేళ్ళ వనవాసానికి వెళ్తున్న సమయాన అయోధ్యా ప్రజ ఆయనపై గల అనురాగంతో దుఃఖితులై ఆయన వెంట అడవులదాకా అనుసరించారు. అది గమనించిన శ్రీరాముడు వారందరినీ సమాయత్త పరిచి, అయోధ్యావాసులైన స్త్రీ పురుషులందరూ దుఃఖాన్ని విడనాడి, వెనుదిరిగి తమ నివాస స్థానములకు పోవలసిందని అర్ధించి, సీతా,లక్ష్మణసమేతుడై తన కార్యసిద్ధికి వెళ్ళిపోతాడు. పదునాల్గు సంవత్సరముల తర్వాత అయోధ్యకు వెనుదిరిగి వచ్చి, మళ్ళీ అదే అడవిలో ప్రవేశించినపుడు స్త్రీ పురుష జాతికి చెందని, అయోధ్యావాసులైన హిజ్రాలు ఆ స్థలం నుంచి కదలక అక్కడే ఉండిపోవడం గమనించి, తన తప్పిదాన్ని గ్రహించి, భావోద్రేకుడైన శ్రీరాముడు వారికి వివాహం, శిశుజన్మ సంబంధమైన శుభ కార్యాలలో అందరినీ ఆశీర్వదించగల ఉన్నతస్థానం వారికి కలిగేట్లుగా వరాన్ని ప్రసాదించాడు. అప్పటి నుంచీ, వారు ఈ సంఘటనను ఉద్ఘాటిస్తూ, పెళ్లిళ్లలో పాడుతూ, దీవించటం పరిపాటి.
మహాభారతంలో అర్జునుడు కూడా అజ్ఞాతవాసంలో, బృహన్నలగా, నపుంసక ధారణను పొంది వివాహాది శుభ కార్యాలలో పాల్గొన్నాడని వింటాం.
కానీ నేడు మాత్రం మన సమాజంలో వాళ్ళు అత్యంత హీనదశలో ఉన్నారు.
“నిజానికి 2014 వ సంవత్సరంలో సుప్రీం కోర్టు స్త్రీ పురుష లింగాలతో పాటు నపుంసక లింగాన్ని మూడవ లింగంగా గుర్తించడం భారత సంవిధాన శాసనంలో గర్వించదగ్గ విషయం. అయినా సమాజం మాత్రం వాళ్లకి సంఘంలో సమాన స్థానాన్ని ఇవ్వడానికి బదులు అంటరానితనాన్ని సంఘ బహిష్కరణని ఇంకా అమలు పరుస్తూనే వుంది. 2011 జనాభా లెక్కల ప్రకారం మన దేశంలో సుమారుగా 500,000 మంది ట్రాన్స్ జెండర్స్ ఉన్నట్లు తీర్మానించారు. అంత పెద్ద సంఖ్యలో వున్నా వారిని మైనారిటీ గ్రూపుగా అంగీకరించి, వారి కనీస హక్కులు వాళ్లకి దక్కేటట్లు చెయ్యడానికి వెనకాడుతున్నాం.
కలకత్తాకు చెందిన మానవీ బంధోపాధ్యాయ అనే ట్రాన్స్ జెండర్ మహిళ పరిస్థితులను ఎదిరించి, ఉన్నత విద్యల నభ్యసించి, ఉపాధ్యాయ వృత్తిని చేపట్టి, కృష్ణగోర్ ఉమన్స్ కాలేజీకి ప్రిన్సిపాల్ పదవిని సంపాదించింది. ‘కష్టపడితే ఎవరైనా, దేన్నైనా సాధించ వచ్చు’ అనే సత్యాన్ని నిరూపించి, ప్రధానాధ్యాపకురాలి పదవిని పొందగలిగిన మొట్టమొదటి ట్రాన్స్ జెండర్ మహిళ !
కానీ, సహకారం, సహృదయత లేని సహచరుల మధ్య నెగ్గుకు రావడం చాలా కష్టం. కొందరు ఆమెను సమర్ధించినా, మరి కొందరు సహోపాధ్యాయులూ , విద్యార్థులూ ఆమెకు ప్రతికూలంగా ప్రవర్తించి, స్ట్రైకులూ, ఘెరావులూ సృష్టించి, ఆమెను తీరని మనస్తాపానికి గురి చేశారు. ఇవన్నీ తట్టుకోలేని ఆమె రెండు సంవత్సరాల లోపునే పదవీవిరమణ చెయ్యవలసి వచ్చింది.
అంత స్ఫూర్తిదాయకంగా ఎదిగిన ఆమెను సమాజం కూకటి వేళ్ళతో తొలగించివేసింది . ఎంత దైన్య పరిస్థితి !
మానవత్వంతో కొందరు లీడర్షిప్ క్వాలిటీస్ వున్నవాళ్లు సమాజంలో అందరికీ ట్రాన్స్ జెండర్స్ గురించి అవేర్నెస్ తేవాలనీ, వాళ్ళ సంఘానికి ఒక స్థానాన్ని ఏర్పరచాలనీ పాటుపడుతున్న వాళ్ళూ వున్నారు. ఈ మధ్యనే ‘టైమ్స్ అఫ్ ఇండియా’ లో చదివాను. 73 ఏళ్ళ మంగళ అహిర్ అనే మహిళ ‘డాన్సింగ్ క్వీన్స్’ అనే ఒక ప్రొఫెషనల్ ట్రాన్స్ జెండర్ డాన్సింగ్ ట్రూప్ ని తయారు చేసింది. వాళ్ళు తమ నాట్యప్రతిభ ద్వారా సమాజంలో సమాన హక్కులు అర్ధించడానికి, తమ సంఘాన్ని పటిష్టం చేసుకోడానికి ధన సముపార్జనకీ సర్వ ప్రయత్నాలూ చేస్తున్నారు. వారికి తమ అంగీకారాన్ని, సమర్ధతనీ తెలుపుతూ ఎల్. జీ . బీ . టీ . సెక్షన్ వారందరూ కూడా పూర్తి మద్దతు నిచ్చారు.
ఒకసారేం జరిగిందంటే , వారి నాట్య ప్రదర్శనని చూసిన తర్వాత ఒక దంపతుల జంట తమ కృతజ్ఞతను తెలుపుతూ సోషల్ ఆక్టీవిస్ట్ అయిన, మంగళా ఆహిర్ పాదాలను తాకి ధన్యవాదాలు చెప్పారు. నాట్య నిష్ణాతురాలైన ఆమెకు తెలిసిందేమంటే వాళ్ళూ తనలాగానే ట్రాన్స్ జెండర్ బిడ్డకి తల్లి తండ్రులు. అదే ట్రూపులో నాట్యంలో పాల్గొన్న తమ కొడుకు లింగత్వంతో ఏవిధంగా వ్యవహరించాలో సతమతమవుతున్న సమయాన “డాన్సింగ్ క్వీన్స్ ” గురించి విని, వారిని కలిసి, వారి ప్రోత్సాహం ద్వారా తమ బిడ్డకు కూడా ఒక అస్తిత్వాన్ని కలిగించ గలిగే అదృష్టాన్ని పొందినవారు.
2009 లో, అభినా అహిర్ ద్వారా స్థాపించబడిన ఈ సంస్థ ద్వారా వీళ్ళు ఒక దశాబ్ద కాలం నుంచీ నాట్యప్రదర్శనాలు ఇస్తున్నారు. నాట్య మాధ్యమంతో సమాజంలో ట్రాన్స్ జెండర్స్ కి సమాన స్థాయి కలిగించడం వారి ముఖ్యోద్దేశం. పలు ప్రదర్శనల ద్వారా, సమాజం , బంధు మిత్రుల నుంచీ వెలివేయబడ్డ ట్రాన్స్ జెండర్స్ యొక్క మంచి చెడ్డల కోసం అత్యంత కృషి చేస్తున్నారు. వారి స్థితి గతులను, వారు ఎదుర్కొనే కష్ట నష్టాలనూ అందరి గ్రహింపుకీ తెస్తున్నారు. ఫామిలీ సపోర్ట్ ఎంత అవసరమో నొక్కి వక్కాణిస్తున్నారు.
ఈ సంస్థను స్థాపించక ముందు ఈ డాన్సింగ్ క్వీన్స్ , రహదారులలో అడుక్కునో, వేశ్యావృత్తితోనో తమ జీవనం సాగించేవారు. మరి కొందరు బార్ డాన్సర్లుగా వుండి, పెళ్లిళ్లలోనూ , పండగ ఉత్సవాలలోనూ నాట్యం చేసేవారు. అదే మనసులో పెట్టుకుని , అవహేళన చేస్తూ, సమాజం వారిని చిన్న చూపు చూస్తుంది. నిజానికి ప్రదర్శనను తిలకించే వారు పాతభావాలను పక్కకి పెట్టి, ట్రాన్స్ జెండర్స్ కి అంటగట్టబడిన స్టిగ్మాను మర్చిపోయి, వారి లింగత్వాన్ని, పూర్వ జీవితాన్ని గమనించకుండా వారిని నాట్య ప్రదర్శకులుగా మాత్రమే ఎంపిక చెయ్యగలిగిన నాడు వారి బతుక్కొక పరమార్ధం ఏర్పడినట్లు భావించవచ్చు. తోటి మానవునిగా మనమూ వారి ఉనికిని గ్రహించి, మనలో ఒకరిగా పరిగణించి, లింగ విభేదాలను మరచి సహానుభూతితో చేయూతనందించడం మన కర్తవ్యంగా భావించడం ఎంతైనా అవసరం.” అంటూ ముగించాను.
రాణీ మళ్ళీ అంది , “మనకి సిగ్నల్ దగ్గర కనబడిన ఆమె ఏం చేసింది ? తనకి దొరికిన చిన్న సంతోషాన్ని తాను అనుభవించకుండా, అది దొరకని చిన్ని సంతోష్ నోటికి అందించింది. తనకి దొరకని సంతోషాన్ని ఆ చిన్నవాడిని సంతోష పెట్టడం ద్వారా పొందుతూ మనకంటే తానే ఉన్నత స్థాయిలో ఉన్నదని నిరూపించుకుంది.”
రాణీ మాటలలో సత్యం ఆమెను సిగ్గుపడేలా చేసింది.
నిజమే ! బూజు పట్టిన పాత భావాలున్న వాళ్ళందరూ ఆలోచించాల్సిన విషయమేగా మరి !!!

దూరపు బంధువులు

రచన: మణికుమారి గోవిందరాజుల

చలనం లేకుండా కూర్చొని వున్నాడు కేశవరావు. యెదురుగుండా భార్య వసుధ యెటువంటి బాధా లేకుండా ప్రశాంతంగా పడుకుని వుంది. వచ్చిన బంధువులందరూ అతనికి వోదార్పు మాటలు చెబుతున్నారు.
“యెంత అదృష్ణవంతురాలు! మాట్లాడుతూ మాట్లాడుతూనే అలా పక్కకి వొరిగిపోయిందట. సుమంగళిగా దాటిపోయింది. చాలా కొద్దిమందికి మాత్రమే ఇలాంటి చావు దొరుకుతుంది.”
“ సాయంత్రం కలిసింది. చీకటి పడ్డదాకా మాట్లాడుకున్నాము. భోజనాలయ్యాక కూడా కాసేపు వాకిట్లో మెట్లమీద కూర్చుంది వసుధక్క. ఇక తొమ్మిది దాటుతోంది పడుకుంటాను అని లోపలికి వెళ్ళి గంటన్నా కాకుండా కేశవరావుగారి కేకలకు లోపలికి వెళ్ళి చూసేసరికి అంతా అయిపోయింది” అని పక్క ఇంట్లో అద్దెకు వుంటున్న జ్యోతికి చెబుతుంటేనే కళ్ళల్లో నీళ్ళు తిరుగుతున్నాయి
“ హార్ట్ అటాక్ అట కదా? ”యెవరో అడిగారు. .
“అవును డాక్టర్ చూసి చెప్పాడు. మాసివ్ అటాక్ అట”
యేది యేమైనా పోయిన ఆమె హాయిగా దాటిపోయింది. ఇపుడు కేశవరావుగారి పరిస్థితి యేంటో పాపం. యెలా తట్టుకోగలుగుతారో? పోట్లాడుకున్నా మాట్లాడుకున్నా ఒకరికొకరు”
“యేమి ఆమె పోతే నేను వుండలేనా? ” మనసులో అనుకున్నాడు కేశవరావు.
“యేంటో? మనం ఇంతమందిమి ఇన్నిరకాలుగా బాధపడుతున్నాము. అతని కంట్లోనుండి ఒక్క చుక్క నీరు, నోట్లోనుండి ఒక్క మాటా రావడం లేదు.”
“నువు మరీను వదినా! మగవాళ్ళు బాధను, ప్రేమను ఎక్స్ ప్రెస్స్ చేయలేరు. అయినా ఆడవాళ్ళు యేడ్చినట్లు మగవాళ్ళు యేడుస్తారా యేంటి? ”
“ఆ రెండూ యేమో కాని మగాళ్ళు కోపాన్ని, చిరాకుని మటుకు వెంటనే పెళ్ళాల మీద చూపిస్తారు. . అది మాత్రం వాళ్ళ హక్కు” యెవరో చాలా కోపంగా అంటున్నారు
“అవునా? నిజంగానేనా? నిజమేనేమో! అందుకేనేమో పోట్లాడుకుంటూనే నలభై యేళ్ళ సంసార జీవితం గడిపారు తామిద్దరూ”
“చీకటి పడకముందే కార్యక్రమం కానిచ్చేద్దాము అన్నయ్యా ! జరిగిపోయినదానికి మనం యేమీ చేయలేం. పద పద” తమ్ముడు హరి వచ్చి చెప్పాడు.
యాంత్రికంగా బ్రాహ్మలు చెప్పినట్లుగా చేయసాగాడు కేశవరావు.
– – – – – –
కేశవరావు, వసుధలది పెద్దలు కుదిర్చిన వివాహం. కేశవరావు చదువుకునే రోజుల్లోనే క్లాస్మేట్ వసంత అనే అమ్మాయిని ప్రేమించాడు. పెళ్ళి చేసుకుందామనుకునే లోపే తండ్రి కుటుంబం మంచిదని, వుద్యోగం చేసే పిల్ల కట్నంతో సహా వస్తుందని వసుధ సంబంధం కుదిర్చేసాడు. ఆ కట్నంతో పెద్ద కూతురి పెళ్ళి చేసాడు. ఆర్ధిక ఇబ్బందుల కారణంగా డిగ్రీ పూర్తవుతూనే కేశవరావు గుమాస్తా వుద్యోగంలో చేరాల్సి వచ్చింది. అది ఒక అసంతృప్తి కాగా, ప్రేమించిన అమ్మాయిని పెళ్ళి చేసుకునే వీలు లేకుండా కట్నం ఆశ చూపి వసుధను తనకు అంటగట్టారనే కోపం ఇంకొకటి. కేశవరావు తండ్రి కొడుకు పెళ్ళికొచ్చిన కట్నంతో కూతురు పెళ్ళి చేసి ఊపిరి పీల్చుకున్నాడు. కాని తండ్రికి యెదురు చెప్పలేక తప్పనిసరిగా చేసుకున్న పెళ్ళితో కేశవరావు సంతోషంగా యేమి లేడు. అసలే కోపిష్టి అయిన కేశవరావుకి అసంతృప్తి తోడై అదంతా యెవరిమీద చూపెట్టాలో తెలీక అన్నిటికి భార్య కారణం అని భార్య మీద చూపెట్టేవాడు. దానికి తోడు మగవాడినన్న అహంకారం ఒకటి. ముగ్గురన్నదమ్ముల మధ్య గారాబంగా పెరిగిన వసుధకి ఆత్మాభిమానం యెక్కువే. భర్త అహంకారాన్ని తట్టుకోవడం కష్టం అయింది. అంతే కాకుండా ఒక్క పని ముట్టుకోని ముగ్గురాడపడుచులు. తనకసలు తెలీదు ఆడపడుచులు పని చెయ్యకూడదని. తనొక్కతే అయినా కూడా యెన్నడు కూర్చుని చేయించుకోలేదు. తనకు కూర్చోబుద్ది కూడా అయ్యేది కాదు. కాని అత్తగారింటికి వచ్చేసరికి పూర్తి వ్యతిరేకంగా వుంది. అత్తగారు చెడ్డదేమి కాదు కాని ఆవిడకేంటంటే కూతుళ్ళు ఇంటి ఆడపడుచులు కాబట్టి కూతుళ్ళు పని చేయకూడదు. మగపిల్లలు వంశోద్ధారకులు. వాళ్ళెందుకు చేస్తారు? ఇక తను అత్తగారేనాయే? ఈ విధంగా ఇంట్లో వున్న తొమ్మిదిమంది సభ్యుల్లో యెనిమిది మంది ఖాళీగా కూర్చుంటే తనొక్కతి వాళ్ళందరికీ చేయడం చాల అవమానంగా అనిపించేది. మామగారికేమి పట్టదు. కోడలు ఉద్యోగం చేస్తే చాలు. కనీసం ఆఫీసునుండొచేసరికైన కూడా యే పని చేయకుండా అలాగే కూర్చునేవాళ్ళు. ఆఫీసు పని చేసొచ్చి యెంతో అలసిపోయేది. కొత్తగా పెళ్ళి అయిన మధురిమలు పంచుకోకుండానే పోట్లాటలు మొదలయ్యాయి. తన తల్లి మాట భార్య వినలేదనే కోపంతో యేకాంతంలో వుండగా వూసులు చెప్పుకునే వేళ వూహించని విధంగా దాడికి దిగేవాడు. ఆ రకంగా కొత్త కాపురం కలహాల కాపురంగానే సాగింది.
– – – – – –
“ అన్నయ్యా! యేమనుకోకురా. . మళ్ళీ కర్మల టైంకి వస్తాము. సౌమ్య పురిటికి వచ్చింది. ఇవాళో రేపో అన్నట్లుగా వుంది. ఒక్కడివి యెలా చేసుకుంటావో యేమిటో. అలాగని మేముండే వీలు లేదు. బాధ్యతలు మాకు ఇంకా పూర్తికాలేదు. ఒంటరివాడివి నువ్వే మా దగ్గరికి వచ్చి వుండరాదూ. అందరం ఒక్కచోటే వుంటాం” తమ్ముడు మాధవ అడిగాడు.
తలవూపి వూరుకున్నాడు కేశవ. . అటూ ఇటూగా తమ్ముళ్ళు మాధవ, హరి, చెళ్ళెళ్ళు పార్వతి, సంధ్య, అరుణ చెప్పేసి వెళ్ళిపోయారు”. భార్య వున్నప్పుడు యెంతో ఆత్మీయులుగా అనిపించారు వీరంతా కూడా. కాని వీరిలో ఇప్పుడు ఆ ఆత్మీయత కనపడటంలేదేమిటో విచిత్రంగా?” అనుకున్నాడు కేశవ . చుట్టూ చూసాడు యెవ్వరూ కనపడలేదు. అందరు వెళ్ళినట్లున్నారు తనకోసం యెవ్వరూ ఆగలేదేంటో. యెక్కడినుండో భార్య అరుపులు వినపడుతున్నట్లుగానే వున్నాయి. భార్య పోతే యెవరూ కూడా బాధపడరా? తనకు కన్నీళ్ళు రావడం లేదు సరే అలాగని హమ్మయ్య పీడా పోయిందిలే అని కూడా అనుకోలేకపోతున్నాడు యెందుకు? గుండెల్లో యేదో భారంగా వుందెందుకో?
ఒకసారి స్నేహితుడి భార్య చనిపోతే ఇద్దరు వెళ్ళారు . చనిపోయిన భార్యను పట్టుకుని విపరీతంగా దుఃఖిస్తున్నాడు అతను. ఆమెతో గడిపిన రోజులన్నీ తల్చుకుని తల్చుకుని యేడుస్తున్నాడు. కాసేపు వుండి ఇంటికొచ్చాక స్నేహితుడిని హేళన చేయడం ప్రారంభించాడు కేశవ.
“అయినా వాడేంటి? ఆడవాళ్ళలా అలా యేడుస్తాడు? నాకు చాలా ఆశ్చర్యంగా వుంది. అసలు భార్య చస్తే యేడ్చే మగవాణ్ణి వీడినే చూసాను. మగవాడు ఆడంగి వెధవలా యేడుస్తుంటే చూట్టానికి అసహ్యంగా వుంది”
ఇన్నేళ్ళు కాపురం చేసిన భార్య చనిపోతే ఆ మాత్రం బాధ వుండదా? అయినా అందరూ మీలా వుంటారా యేంటి? భార్య యెపుడు పోతుందా అని చూసేవాళ్ళు మీరు”.
“అవునే ! నువు పోతే నాకు హాయి. నేను మటుకు ఛస్తే యేడవను. హమ్మయ్య అని నీళ్ళొదులుతాను. కాదు కాదు యే ఆస్పత్రికో ఇచ్చేస్తాను. . కనీసం వాళ్ళకన్నా వుపయోగపడతావు.
“నిజమే మీకే మాత్రం వుపయోగపడలేదు కదా? నేనిచ్చిన కట్నంతో మీ పెద్ద చెల్లి పెళ్ళి చేసారు. ఆఫీసులో నేను తీసుకున్న లోనుతో మీ రెండో చెల్లి పెళ్ళి, పురుళ్ళు, పుణ్యాలు కానిచ్చారు. మూడో చెల్లి పెళ్ళికి చేసిన అప్పు మొన్న మొన్నటి దాకా తీరుస్తూనే వున్నాము. ముగ్గురు తమ్ముళ్ళను ప్రయోజకులని చేయడానికి నా జీతమూ, జీవితమూ సరిపోయింది. ఇక మీకైతే అన్నిరకాల ఆకళ్ళు తీర్చాను. . ఆఖరికి మీ అమ్మ వుచ్ఛ, నీచాలన్ని యెత్తిపోసాను. యే సందర్భంలో మీకుపయోగపడలేదో చెప్పండి? ఆఖరికి నా తమ్ముళ్ళు నా చెళ్ళెళ్ళు అంటూ నాకు పిల్లలు పుట్టకుండా చేసారు. ఉద్యోగంలో మీకంటే యెక్కడ యెదిగిపోతానో అని యే పరీక్షలూ రాయనివ్వలేదు.” దుఃఖంతో గొంతు పూడుకు పోయింది వసుధకు.
“మరొక్కమాట మాట్లాడావంటే నాలుక చీరేస్తాను. . యెవడికొసం చేస్తావ్? ”
“ఛీ! చదువూ సంస్కారం వున్నవాళ్ళు మాట్లాడే మాటలేనా? భార్యనెలా గౌరవించాలో మీకు తెలీకపోగా యెవరన్నా గౌరవిస్తుంటే అది మీకు హేళన.”
“ఆ నిన్ను పెళ్ళి చేసుకున్నాకే నేను చదువూ సంస్కారం అన్నీ మర్చిపోయాను. ఛీ!” విసురుగా బయటకెళ్ళిపోయాడు .
– – – – – –
తెల్లారింది.
“యేమే! నా మొహాన కాఫీ నీళ్ళేమన్నా పోసేదుందా? నీ గోలే నీది కాని నా గురించిన ఆలోచన వుందా? కాఫీ తాగితే కాని యే పనీ మొదలు పెట్టలేను”
పనిమనిషి రాలేదని సణుక్కుంటూ వాకిలి వూడుస్తున్న వసుధకు సర్రున మండింది. “నేను పోతే మీకు హాయి అంటూంటారుగా? నేను లేననుకుని కాఫీ పెట్టుకుని తాగండి. వీలైతే నా మొహాన కూడా పోయండి.”
“ ఎదురుగుండా దిష్టి బొమ్మలా కనబడుతుంటే లేవని యెలా అనుకుంటాను? వచ్చి కాఫీ ఇవ్వు” కోపంగా అరిచాడు.
సణుక్కుంటూనే వచ్చి కాఫీ ఇచ్చింది. “నేను కాఫీ ఇస్తే కాని మీకు తెల్లారదు. నన్ను తిట్టంది మీకు పొద్దు గడవదు. మగవాడినన్న అహంకారం మీకు ఒళ్ళంతా వుంది”
“వెనకటికి ఓ ముసల్ది నా కోడి కూయకపోతే తెల్లారదు అనుకుందట. అలా వుంది నువు చెప్పేది. ఆ మాత్రం కాఫీ నేనూ పెట్టుకోగలను. కానీ కార్యేషు దాసీ అని మన పెద్దలు చెప్పారు. నువు దాసీ దానివి. చెప్పింది చచ్చినట్లు చెయ్యాలి” హాయిగా కాఫీ తాగుతూ చెప్పాడు.
“అసలు మిమ్మల్ని కాదు మీకు అస్సలు పని చెప్పకుండా పెంచిన మీ అమ్మననాలి”
“మా అమ్మ పేరెత్తావంటే వూర్కోను”
అది అలా అనంతంగా సాగుతూనే వుంటుంది. యెక్కడికో వెళ్ళి ఒపికలు తగ్గాక ఆగుతాయి మొహం కడుక్కుని లోపలికి వస్తూనే కాఫీ రడీగా వుండాలి తనకి. తనకే కాదు తన చెల్లెళ్ళకి కూడా. అయిదు నిమిషాలు లేట్ అయినా వీరంగం ఆడేవారు తాము. ఇక తన చెల్లెలు చేతికి కాఫీ ఇవ్వలేదని తనకంటే పదిహేనేళ్ళు పెద్దదైన వదిన మీద అరుస్తుంటే కూడదని యెన్నడూ వారించక పోగా చెల్లెళ్ళతో కలిసి భార్యను హేళన చేసేవాడు. పడక్కుర్చీలో కూర్చుని కళ్లు మూసుకున్న కేశవకి అన్నీ గుర్తొస్తున్నాయి.
– – – – – –
“అయ్యా కాఫీ!” పనమ్మాయి మంగ మాటతో కళ్ళు తెరిచాడు కేశవ. కాఫీ తీసుకుంటూండగా ఫోన్ రింగయింది. మంగ ఫోన్ తెచ్చి ఇచ్చింది. చూస్తే తమ్ముడు మాధవ.
“యేంట్రా? మాధవా? ”
“అన్నయ్యా! మరి వదినకి కార్యక్రమాలవి చేయడానికి బ్రాహ్మలను మాట్లాడాలి కదా?” నాకేమో రావడనికి అవదు. …”
“చూద్దాం లేరా!” ఫోన్ మధ్యలోనే కట్ చేసి మళ్ళీ కళ్ళు మూసుకున్నాడు.
“నా వాళ్ళు అనుకుంటున్న వీరెవరూ కూడా మనకు పెద్దతనంలో అక్కరకు రారు. మనకంటూ మన పిల్లలు వుండాలి. ఆర్ధిక ఇబ్బందులు ప్రతి ఇంట్లో వుండేవే. దానికోసం పిల్లల్ని కనడం మానేస్తారా యేంటీ? ఇదెక్కడి వింత? నేనొప్పుకోను”
“నువు ఒప్పుకునేదేమిటి? నేను నిర్ణయించుకున్నాను. ఇప్పుడు మనం పిల్లల్ని కని మన స్వార్ధం మనం చూసుకుంటే నా బాధ్యతలు యెలా తీర్చగలను? నీ జీతం నా జీతం కలిపితేనే బొటా బొటిగా సరిపోతుంది. ఇక పిల్లలుంటే యెంత ఖర్చు? ”
“ఖర్చు అని పిల్లలు వద్దనుకుంటారా? వున్నదాన్లోనే సర్దుకుందాం. మనం అన్నీ ఆర్చుకుని తీర్చుకునే వేళకు పెంచడనికి మనకు ఓపిక వుండొద్దా? వయసు మళ్ళీ వెనక్కి వస్తుందా? ”
“అదంతా నాకు తెలీదు. ప్రస్తుతం పిల్లలు వద్దు. నువు అబార్శన్ చేయించుకుంటున్నావు. అంతే!” దగ్గరికి వచ్చి బ్రతిమాలుతున్న భార్యను ఒక్క తోపు తోసాడు.
“ అమ్మాఆఆఆఅ!!!!!” కిందపడుతూనే కడుపు పట్టుకుని పెద్దగా కేక పెట్టింది వసుధ.
వులిక్కిపడి పడక్కుర్చీలోనుండి లేచాడు కేశవ. కిందపడ్డప్పుడు తగిలిన దెబ్బతో తాను కోరుకున్నట్లు అబార్శన్ అవడమే కాకుండా శాశ్వతంగా మాతృత్వానికి దూరమైంది వసుధ. కళ్ళనుండి నీళ్ళు ధారగా కారుతున్నాయి కేశవకి.
అది జరిగాక వసుధ యెంతో కృంగిపోయింది. కానీ తానేం చేసాడు?
మంచం మీద ముడుచుకుని పడుకుని కుళ్ళి కుళ్ళి యేడుస్తున్న వసుధ దగ్గరికి వెళ్ళాడు కేశవ. ”యేడ్చింది చాల్లే! చేసిందంతా చేసి ఇప్పుడు యేడ్పులెందుకు? హాయిగా నేను చెప్పగానే ఒప్పుకున్నట్లయితే ఈ విధంగా జరిగేది కాదు కదా? లే! లేచి వంట సంగతి చూడు”గట్టిగా అరిచాడు కేశవ.
“మీరెంతన్నా అరవండి. నేనిప్పుడు లేవలేను. అబార్శన్ అంటే బాలింతతనంతో సమానం. ప్రేమ, గౌరవాలు యెటూ లేవు. మానవత్వం లేని మనుషులు. కాస్తంతన్న జాలి కూడా లేదు. నిన్న నీళ్ళన్నీ మోస్తుంటే చూస్తూ కూర్చున్నారు మీ చెళ్ళెళ్ళు. నా వల్ల కాదు ఇప్పుడు లేవడం . యేం చేసుకుంటారో చేసుకోండి. పస్తులే వుంటారో, వంటే చేసుకుంటారో!”
చివరికి ఆ రోజు యేమి జరిగింది? భార్య ఒక్క చేత్తో చేసే పనిని తామంతా కలిసినా కూడా గందరగోళంగా చేసారు. మొత్తం మీద అన్నం తినేసరికి నాలుగయింది. అపుడైన పడుకున్న మనిషిని లేపి అన్నం పెట్టారా అంటే అదీ లేదు. యెంత జాలి లేని మనుషులు తాము?
– – – – – –
ఒక్కొక్క విషయం గుర్తొస్తున్న కొద్దీ క్రుంగిపోతున్నాడు కేశవ. ఆ తర్వాత వసుధ ఆరోగ్యం చాలా పాడయింది. అయినా కూడా తాము యేమి పట్టించుకోలేదు. యెప్పుడు ఆస్పత్రికి వెళ్ళేదో యెప్పుడు వచ్చేదో. . ఇల్లు, ఇంట్లో చాకిరీ కాలం గడిచిపోయింది. తమ్ముళ్ళు కూడా వుద్యోగాల్లో సెటిల్ అయి, పెళ్ళిళ్ళు చేసుకుని, యెవరి కాపురాలు వాళ్ళు యేర్పాటు చేసుకున్నారు. వాళ్ళల్లో వచ్చిన, వస్తున్న మార్పులను తాను కూడా గమనిస్తూనే వున్నా ఒప్పుకోటానికి తన ఇగో అడ్డం వచ్చేది. తల్లితండ్రి మనవల, మనవరాళ్ళ పెళ్ళిళ్ళు చూసి హాయిగా కాలం చేసారు.
పంపకాలప్పుడు “అన్నయ్యా మేమే నీ పిల్లలం. తండ్రిలా మా బాగోగులు కనుక్కుని మాకు అన్ని వేళలా అండగా వున్నావు. నువు మా దగ్గరే వుండాలి” అన్న తమ్ముళ్ళ మాటలకి పొంగిపోయి తనకంటూ యేమీ లేకుండా చేసుకున్నాడు. ఫలితం తాతల కాలంనాటినుండి వుంటున్న ఇంట్లో తనకంటూ వాటా లేకపోయేసరికి ఇల్లు వదిలి వేయాల్సి వచ్చింది. యెపుడో వుద్యోగంలో చేరిన కొత్తల్లో అందరూ కడుతున్నారని తనతో గొడవపడి వూరికి దూరంగా ఐదు వందల గజాల స్థలం కొన్నది వసుధ. తమ్ముళ్ళ చదువులకు దాన్ని కూడా అమ్ముదామన్నాడు తాను. కానీ వసుధ ససేమిరా వొప్పుకోలేదు. ఆ విషయంగా తామిద్దరి మధ్యా కొన్ని సంవత్సరాలు గొడవ జరిగింది. ఇల్లు వదలాల్సిన పరిస్థితి వచ్చినపుడు ఆ స్థలమే ఆదుకుంది. రిటైర్మెంట్ డబ్బులతో అందులో రెండు గదుల వాటాలు రెండు కట్టి ఒకటి అద్దెకిచ్చి ఒకదాన్లో తాముంటున్నారు. ఆ తర్వాత చిన్నగా రాకపోకలు తగ్గిపోయాయి. తనతో యెంత పోట్లాడినా పిల్లలంటే చాలా ప్రేమ వసుధకి. . అందులో తన మన అన్న భేధం వుండేది కాదు. అందర్నీ ఒకేరకంగా చూసుకునేది. . ఆ మమకారంతో పిల్లలు ఫోన్లు చేయటం లేదనీ, వూళ్ళోకొచ్చినపుడు కూడా రాకుండా వెళ్తున్నారని బాధపడుతుండేది. కాని తను అరిచి నోరు మూయించేవాడు.
వసుధ పోయినరోజు సంగతి గుర్తొచ్చింది. పాత ఇంటి పక్కింటావిడ ఫోన్ చేస్తే మాట్లాడి పెట్టిన వసుధ మొహం చిన్నబోయి వుండడం చూసి అడిగాడు యేంటి సంగతి అని. .
“మాధవ కూతురు సౌమ్య పురిటికి వచ్చిందట. నిన్న సీమంతం చేసారట. మనం కనపడక పోయేసరికి యెందుకు రాలేదా అని అడిగితే దూరంగా వున్నారని పిలవలేదని చెప్పారట . కాని అసలు సంగతి అది కాదు నీకు పిల్లలు లేరు. పురుడొచ్చే సమయంలో నువ్వెందుకని మనల్ని పిలవలేదట . నిండు నెలలతో పూర్ణ గర్భిణి సౌమ్య చాల అందంగా వుందట. సీమంతం సంగతి దేముడెరుగు అసలు కడుపుతో వున్న సంగతే మనకు తెలీదు . పెళ్ళయ్యాక మనం దాన్నసలు చూడనే లేదాయె.” పిల్లల సంగతి వస్తే చాలు వసుధకు కళ్ళల్లో నీళ్ళు తిరుగుతాయి.
నిజమే సౌమ్య చాలా అందంగా వుంటుంది. నిదానంగా కుదురుగా వుండే సౌమ్య అంటే అందరికీ ముద్దే. . వసుధకైతే మరీను. సౌమ్య పుట్టినపుడు మాధవ అత్తగారివాళ్ళకు యేవో ఇబ్బందులొస్తే తమ దగ్గరికే తీసుకొచ్చి పురుడు పోసారు. అప్పటినుండి మూదో నెల వెళ్ళేముందు వాళ్ళ ఇంటికి వెళ్ళేవరకు దాన్ని తన చేతుల్లోనే పెంచింది మరి.
“యేమండీ ! నేనేమన్నా అంటే మీకు కోపం. కానీ ఒక్కసారి ఆలోచించండి. నా తమ్ముళ్ళే నా పిల్లలు అన్నారు. . కాని మీ పిల్లలనుకున్న వాళ్ళేమి చేస్తున్నారో చూడండి. మనం తప్ప అందరూ వచ్చారట. మీరంత కాని వాళ్ళెందుకయారో ? కుటుంబాన్ని వదులుకోమని, బాధ్యతలనుండి దూరం అవమని నేనెన్నడు చెప్పలేదు. మన బాధ్యతలని మనం సక్రమంగా నెరవేర్చాము. మరి వీళ్ళేమి చేస్తున్నారు? వీళ్ళకోసమా? ప్రతి స్త్రీ కలలు కనే మాతృత్వానికి నన్ను దూరం చేసారు? వీళ్ళకోసమా? మన దాంపత్య జీవితమంతా కలహాలతోనే గడిపారు? మొగుడు గౌరవం ఇవ్వకపోతే దారిన పోయే కుక్క కూడా ఒసే అంటుందట. నా జీవితంలో ఆనందం లేకుండా చేసారు కదండీ? పెద్దమ్మా నాకది కావాలి . పెద్దమ్మా నాకిది కావాలి . పెద్దమ్మా యే సంగతైనా నీకే మొదలు చెప్పాలనిపిస్తుంది. అంటూ నా వెనకాల తిరిగిన దానికి పెద్దమ్మా నీకో మనవడో మనవరాలో పుట్టబోతున్నారు అని చెప్పాలనిపించలేదా? అక్కా తల్లిలాగా పురుడు పోసావు . నాకు మా అమ్మ తర్వాత నువ్వే అన్న మీ మరదలికి కూడ అనిపించలేదా? అక్కా నీ చేతుల్లో పుట్టిన పిల్ల తల్లి కాబోతున్నదని? లేక నాకు పిల్లలు లేరు గొడ్రాలు కేమి చెప్పేది అనుకున్నారా? మీ తమ్ముడు హరి కొడుక్కి సుస్తీ చేసి హాస్పిటల్లో చేర్పిస్తే నాకు భయం అని కన్నతల్లి ఇంట్లో హాయిగా పడుకుంటే తెల్లవార్లూ వాడిని కంట్లో రెప్పలా చూసుకుని మళ్ళీ ఇంటికొచ్చి ఇంత చాకిరీ చేస్తున్నపుడు గుర్తు రాలేదా నేను గొడ్రాలునని? నీ మాటైతే చక్కగా వింటారు. నువ్వంటే ఇష్టం పిల్లలందరికీ అని పిల్ల మూకనంతా నా మీద పడేసి సినిమాలు, షికార్లు తిరిగినపుడు తెలీదా నేను గొడ్రాలునని? నా బంగారం తాకట్టు పెట్టి, అఫీసులో లోన్లు తీసుకుని వాళ్ళ పిల్లల ఫీజులు కట్తించుకున్నప్పుడు మాత్రం మీరు మమ్మల్ని తల్లిదండ్రులలాగా చూసుకుంటున్నారు అన్న వాళ్ళకు ఆ తలిదండ్రులు ఇంకా బ్రతికే వున్నారని గుర్తులేదా? అల్లుడి వుద్యోగం పోయింది నువిచ్చావని తెలిస్తే అభిమానపడుతుంది అని నా పేరు చెప్పకుండా యెన్ని సంవత్సరములు అత్తయ్య డబ్బులు తీసుకెళ్ళి కూతురుకిచ్చారు? మనవాళ్ళు అన్న ప్రేమతోనే కదా అవన్నీ చేస్తాం? మీరు కట్టిన తాళికి కట్టుబడి కట్టు బానిసలాగా చాకిరీ చేసాను. ప్రేమ ఇస్తే ప్రేమిస్తారంటారు. . మరి మరి నాకేమి ఇచ్చారు మనోవ్యధ తప్ప? నేనేమి చేసానని నన్ను ఇంతగా ద్వేషించారు? మీరు ప్రేమించిన అమ్మాయిని పెళ్ళిచేసుకోలేక పోయారని మీ అసహాయత, కోపం. కట్నం ఆశ పెట్టి నన్నిచ్చి పెళ్ళి చేసారని మీ నాన్న మీద చూపలేక నా మీద కోపం. మీకున్న కోపానికి యే విధంగా కూడా నేను బాధ్యురాల్ని కాదు. అయినా అంత కోపాన్ని నా మీద చూపించి మీ జీవితాన్ని కూడా అశాంతి పాలు చేసుకున్నారు. మిమ్మల్ని చూస్తే జాలేస్తుందండీ. నా వాళ్ళు అంటూ మన జీవితమంతా వాళ్ళకు ధార పోయించారు. ఇప్పుడేమి జరిగింది. అందుకే నేను అంతగా చెప్పాను మన పిల్లలంటూ వుండాలని. ఒక్క సంగతి దేవుణ్ణి ప్రార్ధించుకోండి. నాకన్నా ముందు మీరే పోవాలని. గద్దరిదాన్ని యెలాగన్నా బ్రతగ్గలను. మీకే కష్టమంతాను. ఒకవేళ నాకేమన్నా అయ్యి నేనే ముందు పోతే మీరు శ్రమపడకండి. మీరన్నట్లు హాస్పిటల్ కే ఇచ్చేయండి. బతికున్నప్పుడు సరిగా చూడకపోయినా పోయాక కర్మలు బాగా చేయాలనే నమ్మకం మీకున్నా నాకేమాత్రం నమ్మకాల్లేవు. . నేనడిగిన ప్రశ్నలకి ఒక్కదానికన్నా సమాధానం చెప్పగలిగిన రోజున, మీరనుకుంటున్న ఆత్మీయులు మిమ్మల్ని తీసుకెళ్ళి ఒక వారం రోజులు ఉంచుకున్నప్పుడు, అయ్యో ఇన్నాళ్ళు నాతో కాపురం చేసింది. నా కష్టసుఖాల్లో పాలు పంచుకుంది అని మీరు మనః స్పూర్తిగా అనుకుని నాకోసం ఒక కన్నీటి చుక్క విదిల్చిన రోజు చాలు నా ఆత్మ శాంతిస్తుంది. అంతకంటే మీరేమి చేసినా జాగ్రత్త మిమ్మల్ని దయ్యమై పీక్కు తింటాను” నవ్వింది వసుధ.
“యేంటో యేదో మాట్లాడేస్తున్నాను. ఒక్కసారిగా మనసంతా వికలమై పోయిందండీ. మనుషులు ఇలా యెలా మారిపోతారు? కాలం గడుస్తున్న కొద్దీ ముందున్నంత వుండదు. కానీ మరీ ఇలా కరివేపాకులా తీసేస్తారా? మనం యేమడిగాము? మణులూ మాణిక్యాలు అడిగామా? లేక ఇక్కడికొచ్చి మనకు సేవ చేయమన్నామ? ఒక ఫోన్ కాల్. ఒక ఆత్మీయమైన పిలుపు. మీకు మేమున్నాము అని ఒక ధైర్యము ఇవే కదా మనం ఆశించేది? ”మాట్లాడి మాట్లాడీ అలసిపోయిన వసుధ మొహం కడుక్కొచ్చి సోఫాలో కూర్చుని టీవీ ఆన్ చేసింది.
“యేంటీ! మనం దూరం వున్నాం కాబట్టి దూరపు బంధువులయ్యమని పిలవలేదా? బాగుందండీ మీకొచ్చిన బిరుదు. మెళ్ళో వేసుకుని వూరేగండి” పకపకా నవ్వింది వసుధ . నవ్వుతూనే అలా పక్కకి ఒరిగిపోయింది
“వసుధా!! గట్టిగా పిలుస్తూ లేచాడు కేశవ. తప్పు సవరించుకునే అవకాశం లేకుండా తిరిగిరాని లోకాలకు వెళ్ళిన భార్య మీద కొత్తగా కలిన ప్రేమో లేక మారిన తనవాళ్ళ మనస్తత్వాలను కొత్తగ్గా గమనించడం వల్ల గుండే పగిలిందో ఆకాశం చిల్లు పడ్డట్లుగా గుండెల్లో భారమంతా పోయేట్లుగా వెక్కి వెక్కి యేడవసాగాడు కేశవ.

ఆక్సిడెంట్‌ నేర్పిన పాఠం

రచన: ఝాన్సీరాణి.కె

టైం చూశాను.. 8:35 ఫర్వాలేదు.. ఇంకొక్క పది నిముషాల్లో రెండు బస్సున్నాయి. 5 నిముషాల తేడాతో కరెక్ట్ టైంకి ఆఫీసులో వుండవచ్చు అనుకుంది.  బాక్సుల్లో సర్దగా మిగిలినవి ఒక ప్లేట్‌లో తెచ్చుకున్నవి భవాని డైనింగ్‌ టేబుల్‌ దగ్గర కుర్చీలాగి కూర్చుని తినసాగింది. హడావిడిగా ఆ కొన్ని నిముషాలయినా కాళ్ళకు రెస్ట్‌ అనుకుంది. ‘ఈ రోజుల్లో ఉద్యోగం చేస్తున్న ఆడవాళ్ళందరికి ఈ వత్తిడి  తప్పదు. కొంతమందికి భర్తలు కూడా సాయం చేస్తారు.’ అలాసాగి పోతున్నాయి భవాని ఆలోచనలు.

‘భవానీ మీ బాస్‌ని 17 నుంచి 23 దాకా ఒక వారం  సెలవు కావాలని అడుగు. మా భాస్కరం మామయ్య 75వ పుట్టిన రోజుకి ఏవో పూజలు, హోమములు చేయిస్తున్నామని మామయ్య కొడుకు కిరణ్‌ ఫోన్‌ చేశాడు,’ అన్నాడు శ్రీధర్‌.

ఏమనాలో తోచలేదు భవానికి. భవాని పని చేస్తున్నది ఒక ప్రైవేట్‌ కంపెనీలో. కంపెనీ చాలా పెద్దది పేరున్న కంపెనీ. వాళ్ళకు ఒక ఆరు బ్రాంచీలున్నాయి. సెలవు దొరకడం చాలా కష్టం. ఇంకో ఇరవై రోజులలో బాలన్స్‌ షీట్‌ వర్క్‌ ప్రారంభవుతుంది. భవానీది ఇంపార్టెంట్‌ రోల్‌. అన్ని బ్రాంచీ డాటా కలెక్ట్‌ చేయడం, కావాల్సిన ఫార్మ్స్‌ అన్నీ తయారు చేయడం మొదలైనవన్నీ తన బాధ్యతే.

“ఏమిటి? మాట్లాడవు” అన్నాడు శ్రీధర్‌.

“అప్పటికి వీవుతుందో కాదో బాన్స్‌షీట్‌ వర్క్‌ వుంటుంది కదా” అంది భవాని.

“ఈ ఆఫీసులో పనులెప్పుడూ వుండేవే. ఈ అరుదైన కార్యక్రమం మాటిమాటికి రాదు కదా. అయినా అంత అవసరమైతే ఉద్యోగం మాని పడేయ్‌. నీ టాలెంట్‌కి బోలెడు ఉద్యోగాలస్తాయి. మా బంధువులు అందరూ వస్తున్న ఫంక్షన్‌ మనం తప్పనిసరిగా వెళ్ళాల్సిందే” అన్నాడు శ్రీధర్‌.

ఎంత దారుణంగా మాట్లాడుతున్నాడు శ్రీధర్‌. పదేళ్ళ ఎక్స్‌పీరియన్స్‌ వుంది తనకి. రేపోమాపో మేనేజరయ్యే అవకాశాలున్నాయి. ఆఫీసులో వర్క్‌ కల్చర్‌ బాగుంది. జీతం ఠంచనుగా 2వ తారీఖున  అక్కౌంట్‌లో పడిపోతుంది. ప్రయివేట్‌ రంగంలో మంచి పేరుంది తమ కంపెనీకి. అటువంటి కంపెనీని వదలి వేరే వుద్యోగం చూసుకోవాలా?’ భర్త కన్నార్పకుండా చూస్తూ వుండటంతో “పోనీ మొదటి రోజు, ఆఖరి రోజు సెవు పెడతాను మిగతా రోజు సాయంత్రం వెళ్దాం అంది” నెమ్మదిగా.

“భవానీ నాకేదైనా ఎక్కువసార్లు చెప్పడం అలవాటులేదని తెలుసు. నీవు సెలవు పెడుతున్నావు అంతే” అని బయటికి వెళ్ళిపోయాడు శ్రీధర్‌.

అతనికి కోపం తెప్పించినందుకు తలుపు తాళం పెట్టడం డ్యూటీ కూడా తనకే పడిందన్న మాట అనుకుని వుసూరుమంటూ తాళం చెవి తీసుకుంది భవాని.

శ్రీధర్‌ మంచివాడే, భార్యా పిల్లలను బాగా చూసుకుంటాడు. ఇంట్లో తన మాట నెగ్గాలి అంతే. ఎలాగోలా తంటాలు పడి ఆఫీసుకు   చేరుకుంది భవాని. ఆ రోజు బాస్‌ మీటింగ్‌ పెట్టాడు. పది రోజుల తర్వాత ప్రారంభించాల్సిన ప్రాజెక్ట్‌ గురించి, దాని తర్వాత చేయాల్సిన బాలన్స్‌ షీట్‌ వర్క్‌ గురించి 2 గంటలు మీటింగ్‌. తర్వాత ఊపిరి సలపనంత పని. ఇక లీవు గురించి ఆలోచించడానికి కూడా కుదరలేదు భవానికి. తర్వాత రోజు బాస్‌ బ్రాంచ్‌ విజిట్స్‌కి వెళ్ళాడు.

ఆ రోజు సాయంత్రం భవాని వచ్చేసరికి పిల్లలు వచ్చి వున్నారు. చైతన్య 6వ క్లాసు తేజ 4వ క్లాసు. పిల్లలిద్దరు సాయంత్రం స్నాక్స్‌ తిన్నాక కార్టూన్‌ నెట్‌ వర్క్‌ చూస్తున్నారు. సాయంత్రం పని ప్రారంభించింది భవాని. వేడి వేడి కాఫీ త్రాగి ఓపిక తెచ్చుకుని గంట దాటింది. శ్రీధర్‌ ఇంకా రాలేదు. 7 కాగానే పిల్లలు టీ.వీ. ఆఫ్‌ చేసి   రూంలో కూర్చుని హోంవర్క్‌ చేసుకుని చదువుకుంటారు. 6:30 కల్లా శ్రీధర్‌ వచ్చేస్తాడు. రోజు భవాని వచ్చేసరికి 7:30 దాటుతుంది. కానీ ఆ రోజు బస్‌ వెంటనే దొరకడం, కూరలు తేవాల్సిన పనిలేక పోవడంతో తొందరగా వచ్చింది. ‘ఆఫీస్‌లో లేటయిందా? ఎవరైనా కలిసారా?’ దారిలో బండి ఆగిపోయిందా?’ శ్రీధర్‌ చెల్లెలు గీత దగ్గరికి వెళ్ళాడా?’ అలా సాగుతున్నాయి భవాని ఆలోచను. కుక్కర్‌ పెడదామని లేచింది ఇంతలో మొబైల్‌ రింగ్‌ అయింది. శ్రీధర్‌ దగ్గరి నుంచి కాల్‌.

‘భవానీ! గీతకి ఆక్సిడెంట్‌ అయిందని ప్రసాద్‌ ఫోన్‌ చేశాడు. నేను హాస్పిటల్‌కి వచ్చాను” అన్నాడు శ్రీధర్‌

“గీత ఎలా ఉంది?’ ఏ హాస్పిటల్‌” అడిగింది భవాని.

“కరుణ నర్సింగ్‌ హోమ్. నీవు మాకందరికి వంట చేసి టేబుల్‌ మీద సర్దేసి, రాత్రికి ఇక్కడ ఉండేలా రా’ అన్నాడు  శ్రీధర్‌. గబగబ వంట చేసి అన్ని టేబుల్‌ మీద సర్ది, తను తిని, రాత్రికి కావల్సినవి తీసుకుని, పిల్లలకు అన్నీ ఎక్కడ ఉన్నా యో చెప్పి, ఇంటి గురించి జాగ్రత్తలు చెప్పి బయుదేరింది భవాని.

నర్సింగ్‌ హోమ్ ముందు ఆటో దిగేసరికి శ్రీధర్‌ ఎదురొచ్చాడు.

“గీత ఎలావుంది?” అడిగింది భవాని.

“ఇందాకే మెలకువ వచ్చి మాట్లాడింది” అన్నాడు శ్రీధర్‌.

‘పెద్ద దెబ్బలా?’ అంది గీత.

“స్కూటరిస్టు కొట్టేయడంతో డివైడర్‌ మీద పడ్డది. దాంతో తల దగ్గర దెబ్బ తగిలింది. 5 కుట్లు పడ్డాయి. అనస్తీషియా ఇచ్చారు. మగత ఇప్పడే వీడి మాట్లాడింది” అన్నాడు శ్రీధర్‌ బాస్కెట్‌ అందుకుని ముందుకు నడుస్తూ.

రూంలో మంచం మీద పడుకుని వుంది గీత. పక్కన బెంచ్‌ మీద చాణక్య డీలాపడి కూర్చున్నాడు తల్లిని చూస్తూ. ప్రసాద్‌ మంచం ప్రక్కన స్టూల్‌ మీద కూర్చుని భార్యకు ధైర్యం చెబుతున్నాడు.

“గీతా ఎలా వున్నావు?” అంది భవాని గీత మీద చేయి వేసి.

“వదినా!” అని భవాని చెయ్యి గట్టిగా పట్టుకుని ఏడ్చేసింది గీత.

“ఊరుకో, భగవంతుడి దయ వల్ల ఏమి కాలేదు. ఊరుకో చాణక్య భయపడుతాడు” అంది ఓదారుస్తూ.

“భవానీ ఇలా కూర్చో” అన్నాడు ప్రసాద్‌.

“అన్ని టేబుల్‌ మీద సర్దేశాను. భోజనం చేయండి. ఉదయం మీరు తొందరగా వస్తే నేను వెళ్ళి పిల్లల సంగతి చూస్తాను” అంది భవాని.

“అన్నయ్యా!  మీరు కూడా మా ఇంట్లోనే పడుకోరాదు” అంది భవాని.

“లేదులే ఇంటికెళ్ళి, మళ్ళీ పొద్దున వస్తాలే” అన్నాడు ప్రసాద్‌.

వాళ్ళు వెళ్ళాక ‘గీతా అసలేమయింది చెప్పు’ అంది భవాని.

“వదినా ఈవాళ ఒకటి కాదు రెండు గండాలు తప్పాయి” అంది గీత.

“అదేమిటి?” అంది కంగారుగా భవాని.

“అసలేమయిందేంటే ఈ రోజు ఉదయం ఆయనకు, నాకు గొడవ అయింది. మా భాస్కరం మామయ్య 75వ పుట్టిన రోజు గురించి వారం రోజు ఫంక్షన్‌ గురించి సెలవు పెట్టమన్నాను. చాణక్యను కూడా స్కూల్‌కి సెలవు పెట్టమని చెబుదామన్నాను. ప్రసాద్‌ నా మీద ఇంత ఎత్తున లేచారు. ‘వారం రోజుల సెలవు ఆ రోజు అక్కడ కూర్చుని వాడిని సపోర్ట్‌ చేస్తావనుకుంటే స్కూలు మానేయమంటావా?’ అన్నారు. వాడు టోర్నమెంట్‌కి పై సంవత్సరం వెళతాడు. మా మామయ్య 75వ పుట్టిన రోజు మళ్ళీ రాదు అన్నాను. తనకి చాలా కోపం వచ్చింది. మాట్లాడకుండా వెళ్ళిపోయారు” అని ఆగింది.

అన్నాచెలెళ్ళ యిద్దరిది ఒకటే బాట అనుకుంది భవాని.

“ఇంకొకటేమన్నారో తెలుసా వదినా! చాణక్య టాలెంట్‌ని నేను పైకి రానివ్వటం లేదన్నారు. వచ్చే సంవత్సరం అయితే వాడు పెద్దవాళ్ళతో ఆడాలి. మళ్ళీ మొదటి రౌండ్‌ నుంచి ఆడాలి. ఇప్పుడయితే సిక్స్త్‌ లెవల్‌లో వున్నాడు. స్టేట్‌ లెవల్‌ గురించి కూడా ఆలోచించు. టోర్నమెంట్‌కు ప్రాక్టీస్‌ వెళ్ళి సాయంత్రం డైరెక్ట్ గా ఫంక్షన్‌కి  రండి. నేను కూడా ఆఫీస్‌ నుంచి అటే వస్తాను. సాయంత్రం 7గంటల నుంచి మొత్తం అయ్యేంత దాకా అక్కడే వుండవచ్చు’ అని. ‘ ఈ విషయాలన్నీ ఆలోచిస్తూ రోడ్‌ మీద నడుస్తున్నాను. నాకు కోపంగా వుంది, చిరాగ్గా వుంది. వెనక సీటీబస్‌ హారన్‌ వేయడం నాకు వినిపించలేదు. ఒక కాలేజి అమ్మాయి పక్కకు లాగేయడంతో బ్రతికిపోయాను. నేను సర్దుకుని పక్కకి జరిగేసరికి  ఒక మెటార్‌ సైకిల్‌ నా మీదకు రావడం నేను ప్రక్కనే వున్న డివైడర్‌ పై పడడం తల మీద తగలడం జరిగిపోయాయి’ అంది గీత.

“అంత ఆలోచనతో నడుస్తావా రోడ్డు మీద. అయినా ప్రసాద్‌ తప్పేముంది. మీ మామయ్య మీకెంత ముఖ్యమో ప్రసాద్‌కి తన కొడుకు అంతకంటే ముఖ్యం. అది నాచురల్‌. నీకు కోపం రావడమే ఆశ్చర్యంగా వుంది. ప్రసాద్‌కు చెప్పావా ఇవన్నీ?” అంది భవాని.

“లేదు వదినా! తను గిల్టీగా ఫీలవుతాడేమో. తన మూలంగానే నేను ఆలోచన్లో పడి ఇలా ఆక్సిడెంట్ల పాలు కాబోయానని” అంది గీత.

“ఎప్పుడు  వీళ్ళ ఆలోచనలిలా వక్రంగానే ఉంటాయోమో” అనుకుంది భవాని.

“కాని వదినా ఆ డివైడేర్‌ మీద పడుతూండగా ఎన్ని ఆలోచనలు  వచ్చాయని. బ్రతుకుతానో లేవో అని జీవితం క్షణప్రాయం అనిపించింది. అంత చిన్న జీవితంలో నా కొడుకు లాలెంట్‌ ప్రూవ్‌ అయ్యే సమయంలో వాడి సంవత్సరం లాక్కోవడానికి నాకేమి హక్కుంది. అందుకే నాకు తెలివి రాగానే ప్రసాద్‌కి సారీ చెప్పాను.  ప్రసాద్‌కి అర్థం కాలేదు. ఆ క్షణాల్లోనే నాకు జీవితం విలువ తెలిసింది వదినా, దయచేసి ప్రసాద్‌కి సిటీబస్‌ సంగతి చెప్పకు వదినా” అని ముగించింది గీత. నాలుగు రోజు తర్వాత డిస్‌చార్జ్‌ అయి ఇంటికి వచ్చింది గీత. ‘నాలుగు రోజు రెస్ట్‌ తీసుకుని ఓపిక వచ్చాక ఇంటికి వెళ్దువు గాని’ అంది భవాని.

ఉదయం 4:30కి లేచింది భవాని వంట కాగానే, ఇడ్లీ చేసి హాట్‌ప్యాక్‌లో సర్దింది. అందరికి బాక్స్‌లు సర్దింది. ఇంతలో గీత లేచింది.  “తొందరగా బ్రష్‌ చేసుకో కాఫీ తాగుదాం” అంది భవాని. వదినా మరదళ్ళు ఇద్దరూ కాఫీ త్రాగారు. కాఫీ త్రాగుతున్నంత సేపు భవాని అప్పగింతలు పెడుతూనే  వుంది. “నీవు పూర్తిగా రెస్ట్‌ తీసుకో, మధ్యాహ్నం ప్రసాద్‌ వచ్చి  నీకు భోజనం పెట్టి వెళ్తాడు” అంది భవాని.

నాలుగు రోజుల తర్వాత వెళ్ళడంతో చాలా పని పెండింగ్‌ వుండటంతో బాగా లేట్‌ అయింది భవానీకి. పిల్లలు వచ్చేసి వుంటారు.  ప్రసాద్‌. శ్రీధర్‌ కూడా వచ్చేసి వుంటారు. శ్రీధర్‌ చాలా కోపంగా వుంటాడు. పైగా ఇంట్లో పేషంట్‌ అనుకుంటూ ఇంట్లోకి అడుగుపెట్టిన భవానీ చేతిలోని బాగు సోఫాలో పడేసి కూబడింది.. ఆశ్చర్యంగా వంటింట్లో నుంచి కుక్కర్‌ విజిల్‌, సాంబారు ఘుమఘుమ ఇంగువ వేసిన తాలింపు వాసన బావ, బావమరదుల నవ్వులు  వినిపిస్తున్నాయి. గదిలో ఉండాల్సిన గీత వంటింటి ముందు కుర్చీలో కూర్చుని వారికి డైరెక్షన్లు ఇస్తూంది. ఇంకో గదిలో చాణక్య హోంవర్క్‌ చేసుకుంటూ చైతన్య, తేజ చేత హోంవర్క్‌ చేయిస్తున్నాడు.

“భవానీ! ముందు నీవు కాళ్ళు కడుక్కుని రా కాఫీ తాగుతూ కబుర్లు చెప్పుకుందాం” అన్నాడు ప్రసాద్‌.

“సారీ. చాలా లేట్‌ అయింది. చాణక్య ఇలారా” అని వాళ్ళకు తెచ్చిన పేస్ట్రీలు అవి ఇచ్చింది. గీతకు పళ్ళిచ్చింది. ఇక్కడ మీకు స్వీట్‌ కార్న్‌ తెచ్చాను అంది శ్రీధర్‌తో. భవానీ ముందు కాఫీ అన్నాడు ప్రసాద్‌.

ఆ పూటంతా సరదాగా గడిచిపోయింది. శ్రీధర్‌ కూడా ఏమి అనలేదు. రాత్రి పడుకోబోయే ముందు “భవానీ ధాంక్యూ ` గీతకు ఇంతగా చేసినందుకు. ఎంత ఇబ్బందయినా నీవు ఒక్కమాట కూడా మాట్లాడకుండా చాలా చేశావు!” అన్నాడు శ్రీధర్‌.

“అదేం మాటండీ,  గీత నాకు చెల్లెలు లాంటిది. అవసరమైనప్పుడు కాకపోతే ఇంకెందుకు ఒకరికొకరు” అంది భవానీ. “సారీ భవానీ, ఉద్యోగం మానేయి, వారం సెలవు అని ఎన్నెన్నో అన్నాను. మనకు ఇంతకంటే అవసరాలు ఎన్నొస్తాయో. గీత నాకు అన్నీ చెప్పింది. కాబట్టి నీవు సెలవు పెట్టకు, సాయంత్రం ఆఫీసయ్యాక మామయ్య ఫంక్షన్లకి వద్దువు గాని, నేను ఆఫీసు నుంచి వచ్చి పిల్లల్ని తయారు చేసి తీసుకు వస్తాను. గీత కూడా చాణక్య చెస్‌ ప్రాక్టీస్‌ అయ్యాక వస్తానంది” అన్నాడు శ్రీధర్‌.

*****