తిక్క కుదిరింది… గొలుసు కథ

తిక్క కుదిరింది.. గొలుసు కథ

1

రచన: రజనీ శకుంతల

సుమలత మంచి సింగర్ ” ఎంత అంటే పుట్టిన వెంటనే తన ఏడుపు కూడా స—-రి— గ—మ –ప —లానే రాగయుక్తంగా ఏడిచిందని ఆమె తల్లి అరుంధతి ఇప్పటికి ఏడు లక్షల ఒకటోసారి చెప్పింది. ఇంకా చెప్తోనే ఉంది. ప్యూచర్ లో కూడా చెప్తూనే ఉంటుంది.
ఇంత రిధమిక్ గా ఏడవబట్టే మూడో సంవత్సరానికే సంగీతం క్లాస్ కి పంపింది.తల్లి. అలా అలా స్వరాలు వగైరా నేర్చేసుకుని మంచి సింగర్ అయింది.
అయితే ఇటీవల కాలంలో టీవీ షోలు వచ్చేసి ప్రతీ ఛానల్ లోనూ గంట సేపు చిన్నపిల్లల దగ్గరనుండి పాడించేస్తున్నారు..
మన సుమలత కూడా ట్రై చేద్దామనుకుంది. కానీ అవన్నీ హైదరాబాద్ ఛానల్స్ అవడంతో అందరూ పాల్గోవడానికి హైదరాబాదే రావాలన్నారు.
వీళ్లుండేది రావులపాలెం. ట్రైన్ ఖర్చులు, హొటల్ ఖర్చులు, ఫుడ్ ఖర్చులు అన్నీ లెక్కవేసుకున్న అరుంధతి “వామ్మో! “ఇంత ఖర్చా?” అంటూ వెనకంజ వేసింది.
దాంతో సుమలత పాటలు బాగానే పాడగలిగింది. కాని టీవీ షోల లో పాల్గొనలేక పోయింది. ఏవో బర్త్ డే పార్టీలకి, గుళ్ల ల్లోనూ చిన్న చిన్న ఫంక్షన్స్ లలోను కచేరీలు చేసేది.
ఇలా ఉండగా యుక్తవయసు రాగానే సుమలతకు పెళ్లి సంబంధాలు రావడం మొదలయ్యాయి. హైదరాబాద్ సంబంధం అనగానే ఎగిరి గంతేసింది సుమలత. పెళ్లికొడుకు గంగిరెద్దులా ఉన్నాకూడా ఒప్పేసుకోవాలని డిసైడ్ అయింది.
నిజానికి మన హీరో గిరీశం అనాకారేమి కాదు. నల్లని క్రాఫ్ నవ్వితే సెక్రటరీలో రాజశేఖర్ లా గిలిగింతలు పెట్టే నవ్వు…… అయిదంకెల జీతం… అన్నీ ప్లస్ పాయింట్సే
ఇంకేంటీ!
మన సుమలత తలాడించడం మెళ్లో మూడుముళ్లు వేయించుకోవడం ఠకఠకా పెళ్లి, ఆ తర్వాత తంతూ అన్నీ చకచకా జరిగిపోయాయి.

——— ——— ———- ———- —–

పెళ్లయిన నెలా, రెండు నెలలు తనసలు సింగర్ అన్న విషయమే మరిచిపోయింది సుమలత.
హనీమూన్ ,సినిమాలు, హొటల్స్ —అనే భర్తే తన ప్రపంచం.
ఒక రోజు టీవీ లో “పాడుతా తీయగా” ప్రోగ్రామ్ చూసి మర్చిపోయిన కోరిక రెట్టింపు అయింది సుమలత మదిలో
ఆ రాత్రి భర్తను గోకింది ” ఏమండీ! నేను టీవీలో పాడతానండీ! అని,
గిరీశం ఒకే అన్బాడు
ఇక మర్నాటినుండే సుమలత ఆడిషన్స్ కి వెళ్లడం మొదలెట్టింది. అలా అలా అలా మొత్తానికి
సుమలత సింగరై వెలిగింది.
అప్పుడప్పుడు టీవీ షో లే కాదు. ప్రోగ్రామ్స్ కూడా ఇచ్చే స్థాయికి ఎదిగింది.
అప్పుడే
సరిగ్గా — అప్పుడే — సుమలత మదిలో ఓ కోరిక తొలవడం మొదలయింది.
అది పెరిగి పెరిగి పెద్దదయింది.
అదే — సన్మానం—
తను ఇంత చక్కగా పాడుతోంది. తనకెవరూ సన్మానం చేయరేంటి? సన్మానాలు అవార్డులు వస్తే ఇంకా పేరొస్తుంది కదా ! అనుకుంది.
అనుకున్నదే తడవుగా ఆచరణలో పెట్టాలనుకుంది.
వివరాలు సేకరించింది
అయితే చిత్ర విచిత్రమయిన. సంగతులు తెలిసొచ్చాయి మన సుమలత కి

——- ——- ———– ———
ఓ రోజు ఫలానా “కళాపీఠం” సంస్థ నుండి వాసుదేవరావు వచ్చాడు. మేడమ్! మీకు సన్మానం చేస్తాము అంటూ..
” ఓ! నిజమా!” ఎగిరి గంతేయాలనుకున్నా బాగోదనుకుని తలాడించింది .
అతను అన్నీ కనుక్కుని, ఫలానా తేదీన రవీంధ్ర భారతిలో ఉంటుంది తప్పకరండి” అన్నాడు.
ఓ! యస్! అందామనుకుని, మరీ బాగోదని— వస్తా! అని సింపుల్ గా చెప్పింది.
అయినా అతను వెళ్లకుండా చేతులు నలుపుకుంటూ అక్కడే ఉన్నాడు.
“ఏంటయ్యా–? అంది అయోమయంగా అర్ధంకాక
“మరీ ” మరీ—! సన్మానం అంటే చాలా ఖర్చులుంటాయి కదా! మేడమ్! — అందుకని –అందుకని నసుగుతున్బాడు.
“ఆ! అందుకని? “మొహం క్వొశ్చన్ మార్క్ లా పెట్టి అడిగింది సుమలత.
“”ఓ అయిదు వేలు సర్దితే! –అసలు విషయం బయట పెట్డాడు.
“అయిదు వేలా? — తెల్లబోయింది సుమలత
“అవునండి! — మరి దండలు తేవాలి, షీల్డులు కొనాలి, శాలువాలు, బొకేలు కొనాలి, వెన్యూకి హాలు బుక్ చేయాలి. అద్దె కట్టాలి కదండి..”
“”ఆపు!” అని గట్టిగా అరిచింది సుమలత.

***********

2
జ్యోతి వలబోజు

కళ్లు ఎర్రబడి, కోపం, ఆవేశంతో గట్టిగా అరిచింది సుమలత వాసుదేవరావు మీద.
“అసలు నేను నిన్ను పిలిచానా నాకు సన్మానం చేయమని? నీ అంతట నువ్వే వచ్చి సన్మానం చేస్తా అని వీటన్నింటికి డబ్బులు నన్నే ఇమ్మంటావా? గెటవుట్. నా డబ్బులెట్టి వేరేవాళ్లతో సన్మానం చేయించుకోవాల్సిన ఖర్మ కాని, దురద కాని నాకు లేవు. పో” అంది.
సుమలత కోపం చూసి భయపడిపోయిన వాసుదేవరావు బ్రతుకుజీవుడా అనుకుంటూ తన బాగు పట్టుకుని లగెత్తుకున్నాడు.
కోపంతో, ఆయాసంతో సోఫాలో కూర్చున్న సుమలత అరగంటకు కాని మామూలు మనిషి కాలేదు. భర్త గిరీశం ఆఫీసునుండి వచ్చి తెరిచి వుంచిన తలుపులు చూసి పరుగుపరుగున లోపలికి వచ్చి సుమలతను చూసి ఆశ్చర్యంగా చూస్తూ నిలబడిపోయాడు.
“సుమా డార్లింగ్.. ఏమైందిరా? ఏం జరిగింది? ఎవరేమన్నారు?” అంటూ ప్రేమగా అడిగాడు.
అప్పటికి కాస్త తేరుకున్న సుమలత జరిగింది చెప్పింది.
“యావండీ! మీరే చెప్పండి. నాకు టాలెంట్ లేదా? చిన్నప్పటినుండి ఎంత ఇష్టంగా సంగీతం నేర్చుకున్నాను. ఎన్ని కచేరీలు చేసాను. పెళ్లయ్యాక కూడా ఎన్ని టీవీ ప్రోగ్రాములు చేసాను. మీరు కూడా చూసారు కదా. ఇప్పుడు నాకు సన్మానం చేస్తామని వచ్చి నన్నే డబ్బులు పెట్టమంటున్నారు. ఇంత అవమానమా? “ అంటూ కొంచెం కోపంగానే చెప్పింది.
“పోనీలేవే వాళ్లకు అలా డబ్బులు తీసుకుని సన్మానాలు చేయడమే ఒక వ్యాపారం. దానిమీద వచ్చిన డబ్బులతోనే వాళ్ల కుటుంబాలు గడిచేది. చాలామంది డబ్బులిచ్చే సన్మానాలు చేయించుకుంటారు. నువ్వెందుకు అలా ఫీల్ అవుతావు. పద సినిమాకు వెళదాం” అనునయిస్తూ అన్నాడు.
“ సినిమా వద్దులెంఢి. నేను బానే ఉన్నాను. పదండి కాఫీ తీసుకొస్తాను. మీరు ఫ్రెష్ అయ్యి రండి” అంటూ లేచి కిచెన్ లోకి వెళ్లింది.
ఆరోజు , మరునాడు , ఆ మరునాడు కూడా సుమలత తన పని చేసుకుంటూనే తీవ్రంగా ఆలోచించసాగింది. గిరీశం గమనించి తనే చెప్తుందిలే అని ఊరకున్నాడు.
నాలుగోరోజు ఆదివారం పొద్దున్నే అయిదుగంటలకు భర్తను తడుతూ లేపింది సుమలత.
ఎలాగూ ఆఫీసు లేదు కదా అని హాయిగా గుర్రుపడుతూ నిద్రపోతున్న గిరీశం ఉలిక్కిపడి లేచాడు.
“ఎందుకే ఆదివారం పూట ఇంత పొద్దున్నే లేపుతావు. నన్ను పడుకోని తొమ్మిదిగంటలకు లేచాక మాట్లాడుకుందాం ఏదైనా” అని మళ్లీ పడుకుండిపోయాడు.
“ యావండి! యావండి! తొందరగా లేవండి. అర్జెంటుగా మీకో విషయం చెప్పాలి. ఇప్పుడే చెప్పాలి. నిద్ర తర్వాత . లేవండి.” అంటూ దుప్పటి లాగేసి చేయిపట్టి లేపి కూర్చోబెట్టింది.
“ఏంటే నీ గోల? సరే చెప్పు” తప్పనిసరై వినడానికి తయారయ్యాడు గిరీశం.
“నేను చిన్నప్పటినుండి మంచి మేష్టారు దగ్గర సంగీతం నేర్చుకున్నాను. కచేరీలు చేసాను. పెళ్లయ్యాక టీవీ ప్రోగ్రాములు కూడా చేసాను. అవార్డులు, రివార్డులు కూడా వచ్చాయి కదా. మరి ఇంత టాలెంట్ ఉన్నా నన్ను గుర్తించి ఎవరూ సన్మానం చేయడం లేదు. అందుకే నేను ఒక నిర్ణయం తీసుకున్నా.” అంది సుమలత.
“ఏంటి పాటలు పాడ్డం మానేస్తున్నావా? వంటలు చేయడం నేర్చుకుంటావా?” అన్నాడు ఆశగా. ఈ పాటల గోలలో పడి సరిగ్గా వంట కూడా చేయడం లేదు. రుచీపచీ లేని వంటలు తిని బేజారెత్తిపోయాడు గిరీశం. కోప్పడితే ఫీలవుతుందేమో పాపం అని ఇంతకాలంగా సర్దుకుపోతున్నాడు.
“నేనెందుకు మానేస్తాను. ఇన్నేళ్లనుండి పాటలు పాడుతున్నా కదా. నాకు సంగీతం కూడా బాగా వచ్చు. నా వాయిస్ కూడా బావుంటుందనే ఎన్నో బహుమతులు, అవార్డులు ఇచ్చారు కదా. మీరు కూడా చూసారు. అదిగో హాల్లో షెల్ఫ్ లో గ్లాసులు, కప్పులు, డిన్నర్ సెట్లు తీసేసి పెట్టినవన్నీ అలా వచ్చిన షీల్డులు, ట్రోఫీలు. ఇంత చేసినా నాకు సన్మానం చేయడం లేదు ఎవరూ. అందుకే ఓ కొత్త ఆలోచన వచ్చింది. “ అంది
“ఏంటది?” గిరీశం మొహం మీద ఎటువంటి భావం లేకున్నా ఏం ఉపద్రవం తెచ్చిపెడుతుందో అని మనసులో పీకుతూనే ఉంది.
“మరేమో! నేను కవితలు, పాటలు రాయాలనుకుంటున్నాను. సంగీత పరిజ్ఞానం ఉంది కాబట్టి అవి ఎలా ఉండాలో బాగా తెలుసు. వేరేవాళ్లు రాసినవి నేను పాడే బదులు, నేనే రాసుకుని, నేనే స్వరపరుచుకుని పాడితే ఇంకా పెద్ద పేరొస్తుంది. ఆ వెంటనే సన్మానం చేస్తామని మనం నిద్ర లేవకముందే జనాలు మనింటిముందు క్యూలు కడతారు చూడండి.” హుషారుగా చెప్పింది సుమలత.
కాని గిరీశం మొహం మాత్రం మాడిపోయిన పెసరట్టులా మారింది.
అది గమనించినా పట్టించుకోనట్టే “ మీరు తొందరగా స్నానం చేసేసి, టిఫిన్ చేసి కాస్త బజారులన్నీ తిరిగి పాత తెలుగు, హిందీ పాటల పుస్తకాలన్నీ కొనుక్కురండి.. ఇదిగోండి నా ATM కార్డు.” అంటూ చేతిలో పెట్టింది.
“వార్నీ! ఇన్ని రోజులనుండి నా సొమ్ముతో ప్రోగ్రాములు చేసి, ఖర్చులన్నీ నాతో పెట్టించి ఇప్పుడు కార్డు బయటకు తీసింది. ఇందులో ఎంత సొమ్ముందో. కట్నం ఇవ్వలేమని చెప్పిన అత్తగారు ఎన్ని లక్షలు దాచారో చూడాల్సిందే.” అనుకున్నాడు.
“బంగారం! ఇప్పుడు అయిదున్నరే అయింది. ఇంకా చీకటిగానే ఉంది. ఇంత పొద్దున్నే స్నానం చేసి పుస్తకాలకోసం వెళ్లడం అవసరమా? అసలు ఇంత పొద్దున్నే కాకున్నా ఇంకో గంటకు కాని కిరాణాషాపు వాడు మాత్రం తెరుస్తాడు, పుస్తకాల షాపులవాళ్లు ఎందుకొస్తారే పిచ్చిదానా?” అన్నాడు కాస్సపు పడుకుందామని.
సుమలత వినే రకమేనా?. పట్టువదలని విక్రమార్కుని నాలుగో బామ్మరిది తమ్ముడి కూతురాయే.
“మీరు ఇప్పుడు లేచి స్నానం చేసి టిపిన్ కాఫీలు చేసుకునేసరికి తొమ్మిదీ పది అవ్వొచ్చు. దుకాణాలు మూసి ఉన్నా ఫుట్ పాత్ పుస్తకాల షాపులు మాత్రం ఇవాళే తెరిచి ఉంటాయి కదా. స్కూటర్ మీద అన్ని వీధులు తిరగండి. పాత హిందీ తెలుగు పాటల పుస్తకాలు తీసుకురండి” అని చెప్పింది నిక్కచ్చిగా.
“పాత పాటల పుస్తకాలేం చేస్తావే. కొంపదీసి ఎవరికీ తెలియని పాటలు తీసుకుని నువ్వే రాసా అంటావా ఏంటి?” అన్నాడు అర్ధం కాక.
“నేనలా ఎందుకు చేస్తాను?. ప్రతీ పాట నుండి ఒకో లైన్ తీసుకుని ఒక్కచోట చేరిస్తే మరో అద్భుతమైన పాట తయారవ్వదా? సింపుల్.. మీరు తొందరగా లేచి వెళ్లండి. నేను మీ కిష్టమైన పెసరట్టు ఉప్మా చేస్తున్నా. ఎప్పట్లా మాడ్చకుండా దోరగా, కరకరలాడేట్టు రోస్టు చేసి పెడతానులెండి” అంటూ ప్రసన్నమైన మొహంతో బెడ్ రూమ్ నుండి వెళ్లింది.
తప్పదన్నట్టు లేచి స్నానం కానిచ్చి, టిఫిన్ పూర్తి చేసి తన స్కూటర్ తీసి హైదరాబాదు, సికిందరాబాదులో ఉన్న వీధులన్నీ తిరిగి ఫుట్ పాత్ దుకాణాలన్నీ వెతికి వెతికి పదికిలోల పుస్తకాలు పట్టుకొచ్చి ఉస్సూరుమంటూ ఇంట్లో పడేసాడు గిరీశం.
అప్పటికే ఒక రూమ్ శుభ్రం చేసి ఒక టేబుల్, కుర్చీ, పెన్ను పేపర్ వగైరాలు కూడా రెడీ చేసుకుంది సుమలత. తలారా స్నానం చేసి తయారై అదే రూమ్ లో ఒక పక్క సొరుగులో సరస్వతిదేవి మట్టి విగ్రహం పెట్టి దీపం, అగరుబత్తీ కూడా పెట్టి పూజ కూడా చేసింది. భర్త మీద అంత నమ్మకం మరి.
భర్త నిద్రపోయినా లేపకుండా ఆరుగంటలకే రాత్రి వంట పూర్తి చేసుకుని “జై శ్రీరాం” అనుకుంటూ రాయడానికి ఉపక్రమించింది సుమలత….

**********

3
ఉమాదేవి కల్వకోట


ముందు దేవుడికి ప్రార్థన చేసి కవితలు రాయడం మొదలెట్టాలనుకుంది సుమలత. మొదట విఘ్నేశ్వరుడిని ప్రార్థించాలి కదా అనుకొని హు. . . హుహూ అని ఒకసారి గొంతు సవరించుకుంది. ఒకసారి దగ్గింది. మరి ఎంతైనా సంగీత విధ్వాంసురాలు కదా!”శుక్లాంబరధరం విష్ణుం “అంటూ ప్రార్థన ప్రారంభించింది సుమలత. . . కాబోయే గొప్ప కవయిత్రి ఆల్రెడీ గొప్ప సంగీత విధ్వాంసురాలు. ఇక మన గిరీశం పాపం ప్రొద్దునంతా పాటల పుస్తకాల వేటలో ఊరంతా తిరిగొచ్చాడేమో ఎండలో. . ఒళ్ళెరక్కుండా నిద్రపోయాడు. ఎక్కడినుండో చక్కని గొంతుతో పాడుతున్న పాట విని గబాల్న లేచి కూర్చున్నాడు. ఎవరబ్బా ఇంత చక్కగా పాడేది అనుకునే లోపల “సరస్వతీ నమస్తుభ్యం”” అంటూ రికార్డు మారిపోయింది. “ఓ! ఇది మా సుమా డార్లింగ్ గొంతే” అనుకున్నాడు. కవితలు రాయాలనే ఆలోచన మానుకొని ఎంచక్కా సంగీత సాధన చేస్తున్నట్లుంది”అని ఆనందపడుతూ. . . లేస్తూ గది బయటకు వచ్చి ఇంకో గదిలోకి తొంగి చూసాడు.
సుమలత అరమోడ్పు కన్నులతో, తన్మయత్వంతో పాడుతోంది. “ఏంటి డార్లింగ్! ఛాలా రోజులకు మళ్ళీ సంగీత సాధన మొదలెట్టినాట్లున్నవ్. వెరీగుడ్”అంటూ భుజం మీద చెయ్యేసాడు గిరీశం. ” సంగీతసాధన కాదూ , ఏంకాదు కవితలు రాయడం మొదలెట్టేముందు దేవుడిని ప్రర్ధిస్తున్నానంతే. ఓ రెండుమూడు గంటలు నన్నుడిస్టర్బ్ చేయకండి. వెళ్ళండి” అంటూ గిరీశం చెయ్యి విసిరికొట్టింది సుమలత.
“హు. . . అనుకున్నది చెయ్యడమే కానీ,ఇదెక్కడ మానుతుందీ. . అసలే పట్టు వదలని విక్రమార్కుడి నాలుగో బామ్మర్ది తమ్ముడి కూతురాయె, ఇక ఇక్కడ వుండకపోవడమే బెటర్ ” అనుకొని బయటకు వెళ్ళిపొయాడు గిరీశం.
తిరిగి తొమ్మిదింటికి ఇంటికొచ్చాడు. అమ్మగారింకా గదిలోనే వుంది. గిరీశం కడుపులో ఎలుకలేకాదు. . . ఏనుగులు, ఒంటెలు కూడా పరుగెత్తుతున్నాయి. మెల్లిగా సుమలత దగ్గరికి వెళ్ళాడు. “సుమా! పాపం చాలా అలసిపోయినట్లున్నావు. భోంచేద్దామా!”అడిగాడు గిరీశం భయం భయంగా. నిజంగానే సుమలతకు ఆకలి గుర్తొచ్చింది. “సరే పదండి”అంటూ కాగితాలబొత్తి పక్కకు పెట్టి,లేచి, అలసటతో ఒళ్ళు విరుచుకుంది. ఒక్కసారి గదంతా చూసాడు గిరీశం. గది నిండా కాగితపు వుండలే. సినిమాలలో హిరో,హీరోయిన్ కి మొదటిసారి ప్రేమలేఖలు రాసి పడేసినట్లున్నాయి. “కవితలు చాలానే రాసినట్లున్నావ్. “అన్నాడు.
“ఆ. . . ఏవో కొన్ని రాసానుకానీ,అన్నం తినగానే మంచమెక్కకండి. కవితలు విందురుగానీ. మధ్యాహ్నం బాగా పడుకోనిచ్చానందుకే. “అన్నది సుమలత.
“ష్!!! దేవుడా! మళ్లీ ఇదొకటా! ” అని మనసులో అనుకొని “ముందు పద! భోంచేద్దాం” అని ఇద్దరూ గది బయటకు వచ్చారు. మొత్తానికి భోజనాలు ముగించారు. గిరీశం హాల్లోకి వచ్చి, టీవీ పెట్టుక్కూర్చున్నాడు. ఇక సుమలత గబగబా తోమడానికి వెయ్యాల్సిన గిన్నెలు ఫ్రిజ్ లోకి, ఫ్రిజ్లో పెట్టాల్సిన గిన్నెలు వాష్ ఏరియాలో పాడేసి, వంటిల్లు సర్దాననిపించి, తాను రాసిన కవితలతో హాల్లో కి వచ్చింది. భర్తకు ఎదురుగా సింగిల్ సోఫాలో కూర్చొని మొదలెట్టింది కవితలు చదవడం. మొదటిది దేశభక్తి కవిత. “పాడవోయి భారతీయుడా” అనే పాటలోనివి కొన్ని లైన్లు, “దేశమ్ము మారిందోయ్,కాలమ్ము మారిందోయ్”పాటలో కొన్ని లైన్లు, “వుందిలే మంచీ కాలం ముందూముందునా” అనే పాటలోనివి కొన్నిలైన్లు కలిపి ఓ పేద్ద కవిత రాసింది. . . . . . కాదు కాదు తయారు చేసింది.
ఆ కవిత చదవడం పూర్తి కాగానే, “ఎలావుంది” అని అడిగి గిరీశం సమాధానం చెప్పేలోగానే,”నాకెందుకో ఈ నా కవిత ఏదైనా సినిమాలో పెడ్తే, జనగణమన లాగా ఒకగొప్ప జాతీయగీతం స్థాయికి చేరుకుంటుందేమో ననిపిస్తోందండీ!”అన్నది సుమలత ఆనందంగా. “ఆఆ” హాశ్చర్యంగా నోరు తెరవబోయి,”నా కవిత బాలేదన్న వాణ్ణి కత్తితో పొడుస్తా, నాది కవితే కాదన్నవాణ్ణి తెగేసి నరుకుతా”అని శ్రీలక్ష్మి డైలాగు కొడ్తుందేమోనని గట్టిగా తన నోరు అదిమిపట్టాడు పాపం గిరీశం. ఇలాంటివే ఇంకోరెండు ప్రేమ కవితలు తయారు చేసింది. అవి విన్నాక ఇక వూరుకోవడం గిరీశం వల్ల కాలేదు. ఎంతైనా తన అందాల భార్య నలుగురిలో నవ్వుల పాలవడం భరించలేడు కదా! చివరకు “బాగున్నాయాండీ” అని అడిగిన భార్యతో,”చూడు సుమా! నీకెందుకీ కష్టాలు చెప్పు. . . ఏ కళలో ప్రావిణ్యం వుంటే దానినే అభివృధ్ధి చేసుకోవాలి. లతా మంగేష్కర్ గారు, మన సుశీలమ్మగారు పాటలు బ్రహ్మాండంగా పాడతారు, మరి వాళ్ళని బొమ్మలు వేయమంటే వెయ్యగలరా చెప్పు!అలాగే ఎమ్.ఎఫ్. హుస్సేన్ గారిని, బాపు గారిని పాటలు పాడమంటే పాడేవారా చెప్పు. అలాగే నువ్వూ నీ సంగీతాన్ని ఇంకా సాధన చెయ్యి. ప్రతిభకి ఎప్పుడూ గుర్తింపు వుంటుంది. నువ్వు కోరుకునే సన్మానాలు వాటంతట అనే జరుగుతాయి”అని సుదీర్ఘ డైలాగు కొట్టి, చాలా మంచి మాటలు చెప్పానని సంతోషంగా గాట్టిగా ఊపిరి పీల్చుకున్నాడు గిరీశం.
“చాల్లెండి!ఇక ఆపుతారా! అయినా మొరటోడికేం తెలుసు మొగలిపూల వాసన అన్నట్లు, మీకేం తెలుసు కవిత్వం గురించి, అయినా మీలాంటి వాళ్ళకు నా కవితలు వినిపించాలనుకోవడం నాదే నాదే బుధ్ధి తక్కువ”అంటూ ఆ కాగితాలబొత్తి తీసుకొని బెడ్ రూమ్ లోకి వెళ్ళి కోపంగా, గట్టిగా తలుపేసుకుంది సుమలత.
“హమ్మా హమ్మ! ఎన్నేసి మాటలంది తనని,అదీ మొగుణ్ణి పట్టుకొని. ఇక నా పని సుమాపతీ! నీకిక సోఫాయే గతీ”అనుకుంటూ హాల్లోనే పడుకుండిపోయాడు పాపం ఆ మానవుడు.
తెల్లవారిన తరువాత టిఫిన్ అవీ కూడా కూడా వుండవేమో అనుకున్నాడు కానీ,టిఫిన్ , లంచ్ బాక్స్ అన్నీ సిద్ధం చేసింది సుమ. “ఏమాటకా మాట, ఏ గొడవలెలా వున్న తనని కావాల్సినవన్నీబానే సమకూరుస్తుంది నా సుమ”అని మనసులోనే బోల్డు ఆనందపడిపోయాడు గిరీశం.
టిఫిన్ తింటున్న గిరీశంతో సుమలత”మీరు వెళ్ళెప్పుడు ఓ రెండో మూడో వేలు నా మొహాన కొట్టి వెళ్ళండి, పత్రిక ఆఫీసులకెళ్ళి రావాలి”అన్నది సుమలత.
“నిన్న నీ ఏటిఎం కార్డు ఇచ్చావుకానీ, పిన్ నంబర్ చెప్పనేలేదు. నా ఎకౌంట్ నుండే తెచ్చాను డబ్బు “అన్నాడు గిరీశం.
“అమ్మయ్య చెప్పలేదుకదూ! కార్డ్ ఎందుకిచ్చావని తిట్టింది మా బామ్మ” అన్నది సుమలత సంతోషంగా.
“ఎందుకు?” ఆశ్చర్యంగా అడిగాడు గిరీశం.
“ఎందుకంటే . . . అసలూ భర్త అంటే ఎవరు చెప్పండి” అడిగింది సుమలత.
“భర్త అంటే బాధ పడేవాడు”అని గబాల్న నాలుక కరచుకున్నాడు గిరీశం.
“ఏమన్నారూ?” ఆడిగింది సుమలత. గిరీశం అదృష్టంకొద్దీ సుమకి ఆ మాటలు సరిగ్గా వినబడలేదు.
“అదే!! భరిచేవాడు అని అర్థం”అని ఉఫ్ అని ఊపిరి బయటకు వదిలాడు గిరీశం.
“మరి నా ఖర్చులూ,వెచ్చాలు అన్నీ మీరేగా భరించాలి మరి, ఏదీ నా ఏటీఎం కార్ద్? నాకిచ్చెయ్యండి. ” అన్నది సుమలత.
“హమ్మా బామ్మా!ఈ కుట్రలూ ,కుతంత్రాలు అన్నీ నీవేనన్నమాట” మనసులోనే ఊరిలో వున్న బామ్మ మీద పళ్ళు నూరాడు గిరీశం.
“సరే! మరి నేను వెళ్ళొస్తాను. డబ్బు టీవీ మీద పెట్టాను”అని బయలుదేరాడు గిరీశం.
గిరీశం వెళ్ళగానే టిఫిన్ చేసి రెడీ అయ్యి, ఆటో తీసుకొని “తొలిజాము”పత్రిక ఆఫీసుకి బయలుదేరింది సుమలత.
ఎడిటర్ ని కలవడం కుదరదు, సబ్ ఎడిటర్ ని కలవమన్నాడు ఓ శాల్తీ. సబ్ ఏడిటర్ దగ్గరికెళ్ళి తాను వచ్చిన పని చెప్పింది. ఇప్పటికే చాలా కవితలు ఉన్నాయి. టైం పడుతుంది. ఇచ్చి వెళ్ళమన్నాడు సదరు సబ్ ఎడిటర్.
“మరీ పాతబడిపోతే ట్రెండు మారిపోతుంది. తొందరగా అచ్చయ్యేలా చూడండి. ఈ నా కవితలతో మీ పత్రిక దశే మారిపోతుంది. మీరొకసారి చదివి చూడండి” అని అక్కడే కూర్చుండిపోయింది సుమలత.
“తల్లీ! నేను తరువాత చదువుతాను తప్పకుండా” అని ఎలాగోలా సుమలతని పంపిచేసాడు అతను.
బయట బాగా ఎండగా వుండడంతో వరండాలో వేసివున్న కుర్చీలో కాస్సేపు కూర్చొని, ఆ సబ్ ఎడిటర్ కి మరోసారి గుర్తు చేద్దామని లోపలికి వెళ్ళింది సుమలత. అతను బిజీగా పని చేసుకుంటున్నాడు. ప్రక్కనే ఓ చెత్త బుట్ట వుంది. అనుకోకుండా దానివైపు చూసిన సుమలత కెవ్వుమని అరిచింది. ఆ హాల్లో వున్న వాళ్ళంతా ఆ కేకకి వులిక్కిపడి లేచి నించున్నారు.
“నువ్వు మళ్ళీ వచ్చావేంటమ్మా. . . అయినా ఆ కేకలేంటి? గుండె జబ్బున్న వాళ్ళెవరైనా వుంటే, టపా కట్టేసేట్టు”అరిచాడు సబ్ ఎడిటర్.
“అసలు మీకు కొంచెమైనా కళాభిమానం వుందా? వుంటే నేనలా వెళ్లగానే నా కవితలు అలా చెత్తబుట్ట పాలు చేస్తారా!అసలు ఒక కవి కష్టం మీకు తెలుసా? ఓక స్త్రీ ప్రసవవేదన పడి, తన బిడ్డను ఈ లోకంలోకి తీసుకురావడానికి ఎంత యాతన పడుతుందో, అంతకంటే ఎక్కువ కష్టపడితేనే ఓ కవి కలం లోనుండి ఓ కవిత పుడుతుందని మీకు తెలుసా?”అంటూ అపర కాళికలా విరుచుకుపడింది సుమలత. అంతటితో ఊరుకోలేదు. తనక వచ్చిన తిట్లూ,వాళ్ళ బామ్మకి కోపం వచ్చినప్పుడు తిట్టే తిట్లన్నీగుర్తు చేసుకుని మరీ తిట్టింది. ఆ ధాటికి తట్టుకోలేక ఆ సబ్ ఎడిటర్ సొమ్మసిల్లి, టేబుల్ మీద తల వాల్చేసాడు. చెత్తబుట్టలోనుండి తన కవితల కాగితాల బొత్తి తీసుకొని,”అసలు ఇలాంటి చీప్ పత్రికకు నా కవితలు ఇవ్వనే ఇవ్వను “అంటూ బయటకు వచ్చింది మన అపర కాళిక. . . . అదే మన సుమలత.
**********

4
చెంగల్వల కామేశ్వరి

బయటకు రానైతే వచ్చింది కాని సుమలతకు చాలా అవమానంగా అనిపించింది.
తను ఎంత కష్టపడి రాసింది? ఎన్ని పాటలు రిఫర్ చేసింది? అయినా తను సాధించాల్సిన లక్ష్యం నెరవేరలేదు
అనుకుంటూ వాడిపోయిన మొహంతో ఇల్లు చేరింది.
ఇంటికి వచ్చేసరికి గిరీశం తన కోసమే ఎదురు చూస్తున్నాడు.
సుమలతని చూడగానే ” సుమా సుమా! అంటూ దగ్గరికి వచ్చి ఆమెను గాల్లోకి అమాంతం లేపి గిర గిరా తిప్పాడు ఆ తిప్పడంలో పట్టుతప్పి ఇద్దరూ కిందపడ్డారు.
మొగుడి మోట సరసానికి ఒళ్లు మండింది.
“ఏమిటండీ !” అని ఏడుపు గొంతుతో అడిగిన సుమలత మాటకి “పూవునంటిన తావిలా మన ఇంటిలో పనిమనుషులు కూడా కవయిత్రులు అయిపోతున్నారు.
“మన పనిమనిషి గౌరికి సన్మానం చేస్తారుట ” మన కాలనీవాళ్లు” అది నీ పేరే చెప్పిందిట దాని అభివృద్ది కారణం” అన్నభర్త మాటలకి పిచ్చెక్కినట్లయింది.
“దా —” ని— “కి” సన్మానమా? ఎందుకు? అనడిగింది. అయోమయంగా.
దానికి జవాబుగా “నువ్వు రాసి పడేసిన కవితలు, పాటలు ఏరుకునెళ్లి అది పాడుతూ పనిచేస్తుంటే ఆ రామారావుగారి అబ్బాయి విని వీడియో తీసి అది యూట్యూబ్ లో పెట్టాడుట! బాహుబలి ముప్పయ్యో భాగంలో పాటలు అదే పాడుతోందిట! అలా అది ఫేమస్ అయిపోయిందని కాలనీవాళ్లు దానికి పట్టుచీర వెండికిరీటం చేయించి సన్మానం చేస్తారుట! నన్ను కూడా చందా వెయ్యి ఇవ్వమన్నారు “.
అది వినగానే సుమలతకి తల్లో చీమలు కుట్టినట్లు అయింది.
“అయితే నన్నెందుకు ఎత్తుకు తిప్పి కింద పడేసారు” ఉక్రోషంగా అర్చింది.
“మరి— దాన్నెలా ఎత్తుకు తిప్పుతాను?
వాళ్లాయన చంపుతాడు కదా! అందుకే ఒక పనిమనిషిని అంతదాన్ని చేసిన నీ సహృదయానికి
మెచ్చి ఎత్తాను కాని మోయలేకపోయాను” సారీ! అని అంటున్న గిరీశం మాటలు ఇంకా
చిర్రెత్తించాయి.
అసలే పత్రికాఫీసులో జరిగినదానికే బాధపడుతుంటే, తన రాతలు పట్టుకుపోయి, పాడేసి సన్మానం చేయించుకుంటున్న గౌరి అదృష్టానికి ఏమనుకోవాలో ! అర్ధం కాలేదు.
గిరీశానికి కూడా భార్యని చూసి జాలేసింది.
లోపలికి వెళ్లి మంచినీళ్లు పట్టుకొచ్చి ఇచ్చాడు.
ఆ నీళ్లు గటగటా త్రాగేసి గ్లాసు కింద పెడుతుండగా సుమలతకి ఒక ఆలోచన వచ్చింది. ఆ పిచ్చి గౌరికి సన్మానం యూట్యూబ్ వీడియోలో ఎవరో ఎక్కిస్తే కదా అది పాపులర్ అయింది.
తను ఇలా వీడియోలో మంచి మంచి రిస్సార్ట్స్ లో అందమయిన చీరలు కట్టుకుని, తన పాటలు ఒక వీడియో కవితలు ఒక వీడియోలోను తీయించి అన్ని టీవీ ఛానల్స్ లోను టెలికాస్ట్ చేయిస్తే! ఆ ఛానల్స్ ఎలాగు చెరకు పిప్పి నమిలినట్లు మాటి మాటికి తన ప్రొమోస్ చూపిస్తుంటే తను ఫేమస్ అవడం ఖాయం.,! విదేశాలలో ఉన్న తెలుగువారు తనకి వీసా టికెట్స్ బుక్ చేయించి అక్కడ కూడా ప్రోగ్రామ్స్ పెట్టిస్తారు. ఈ ఆలోచన రాగానే తన తెలివికి తానే మురిసిపోతూ పకపకా నవ్వుతూ గిరీశాన్ని పట్టుకుని పైకి ఎత్తేసి గిరగిరా తిప్పేసింది. ఆ అదుటికి పడబోయి తప్పించుకున్నగిరీశం హడలిపోయాడు.
కంగారు అణచుకొని భయంగా సుమలతని” చూస్తూ”నీకేమయిందే! పిచ్చి గాని ఎక్కలేదు కదా! నీ సన్మానం పిచ్చి మండినట్లే ఉంది “ అని అంటున్న గిరీశాన్ని కొంచెం ముద్దు చేస్తూ గెడ్డం పట్టుకుని అతని క్రాఫ్ చెరిపేస్తూ, మెల్లగా తనకొచ్చిన ఆలోచన చెప్పింది.
అది విన్న గిరీశం నువ్వు చెప్పింది బాగానే ఉంది. బోలెడు డబ్బు ఖర్చు కదా,! అంతకన్నా నేనే అరేంజ్ చేస్తాను నీకు సన్మానం అన్నాడు.
అలా కాదండీ! నాకు పేరు రావాలి . ఫోన్ కాల్స్ వచ్చేస్తూ నా టైమ్ కోసం తిరిగి తిరిగి, ఘనంగా వేలమంది జనాలలో సన్మానాలు పొందాలి. నా మొగుడిగా మీరే ఆ కోరిక తీర్చాలి కదా! డబ్బు ఖర్చు అని నా ఆశలు అడియాసలు చేస్తారా! రాని దుఃఖః అభినయించింది సుమలత.
ఇంకేముంది కలాస్ ! గిరీశం నిలువెల్లా కరిగిపోయి “అవసరమైతే ఒక ఫ్లాట్ అమ్మేసయినా నీ కోరిక తీరుస్తాను” అని మాటిచ్చాడు.
ఆమర్నాడే ఒక వీడియో గ్రాఫర్ ని, ఒక మేకప్ మాన్ ని, ఒక మ్యూజిక్ డైరెక్టర్ని పిలిపించాడు
వాళ్లకి డేట్స్ ఇచ్చి వీడియోఎక్కడ షూట్ చేస్తే బాగుంటుందో ప్లేస్ చెప్పమంటే వాళ్లు ముందే నిర్మాతలను ఆర్పేసే డైరెక్టర్ దగ్గర పనిచేసిన బాపతు అందుకే ఒకోపాట ఒకోదగ్గర అని ఇండియాలో కాశ్మీర్ టు కన్యాకుమారిలో ఒక పదిహేను పాటలు విదేశాలలో ఒక ఇరవయిపాటలు షూట్ చేయొచ్చు. మళ్లీ వాటిని మిక్సింగ్ కి లాబ్స్ బుక్ చేయాలని, గ్రాఫిక్స్ కోసం ఒకరని ఇలా బడ్జెట్ పెంచేసి ఏభయి లక్షలకు ఎక్కువ కోటికి తక్కువగా రేట్స్, డేట్స్ ఫిక్స్ చేసారు.
అంత డబ్బు అనగానే పాపం గిరీశం కి కళ్లు తిరిగాయి. మళ్లీ తానిచ్చిన మాట సుమలత అభిలాష ఆమె కన్నీరు గుర్తొచ్చి ఏమో క్వాలిటీ క్లిక్ అయి లాభాలొస్తాయేమో” అనుకొని ఒకే అన్నాడు గిరీశం.
సుమలత తను రాసిన పాటలు అన్నిటికి రాగాలు కట్టుకోవడంలో బిజీ!
మొత్తానికి రకరకాల ప్రదేశాలలో కొత్త గ్రాఫిక్స్ లతో రణగొణ ధ్వనుల మ్యూజిక్ తో వీడియో తయారయింది. కాని
వీడియో లాంచింగ్ రోజుకి మేకప్ మ్యాన్ తప్ప మిగతా వాళ్లు పిచ్చాసుపత్రిలో చేరటానికి రెడీగా ఉన్నారు ఎర్రబడిన కళ్లు, రేగిపోయిన జుట్టు మెదడువాపు వచ్చిన వాళ్ల లాగా అయిపోయారు.
“ఏమయిందీ?” అనడిగిన గిరీశం ప్రశ్నకు
కాళ్ల మీద పడినంత పనిచేసారు.
ఏమయిందయ్యా అని మళ్లీ డిగిన గిరీశం ప్రశ్నకి
మీ ఆవిడ పాటలేందయా బాబూ!
మేలుకోవయ్యా కావేటి రాయా” పాటలో” లేవనంటావా నిద్దుర లేపనంటావా కలిపేస్తుంది. దానికి రాగాలు ఎలా కట్టాలి?
పూజలు చేయా పూలు తెచ్చాను అంటూనే వస్తా నీ వెనకా ఎటయినా కాదనకా పాడతానంటుంది.
అహ నాపెళ్ణంట పాటలో గాలివానలో వాన నీటిలో పడవ ప్రయాణం కలిపింది.
రసజ్ఞమయిన సంగీతాన్ని ఇంత దరిద్రంగా పాడు చేసి, అంత మధురంగా పాడినందుకు మీ ఆవిడకు తప్పకుండా సన్మానం చేసి కాల్మొక్కాలి అన్న మాట వినగానే గిరీశం అయితే మీరు కష్టపడినదానికి ఫలితం దక్కిందన్న మాట!
మా ఆవిడకు జరిగే ప్రతి సన్మానంలోను మీరంతా ముందుమాటలు చెప్పాలి. అని గిరీశం అన్నాడో లేదో
వామ్మో మాకొద్దీ పంచాయితీ!
హమ్మో! బుద్ది గడ్డి తిని ఈ పనికొప్పుకున్నాము ఇంకెంత డబ్బుఇచ్చినా
ఈ టార్చర్ మేము భరించకేము బ్రతికుంటే డబ్బు రాకున్నా ఆర్ట్ ఫిల్మ్ తీసుకుంటాము.
ఈ అందాల రాక్షసి మీకెక్కడ దొరికిందండీ బాబోయ్! ఆవిడో సినిమా శ్రీలక్ష్మి టైప్ అని చెప్పకుండా ఇలా చేస్తారా అని చొక్కాలు చింపేసుకుని వెళ్లిపోయారు.
వాళ్లు వెళ్లాక ఏమయిందే అని సుమలతని అడిగితే,
శుధ్ధ వేస్ట్ గాళ్లు. నాకొచ్చినంత కూడా రాదు అని పెదవి విరిచింది సుమలత
ఇంక బంక టీవీ జీడి టీవీ చెరకుపిప్పి టీవీలు…..
“మీరేదిచ్చినా వందసార్లు చెప్తాము చూపిస్తాము ముల్లోకాల్లో ఎక్కడున్నా ఈ వీడియో కొనుక్కోకుండా చూడకుండా ఉండలేనంత పిచ్చి పట్టించేస్తాము “అని
ఒక ఫ్లాట్ రేటు డబ్బు పట్డుకెళ్లిపోయారు.
టీవీలలో ప్రొమోలు మొదలయ్యాయి.
సంచలనం మొదలయింది . అమ్మకాలు కూడా మొదలయ్యాయి.
ఫోన్లు కూడా మొదలయ్యాయి…

**********

5

రజనీ శకుంతల

అలా అలా తన పాపులారిటీ రాను రాను పెరిగిపోయింది ( అని సుమలత అనుకుంటోంది)
లక్షలు లక్షలు యాడ్స్ కి , ప్రొమోకి, స్క్రోలింగ్ కి అన్ని ఛానల్స్ కి గిరీశం ఇచ్చేయడం వలన సుమలత ప్రొమో పబ్లిసిటీకి జనాలకు దిమ్మ తిరిగింది.
అవి చూసి “వామ్మో! ఎంత డబ్బా ఛానల్ అయినా మరీ ఇంతగా దిగజారాలా! కాపీ ట్యూన్స్ కాపీ లిరిక్స్ తో హడలగొట్టేస్తోంది కదా! “అనుకున్న మహిళా సంఘాలన్నీఆ ప్రోమోస్ ని, స్క్రోలింగ్స్ ని ఆపమని గొడవ చేయడం
మొదలు పెట్టాయి.
ఛానల్స్ కి కావల్సింది కాంట్రవర్సీయే కాబట్టి అవి కూడా టెలికాస్ట్ చేయడం మొదలు పెట్టాయి.
మొదటి రోజంతా సుమలత, డబ్బు ఖర్చు పెట్టిన గిరీశం ప్రొమోస్ చూసి సంతోషంగా ప్రెండ్స్ చుట్టాలు ఫోన్స్ మీద ఫోన్స్ చేసారు.
ఒక్క నిముషం కూడా ఖాళీ లేకుండా పోయింది. దాంతో సుమలత భర్తని ఆఫీసుకు లీవ్ పెట్టి మరీ తనకొచ్చే ఫోన్స్ ద్వారా వచ్చే రెస్పాన్స్ చూడమంది.
అప్పటికే తన లీవ్స్ అన్నీ వాడేసుకోవడం వల్ల లాసాఫ్ పే అయినా భార్య కోసం లీవు పెట్టేసాడు గిరీశం.
ఆ రేంజ్ లో రెండో రోజునుండి అసలు టార్చర్ మొదలయింది. వాడి పాడేసిన లిరిక్స్ కలగాపులగం చేసిన
మ్యూజిక్ మిక్సింగ్, దానికి సుమలతని వీర గ్రాఫిక్స్ లో చూపించడం చూడలేక జనం తిరగబడ్డారు.
సుమలతకి షాక్ ఇదేంటి?
తను ఎంతో తెలివిగా ఏభైల నాటి పాటల లిరిక్స్ ని పెట్టి నేటి పాటలలో మేళవిస్తే జనం దాన్ని ఎలా తెలుసుకున్నారో అర్ధం కాలేదామె చిట్టి బుర్రకి.
ఇక ఇవన్నీ చూసి చూసి విసిగిపోయిన గిరీశం
“ఆపవే బాబూ! నీ కవిత్వాలు, పాటలు, సంగీతం… జనాలు మరీ అంత తెలివితక్కువ వాళ్లనుకున్నావా! మనం చేసిన మోసం తెల్సిపోయింది. మన ఎడ్రస్ కనుక్కుని వచ్చి మరీ తంతారు నీఇష్టం”—- అన్నాడు.
సుమలతకు చర్రున కోపం వచ్చింది..
“మీ మగాళ్లే మా ఆడవాళ్ల మనశ్శాంతికి హానికరం” అంది చటుక్కున.
“ ఊరుకోవే బాబూ! అసలే ఇప్పటికే ఇలాంటి డైలాగ్ రాసిన రచయితని , ట్యాగ్ లైన్ గా తన సినిమాకి వాడిన నిర్మాతను ఉతికి ఆరేస్తున్నారు. ఆడాళ్లు నీ మాట వింటే మగాళ్లందరూ ఉద్యమ బాట పడతారు. నీ పని పడతారు నోర్మూసుకో! చేసింది చాలు “ భార్యమీద మొదటిసారిగా విసుక్కున్నాడు గిరీశం.
“నేనిది తాడోపేడో తేల్చుకోకుండా వదలను ఇంత కష్టపడింది, ఇంత డబ్బు ఖర్చు పెట్టింది ఇందుకా?” అరిచింది సుమలత.
రేపే ఆ ఛానల్స్ వాళ్లకి చెప్పేస్తా! ఆ ప్రొమోస్ వేయొద్దని ఆపేయమని. నా నిర్ణయానికి తిరుగులేదు “అని నిక్కచ్చిగా
చెప్పి అటు తిరిగి పడుకున్నాడు గిరీశం
“నేనూ చూస్తా” అలా ఎలా చేస్తారో!” అని ఇటు తిరిగి పడుకుంది సుమలత
“మేడమ్ నేను యుఎస్ నుండి మాట్లాడుతున్నాను.”తోమనా” అధ్యక్షుడుని. మీ కవితలు, పాటలు సూపర్ ఇక్కడ టీవీ ఛానల్స్ లో కూడా అదరగొట్టేస్తున్నారు. రానున్న “తోమనా” సభలకు మిమ్మల్ని చీఫ్ గెస్ట్ గా ఆహ్వానిస్తున్నాము. మీరు తప్పక రావాలి ఈ సభలో మీకు సన్మానం ఏభయి వేల డాలర్లు బహుమానం,
సైట్ సీయింగ్, అకామడేషన్ అన్నీ ఫ్రీ — బి — రెడీ.” అని అవతల వారు ఫోన్ పెట్టేయగానే ఒక్క నిమిషం షాకులో ఉండిపోయింది సుమలత.
” ఓ మైగాడ్! ఇండియాలోనన్నుగుర్తించకున్నా, అమెరికాలో తెలుగువారు గుర్తించారు నన్ను సో– హేపీ—“అనుకుంది సుమలత
అమెరికాకి ఏ ఏ చీరలు తీసుకెళ్లాలి? డ్రెస్సులు కుట్టించుకోవాలి. జీన్స్ అవీ కొనాలా? వద్దా? ఏ ఏ జ్యూయలరీ వేసుకెళ్లాలి?” అని ఆలోచిస్తూ —-ఆలోచిస్తూ —- ఢామ్మని మంచం మీద నుండి పడింది సుమలత.
నడుముకు గట్టిగా తగలడంతో ” వామ్మో! అని కెవ్వున అరిచింది సుమలత.
“ఏమయిందే!– అంటూ లేచి భార్యని లేవదీసి మంచం మీద కూర్చోపెట్టాడు
భర్తని అయోమయంగా చూస్తూ ” అయ్యో! ఇదంతా కలా! “ అని ఓరి దేముడా! అనుకుని నిరాశపడుతూ—– అయినా ఏమో కల నిజమవదా! నేనయితే పట్టు వదలను” అనుకుంది నిరాశగా వెనక్కు వాలి పడుకుంటూ.
తెల్లవారు ఝాముతోనే ఇంకా ఆరుగంటలు కాకముందే ఇంటి ముందు ఏదో హడావిడి, గొడవగొడవగా మాటలు వినిపించి గిరీశానికి, సుమలతకు మెలకువ వచ్చింది.
ఏమిటో గోల అనుకుంటూ తలుపు తీసి బయటకు చూసి తెల్లబోయారు ఇద్దరూ.
సుమారు యాభైమంది మహిళలు చీపుర్లు, మగాళ్లు కర్రలతో నిలబడి ఉన్నారు
సుమా కో.”ప్రక్షాళన” కరో” “స్వచ్ఛ భారత్” రెహనా హై!”అ,టో వీళ్లని చూడగానే గట్టిగా స్లోగన్స్ మొదలెట్టారు.
సుమలత కంగారుగా “ఎవరు మీరంతా?” అనడిగింది.
దానికి జవాబుగా ఒకామె ముందుకి వచ్చి “ఏమ్మా! మేమెవరం బ్రతకాలనుకోవడంలేదా! ఏమిటా కవిత్వం ? ఏమిటా పాటలు ? ఏమిటా మ్యూజిక్? అస్తమాను నీ మొహానికి పిచ్చిగ్రాఫిక్స్ చూడలేక ఛస్తున్నాము.” అని గట్టిగా అరిచింది.
ఆమె అరుపులకి మరికొందరు వత్తాసుగా అవే అరుపులు.
కొంచెం బెరుగ్గా ” మా ఇల్లు మీకెలా తెలిసింది?” అనడిగింది సుమలత
“ఆ బంక టీవీ వాడిని నాల్గు పీకితే చెప్పాడు. నువ్వు ఈ పిచ్చి రాతలు పాటలు మానేస్తావా లేదా? అరిచింది. మళ్లీ వంతరుపులు.
,”ఇంతకీ మీరెవరు కొంచెం భయంగా అడిగాడు గిరీశం.
మేము “ప్రమదాక్షరి సభ్యులం” చెప్పిందొకావిడ
మేము “అచ్చతెలుగు సభ్యులం,” అని ఒకాయన చెప్పారు
మేమంతా నీ ఫేస్ బుక్ ఫాలోయర్స్ మి
మేము గ్రూప్ మేము ఫీల్ గుడ్ మీడియా, మేము కొండవీటిసత్యవతి గ్రూప్, మేం సంధ్యగారి గ్రూప్, మేము మాలతిగారి గ్రూప్ అంటూ అన్నిదిక్కులనుండి టకటకా వివరించారు.
వాళ్లందరి గ్రూప్ లలో తానుంది
“హోరి దేముడా! వీళ్లందరికీ ఎలా నచ్చచెప్పాలి” ఇప్పుడెలా! హఠాత్తుగా దేముడు గుర్తొచ్చాడు సుమలతకు

**********

6
జ్యోతి వలబోజు

ఎన్నో లక్షలు ఖర్చుపెట్టి వీడియోలు, ప్రొమోలు చేయిస్తే అవి తనకే గొప్ప పేరు తెచ్చిపెడతాయని, అవి చూసిన ప్రేక్షకులు తనని ఎంతో ఆదరిస్తారు. మెచ్చుకుంటారు. తనకు అమాంతం అవార్డుల పరంపర మొదలవుతుంది, సన్మానాల వెల్లువ తట్టుకోలేనేమో అన్న పిచ్చిభ్రమలో ఉన్న సుమలత ఇలాటి స్పందన, తిరుగుబాటు చూసి షాక్ అయింది.. ఇంటిముందు ఉన్న మహిళాసంఘాలు, వివిధ ఫేస్బుక్ గ్రూపులవారిని చూసి స్పృహ తప్పి పడిపోయింది. అది చూసి వారంతా మళ్లీ తెల్లారి సాయంత్రం వస్తామని గిరీశాన్ని బెదిరించి వెళ్లిపోయారు.
తెలివిలేకుండా ఉన్న సుమలతని జాగ్రత్తగా ఇంట్లోకి తీసుకెళ్లి మంచం మీద పడుకోబెట్టాడు. ఏ.సి ఆన్ చేసి వచ్చి హాల్లో కూర్చుని ఎవరికో కాల్ చేసాడు.
సుమలతకు రాత్రంతా నిద్రపట్టలేదు. ఒకవేళ మాగన్నుగా నిద్రపట్టినా ఇంటిముందు జరిగిన గొడవ, కేకలు, వాళ్ల చేతుల్లో ఉన్న కర్రలు కలలో కూడా బెదిరించడంతో చప్పున లేచి కూర్చునేది.
తెల్లవారుఝాము 5 గంటలకు నిద్రపోయింది.
గిరీశం తనని ఏమీ అనలేదు. అతనికి కూడా ఏం చేయాలో తోచలేదు.
*******
ట్రింగ్ .. ట్రింగ్.. ట్రింగ్… బెల్ మ్రోగింది.
సుమలత కళ్లు తెరిచి వాచ్ చూసింది. అప్పుడే ఏడున్నర అవుతోంది. ఇంత ప్రొద్దున్నే ఎవరొచ్చారా అనుకుంటూ లేచి వెళ్లి తలుపు తీసింది.
ఎదురుగా సుమలత తల్లి నిలబడి వుంది.
ముందురోజు జరిగిన గొడవమూలంగా అయ్యో దేవుడా అనుకుంటూ అయోమయంలో ఉన్న సుమలత ఆ దేవుడే తను రాలేక అమ్మను పంపినట్టుగా భావించింది. సంతోషమో, బాధో తెలీక గుమ్మంలోనే తల్లిని కావలించుకుని గట్టిగా ఏడ్చేసింది. తల్లి కూడా అదే రేంజ్ లో శోకాలు.
డోర్ బెల్ కంటే గట్టిగా ఏడుపులు వినిపించేసరికి గిరీశం టక్కున లేచి కూర్చున్నాడు.
“ఏమైంది??? ఎవరు ఏడుస్తున్నారు? ఎందుకు ఏడుస్తున్నారు?” అనుకుంటూ బెడ్ రూమ్ నుండి బయటకు పరుగెత్తుకు వచ్చాడు.
గుమ్మం బయట తల్లి, గుమ్మం లోపల కూతురు కలిసి టాప్ పిచ్ లో ఏడుపులు. అది కూడా రాగయుక్తంగా చేస్తున్న జుగల్‌బందీ…
వాళ్లని చూసి , ఆ ఏడుపులు విని మళ్లీ చుట్టుపక్కలవాళ్లు కొట్టడానికి వస్తారేమో అని ఖంగారుగా వెళ్లి “ ముందు లోపలికి రండి ఇద్దరూ” అంటూ సుమలత చేయి పట్టుకుని లాక్కొచ్చాడు. వెనకే తల్లి కూడా తన బాగు తీసుకుని లోపలికి వచ్చింది కొంగుతో కళ్లు తుడుచుకుంటూ.
గిరీశం వెంటనే తలుపులు, కిటికీలు అన్నీ మూసేసాడు.
ఇద్దరినీ సోఫాలో కూర్చోమని చెప్పి కిచెన్ లోకి వెళ్లి మంచినీళ్లు తీసుకువచ్చి ఇచ్చాడు అత్తగారికి.
అవి త్రాగిన తర్వాత సుమలత, గిరీశం నేనంటే నేనంటూ పోటీపడుతున్నట్టుగా జరిగిన సంగతంతా వివరించారు.
వాళ్లు ఎంత ఖంగారుగా, హడావిడిగా చెప్పారో సుమలత తల్లి అంత నింపాదిగా అన్నీ విన్నది.
“ఓస్! ఇంతేనా??? దీనికింత ఖంగారెందుకు? వాళ్ల సంగతి నేను చూసుకుంటా మీరు వెళ్లి పడుకోండి. నేను స్నానం చేసి వంట సంగతి చూస్తా..” అంది.
ఆ మాటకు గిరీశం, సుమలత కాస్త తెప్పరిల్లినా అంతమంది మళ్లీ వచ్చి గొడవ చేస్తే ఎలా అని గుబులుగానే ఉంది.
మధ్యాహ్నం ముగ్గురూ సుష్టుగా భోజనం చేసి , తీరిగ్గా ముచ్చట్లలో పడ్డారు. చాలా రోజుల తర్వాత కడుపునిండా రుచికరమైన భోజనం దొరికిందేమో గిరిశానికి కూడా సంతోషంగా ఉంది. సుమలత సన్మానం, రాతల, పాటల పిచ్చిలో ఇంట్లో వంట సంగతి అస్సలు పట్టించుకోలేదు మరి.
సాయంత్రం నాలుగైంది. ఇంటిముందు హడావిడి మొదలైంది.
సుమలత, గిరీశం ఇద్దరికీ కూడా కాళ్లలో వణుకు మొదలైంది.
పది నిమిషాల తర్వాత బయట గోల ఎక్కువైంది. ఎవరో తలుపు కొట్టారు.
మీరుండండి అంటూ సుమలత తల్లి లేచి వెళ్లి తలుపు తీసింది. ఎదురుగా మళ్లీ ఓ యాభై మంది స్త్రీలు, పురుషులు నిలబడ్డారు. కొందరి చేతుల్లో కర్రలు కూడా ఉన్నాయి.
“ఏంటి సంగతి? మీకు పనీపాటా లేదా? మా ఇంటిమీదకు వచ్చి పడ్డారు. నిన్న కూడా వచ్చారంట?” తలుపు ముందు అడ్డంగా, ధైర్యంగా నిలబడి అడిగింది సుమలత తల్లి..
సుమా కో.”ప్రక్షాళన” కరో” “స్వచ్ఛ భారత్” రెహనా హై!”అంటూ నిన్నటి స్లోగన్స్ మళ్లీ మొదలెట్టారు.
“ఎహే! ముందా హిందీ కూతలు ఆపండి. మా అమ్మాయి పాటలు తెలుగులోనే చూసారు కదా. మీకందరికీ తెలుగువచ్చు కదా. సుబ్బరంగా తెలుగులో మాట్లాడండి. “ అని గద్దించింది సుమలత తల్లి.
“నీ కూతురు చేసే ఘనకార్యం తెలుసా అసలు. ఏమిటా కవిత్వం ? ఏమిటా పాటలు ? ఏమిటా మ్యూజిక్? అస్తమాను ఆమె మొహానికి పిచ్చిగ్రాఫిక్స్, పిచ్చి వీడియోలు చూడలేక ఛస్తున్నాము.” అని గట్టిగా అరిచింది ఒకావిడ మళ్లీ కొత్త డైలాగ్ ఎందుకని నిన్నటి స్లోగన్ మళ్లీ చెప్తూ.
“నా కూతురు సంగతి నాకు తెలుసు. అయినా నా కూతురు తన మొగుడి డబ్బుతో తనకిష్టమొచ్చినట్టుగా చేసుకుంటుంది. ఎవరినీ మోసం చేయలేదే. తన వీడియోలు చూడమని మిమ్మల్ని బెదిరించిందా? ప్రీగా సిడీలు పంపించిందా? ఆ చానెళ్లు, వీడియోలు చూడమని కాల్స్ చేసి విసిగించిందా? మీరే కదా ఇంట్లోవాళ్లని పట్టించుకోకుండా టీవీల్లో, ఫోన్లలో వీడియోలు, టీవీ చానెళ్లు చూసేది. “ అని గట్టిగా దబాయించింది సుమలత తల్లి.
“మీకు నచ్చితే చూడండి లేకుంటే లేదు. ఆ డొక్కు చానెళ్లవాళ్లు నా కూతురు, అల్లుడి దగ్గర డబ్బులు తీసుకుని ఆ యాడ్లు, ప్రోమోలు వేస్తున్నారు. ఇచ్చేవాళ్లు ఇస్తారు, తీసుకునేవాళ్లు తీసుకుంటారు. మధ్యలో మీకేంటి నొప్పి? వేరే చానెళ్లు చూసుకోండి. ఎవరొద్దన్నారు. లేదా మీ మొబైల్లు, టీవీలు ఆపేసుకోండి”.
నాకు తెలుసు. నా కూతురు ఎక్కడ పెద్దపేరు తెచ్చుకుంటుందో? ఎన్ని అవార్డులు తీసుకుంటుందో, ఎన్ని సన్మానాలు చేయించుకుంటుందో అని కుళ్లుకునేవారే మిమ్మల్ని రెచ్చగొట్టారని తెలుసుకోలేనంత అమాయకులం కాదు. వెళ్లండి వెళ్లండి.
మా ఇష్టమొచ్చింది మేము చేసుకుంటాం. పది నిమిషాల్లో మీరంతా వెళ్లకపోయారో మామీద దాడి చేయడానికి వచ్చారని పోలీసులను, మీడియావాళ్లని పిలుస్తా.“ అంటూ తన మొబైల్ చేతులోకి తీసుకుంది.
అది విన్న ఆ జనాలంతా ఒకరిమొహాలొకరు చూసుకుని చల్లగా జారుకున్నారు.
ఇదంతా జరుగుతుందని తెలిసిన సుమలత తల్లి తలుపు మూసేసి చిన్నగా నవ్వుకుంటూ ఇంట్లోకి వచ్చింది.
“అమ్మాయ్ సుమా!! నువ్వేం భయపడకు. నీకు బోల్డు పేరు, అవార్డులు రావాలి, సన్మానాలు చేయాలి. నీకోసం ఫోన్లు విరామం లేకుండా మోగుతూ ఉండాలి. అంతేగా..”
“దాని సంగతి నాకొదిలేయ్. నేను చూసుకుంటా. అల్లుడుగారు. మీరు నిశ్చింతగా ఆపీసుకెళ్లండి రేపటినుండి..”

**********

7

ఉమాదేవి కల్వకోట


వ్యవహారమంతా చక్కపెడతాననీ. నిశ్చింతగా వుండమని కూతురుకీ, అల్లుడికీ మాటైతే ఇచ్చింది కానీ, ఆ సమస్యని ఎలా ఓ కొలిక్కి తేవాలో అస్సలు పాలుపోలేదు కాంతమ్మకి, అదే మన సుమలత తల్లికి. ఆలోచించీ…. చించీ…చించీ బుర్ర వేడెక్కింది కానీ ఉపాయం మాత్రం దొరకలేదు. కాస్సేపలా బయటకు వెళ్ళొస్తే గానీ లాభం లేదనుకొని “అమ్మాయ్! నేనలా గుడిదాకా వెళ్ళొస్తాను. ఏ సమస్యైనా దైవకటాక్షం లేనిదే పరిష్కారం కాదు”అన్నది సుమలతతో.
“అల్లుడుగారు ఇంటికొచ్చేప్పటికి ఇంటికి తాళం వుంటే బాగోదు. నువ్వు ఇంట్లోనే వుండి , అబ్బాయికి కాఫీ అదీ ఇవ్వు. నేను త్వరగానే వచ్చేస్తాను అని గుడికి బయలుదేరింది కాంతమ్మ.
గుళ్ళో జనం పెద్దగా లేరు. ప్రదక్షిణలు చేసి వేంకటేశ్వర స్వామిని, తన కూతురి సమస్యనుండి గట్టెక్కించే మార్గం చూపించమని గట్టిగా వేడుకుంది. వేడుకోవడమే కాదు ఎన్నో మొక్కులు మొక్కుకొని, తన కూతురు ఆ సమస్య నుండి బయటపడితే అతిత్వరగా ఆ మొక్కులన్నీ తీరుస్తానని కూడా కూడా వేడుకుంది. ఏదో చిన్న సమస్య, ఆ మాత్రం తన నోటిబలంతో చక్కబెట్టలేనా అనుకొని, బయలుదేరింది వచ్చింది కానీ, మరీ ఇంత పెద్ద రాద్ధాంతం జరుగుతుందనుకోలేదు పాపం కాంతమ్మ.
ఇంటికి వచ్చేసరికి, కూతురూ అల్లుడూ కాఫీలు త్రాగుతూ మాట్లాడుకుంటున్నారు.
“అమ్మ!వచ్చేసావా!” అని కూతురూ, “అత్తయ్యా! జనం ఎక్కువగా వున్నారా!”అంటూ అల్లుడూ పలకరించారు.
“అబ్బే. . . జనం అట్టే లేరు బాబూ! నేనే ఆ స్వామికి మీ సమస్య విన్నవించి, అది తీరిపోతే చెల్లిస్తానని మొక్కుబడులు కూడా మొక్కుకొని వచ్చాను. “అన్నది కాంతమ్మ.
“బాబోయ్! ఈఇవిడ మళ్ళీ నా కొంపమీదికి ఏంతెచ్చిందో” అని మనసులో భయపడుతూనే, ఏదో ప్రమాదం రానున్నదని తన సిక్స్త్ సెన్సు చెప్తుంటే “మొక్కుబడులా? అవేంటీ?” భయంభయంగా అడిగాడు గిరీశం.
“అబ్బే, పెద్దగా ఏం లేదల్లుడుగారూ! మీరూ అమ్మాయీ ఈ గొడవల నుండి బయటపడితే మీచేత ఆ ఏడుకొండలూ కాలినడకన ఎక్కించి, మీ తలనీలాలిప్పిస్తానని మొక్కానంతే”తేలికగా చెప్పేసింది కాంతమ్మ.
“”వ్వాట్! ఏంటీ! నా తలనీలాలిప్పిస్తానని మొక్కుకున్నారా? మీవో మీ అమ్మాయివో తలనీలాలైతే మీ ఇష్టం కానీ. . . నా జుట్టిస్తానని మీరు మొక్కుకోవడమేంటండీ!”గాట్టిగా అరిచేసాడు మన పరమ శాంతమూర్తి గిరీశం.
“అదేంటల్లుడుగారూ అలా అంటారూ! ఆదేదోఆ పాటలవ్యవహారమంతా సజావుగా సాగితే మీరిలా అనేవారేనా! గొప్ప గాయని భర్తగా దర్జాగా ఎలావుండేవారూ. భార్యాభర్తలంటే మంచీచెడూ రెండూ కలిసి పంచుకోవాలంతే”ఇక ఇదే ఫిక్స్ అన్నంత గట్టిగా చెప్పింది కాంతమ్మ.
“అయ్యో! ఆదికాదే అమ్మా! మా ఆయనకి అసలే తన క్రాఫంటే చచ్చేంత ఇష్టం. నేనూ కాస్త ఆ క్రాఫన్నాబాగుందనే కదా చేసుకున్నది ఈయన్ని. నువ్వలా ఎందుకు మొక్కావూ!”దీర్ఘాలు తీసింది సుమలత.
“చాల్లేవే. . . అక్కడికి నీ మొగుడొక్కడిమీదే నాకేదో కక్ష అన్నట్లు మాట్లాడుతున్నావూ. మీ ఆయనకి తోడుగా మా ఆయనని కూడా కాలినడకన ఏడుకొండలూ ఎక్కిస్తాననీ, ఆయనకి జుట్టు కూడా ఇప్పిస్తానని మొక్కానని మీకు తెలుసా!”ఎంతో ఉదారంగా చెప్పింది కాంతమ్మ.
“మీతో ఇన్నేళ్ళూ కాపురం చేసాక ఆయనకి ఇంకేం వున్నాయి తల వెనకాల నాలుగు వెంట్రుకలు తప్ప ఇవ్వడానికి” అనుకున్నాడు కాదు కాదు ఉడుక్కున్నాడు ఉక్రోషంగా మనసులోన గిరీశం.
గిరీశంకి తన నల్లని ఉంగరాల జుట్టంటే ఎంతో ఇష్టం. గిరీశం , మనిషి సాధారణంగావున్నా అతని ఉంగరాల జుట్టే అతనిలోవున్న ఆకర్షణ అని అంటుంటారంతా. ఆతని క్రాఫు చూసి కాలేజి రోజుల్లో ఎంతోమంది ఆడపిల్లలు అతనివెంట పడ్డారు కూడా. అంత అందమైన క్రాఫు లేకుండా ఎలా వుండేది, ఈ సుమలత సన్మానాల పిచ్చివల్ల వల్ల డబ్బుకి డబ్బూ క్షవరమైపోయిందీ. . . అందమైన జుట్టూ క్షవరం కాబోతోంది. గిరీశంకి దుఃఖం తన్నుకొచ్చింది. భార్యారూపవతీ శత్రు అన్నది ఇలా కూడా అన్వయిస్తుందన్నమాట. అనుకుంటూ ఎలాగోలా తనని తాను తమాయించుకున్నాడు గిరీశం. ఆ రాత్రి భోంచెయ్యకుండానే పడుకుండిపోయాడు గిరీశం. ఉదయాన్నే ఏవో గట్టిగా మాటలు వినిపించి మెలుకువ వచ్చింది గిరీశానికి.
అది పనమ్మాయి పుష్ప గొంతు” ఆంటీ! నా జీతమియ్యిండ్రి”. తనను ఆంటీ అంటుందని సుమకి కోపం. తానే పొనిద్దూ ఊరుకొమ్మంటుంటాడు.
“అదేంటీ ఫస్టుకి ఇంకా పదిరోజులుందిగా! అప్పుడే జీతమంటావేంటీ?”సుమ గొంతు.
” మొన్న మీ ఇంటిముంగటా మస్తుమంది ఒచ్చి లొల్లిలొల్లి జేసిన్రంట గదా!మస్తు గడబడయిందటగదా! గసొంటోల్లింట్ల పనిజెయ్యొద్దు, బందు పెట్టమంటుండు నా పెనిమిటి” అంటోంది పుష్ప.
“వాళ్ళ ఏదో బుద్ధిలేక గొడవ చేస్తే నీకేంటీ? అయినా దానికీ , నీ పనికీ ఏం సంబంధం? అయినా పాత పనమ్మాయి మా అమ్మాయినుండి పాటలవల్ల గొప్పదైపోయింది తెలుసా! నువ్వూ అలాగే గొప్పదనివైపోతావేమొ ఎవరికి
తెలుసు?” నచ్చజెప్పబోయింది కాంతమ్మ.
“అమ్మా! ఏవిటే ఆ పిచ్చిమాటలు? పైన తధాస్తు దేవతలుంటారు. నా గతి ఇంతేనా ఇక” ఏడుపు గొంతుకతో అన్నది సుమ.
“నువ్వుండవే! ఇప్పుడిది పనిమానేస్తే మనింట్లో ఇక ఎవ్వరూ పని చెయ్యరు. పనిచేసుకోలేక ఉత్తపుణ్యానికి చస్తామిద్దరమూ”కూతురిని సముదాయించింది కాంతమ్మ.
“అయితే నాకు రొండువందలు జీతం బెంచితే నా పెనిమిటికి ఏదో చెప్పి పనిజేస్త” దయతలచి బంపర్ అఫర్ ఇచ్చింది ఫుష్ప.
“సరేలే పెంచుతాం కానీ, నువ్వు ఎవ్వరూ చెప్పుడు మాటలూ వినకు. అందరూ మేమంటే కుళ్ళి చస్తున్నారు”అన్నాది కాంతమ్మ.
“హతవిధీ! ఏంతలా దిగజారిపోయింది నా పరువు. ఛీ! నాబ్రతుకు తగలడా!” తననితానే తిట్టుకున్నాడు గిరీశం, ఇంకెవరినీ ఏమీ అనలేక. మనసు బాగోలేక, ఆఫీసుకీ వెళ్ళాలనిపించక ఫోనుచేసి చెప్పాడు రెండురోజులు సెలవు
కావాలని.
టిఫిన్ చేసి పేపర్ చదువుతూ కూర్చున్నాడు గిరీశం బెడ్రూంలో. ఇంతలో లాండుఫోను మోగింది. ఫోనెత్తాడు గిరీశం. “ఎవ్వరూ మాట్లాడేది, గిరీశమేనా?నేను కాలనీ ప్రెసిడెంటుని మాట్లాడుతున్నాను”అన్నది అవతలి గొంతు.
గిరీశం మాట్లాడేలోగానే, హాల్లోవున్న మరో ఫోను ఎత్తి, “గిరీశం కాదు, నేను వాళ్ళత్తగారిని మాట్లాడుతున్నాను. ఏంకావాలి? ఎందుకు ఫోనుచేసావు?” కొట్టినట్లే అడిగింది కాంతమ్మ.
“మొన్న మీ ఇంటికి, మహిళా సంఘాలవాళ్ళు వచ్చి , ఆందోళన చేసారట. మీరుకూడా వాళ్ళని నానా మాటలూ అన్నారట. ఏదో సర్దిచెప్పాలికానీ, ఇదేం పద్ధతండీ! చూడండీ! మా కాలనీ పేరు”ప్రశాంతినగర్ కాలనీ. ఇక్కడ ఇలాంటి గొడవలు పనికిరావు. ఇంకోసారి ఇలాంటి గొడవలు జరక్కుండా చూసుకొండి”ఛడామడా అడిగేసాడు ఆ పెద్దమమిషి.
“ఏయ్! ఆపవయ్యా ఆపు. చాల్లే మా బాగా చెప్పొచ్చావు. మా ఇల్లు. . . మా జీవితం, మా ఇష్టం. వాళ్ళెవరో వచ్చి మా అమ్మాయిని పాడడం మానెయ్యమంటే , నోరు మూసుకు కూర్చోవాలా! మేమేం అద్దెకున్నవాళ్ళం కాదు. ఇది మా సొంతిల్లు. మా ఇష్టమొచ్చినట్లుంటాము. అయినా నువ్వేం కాలనీ ప్రెసిడెంటువయ్యా! ఒకే కాలనీ లో వుండేవాళ్ళం. మాకు సపోర్టు ఇవ్వడం మానేసి, మాదే తప్పంటున్నావ్. ఈసారి కాలనీ ఎలెక్షన్లలో గెలవాలని లేదా?” పెద్దమనిషి గొంతుతో దబాయించింది కాంతమ్మ.
ఆ దెబ్బకి దడుసుకుని మరోమాట మాట్లాడక ఫోన్ కట్ చేసాడు కాలనీ ప్రెసిడెంట్.
“బాబోయ్! ఈవిడ కాంతమ్మా. . . సూర్యకాంతమ్మా. . హమ్మా! హమ్మా!ఎలా మాట్లాడిందీ” గుండెలు బాదుకున్నాడు గిరీశం.
మధ్యాహ్నం భోంచేసి టీవీ చూస్తూ కూర్చున్నారు ముగ్గురూ. “కొరియర్” అన్న కేక వినిపించింది గుమ్మం ముందునుండి.
“ఎవరైనా తమ మీద కోపంతో బాంబేమైనా పంపించారేమో”గుండె దడదడలాడింది గిరీశానికి.
“మొన్న అమ్మ అన్నమాటలకి ఎవరైనా లాయర్ నోటీసు పంపించారేమో”భయంతో బిక్కచచ్చిపోయింది సుమలత.
“ఎవ్వరూ వెళ్ళరేంటర్రా! పిరికి మనుషులానీ. . . . నేనే వెళ్ళి తెస్తానుండండీ”అంటూ వెళ్ళి, సంతకం పెట్టి, ఓ కవర్ తీసుకొచ్చింది కాంతమ్మ.
“అమ్మాయ్! ఏంటోచూడూ! అంటూ సుమలతకిచ్చింది. తెరిచిచూసిన సుమలత”అమ్మా!, ఏమండీ!”అని ఒక్కసారిగా బిగుసుకు పోయింది. ఏమైంది దీనికీ అనుకుంటూ, సుమలత చేతిలోని కాగితం తీసుకొని చూసిన గిరీశం పరిస్థితీ అంతే. వీళ్ళిద్దరినీ చూసి ఏమీ అర్థంకాక కాంతమ్మ ఆలా నిలుచుండిపోయింది.

**********

8
చెంగల్వల కామేశ్వరి

కొరియర్లో వచ్చిన పేపర్లో ఏముందో తెలియదు కాని అలా బిగుసుకుపోయినట్లున్న సుమలతని గిరీశాన్ని చూసి ఏమయిందర్రా “ఆనందమా! విషాదమా” అంటూ ఫ్రిడ్జ్ లోంచి వాటర్ బాటిల్ అనుకుని బిస్లెరీ సోడా నీళ్లు చల్లింది కాంతమ్మ.
సోడానీళ్లకి కళ్లు మండి “ఏంటమ్మా!” అనరిచి, స్పృహలోకి వచ్చి కళ్లు నులుముకుంటున్న గిరీశానికి తన కొంగు అందించి
“కళ్లు బాగా తుడుచుకుని చూడండి. ఇవన్నీ కట్టిపడేయి అన్నారు. ఏదో కొందరు గోల చేసారని నాలోని కళలను నాశనం చేసేద్దామనుకున్నారు. ఇప్పుడేమయింది?”అని గర్వంగా అంటూ కాంతమ్మను చుట్టేసుకుని “అమ్మా మన కలలు నిజమయ్యాయి. నీ కూతురు పేరు ప్రఖ్యాతులు మన ఎల్లలు దాటాయి. నాకు అవార్డ్ ఇస్తున్నారమ్మా! అదికూడా కేంద్ర ప్రభుత్వం వాళ్లు..”
“అదేంటే వాళ్లకేం అర్ధం అయిందే ! అయోమయంగా అడిగింది కాంతమ్మ
దానికి గిరీశం “అసలు అర్ధం కాని వాటికే అవార్డులొస్తాయి అత్తయ్య గారూ! మోడరన్ ఆర్ట్ లాగా శ్యాన్ బెనెగల్ ఆర్ట్ సినిమాల లాగా మన సుమ రాసి పాడిన కవితలు పాటలు ఆ గ్రాఫిక్స్ అంతర్జాతీయ ప్రేక్షకులను అల్లకల్లోలం చేసాయి కదా! ఎన్నో గొడవలు జరిగాయి కదా అవన్నీ భరించి ఓర్చుకున్నందుకు అలా పాపులర్ అయిన సహన శీలి అవార్డ్ ఈ ఏడాది మన సుమకు ప్రకటించారు.” సంతోషంతో కంట నీరు చిప్పిల్లుతుండగా ఒకింత ఉద్వేగంతో అన్నాడు.
“అంతేనా! మధుర గాయని అని కాదా! కవికోకిల అని కాదా?” బాధగా అడుగుతున్న సుమలతని చూసి “అవన్నీ అయితే ఇక్కడే వచ్చును కదే! పర్వాలేదే మనవాళ్లకి అన్నీ పోటీలే కదా. ఈ విషయం బయటికి రాగానే ఇంకెందరో వస్తారు నీకు సన్మానం చేసి అవార్డులు ఇవ్వడానికి” అనంటుండగానే సుమలత ఫోన్ మోగింది.
“హలో!” అన్న సుమలతకు అమెరికన్ యాక్సెంట్లో ఎవరో ఏదో అంటుంటే ఏమీ అర్ధంకాక భర్తకు ఇచ్చింది. అవతలివైపు సమాచారం తెలిసి, సంభ్రమాశ్చర్యాలతో ఏదో మాట్లాడేసిన గిరీశం, ఫోన్ పెట్టేసాక తల పట్టుకున్నాడు.
“ఏమయింది అల్లుడుగారూ?” అని కాంతమ్మ ఒకవైపు.
“ఏమయింది అని సుమలత మరోవైపు అడుగుతుంటే,
“అయ్యవారిని చేయబోతే కోతి అయినట్లు, నిన్నేదో మధుర గాయనిగా సంగీత సరస్వతిగా ప్రమోట్ చేసి సంతోషిద్దామంటే అదేదో కంట్రీవాళ్లు వరస్ట్ ది బెస్ట్ అవార్డ్ నాన్సెన్స్ గ్రూప్ వాళ్లు ఇస్తారుట, ఖర్మ” అని అన్న. భర్త మాటలకి రోషంగా ఏదో అందామనుకునేలోగా లాండ్ లైన్ ఫోన్ మోగింది.
కాంతమ్మ ఆ ఫోన్ తీసేలోగా సుమలత ఫోన్, గిరీశం ఫోన్ కూడా మోగేసరికి ముగ్గురూ కంగారుగా, అయోమయంగా ఫోన్స్ ఎటెండ్ కావటం మొదలుపెట్టారు.
అలా అలా అలా రాత్రి వరకూ నిర్విరామంగా ఫోన్లలో మాట్లాడుతూనే ఉన్నారు అవతల వాళ్లు చెప్తున్న వివరాలు విని విని చెవులు ఎర్రబారాయి.
రాసి రాసి చేతులు పట్టేసాయి కళ్లల్లో ఆనంద భాష్పాలో, విలాపాలో ! కాని సమయం గడుస్తూనే ఉంది.
—++++++——+++++++————-
తెల్లవారింది. ఐదుగంటలవుతోంది.అందరూ గాఢనిద్రలో ఉండగా మళ్లీ ఫోన్ మోగింది.
అది వినగానే టక్కున లేచి కోపంగా, కసిగా వైర్ తెంపేసింది కాంతమ్మ
సుమలత తన ఫోన్ స్విచ్చ్ ఆఫ్ చేసింది. సుమలత గిరీశం కూడా తన ఫోన్ స్విచ్చ్ ఆఫ్ చేస్తూ ” నిజంగా నీ నిర్ణయం మళ్లీ మారదు కదా!” అనడిగాడు సందేహంగానే.
“మారదు” అంది ఖచ్చితంగా సుమలత.
“అయితే రేపటి పేపర్లో నువ్విచ్చిన స్టేట్మెంట్ ఇచ్చేస్తాను ” అన్నాడు
“ఇచ్చెయ్యి బాబూ! మాయదారి గోల పట్టెడు అన్నం కూడా తిననీయకుండా కాల్చుకు తినేసారు వీళ్ల మొహాలు మండా! అదేదో కర్నాటకా కాట్రవల్లి అవార్డ్ ట, తమిళ్ తాటకి “ట,’ కేరళ కొరివి “ట”, మహారాష్ట్ర “మాయావి “ట”, బెంగాలీ బొమ్మాళి… ఒక్క బిరుదు కూడా మంచిది లేకుండా మేమిస్తాము, మేమిస్తాము అని అవార్డులివ్బడానికి ఎగబడుతున్నారు వీళ్ల సంఘాలు మండ ఎక్కడ చూసినా తెలుగువాళ్లందరూ కలిసి అవార్డుల ఫంక్షన్స్ చేయడాలే పని పెట్టుకున్నట్టున్నారు. ఇలా పేటకో అవార్డు లెక్కన దేశాలన్ని తిరగడానికి టైముందా? మళ్లీ షరతులొకటి వాళ్లు అవార్డు ఇచ్చేవరకు ఎక్కడా తీసుకోరాదని, వసతి, రానూపోనూ చార్జీలు మనమే పెట్టుకోవాలి, ఇలా అయితే ఎక్కడ తీసుకుంటుంది? అందుకే ఏ అవార్డు వద్దు అని “అవార్డులకి దూరం నిరాడంబరతే నా లక్ష్యం” అని పేపర్ స్టేట్మెంట్ టీవీలలో కూడా వేయించి కొన్నాళ్లు ఈ ఫోన్లకి దూరముండాలి అని మా అమ్మాయి మంచి నిర్ణయమే తీసుకుంది”
అన్న అత్తగారి మాటలకు చెవులు గోక్కుంటూ పోనీ కనీసం ఆ కేంద్ర ప్రభుత్వం ఇచ్చిన అవార్డయినా! అని అంటున్న భర్త మాటలకి ” వద్దూ ! నాకే సన్మానాలు వద్దు ఏ అవార్డులు వద్దు! కేవలం పబ్లిసిటీకి పట్టం కట్టే సన్మానాలు నాకొద్దే వద్దు! మధుర గాయని అనిపించుకోలేని నాకు ఏ అవార్డులు వద్దు! కళలున్నా కీర్తి కండూతి లేని కళాకారిణిగానే కొనసాగుతాను” అని ఆవేశంగా అంటున్న సుమలత మాటలకి
గిరీశం మనసులోనే తిట్టుకున్నాడు. “ నన్ను ఇంత తిప్పలు పెట్టినందుకు నీకు ఇలా జరగాల్సిందే. ఇప్పటికి నీ “ తిక్క కుదిరింది.”
********

సమాప్తం

నాదీ అద్దె మనసే

రచన: నూవుశెట్టి కృష్ణకిషోర్

అలా కుర్చీలో నిస్సత్తువగా కూర్చుని నావైపు దీనంగా చూస్తున్న నాన్నని చూస్తుంటే తనని నేను ఎలాంటి ప్రశ్న అడిగానో నాకు అర్ధం అయింది. అలాగే తన ముఖం చూసి తను చెప్పకుండానే నాకు జవాబు కూడా తెలిసి పోయింది, నా అనుమానం నిజమే అని కూడా అర్ధం అయింది. రాత్రి నుంచి ఎదో మూల కొద్దిగా ఆశగా ఉండేది, నేను విన్నది నిజం కాదేమోనని కాని తనని ఇప్పుడు ఇలా చూస్తుంటే ఒక్కసారిగా నా నవనాడులు కృంగిపోయాయి, ఎందుకో ఆ ఇంటినుంచి నన్ను నేను బయటకు విసిరేసుకున్నట్లుగా అనిపించి మనసు మొత్తం మొద్దుబారి పోయింది. తను ఊగుతున్న రాకింగ్ కుర్చీ చిన్నగా చేస్తున్నశబ్దం తప్ప రూం అంతా నిశ్శబ్దంగా ఉంది. అయినా నేను అలా తనని నేరుగా అడగకుండా ఉండాల్సింది, నా ప్రశ్న తన మనసును చాలా బలంగా తాకి ఉంటుందని తెలుసు ….అయినా అడగక తప్పలేదు.
నేనడిగింది “నాన్నా! నేను అమ్మ కడుపులో పెరిగి పుట్టలేదా?” అన్న ఒకే ఒక ప్రశ్న.
ప్రశ్న చిన్నదే కాని జవాబు నా జీవితం అంత పెద్దది.
కొద్ది క్షణాలు గడిచాయి, ఆ కొద్దిసేపు మా మధ్యలో మౌనమే మాటగా మారింది. చిన్నగా తలెత్తి తన వైపు చూశాను, తన చూపు ఎదురుగా ఉన్న నా చిన్నప్పటి ఫోటో మీద ఉంది. అది నా రెండో సంవత్సరం పుట్టినరోజు తీసిన ఫొటో ఎందుకో అదంటే తనకి చాలా ఇష్టం . నేను తనవైపే చూస్తున్నాను. నేను తననే చూస్తున్నానని తనకి తెలుసు కాని తను నా వైపు చూడకుండా కళ్ళు మూసుకున్నాడు, తన కళ్ళల్లో తడి తెలుస్తుందనేమో మరి . ఈ పరిస్థితి నాకూ ఇబ్బందిగానే ఉంది. ఆ నిశబ్దాన్ని చంపుతూ చిన్న గొంతుతో తనే చెప్పాడు.
అవును నిజమే. నువ్వు సరోగేట్ బేబివి, అయినా అదేమీ నేరంకాదే. దాచిపెట్టాలని అనుకోలేదు, అలాగని ప్రత్యేకంగా పిలిచి చెప్పాలని కూడా అనుకోలేదు , అలా రోజులు గడిచి సంవత్సరాలు అయ్యాయి అంతే. నా వైపు చూడకుండానే చెప్పాడు.
అయినా ఇప్పుడు నీకిది…చివరలో మాట మింగేశాడు.
రాత్రి…నిన్న రాత్రి అమ్మ నువ్వు నా గురించి వాదులాడుకుంటుండగా కొన్నిమాటలు వినపడ్డాయి. అప్పుడు అర్ధమైంది . చెప్పాను.
అప్పటికి నువ్వు ఇంటికి వచ్చేశావా ?
అప్పుడే వచ్చాను.
మీ మాటల ద్వారా అర్ధం అయింది మీరు బాగా డ్రింక్ చేసి ఉన్నారని.. అందుకే అప్పుడు మాటలాడలేకపోయాను, అడగలేకపోయాను .
అవును నిజమే రాత్రి కొద్దిగా ఎక్కువే తాగాను , నిన్న నీ పుట్టిన రోజు.
“నీ పుట్టిన రోజు అని కూడా మర్చిపోయి తను క్లబ్ మీటింగ్స్ అంటూ వెళ్లి ఎప్పుడో వచ్చింది అందుకే కొంచెం ఎమోషనల్ అయ్యాను, కాని నీ దాకా వస్తుందనుకోలేదు, అసలు చిన్నప్పుడే నీకు చెప్పి ఉంటే సరి పోయేది ఇప్పుడు అది ఆరడుగుల ప్రశ్నగా మారింది జవాబు చెప్పాలంటే కష్టంగా ఉంది “అంటూ గట్టిగా ఊపిరి తీసుకున్నాడు.
“నువ్వు మోసి కని ఉంటే వాడి పుట్టిన రోజున ఇలా క్లబ్ మీటింగ్స్ కి వెళ్లి ఇప్పుడు వస్తావా” అని అమ్మతో అన్నట్లున్నారు? పక్కనున్న మంచినీళ్ళ బాటిల్ తన చేతికిస్తూ అడిగాను .
బాటిల్ తీసుకుని తాగకుండా పక్కన పెట్టి అవును అన్నాను.. చెప్పానుగా కొద్దిగా డ్రింక్ ఎక్కువైంది అని అయినా అది మందు ఎక్కువైనప్పుడు అన్న మాట. నిజానికి నువ్వు తన బిడ్డవే, తన ప్రేమలో కూడా తేడాలేదు, పైకి చూపించదు అంతే , దానికి తోడు కొద్దిగా తనకి కీర్తి కండూతి ఎక్కువే , అందుకే అన్ని పైనేసుకుని క్లబ్బులు మహిళా మండళ్ళు అంటూ ఇంటిపట్టున ఉండకుండా తిరుగుతూ ఈ స్థాయికి వచ్చింది.ఇంత బిజి అయింది.
ఈ బిజీలోనేనా నన్ను ఓ తొమ్మిది నెలలు మోయలేక అద్దె మనిషిని ఎంచుకుంది ? కాస్త కసిగా అడిగాను.
అటునుంచి జవాబులేదు వెంటనే, కళ్ళు తెరిచి ఈసారి నావైపు చూసి చెప్పాడు చిన్నగా గొణిగినట్లుగా, అదేంలేదు కొద్దిగా హెల్త్ ప్రాబ్లం కూడా, అన్ని కలిసొచ్చాయి. కాని నువ్వు.. నువ్వు మా రక్తానివే ఆ మాట చెబుతున్నప్పుడు ఇబ్బందిగా కుర్చీలో అటూఇటూ కదిలి పక్కనున్న నీళ్ళ బాటిల్ తీసుకుని కొద్దిగా తాగి పక్కన పెట్టాడు .
నిజానికి నాకూ ఇష్టం లేదు ఇంతకంటే పొడిగించటానికి అందుకే వాతావరణం చల్లబరచడానికి చిన్నగా నవ్వాను. అవతలివారితో వాదించడం ఇష్టం లేకపోతే కూడా ఇలా నవ్వుతానని తనకి తెలుసు. అందుకేనేమో తరువాత తనేమి ఎక్కువగా మాట్లాడలేదు.
ఇంతకీ తన పేరు ఏమిటి? అదే నన్ను ఆ తొమ్మిది నెలలు మోసిన అద్దె అమ్మ పేరు ? నా గొంతు కొద్దిగా వణికింది, అద్దె అమ్మ అంటున్నప్పుడు.
ఆమె పేరు వందన . తరువాత ఎప్పుడూ కలవలేదు.
ఎంత తీసుకుంది నన్ను మోయటానికి?
ఎం మాట్లాడకుండా మౌనంగా నా వైపు అదోలా చూసాడు , ఈ సారి ఆ చూపులో తను గెలిచిన ఆనందం ఉంది. ఒక్క నిమిషం అంటూ పైకి లేచి తన రూమ్ లోకి వెళ్లి కొద్దిసేపటి తరువాత బయటకు వచ్చాడు, చేతిలో ఓ కవర్ ఉంది. చాలా పాతదిలా ఉంది.
ఓపన్ చేసి చూడు ఎంత తీసుకుందో నీకే తెలుస్తుంది. కవర్ చేతికిస్తూ చెప్పాడు.
ఓపన్ చేసి చూశా, లక్ష రూపాయలకు వందన అనే పేరు మీదున్న చెక్ క్రింద నాన్న సంతకం. నే పుట్టిన రోజున తనకి ఇచ్చిన చెక్ లాగా ఉంది సంతకం క్రింద ఉన్న డేట్ నా పుట్టినరోజు డేట్ ఒకటే . వెనక్కి తిప్పి చూసాను చిన్నాకి అమ్మ అని రాసి క్రింద వందన అని తన సంతకం ఉంది. అసంకల్పితంగా చేతితో ఆ సంతకం మీద అలా తడిమాను ఏదో తెలియని ఆనందం, నన్ను తను మోస్తున్నప్పుడు ఎన్నిసార్లు ఇలా తన పొట్టపై నుంచి నన్ను తడుముకుందో ..ఎందుకో తనని ఎలాగైనా ఒక్కసారి చూడాలనిపించింది.
అది తనకి నేనిచ్చిన లక్షరూపాయలు, పైసా కూడా తీసుకోకుండా తన గుర్తుగా ఆ డబ్బులు నీ పేరు మీద బాంక్ లో వేయమని చెప్పి వెళ్ళిపోయింది.
క్రింద కారు చప్పుడు అమ్మ వచ్చినట్లు ఉంది., నాకు నిజం తెలిసిన విషయం అమ్మకి తెలియాల్సిన అవసరం లేదనిపించింది.
చివరగా అడిగాను తను ఇప్పుడు ఎక్కడ ఉంది?
తెలియదు.
కనీసం ఆ హాస్పిటల్ పేరు డాక్టర్ పేరు అయినా గుర్తు వుందా?
ఉంది, అమృత హాస్పిటల్, డాక్టర్ అమృత. వైజాగ్ యం వి పి కాలని . వందన తన దగ్గరే పనిచేసేది తను చాల మంచిదనే తనని వప్పించింది డాక్టర్. ఒకప్పుడు ఆ డాక్టర్ మీ అమ్మ ఫ్రెండ్.
మెట్ల దగ్గర చప్పుడు అమ్మ పైకి వస్తున్నట్లుగా, నాన్న కళ్ళు తుడుచుకున్నాడు. నేను నా రూం లోకి వెళ్లి పోయాను. నాకు తెలుసు నాన్నకూడా అమ్మకి ఈ విషయం చెప్పడని, నేనూ తనని అడగదలుచుకోలేదు.
అలా ఓ పది పదిహేను రోజులు గడిచాయి. రాను రాను ఆ ఇంట్లో ఉంది నేను కాదు అనిపించసాగింది, నన్ను నేను కోల్పోయినట్లు ఫీలింగ్. ఎందుకో తెలియదు ఇద్దరి మధ్య ప్రేమ ఉన్నా నాన్నకి నాకూ మాటల దూరం పెరిగింది, అది ఇద్దరికీ స్పష్టంగా అర్ధమవుతుంది. అమ్మ మామూలే తన బిజిలో తను ఉంది.
ఓ రోజు ఇద్దరూ ఉన్నప్పుడు సడన్ గా చెప్పాను కంపెనీ పనిమీద అమెరికా వెళుతున్నానని, ఓ మూడు సంవత్సరాలు అగ్రిమెంట్ అని.
నాన్న మౌనంగా నా వైపు చూసాడు. కళ్ళలో ఏ భావాలూ లేవు సరే అన్నట్లుగా తలూపాడు తనకీ నేను కొద్దిరోజులు దూరంగా ఉండటం మంచిదనిపించిందేమో. అమ్మ మామూలే అక్కడ ఉన్న తన ఫ్రెండ్స్ లిస్ట్ చేతిలో పెట్టింది ఏదైనా సమస్య వస్తే కలవమని చిటికలో చేసి పెడతారని, తన మాటలలో తనకున్న పరపతి పవర్ తనకి తెలియకుండానే బయటకొచ్చేస్తుంటుంది.
అమెరికా వెళ్ళాల్సిన రోజు రానే వచ్చింది ఈ లోగా నాకు కావాల్సిన పనులన్నీ చక్కబెట్టుకున్నాను, అమ్మ ఇంపార్టెంట్ మీటింగ్ ఉంటే డిల్లీ వెళ్ళింది . నాన్న ఎయిర్ పోర్ట్ దాకా వస్తానంటే బలవంతంగా ఆపాను. చేతిలో చేయివేసి వీడ్కోలు యిచ్చాడు, ఎందుకో నాలో ఏ భావం లేదు మౌనంగా బయటకి నడిచాను. బయటకి వచ్చి ఇంటిని ఓ సారి బాగా చూసుకున్నాను మళ్ళీ ఎప్పుడో మరి.
రాగానే సేఫ్ గా చేరాను అని కాల్ చేసి చెప్పాను . నిదానంగా రోజులు నెలలయ్యాయి అప్పుడప్పుడు ఫోన్ లో మాట్లాడేవాడిని కాని ఆ తరువాత ఆ అప్పుడప్పుడు కూడా ఎప్పుడో అయిపోయింది. ఎక్కడో ఏదో తెలియని దారం తెగి పోయినట్లనిపించింది. రొటీన్ లైఫ్ లో పడి పోయాను. నెలలు సంవత్సరాలు గా మారాయి.
కాలం కొన్నిటిని బలపరిస్తే కొన్నిటిని బలహీన పరుస్తుంది. అమ్మ శారీరకంగా బలహీన పడింది , ఇల్లు గుర్తుకొచ్చినట్లుంది. దానితోపాటు బంధాలు అనుబంధాలు కూడా, ఇప్పుడు తనే ఫోన్ చేస్తూ తరుచుగా ఇంటికి రమ్మని పిలవడం మొదలుపెట్టింది. ఓ రోజు సడన్ గా లీవ్ పెట్టిరా అమ్మాయిని చూసి పెళ్లి చేస్తాము అంది. ఆలోచించకుండా చెప్పేసాను కసిగా ఓ అబద్దం నాకు పెళ్లి అయిపోయింది, ఇప్పుడు ఓ బాబు అని డీటైల్స్ చెప్పి ఫోన్ పెట్టేసాను.
అంతే ఓ మూడు నెలలు ఏ ఫోనూ లేదు ఊహించగలను వాళ్ళ కలలసౌధం పూర్తిగా కూలిపోయి ఉంటుందని, నాకు కావాలిసింది కూడా అదే. . ఎందుకంటే నా దృష్టిలో వారు చేసింది నేరం.
ఓ రోజు నాన్న నుంచి కాల్, బాగోగులు మాట్లాడాక చిన్నగా చెప్పాడు అమ్మకి పరాల్సిస్ స్ట్రోక్ వచ్చిందని వచ్చి కూడా రెండు నెలలు దాటిందని బెడ్ మీదే ఉందని, అందుకే ఎక్కువగా ఫోన్ చేయలేదని, భావరహితంగా విన్నాను. గొంతు బొంగురు పోతుంటే చెప్పాడు ఒక్కసారి నిన్ను, కోడలిని, మనవడిని చూడాలనుకుంటుంది వచ్చి ఓ నాలుగు రోజులు ఉండి పొండి తనూ సంతోషంగా వెళ్ళిపోతుంది, తనకి అత్తయ్యా, నానమ్మా అని పిలిపించుకోవాలని బాగా కోరికగా ఉంది. బహుశా ఇదే తన చివరి కోరిక కూడా కావచ్చు గొంతు బొంగురులో ఎక్కువ మాట్లాడలేక ఫోన్ పెట్టేశాడు. ఫోన్ పక్కన పెట్టి నేనూ ఓ క్షణం కళ్ళు మూసుకున్నాను. వంటింట్లో తను గిన్నెలు సర్దుతున్న చప్పుడు. ఎందుకో ఆ చప్పుడంటే నాకు చాలా ఇష్టం .
బాగా ఆలోచించి వెళదామని మనసులో నిర్ణయం తీసుకున్నా, కాని ఎలా? ఒక్కక్షణం కళ్ళు మూసుకున్నా, నా మనసంతా నాన్న చెప్పిన మాట మీదే తిరుగుతుంది “తనకి అత్తయ్యా, నానమ్మా అని పిలిపించు కోవాలని బాగా కోరికగా ఉంది” ఆ మాట దగ్గర వచ్చిన చిన్న ఆలోచన కొద్దిసేపటికి పెద్దదై నాకు తెలియకుండానే నిర్ణయంగా మారింది. అవును అద్దె తల్లులే దొరకంగా అద్దె కోడలు, మనవడు దొరకరా? కాస్త ప్రయత్నించాలి అంతే, అతి కొద్ది ఖర్చుతో సులభంగానే దొరికారు.
ఓ నాలుగు రోజులు కోడలిని మనవడిని దగ్గరకు తీసిన తరువాత వాళ్ళిద్దరూ తన కోడలు, మనవడు కాదు అని తెలిసిన క్షణం వాళ్ళ ముఖాలు ఎలా ఉంటాయో చూడాలని కసితో కూడిన చిన్న కోరిక. వెంటనే నాన్నకి కాల్ చేసి చెప్పాను అందరం వస్తున్నట్లుగా.
కాని ఊహించినవన్ని జరగవు అని నాకు వారం తరువాత తెలిసింది.
ఇద్దరూ కాలం కొలిమిలో బాగా కాలి పోయినట్లుగా ఉన్నారు. వారిని చూడగానే షాక్. అమ్మ దగ్గర అప్పటి రూపుగాని మాటగాని లేవు. చిన్నపిల్లలకి బొమ్మలిస్తే ఆనందపడినట్లు ఆనందపడింది మమ్మల్ని చూసి. నన్ను, తన మనవడిని వళ్ళంతా తడుముకుంది. కోడలిని దగ్గర కూర్చుండ పెట్టుకుని మురిపంగా చూసుకుంది. నాన్నఆనందం అయితే చెప్పనవసరం లేదు హడావుడి అంతా తనదే. బాగా కలిసి పోయారు కోడలితో, మనవడిని అయితే క్రిందకి దించడం లేదు . వారి ఆనందం చూస్తుంటే ఒక్క క్షణం మనసులో ముళ్ళు గుచ్చినట్లుగా అయిపోయింది ఇద్దరూ బాగా ముసలివాళ్ళలాగా ఉన్నారు క్రమంగా ఇప్పటి రూపు అప్పటి వారి రూపుని నా మనసులో నుంచి తుడిపేయ సాగింది, దానితో పాటు నా ఆలోచనలు కూడా తుడిచి పెట్టుకొని పోతున్నాయి ఒక్కొక్కటిగా.
అప్పటి నా మానసిక పరిస్థితి వీరికి శిక్షగా మారి వీళ్ళని త్వరగా ముసలోళ్ళను చేసిందా అనిపించసాగింది. ఆలోచనల స్నానం మొదలైంది . ఎక్కడో ఏదో తప్పు చేసిన భావన శత్రువు ఎవరో తెలియకుండా పొరాడానా అని అనిపించింది. విచిత్రంగా ఒకప్పటి నా మానసిక పరిస్థితి ఇప్పుడు దూరంగా నిలబడి నువ్వు నువ్వేనా అని నన్నే ప్రశ్నిస్తున్నట్లుగా ఉంది. నీదీ అద్దె మనసే రా అని వెక్కిరిస్తోంది.
ఓ నాలుగు రోజులు ఇట్టే గడిచి పోయాయి. ఇక బయలు దేరాల్సిన రోజు రానే వచ్చింది ఒక నిర్ణయానికి వచ్చాను, వాళ్ళు తమ కోడలు మనవడే అన్న భావన వాళ్లకి అలాగే ఉంచేసి ఏమి చెప్పకుండానే అందరం బయలుదేరాము . ఎందుకో ఆ ఆనందాన్ని ఇప్పుడు వారికి దూరం చేయాలనిపించలేదు.
వీధి మలుపులో తల వెనక్కి తిప్పి చూశాను నాన్న తన చేయి ఊపుతూ ఇంకా అక్కడే నిలబడి ఉన్నాడు. అమ్మ కిటికీలోనుంచి చూస్తూ ఉంది , వారిద్దరి కళ్ళల్లో నీళ్ళు తిరుగుతున్నాయని తెలుసు, వాళ్ళ కన్నీళ్ళు తుడవలేని నా చేతితో నా కళ్ళు తుడుచుకుంటూ చేయి బయట పెట్టి బై చెప్పాను. కారు ముందుకు సాగింది.
నాకు ఇప్పుడు తృప్తిగా ఉంది, ఆ తృప్తి వాళ్ళిద్దరిని అద్దెకు తెచ్చానని చెప్పనందుకు వచ్చింది మాత్రమే కాదు, నన్ను నవమాసాలు మోసిన అద్దె అమ్మ వందనమ్మ ఎప్పటినుంచో నాతో పాటు అమెరికాలో ఉన్న విషయం కూడా చెప్పనందుకు వచ్చిన తృప్తి .
అమ్మా! నీ మీద కోపంతో నీ అమ్మతనాన్ని సగం చేసి అమెరికాలో ఉంచాను అని చెప్పనందుకు వచ్చిన తృప్తి.
ఎందుకో ఇప్పుడు వంట రూములో ఆ అమ్మ చేసే నా కిష్టమైన గిన్నెల చప్పుడులో ఈ అమ్మ చేయి కూడా కనిపించసాగింది.
కారు వేగంగా వెళుతుంది విమానాశ్రయం వైపు, దూరమైన నా అద్దె మనసును ఇక్కడే వదిలేసి.

________

నా కూతురు..

రచన: విశాలి పెరి

“”నాన్నా.. ప్లీజ్ పెళ్ళి విషయంలో నాకో ఆలోచన ఉంది.. ప్లీజ్ మీరు చెప్పిన సంబంధం నేను చేసుకోను ” అని స్పష్టంగా అంది ధన్య.
ఒక్కసారి నిశేష్టులయ్యాము..
“అది కాదూ ధన్య.. ” అని ఏదో చెప్పబోతే…
“నాన్న.. ప్లీజ్ రేపు అన్నీ విషయాలు మాట్లాడతాను.. నేను ఏవి అనుకుంటున్నానో, నా నిర్ణయమేమిటో కూడా రేపే విందురు, రేపు సాయంత్రం ఐదు గంటలకు నా నిర్ణయం చెబుతాను ” అని మాట తుంచేసి లోపలకి వెళ్ళిపోయింది ధన్య.
నిజంగా ఇదొక పెద్ద షాక్ నాకూ, రఘుకి. నోట మాట రాలేదు మా ఇద్దరికి. కళ్ళు అప్పగించి అలా చూస్తూ ఉండిపోయాము. ఏం జరుగుతోందో రెండు నిమిషాల వరకు మాకేం అర్ధం కాలేదు. ధన్యని ఇంత సీరియస్ గా ఎప్పుడూ చూడలేదు. “నాన్నా నువ్వు ఎంత చెబితే అంతా ‘ అని సూది పిన్నీసు నుంచి సెల్ ఫోన్ వరకు అన్నీ నాన్న మాటలే వినే ధన్య ఇప్పుడు జీవితంలో అది పెద్ద నిర్ణయంలో రఘుని ఇన్వాల్వ్ కావద్దని సూటిగా చెప్పడం నిజంగా షాకే!
రఘుకి ఏడుపొక్కటే తక్కువ.. తన గారాల పట్టి, తను ఎంత చెబితే అంతే అనే తన ముద్దుల కూతురు ఇప్పుడు పెళ్ళి విషయంలో ఇంత వ్యతిరేకంగా ఉంటుందని అనుకోలేదు. నిద్ర అస్సలు పట్టడం లేదు తనకి. అటు ఇటూ తిరుగుతూనే ఉన్నాడు రాత్రంతా. ఇదంతా నేనూ గమనిస్తునే ఉన్నాను, ఏంటో నాకు కూడా సరిగ్గా నిద్రపట్టడం లేదు. ఒకవైపు నుండి చూస్తే ఎన్నో ఏళ్లుగా నేను ఎదురు చూస్తున్న సందర్భం ఇది. ధన్య, రఘుకి ఎదురు తిరగడం చూడాలన్న నా జీవిత వాంఛ తీరిన క్షణమది.. కానీ ఏంటో ఒక ఆందోళన. రఘు ఇలా మొహం వాలేసుకుంటే చూడటం కష్టంగానే ఉంది నాకు. ఇలాంటి సందర్భాన్నా నేను కోరుకుంది?

***********

సరిగ్గా ఇరవై రెండేళ్ళ క్రితం రఘు నా చేతిలో ఒక అందమైన కుందనపు బొమ్మని తీసుకొచ్చి బహుమతిగా ఇచ్చారు. నేను చేతిలోకి తీసుకొన్న వెంటనే ఒక చిరునవ్వు నవ్వింది… చాలు ఆ నవ్వు ఎన్నో వసంతాలు నా జీవితంలోకి తీసుకొని రాడానికి. దాని బుజ్జి బుజ్జి చేతులతో నన్ను తాకినప్పుడు ఓ అద్వితీయమైన అనుభూతి. చిన్న చిన్న గులాబి రంగులో ఉన్న కాళ్లతో తన్నితే ఒళ్ళంతా తీయని పులకరింత. ఇది మన జీవితంలోకి రావడమే మన జీవితం ‘ధన్యమ ‘య్యింది.. దీన్ని ‘ధన్య ‘ అనే పిలవాలి అన్నారు రఘు. ఒక్కసారి అలా చూస్తూ ఉండిపోయాను. నాకు ఆ పేరు నచ్చిందో లేదో కూడా అడగలేదు. నా నిర్ణయంతో పనేముంది? ధన్య.. రఘు కూతురు.

***********

తరవాత ధన్యకి బేబీ ఫుడ్స్ అని ఏవేవో చిన్న చిన్న సీసాలు తీసుకొచ్చారు రఘు.
“ఇవన్నీ ఎందుకు, ఇప్పుడేగా అన్నప్రాస అయ్యింది. గుజ్జులా అన్నము, రాగి, పళ్ళు, కూరలు ఉడికించి, అవి పెడితే చాలు. ఈ బేబీ ఫుడ్స్ లో ఏ ప్రిజర్వేటివ్స్ ఉంటాయోనండి. ఇలాంటి వద్దు ” అని అన్నాను.
” నీవన్నీ పాత చింతకాయ పచ్చళ్ళు, నా ధన్యకేమి కావాలో నాకు తెలుసు ” అని తను కొన్న తిళ్ళే తినిపించసాగారు. అదేంటో రెండు రోజులకే ధన్యకి వాంతులు, విరోచనాలు. ఇంక ఆ బయట తిళ్ళు మానిపించాకే అవి తగ్గాయి. ధన్యని మామూలు పిల్లని చెయ్యటానికి పదిరోజులు పట్టింది . ఆ తరవాత ధన్య తిండి విషయం మళ్ళీ నా మాట జవదాటలేదు. నేను వండడం వరకే.. దాన్ని తినిపించేది మాత్రం రఘుయే! సరిగ్గా పెడుతున్నానో లేదో ఎప్పుడూ తనకి అనుమానమే! ఎంతైనా ధన్య రఘు కూతురు కదా!
ఆ తరవాత ధన్య డ్రస్సుల విషయం. అన్నీ జిగ్ జిగ్ మనే డ్రస్సులే కొనేవారు రఘు. అవి గుచ్చుకొని ధన్య ఏడుస్తూనే ఉండేది. లోపల ఒక మెత్తటి కాటన్ డ్రస్సు వేసి అప్పుడు ఆయన కొన్నవి వేసేదాన్ని. అంత మంచి డ్రస్సులు ఇటు రఘునీ నొప్పించక, ధన్యకి నొప్పి కలిగించక ఏవో పాట్లు పడుతుండేదాన్ని. ఆ డ్రస్సు వేసేవరకే నా పని. అది ముస్తాబవ్వగానే దాన్ని ఎత్తుకొని బయటకెళ్ళిపోయేవారు నేను రెడీ అయ్యే లోపల.. హ్మ్మ్.. నేనెందుకు ఆ తండ్రీ కూతుర్ల మధ్యలో?
దాని ఇంటర్ అయ్యక అప్పుడు చదువు విషయంలో మళ్ళీ రాద్ధంతం మొదలయ్యింది. అది హాస్టల్ కి వెళ్ళి చదువుకుంటానని. దానికి ఆయన కూడా వంత పాడారు. ఊర్లో ఉంటూ హాస్టల్ ఎందుకని నా ఉద్దేశం. నా మాటకి ఎవరు ప్రాముఖ్యత ఇస్తారు? తండ్రీ కూతురు ఇద్దరూ ఒకటే! అది హాస్టల్ కి వెళ్ళింది. అది వెళ్ళిన రెండో రోజు దానికి ఇస్టమని ‘మజ్జిగ పులుసు ” చేసి పట్టుకెళ్లాము. కాసేపు మాట్లాడి వెళ్లిపోయింది. మళ్ళీ రెండు రోజుల తరవాత గులాబ్ జామూన్ చేసి పట్టుకెళ్ళాము.
” అమ్మా… నువ్వు ఇలా ప్రతి వారం వచ్చేస్తే నా చదువుకి డిస్టబ్ అవుతుంది ” అని అంది.
ఆ మాట కాస్త నొప్పించిన మాట వాస్తవమే కానీ… దాని చదువు కోసం నేను దూరంగా ఉండటం తప్పదు. జీవితంలో కొన్ని సార్లు డిటాచ్ అవ్వాలి. పిల్లల విషయంలో ఇది ఎప్పుడూ మరచిపోకూడదు. చిన్నప్పుడు అన్నీ పట్టించుకుంటే ఊరుకొనే పిల్లలు కాస్త వయసు వస్తే అతి జోక్యాన్ని ఒప్పుకోరు. ఎప్పటికైనా వాళ్ళ నిర్ణయాలు వాళ్ళు తీసుకోవాలి. వాళ్ళు తీసుకొన్న నిర్ణయం మంచిదో కాదో గ్రహించే విజ్ఞత మాత్రం మనమే ఇవ్వాలి. ఇంక అప్పటి నుంచి ధన్య హాస్టల్ కి నెలకోసారి వెళ్లసాగాము. ఒక ఆరు నెలలు హాస్టల్లో ఉండి ” నాన్నా.. నేను ఇంక హాస్టల్లో ఉండను.. ఇంట్లోనే ఉండి చదువుకుంటా ” అని తన నిర్ణయం చెప్పింది.
ఇదీ ఒకందుకు మంచిదే. తనంతట తానే ఏదీ మంచో తెలుసుకుంది.
ఒకరోజు ధన్య, రఘు సినిమా ప్రోగ్రాం పెట్టారు. తీరా వెళ్ళిన సినిమా నాకేమీ కొత్తగా అనిపించలేదు. సినిమా పేరు “ఆకాశమంతా” రోజూ చూస్తున్నదే అక్కడా కనిపించింది. కాస్త విసుగ్గా అనిపించింది. సినిమాలో కూడా తల్లి పాత్రకి ప్రాధాన్యత లేదు. త్రిషా ఎవడో ఒక సర్దార్ ని తీసుకొచ్చి బాయ్ ఫ్రండ్ గా పరిచయం చేసిన సీన్ వచ్చేటప్పుడు రఘు ముఖ కవళికలు నాకు తెగ నచ్చేశాయి. అస్సలు నచ్చలేదు ఆ సీన్ రఘుకి. నాకు మాత్రం సినిమాలో అదే రసవత్తర ఘట్టంలా అనిపించింది. అలాంటి సీను మా ఇంట్లో ఎప్పుడొస్తుందా అని ఇన్నేళ్లు ఎదురు చూశాను. ధన్య కూడా ఎవరో ఒకర్ని ఇష్టపడాలి. తండ్రి నిర్ణయాలకే పెద్ద పీట వేస్తే ధన్య అప్పుడు “నాన్న నా ఇష్టం నాది ” అనాలి, రఘు మొహం ప్రకాశ్ రాజ్ మొహం లా ఏడ్వలేక నవ్వలేక అలా పచ్చి వెలక్కాయ అడ్డుపడినట్టుగా ఉండాలి… అబ్బా… ఊహే ఎంత మధురంగా ఉంది.
ధన్య చదువు అయ్యిపోయింది. చుట్టాలలోనే బోలెడు సంబంధాలు రాసాగాయి. రఘుకి ఇవేవీ నచ్చలేదు. ఒక మాట్రిమోనీలో ధన్య పేరు రిజిస్టర్ చేయించారు. ఈ విషయం ఆరు నెలల తరవాత నాకు తెలిసింది. నాకు మాత్రం రఘు ఫ్రండ్ ప్రసాద్ గారి అబ్బాయి నచ్చాడు. చిన్నప్పటి నుంచి చూస్తోన్నవాడు. ఫామిలీ కూడా బాగా తెలుసు. ఇదే విషయం రఘుకి చెప్పకూడదనే అనుకుంటూనే చెప్పాను.
వినిపించుకున్నట్టు లేరు ….
“అది కాదండి. ఇంత ముద్దుగా పెంచుకొన్న కూతుర్ని ఎవరో ముక్కు మొహం తెలియని వాడికి ఇచ్చి ఎలా చేయగలము? స్టాటసా… అదీ మనకి తెలిసిన వాళ్ళలోనే చుట్టాలలోనే ఉంటారు. కాస్త సమయం తీసుకుని వెతుకుదాము. గొప్ప గొప్ప చదువులూ, అందం, స్టాటస్ ఉన్న ఈ మాట్రీమానీ వాడు మంచివాడయ్యి ఉంటాడని ఎంటీ నమ్మకం? దేశం కానీ దేశంలో మన పిల్లని ఆ ముక్కూ మొహం తెలియని వాడికి ఇచ్చి ఎలా వదిలేస్తామూ? కుటుంబం అదీ తెలిసిన వాడైతే మంచిది అని నా ఉద్దేశం , అయినా పెళ్ళికి ఇప్పుడేం తొందరొచ్చింది? మంచి ఉద్యోగంలో సెటిల్ అవ్వనీయండి. ఇంకో రెండేళ్ళ తరవాత చెద్దాము ” అని రఘు విన్నా వినకపోయినా నేను చెప్పాలనుకున్నది చెప్పేశాను.
” ధన్య పెళ్ళి విషయంలో నాది. ధన్యదే నిర్ణయం ” అని నా మాటకు విలవ ఇవ్వలేదు.
నిన్న అదే విషయం దాని దగ్గర ప్రస్తావించారు ” ధన్య ఇదిగో ఈ అబ్బాయి ప్రొఫైల్ చూడు యూ. ఎస్ లో సెటిల్ అయ్యాడు… నీకు సరిపోతాడు అన్ని విషయాలలో. వెల్ సెటిల్డ్ , తల్లీ తండ్రులు కూడా లేరు.. ఎవరి పోరూ ఉండదు ” అని ఎవరో అబ్బాయి ప్రొఫైల్ చూపించారు.
“అయ్యో అయ్యో… ఎవరూ లేని వాడికా ఇచ్చేది పిల్లని. ఈ రోజుల్లో అత్తగారి ఆరళ్ళు ఎక్కడున్నాయండి? అత్తగారు , మావగారు ఉంటేనే ముచ్చట్లు. అవి లేని వాడికి ఎలా ఇస్తాము పిల్లని? రేపు ఏదైనా మంచి చెడు మాట్లాడటానికి పెద్దవారు లేకపోతే ఎలా? ” అని ఆవేశంగా అన్నాను… అది ఆయన పట్టించుకుంటేగా!
“చూడు వాణీ! సంతలా కుటుంబ సభ్యులు సినిమాలలో ఉంటే సినిమా హిట్ అవుతుంది… కానీ నిజంగా ఉంటే ఒళ్ళు హూనమౌతుంది. ఇలాంటివి నా కూతురికి ఉండటం నాకు ఇష్టం లేదు. అది ఆడింది ఆట పాడింది పాటగా రాజ్యమేలాలి ” అని అన్నారు రఘు
” ధన్య.. అమ్మ మాటలేవీ పట్టించుకోకు… ఈ సంబంధం నీకు కూడా నచ్చుతుందని నాకు తెలుసు.. నా మాటే నీ మాట కదా.. ఒక్కసారి నువ్వు ‘ఊ ” అంటే ఆ అబ్బాయిని కాంటాక్ట్ చేస్తాను ” అని అన్నారు రఘు
అప్పుడు ధన్య ” నాన్నా.. ప్లీజ్ పెళ్ళి విషయంలో నాకో ఆలోచన ఉంది.. మీరు చెప్పింది నేను చేసుకోను ” అని అంది.

************************************

ఇంకొన్ని గంటలలో ధన్య నిర్ణయం చెబుతుంది. రఘుకి ఆ మాటలు జీర్ణించుకోలేక ఆకలి లేదు. నాకు జరిగే తమాషా చూడాలన్న ఆతృతతో ఆకలి లేదు. ధన్య ఎలాంటి వాడిని ఎంచుకుంటుంది? అన్నిటికీ తొందర నిర్ణయాలు తీసుకొనే ధన్యకి చాలా బాగా ఆలోచించగలిగే వాడు కావాలి. ముక్కు మీద కోపం ఎక్కువ ఉన్న ధన్యకి కాస్త ఓర్పు కలవాడు, ఆలోచనాపరుడు కావాలి. ఎంత కోపం ఉన్నా ధన్య మాత్రం చాలా మెచూర్డ్ గాళ్ . చూడాలి అది ఎలాంటి వాడిని సెలెక్ట్ చేసుకుందో? అయినా ఇవన్నీ నాకెందుకు? అది రఘు కూతురు. నేను ఈ తమాష చూసి ఆనందించాలి. ఏంటో అదొక రాక్షసానందం అనిపించింది నాకు.
సాయంత్రం నాలుగు నలభై కి ధన్య ‘ టీ ‘ చేసి తీసుకొచ్చింది.
“నాన్నా! టీ తీసుకో.. అమ్మా.. నువ్వూ తీసుకో ” అని ఇచ్చింది.
నా చూపులన్నీ వీధి వైపే ఉన్నాయి.. ఏ సర్దార్ జీ వస్తాడో అని. ఒక్కడే వస్తాడా? లేక సర్దార్ జీ వాళ్ళ అమ్మ, నాన్న , చెల్లి, బీజీ (ఆకాశమంత సినిమాలో నాన్నమ్మ ని బీజీ అంటారని తెలిసింది) కూడా వస్తారా? పంజాబీ వాళ్లది ఎక్కువ పెద్ద ఫామిలీలే ఉంటాయిట. ఒక పది మంది సంతానంలో నాలుగో వాడిని ధన్య ఇష్టపడితే బాగుండును. ఆ ఫామిలీనీ చూసి రఘు చిరాకు పడితే… భలే భలే….
రఘు టైం చూసుకొని ధన్య వైపు చూసి ” నీ నిర్ణయం చెబుతానన్నావు… ” అని ముక్తసరిగా అన్నారు.
“నాన్న! నా చిన్నతనం నుంచీ నాకు ఏది కావాలన్నా నువ్వే చూసుకొన్నావు ” అంటే ఇప్పుడు ఇంక చూడాల్సిన అవసరం లేదన్న మాటేగా, ఇదే మాట ధన్య అంటే వినాలని ఉంది.
” కొన్ని నా నిర్ణయాలు తొందరతో తీసుకొన్నా, నువ్వు వాటినే సమర్ధించావు, అప్పుడు నువ్వు నాకు చాలా నచ్చేసేవాడివి, కానీ అమ్మ ప్రతీ విషయంలోనూ మనది తప్పు అని తన నిర్ణయం చెప్పేది, అప్పుడు అమ్మ అంటే నాకు చాలా కోపం వచ్చేది. కానీ నాన్నా మనం ఎన్ని నిర్ణయాలు తీసుకొన్నా చివరకు అమ్మ నిర్ణయమే కరక్ట్ అయ్యేది ”
ఒక్కసారి కళ్ళు పెద్దవి చేస్తూ ధన్య వైపే చూస్తూ ఉండిపోయాను…
” నాన్నా… ఇంత వరకు తీసుకొన్న నిర్ణయాలు మళ్ళీ వెనకు తీసుకొనే అవకాశమున్నవి. కానీ పెళ్ళి జీవితంలో ఒకే ఒక్కసారి వచ్చేది. ఇది తప్పుడు నిర్ణయంతో మా ఇద్దరి జీవితాలే కాదు నాతో పాటు మీవి కూడా బాధకరం అవుతాయి. అమ్మ కి చిన్నప్పటి నుంచి నా విషయంలో ఏ నిర్ణయం తీసుకొనే ఛాన్స్ ఇవ్వలేదు మీరూ నేను. కాబట్టి నా పెళ్ళి విషయంలో అమ్మదే తుది నిర్ణయం. అమ్మ ఎవర్ని చూపించి పెళ్ళి చేసుకోమన్నా నేను రెడీ ” అని అంది ధన్య.
నాకు కంఠంలో ఏదో అడ్డుపడినట్టు ఉంది. ధన్య ఇలా మాట్లాడి నన్ను మూగదాన్ని చేసేసింది.
” అమ్మా.. హాపీ మదర్స్ డే, హాపీ బర్త్ డే! నువ్వు పుట్టినరోజే నాకు మదర్స్ డే అమ్మా ” అని అంది..
“అరే ఈ రోజు నా పుట్టినరోజా… అస్సలు గుర్తులేదురా ” అని మాటలు కూడ బెట్టుకొని అన్నాను.
“ఇదే నీ బర్త్ డే గిఫ్ట్ అమ్మా ” అని అంది ధన్య … రఘు కూతురు… కాదు .. నా కూతురు.. నా కన్న కూతురు…

*****

కట్టుకుపోతానే…..

రచన: అనురాధ నాదెళ్ల

దీర్ఘ తపస్సులో ఉన్న కోటేశ్వర్రావుకి హఠాత్తుగా చుట్టూ ఉన్న వాతావరణంలో మార్పు తెలిసింది. ఎక్కడినుంచో చల్లని, సువాసనలు వెదజల్లే గాలులు అతని శరీరాన్ని తాకాయి. తపస్సు ఫలించి దేవుడు స్వర్గంలోంచి దిగి వస్తున్నట్టున్నాడు.
ఇంతలో చెవులకింపైన స్వరం ఒకటి వినిపించి కళ్లు తెరిచాడు.
“చెప్పు కోటీ, నీకేంకావాలో ”ఎదురుగా కళ్లు మిరుమిట్లు గొలిపేలా ఉన్న దేవుణ్ణి చూసి ఒక్కసారిగా ఆనందబాష్పాలతో నమస్కరించాడు కోటేశ్వర్రావు.
“స్వామీ, నేను నగరంలో ఉన్న ధనవంతుల్లో ఒకణ్ణని నీకు తెలుసు కదా, ”అన్నాడు కోటి ఉపోద్ఘాతంగా. దేవుడి మందహాసం చూసి,
“స్వామీ, నాదొక కోరిక, మీకు విన్నవించుకుందుకే ఇంత తపస్సు చేసాను ”
“చెప్పుకోటీ, భక్తుల కోర్కెలు తీర్చేందుకే నేనున్నది, ఇంకా సంపాదించాలనుకుంటు న్నావా? నగరంలో అందరిలోకీ నువ్వే ధనవంతుడివయ్యేలా చెయ్యమంటావా? “
“స్వామీ, అది కావాలనుకుంటే సాధించగలను. నేను కోరుకునేది అది కాదు ”
“మరి నీ కోరికేమిటో త్వరగా చెప్పు కోటీ ”
కోటి చిన్నబుచ్చుకున్నాడు.
“స్వామీ నేను అంత తపస్సు చేసి నీ దర్శనం చేసుకుంటే నువ్వు విసుక్కుంటున్నావు ” అన్నాడు బాధగా.
“కోటీ నువ్వు అర్థం చేసుకోవాలి. నేను నీలాటి భక్తులెందరినో కలవాలి, ఎందరి కోర్కెలో తీర్చాలి. ఇల్లు ఎప్పటికి చేరాలి చెప్పు. లక్ష్మీ దేవి రోజూ నా ఆలస్యానికి అలుగుతుందే కానీ అలిసిపోయి ఆలస్యంగా వచ్చిన నన్ను అర్థం చేసుకోదు. ”ఆయన తన గోడు వెళ్లబుచ్చు కున్నాడు. కోటి ఆశ్చర్యపోయాడు, మనుషుల్లాగే దేవుళ్లకి కూడా ఇలాటి కష్టాలుంటాయి కాబోలు.
“భక్తా… ”అంటూ దేవుడు మరో మారు హెచ్చరించాక ఉలిక్కిపడి కోటి తన కోర్కెను దేవుడి ముందు పెట్టేసాడు……..
“స్వామీ, నేను కష్టపడి సంపాదిస్తుంటే నా భార్య, పిల్లలు ఎలాటి కష్టం లేకుండా హాయిగా ఆ డబ్బుని అనుభవిస్తున్నారు. వాళ్లకి నా మీద కాస్త కూడా ప్రేమ లేదు. వాళ్లలా బ్రతికే తీరిక నాకు లేదు. కనీసం నేను చనిపోయాకైనా నేను సంపాదించుకున్ననా ధనాన్ని నాక్కావలసినట్టు తీరిగ్గా అనుభవించే వరాన్నివ్వు స్వామీ ”తన గుండెలో దినదిన ప్రవర్థ మానంగా పెరుగుతున్న కోర్కెని దేవుడికి చెప్పేసాడు కోటి.
దేవుడికి నోట మాట రాలేదు. ఇదేం కోర్కే? ఇప్పటిదాకా ఎవ్వరూ ఈ కోర్కెని కోరలేదే. ఇదెలా సాధ్యం?
“భక్తా, నీకు తెలుసు, చనిపోయిన మనిషి తనతో ఏమీ వెంట తీసుకెళ్లలేడు. తాను అన్నాళ్ళూ మోసిన శరీరాన్ని కూడా వదిలే వెళ్లాలి. నువ్వు ఎంత సంపాదించినా, ఏమి దాచుకున్నా అది బ్రతికుండగానే అనుభవించాలి. అంతే. ”
“అందుకే కదా స్వామీ ఇంత తపస్సు…………. ”మరింకేదో చెప్పబోతున్న కోటిని ఆపి, “అది కాకుండా ఇంకేదైనా కోరుకో ”అన్నాడు దేవుడు.
“నాకు మరింకేం కోర్కెలు లేవు స్వామీ. ఈ వరాన్నివ్వు. చాలు ”వినయంగా చెప్పేడు.
“నువ్వు ఇకపైన సంపాదన వెంట పరుగులు ఆపి , హాయిగా జీవితాన్ని అనుభవించు. నీ డబ్బుతో కావలసిన సుఖాల్ని పొందు. ”
“లేదు స్వామీ, బ్రతికున్నన్నాళ్లూ నాకు సంపాదించటంలో ఉన్న ఆనందం ఇంకెందులోనూ లేదు. సంపాదన లేకుండా ఒక్క రోజు గడపలేను. ”
“నువ్వు పెట్టిన ఫ్యాక్టరీలు, నీ బ్యాంకు డిపాజిట్లు నీకు నిత్యం ఆదాయాన్ని తెస్తూనే ఉన్నాయి కదా. అది సంపాదన కాదా వెర్రివాడా?ఇంకా సంపాదించాలన్న తాపత్రయం ఎందుకు ”
“సంపాదించటం నా బలహీనత స్వామీ, అర్థం చేసుకో” అన్నాడు కోటి.
“ఇది ఇంతవరకు ఎవరూ అడగాలేదు, నేను ఇవ్వాలేదు. దానిలో ఉండే లాభనష్టాలు ఆలోచించుకున్నావా?” అనుమానంగా అడిగేడు దేవుడు.
“ఆలోచించుకున్నాను స్వామీ. ఇలాటి వరం పొందితే ఒక చరిత్రని సృష్టించినవాడినవు తాను.” గర్వంగా చెప్పాడు.
“సరే, మరోసారి ఆలోచించుకోమని మాత్రం సలహా ఇవ్వగలను. ఆ వరమే కావాలంటే ఇస్తాను. మళ్లీ ఈ వరం వద్దని తపస్సు చెయ్యనని మాటివ్వు నాకు ” దేవుడు దీవించాడు.
ఆనందంగా దేవుడి మీద తనకొచ్చిన శ్లోకాలన్నీ చదివి కోటి తన కృతజ్ఞతను తెలుపు కున్నాడు.
హిమాలయాల్లో కెళ్లి తపస్సు చేసి సాధించిన వరం గురించి ఆలోచించుకుంటూ ఆనందంగా ఇల్లు చేరాడు కోటి. ఎప్పటికన్నా చాలా హుషారుగా ఉన్న భర్తను చూసి ఈ వయసులో మరో పెళ్లి చేసుకు రాలేదు కదా అని వరలక్ష్మి కాస్త అను మానపడింది. తండ్రి హిమాలయాల్లో కెళ్లి వచ్చేక మరింత ఆదర్శతండ్రి అయిపోయాడని పిల్లలు సంతోషించారు.
ఓరోజు రాత్రి అలిసి పోయి ఇంటికొచ్చాడు కోటి. భోజనానికి కూర్చుంటూ భార్య వచ్చి వడ్డిస్తుందేమోనని చూసి, చూసి తనే వడ్డించుకున్నాడు. ఆవిడ తమ క్లబ్ సభ్యులు అందరినీ సింగపూర్ తీసుకెళ్ళాలనకుంటున్నాననీ, అలా తీసుకెళితే ఇంకో నాలుగు నెలల్లో జరిగే క్లబ్ ప్రెసిడెంటు ఎన్నికల్లో తను నెగ్గుతాననీ చెప్పి భర్తతో కాదనిపించుకుని కోపంతో సాధిస్తోంది.
కూతురు ఎప్పుడూ స్నేహితులతో, విలాసాలలో మునిగి ఉంటుంది. కొడుక్కి వ్యాపారాన్ని అప్పగిద్దామంటే బాధ్యతలొద్దు అంటూ విసుక్కుంటాడు. వీళ్లు ఇంత బాధ్యతారహితంగా ఎలా ఉన్నారో. తను ఏనాడూ ఇలా కాలాన్ని నిర్లక్ష్యంగా గడపలేదు. తెల్లవారుతూనే కుటుంబ సభ్యుల్ని పిలిచి, ”ఇకపైన నేను మీకు నెలకింతని లెక్కగా మాత్రమే ఇస్తాను.” అన్నాడు.
“డాడీ, ఎటూ మీరు సంపాదించేదంతా మాకోసమే.” అన్నాడు కొడుకు నిర్లక్ష్యంగా.
కోటి కోపంతో తను చనిపోయాక జరగబోయే విషయాన్ని వాళ్లకి చెప్పేసాడు. భార్య, పిల్లలు తెల్లబోయారు. “మర్చిపోయినట్టున్నారు. ఆస్తులన్నీ మా పేరున మా అధీనంలో ఉన్నాయి” భార్య ధీమాగా చెప్పింది.
“నీ తెలివికి నాకు గర్వంగా ఉంది, కానీ నా సంపాదన నా వెనుకే వస్తుంది.” కోటి నవ్వాడు.
మర్నాటి నుంచి భార్య, పిల్లల్లో వచ్చిన మార్పు చూసి తన మాటలతో దారిలోకి వచ్చారని సంతోషించాడు. కానీ ముందు జాగ్రత్తగా కోటి శాశ్వతంగా బ్రతికి ఉండేందుకు ఉన్న మార్గాల్ని అన్వేషించే పనిలో వాళ్లు మునిగి ఉన్నారని కోటికి తెలియదు.
ఇహలోక జీవితం చాలించి తనదైన జీవితం అనుభవించాలన్న ఆత్రం ఎక్కువైంది కోటికి. దేవుడు ఆత్మహత్య లాటిదేదీ చేసుకోకూడదని ముందే షరతు పెట్టాడు.
కోరుకున్నట్టుగానే ఒకరోజు కోటి జీవితం సమాప్తమైపోయింది. ఎప్పుడు విముక్తమవుదామా అని చూస్తున్న కోటి శరీరం శ్మశానికి తరలించే ప్రయత్నాలేవీ జరగ లేదు. చుట్టుప్రక్కల వాళ్లు ఆ విషయం పోలీసుల దృష్టికి తెచ్చారు. “వాళ్ల కుటుంబీకులకు చెప్పండి, మేము ఏం చెయ్యగలం. ”అనేసారు వాళ్లు.
ప్రాణం పోయిన వంద గంటలలోపు తన ఆఖరి యాత్ర పూర్తి అవ్వాలని దేవుడు చెప్పాడు. సమయం గడుస్తుంటే శరీరాన్ని అంటి పెట్టుకున్న కోటికి చెమటలు పడుతున్నాయి. ప్రజల ఒత్తిడి ఎక్కువై కోటి కుటుంబ సభ్యుల్ని పట్టుకుని నిలదీసారు పోలీసులు.
“మా చేతిలో పైసా లేదు. అనాథ ప్రేత సంస్కారం మీరే చేసెయ్యండి ”అన్న కొడుకు మాటలతో కోటికి అప్రయత్నంగా తల్లి గుర్తొచ్చింది. భోరుమని ఏడ్వటం మొదలెట్టాడు.
చేతిమీద తట్టినట్టైంది కోటికి. ప్రాణం పోయాక స్పర్శ ఎవరిది? ఆశ్చర్యంతో కళ్లు విప్పాడు, చూడగలుగుతున్నాడు. ఎదురుగా వరలక్ష్మి.
“ఏమైంది. ఎందుకా ఏడుపులు? ప్రశాంతంగా నిద్ర కూడా పోనివ్వరా?” విసుక్కుంది.
తను బ్రతికే ఉన్నాడా? ఔను, మంచం మీద, తన గదిలోనే ఉన్నాడు. అయితే, తన తపస్సు, వరం, చనిపోవటం అంతా ఒట్ఠి కలే.
తల్లి జ్ఞాపకం మాత్రం నిజం. కోటి తండ్రి చిన్నప్పుడే పోతే తల్లి కష్టపడి పిల్లల్ని పెంచుకొచ్చింది. ఉన్నంతలో ఇరుగుపొరుగు వాళ్లకి సాయం చేస్తుండేది. “మనకే ఒక ఆధారం లేదు, అందరి సంగతి నీకెందు” కంటూ తల్లితో పోట్లాడేవాడు కోటి
“మనకేం తక్కువరా కోటీ. మీ నాన్న లేకపోయినా, ఆయన కట్టించిన ఇల్లుంది. అంతో ఇంతో తినేందుకుంది. ఆమాత్రం తోటి వాళ్లకు చేతనైన సాయం చేస్తేయేం? ఉన్నదేదో నలుగురితో కలిసి తినాలి, కానీ కట్టుకుపోతామా? ”అంటూ కొడుక్కి హితబోధ చేసేది. అతనికి ఆ మాటలు చెవికెక్కేవి కావు. “నేను కట్టుకుపోతానే ”అంటూ విసుక్కునేవాడు. కోటి సంపాదించటం మొదలెట్టాక డబ్బంటే విపరీతమైన వ్యామోహం పెంచుకున్నాడు. కుటుంబంలోని వాళ్లు ఖర్చు చేస్తున్నా సహించలేక పోయాడు. అదే ఈ కలకి కారణం అని అర్థమైంది. లేచి బాల్కనీలోకి వచ్చాడు.
తెలవారుతున్న సూచనగా తూరుపు దిక్కు ఎరుపెక్కుతూ ప్రపంచాన్ని నిద్ర లేపుతోంది. తన శక్తినంతా ధారపోసి నిత్యం లోకానికి వెలుగులు పంచే సూర్యుణ్ణి చూసేందుకు అతనికి అపరాధ భావం అడ్డొచ్చింది. తనకున్న దాన్ని నలుగురితో కాదు, నమ్ముకున్న భార్యాబిడ్డలతో కూడా పంచుకునేందుకు ఇష్టపడని స్వార్థపరుడు మరి. కానీ ఈ పశ్చాత్తాపం క్షణికమని కోటికి తెలుసు.

రంగుల ‘భ్రమ’రం..

రచన, చిత్రం, కవితాగానం : కృష్ణఅశోక్

ఈ మైక్ మీద క్లిక్ చేసి  కవితను వింటూ చదువుకోండి.

అప్పుడప్పుడు…
ఆకాశంలో ఉల్కలు రాలిపడినప్పుడో, భూమ్మీద సునామీలు చెలరేగినప్పుడో, నాలోకి నేను ప్రయాణం చేస్తుంటాను… కారణం లేకుండానే!
జ్ఞాపకాలు హృదిలో కదలాడే వేళ మొదట కనిపించేది నీవే…
నగ్నంగా… అవును! నగ్నంగానే…
నిన్ను మొదటిసారి నగ్నంగా చూసినప్పుడు “నా న్యూడ్ పెయింటింగ్ వేస్తావా!?” అని ఆకాశంలో ఏదో వెదుకుతున్నట్టు చూస్తూ అడిగావ్… గుర్తుందా!…” భౌతికంగా కాకుండా, మనో నగ్నత్వం తో చూస్తేనే నిన్ను నగ్నంగా చిత్రించగలను” అని చెప్పాను…
నీకు గుర్తుండదు…
హు!.. అర్ధం కూడా అయి ఉండదు.
*** *** ***
ఆ రోజు మనిద్దరం మధువు తాగి, తనువుల తకధిమి ఆడుకున్నాము. పరవశాన తేలిపోతున్న తరుణంలో.. నా గుండె మీద తల వాల్చి, ఒక భక్తుడు భగవంతుడిని చూస్తున్నట్లు కళ్ళు పైకెత్తి, ఆనందం అతిశయించి మత్తెక్కిన చూపులతో నా కళ్ళల్లోకి చూస్తూ అన్నావు. “యు ఆర్ గుడ్ ఎట్ లవ్ మేకింగ్” అని… అస్పష్టంగా అన్నావు, కానీ.. అది నాకు చాలా స్పష్టంగా వినిపించింది.
అది నా మది చెవికి చేరింది. నాలో ఓ సంఘర్షణాత్మక పరిశీలన మొదలైంది…
మనసుల కలయికని love (ప్రేమ) అంటారని తెలుసు, కానీ తనువుల కలయికని ‘లవ్’ అంటారని అప్పటివరకూ నాకు తెలీదు…
మనసులోని భావాలు, అనుభూతులు ఒకటొకటీ పంచుకున్నాక, ఒక పరిమళ కుసుమం వికసిస్తుంది,
దాన్నే ప్రేమ అంటారు అనే పాత కాలపు ఆలోచనలు తప్ప, ‘లవ్ మేకింగ్’ అనే మాటకు అర్ధం తెలియని, అవసరం కూడా లేని సంగతి అది ఆనాటికి…!
ఒకరి పట్ల ఒకరికి అమితమైన ప్రేమతో ఆత్మల ఆలింగనంతో పాటుగా ఒకరిలో ఒకరు ఒదిగిపోవడం, ఆత్మీయానుబంధ అనురాగంతో ఎగసిన ప్రేమోద్వేగాలను ఒకరినొకరు చల్లార్చుకోవడం, కాంక్షల కెరటాలను తనువుల పరిష్వంగాలతో ఓదార్చుకోవడం… ఇది… నాకు తెలిసిన ప్రేమైక శృంగారం…

*** *** ***

ఆ రోజు… సిటీలోని ప్రముఖ ఆర్ట్ గ్యాలరీలో నా చిత్ర ప్రదర్శన ఇనాగ్రేషన్. ఓ ఆర్ట్ హిస్టారియన్ చీఫ్ గెస్ట్, దీపం వెలిగించి షో ని ప్రారంభించారు. విజిటర్స్ పెయింటింగ్స్ ని చూస్తూ ఉన్నారు.
గ్యాలరీలో ఒక మూల రెడ్ కలర్ బ్యాక్ గ్రౌండ్ తో వేసిన పెయింటింగ్ దగ్గర కొందరు తదేకంగా గమనిస్తూ ఉన్నారు. విజిటర్స్ కి ఆ పెయింటింగ్ థీమ్ వివరిస్తున్నాను. అంతలో ఒక మీడియా రిపోర్టర్ చేతికి మైక్ ఇచ్చి, “ప్లీజ్ ఎక్స్ప్లెయిన్ అబౌట్ దిస్ పెయింటింగ్” అన్నాడు… వివరిస్తున్నాను…ఖచ్చితంగా కెమరామెన్ వెనక రెండు ‘కలువ కళ్ళు’ అందంగా నవ్వాయి. చిలిపితనం, చెలిమితనం, ప్రేమ తత్వం అన్ని భావాలు ఒక్కసారిగా కురిపిస్తున్నట్లు ఆ నీ చూపులు!
మనసు తడబడటం అంటే అదే…నా ఈ నలభయ్యేళ్ళ జీవితంలో మొదటిసారి!
ఆ కలువ కాంతి చూపులు నన్ను తాకగానే మనోగమనం ఒక్కసారి ఆగింది…
తరచూ టి.వి.లో కనిపించే నాకిష్టమైన ఓ సెలెబ్రెటీ నర్తకి నా ఆర్ట్ షోలో కనిపించడం ఆనందంతో కూడిన ఆశ్చర్యం…
అక్కడ మొదలైన మన పరిచయంతో ప్రేమ ప్రయాణం…
ఎన్నో అరుణోదయ కాంతుల్లో మధురోహల పంపకాలు…
ఏటి గట్లు, సెలయేర్లు…
పచ్చిక బయళ్ళ సాక్షిగా ఊసులాటలు…
అందమైన స్టార్ హోటల్ డిన్నర్లు…
చిలిపితనపు లాంగ్ డ్రైవ్లు…
ప్రేమ విహంగాలమంటూ విమానపు ప్రయాణాలు…
సముద్రాలు దాటుకుంటూ విదేశీ యానాలు…
ఇద్దరి మధ్య పాటల కచేరీలు, ఆధ్యాత్మిక చింతనలు, కళల పైన చర్చలు ఒక్కటేమిటి ఎన్నో…
ఒక యోగిలా నిశ్శబ్దంగా కుంచె చేతబట్టి తెల్లని కాన్వాస్ ల పైన ఏకాగ్రతగా చిత్రాలకు రంగులద్దుకొనే నన్ను చిత్రంగా మార్చావు, ఎమార్చావు… మాటల గారడీలు చేసావో, మత్తు మందులే చల్లావో..
నిరంతర నీ ఆరాధకుడిగా మలచావు… నా చిత్రాల్లో నాయకిగా వెలిసావు..!!
నీ ప్రేమ మత్తు పొగమంచులా నా చుట్టూ వ్యాపించింది. కనులకు వేరేది కానరాని గమ్మత్తైన స్థితి…
నా మనో పరిభ్రమణానికి నీవే కేంద్ర బిందువయ్యావు.
ధర్మార్థ కామ మోక్షాలకు అతీతమైన ఆత్మానంద అనుభూతి.
కాలంతో పాటు, మధురమైన రాత్రుళ్ళు, పగళ్ళు…
రసాస్వాదనల ఇంద్ర ధనుస్సులు, సరాగాల ప్రయాణం…
ఏ రాక్షస చక్షువుల వీక్షణాలు నను వరించాయో, పదిలంగా అల్లుకున్న ప్రేమ అల్లిక దారాలు, దారాలుగా విడిపోయి తెగిపోవడం మొదలయింది…
కారణం తెలియని… ఓ కారణం!
మన ఇద్దరి మధ్య దూరం!!
రోజులో ప్రతీ నిముషం ఒకరికొకరం పంచుకునే కమ్యునికేషన్ పలచబడటం మొదలైంది…
సాయంత్రాలు మనం కలుసుకునే చోటు నన్ను వొంటరిగా చూసి వెక్కిరించడం మొదలెట్టాయి…
వెన్నెల చందమామ ఎన్నోసార్లు ప్రశ్నించేది, ‘ఏది నీ కలువ భామ’ అంటూ…
కారులో పక్క సీటు దేవురిస్తున్నట్టు నా వంక చూసేది. నీవు లేవే అని!!
మనసు మౌనమయింది…
మూగగా రోదించింది…
వేగంగా ప్రయాణిస్తున్న రైలుకి సడన్ బ్రేక్ వేసి ఎవరో ఆపే ప్రయత్నం చేస్తున్నట్లు ఒక్కసారిగా నా గమనంలో అల్లకల్లోలం…
అందమైన కాన్వాస్ చిత్రం పై ఎవరో కన్ను కుట్టి, నల్ల రంగు పోసినట్టు నా జీవన చిత్రం వివర్ణమైంది. మ్లానమై మసిబారిపోయింది. స్టాండ్ లోని కుంచెలన్నీ నా వంక జాలిగా చూస్తున్నాయి.

*** *** ***

బాగా గుర్తుంది… అది మార్చ్ 12, 2013,
నీ ఆలోచనలతోనే నెమ్మదిగా కార్ డ్రైవ్ చేస్తూ వెళుతున్న నాకు… నమ్మలేని ఒక చేదు దృశ్యం నా కళ్ళ ముందు…
ఎదురుగా వెళుతున్న కార్ లో నీవు వేరొక వ్యక్తి తో కేరింతలు, కవ్వింతలు, ముద్దులు, కౌగిలింతలు… అన్నీ కార్ లోనే…
నా కళ్ళను నమ్మలేకపోయాను… నువ్వు వెళుతున్న ఆ కార్ ని దాటుకుని వేగంగా వెళ్లి గమనించాను…
అవును… నువ్వే… అది నువ్వే…కానీ, నీతో వేరెవరో…
అబ్బా… ఒక్కసారిగా మనస్సు ‘ఓ….’ అని పెద్దగా అరుపు. ఆగని రోదన.
గుండెని ఒక ఇనుప గుండుతో బాదినట్లు… భరించలేని వ్యథ… కన్నీటి ప్రవాహం…
ట్రాఫిక్ ని దాటుకుంటూ కారు ఓ పక్కన ఆగింది నాకు తెలీకుండానే.

*** *** ***

అది పౌర్ణమి…
నిస్తేజంగా చందమామనే చూస్తున్నాను,
చీకటి మనసున వెలుగు కోసం ఎదురు చూస్తూ…
నీవన్న మాట గుర్తొచింది “యు ఆర్ గుడ్ ఎట్ లవ్ మేకింగ్”… మళ్ళీ మళ్ళీ ఆ మాటే చెవిలో వినిపిస్తోంది. నెమ్మదిగా దానర్ధం స్పురించడం మొదలయింది.
తనువుల కలయికే నీ దృష్టిలో ప్రేమ అని, మేట్ చేసిన ప్రతి వ్యక్తినీ సోల్ మేట్ అంటావనీ…
నీ ఈ తత్వానికి నీవు పెట్టుకున్న పేరు ‘ప్రేమ’ ఏమో కానీ నాకది పచ్చి వ్యామోహం అనిపిస్తుంది…
ఏది ఏమైనా ఇటీస్ ఎన్ ఎపిసోడ్… ముగిసిన ఒక అందమైన అంకం… ఛీ… అందమైన అని అనలేని ఒక అంకం…ముగిసింది.

*** *** ***

కాలం ప్రవహిస్తూనే ఉంది. నీ జ్ఞాపకాల ప్రవాహపు జోరు తగ్గడం మొదలైంది. నాలో ప్రేమ పట్ల పరమార్థం మారిపోయింది…
కాన్వాస్ పై రంగుల ప్రయాణం సాగుతూనే ఉంది, జీవన సత్యం రంగుల రూపంలో..
తెల్లని కాన్వాస్ ఫై ఏ రంగు కాంతి పరావర్తనం చెంది మన కాంతిని చేరుతుందో, ఆ వర్ణంలో మనకు ఆ చిత్రం కనిపిస్తుంది.
ఎంత చిత్రమో….!!
మనసు నిశ్శబ్ద గమనం చేస్తూనే ఉంది… ప్రేమ అనే ఓ రంగుల ‘భ్రమ’ చెదిరిపోయింది.

*** *** ***

అది మే 18, 2015
మళ్ళీ… అవును మళ్ళీ…
భాషా, భావం తెలియని ఓ భావన చిగురించింది. ఓ అందమైన అమ్మాయి పరిచయంతో ఓ రంగుల భ్రమరం నాలో ప్రవేశించింది.
కాలం నాకు మరో కొత్త రంగుల భ్రమ ని అల్లుతోంది…
‘భ్రమ’ ఆనందంగానే ఉంటుంది…!!

భూరితాత

రచన: భాస్కరలక్ష్మి సంభొట్ల

అర్ధరాత్రి రెండు అయినట్టు ఉంది, టెలిఫోన్ చప్పుడికి ఇంట్లో అందరం హాల్లోకి వచ్చాము. మా అబ్బాయి తేజ పేరున్న హృదయవ్యాది నిపుణుడు కావడంతో మాకు ఇవి మామూలే. ఎదో అత్యవసర పరిస్థితిట, హాస్పిటల్ నుండి సందేశం, హడావిడిగా అబ్బాయి వెళ్ళిపోయాడు. నాకు, మా ఆవిడకి వెంటనే నిద్ర పట్టలేదు. ఏవో కబుర్లు చెప్పుకుంటూ, టీవీ చూస్తూ ఉన్నాము. ఇంతలోనే తేజ వచ్చేశాడు. ఎవిట్రా అంటే ఐదేళ్ల చిన్న కుర్రాడికి నిన్న సాయంత్రం శస్త్ర చికిత్స
చేశారుట, ఆ పిల్లాడికి ఇందాక ఒక్కసారిగా ఊపిరి బిగపెట్టడంతో మావాడు చికిత్స చేసి పిల్లాడిని గండం నుండి కాపాడాడుట.

హమ్మయ్య అని ఇద్దరం మంచినీళ్లు తాగి, పడుకుందాం అని లోపలి వెళ్తున్నాం. ఈసారి కాలింగ్ బెల్ మోగింది . మా వాడు తలుపు తెరవగానే ఆ ఐదేళ్ళ పిల్లాడి తల్లిట, ఏడుస్తూ మావాడి కాళ్ళ మీద పడి తను కటిక బీదరాలు అని, భర్త ఎప్పుడో వదిలేసి వెళ్ళిపోయాడని, ఈ ఆపరేషన్ కి డబ్బులు లేవు అని మొరపెట్టుకుంది. డబ్బులు ఇస్తే కానీ పిల్లాడిని ఇంటికి పంపమని హాస్పిటల్ వాళ్ళు చెప్పారని, మీరు చెప్తే ఒపుక్కుంటారు అని బతిమాలింది. మా వాడు వెంటనే హాస్పిటల్ కి ఫోన్ చేసి డబ్బు విషయంలో వారిని ఇబ్బంది పెట్టదని, పూర్తిగా నయం అయ్యాకనే పిల్లాడిని ఇంటికి పంపమని చెప్పాడు. ఆ తల్లి కోటి దండాలు పెట్టి, కృతజ్ఞతలు చెప్పుకుని వెళ్ళింది.

నిజము చెప్పద్దూ నాకు పుత్రోత్సాహం పొంగుకు వచ్చి, చాలా గర్వంగా అనిపించింది.

కానీ ఆ పిల్లాడి తల్లిని చూస్తే ముప్పైఏళ్ళ క్రితం నన్ను నేను చూసుకునట్టు అనిపించింది. గర్వం అణిగిపోయింది. మా భూరితాత గుర్తుకువచ్చారు, అస్సలు మార్చిపోతే కదా గుర్తు రావడానికి, మా జీవితాలే ఆయన పెట్టిన భిక్ష.

మనస్సు గతంలోకి వెళ్ళిపోయింది.

ముప్పైఏళ్ల క్రితం, రాజోలు మున్సిపాలిటీలో గుమాస్తాగా పని చేసే నాకు, నిడదవోలుకి బదిలీ అయింది. ఐదేళ్ళ మా తేజ, నా అర్దాంగితో కలిసి అక్కడ మూడు డాబాల వీధిలో చిన్న ఇంట్లోకి అద్దెకు దిగాము. అది వర్షాకాలం కావడంతో, దిగిన మర్నాడే మా వాడికి చలిజ్వరం వచ్చింది. నీళ్ళ తేడా ఏమో అనుకుని ఇంటివైద్యం చేసినా గుణం కనపడకపోగా ఇంకా ఎక్కువ అవసాగింది. ఇక లాభం లేదు అనుకుని అక్కడ ప్రభుత్వ వైద్యశాలకి తీసుకుని వెళ్ళాం, అది పచ్చకామెర్లని, వెంటనే రాజమండ్రి తీసుకుని వెళ్లాలని సూచించారు. ఇంటికి వచ్చి అన్నీ సద్దుకుని వెళ్ళేలోపలే భోరున వర్షం, కుంభవృష్ఠి. ఇంతలో ఊరు ఊరు అంతా అల్ల కల్లోలం. గోదావరి వరదలని, ఎక్కడి వారు అక్కడ ఉండాలని సూచనలు జారీ చేసారు. ఊరిలో విద్యుత్ , టెలిఫోన్ సరఫరా నిలిపివేసారు. పిల్లాడిని చూస్తే దక్కేలా లేడు. ఏమి పాలుపోక దిక్కుతోచని స్థితి లో ఏడుస్తూ ఉండగా గొడుగు వేసుకుని, మోకాళ్ళ లోతులో ఉన్న వరదలో ఈదుకుంటూ, రామంగారు వచ్చారు. ఆయిన సందు చివర్లో ఉండే ఆయుర్వేద వైద్యులు భూరితాత గారి అబ్బాయి. మా పక్కింటివాళ్ళు మా అబ్బాయి విషయం చెపితే, వైద్యం దొరకక ఇబ్బంది పడుతున్నాము అని తెల్సి, కామెర్లకి ఆయుర్వేదంలో గోమూత్రము, గోవు పేడతో చేసిన మందులు తెచ్చి, వాటిని ఆవుపాలు బెల్లం కలిపిన అన్నంతో వేసుకోవాలని చెప్పి,ఇలా మూడురోజులు పత్యం చేస్తే పిల్లాడికి ఎలాంటి ప్రాణ పాయం లేదని భరోసా ఇచ్చి వెళ్లారు. వెళ్తూ వారి ఇంటి గోశాలలో ఉన్న ఆవు పాలు, శ్రేష్టమయిన నల్ల బెల్లం కూడా ఇచ్చి వెళ్ళారు, ఈ వరదల్లో మాకు అవి దొరుకుతాయో లేవో అని. నిజంగా ఆ శ్రీనివాసుడే మా ఇంటికి వచ్చి మాకు దారి చూపించాడు అన్నట్టు తోచింది. భూరితాత గారి మందులు మా వాడి మీద పనిచేశాయి. మావాడు మూడు రోజుల్లో కొలుకున్నాడు. మా ఆవిడ చేత చక్కెర పొంగలి చేయించి, దేవుడికి నైవేద్యం పెట్టి, భూరితాతగారి ఇంటికి కృతజ్ఞతపూర్వంగా బయలుదేరాను.

ఆయిన గురించి, ఆయన ఇంటి గురించి విన్నదే కానీ ఇంతవరకు చూసింది లేదు. మూడు డాబాల వీధిలో మొదటి ఇల్లు వారిదే. అది ఐదువందల గజాల ఇల్లు. ఇల్లు కన్నా పర్ణశాల అంటే బావుంటుంది. గేటు తెరిచుకుని లోపలకి వెళ్ళగానే ఎడమచేతి వైపు ఒక వారుగా గోశాల. కుడిచేతి వయిపు మొత్తం ఆయుర్వేద మొక్కలు, ఆయుర్వేద మందులు తయారు చేసే గది, ఎత్తయిన వేప,రావి , రకరకాల పండ్ల చెట్లు. మధ్యలో ఇల్లు. ఇంటి వెనక ఒక వారకి బావి, మధ్యలో తులసమ్మ, ఇంకో వారకి కూరలు పండించే మడి. ఇంటి మొదట్లో పెద్ద వసార. అక్కడ పదిహేను మంది పిల్లలకి భూరిగారి అబ్బాయి రామంగారు వారి ఆవిడా ఉచితంగా విద్యా బోధనలు చేస్తున్నారు. వారిరువురు ఇక్కడ ప్రభుత్వ పాఠశాలలో అధ్యాపకులు. ఇవి కాకుండా తీరిక సమయంలో ఆయుర్వేద మందులు చేయడంలో, గోశాలని శుభ్రపరచడంలో, తోటపనిలో నిమగ్నులయి ఉంటారు. ఇంటి చివర్లో పెంకుటిల్లుతో చేసిన విశాలమైన వంట గది ఉంది.

అది నిత్యాగ్నిహోత్రం, మరి రోజుకి కనీసం పది మంది వారాలు చేసుకునే అబ్బాయిలు అక్కడ భోజనాలు చేస్తూ ఉంటారు. భూరితాత గారి సతీమణి అన్నపూర్ణ గారు పేరుకు తగ్గట్టుగా వందలమందికి అక్కడ వండి వారుస్తూ ఉంటారు.

వసార దాటి ఇంటి లోపలికి వెళ్ళగానే పెద్ద హాల్ లో పడక కుర్చీలో తెల్లని పంచె, తెల్లటి జుబ్బా ,అంతకన్నా తెల్లటి ఛాయలో నుదుటి విభోది పెట్టుకుని కాశీ విశ్వేశ్వరుడిలా మెరిసిపోతున్న భూరితాతని చూసి అచేతనంగా ఉండిపోయాను. ఆయిన మనవలు ఆయనకి అన్నం తినిపిస్తున్నారు. నన్ను చూసి కూర్చోమని సంజ్ఞ చేశారు. ఇంతలోనే రామంగారు వచ్చి కూర్చోమని చెప్పి, మంచినీళ్లు ఇచ్చారు. నా ప్రశ్నార్ధకమయిన మోహము చూసి రామంగారే బదులు ఇచ్చారు, భూరితాతకి పక్షవాతం వచ్చి ఏడాది అయింది అని, ఎడమ వయిపు మొత్తం చలనం లేదని, మాటకూడా స్పష్టంగా రావట్లేదని, అయిన్నప్పటికి చురుగ్గా అని పనులు చేస్తూ, మందులు ఎలా చేయాలో చెప్తూ, పిల్లలతో ఆనందంగా గడుపుతున్నారని చెప్పారు.

ఆయిన జీవితం, ఆయిన కుటుంబం రెండూ ఎంత స్ఫూర్తి దాయకం , కొన్ని వందల మందికి ఉచితంగా వైద్యం , భోజనం, విద్య అందిస్తున్నారు. మా అబ్బాయిని కాపాడినందుకు కృతజ్ఞతలు తెలుపుకుందాం అని వెళ్ళాను. కానీ నా కర్తవ్యం వేరే ఉంది అని గుర్తించాను. చక్కెర పొంగలి అన్నపూర్ణ గారికి ఇచ్చి , ఆదిదంపుతులు ఇద్దరికీ నమస్కారం చేసుకుని ఇంటికి వచ్చాను.

ఆ తరువాత నిడదవోలులో ఏడాది కన్నా ఎక్కువ కాలం ఉండదలేదు. ఉద్యోగరీత్యా ఊర్లు బదిలీ కావాల్సి వచ్చింది. ఆఖరికి హైదరాబాద్ లో ఇల్లు కట్టుకుని రిటైర్ అయ్యాను. మా అబ్బాయి భూరితాతని స్ఫూర్తిగా తీసుకుని కష్టపడి డాక్టర్ చదివాడు. ప్రముఖ వైద్యశాలలో పని చేస్తున్నాడు. ఈ మధ్యనే వివాహం కూడా చేసాము.

ఎన్ని ఊర్లు వెళ్ళినా భూరితాతని నేను , మా కుటుంబం మర్చిపోలేదు. మేము ఊరు వదలి వచ్చిన మూడేళ్లకి భూరితాత కాలం చేసారు అని తెల్సి వెళ్ళాము. ఆయినని కడసారి చూసుకోడానికి వచ్చిన జన సంఖ్యని చూసి చెప్పచ్చు ఆయిన చేసిన మంచి అంత ఇంత కాదని. రామంగారితో అప్పుడు అప్పుడు ఫోన్లో మాట్లాడుతూ ఉంటాను. ఈనాటికి భూరితాతగారి మనవలు, మనవరాళ్ళూ అవే సేవలు అందిస్తున్నారు అని తెల్సి చాల సంతోషించాను.
‘ఏవండి కాఫీ’ అనే పిలుపుతో గతం నుండి ప్రస్తుతానికి వచ్చాను. కాఫీ తాగి, స్నానం చేసి దేవుడికి దండం పెట్టుకుని నా రోజు వారి దినచార్యలోకి దిగాను. ముందుగా ఇంటి గేటు పక్కనే ఉన్న గోశాల లోకి వెళ్లి మేము పెంచుకుంటున్న మూడు గోమాతలకి గ్రాసం వేసి , చుట్టూరా శుభ్రం చేసి వచ్చాను. ఇంట్లో ఒక వారకి పెంచుకుంటున్న పూల మొక్కలకి, కూర మొక్కలకి నీళ్ళు పోసాను. ఇంటి వెనకాల ఉన్న వేప, రావి, ఉసిరి, మవిడికాయ చెట్లకి కూడా నీళ్ళు పోసాను.

ఇంటి చుట్టూరా ఉన్న ఎండి పోయిన ఆకుల్ని ఏరి చెట్లకి ఎరువుగా వేసాను.ఇంతలో మా ఆవిడా, కోడలు వంట పూర్తి అయిందని అనగానే మేము నలుగురం కలిసి అల్పాహారం చేసాము.

అబ్బాయి తేజ హాస్పిటల్ కి వెళ్ళిపోయాక, ఇంటి ముందున్నకొద్దిపాటి స్థలంలో బల్లలూ, కుర్చీలు వేసి , వండిన అల్పాహారం, భోజనం అన్ని సిద్ధం చేసి పెట్టాను. మధ్యాహ్నం లోపు మేము కాకుండా కనీసం ఒక పది మందికి సరిపడేలా వంట చేసి ఉచితంగా భోజనం పెట్టడం మా దినచర్య లో భాగమే. ఇంటి బయట ఉచితంగా అన్న దానం అని చిన్న బోర్డు పెట్టాను. మా సందులోకి వచ్చిన చిన్న చిన్న వ్యాపారస్తులు , ఏమి లేని ముష్టివాళ్ళు , మా అబ్బాయి కోసం వచ్చే రోగులు , వారి బంధువులు మా ఇంటి అతిధులు.

భోజనాలు అయ్యాక కొద్దిగా విశ్రాంతి తీసుకున్నాను. సాయంత్రం ఐదింటికి పది మంది పేద పిల్లలకి పాఠాలు చెప్పి , వాళ్ళని పంపించి, తేజ కోసం ఎదురు చూడ సాగాను.

ఆరున్నరకి తేజ రాగానే కాసేపు విశ్రాంతి తీసుకుని ఇద్దరం, డాబా పయిన ఉన్న గది తలుపు తెరిచి కూర్చున్నాము. అది తేజ రోగులని చూసే గది. రోజు ఏడింటి నుండి తోమ్మిదింటి దాకా ఉచితంగా రోగులని చూస్తుంటాడు. ప్రైవేట్ వైద్యశాలలో పని చేస్తున్నా , రోజు ఇంట్లో ఇలా ఉచితంగా వైద్యసేవ చెయ్యడం, ఉచితంగా లేని వారికి శస్త్ర చికిత్స చెయ్యడం, వారాంతంలో మారుమూల పల్లెటూర్లలో ఉచిత చికిత్స శిబిరాలు పెట్టడం వాడికి అలవాటు.

ఇంతలోనే ఎవరో ‘ సారూ, ఇది భూరి నిలయం ఏనా, డాక్టర్ గారు ఉన్నారా అండి’ అని వినపడి ‘ ఇదే బాబు లోపలకి రా’ అంటూ పయినుండి అరిచాను, కానీ మనసులో మాత్రం ‘అవును ఇదే భూరినిలయం, అచ్చం భూరితాత ఆలోచనలతో , ఆదర్శలతో కట్టుకున్న ఇల్లు. ఇంతకన్నా భూరితాత రుణం ఎలా తీర్చుకోవాలో తెలియలేదు మరి’ అనుకున్నాను.

*******

ప్రేమతో

రచన: డా.లక్ష్మీ రాఘవ

అర్ధరాత్రి!!
చిమ్మ చీకటి!!!
‘ధన్’ శబ్ద౦!!!!
కిందపడగానే ‘కుయ్’ మన్న శబ్దం వచ్చింది నా నోట్లో…
స్కూటర్ స్టార్ట్ అయిన శబ్దం!
ఏం చేసారు నన్ను??? తల పైకి ఎత్తబోతే..
‘జుయ్’మని వెళ్ళిపోయింది స్కూటర్.
ఎక్కడ వున్నాను?? అర్థం కాలేదు నాకు.
పైకి లేవబోయాను..పడిపోయాను..కాలు విరిగింది కదా ఎలా లేవగలను??
పొద్దున్న రోడ్డు మీదకు రాగానే వెనకనుండి కొట్టిన కారు నిలవకుండా వెళ్ళిపోయింది..కింద పడిపోయి
‘కుయ్యో’ మని అరుస్తుంటే..పట్టించుకున్న వాళ్ళెవరు నన్ను??
చివరకు మా వీధికి వచ్చే పేపరు పిల్లాడు నన్ను చూసి మెల్లిగా మా ఇల్లు చేర్చినాడు..
కాలింగు బెల్లు నొక్కి నన్నుఅప్పచెప్పడానికి ఎదురుచూసిన ఆ అబ్బాయికి సమాదానం ఇచ్చిన మా యజమాని మాటలు ఎలా మరచిపోతాను?
“మీదే సార్..బయట రోడ్డుమీద ఎవరో ఆక్సిడెంట్ చేసి కాలు విరిచారు…రోజూ మీ గేటు దగ్గర చూస్తాను కదా అని తీసుకు వచ్చాను”
“ఏదో గేటు దగ్గర ఉంటుందని మా పాత వాచ్ మాన్ పెట్టినాడు…ఇంట్లో మిగిలిన అన్నం వేస్తామంతే … మేము పెంచుకునే కుక్క ఇంట్లోనే వుంటుంది…కాలు విరిగినదాన్ని ఎవరు చూసుకుంటారు??” అని దబ్బున తలుపేశాడు.
నేనేం చేసేది? అనుకున్నాడేమో ఆ పిల్లాడు గేటు దగ్గరే వదిలేసాడు. నొప్పితో చచ్చిపోయాను ’కుయ్యో కుయ్యో’ అని అరుస్తూనే వున్నాను…
నాటు కుక్కననేనా ఇంత ఈసడింపు? అన్నం తిన్నానని ఎంత కాపలా కాసాను. ఇప్పుడు కాలు నొప్పితో అరుస్తున్నానని అర్ధరాత్రి వేరే చోటికి తరలించేస్తారా??
ఇప్పుడేమి చెయ్యాలి? చలికి కాలు విపరీతంగా నొప్పిగా వుంది.
మూలుగుడు బయటకు వస్తూనే వుంది.
“భగవంతుడా ఈ నాటుకుక్క జన్మ ఎందుకిచ్చావయ్యా? జాతి కుక్కనయితే ఇంట్లోనే పెట్టుకుని ముద్దుగా చూసుకునేవారు కదా…ఎంత విశ్వాసంగా వున్నా నా కర్మ ఇలా కాలిందే. పైగా చుట్టూ జరుగుతున్నవి అర్థం అయిపోతున్నాయి. ఒక్కముక్క మాట్లాడలేక పోవడం ఎంత ఘోరం?” తిట్టుకుంటూనే కుయ్..కుయ్ అని అంటున్నాను
చుట్టూ లైట్లు కూడా లేవు…అంటే ఇళ్లు లేని చోట పారేసారా? ?
దూరంగా చిన్న లైటు వెలిగింది…కదులుతూంది…ఎవరో నడుస్తూ వస్తున్నారు..
‘కుయ్ కుయ్…’ అరిచాను.
లైటు తాలూకు మనిషి లైటు నా చుట్టూ తిప్పుతూ చివరికి నామీద నిలిపాడు.
చీకట్లో నా కళ్ళు మెరిసినట్టు వున్నాయి. కరుస్తాననుకున్నాడేమో
‘ఏయ్…ఇస్కో’ అంటూ అరిచాడు. నేను కదలలేదు..చిన్నగా ‘కుయ్’ అన్నాను.
అతను మరో వైపుకి వెళ్లి ఒంటెలు పోసుకుని వెళ్లి పోయాడు.
చూస్తూ వున్నాను..ఎంత దూరం వెడతాడో అని ఎక్కువ దూరం పోలేదు..నాకు సంతోషం వేసింది. ఎవరో మనుషులు వున్న చోటే వున్నాను. తెల్లారితే తెలుస్తుంది అనుకుంటూ కాళ్ళు మునగదీసుకుని పడుకోబోతే విరిగిన కాలు మరీ నొప్పేసింది..కంట్లో నీళ్ళు వచ్చినాయి. తప్పదు…మగతగా వుంది…

A Dog laying on a couch after surgery.
…………..

‘చచ్చిపోయిందేమో నాయనా’
“రాత్రి చూసినప్పుడు బతికే వుందిరా…”
“ఇజ్జొ…ఇజ్జొ” అంటూంటే మెల్లిగా కళ్ళు తెరిచాను. ఒక పెద్దాయన, ఒక పిల్లోడు కొంచం దూరంగా నిలబడి చూస్తున్నారు…
“ఏయ్” అని కట్టెతో పొడిచినాడు పిల్లోడు. కుయ్ కుయ్ అంటూ తలెత్తినా.
“బతికే వుంది నాయనా”
లేవలేక పోతూన్నట్టు చేసినా…కాలు నాకుతూ.
“లేవలేకపోతూంది. కాలు విరిగినట్టు వుంది”
“మెడలో బెల్టు వుందిరా, పెంచిన కుక్కే అయి వుంటుంది. కాలు విరిగిందని ఇక్కడ తోసేసి పోయినట్టు వున్నారు”
నాకు సంతోషం వేసింది. సరిగ్గా ఏమైందో వాళ్లకు తెలిసినందుకు. నాకు బెల్టు వేసి
‘నీవు ఇక్కడే వుండు’ అని చెప్పిన పాత వాచ్ మాన్ గుర్తుకు వచ్చినాడు.
కాలు నాకుతూ వుంటే ఆ పిల్లోడు కాలు దగ్గర భయంగా చెయ్యి పెట్టినాడు…
‘చూడరా బాబూ.. నొప్పితో చస్తున్నా’ అని చెప్పినా నా భాషలో. వాడికి ఏమి అర్థం అయ్యిందో కానీ..కాలు పట్టుకుని చూసాడు..
“కాలికి తగిలినట్టు వుంది. లేపి చూద్దామా?”అని పిల్లాడు అంటే పెద్దాయన నన్ను లేపినాడు.
కుయ్.. కుయ్ అంటూ కుడికాలు వేలాడ దీసి మూడుకాళ్ళమీద నుంచున్నాను.
“తియ్యరా నేను ఎత్తుకుని వస్తా. ఇంటికాడ కట్టు కడదాము..” అని నన్ను చేతులమీద ఎత్తుకుని నడిచినాడు పెద్దాయన.
దగ్గరలోనే వాళ్ళ షెడ్డు. అక్కడ కడుతున్న ఇంటికి కాపలాదారేమో…
ఇంటి దగ్గర దింపి పక్కనే వున్న వేపాకు చెట్టులో కొమ్మలు తెంపి కూర్చొని నా కాలుకి కిందా పైనా రెండు కట్టెలు పెట్టి , వేపాకు కలిపి తాడుతో బద్రంగా కట్టినాడు. కట్టినంత సేపూ నొప్పికి నేనరుస్తానే వున్నా…తరువాత ఇంట్లోకి పోయి ఒక ప్లాస్టిక్ తట్టలో అన్నం తెచ్చి మూతి దగ్గర పెట్టినాడు పిల్లవాడు. ఆకలితో చస్తున్న నాకు అమృతం చూసినట్టయి నాలుక పొడుగ్గా చాపి గబా గబా తినేసినా..
ఇంతలో ఇంట్లోంచి పిల్లోడి తల్లి బయటకు వచ్చింది చంకలో పాపతో. నన్ను ఆదరించిన కుటుంబంగా గుర్తించి విశ్వాసంతో ‘కుయ్’ అని హలో చెప్పినా..చంకలో పిల్ల నన్ను చూసి కిందకు దిగిపోవాలని చూసింది.
“బుజ్జీ, వద్దు కుక్కకు దెబ్బ తగిలింది, దగ్గరకు పొతే కరుస్తుంది” అని లోపలి పోయింది.
‘నేను కరవను తల్లీ” అని చెప్పినా నా భాషలో.. కొ౦చం సేపటికి
“అమ్మా స్కూలికి పోతాన్నా…కుక్క ఎక్కడికీ పోకుండా చూసుకో“ అని చెప్పి నా తలమీద చెయ్యి పెట్టి చిన్నగా తట్టి వెళ్లి పోయినాడు పిల్లోడు.
పెద్దాయన బయటకు వచ్చి”ఇయ్యాల ఇటుక లోడు వస్తుంది గానీ తొందరగా వండేయి. పని వుంటుంది” అని భార్యకు చెప్పి బీడీ తాగుతూ అక్కడే వున్న బండ మీద కూర్చున్నాడు.
నన్ను కాపాడిన వ్యక్తిగా అతన్ని ఆరాధనతో చూసాను.
“ఏమి పేరే నీది? మున్దోల్లు ఏమని పిలిచే వొళ్ళో గానీ నేను ‘రాజూ ‘అని పిలుస్తా ఇక్కడే వుండు నాతోబాటు కాపలా సరేనా?”
“బొవ్ బోవ్”అని రెండు సార్లు మొరిగా సంతోషంగా..
అలా మొదలైంది నా కొత్త జీవితం గంగన్న కుటుంబంతో..కొత్తపేరుతో!!
నా కొత్త యజమాని గంగన్న, భార్య రంగమ్మ, కొడుకు రమణ, పాప దీప అని గ్రహించ గలిగాను. నన్ను ఆదరించిన వాళ్ళను తెలుసుకోకపోతే ఎలా?
మాకూ మనుషులలాగానే ఆలోచనలు, ఆప్యాయతలు ఉంటాయని తెలుసుకుంటే ఎంత బాగుంటుంది. ఇంతకుముందు వాళ్ళలాగా వీళ్ళు కూడా నన్ను వదిలేయరు కదా నా అనుమానం నాది.. చూద్దాం ..
సాయంకాలం బడి నుండి రాగానే రమణ నా ముందు కూర్చుని తలమీద తట్టాడు నేను ‘కుయ్’ మని హలో చెప్పినా..రమణ నా కాలు పట్టుకుని
“తగ్గిపోతుందిలే..నేను మెల్లిగా నడిపిస్తాను ఒంటేలు పోసుకు౦దువు గానీ రా” అని మెల్లిగా లేపినాడు. కాలు మోపలేక పోయినా.. కుంటుకుంటూ కొంచం దూరంలోనే చెట్టు దగ్గర కార్యక్రమం ముగించా.
“అన్నం తిను, నాయన నడిగి నొప్పి మాత్ర ఇస్తా సరేనా?” అని ముద్దు చేసినాడు.
‘భౌ…భౌ..’ అని సంతోషంగా మొరిగినా. రమణకు నేను సంతోషం వేస్తె అలా రెండు సార్లు మొరుగుతానని తెలిస్తే ఎంత బాగుండు!
కుక్కలు చచ్చి పోయినాక మనుష్య జన్మ వస్తుందని అంటారు. ఎంత నిజమో తెలీదు కానీ నాకు మళ్ళీ పుట్టాలని వుంది..నాలుక చిన్నగా.. చిన్న నోరుతో మాట్లాడుతూ…వేళ్ళు పిడికిలి పట్టేలా..అవుతే ఎంత బాగుంటుంది? ముఖ్యంగా నాకు ఆ జన్మలో ఈ కుక్క జన్మ గురించి జ్ఞాపకం వుంటే…కుక్కలు ఎలా ఫీల్ అవుతాయో అందరికీ తెలియచెబుతా’ అబ్బా ఎన్ని ఆలోచనలు వస్తున్నాయి!
వారం లోపలే నేను కుంటుతూ నడుస్తున్నాను. నొప్పి మాత్రలు బాగా పని చేసినాయి..కట్టెలతో కట్టిన నా కాలు తొందరగా కూడుకున్నది. కొంచం కుంటితనం నిలిచిపోయినా…బాగున్నా!
స్కూలు నుండే రాగానే ముద్దు చేసే రమణ అంటే నాకు ఇష్టం.
నాలుగు గంటలకే రోడ్డు వైపు చూస్తూ ఉంటా.
రమణ కనపడగానే పరిగెత్తుకెళ్ళి తోక ఊపుతూ నాకుతా…
రమణ నా చెవులు పట్టుకుని మూతి దగ్గరగా తీసుకుంటే ఆడి బుగ్గల మీద నాకుతా..నీవు నాకు చాలా ఇష్టం అని చెబుతున్నట్టు..నన్ను రెండుచేతులతో భుజం పట్టి లేపితే ఎంత బాగుంటుందో..
ఒక రోజు రాత్రి పడుకునే ముందు రమణ నాతొ కూర్చుని తల నిమురుతూ
“నేను బాగా చదువుకుని, ఉద్యోగం చేసి నీకు మంచి బెల్టు, చైను అనీ కొంటా రాజూ, బాగా చూసుకుంటా” అని చెప్పినాడు రమణ.
నాకేమీ వద్దు రమణా…అందరూ కుంటి కుక్క అంటే నాకేమి ? నీవు ఇష్టంగా చూసుకుంటావు అది చాలు నాకు అని చెబుదామన్నా..వాడికి అర్థం కాదు కదా..
నన్ను కాపాడి, బాగా చూసుకుంటున్న రమణ కుటుంబం నాకిష్టం. విశ్వాసంగా ఉంటా ఎప్పుడూ అనుకుంటా.
ఈ మద్య దివ్య పాప నిద్రపోతూ వుంటే నేను కాపలా వుంటాను..పాప లేవగానే ‘ భౌ.. భౌ’ అని అరిస్తే పక్కనే పనిచేస్తున్న రంగమ్మ వచ్చేస్తుంది…అంత భరోసా నా మీద పెట్టారని ఏంతో సంతోషం నాకు…
వెన్నెల రోజుల్లో బయట చాప వేసుకు కుని రమణ పడుకుంటే పక్కనే పడుకునేవాడిని…ఎన్నో విషయాలు చెప్పేవాడు…ఎప్పుడూ నాతోనే ఉంటాను…అని చెబుతాడు కానీ నేను పన్నెండు ఏళ్ల కంటే బతకను కదా అనిపించేది..ఒకవేళ చనిపోయినా మళ్ళీ రమణ ఇంట్లో నే పుట్టేలా చెయ్యి దేవుడా అని మొక్కు కుంటాను. దేవుడు మన్నిస్తాడా??
ఒక రోజు పాప నిద్రపోతూంటే నేను కాపలా వున్నా..పాప ఇబ్బందిగా కదులుతూంది..ఏడవకుండా మూలుగుతూ వుంది ..దగ్గరికి వెళ్లి వాసన చూస్తే ఎందుకో బాగా అనిపించలేదు..భౌ భౌ అని ఎక్కువ సార్లు అరిస్తే రంగమ్మ వచ్చింది..పాపను ఎత్తుకుంటే తెలిసినట్టు వుంది పాపకు బాగాలేదు బాగా జ్వరంగా వున్నట్టు ..వెంటనే డాక్టరు దగ్గరికి తీసుకుని వెడుతూ ..నేను ‘ కుయ్ కుయ్ ‘ అంటే
“ఇక్కడే వుండు రాజూ, రమణ వస్తాడు..” అని చెప్పినారు.
రమణ వచ్చాక అందరూ బయటకు వెళ్లినారు అని నా భాషలో చెబితే కొంచం అర్థం అయ్యిందని పించింది…
అలా వాళ్ళలో ఒకడిగా అయిపోయినా..ఒక రోజు రాత్రి పడుకున్నప్పుడు నా తలమీద చెయ్యివేసి చెప్పాడు రమణ కాపలాగా వున్న ఇల్లు పూర్తి అయిపొయింది కనుక షెడ్డు కొట్టేస్తారని, ఇంకో చోట పని వెతుక్కో వాలని..ఎక్కడ దొరుకుతుందో..రమణ స్కూలు వెళ్ళడానికి వీలవుతుందా? అని సెబుతూ వుంటే..
‘పని దొరుకుతుంది నీవు స్కూలికి వెడతావు లే రమణా ‘ అని ఒదార్చాను రమణ చెయ్యి నాకుతూ..
ఆరోజు పొద్దున్న గంగన్న, రంగమ్మ సామాన్లన్నీ సంచుల్లో కట్టుకుంటున్నారు.. మాటల్లో తెలిసింది ఏమంటే రెండు వీధుల అవతల కన్స్ట్రక్షన్ సైటులో పని దొరికిందట.
నన్ను కూడా తీసుకెడతారని రమణ చెబితే ‘బౌ..భౌ’అని సంతోషంగా చెప్పినాను.వాళ్ళు నన్ను విడిచిపెట్టారని నాకు నమ్మకం…
అన్నం తినేసినాక సంచులు భుజం మీద పెట్టుకుని గంగన్న కొంచం ముందు నడుస్తూ వుంటే.. వెనక రంగమ్మ, పక్కన పాప చిన్నగా అడుగులు వేస్తూ వుంది..రమణ ఇంకో చిన్నసంచీ తీసుకుని వస్తా అంటూ షెడ్డు దగ్గరికి వెళ్ళినాడు. నేను పాపకు దగ్గరగా నడుస్తూ వున్నా ..
వీధి మలుపు తిరగ్గానే ఆ వీధి కుక్కలు నన్ను చూసి భౌ..భౌ అని మీదకు వచ్చాయి..నేనూ భౌ ..భౌ అని అరుస్తున్నా…నా మనసులో ఏదో అలజడి..అసహనంగా అనిపిస్తోంది..పాప కుక్కల అరుపులకు భయపడి పోయింది..ఏదో ప్రమాదం అని నాకు తెలిసిపోతూ వుంది…ఎక్కడ?? ఎలా?
ప్రమాదాలు కుక్కలు ముందుగానే కనిపెడతాయి అంటారు. నిజమేనా??
నాకు గాబరాగా, అసహనంగా వుంది అందుకేనా?
ఇంతలో ఎదురుగా టర్నింగు తిరుగుతున్న స్కూటరు… కొన్ని కుక్కలు అడ్డం రావడంతో అదుపు తప్పింది..స్కూటరు పాప దగ్గరగా వెడుతూంటే ఒక్క ఉదుటున అడ్డం దూకినా..అంతే స్కూటరు నా నడుం మీద నుండీ వెళ్లి పక్కకు పడిపోయింది..
‘కుయ్యో..’ మని గట్టిగా అరుస్తూనే వున్నా..రంగమ్మ స్కూటరు వాళ్ళను తిడుతూ నా దగ్గరకు వచ్చి ‘రాజూ’ అంటూ నా మీదకు వంగింది..ఆమె చంకలో వున్న పాపను చూసి సంతోషమైంది..
చుట్టూ అరుపులు..నా ప్రాణం పోతూంది నొప్పితో ..గంగన్న వచ్చి ‘అయ్యో రాజూ..రాజూ’ అంటూ నా గుండె మీద చెయ్యి వేసినాడు..
“నాడి ఆడుతూ ఉంది…కానీ నడుం విరిగింది…బతకదేమో” అంటూ నా తల మీద చెయ్యి వేసినాడు.
“రాజు అడ్డం రాకపోతే స్కూటరు పాప మీదకు వెల్లిపోయేదయ్యా” ఏడుస్తూ అనింది రంగమ్మ.
“పాప కోసం అడ్డం పడిపోయినావా. రాజూ..” అంటూన్న గంగన్న మాట వినబడింది.
నా తల దిమ్మెక్కి పోయింది..నాకు ఎక్కువ టైము లేదే… రమణను చూడాలే..దీన౦గా కళ్ళు తెరిచి చూసినా గంగన్నని
“నేను రాజును ఎత్తుకుంటా” అని నా కాళ్ళకింద చేతులు వేసినాడు గంగన్న
“బతకదు లేవయ్యా..యాడికి తీసుకు పోతావు” అన్నారు ఎవరో.
అమ్మో…రమణను చూడకుండానే చచ్చిపోతానేమో…నొప్పి..నొప్పి..కుయ్ కుయ్. అంటూనే వున్నా..
గంగన్న నన్నుఎత్తుకుని నాలుగు అడుగులు వేయగానే
‘రాజూ…రాజూ ‘ రమణ గొంతు వినిపించింది నాకు..
‘అబ్బా..నా చివరి కోరిక తీరుతూంది’ అని కష్టం మీద ప్రాణం నిలుపుకో బోతున్నా..
గంగన్న చేతులో నుండీ నన్ను తీసుకోబోయినాడు రమణ ‘ఎత్తలేవురా ‘ అనినా వినలేదు..
రమణ నన్నుచేతిలోకి తీసుకుని తలను భుజం మీద ఆనించుకున్నాడు. రమణ ఏడుస్తున్నట్టు నాకు తెలుస్తూంది లీలగా..
“నీకేమీ కాదు రాజూ” బొంగురు గొంతుతో అన్నాడు రమణ
నా కళ్ళు మూసుకుపోతూ వున్నాయి.
కష్టం మీద నాలుక జాపి రమణ గొంతు నాకాను..కళ్ళు సగమే తెరుచుకున్నాయి కానీ చివరిసారిగా రమణను చూసాను…
‘చాలు..భగవాన్’ అని చెబుదామనుకునేంతలో నా ప్రాణం ఎగిసిపోయింది..
నాకింకా బతకాలని వుంది.
“రమణా…మీరంటే నాకిష్టం..ఎప్పుడూ ప్రేమతో మీ చెంతే వుండి పోయేలా మళ్ళీ పుడతా” అని రమణ తో చెప్పాలని వుంది…

$$$$$$$ $$$$$$$ $$$$$$