రంగుల ‘భ్రమ’రం..

రచన, చిత్రం, కవితాగానం : కృష్ణఅశోక్

ఈ మైక్ మీద క్లిక్ చేసి  కవితను వింటూ చదువుకోండి.

అప్పుడప్పుడు…
ఆకాశంలో ఉల్కలు రాలిపడినప్పుడో, భూమ్మీద సునామీలు చెలరేగినప్పుడో, నాలోకి నేను ప్రయాణం చేస్తుంటాను… కారణం లేకుండానే!
జ్ఞాపకాలు హృదిలో కదలాడే వేళ మొదట కనిపించేది నీవే…
నగ్నంగా… అవును! నగ్నంగానే…
నిన్ను మొదటిసారి నగ్నంగా చూసినప్పుడు “నా న్యూడ్ పెయింటింగ్ వేస్తావా!?” అని ఆకాశంలో ఏదో వెదుకుతున్నట్టు చూస్తూ అడిగావ్… గుర్తుందా!…” భౌతికంగా కాకుండా, మనో నగ్నత్వం తో చూస్తేనే నిన్ను నగ్నంగా చిత్రించగలను” అని చెప్పాను…
నీకు గుర్తుండదు…
హు!.. అర్ధం కూడా అయి ఉండదు.
*** *** ***
ఆ రోజు మనిద్దరం మధువు తాగి, తనువుల తకధిమి ఆడుకున్నాము. పరవశాన తేలిపోతున్న తరుణంలో.. నా గుండె మీద తల వాల్చి, ఒక భక్తుడు భగవంతుడిని చూస్తున్నట్లు కళ్ళు పైకెత్తి, ఆనందం అతిశయించి మత్తెక్కిన చూపులతో నా కళ్ళల్లోకి చూస్తూ అన్నావు. “యు ఆర్ గుడ్ ఎట్ లవ్ మేకింగ్” అని… అస్పష్టంగా అన్నావు, కానీ.. అది నాకు చాలా స్పష్టంగా వినిపించింది.
అది నా మది చెవికి చేరింది. నాలో ఓ సంఘర్షణాత్మక పరిశీలన మొదలైంది…
మనసుల కలయికని love (ప్రేమ) అంటారని తెలుసు, కానీ తనువుల కలయికని ‘లవ్’ అంటారని అప్పటివరకూ నాకు తెలీదు…
మనసులోని భావాలు, అనుభూతులు ఒకటొకటీ పంచుకున్నాక, ఒక పరిమళ కుసుమం వికసిస్తుంది,
దాన్నే ప్రేమ అంటారు అనే పాత కాలపు ఆలోచనలు తప్ప, ‘లవ్ మేకింగ్’ అనే మాటకు అర్ధం తెలియని, అవసరం కూడా లేని సంగతి అది ఆనాటికి…!
ఒకరి పట్ల ఒకరికి అమితమైన ప్రేమతో ఆత్మల ఆలింగనంతో పాటుగా ఒకరిలో ఒకరు ఒదిగిపోవడం, ఆత్మీయానుబంధ అనురాగంతో ఎగసిన ప్రేమోద్వేగాలను ఒకరినొకరు చల్లార్చుకోవడం, కాంక్షల కెరటాలను తనువుల పరిష్వంగాలతో ఓదార్చుకోవడం… ఇది… నాకు తెలిసిన ప్రేమైక శృంగారం…

*** *** ***

ఆ రోజు… సిటీలోని ప్రముఖ ఆర్ట్ గ్యాలరీలో నా చిత్ర ప్రదర్శన ఇనాగ్రేషన్. ఓ ఆర్ట్ హిస్టారియన్ చీఫ్ గెస్ట్, దీపం వెలిగించి షో ని ప్రారంభించారు. విజిటర్స్ పెయింటింగ్స్ ని చూస్తూ ఉన్నారు.
గ్యాలరీలో ఒక మూల రెడ్ కలర్ బ్యాక్ గ్రౌండ్ తో వేసిన పెయింటింగ్ దగ్గర కొందరు తదేకంగా గమనిస్తూ ఉన్నారు. విజిటర్స్ కి ఆ పెయింటింగ్ థీమ్ వివరిస్తున్నాను. అంతలో ఒక మీడియా రిపోర్టర్ చేతికి మైక్ ఇచ్చి, “ప్లీజ్ ఎక్స్ప్లెయిన్ అబౌట్ దిస్ పెయింటింగ్” అన్నాడు… వివరిస్తున్నాను…ఖచ్చితంగా కెమరామెన్ వెనక రెండు ‘కలువ కళ్ళు’ అందంగా నవ్వాయి. చిలిపితనం, చెలిమితనం, ప్రేమ తత్వం అన్ని భావాలు ఒక్కసారిగా కురిపిస్తున్నట్లు ఆ నీ చూపులు!
మనసు తడబడటం అంటే అదే…నా ఈ నలభయ్యేళ్ళ జీవితంలో మొదటిసారి!
ఆ కలువ కాంతి చూపులు నన్ను తాకగానే మనోగమనం ఒక్కసారి ఆగింది…
తరచూ టి.వి.లో కనిపించే నాకిష్టమైన ఓ సెలెబ్రెటీ నర్తకి నా ఆర్ట్ షోలో కనిపించడం ఆనందంతో కూడిన ఆశ్చర్యం…
అక్కడ మొదలైన మన పరిచయంతో ప్రేమ ప్రయాణం…
ఎన్నో అరుణోదయ కాంతుల్లో మధురోహల పంపకాలు…
ఏటి గట్లు, సెలయేర్లు…
పచ్చిక బయళ్ళ సాక్షిగా ఊసులాటలు…
అందమైన స్టార్ హోటల్ డిన్నర్లు…
చిలిపితనపు లాంగ్ డ్రైవ్లు…
ప్రేమ విహంగాలమంటూ విమానపు ప్రయాణాలు…
సముద్రాలు దాటుకుంటూ విదేశీ యానాలు…
ఇద్దరి మధ్య పాటల కచేరీలు, ఆధ్యాత్మిక చింతనలు, కళల పైన చర్చలు ఒక్కటేమిటి ఎన్నో…
ఒక యోగిలా నిశ్శబ్దంగా కుంచె చేతబట్టి తెల్లని కాన్వాస్ ల పైన ఏకాగ్రతగా చిత్రాలకు రంగులద్దుకొనే నన్ను చిత్రంగా మార్చావు, ఎమార్చావు… మాటల గారడీలు చేసావో, మత్తు మందులే చల్లావో..
నిరంతర నీ ఆరాధకుడిగా మలచావు… నా చిత్రాల్లో నాయకిగా వెలిసావు..!!
నీ ప్రేమ మత్తు పొగమంచులా నా చుట్టూ వ్యాపించింది. కనులకు వేరేది కానరాని గమ్మత్తైన స్థితి…
నా మనో పరిభ్రమణానికి నీవే కేంద్ర బిందువయ్యావు.
ధర్మార్థ కామ మోక్షాలకు అతీతమైన ఆత్మానంద అనుభూతి.
కాలంతో పాటు, మధురమైన రాత్రుళ్ళు, పగళ్ళు…
రసాస్వాదనల ఇంద్ర ధనుస్సులు, సరాగాల ప్రయాణం…
ఏ రాక్షస చక్షువుల వీక్షణాలు నను వరించాయో, పదిలంగా అల్లుకున్న ప్రేమ అల్లిక దారాలు, దారాలుగా విడిపోయి తెగిపోవడం మొదలయింది…
కారణం తెలియని… ఓ కారణం!
మన ఇద్దరి మధ్య దూరం!!
రోజులో ప్రతీ నిముషం ఒకరికొకరం పంచుకునే కమ్యునికేషన్ పలచబడటం మొదలైంది…
సాయంత్రాలు మనం కలుసుకునే చోటు నన్ను వొంటరిగా చూసి వెక్కిరించడం మొదలెట్టాయి…
వెన్నెల చందమామ ఎన్నోసార్లు ప్రశ్నించేది, ‘ఏది నీ కలువ భామ’ అంటూ…
కారులో పక్క సీటు దేవురిస్తున్నట్టు నా వంక చూసేది. నీవు లేవే అని!!
మనసు మౌనమయింది…
మూగగా రోదించింది…
వేగంగా ప్రయాణిస్తున్న రైలుకి సడన్ బ్రేక్ వేసి ఎవరో ఆపే ప్రయత్నం చేస్తున్నట్లు ఒక్కసారిగా నా గమనంలో అల్లకల్లోలం…
అందమైన కాన్వాస్ చిత్రం పై ఎవరో కన్ను కుట్టి, నల్ల రంగు పోసినట్టు నా జీవన చిత్రం వివర్ణమైంది. మ్లానమై మసిబారిపోయింది. స్టాండ్ లోని కుంచెలన్నీ నా వంక జాలిగా చూస్తున్నాయి.

*** *** ***

బాగా గుర్తుంది… అది మార్చ్ 12, 2013,
నీ ఆలోచనలతోనే నెమ్మదిగా కార్ డ్రైవ్ చేస్తూ వెళుతున్న నాకు… నమ్మలేని ఒక చేదు దృశ్యం నా కళ్ళ ముందు…
ఎదురుగా వెళుతున్న కార్ లో నీవు వేరొక వ్యక్తి తో కేరింతలు, కవ్వింతలు, ముద్దులు, కౌగిలింతలు… అన్నీ కార్ లోనే…
నా కళ్ళను నమ్మలేకపోయాను… నువ్వు వెళుతున్న ఆ కార్ ని దాటుకుని వేగంగా వెళ్లి గమనించాను…
అవును… నువ్వే… అది నువ్వే…కానీ, నీతో వేరెవరో…
అబ్బా… ఒక్కసారిగా మనస్సు ‘ఓ….’ అని పెద్దగా అరుపు. ఆగని రోదన.
గుండెని ఒక ఇనుప గుండుతో బాదినట్లు… భరించలేని వ్యథ… కన్నీటి ప్రవాహం…
ట్రాఫిక్ ని దాటుకుంటూ కారు ఓ పక్కన ఆగింది నాకు తెలీకుండానే.

*** *** ***

అది పౌర్ణమి…
నిస్తేజంగా చందమామనే చూస్తున్నాను,
చీకటి మనసున వెలుగు కోసం ఎదురు చూస్తూ…
నీవన్న మాట గుర్తొచింది “యు ఆర్ గుడ్ ఎట్ లవ్ మేకింగ్”… మళ్ళీ మళ్ళీ ఆ మాటే చెవిలో వినిపిస్తోంది. నెమ్మదిగా దానర్ధం స్పురించడం మొదలయింది.
తనువుల కలయికే నీ దృష్టిలో ప్రేమ అని, మేట్ చేసిన ప్రతి వ్యక్తినీ సోల్ మేట్ అంటావనీ…
నీ ఈ తత్వానికి నీవు పెట్టుకున్న పేరు ‘ప్రేమ’ ఏమో కానీ నాకది పచ్చి వ్యామోహం అనిపిస్తుంది…
ఏది ఏమైనా ఇటీస్ ఎన్ ఎపిసోడ్… ముగిసిన ఒక అందమైన అంకం… ఛీ… అందమైన అని అనలేని ఒక అంకం…ముగిసింది.

*** *** ***

కాలం ప్రవహిస్తూనే ఉంది. నీ జ్ఞాపకాల ప్రవాహపు జోరు తగ్గడం మొదలైంది. నాలో ప్రేమ పట్ల పరమార్థం మారిపోయింది…
కాన్వాస్ పై రంగుల ప్రయాణం సాగుతూనే ఉంది, జీవన సత్యం రంగుల రూపంలో..
తెల్లని కాన్వాస్ ఫై ఏ రంగు కాంతి పరావర్తనం చెంది మన కాంతిని చేరుతుందో, ఆ వర్ణంలో మనకు ఆ చిత్రం కనిపిస్తుంది.
ఎంత చిత్రమో….!!
మనసు నిశ్శబ్ద గమనం చేస్తూనే ఉంది… ప్రేమ అనే ఓ రంగుల ‘భ్రమ’ చెదిరిపోయింది.

*** *** ***

అది మే 18, 2015
మళ్ళీ… అవును మళ్ళీ…
భాషా, భావం తెలియని ఓ భావన చిగురించింది. ఓ అందమైన అమ్మాయి పరిచయంతో ఓ రంగుల భ్రమరం నాలో ప్రవేశించింది.
కాలం నాకు మరో కొత్త రంగుల భ్రమ ని అల్లుతోంది…
‘భ్రమ’ ఆనందంగానే ఉంటుంది…!!

భూరితాత

రచన: భాస్కరలక్ష్మి సంభొట్ల

అర్ధరాత్రి రెండు అయినట్టు ఉంది, టెలిఫోన్ చప్పుడికి ఇంట్లో అందరం హాల్లోకి వచ్చాము. మా అబ్బాయి తేజ పేరున్న హృదయవ్యాది నిపుణుడు కావడంతో మాకు ఇవి మామూలే. ఎదో అత్యవసర పరిస్థితిట, హాస్పిటల్ నుండి సందేశం, హడావిడిగా అబ్బాయి వెళ్ళిపోయాడు. నాకు, మా ఆవిడకి వెంటనే నిద్ర పట్టలేదు. ఏవో కబుర్లు చెప్పుకుంటూ, టీవీ చూస్తూ ఉన్నాము. ఇంతలోనే తేజ వచ్చేశాడు. ఎవిట్రా అంటే ఐదేళ్ల చిన్న కుర్రాడికి నిన్న సాయంత్రం శస్త్ర చికిత్స
చేశారుట, ఆ పిల్లాడికి ఇందాక ఒక్కసారిగా ఊపిరి బిగపెట్టడంతో మావాడు చికిత్స చేసి పిల్లాడిని గండం నుండి కాపాడాడుట.

హమ్మయ్య అని ఇద్దరం మంచినీళ్లు తాగి, పడుకుందాం అని లోపలి వెళ్తున్నాం. ఈసారి కాలింగ్ బెల్ మోగింది . మా వాడు తలుపు తెరవగానే ఆ ఐదేళ్ళ పిల్లాడి తల్లిట, ఏడుస్తూ మావాడి కాళ్ళ మీద పడి తను కటిక బీదరాలు అని, భర్త ఎప్పుడో వదిలేసి వెళ్ళిపోయాడని, ఈ ఆపరేషన్ కి డబ్బులు లేవు అని మొరపెట్టుకుంది. డబ్బులు ఇస్తే కానీ పిల్లాడిని ఇంటికి పంపమని హాస్పిటల్ వాళ్ళు చెప్పారని, మీరు చెప్తే ఒపుక్కుంటారు అని బతిమాలింది. మా వాడు వెంటనే హాస్పిటల్ కి ఫోన్ చేసి డబ్బు విషయంలో వారిని ఇబ్బంది పెట్టదని, పూర్తిగా నయం అయ్యాకనే పిల్లాడిని ఇంటికి పంపమని చెప్పాడు. ఆ తల్లి కోటి దండాలు పెట్టి, కృతజ్ఞతలు చెప్పుకుని వెళ్ళింది.

నిజము చెప్పద్దూ నాకు పుత్రోత్సాహం పొంగుకు వచ్చి, చాలా గర్వంగా అనిపించింది.

కానీ ఆ పిల్లాడి తల్లిని చూస్తే ముప్పైఏళ్ళ క్రితం నన్ను నేను చూసుకునట్టు అనిపించింది. గర్వం అణిగిపోయింది. మా భూరితాత గుర్తుకువచ్చారు, అస్సలు మార్చిపోతే కదా గుర్తు రావడానికి, మా జీవితాలే ఆయన పెట్టిన భిక్ష.

మనస్సు గతంలోకి వెళ్ళిపోయింది.

ముప్పైఏళ్ల క్రితం, రాజోలు మున్సిపాలిటీలో గుమాస్తాగా పని చేసే నాకు, నిడదవోలుకి బదిలీ అయింది. ఐదేళ్ళ మా తేజ, నా అర్దాంగితో కలిసి అక్కడ మూడు డాబాల వీధిలో చిన్న ఇంట్లోకి అద్దెకు దిగాము. అది వర్షాకాలం కావడంతో, దిగిన మర్నాడే మా వాడికి చలిజ్వరం వచ్చింది. నీళ్ళ తేడా ఏమో అనుకుని ఇంటివైద్యం చేసినా గుణం కనపడకపోగా ఇంకా ఎక్కువ అవసాగింది. ఇక లాభం లేదు అనుకుని అక్కడ ప్రభుత్వ వైద్యశాలకి తీసుకుని వెళ్ళాం, అది పచ్చకామెర్లని, వెంటనే రాజమండ్రి తీసుకుని వెళ్లాలని సూచించారు. ఇంటికి వచ్చి అన్నీ సద్దుకుని వెళ్ళేలోపలే భోరున వర్షం, కుంభవృష్ఠి. ఇంతలో ఊరు ఊరు అంతా అల్ల కల్లోలం. గోదావరి వరదలని, ఎక్కడి వారు అక్కడ ఉండాలని సూచనలు జారీ చేసారు. ఊరిలో విద్యుత్ , టెలిఫోన్ సరఫరా నిలిపివేసారు. పిల్లాడిని చూస్తే దక్కేలా లేడు. ఏమి పాలుపోక దిక్కుతోచని స్థితి లో ఏడుస్తూ ఉండగా గొడుగు వేసుకుని, మోకాళ్ళ లోతులో ఉన్న వరదలో ఈదుకుంటూ, రామంగారు వచ్చారు. ఆయిన సందు చివర్లో ఉండే ఆయుర్వేద వైద్యులు భూరితాత గారి అబ్బాయి. మా పక్కింటివాళ్ళు మా అబ్బాయి విషయం చెపితే, వైద్యం దొరకక ఇబ్బంది పడుతున్నాము అని తెల్సి, కామెర్లకి ఆయుర్వేదంలో గోమూత్రము, గోవు పేడతో చేసిన మందులు తెచ్చి, వాటిని ఆవుపాలు బెల్లం కలిపిన అన్నంతో వేసుకోవాలని చెప్పి,ఇలా మూడురోజులు పత్యం చేస్తే పిల్లాడికి ఎలాంటి ప్రాణ పాయం లేదని భరోసా ఇచ్చి వెళ్లారు. వెళ్తూ వారి ఇంటి గోశాలలో ఉన్న ఆవు పాలు, శ్రేష్టమయిన నల్ల బెల్లం కూడా ఇచ్చి వెళ్ళారు, ఈ వరదల్లో మాకు అవి దొరుకుతాయో లేవో అని. నిజంగా ఆ శ్రీనివాసుడే మా ఇంటికి వచ్చి మాకు దారి చూపించాడు అన్నట్టు తోచింది. భూరితాత గారి మందులు మా వాడి మీద పనిచేశాయి. మావాడు మూడు రోజుల్లో కొలుకున్నాడు. మా ఆవిడ చేత చక్కెర పొంగలి చేయించి, దేవుడికి నైవేద్యం పెట్టి, భూరితాతగారి ఇంటికి కృతజ్ఞతపూర్వంగా బయలుదేరాను.

ఆయిన గురించి, ఆయన ఇంటి గురించి విన్నదే కానీ ఇంతవరకు చూసింది లేదు. మూడు డాబాల వీధిలో మొదటి ఇల్లు వారిదే. అది ఐదువందల గజాల ఇల్లు. ఇల్లు కన్నా పర్ణశాల అంటే బావుంటుంది. గేటు తెరిచుకుని లోపలకి వెళ్ళగానే ఎడమచేతి వైపు ఒక వారుగా గోశాల. కుడిచేతి వయిపు మొత్తం ఆయుర్వేద మొక్కలు, ఆయుర్వేద మందులు తయారు చేసే గది, ఎత్తయిన వేప,రావి , రకరకాల పండ్ల చెట్లు. మధ్యలో ఇల్లు. ఇంటి వెనక ఒక వారకి బావి, మధ్యలో తులసమ్మ, ఇంకో వారకి కూరలు పండించే మడి. ఇంటి మొదట్లో పెద్ద వసార. అక్కడ పదిహేను మంది పిల్లలకి భూరిగారి అబ్బాయి రామంగారు వారి ఆవిడా ఉచితంగా విద్యా బోధనలు చేస్తున్నారు. వారిరువురు ఇక్కడ ప్రభుత్వ పాఠశాలలో అధ్యాపకులు. ఇవి కాకుండా తీరిక సమయంలో ఆయుర్వేద మందులు చేయడంలో, గోశాలని శుభ్రపరచడంలో, తోటపనిలో నిమగ్నులయి ఉంటారు. ఇంటి చివర్లో పెంకుటిల్లుతో చేసిన విశాలమైన వంట గది ఉంది.

అది నిత్యాగ్నిహోత్రం, మరి రోజుకి కనీసం పది మంది వారాలు చేసుకునే అబ్బాయిలు అక్కడ భోజనాలు చేస్తూ ఉంటారు. భూరితాత గారి సతీమణి అన్నపూర్ణ గారు పేరుకు తగ్గట్టుగా వందలమందికి అక్కడ వండి వారుస్తూ ఉంటారు.

వసార దాటి ఇంటి లోపలికి వెళ్ళగానే పెద్ద హాల్ లో పడక కుర్చీలో తెల్లని పంచె, తెల్లటి జుబ్బా ,అంతకన్నా తెల్లటి ఛాయలో నుదుటి విభోది పెట్టుకుని కాశీ విశ్వేశ్వరుడిలా మెరిసిపోతున్న భూరితాతని చూసి అచేతనంగా ఉండిపోయాను. ఆయిన మనవలు ఆయనకి అన్నం తినిపిస్తున్నారు. నన్ను చూసి కూర్చోమని సంజ్ఞ చేశారు. ఇంతలోనే రామంగారు వచ్చి కూర్చోమని చెప్పి, మంచినీళ్లు ఇచ్చారు. నా ప్రశ్నార్ధకమయిన మోహము చూసి రామంగారే బదులు ఇచ్చారు, భూరితాతకి పక్షవాతం వచ్చి ఏడాది అయింది అని, ఎడమ వయిపు మొత్తం చలనం లేదని, మాటకూడా స్పష్టంగా రావట్లేదని, అయిన్నప్పటికి చురుగ్గా అని పనులు చేస్తూ, మందులు ఎలా చేయాలో చెప్తూ, పిల్లలతో ఆనందంగా గడుపుతున్నారని చెప్పారు.

ఆయిన జీవితం, ఆయిన కుటుంబం రెండూ ఎంత స్ఫూర్తి దాయకం , కొన్ని వందల మందికి ఉచితంగా వైద్యం , భోజనం, విద్య అందిస్తున్నారు. మా అబ్బాయిని కాపాడినందుకు కృతజ్ఞతలు తెలుపుకుందాం అని వెళ్ళాను. కానీ నా కర్తవ్యం వేరే ఉంది అని గుర్తించాను. చక్కెర పొంగలి అన్నపూర్ణ గారికి ఇచ్చి , ఆదిదంపుతులు ఇద్దరికీ నమస్కారం చేసుకుని ఇంటికి వచ్చాను.

ఆ తరువాత నిడదవోలులో ఏడాది కన్నా ఎక్కువ కాలం ఉండదలేదు. ఉద్యోగరీత్యా ఊర్లు బదిలీ కావాల్సి వచ్చింది. ఆఖరికి హైదరాబాద్ లో ఇల్లు కట్టుకుని రిటైర్ అయ్యాను. మా అబ్బాయి భూరితాతని స్ఫూర్తిగా తీసుకుని కష్టపడి డాక్టర్ చదివాడు. ప్రముఖ వైద్యశాలలో పని చేస్తున్నాడు. ఈ మధ్యనే వివాహం కూడా చేసాము.

ఎన్ని ఊర్లు వెళ్ళినా భూరితాతని నేను , మా కుటుంబం మర్చిపోలేదు. మేము ఊరు వదలి వచ్చిన మూడేళ్లకి భూరితాత కాలం చేసారు అని తెల్సి వెళ్ళాము. ఆయినని కడసారి చూసుకోడానికి వచ్చిన జన సంఖ్యని చూసి చెప్పచ్చు ఆయిన చేసిన మంచి అంత ఇంత కాదని. రామంగారితో అప్పుడు అప్పుడు ఫోన్లో మాట్లాడుతూ ఉంటాను. ఈనాటికి భూరితాతగారి మనవలు, మనవరాళ్ళూ అవే సేవలు అందిస్తున్నారు అని తెల్సి చాల సంతోషించాను.
‘ఏవండి కాఫీ’ అనే పిలుపుతో గతం నుండి ప్రస్తుతానికి వచ్చాను. కాఫీ తాగి, స్నానం చేసి దేవుడికి దండం పెట్టుకుని నా రోజు వారి దినచార్యలోకి దిగాను. ముందుగా ఇంటి గేటు పక్కనే ఉన్న గోశాల లోకి వెళ్లి మేము పెంచుకుంటున్న మూడు గోమాతలకి గ్రాసం వేసి , చుట్టూరా శుభ్రం చేసి వచ్చాను. ఇంట్లో ఒక వారకి పెంచుకుంటున్న పూల మొక్కలకి, కూర మొక్కలకి నీళ్ళు పోసాను. ఇంటి వెనకాల ఉన్న వేప, రావి, ఉసిరి, మవిడికాయ చెట్లకి కూడా నీళ్ళు పోసాను.

ఇంటి చుట్టూరా ఉన్న ఎండి పోయిన ఆకుల్ని ఏరి చెట్లకి ఎరువుగా వేసాను.ఇంతలో మా ఆవిడా, కోడలు వంట పూర్తి అయిందని అనగానే మేము నలుగురం కలిసి అల్పాహారం చేసాము.

అబ్బాయి తేజ హాస్పిటల్ కి వెళ్ళిపోయాక, ఇంటి ముందున్నకొద్దిపాటి స్థలంలో బల్లలూ, కుర్చీలు వేసి , వండిన అల్పాహారం, భోజనం అన్ని సిద్ధం చేసి పెట్టాను. మధ్యాహ్నం లోపు మేము కాకుండా కనీసం ఒక పది మందికి సరిపడేలా వంట చేసి ఉచితంగా భోజనం పెట్టడం మా దినచర్య లో భాగమే. ఇంటి బయట ఉచితంగా అన్న దానం అని చిన్న బోర్డు పెట్టాను. మా సందులోకి వచ్చిన చిన్న చిన్న వ్యాపారస్తులు , ఏమి లేని ముష్టివాళ్ళు , మా అబ్బాయి కోసం వచ్చే రోగులు , వారి బంధువులు మా ఇంటి అతిధులు.

భోజనాలు అయ్యాక కొద్దిగా విశ్రాంతి తీసుకున్నాను. సాయంత్రం ఐదింటికి పది మంది పేద పిల్లలకి పాఠాలు చెప్పి , వాళ్ళని పంపించి, తేజ కోసం ఎదురు చూడ సాగాను.

ఆరున్నరకి తేజ రాగానే కాసేపు విశ్రాంతి తీసుకుని ఇద్దరం, డాబా పయిన ఉన్న గది తలుపు తెరిచి కూర్చున్నాము. అది తేజ రోగులని చూసే గది. రోజు ఏడింటి నుండి తోమ్మిదింటి దాకా ఉచితంగా రోగులని చూస్తుంటాడు. ప్రైవేట్ వైద్యశాలలో పని చేస్తున్నా , రోజు ఇంట్లో ఇలా ఉచితంగా వైద్యసేవ చెయ్యడం, ఉచితంగా లేని వారికి శస్త్ర చికిత్స చెయ్యడం, వారాంతంలో మారుమూల పల్లెటూర్లలో ఉచిత చికిత్స శిబిరాలు పెట్టడం వాడికి అలవాటు.

ఇంతలోనే ఎవరో ‘ సారూ, ఇది భూరి నిలయం ఏనా, డాక్టర్ గారు ఉన్నారా అండి’ అని వినపడి ‘ ఇదే బాబు లోపలకి రా’ అంటూ పయినుండి అరిచాను, కానీ మనసులో మాత్రం ‘అవును ఇదే భూరినిలయం, అచ్చం భూరితాత ఆలోచనలతో , ఆదర్శలతో కట్టుకున్న ఇల్లు. ఇంతకన్నా భూరితాత రుణం ఎలా తీర్చుకోవాలో తెలియలేదు మరి’ అనుకున్నాను.

*******

ప్రేమతో

రచన: డా.లక్ష్మీ రాఘవ

అర్ధరాత్రి!!
చిమ్మ చీకటి!!!
‘ధన్’ శబ్ద౦!!!!
కిందపడగానే ‘కుయ్’ మన్న శబ్దం వచ్చింది నా నోట్లో…
స్కూటర్ స్టార్ట్ అయిన శబ్దం!
ఏం చేసారు నన్ను??? తల పైకి ఎత్తబోతే..
‘జుయ్’మని వెళ్ళిపోయింది స్కూటర్.
ఎక్కడ వున్నాను?? అర్థం కాలేదు నాకు.
పైకి లేవబోయాను..పడిపోయాను..కాలు విరిగింది కదా ఎలా లేవగలను??
పొద్దున్న రోడ్డు మీదకు రాగానే వెనకనుండి కొట్టిన కారు నిలవకుండా వెళ్ళిపోయింది..కింద పడిపోయి
‘కుయ్యో’ మని అరుస్తుంటే..పట్టించుకున్న వాళ్ళెవరు నన్ను??
చివరకు మా వీధికి వచ్చే పేపరు పిల్లాడు నన్ను చూసి మెల్లిగా మా ఇల్లు చేర్చినాడు..
కాలింగు బెల్లు నొక్కి నన్నుఅప్పచెప్పడానికి ఎదురుచూసిన ఆ అబ్బాయికి సమాదానం ఇచ్చిన మా యజమాని మాటలు ఎలా మరచిపోతాను?
“మీదే సార్..బయట రోడ్డుమీద ఎవరో ఆక్సిడెంట్ చేసి కాలు విరిచారు…రోజూ మీ గేటు దగ్గర చూస్తాను కదా అని తీసుకు వచ్చాను”
“ఏదో గేటు దగ్గర ఉంటుందని మా పాత వాచ్ మాన్ పెట్టినాడు…ఇంట్లో మిగిలిన అన్నం వేస్తామంతే … మేము పెంచుకునే కుక్క ఇంట్లోనే వుంటుంది…కాలు విరిగినదాన్ని ఎవరు చూసుకుంటారు??” అని దబ్బున తలుపేశాడు.
నేనేం చేసేది? అనుకున్నాడేమో ఆ పిల్లాడు గేటు దగ్గరే వదిలేసాడు. నొప్పితో చచ్చిపోయాను ’కుయ్యో కుయ్యో’ అని అరుస్తూనే వున్నాను…
నాటు కుక్కననేనా ఇంత ఈసడింపు? అన్నం తిన్నానని ఎంత కాపలా కాసాను. ఇప్పుడు కాలు నొప్పితో అరుస్తున్నానని అర్ధరాత్రి వేరే చోటికి తరలించేస్తారా??
ఇప్పుడేమి చెయ్యాలి? చలికి కాలు విపరీతంగా నొప్పిగా వుంది.
మూలుగుడు బయటకు వస్తూనే వుంది.
“భగవంతుడా ఈ నాటుకుక్క జన్మ ఎందుకిచ్చావయ్యా? జాతి కుక్కనయితే ఇంట్లోనే పెట్టుకుని ముద్దుగా చూసుకునేవారు కదా…ఎంత విశ్వాసంగా వున్నా నా కర్మ ఇలా కాలిందే. పైగా చుట్టూ జరుగుతున్నవి అర్థం అయిపోతున్నాయి. ఒక్కముక్క మాట్లాడలేక పోవడం ఎంత ఘోరం?” తిట్టుకుంటూనే కుయ్..కుయ్ అని అంటున్నాను
చుట్టూ లైట్లు కూడా లేవు…అంటే ఇళ్లు లేని చోట పారేసారా? ?
దూరంగా చిన్న లైటు వెలిగింది…కదులుతూంది…ఎవరో నడుస్తూ వస్తున్నారు..
‘కుయ్ కుయ్…’ అరిచాను.
లైటు తాలూకు మనిషి లైటు నా చుట్టూ తిప్పుతూ చివరికి నామీద నిలిపాడు.
చీకట్లో నా కళ్ళు మెరిసినట్టు వున్నాయి. కరుస్తాననుకున్నాడేమో
‘ఏయ్…ఇస్కో’ అంటూ అరిచాడు. నేను కదలలేదు..చిన్నగా ‘కుయ్’ అన్నాను.
అతను మరో వైపుకి వెళ్లి ఒంటెలు పోసుకుని వెళ్లి పోయాడు.
చూస్తూ వున్నాను..ఎంత దూరం వెడతాడో అని ఎక్కువ దూరం పోలేదు..నాకు సంతోషం వేసింది. ఎవరో మనుషులు వున్న చోటే వున్నాను. తెల్లారితే తెలుస్తుంది అనుకుంటూ కాళ్ళు మునగదీసుకుని పడుకోబోతే విరిగిన కాలు మరీ నొప్పేసింది..కంట్లో నీళ్ళు వచ్చినాయి. తప్పదు…మగతగా వుంది…

A Dog laying on a couch after surgery.
…………..

‘చచ్చిపోయిందేమో నాయనా’
“రాత్రి చూసినప్పుడు బతికే వుందిరా…”
“ఇజ్జొ…ఇజ్జొ” అంటూంటే మెల్లిగా కళ్ళు తెరిచాను. ఒక పెద్దాయన, ఒక పిల్లోడు కొంచం దూరంగా నిలబడి చూస్తున్నారు…
“ఏయ్” అని కట్టెతో పొడిచినాడు పిల్లోడు. కుయ్ కుయ్ అంటూ తలెత్తినా.
“బతికే వుంది నాయనా”
లేవలేక పోతూన్నట్టు చేసినా…కాలు నాకుతూ.
“లేవలేకపోతూంది. కాలు విరిగినట్టు వుంది”
“మెడలో బెల్టు వుందిరా, పెంచిన కుక్కే అయి వుంటుంది. కాలు విరిగిందని ఇక్కడ తోసేసి పోయినట్టు వున్నారు”
నాకు సంతోషం వేసింది. సరిగ్గా ఏమైందో వాళ్లకు తెలిసినందుకు. నాకు బెల్టు వేసి
‘నీవు ఇక్కడే వుండు’ అని చెప్పిన పాత వాచ్ మాన్ గుర్తుకు వచ్చినాడు.
కాలు నాకుతూ వుంటే ఆ పిల్లోడు కాలు దగ్గర భయంగా చెయ్యి పెట్టినాడు…
‘చూడరా బాబూ.. నొప్పితో చస్తున్నా’ అని చెప్పినా నా భాషలో. వాడికి ఏమి అర్థం అయ్యిందో కానీ..కాలు పట్టుకుని చూసాడు..
“కాలికి తగిలినట్టు వుంది. లేపి చూద్దామా?”అని పిల్లాడు అంటే పెద్దాయన నన్ను లేపినాడు.
కుయ్.. కుయ్ అంటూ కుడికాలు వేలాడ దీసి మూడుకాళ్ళమీద నుంచున్నాను.
“తియ్యరా నేను ఎత్తుకుని వస్తా. ఇంటికాడ కట్టు కడదాము..” అని నన్ను చేతులమీద ఎత్తుకుని నడిచినాడు పెద్దాయన.
దగ్గరలోనే వాళ్ళ షెడ్డు. అక్కడ కడుతున్న ఇంటికి కాపలాదారేమో…
ఇంటి దగ్గర దింపి పక్కనే వున్న వేపాకు చెట్టులో కొమ్మలు తెంపి కూర్చొని నా కాలుకి కిందా పైనా రెండు కట్టెలు పెట్టి , వేపాకు కలిపి తాడుతో బద్రంగా కట్టినాడు. కట్టినంత సేపూ నొప్పికి నేనరుస్తానే వున్నా…తరువాత ఇంట్లోకి పోయి ఒక ప్లాస్టిక్ తట్టలో అన్నం తెచ్చి మూతి దగ్గర పెట్టినాడు పిల్లవాడు. ఆకలితో చస్తున్న నాకు అమృతం చూసినట్టయి నాలుక పొడుగ్గా చాపి గబా గబా తినేసినా..
ఇంతలో ఇంట్లోంచి పిల్లోడి తల్లి బయటకు వచ్చింది చంకలో పాపతో. నన్ను ఆదరించిన కుటుంబంగా గుర్తించి విశ్వాసంతో ‘కుయ్’ అని హలో చెప్పినా..చంకలో పిల్ల నన్ను చూసి కిందకు దిగిపోవాలని చూసింది.
“బుజ్జీ, వద్దు కుక్కకు దెబ్బ తగిలింది, దగ్గరకు పొతే కరుస్తుంది” అని లోపలి పోయింది.
‘నేను కరవను తల్లీ” అని చెప్పినా నా భాషలో.. కొ౦చం సేపటికి
“అమ్మా స్కూలికి పోతాన్నా…కుక్క ఎక్కడికీ పోకుండా చూసుకో“ అని చెప్పి నా తలమీద చెయ్యి పెట్టి చిన్నగా తట్టి వెళ్లి పోయినాడు పిల్లోడు.
పెద్దాయన బయటకు వచ్చి”ఇయ్యాల ఇటుక లోడు వస్తుంది గానీ తొందరగా వండేయి. పని వుంటుంది” అని భార్యకు చెప్పి బీడీ తాగుతూ అక్కడే వున్న బండ మీద కూర్చున్నాడు.
నన్ను కాపాడిన వ్యక్తిగా అతన్ని ఆరాధనతో చూసాను.
“ఏమి పేరే నీది? మున్దోల్లు ఏమని పిలిచే వొళ్ళో గానీ నేను ‘రాజూ ‘అని పిలుస్తా ఇక్కడే వుండు నాతోబాటు కాపలా సరేనా?”
“బొవ్ బోవ్”అని రెండు సార్లు మొరిగా సంతోషంగా..
అలా మొదలైంది నా కొత్త జీవితం గంగన్న కుటుంబంతో..కొత్తపేరుతో!!
నా కొత్త యజమాని గంగన్న, భార్య రంగమ్మ, కొడుకు రమణ, పాప దీప అని గ్రహించ గలిగాను. నన్ను ఆదరించిన వాళ్ళను తెలుసుకోకపోతే ఎలా?
మాకూ మనుషులలాగానే ఆలోచనలు, ఆప్యాయతలు ఉంటాయని తెలుసుకుంటే ఎంత బాగుంటుంది. ఇంతకుముందు వాళ్ళలాగా వీళ్ళు కూడా నన్ను వదిలేయరు కదా నా అనుమానం నాది.. చూద్దాం ..
సాయంకాలం బడి నుండి రాగానే రమణ నా ముందు కూర్చుని తలమీద తట్టాడు నేను ‘కుయ్’ మని హలో చెప్పినా..రమణ నా కాలు పట్టుకుని
“తగ్గిపోతుందిలే..నేను మెల్లిగా నడిపిస్తాను ఒంటేలు పోసుకు౦దువు గానీ రా” అని మెల్లిగా లేపినాడు. కాలు మోపలేక పోయినా.. కుంటుకుంటూ కొంచం దూరంలోనే చెట్టు దగ్గర కార్యక్రమం ముగించా.
“అన్నం తిను, నాయన నడిగి నొప్పి మాత్ర ఇస్తా సరేనా?” అని ముద్దు చేసినాడు.
‘భౌ…భౌ..’ అని సంతోషంగా మొరిగినా. రమణకు నేను సంతోషం వేస్తె అలా రెండు సార్లు మొరుగుతానని తెలిస్తే ఎంత బాగుండు!
కుక్కలు చచ్చి పోయినాక మనుష్య జన్మ వస్తుందని అంటారు. ఎంత నిజమో తెలీదు కానీ నాకు మళ్ళీ పుట్టాలని వుంది..నాలుక చిన్నగా.. చిన్న నోరుతో మాట్లాడుతూ…వేళ్ళు పిడికిలి పట్టేలా..అవుతే ఎంత బాగుంటుంది? ముఖ్యంగా నాకు ఆ జన్మలో ఈ కుక్క జన్మ గురించి జ్ఞాపకం వుంటే…కుక్కలు ఎలా ఫీల్ అవుతాయో అందరికీ తెలియచెబుతా’ అబ్బా ఎన్ని ఆలోచనలు వస్తున్నాయి!
వారం లోపలే నేను కుంటుతూ నడుస్తున్నాను. నొప్పి మాత్రలు బాగా పని చేసినాయి..కట్టెలతో కట్టిన నా కాలు తొందరగా కూడుకున్నది. కొంచం కుంటితనం నిలిచిపోయినా…బాగున్నా!
స్కూలు నుండే రాగానే ముద్దు చేసే రమణ అంటే నాకు ఇష్టం.
నాలుగు గంటలకే రోడ్డు వైపు చూస్తూ ఉంటా.
రమణ కనపడగానే పరిగెత్తుకెళ్ళి తోక ఊపుతూ నాకుతా…
రమణ నా చెవులు పట్టుకుని మూతి దగ్గరగా తీసుకుంటే ఆడి బుగ్గల మీద నాకుతా..నీవు నాకు చాలా ఇష్టం అని చెబుతున్నట్టు..నన్ను రెండుచేతులతో భుజం పట్టి లేపితే ఎంత బాగుంటుందో..
ఒక రోజు రాత్రి పడుకునే ముందు రమణ నాతొ కూర్చుని తల నిమురుతూ
“నేను బాగా చదువుకుని, ఉద్యోగం చేసి నీకు మంచి బెల్టు, చైను అనీ కొంటా రాజూ, బాగా చూసుకుంటా” అని చెప్పినాడు రమణ.
నాకేమీ వద్దు రమణా…అందరూ కుంటి కుక్క అంటే నాకేమి ? నీవు ఇష్టంగా చూసుకుంటావు అది చాలు నాకు అని చెబుదామన్నా..వాడికి అర్థం కాదు కదా..
నన్ను కాపాడి, బాగా చూసుకుంటున్న రమణ కుటుంబం నాకిష్టం. విశ్వాసంగా ఉంటా ఎప్పుడూ అనుకుంటా.
ఈ మద్య దివ్య పాప నిద్రపోతూ వుంటే నేను కాపలా వుంటాను..పాప లేవగానే ‘ భౌ.. భౌ’ అని అరిస్తే పక్కనే పనిచేస్తున్న రంగమ్మ వచ్చేస్తుంది…అంత భరోసా నా మీద పెట్టారని ఏంతో సంతోషం నాకు…
వెన్నెల రోజుల్లో బయట చాప వేసుకు కుని రమణ పడుకుంటే పక్కనే పడుకునేవాడిని…ఎన్నో విషయాలు చెప్పేవాడు…ఎప్పుడూ నాతోనే ఉంటాను…అని చెబుతాడు కానీ నేను పన్నెండు ఏళ్ల కంటే బతకను కదా అనిపించేది..ఒకవేళ చనిపోయినా మళ్ళీ రమణ ఇంట్లో నే పుట్టేలా చెయ్యి దేవుడా అని మొక్కు కుంటాను. దేవుడు మన్నిస్తాడా??
ఒక రోజు పాప నిద్రపోతూంటే నేను కాపలా వున్నా..పాప ఇబ్బందిగా కదులుతూంది..ఏడవకుండా మూలుగుతూ వుంది ..దగ్గరికి వెళ్లి వాసన చూస్తే ఎందుకో బాగా అనిపించలేదు..భౌ భౌ అని ఎక్కువ సార్లు అరిస్తే రంగమ్మ వచ్చింది..పాపను ఎత్తుకుంటే తెలిసినట్టు వుంది పాపకు బాగాలేదు బాగా జ్వరంగా వున్నట్టు ..వెంటనే డాక్టరు దగ్గరికి తీసుకుని వెడుతూ ..నేను ‘ కుయ్ కుయ్ ‘ అంటే
“ఇక్కడే వుండు రాజూ, రమణ వస్తాడు..” అని చెప్పినారు.
రమణ వచ్చాక అందరూ బయటకు వెళ్లినారు అని నా భాషలో చెబితే కొంచం అర్థం అయ్యిందని పించింది…
అలా వాళ్ళలో ఒకడిగా అయిపోయినా..ఒక రోజు రాత్రి పడుకున్నప్పుడు నా తలమీద చెయ్యివేసి చెప్పాడు రమణ కాపలాగా వున్న ఇల్లు పూర్తి అయిపొయింది కనుక షెడ్డు కొట్టేస్తారని, ఇంకో చోట పని వెతుక్కో వాలని..ఎక్కడ దొరుకుతుందో..రమణ స్కూలు వెళ్ళడానికి వీలవుతుందా? అని సెబుతూ వుంటే..
‘పని దొరుకుతుంది నీవు స్కూలికి వెడతావు లే రమణా ‘ అని ఒదార్చాను రమణ చెయ్యి నాకుతూ..
ఆరోజు పొద్దున్న గంగన్న, రంగమ్మ సామాన్లన్నీ సంచుల్లో కట్టుకుంటున్నారు.. మాటల్లో తెలిసింది ఏమంటే రెండు వీధుల అవతల కన్స్ట్రక్షన్ సైటులో పని దొరికిందట.
నన్ను కూడా తీసుకెడతారని రమణ చెబితే ‘బౌ..భౌ’అని సంతోషంగా చెప్పినాను.వాళ్ళు నన్ను విడిచిపెట్టారని నాకు నమ్మకం…
అన్నం తినేసినాక సంచులు భుజం మీద పెట్టుకుని గంగన్న కొంచం ముందు నడుస్తూ వుంటే.. వెనక రంగమ్మ, పక్కన పాప చిన్నగా అడుగులు వేస్తూ వుంది..రమణ ఇంకో చిన్నసంచీ తీసుకుని వస్తా అంటూ షెడ్డు దగ్గరికి వెళ్ళినాడు. నేను పాపకు దగ్గరగా నడుస్తూ వున్నా ..
వీధి మలుపు తిరగ్గానే ఆ వీధి కుక్కలు నన్ను చూసి భౌ..భౌ అని మీదకు వచ్చాయి..నేనూ భౌ ..భౌ అని అరుస్తున్నా…నా మనసులో ఏదో అలజడి..అసహనంగా అనిపిస్తోంది..పాప కుక్కల అరుపులకు భయపడి పోయింది..ఏదో ప్రమాదం అని నాకు తెలిసిపోతూ వుంది…ఎక్కడ?? ఎలా?
ప్రమాదాలు కుక్కలు ముందుగానే కనిపెడతాయి అంటారు. నిజమేనా??
నాకు గాబరాగా, అసహనంగా వుంది అందుకేనా?
ఇంతలో ఎదురుగా టర్నింగు తిరుగుతున్న స్కూటరు… కొన్ని కుక్కలు అడ్డం రావడంతో అదుపు తప్పింది..స్కూటరు పాప దగ్గరగా వెడుతూంటే ఒక్క ఉదుటున అడ్డం దూకినా..అంతే స్కూటరు నా నడుం మీద నుండీ వెళ్లి పక్కకు పడిపోయింది..
‘కుయ్యో..’ మని గట్టిగా అరుస్తూనే వున్నా..రంగమ్మ స్కూటరు వాళ్ళను తిడుతూ నా దగ్గరకు వచ్చి ‘రాజూ’ అంటూ నా మీదకు వంగింది..ఆమె చంకలో వున్న పాపను చూసి సంతోషమైంది..
చుట్టూ అరుపులు..నా ప్రాణం పోతూంది నొప్పితో ..గంగన్న వచ్చి ‘అయ్యో రాజూ..రాజూ’ అంటూ నా గుండె మీద చెయ్యి వేసినాడు..
“నాడి ఆడుతూ ఉంది…కానీ నడుం విరిగింది…బతకదేమో” అంటూ నా తల మీద చెయ్యి వేసినాడు.
“రాజు అడ్డం రాకపోతే స్కూటరు పాప మీదకు వెల్లిపోయేదయ్యా” ఏడుస్తూ అనింది రంగమ్మ.
“పాప కోసం అడ్డం పడిపోయినావా. రాజూ..” అంటూన్న గంగన్న మాట వినబడింది.
నా తల దిమ్మెక్కి పోయింది..నాకు ఎక్కువ టైము లేదే… రమణను చూడాలే..దీన౦గా కళ్ళు తెరిచి చూసినా గంగన్నని
“నేను రాజును ఎత్తుకుంటా” అని నా కాళ్ళకింద చేతులు వేసినాడు గంగన్న
“బతకదు లేవయ్యా..యాడికి తీసుకు పోతావు” అన్నారు ఎవరో.
అమ్మో…రమణను చూడకుండానే చచ్చిపోతానేమో…నొప్పి..నొప్పి..కుయ్ కుయ్. అంటూనే వున్నా..
గంగన్న నన్నుఎత్తుకుని నాలుగు అడుగులు వేయగానే
‘రాజూ…రాజూ ‘ రమణ గొంతు వినిపించింది నాకు..
‘అబ్బా..నా చివరి కోరిక తీరుతూంది’ అని కష్టం మీద ప్రాణం నిలుపుకో బోతున్నా..
గంగన్న చేతులో నుండీ నన్ను తీసుకోబోయినాడు రమణ ‘ఎత్తలేవురా ‘ అనినా వినలేదు..
రమణ నన్నుచేతిలోకి తీసుకుని తలను భుజం మీద ఆనించుకున్నాడు. రమణ ఏడుస్తున్నట్టు నాకు తెలుస్తూంది లీలగా..
“నీకేమీ కాదు రాజూ” బొంగురు గొంతుతో అన్నాడు రమణ
నా కళ్ళు మూసుకుపోతూ వున్నాయి.
కష్టం మీద నాలుక జాపి రమణ గొంతు నాకాను..కళ్ళు సగమే తెరుచుకున్నాయి కానీ చివరిసారిగా రమణను చూసాను…
‘చాలు..భగవాన్’ అని చెబుదామనుకునేంతలో నా ప్రాణం ఎగిసిపోయింది..
నాకింకా బతకాలని వుంది.
“రమణా…మీరంటే నాకిష్టం..ఎప్పుడూ ప్రేమతో మీ చెంతే వుండి పోయేలా మళ్ళీ పుడతా” అని రమణ తో చెప్పాలని వుంది…

$$$$$$$ $$$$$$$ $$$$$$