సమర్ధత

రచన:   నిష్కల శ్రీనాథ్

 

గడియారంలో  పెద్ద ముల్లు పన్నెoడు దగ్గరికి  చిన్న ముల్లు ఆరు దగ్గరికి రాగానే సీటులోంచి లేచాను . ఈరోజు మధ్యాహ్నం బాక్స్ కూడా తీసుకురాలేదని ఏమో ఆకలి కాస్త ముందుగానే వేసింది. ఇక ఆలస్యం చేయకూడదు అని ఆఫీస్ బయటకు నడిచాను, దగ్గరలోనే హోటల్ ఉంది త్వరగా వెళితే మంచిది అనుకుంటూ నాలుగు అడుగులు వేశానో లేదో విజయ్ కనిపించాడు. వాడి ఆఫీస్ కూడా మా ఆఫీస్ కి దగ్గరే బహుశా వాడు కూడా హోటల్ కే వెళ్తున్నట్టు ఉన్నాడు .

నన్ను చూసి పలకరించాడు “ఏరా ! ఎలా ఉన్నావ్? పక్కనే ఆఫీస్ ఉన్నా కలవడం కుదరటం లేదు ఇద్దరికీ “అన్నాడు నవ్వుతు, ఎందుకో వాడి నవ్వులో ఎదో వెలితి కనిపించింది. “బాగానే ఉన్నాను రా”అంటూ వాడి భుజం తట్టి ఇద్దరం కలిసి హోటల్ లోకి కి వెళ్ళి ఆర్డర్ ఇచ్చి కూర్చున్నాం . నాకు వాడు ఎదో ఇబ్బందుల్లో ఉన్నాడు అనిపించింది కాని వాడిని ఆ విషయం ఎలా కదపాలో తెలియలేదు.

నా మౌనం వాడు అర్ధం చేసుకున్నాడు ఏమో వాడే మాట్లాడటం మొదలు పెట్టాడు “ఎలా ఉంది రా ఉద్యోగం? పాప బాగుందా? స్కూల్ లో జాయిన్ చేసావా?”అని అడిగాడు “ఉద్యోగం పర్లేదు రా బాగానే ఉంది . పాప స్కూల్ కి వెళ్లిపోతుంది మా ఆవిడ కూడా ఈమధ్య ఉద్యోగంలో జాయిన్ అయింది, నీకు తెలుసుగా అమ్మ పాపని చూసుకోలేదు అని ఉద్యోగం మానేసింది ఇప్పుడు అమ్మ పోయి 6 నెలలు కావస్తోంది పాప స్కూల్ కూడా తనకి ఆఫీస్ దగ్గరే కాబట్టి స్కూల్ అయిపోగానే వాళ్ళ ఆఫీస్ లో ఉన్న డే కేర్ లో ఉంచుతుంది తనూ వచ్చేటప్పుడు తీసుకువస్తుంది . పాప కూడా పెద్దది అయింది కదా అందుకే సులువు గా ఉంది కొంచెం “అన్నాను.

“మంచిపని చేసావు రా ! ఇద్దరు ఉద్యోగాలకు వెళ్తేనే ఈ సిటీ లో కాస్త గౌరవంగా ఉండగలం. లేదంటే భవీష్యత్తు మాట అటుంచి నెల వారి ఖర్చులకే అటూ,ఇటూ చూసుకోవాలి. ఇప్పుడు నా జీవితం అలాగే గంధరగోళంగా ఉంది ఏమి చేయాలా? అని తల పట్టుకోవలసి వస్తుంది” అని వాపోయాడు . విజయ్ నా కాలేజీ రోజుల నుండి స్నేహితుడు అప్పటి మా స్నేహం అలాగే కొనసాగుతూ వస్తుంది అయితే బాధ్యతల నడుమ స్నేహం అయితే కొనసాగుతుంది గాని తరచుగా కలవడం మాత్రం కుదరడం లేదు అలా చాలా నెలల తరువాత మళ్ళీ ఇప్పుడు కలిసాం ఇద్దరం. ఎప్పుడు సరదాగా ఉండే విజయ్ పెళ్ళి అయ్యి బాధ్యతలు పెరిగాక చాలా డీలా పడిపోయాడు.

“ఏమైంది రా? “అని అడిగాను “బంధాలు కొత్త బాధ్యతలను ఇస్తాయి అవి నెరవేర్చి ఆ బంధాలను కాపాడుకోవాలి అంటే డబ్బు కావాలి ప్చ్ మనకి వచ్చే జీతాలతో అన్ని అవసరాలు తీరాలంటే మాటలా “అంటూ ఏదేదో మాట్లాడటం మొదలు పెట్టాడు. వెంటనే నేను టేబుల్ మీద ఉన్న లోటాలో నీళ్ళు గ్లాస్ లోకి పోసి వాడికి అందించాను “అసలు నీ సమస్య ఏంటో సరిగ్గా చెప్పరా?”అన్నాను.

ఆ నీళ్ళు గట గటా తాగి చెప్పడం మొదలుపెట్టాడు “నీకు తెలుసు కద రా నాన్నగారు ట్రాన్స్ఫర్ అయ్యి మా ఊరుకి వెళ్లిపోయారు . నా ఉద్యోగం వల్ల వాళ్లతో వెళ్ళే అవకాశం లేదు కాబట్టి అప్పుడప్పుడు పండగకో, ఇంకేమైనా ఫంక్షన్స్ కో వెళ్ళేవాడిని . ఆ తరువాత నా పెళ్ళి నీరజతో అవ్వడం వెంట వెంటనే ఇద్దరు పిల్లలు నీరజ పాప పుట్టగానే ఉద్యోగం మానేసింది ఇంక బాబు పుట్టాక ఉద్యోగం ఆలోచన కూడా చేయలేదు. కిందటి సంవత్సరం వరకు అంతా బాగానే అయిపోయింది ఉన్న దానితోనే ఎదో సర్దుకుని ఆనందంగా ఉండేవాళ్ళం. పిల్లలు పెద్దవాళ్లు అయ్యేలోగా సొంత ఇల్లు తీసుకోవాలి అని ఏవేవో అనుకున్నాను.నాన్నగారు రిటైర్ అయ్యే వరకు ఇవే మా ఆలోచనలు కాని నాన్నగారు రిటైర్ అయ్యాక మా ఆలోచనలు అన్నీ తలక్రిందులు అయిపోయాయి”అంటూ గ్లాస్ లో ఉన్న మిగతా నీళ్ళు కూడా తాగి మళ్ళీ చెప్పడం మొదలు పెట్టాడు.

“నాన్నగారికి అప్పటికే బీపీ ఉంది దానికి షుగర్ కూడా తోడు అవ్వడంతో తరుచు గా చెక్ అప్ చేయించుకోవడానికి ఇక్కడికి వచ్చే వాళ్లు వాళ్ళ రానుపోను ఖర్చులు డాక్టర్ ఫీజులు,మందులు తడిసి మోపెడు అయ్యేవి అయినా కొడుకు గా అది నా బాధ్యత అని సర్దిపెట్టుకున్నాను ఎందుకంటే నాన్నగారికి వచ్చే పెన్షన్ తక్కువ చెల్లి పెళ్ళి కి లోన్, ఇంకా చిన్న చిన్న అవసరాలకు పెట్టిన లోన్స్ వల్ల పెన్షన్ తక్కువ వస్తుంది అది వాళ్లకు అక్కడ బతకడానికి సరిపోతుంది . ఆపై ఖర్చులన్ని నేనే పెట్టుకోవాలి నాన్నగారి ఆరోగ్య రీత్యా మేము ఊరు వెళ్ళడం కూడా ఎక్కువ అయింది అలా ఖర్చులు పెరగడం మొదలుపెట్టాయి “అంటూ ఆపాడు.

“అయితే ఎలాగూ అంకుల్ రిటైర్ అయ్యారు కదా, ఇక్కడే మీతో పాటే ఉంటే మీకు ఈ వయసులో వాళ్ళు అక్కడ ఎలా ఉన్నారో? అన్న ఆందోళన తగ్గుతుంది ప్రయాణం ఖర్చులు కూడా తగ్గుతాయి కద రా “అని అన్నాను.

దానికి వాడు చిన్న నవ్వు నవ్వి “అదే చేశాను రా ప్రయాణాలు చేయడం మనకే కష్టం అలాంటిది వాళ్లకు ఇంకా కష్టం అందుకే వాళ్లు రాక ముందే రెండు బెడ్రూం లు ఉన్న ఇల్లు తీసుకున్నా కాని రెండు నెలల తరువాత మనుషులు ఎక్కువ మంది ఉన్నారు నీళ్ళు ఎక్కువ వాడుతున్నారు అంటూ ఓనర్ గోల పెట్టేసరికి ఇల్లు మారాము. అక్కడ పట్టుమని ఆరు నెలలు కూడా కాలేదు. అమ్మ చెల్లిని పండగ కి పిలవాలి ఇంటి ఆడపడుచు వచ్చి వారం అయినా ఉండాలి. అప్పుడు ఇల్లు సరిపోదు అంటూ పెద్ద ఇల్లు చూడమని పోరు పెట్టింది, ఇంక చేసేది లేక మూడు బెడ్రూంలు ఉన్న ఇల్లు తీసుకున్నా కాస్త లోపలికి కాబట్టి అడ్వాన్స్ తక్కువే తీసుకున్నాడు కానీ ప్రతి నెల అద్దె పాతికవేలు కట్టేసరికి దేవుడు కనిపిస్తున్నాడు. పోనీ ఇంట్లో అయినా ప్రశాంతత ఉందా? అంటే అది లేదు”అంటూ చెప్తుంటే వెయిటర్ వచ్చి భోజనం ఇచ్చి వెళ్లాడు.

మళ్లీ చెప్పడం మొదలు పెట్టాడు విజయ్ “అమ్మ పద్దతి నీరజకు నచ్చదు, నీరజ పద్దతి అమ్మకు నచ్చదు. ఇన్నాళ్లు అప్పుడప్పుడు వచ్చేవారు కాబట్టి మా వరకు వచ్చేవి కాదు. కాని ఇప్పుడు ఇద్దరు ఒకే ఇంట్లో ఉండేసరికి గొడవలు మొదలు అయ్యాయి అమ్మ ఎక్కడ బాధ పడుతుందో అని అమ్మ వైపు మాట్లాడతాను . అయితే నీరజ కు కి కోపం వస్తుంది అయినా ఇప్పుడు పిల్లల ను చదివించే పని తప్పింది నాన్న గారు చూసుకుంటున్నారు . అన్నిటికి ఇప్పుడు మెషిన్లు ఉన్నాయి అయినా ఈ ఆడవాళ్లకు బద్ధకం ఎప్పుడో ఒకసారి వచ్చే తల నొప్పి ఇప్పుడు ప్రతి వారం వస్తుంది అప్పుడప్పుడు పలకరించే నడుం నొప్పి వారానికి రెండు సార్లు వస్తుంది. అమ్మ ఏమో పొద్దునే అన్నీ శుభ్రం చేసుకుని పూజ చేసుకుని అప్పుడు వంట గదిలోకి వెళ్ళ మంటుంది, నీరజ ఏమో అన్నీ చేసుకుంటూ కూర్చుంటే పిల్లలకు స్కూల్ కి ఆలస్యం అవుతుంది అంటుంది కాస్త పెoదలాడే లేస్తే అన్నీ అవుతాయి అంటుంది అమ్మ, మరి నాకు విశ్రాంతి వద్దా అంటుంది నీరజ . ఇద్దరు కరెక్టే అనిపిస్తుంది నాకు ఏమి చేయాలో తేలిక ఒక్కోసారి బయటకు వచ్చి కాసేపు అలా తిరిగి వెళ్తున్నా,వచ్చే నెల పిల్లల టర్మ్ ఫీజు కట్టాలి ఎలా కట్టాలో అర్ధం కావట్లేదు”అంటూ బాధ అంతా వెళ్ళగక్కాడు . బాధ అంతా బయటకు చెప్పగానే గుండె బరువు తగ్గిoదేమో తినడం మొదలు పెట్టాడు.

నేను ఆలోచిస్తూ తినడం మొదలు పెట్టాను,వాడు నా వైపు చుస్తూ తింటున్నాడు నా సమాధానం గురించి ఎదురు చూస్తున్నాడు అని అర్ధం అయింది వెంటనే చెప్పడం మొదలు పెట్టాను “విజయ్ ని పరిస్ధితి అర్ధం చేసుకోగలను కాని నిన్ను ఇన్ని సంవత్సరాల గా చూస్తున్నాను కాబట్టి నీ దగ్గర చనువు ఉంది కాబట్టి కొన్ని విషయాలు చెప్పాలని అనుకుంటున్నాను “అన్నాను.

“నా సమస్య కి పరిష్కారం దొరుకుతుంది అంటే తప్పకుండా వింటాను కాకపోతే అమ్మ,నాన్నని వెనక్కి పంపించడం అనే సలహా మాత్రం వద్దు “అంటూ వేడుకున్నాడు.

వాడి సమస్య నాకు పరిష్కారం నాకు వాడు చెప్తున్నప్పుడే తట్టింది కాని ముందుగా వాడి అలవాట్లలో మార్పు రావాలి అనే ఉద్దేశం తో చెప్పడం మొదలు పెట్టాను “విజయ్ మీ అమ్మ గారిని లేదా నీరజ ని అనే ముందు నీ అలవాట్లు ఒకసారి చూసుకో నువ్వు ఆఫీస్ కి వెళ్ళి రావడం కాకుండా ఇంటి పనులు అసలు ఎన్ని చేస్తున్నావ్? సహాయం మాట అటుంచి కనీసం నీ పనులు అయినా నువ్వు చేస్తున్నావా? ముందుగా నీరజ సంగతి చూద్దాం ముందు ఇంట్లో నలుగురు ఉండేవాళ్ళు భర్త, పిల్లలే కాబట్టి పని అంతా అయినా కాస్త విశ్రాంతి దొరుకుతుంది ఎందుకంటే మీరు అందరు బయటికి వెళ్ళి పోయేవాళ్ళు, కాని ఇప్పుడు మరొక ఇద్దరు సభ్యులు అదనం గా చేరారు ఇంటి పని ఎక్కువ అవుతుంది అంతే కాక చక్కర వ్యాధి, రక్త పోటు ఉన్న వాళ్ళకి అందరి లా ఉప్పు కారాలు సరి పడవు అందు కోసం వేరేగా వంట చేయాలి అంతే వంట పని ఎక్కువ అవుతుంది. దీనికి తోడు ఇంత పని చేస్తున్నా ఎదో ఒకటి తప్పు పడుతుంటే ఆమెకు మాత్రం ఎంత సహనం ఉంటుంది చెప్పు? అవును ఏమఁన్నావ్ రా! అన్నిటికి మెషిన్ లు ఉన్నా ఆడవాళ్ళకి బద్ధకమా? వాషింగ్ మెషిన్ లో బట్టలు నువ్వు వేసి పౌడర్ వేస్తే అది బట్టలు ఉతుకుతుంది కాని దానికి అదే దండెం మీద ఆరబెట్టుకొదు ఎంత డ్రైయర్ ఉన్నా మనమే ఆరబెట్టి మడత పెట్టి లోపల పెట్టాలి . మిక్సీ లో గాని గ్రైండర్ లో గానీ అంతే పిండి దానికి అదే వేసుకొదు మనమే వేసి పిండి అయ్యాక తీసి కడిగి పెట్టుకోవాలి కాబట్టి వాళ్లకు శ్రమ తగ్గింది ఏమో గానీ పని తగ్గలేదు పైగా నువ్వు తిన్న కంచం కూడా తీయవూ, అన్నీ పనులు చేస్తూ మళ్ళి ఉద్యోగం చేసి నీకు ఆర్ధిక ఆసరా ఇవ్వాలి అని అనుకుంటున్నావు “అని చెప్పడం ఆపి వాష్ బేసిన్ దగ్గరికి వెళ్ళి చేయి కడుక్కుని టేబుల్ దగ్గరికి వచ్చాను విజయ్ తింటూనే నా గురించి ఎదురు చూస్తున్నాడు .

“నాకు నీరజ ఉద్యోగం చేయాలి అని ఉంది అని నీకు చెప్పలేదు కద రా “అన్నాడు అప్పటికే వాడి విషయం లో ఎక్కడ లోపం ఉందో అర్ధం అవ్వ సాగింది విజయ్ కి.

“నువ్వు చెప్పలేదు కానీ నీ మాటల ద్వారా అర్ధం అయింది.  అవును, నాకొక విషయం చెప్పు ఊరిలో ఉన్న ఇల్లు అమ్మేసారా? లేదా అద్దె కు ఇచ్చారా?”అని అడిగాను.

“రెండు కాదు ఏవో సామానులు ఉన్నాయి అని ఇక్కడ సరిపోవు అని ఉంచారు ఇప్పుడు ఇల్లు మారాము కదా తీసుకురావాలి”అన్నాడు విజయ్.

“సరే రా టైం అయింది ఆఫీస్ కి వెళ్లాలి సాయంత్రం మీ ఆఫీస్ కి వస్తాను మనం ఒక చోటు కు వెళ్లాలి నీ సమస్య కు పరిష్కారం కూడా అక్కడే దొరుకుతుంది “అంటూ హోటల్ బయటకు వచ్చాను వాడు నవ్వుతు చెయి ఊపాడు . నేను కూడా నవ్వి ఆఫీస్ లో ఉన్న పని గురించి ఆలోచిస్తూ భారం గా నిట్టూర్చి నడక మొదలు పెట్టాను.

****************

“ఇల్లు బాగుంది రా ఒక బెడ్రూం ఫ్లాట్ అయినా విశాలం గా ఉంది . ముందు నుండి ఈ ఏరియా అంటే ఇష్టం నాకు కాని నా బడ్జెట్ లో ఇక్కడ ఇల్లు దొరక లేదు . అవును, మీ ఇల్లు బాగానే ఉంటుంది కదా మళ్ళి ఎందుకు మారుతున్నావు “అని అడిగాడు విజయ్ . ఆఫీస్ నుండి ఒక 10 కిలోమీటర్ దూరం లో ఉన్న ఏరియా లో ఉన్న అపార్ట్మెంట్ లో ఒక ఖాళీ ఫ్లాట్ ని చూస్తూ వాడి మది లో మెదిలిన ప్రశ్న కు సమాధానం గా చిరునవ్వు నవ్వి బయటకు తీసుకువచ్చాను .

అదే అంతస్థు లో నాలుగు ఫ్లాట్స్ ఉన్నాయి అన్నీ ఒక బెడ్రూం ఫ్లాట్స్ “అదిగో ఆ ఫ్లాట్ కూడా ఖాళీ గానే ఉంది “అన్నాను. వాడికి నా ఆంతర్యం అర్ధం అయింది ఏమో భయం గా “అరేయ్ పరిష్కారం అంటే ఇదా రా !”అన్నాడు .

“విజయ్ కొన్నేళ్ల క్రితం నాది కూడా ఇప్పుడు ఉన్న నీ పరిస్థితే నాన్న గారు పోయిన తరువాత అమ్మ మా దగ్గరకు వచ్చేసింది అప్పుడే పాప పుట్టింది ప్రియ కూడా ఉద్యోగం మానేసింది . ప్రియ కు ఒక్కసారిగా ఒంటరి తనం కమ్ముకుంది ఇంక అమ్మ అన్నీ పద్దతి ప్రకారం జరగాలి ప్రియ కు చిన్న పిల్ల తో అయ్యేది కాదు రోజంతా ఇంట్లో వేరు వేరు పద్ధతుల్లో పెరిగిన వాళ్లు ఉంటే కచ్చితం గా గొడవలు వస్తాయి . అమ్మ గత కొన్ని సంవత్సరాల గా ఓకే విధం గా ఉండటం అలవాటు అయ్యి ప్రియ ఏమి చేసినా నచ్చేది కాదు . అందులో నా తప్పు కూడా ఉంది ఇంటి పనుల్లో కల్పించుకోక పోవడం ఇంకా అమ్మ ఒంటరి తనాన్ని గుర్తించలేక పోవడం . ఇలా కాదు అని అమ్మ ను రోజు దగ్గర లో ఉన్న గుడి కి తీసుకు వెళ్ళడం మొదలు పెట్టాను కాస్త కష్టం అయినా అమ్మ సమస్య ఏంటో అర్ధం అయింది . ఆ ఊరి కి బాగా అలవాటు పడిన అమ్మ ఇక్కడ ఇమడ లేక పోతుంది అని “.

విజయ్ ఆసక్తి గా వినడం చూసి మళ్ళీ మొదలు పెట్టాను “తక్కువ సమయం లోనే అందరి తో కలిసి పోయింది గుడి లొనే ఎక్కువ సమయం గడపడం వల్ల ఇంటి పనుల్లో ప్రియ కు పూర్తి స్వాతంత్రం వచ్చింది నేను కూడా సహాయం చేయడం మొదలు పెట్టాను. కొద్దీ రోజుల్లో నే ఇంటి వాతావరణం లో మార్పు వచ్చింది . వాళ్ళ ఇద్దరు బాగా కలిసి పోయారు ఒకరి ఇష్టాలను ఒకరు గౌరవించుకోవడం మొదలు పెట్టారు . అందుకే అమ్మ పోయాక ప్రియ ఇంట్లో ఒక్కర్తే అయిపోతుంది అని ఉద్యోగం లో చేరమన్నాను “.

“మరి నాది కూడా ఇంచుమించు నీ సమస్య లాంటిదే కదరా! మరి నాకు మాత్రం ఇలాంటి పరిష్కారం చూపించావు? “అన్నాడు విజయ్ ఆలోచిస్తూ. నాకు తెలుసు వాడు ఇలా అడుగుతాడని “అన్నీ ప్రశ్నల కు ఒకే సమాధానం రాయలేము కదా,అలాగే అన్నీ సమస్యలకు ఒకే పరిష్కారం ఉండదు . నీ విషయానికి వస్తే నీకు అమ్మ,నాన్న ఇద్దరి బాధ్యత ఉంది, అంతే కాక అన్నయ్య గా బాధ్యత గా చెల్లి ని,ఆమె కుటుంబాన్ని గౌరవించి పుట్టింటి ప్రేమ ను పంచాలి. నా విషయంలో ఇవి లేవు కాబట్టి అమ్మ ఒంటరి తనాన్ని పోగొట్టి ఆమె కు ఒక కాలక్షేపంను ఇవ్వడమే నా బాధ్యత అనుకున్నాను. మీ అమ్మ, నాన్న మరొక ఇంట్లో ఉన్నంత మాత్రానా వాళ్ళను నువ్వు దూరం పెట్టినట్టు కాదు, అదే అంతస్థు కాబట్టి వాళ్లకు దగ్గరగా ఉంటావు . ప్రాక్టికల్ గా మాట్లాడాలి అంటే మీ అమ్మ గారికి, నీరజకు ఎవరి పనుల్లో వారికి స్వాతంత్రం వస్తుంది . మీ చెల్లి వచ్చినా అమ్మ,నాన్న దగ్గర ఉంటుంది వాళ్లకి మనస్ఫూర్తి గా మాట్లాడుకునే అవకాశం ఉంటుంది.అన్నిటి కన్నా నీకు సంతోషం కలిగించే విషయం ఏంటి అంటే, రెండు ఇళ్లకు కలిపి అద్దె 18,000 కాబట్టి నీకు డబ్బు సమస్య కాస్త తగ్గుతుంది “.

విజయ్ ఏమనుకున్నాడో ఏమో తల పంకించాడు. సమాధానంగా నేను నవ్వి వాడి భుజం తట్టి “వెళ్దాం పద ! ఇప్పటికే ఆలస్యం అయింది “అన్నాను.

**************

“హాయ్ రా! బాగున్నావా “అంటూ వచ్చాడు విజయ్ మా ఆఫీస్ కి వాడిని కలిసి దాదాపు అయిదు నెలల పైనే అయింది అప్పుడప్పుడు ఫోన్ లో మాట్లాడటమే కాని ముందు కలిసినప్పటి కన్నా మనిషి హుషారు గా ఉన్నాడు.

“బాగున్నాను రా! నువ్వు ఎలా ఉన్నావు? చాలా మార్పు వచ్చింది నీలో, సంతోషం గా ఉంది . ఇంట్లో అందరు ఎలా ఉన్నారు? “అని చిరు నవ్వుతో అడిగాను .

“నేను బాగున్నాను రా! అరేయ్ రేపు పాప పుట్టిన రోజు మీ ముగ్గురు తప్పకుండా రావాలి నీరజ మరి మరి చెప్పింది ఇంటికి వెళ్ళాక ఫోన్ చేయిస్తాను తనతో “అని అన్నాడు.”ఎందుకు లే రా ! నువ్వు చెప్పావు గా చాలు మేము వస్తాము . అది సరే ఇంట్లో పరిస్ధితి ఎలా ఉంది రా? “అన్నాను.

“బాగుంది రా ఇలా నేను చెప్పడానికి కారణం నువ్వే అంటే నువ్వు ఇచ్చిన పరిష్కారం . ఇంట్లో చాలా మార్పు వచ్చింది. మొదట్లో అమ్మ,నాన్న చాలా బాధ పడ్డారు మేము నీకు భారమాఁ అని,కాని వేరేగా వెళ్ళాక వాళ్లకి కొంచెం తేడా తెలిసింది . నాన్న మా పిల్లల కు తెలుగు చెప్పడం విని తెలుగు మాస్టార్లు తక్కువైన ఈ రోజుల్లో నాన్న గారు దొరకడం అదృష్టం అనుకుని అపార్ట్మెంట్ లో వాళ్ళ పిల్లల ను నాన్న దగ్గరికి ట్యూషన్ పంపడం మొదలు పెట్టారు . ఊర్లో ఉన్న ఇల్లు అద్దె కు ఇచ్చేసి సామాన్లు ఇక్కడికి తీసుకు వచ్చేసారు . అమ్మ పిండి వంటలు బాగా చేస్తుంది కదా, అక్కడ ఉన్న ఇద్దరి, ముగ్గురు తన వయసు వాళ్లతో కలిసి ఈ పిండి వంటలు పెళ్ళి లకు, మిగతా శుభకార్యాలకు సప్లై ఇవ్వడం మొదలు పెట్టింది. అలా వాళ్ళ ఆదాయం తో వాళ్ళు సంతోషం గా ఉన్నారు. ఆర్దిక సమస్యలు కొంచెం తగ్గాయి. నీరజ కూడా ఇంటి నుండే తన కు తగ్గ ఉద్యోగం వెతుక్కుంది . ఈమధ్య నిన్ను కలవలేక పోయా సారీ రా, ఇంటి పనుల్లో కూడా సాయం చేయడం తో నాకు చిరాకు తగ్గింది అందుకే అసలు టైం దొరకట్లేదు ఈ పనులతో  . ఆరోజు ధైర్యం చేసి అడుగు ముందుకు వేయకపోతే ఇప్పటికి అలాగే ఉండేవాడిని ఏమో. నీకు చాలా చాలా థాంక్స్ రా”అంటూ నా చేతులూ పట్టుకున్నాడు ఆనందంగా అన్నాడు.

“మంచి విషయం చెప్పావు అయితే అందరు ఆనందంగా ఉన్నారు కదా, అంతే రా మన శరీరానికి, మెదడుకు నిరంతరం పని ఉండాలి లేదంటే అనవసరమైన ఆలోచనలు, భయంకరమైన రోగాలు ఆపైన అవసరానికి మించి మందులు . విజయ్ మాములుగా ఆడపిల్లలకు జాగ్రత్తలు చెపుతారు పెద్దవాళ్ళు ఇంటి బాధ్యతలు,బంధాలు సమర్ధవంతంగా నిర్వర్తించి మంచి పేరు తెచ్చుకోవాలి అని కానీ మనకి అంటే మగ వాళ్లకు అలా బంధాలను సమర్ధవంతంగా నిర్వహించడం  రావట్లేదు కారణం పెళ్ళి వల్ల ఆడవాళ్ళకు మాత్రమే జీవితంలో మార్పు వస్తుంది అనే భావన. అందుకే అటూ తల్లితండ్రులకు ఇటు భార్యకు మధ్య నలిగి పోతున్నాం . కొడుకుగా, భర్తగా, తండ్రిగా ఇన్ని బాధ్యతలు సక్రమంగా చేయాలి అంటే మనకి మనం ఏర్పరచుకున్న బంధాల మధ్య సమతుల్యత పాటించాలి . ఇప్పుడు చూడు ఎవరికీ వారికి వారి వారి పనుల్లో స్వాతంత్రం లభించింది కాబట్టి బంధాల మీద గౌరవం పెరిగింది నీరజకు కూడా శ్రమ తగ్గింది తన పనికి విలువ పెరిగింది నీ దగ్గర కాబట్టి నీకు, నీ వాళ్లకు గౌరవం ఇస్తుంది, ప్రేమను పంచుతుంది. అన్నిటి కన్నా పెరిగిన ఆదాయం ఖర్చులను తట్టుకునేలా ఉండటంతో మీ జీవితంలో ఇలాంటి చిన్న, చిన్న సరదాలు ఉన్నాయి . ఇది తెలియక చాలా మంది బంధాలను తెంపుకుని జీవితాల ను నాశనం చేసుకుంటున్నారు “అన్నాను విజయ్ కు అర్ధం అయినట్టు తృప్తి గా నవ్వాడు.

 

 

**********సమాప్తం**********

 

 

 

 

 

 

భగవంతుల రహస్య సమావేశం

రచన: రాజన్ పి.టి.ఎస్.కె

సర్వాంతర్యామి, దేవదేవుడైన శ్రీమహావిష్ణువు దీర్ఘాలోచనలో మునిగిపోయాడు. ఆయన వదనంలో నిత్యం నాట్యం చేసే చిరునవ్వు ఎందుకో ఈ రోజు అలిగినట్టుంది. ఆయన గంభీర వదనాన్ని చూసి భయపడ్డ పాలసముద్రపు కెరటాలు కూడా మెల్లిగా ఆడుకుంటున్నాయి. ఆదిశేషుడు తను కొట్టే చిన్నిపాటి బుసలను కూడా మాని నిర్లిప్తంగా చూస్తున్నాడు. విష్ణు పాదాలు ఒత్తుతున్న జగన్మాతకు మాత్రం ఇదంతా అగమ్య గోచరంగా ఉంది. ఎన్నడూ లేనిది స్వామి ఇలా వ్యాకులం గా కనిపించడంతో అమ్మవారు ఉండబట్టలేక…
“స్వామీ ఎందుకు మీరింత ఆలోచనామగ్నులై ఉన్నారు. ఎవరైనా భక్తునికి ఆపద వాటిల్లిందా?” అని అడిగింది.
శ్రీహరి ఒకసారి లక్ష్మిదేవి వంక చూసి చిరునవ్వు నవ్వాడు. “లేదు దేవి. ఈ సారి ఆపద మొత్తం ప్రపంచానికి రాబోతున్నది, అది ఒక్కసారిగా కాక మెల్లిమెల్లిగా మొదలై మహోపద్రవంగా మారబోతున్నది. దానిని ఎలా నివారించాలా అని ఆలోచిస్తున్నాను” అన్నాడు.
“సృష్టిస్థితిలయ కారకులైన మీరు కూడా నివారించలేని ఆపదా ప్రభూ?” అని ఆందోళనగా అడిగింది అమ్మవారు. ఈసారి స్వామివారి సమాధానం మరో చిరునవ్వు మాత్రమే. ఆయన ఆలోచనలన్నీ రేపు జరగబోయే సమావేశం చుట్టూనే తిరుగుతున్నాయి.
నిర్జన ప్రదేశంలో సమావేశం ఏర్పాటుచేయబడింది. సమావేశానికి ఆతిథ్యమిస్తున్న విష్ణువు అందరికన్నా ముందుగా అక్కడకు చేరుకున్నాడు. ఆ తరువాత సమస్తలోకప్రభువు, పాపవినాశకుడు అయిన యెహోవా వచ్చాడు. ఆ వెంటనే సర్వలోకైకనాథుడు, పరమ పవిత్రుడు అయిన అల్లా కూడా సమావేశస్థలిని చేరుకున్నాడు. అందరి ముఖాల్లోను ఒకటే భావం, అదే వ్యాకులత. సమావేశం మొదలయ్యింది.
“మనుషులలో మూర్ఖత్వం పెరిగిపోయింది” యెహోవా ప్రారంభించాడు.
“ప్రేమ, సేవ అనే భావాలు మెలి మెల్లిగా కనుమరుగైపోతున్నాయి, మతమౌఢ్యం, వేర్పాటువాదం మితిమీరిపోతున్నాయి.” ఆయన మాటలలో బాధ ధ్వనిస్తోంది.
“అవును” అల్లా గద్గదమైన స్వరంతో అన్నాడు.
“అసలు ఎందుకిలా జరుగుతుంది?” ఆయనే మళ్ళీ ప్రశ్నించాడు.
“తప్పు మనలోనే ఉన్నట్టుంది” విష్ణువు తల పంకిస్తూ అన్నాడు.
“మనలోనా?” మిగతా ఇద్దరూ ఆశ్చర్యంగా అడిగారు.
“అవును మనలోనే…” కచ్చితంగా చెబుతున్నట్టుగా నొక్కి చెప్పాడు శ్రీహరి.
“జీవులు ఎక్కడ పుట్టాలో, ఎప్పుడు మరణించాలో మనమే నిర్ణయిస్తున్నప్పుడు, ఈ పరిణామానికి తప్పు మనదవుతుంది గాని వారిదెందుకవుతుంది?”
మిగతా ఇద్దరికీ ఇది సరైన తర్కంగానే అనిపించింది, కానీ ఏదో తెలియని సందేహం.
“కావచ్చు…కానీ మనం వారినలా మూర్ఖులుగా ప్రేమరహితులుగా మారమనలేదే?” అల్లా ప్రశ్నించాడు.
“ఆ మాటకొస్తే మన పవిత్ర గ్రంధాలన్నీ ప్రేమనే ప్రవచిస్తాయి, తోటివారికి సాయపడమనే చెబుతాయి, మరి అలాంటప్పుడు తప్పు మనదెందుకవుతుంది?” మళ్ళీ ప్రశ్నించాడు.
“మనం కేవలం వారికి అలా ఉండమని చెప్పామంతే. కానీ వారిని ఆచరించేలా చేయలేదేమో? బహుశా అందుకే ఈ పరిస్థితేమో?” యెహోవా సందేహంగా అన్నాడు.
ఆల్లా నవ్వుతూ మెల్లిగా చెప్పాడు “మనం వారి పుట్టుకను మరణాన్ని మాత్రమే శాసించగలం, ఆ రెంటి మధ్యలో ఉన్న జీవితాన్ని కాదు, ఆ జీవితానికి పూర్తి బాధ్యుడు మానవుడే. ఈ విషయం మీ ఇద్దరికీ కూడా తెలియనిదేమీ కాదు.”
“అవునవును మీరన్నది నిజమే… ఈ దేవ రహస్యం దేవుళ్ళమైన మన ముగ్గురికీ తప్ప మిగతా వారికి తెలిసే అవకాశమే లేదు” యెహోవా అంగీకారంగా తలూపుతూ చెప్పాడు.
విష్ణువు కూడా “మీరు చెప్పింది నిజమే…మరి తప్పు ఎక్కడ జరిగి ఉంటుందని మీ ఉద్దేశ్యం?” అన్నాడు. ముగ్గురూ మళ్ళీ ఆలోచనలో పడ్డారు.
“మానవుడిని పుట్టించక ముందు కొన్ని కోట్ల సంత్సరాలు పాటు మనకీ సమస్య రాలేదు. అంతకు ముందు అన్నిరకాల జీవరాశులు తమ పని తాము చేసుకుంటూ ఆనందంగా జీవించేవి. ఇప్పుడీ మానవుడు మాత్రం తన ఆనందాన్ని తానే నాశనం చేసుకుంటూ మనల్ని కూడా ఇబ్బంది పెడుతున్నాడు.” కొద్దిపాటి ఆవేశపూరిత స్వరంతో అన్నాడు విష్ణువు.
“మానవుడు కొద్దిగా పెడదారి పడుతున్నప్పుడల్లా అవతారాలు ఎత్తుతూ వచ్చాను. ఇప్పటి వరకూ తొమ్మిది అవతారాలు ఎత్తాను, దుర్మార్గులందరినీ సంహరించాను, కాని ఇప్పుడు కల్కి అవతారం ఎత్తి దుర్మార్గులను శిక్షించి సన్మార్గులను రక్షిద్దామంటే…. ఒక్క సన్మార్గుడూ కనపడడు. ప్రతీ ఒక్కరిలోనూ ఏదో ఒక వికారం ఉంటూనే ఉంది. ఇప్పుడు వారిని శిక్షించడమంటే విశ్వం మొత్తాన్ని నాశనం చెయ్యడమే. నాకేం చెయ్యాలో పాలుపోవడం లేదు.” ఆయన ముఖంలో ఆందోళన స్పష్టంగా కనపడుతుంది.
“అవును….నేను కూడా మహ్మద్ ప్రవక్త లాంటి వారిని భూమ్మీదకు పంపి జనాలలో దేవుని గురించి, అతని గొప్పతనం గురించి, అతని ప్రేమ పొందాలంటే వాళ్ళెలా జీవించాలో…మొదలైన విషయాలన్నీ చెప్పించాను. కాని ఇప్పుడు వాటి ప్రభావం జనం మీద ఏమీ ఉన్నట్టు లేదు. అలాగే యెహోవా కూడా ఏసుక్రీస్తు ద్వారా కరుణతత్వాన్ని, నమ్మకం గొప్పతనాన్ని చెప్పించాడు. కానీ ఇప్పుడు ఆ ప్రభావం కూడా శూన్యమే.” పెదవి విరుస్తూ అన్నాడు అల్లా.
“నాకొకటి అనిపిస్తుంది” యెహోవా సాలోచనగా అన్నాడు.
“మనం ఇన్ని అవతారాలు ఎత్తినా ఎంతమంది ప్రవక్తలను, దైవకుమారులను భూమ్మీదకు పంపినా పరిస్థితిలో మార్పురాకపోవడానికి కారణం ఒకటై ఉంటుంది” అన్నాడు.
“ఏమిటది?” మిగతా ఇద్దరూ ఆతృతగా అడిగారు.
“మనిషి ప్రవృత్తి” సమాధానంగా చెప్పాడు.
“కృష్ణుడు, జీసస్, ప్రవక్త…వీళ్ళు పుట్టక ముందూ అరాచకం ఉంది, వీళ్ళు ఉన్నప్పుడూ ఉంది, వీళ్ళు అవతారం చాలించాక కూడా ఉంది. మరి వీళ్ళు వెళ్ళి ఏం చేసారు అంటే….ఎలా బ్రతికితే ఆనందంగా ఉండచ్చో చెప్పారు. దానిని ఆచరించిన వారు ఆనందాన్ని పొందారు. ఇలా ఆనందాన్ని పొందినవారు తరువాత ప్రవక్తలు, అవతారమూర్తులు చెప్పిన ధర్మాలను ఒక చోట చేర్చి వాటికి మతాలని పేరు పెట్టారు. వారి బోధనలను పవిత్ర గ్రంథాలుగా సూత్రీకరించారు.”
“అవునవును ఇక్కడే అసలు చిక్కొచ్చిపడింది. మనం పంపిన మనవాళ్ళెవరూ మతాలు ఏర్పరచమని చెప్పలేదు. ధర్మాన్ని భోదించి అలా బ్రతకమన్నారు. కానీ మానవులు తమ తెలివి తేటలతో ఆ బోధలను మతంగా మార్చేసి ఆ ధర్మాలకు రకరకాల భాష్యాలు చెప్పారు. నేను బుద్ధావతారం ఎత్తి విగ్రహారాదన, పూజలు పునస్కారాలు వద్దన్నాను, దేవుడు నీలోనే ఉన్నాడని ప్రబోధించాను. కానీ ఏం లాభం? నేను అలా అవతారం చాలించానో లేదో వాళ్ళు బుద్ధుడికో గుడి కట్టి పూజలు పునస్కారాలు మొదలు పెట్టేసారు” అన్నాడు విష్ణువు.
“మావాళ్ళు మాత్రం తక్కువ తిన్నారా! కొంతమంది మూర్ఖులు పవిత్ర యుద్దానికి రకరకాల ఉపమానాలు తీసి మతాల మీద యుద్దం చేస్తున్నారు. వాళ్లనేం చెయ్యాలంటారు” అన్నాడు అల్లా.
“అందరి పరిస్థితి అలానే ఉందండి, మా వాళ్లలో కూడా కొంతమంది మతాలపై యుద్ధాలు, మతమార్పిడిలంటూ నా సువార్తల రూపు మార్చేస్తున్నారు.” అన్నాడు యెహోవా.
“అసలు ఆకాశంలో ఉన్నామో లేమో తెలియని మనకోసం భూమ్మీద వీళ్ళెందుకండి కొట్టుకు చచ్చిపోతున్నారు” నిర్వేదంగా అన్నాడు విష్ణువు.
“సరే….ఇంతకి మన తక్షణ కర్తవ్యం ఏమిటి? ఈ ఆపదనుండి మానవాళిని ఎలా కాపాడాలి?” యెహోవా ప్రశ్నించాడు.
“వీటన్నిటికీ ఒకటే మార్గం… దేవుళ్ళనే మనకి ప్రత్యేకమైన రూపం గాని, ఉండే ప్రదేశం గాని లేవని, నమ్మకమే మనరూపమని… ప్రేమ ఆనందాలే మనం ఉండే ప్రదేశాలన్న నిజం మనుషులకు చెప్పేద్దాం. మనకోసం కొట్టుకునే కంటే, వాళ్ళ మనుగడకు కొన్ని దశాబ్దాల లోపే మంగళం పాడగల పర్యావరణ ప్రమాదాన్ని నివారించడానికి ప్రయత్నించమందాం. వాళ్ల తెలివి తేటలను దేవుడు ఉన్నాడా? లేడా? అనే వాదనల మీద కాక, ప్రాంతాలను, కులాలను, మతాలను వాడుకుని మనుషుల మద్య చిచ్చుపెడుతున్న రాజకీయనాయకుల కుయుక్తులను ఎదుర్కోవడానికి ఉపయోగించమందాం. ప్రతీసారి ప్రవక్తలుగాను, పురుషోత్తములుగాను భూమ్మీదకు వెళ్ళిన మనం ఈసారి అక్షరాల రూపంలోను, మాటల రూపంలోను వెళదాం. సమాజ శ్రేయస్సు కోసం తమవంతు సాయం అందించే ప్రతీ ఒక్కరి చేతివ్రాతలోను, నోటిమాటలోను నివాసముందాం. ఆయుధాలకు బదులు చిరునవ్వులు విసురుకోమందాం, భయకోపాలని ధైర్యవంతమైన ప్రేమతో ఎదుర్కోమందాం. మన ముగ్గురం వేరు వేరు కామని ముగ్గురం కలిస్తేనే వాళ్ళు పీల్చే ప్రాణవాయువని తెలియజేద్దాం….” ఆవేశభరితము, అనురాగపూరితము అయిన అల్లా సూచనా ప్రసంగం పూర్తయ్యింది.
విష్ణువుకి, యెహోవాకీ కూడా ఈ ఆలోచనే సరైనదనిపించింది. ముగ్గురూ కలిసి మెల్లిగా అడుగులు వెయ్యడం ప్రారంభించారు. అలా నడుస్తూ నడుస్తూ ఒకరిలో ఒకరు ఐక్యం అయిపోయారు. దివ్యకాంతి ఒకటే అక్కడ కనపడుతోంది. ఆ దివ్యమైన వెలుగు భూలోకం వైపు వేగంగా రాసాగింది.

శుభం భూయాత్

మానవత్వం

రచన: గిరిజారాణి కలవల

”శిరీషా! ఏం చేస్తున్నావు?” అన్న అత్తగారి మాటకి సమాధానంగా శిరీష.
“గోపమ్మకి కాఫీ కలుపుతున్నా అత్తయ్యా” అంది.
ఆవిడ గబుక్కున గిన్నెలోకి చూసి
”ఇంత చిక్కగానే… ఇంకా నయమే… ఇలా అలవాటు చేస్తే ఇంకేవన్నా వుందా..”అంటూ శిరీష చేతిలో పాలగిన్నె తీసుకుని ఏదో వంపీ వంపనట్లు పాలు వంపి, ఆ కాఫీలో ఇన్ని నీళ్లు కలిపేసి పంచదార కాస్త ఎక్కువ వేసింది. పైగా “వాళ్ళు మనలాగా స్ట్రాంగ్ గా తాగరు… పల్చగా తియ్యగా తాగుతారు అంటూ ఆ తియ్యని నీళ్ల కాఫీని వేడి చేసి”గోపమ్మా…. కాఫీ తాగుదువుకాని… నీ గ్లాసు తీసుకుని రా.. “అంటూ పిలిచింది ఆ ఇంటి యజమానురాలు, శిరీషకి అత్తగారైన కాంతమ్మ.
ఆ పిలుపుతో తన గాజుగ్లాసు తెచ్చుకుని పెరటిగుమ్మంలో కూర్చుంది గోపమ్మ. ఆ నీళ్ల కాఫీని ఆఖరుచుక్క పడేవరకూ వంపింది కాంతమ్మ ఆ గ్లాసులోకి. వూదుకుంటూ తాగుతున్న గోపమ్మని చూసి పాపం అనుకుంది శిరీష.
ఉప్మాలో జీడిపప్పులన్నీ ఏరేసి మూకుడులో చివరగా గుప్పెడంత ఉప్మా వుంచడం, దోశలు, చపాతీలు చిన్న సైజులో వేసి ఇవ్వడం… అత్త కాంతమ్మ, పనిమనిషిని ఏదో అంటరానిదాన్ని చూసినట్లుండడం, ఇలా అధ్వానంగా తిండి పెట్టడం సహించలేకపోతోంది శిరీష. పైగా ఇంటెడు చాకిరీ.. ఎక్కడా రాజీ పడదు. తుడిచిందే పదిసార్లు తుడిపిస్తుంది… చేసిన ప్రతీపనికీ వంకలు పెడుతూ ఆ గోపమ్మని ఏదో ఒకటి అంటూనే వుంటుంది. అది కూడా సత్తెకాలంలో మనిషి కాబట్టి.. ఏదీ పట్టించుకోకుండానే వుంటుంది. ఎప్పుడైనా శిరీష చెప్పబోయినా కాంతమ్మ నీకు తెలీదు పనివాళ్ళతో ఎలా వుండాలో… మెత్తగా వుంటే నెత్తికి ఎక్కుతారు అని తన మాట కొట్టిపారేసేది.
జీతం మాట్లాడుకున్నది అంట్లు తోమడం, గదులు తుడవడం, బట్టలు ఉతకడం..ఈ పనులకే.. ఒప్పుకున్నా.. అనుకున్న పని కంటే ఎక్కువగానే చేసేది గోపమ్మ. కాంతమ్మ మాత్రం.. ఒక్క రూపాయి కూడా ఎక్కువ విదిలించేదికాదు. ఒక్క రోజు మానేసినా డబ్బులు జీతంలో నుండి కోసేసేది. ఏడాదికో పాత చీర.. అదీ ఇంకోరెండు సార్లు కడితే చిరిగిపోయే స్ధితిలో వుండేది ఇచ్చేది. అదే పరమానందంగా తీసుకునేది గోపమ్మ. పండగలకి శిరీష హైదరాబాద్ నుండి వస్తూ.. గోపమ్మకి వున్న ఇద్దరు మగ పిల్లలకి.. బట్టలు తెచ్చి అత్తగారు చూడకుండా గోపమ్మ చేతిలో పెట్టేది. వెళ్ళేటపుడు అత్తగారికి తెలీకుండా కాస్త డబ్బులు కూడా ఇచ్చేది.
ఇప్పుడు దసరా శెలవులు అని పిల్లలని తీసుకుని అత్తగారి దగ్గరకి వచ్చిన శిరీష.. అత్తగారి ధోరణి తెలిసి.. గోపమ్మ విషయంలో ఏం మాట్లాడకుండా మిన్నకుంది.
రెండు రోజుల్లో దసరా పండగ వచ్చింది. ప్రతిరోజూ ఉదయం ఆరుగంటలకల్లా వచ్చేసే గోపమ్మ ఆ రోజు ఇంకా రాలేదు. కాంతమ్మ కోపంతో శాపనార్థాలు పెట్టేస్తోంది. శిరీష బయట వాకిలి ఊడ్చి ముగ్గు పెట్టి.. అంట్లు ముందు వేసుకుంది తోమడానికి. కాంతమ్మ సణుక్కుంటూ.. గోపమ్మని తిట్టుకుంటూ.. దేవుని గది తుడుచుకొంటోంది. ఆ టైమ్ లో గోపమ్మ… నెమ్మదిగా గేటు తీసుకుని లోపలకి వచ్చింది.
”అమ్మగారూ!”అని పిలిచింది. చేతిలో చీపురుతో కాంతమ్మ… తోముతున్న గిన్నె సింక్ లో పడేసి గబగబా చేతులు కడుక్కుని శిరీషా.. హాల్లోకి వచ్చారు ఆ పిలుపు విని.
”ఏమొచ్చింది మాయ రోగం… పండగ పూటా.. ఇంత ఆలస్యంగా వచ్చావు..”అంటున్న కాంతమ్మ మాట మధ్యలోనే ఆగిపోయింది. కారణం… గోపమ్మ తలకి పెద్ద బేండేజీ కట్టు… అంతే కాదు.. గోపమ్మ వేలు పట్టుకుని అమాయకచూపులు చూస్తున్న ఓ పదేళ్ల పాప…
గోపమ్మతో ఎప్పుడూ చూడలేదు ఈ పిల్లని… మాసిన గౌను వేసుకుని.. బెరుకు బెరుకుగా గోపమ్మ వెనకాల కొంగు పట్టుకు దాక్కుని వుంది.
కాంతమ్మ.. ఒక్కసారిగా విరుచుకు పడింది.
“పండగ పూటా… ఏంటే ఇంత ఆలస్యం గా వచ్చావూ… ఆ తల కట్టేంటీ? ఈ పిల్లేంటీ? “అంది.
శిరీష కూడా.. “ఏమయింది గోపమ్మా…”అంది.
”అదే అమ్మగారూ…. నిన్న మీ ఇంటి కాడ పనయినాక మా ఇంటికి పోతన్నాను.. బస్ స్టాండులోనుంచి పోతే దగ్గర దారికదా… అటే పోతోంటే.. అక్కడ ఈ పిల్ల ఏడుస్తూ అగపడింది.. ఆడ ఓరూ జనాలు కూడా లేరు. ఎవరో ఏంటో.. తప్పిపోయిందా అని.. అడిగాను . హైదరాబాద్ లో ఎవరింట్లోనో వాళ్ళ చంటిపిల్లని ఆడించడానికని .. వీళ్ళమ్మ ఈ పిల్లని కుదిర్చి.. వెళ్లి పోయిందట. ఇదేమో.. ఆడిస్తూ.. ఆడిస్తూ.. వుండగా ఓసారి ఆ చంటిపిల్ల దీని చేతిలోనుంచి కిందకు దూకేసి కింద పడిందట. ఆ ఇంటి యజమానురాలు కోపంతో దీని చేతి మీద వాత పెట్టిందట.. ఇది భయపడి ఆ ఇంట్లోంచి పారిపోయి కనపడ్డ బస్సు ఎక్కేసి.. ఈ వూళ్లో దిగిందట.. ఏ ఊరో చెప్పు.. మీ అమ్మా వాళ్ళ దగ్గరకి తీసుకుపోతానంటే.. నోరు ఇప్పడం లేదు. బాగా భయపడిపోయింది.. సరే రెండు రోజులాగితే అదే చెపుతుంది.. అని మా ఇంటికి తోలుకెళ్ళాను. చచ్చినోడు… మా ఆయన ఎందుకు తీసుకొచ్చావూ.. గెంటెయ్యమని నాతో తగాదా పెట్టుకుని.. జుట్టు పట్టుకొని గోడకేసి కొడితే… బడబడా రగతమే.. వంటి నిండా… ఆసుపత్రికి పోయి కట్టు కట్టించుకొన్నాను. నెత్తి అంతా దిమ్ముగా వుండి పొద్దుగాల్నే లెగవలేకపోయా… అందుకే ఆలీసం అయిందమ్మగారూ “అంటూ చెప్పుకొచ్చింది గోపమ్మ.
”బానే వుంది సంబడం.. తాను దూర సందులేదు గానీ.. మెడకో డోలు.. అంటారు ఇదే కాబోలు.. దారిన పోయే తద్దినం నీకెందుకే. మళ్లీ అక్కడే వదిలెయ్యి. పైగా మీ ఆయన ఒప్పుకోలేదు కూడానూ..“అంది కాంతమ్మ.
”అదేంటమ్మగారూ.. అలా అంటారూ.. సూస్తూ సూస్తూ.. పాపం పసిపిల్లని ఎట్టా ఒగ్గేయమంటారూ… నా మొగుడు తాగుబోతు నాయాలు.. వాడట్టాగనే అంటాడు… మీరూ అలాగే అంటే ఎలా… ఈ పిల్ల తాలూకు వాళ్ళెవరైనా వచ్చేదాకా నా కాడనే వుంటుంది.. “అంది గోపమ్మ.
”అది సరే కానీ.. గోపమ్మా…. ముందు పోలీసులకు చెప్పు… లేకపోతే నువ్వే ఈ పిల్లని ఎత్తుకొచ్చావని ఎవరయినా కంప్లయింట్ ఇస్తే..నీకు ఇబ్బంది అవుతుంది..వాళ్ళు ఏదైనా చిల్డ్రన్స్ హోమ్ లో వుంచుతారు.. వాళ్ళ వాళ్ళు వచ్చేదాకా.“అని శిరీష సలహా ఇచ్చింది.
పోలీసులు మాట అనగానే గోపమ్మ భయపడిపోయింది.”ఔనా.. అమ్మగారూ… అయన్నీ నాకు తెల్వదు… మీరు చదూకొన్నోరు… మీరే సెయ్యాల… నాకు పోలీసులంటేనే భయ్యం.. “అంది గోపమ్మ.
”బానే చెప్పావులే… నీ నెత్తిన ఏదో వుందని చెపితే… నువ్వే తీసెయ్యి అందట వెనకటకి ఎవత్తో… అలాగా… నీకేదో ఈ పిల్ల దొరికితే… మేం వచ్చి పోలీసులకు చెప్పడమేమిటి? నీ ఏడుపు నువ్వేడు.. మమ్మల్ని ఇరికించకు “అంది కాంతమ్మ తన ధోరణిలో.
“అయ్యో… అత్తయ్యా… ఇందులో మనకి పోయేదేంముంది… గోపమ్మ కి తెలీదంటోంది కదా… వెళ్లి ఒకసారి.. చెప్పి వస్తా.. మరేం ఫర్వాలేదు.. పైగా ఆ ఇనస్పెక్టర్ మీ అబ్బాయికి పరిచయమే.. “అంటూ.. అత్తగారి పర్మీషన్ కోసం చూడకుండా…
“పద.. గోపమ్మా.! చెప్పి వద్దాం..”అంటూ బయలుదేరింది శిరీష.
“ఇదేం చోద్యమే… మన ఇంటా వంటా లేదు.. ఆడవాళ్ళు పోలీస్ స్టేషన్ కి వెళ్ళడమేమిటీ.. పదిమందికీ తెలిస్తే.. పరువు పోతుంది… పనిదానికోసం నువ్వు వెళ్ళడమేమిటీ…”అంటూ బుగ్గలు నొక్కుకుంది కాంతమ్మ.
ఇదేం వినిపించుకోకుండా వెళ్లి పోయింది శిరీష.
పోలీసు స్టేషన్ లో… ఇనస్పెక్టర్ కి జరిగిన సంగతి చెప్పింది.. శిరీష… అంతావిని… ఆ పిల్ల ఫోటోలు తీసుకుని వివరాలు తీసుకుని… మాకు ఏదైనా ఇన్ఫర్మేషన్ వచ్చేదాకా చిల్డ్రన్స్ హోమ్ లో వుంచుతాము.. మీకేం అభ్యంతరం లేదుగా… “అన్నాడు అతను.
ముందు సరే అంది కానీ గోపమ్మ.. తర్వాత ఒప్పుకోలేదు. శిరీష ని పక్కకి పిలిచి…”వద్దమ్మగారూ… ఆడపిల్లని అలా వదిలేయడం నాకు ఇట్టం లేదు.. మన దగ్గరే వుంచుకుంటామని ఆ అయ్యగారికి సెప్పండి.. “అంది.
దానికి వచ్చిన ఆలోచన తనకి రాలేదని నిందించుకుని… అదే మాట ఇనస్పెక్టర్ తో చెప్పింది. వాళ్ళ వాళ్ళు ఎవరైనా వచ్చి తీసుకెళ్ళేదాకా… ఈ పిల్ళ తనతోనే వుంటుందని.. తనదే హామీ అని చెప్పి.. ఆ పిల్లని తీసుకుని ఇంటికి వచ్చింది.
ఆ పిల్లని ఇంట్లో వుంచుకుందుకి కాంతమ్మ ససేమిరా ఒప్పుకోలేదు. శిరీష ఎంతగానో బతిమిలాడినా… కూడా మెత్తపడలేదు.. చివరికి తన భర్తతో చెప్పించినా కూడా లొంగలేదు. తనతో పాటు హైదరాబాద్ తీసుకుని వెళ్లడానికి కూడా ఒప్పుకోలేదు.
ఇదంతా చూసి గోపమ్మ.. “పోనీలెండమ్మగారూ… మీరేదో మంచి మనసుతో మంచి సేద్దామనుకున్నారు పెద్దమ్మగారికి ఇట్టం లేదు.. నా గురించి మీరు తగువులాడుకోడం నాకిట్టం లేదు… మా ఆయన సంగతి నేనేదో చూసుకుంటా… నాకు దొరికిన పిల్లని నేనే మా ఇంటికి తీసుకుపోతా..”అంది గోపమ్మ.
“ఈ పిల్ల గురించి ఎవరూ రాకపోతే.. ఈ తద్దినం మా నెత్తికి చుట్టుకుంటుంది.. ఆ గోల పడలేను కానీ.. నువ్వే తీసుకుపో.. “అంది కాంతమ్మ.
ఆ తర్వాత.. శిరీష అక్కడ వున్న నాలుగు రోజులూ… అయ్యో.. దిక్కులేని ఆడపిల్లకి తన ఇంట ఆశ్రయమివ్వగల స్వేచ్ఛ కూడా తనకి లేదు.. అనుకుంటూనే బాధ పడింది. ఆ తర్వాత సెలవలు అయిపోవడంతో హైదరాబాద్ తిరిగి వెళ్ళి పోయింది.
తర్వాత ఎప్పుడో.. ఫోను చేసినప్పుడు కాంతమ్మ చెప్పింది…గోపమ్మ పని మానేసిందనీ.. గోపమ్మకి దొరికిన పిల్ల గురించి… . ఆ పిల్ల తాలూకు వాళ్ళు ఎవరూ రాలేదనీ… తనే పెంచుకుందికి నిర్ణయించుకుందనీ ఈ విషయమై గొడవ పడి .. గోపమ్మ మొగుడు.. ఇంట్లోంచి గెంటేసాడనీ… గోపమ్మ ఆ పిల్లని తీసుకుని వేరే ఊరు వెళ్ళిపోయిందనీ చెప్పింది.
అనాధ ఆడపిల్లకి ఆశ్రయమిచ్చినందుకు.. గోపమ్మని మెచ్చుకోవాలో.. భర్త వదిలేసినందుకు బాధ పడాలో తెలీలేదు శిరీషకి.
కాలగమనంలో రోజులు గడిచిపోయాయి.. ఈ క్రమంలో గోపమ్మ విషయం మరుగున పడిపోయింది.. శిరీష ఇంచుమించుగా ఆ విషయం మర్చిపోయింది.
కాంతమ్మ గారు.. ముసలితనం పైగా అనారోగ్యంతో బాధ పడుతూ వుండేసరికి.. కొడుకు తన దగ్గరికి తీసుకువచ్చాడు.. వయసు పైబడినా.. ఆవిడ నైజంలో మాత్రం మార్పు రాలేదు. యధాప్రకారం శిరీష అవేమీ పెద్దగా పట్టించుకోకుండా.. అత్తగారి బాగోగులు చూసుకొంటోంది.
ఒకరోజు… ఉదయం పేపర్ చదువుతూ… ఒకచోట శిరీష చూపు నిలబడిపోయింది.. నిజమా.. కాదా అని ఒకటికి రెండుసార్లు ఆ వార్త చదివి.. నిర్ధారణకి వచ్చి… “అత్తయ్యా ! ఈ పేపర్ లో ఈ వార్త చూడండి.. కొత్తగా కలెక్టర్ గా బాధ్యత తీసుకుంటున్న.. ఈవిడని చూడండి. పేరు లక్ష్మి అట. తన ఈ విజయానికి కారణం తన తల్లి అనీ, ఆవిడ తన స్వంత తల్లి కాదనీ.. తాను అనాధగా బస్ స్టాండ్ లో వుండగా తనని తీసుకువెళ్ళి ఎన్నో కష్టనష్టాలకోర్చి తనని పెంచి, చదివించి.. తనని ఈ స్ధాయికి తీసుకువచ్చిందనీ.. ఆవిడ ఋణం జన్మజన్మలకీ తీర్చుకోలేను.. అంటూ వ్రాసిన ఈ వార్త చూడండి. ఈ ఫోటోలో.. ఆ కలెక్టర్ లక్ష్మి పక్కన ఆవిడ తల్లి.. మన గోపమ్మే… గుర్తు పట్టారా? “అంటూ పేపర్ చూపించింది శిరీష .
ఆ వార్త చదివి అవాక్కయిపోయింది కాంతమ్మ. కళ్ళజోడు సవరించుకుని మరీ చూసింది ఆ ఫోటోని.. ఏంటీ.. పనిమనిషి గోపమ్మ.. దారిన దొరికిన అనాధని.. ఇంత చదువు చదివించి.. కలెక్టర్ ని చేసిందా.. నోట మాట రాలేదు ఆవిడకి.. కోడలి వైపు సూటిగా చూడలేకపోయింది. ఏం మాట్లాడాలో కూడా తెలియలేదు ఆవిడకి.
శిరిషే అందుకుంది..”ఒకవేళ ఆరోజు ఈ లక్ష్మిని మన ఇంట వుంచుకుందుకు కనుక మీరు ఒప్పుకుని వుంటే… మనింట్లో పనిపిల్లగానే వుండి వుండేది.. ఈ అదృష్టం పట్టుండేది కాదు. గోపమ్మ చేతిలో పడి ఆణిముత్యం అయింది.. మీరు ఒప్పుకోకపోవడం మంచిదే అయింది.”అంది.
కోడలి మాటలలో వ్యంగ్యాన్ని గుర్తించి తిరిగి సమాధానం ఇవ్వలేకపోయింది కాంతమ్మ.
పూరిపాకల్లో నివశించినా.. నీళ్ల కాఫీలు తాగినా.. గోపమ్మ లాంటివారి మనసు మాత్రం అమృతమయమని ఈ వార్త తెలిపింది.
గొప్పతనం అనేది మనసుని బట్టి వుంటుంది కానీ.. డబ్బుని పట్టి కాదు.. ఈ విషయం గోపమ్మ నిరూపించింది.. తన మొగుడు తనని వదిలేసినా.. తన చేయందుకున్న ఓ అనాధకి ఓ అందమైన జీవితాన్ని కల్పించగలిగిన.. గోపమ్మకి మనసులోనే వందనాలు చెప్పుకుంది శిరీష.

దారి తప్పిన స్నేహం

రచన: గిరిజ పీసపాటి

ఏడవ తరగతి చదువుతున్నప్పటి నుండి శైలజ, సరిత ప్రాణ స్నేహితులు. శైలజ చాలా బిడియంగా, నెమ్మదిగా ఉంటూ ఎవరితోనూ పెద్దగా మాట్లాడేది కాదు. సరిత తప్ప వేరే స్నేహితులు కూడా లేరు. కానీ సరిత గలగలా మాట్లాడుతూ తను ఎక్కడ ఉంటే అక్కడే చొరవగా కొత్త స్నేహితులను తయారుచేసుకునేది. స్కూల్ లో మొదలైన వారి స్నేహం కాలేజ్ లో కూడా కొనసాగడంతో ఏ చిన్న విషయాన్నైనా ఇద్దరూ షేర్ చేసుకునేవారు. కాకపోతే ఇద్దరి ఇళ్ళు మాత్రం చాలా దూరం. సరిత వాళ్ళు ఊరికి 16 కి.మీ. దూరంగా స్థలం కొనుక్కుని అక్కడే చిన్న ఇల్లు కూడా కట్టుకోవడంతో, ఎప్పుడో ప్రత్యేక సందర్భాలలో తప్ప శైలజ సరిత వాళ్ళ ఇంటికి వెళ్ళడానికి వీలయేది కాదు. సరిత మాత్రం స్కూల్, కాలేజ్ లకి దగ్గరలోనే ఉన్న శైలజ వాళ్ళింటికి తరచూ వస్తూ ఉండేది.

ఎనిమిదవ తరగతి నుండి తమతోనే చదువుతున్న శ్రీరామ్ అనే అబ్బాయి డిగ్రీ సెకెండ్ ఇయర్లో తనకు ప్రపోజ్ చేసిన విషయం సరితకి చెప్పింది శైలజ. అప్పుడు సరిత కూడా తమ కాలనీలో ఉన్న చక్రపాణి అనే అబ్బాయిని తను ప్రేమిస్తున్న విషయం శైలజకి చెప్పింది. చదువు పూర్తయాక కూడా ఒకరి ఇంటి వద్ద మరొకరు కలుసుకుంటూ తమ స్నేహాన్ని కొనసాగించసాగారు. డిగ్రీ పూర్తయాక కూడా శ్రీరామ్ శైలజ అంటే అదే ఇష్టం చూపించడం, ఒక ప్రైవేటు కంపెనీలో ఉద్యోగంలో చేరగానే శైలజతో మళ్ళీ తన ప్రేమ విషయం చెప్పగా, తన తల్లిదండ్రులు ఒప్పుకుంటేనే తను ఈ పెళ్ళికి ఒప్పుకుంటానని చెప్పింది. శైలజ తల్లిదండ్రులను కలిసి శ్రీరామ్ ఈ విషయం చెప్పగా, వారు కొన్నాళ్ళు గడువు కోరడంతో సరేనన్నాడు. ఇదే విషయాన్ని శ్రీరామ్ తన తల్లిదండ్రులకు కూడా చెప్పగా వారు కూడా శైలజను ఎరిగినవారే కనుక వెంటనే ఒప్పుకున్నారు.

అయితే సరిత మాత్రం తల్లిదండ్రుల వద్ద తన ప్రేమ విషయాన్ని దాచిపెట్టి శెలవు రోజుల్లో శైలజ వాళ్ళింటికి వెళ్తున్నానని చెప్పి చక్రపాణితో సినిమాలు, షికార్లు సాగించేది. శైలజ మందలించినా నవ్వేసేది తప్ప మానేది కాదు. ఒకసారి మనిద్దరం సినిమాకి వెళ్దాం అని చెప్పి తీరా హాల్ లోపలికి వెళ్ళి కూర్చున్నాక సరిత పక్కన కూర్చున్న చక్రపాణిని ఆశ్చర్యపోయి చూస్తున్న శైలజతో ముందే చెప్తే నువ్వు రావనీ… అని గునుస్తున్న సరితతో ఇలాటివి తనకి ఇష్టం ఉండదనీ, మరోసారి ఇలా చెయ్యొద్దని చెప్పింది శైలజ.

రెండు సంవత్సరాల పాటు శ్రీరామ్ ప్రవర్తనను పరిశీలించిన శైలజ తల్లిదండ్రులు శ్రీరామ్ తో పెళ్ళికి అంగీకరించగా ఒక శుభ ముహూర్తానికి శైలజ, శ్రీరామ్ ల వివాహం జరిగిపోయింది. శైలజ వివాహం జరిగిన కొన్నాళ్ళకి చక్రపాణి డబ్బుకోసం తన మరదలిని చేసుకుంటున్నాడని, తను నిలదీసి అడిగితే నీకు నేనే కావాలంటే పెళ్ళి చేసుకోకుండా నీకో ఇల్లు తీసి, నీతో రహస్యంగా కాపురం చేస్తానన్నాడని ఏడుస్తూ చెప్పిన సరితతో, నిన్ను ప్రేమించి ఇంకొరిని ఎలా చేసుకుంటాడు? వెంటనే మీ ఇంట్లో వాళ్ళకి జరిగిన విషయాలు చెప్పు అని చెప్తే… నీకు దండం పెడతాను వాళ్ళకి ఈ సంగతి తెలిస్తే నన్ను చంపేస్తారు? దయచేసి వాళ్ళకేమీ చెప్పకు అని ప్రాధేయపడింది సరిత.

ఇది జరిగాక సరిత ఏ అఘాయిత్యానికి ఒడిగడుతుందోనని భయపడిన శైలజకి సరిత ప్రవర్తన అసలేమీ జరగనట్లే ఉండడంతో హమ్మయ్య అనుకుంది. కానీ… సరిత తన అక్కకి పుట్టిన ఇద్దరు కవల పిల్లలకు అనిల్ చక్రపాణి, కిరణ్ చక్రపాణి అనే పేర్లు పెట్టడంతో ఇదేం చోద్యం అనుకోకుండా ఉండలేకపోయింది. మరో సంవత్సరానికి సరిత వివాహం కూడా తల్లిదండ్రులు నిశ్చయించిన అబ్బాయితో జరిగిపోవడం, సరిత భర్త కృష్ణ ఉద్యోగం రాజమండ్రిలో కావడంతో, కాపురానికి వెళ్ళిపోయింది సరిత. వెళ్ళిన నెలరోజులకే సరిత దగ్గరనుండి శైలజకు ఉత్తరం రావడం, అందులో కృష్ణ తనను సరిగా చూసుకోవడం లేదనీ, తను వాళ్ళ వదిన కుముద ఎలా చెప్తే అలా వింటాడనీ, వదినకు దూరంగా ఉండలేక ఇక్కడి ఉద్యోగం మానేసి అక్కడే కొత్త ఉద్యోగం వెతుక్కుంటానని అంటున్నాడనీ, తను వద్దన్నానని తనను మానసికంగా హింసిస్తున్నాడనీ, అతనికి తెలియకుండా ఈ ఉత్తరం రాస్తున్నందున నువ్వు నాకు రాసే తిరుగు ఉత్తరంలో ఈ విషయాలేవీ ప్రస్తావించవద్దనీ కోరింది.

ఉత్తరం చదివిన శైలజ భర్తతో విషయం చెప్పి బాధ పడింది. అయినా సరిత కోరినట్లే కుశల ప్రశ్నలు వేస్తూ మామూలుగా జవాబు రాసింది. సరిత కృష్ణ గురించి రాసిన ఉత్తరాలను ఎందుకైనా మంచిదని జాగ్రత్తగా దాచేది శైలజ. ఒకరోజు అనుకోకుండా సరిత, కృష్ణలు ఇంటికి రావడంతో ఆనందంగా ఆహ్వానించిన శైలజ సరితను వంటింట్లోకి తీసుకెళ్ళి ఇప్పుడు అతని ప్రవర్తన ఎలా ఉంది? అని అడిగితే తనని బాగానే చూసుకుంటున్నాడనీ, తన వదిన ఆదేశం మేరకు అక్కడి ఉద్యోగం మానేసి ఇక్కడకు వచ్చేసామని చెప్పి, ఇకమీద ఏం జరగనుందో అని బాధపడుతున్న సరితకు ధైర్యం చెప్పి పంపింది శైలజ.

కొద్ది రోజులకు సరిత తన భర్త పూర్తిగా మారిపోయాడనీ, తను ఎలా చెప్తే అలా వింటున్నాడని చెప్పడంతో చాలా సంతోషించింది శైలజ. శైలజకు ఒక కూతురు, సరితకు ఇద్దరు కొడుకులు పుట్టాక అంతా బాగుంది అనుకునే సమయంలో శ్రీరామ్ తల్లిదండ్రులు ఇద్దరూ హఠాత్తుగా ఏక్సిడెంట్ లో చనిపోవడం, ఆస్తి అంతా దాయాదుల పాలు కావడంతో తను కూడా ఉద్యోగం చేయసాగింది శైలజ. సరిత కూడా ఉద్యోగం చేస్తూ, భర్తలో వచ్చిన మార్పుతో, అత్తమామలు, పుట్టింటివారు ఇచ్చిన డబ్బుతో సొంత ఇల్లు కట్టుకుని, కింద తాము ఉంటూ మేడమీద వాటాలను అద్దెకిచ్చి జీవితంలో స్థిరపడింది.

అప్పటి నుండి సరిత ప్రవర్తనలో మార్పును గమనించసాగింది శైలజ. అన్నీ తనకే తెలుసనీ, ఎవరైనా సరే తను చెప్పినట్లు వినాల్సిందే తప్ప నేను ఎవరినీ లెక్కచేయననీ మాటల సందర్భంగా వ్యక్తపరిచేది. అలాగే సోషల్ మీడియాలో కూడా చాలా నీతులు ఉన్న కొటేషన్స్ పోస్ట్ చెయ్యడం, భార్యాభర్తలు, స్నేహం ఎలా ఉండాలో వాటిలో ఉండేది.

ఒకరోజు శైలజకు ఆరోగ్యం బాగోలేక హాస్పిటల్ లో చూపించుకుంటే గర్భాశయంలో కణితి పెరుగుతోందనీ, అర్జంటుగా ఆపరేషన్ చేసి గర్భసంచి తీసెయ్యాలని చెప్పారు డాక్టర్. రెండు రోజుల్లో హాస్పిటల్లో అడ్మిట్ కావడం, ఆపరేషన్ చేసి కణితిని తీసి వారంరోజులకి డిస్చార్జ్ చేయడం జరిగింది. శైలజ హాస్పిటల్ నుండి ఇంటికి వచ్చిన నెల్లాళ్ళకు పరామర్శకు తన భర్తతో కలిసి వచ్చింది సరిత.

కాసేపు ఆ మాట, ఈ మాట మాట్లాడి శ్రీరామ్, శైలజ తల్లి వింటుండగా తన భర్తతో చిన్నప్పటి నుండి శైలజ ఎక్కడ ఉంటే అక్కడే కొత్తవాళ్ళను స్నేహితులుగా చేసుకునే చొరవ ఉందనీ, స్కూల్ లో చదువుతున్న రోజుల్లో స్కూల్ లో, కాలేజ్ లో కూడా మధ్యాహ్నం భోజనం చేయగానే అబ్బాయిలతో కబుర్లు మొదలెట్టేదనీ, స్కూల్ లో, కాలేజ్ లో తనకు ఫ్రెండ్ కాని అబ్బాయంటూ లేడనీ, తను మాత్రం ఆ సమయంలో క్లాస్ రూమ్ లో ఒక్కర్తనీ కూర్చుని చదువుకునే దాన్నని, తన గురించి వంకరగా మాట్లాడుతున్న సరితను చూసి నిర్ఘాంతపోయి భర్త వంక చూడగా, అన్నీ తెలిసి కూడా నవ్వుతూ వింటున్న భర్తను చూసి ఒళ్ళు మండింది శైలజకి.

వాళ్ళు వెళ్ళాక తనేమైనా పతివ్రతను అనుకుంటోందా? అయినా అది అలా వాగుతుంటే నువ్వేం మాట్లాడవేంటి? ఇదేనా శైలజ మీద నీకున్న ఇష్టం? ఇలా అడ్డమైన వాళ్ళూ నా కూతురిని అంటే నువ్వు ఊరుకుంటావేమో కానీ… నేను ఊరుకోను అని కోపంతో ఊగిపోతున్న తల్లితో బాధ పడొద్దని, తను ఇలా మారిపోబట్టే తనని దూరం పెట్టానని చెప్పింది శైలజ. దూరం పెడితే సరిపోదే పిచ్చిదానా! శ్రీరామ్ నిన్ను ఇష్టపడగానే మా దగ్గర దాచకుండా చెప్పావు, అంతేకాక నువ్వేంటో మాకు తెలుసు కనుక సరిపోయింది. ఇదే పరిస్థితుల్లో ఇంకొకరుంటే కాపురాలు కూలిపోతాయి. తల్లిదండ్రులు కూడా అపార్ధం చేసుకుని దూరమైపోతారు అని ఆవేదనతో అంటున్న తల్లి మాటలకు ఆలోచనలో పడింది శైలజ.

తనకు పూర్తిగా నయమయాక ఒకరోజు సరిత ఆఫీసుకి లంచ్ టైమ్ లో వెళ్ళిన శైలజ, సరితను పక్కకు తీసుకెళ్ళి సూటిగా సరితనే చూస్తూ నువ్వు ఆ రోజు నీ భర్త దగ్గర మంచి అనిపించుకోవడం కోసం నన్ను చెడుగా చిత్రీకరించావు. కానీ..‌. రాజమండ్రి నుండి నువ్వు రాసిన ఉత్తరాలు ఇప్పటికీ నా దగ్గర భద్రంగా ఉన్నాయి. వాటిలో ఈ మనిషిని చేసుకునే కన్నా నేను ప్రేమించిన చక్రపాణితో రహస్యంగా బతకడమే నయం అంటూ నీ స్వహస్తాలతో నీ మాజీ ప్రేమికుడి గురించి రాసిన వివరాలు కూడా ఉన్నాయి. ఆ రోజే నేను ఆ ఉత్తరాలను బయటపెట్టి ఉన్నా, మీ అమ్మానాన్నలకు నీ విషయాలన్నీ చెప్పినా నీగతి ఏమయ్యేదో ఆలోచించుకో…

ఇంకెప్పుడూ నువ్వు మంచి అనిపించుకోవడం కోసం ఇంకొరిని చెడుగా చిత్రీకరించే ప్రయత్నం మానుకుని నువ్వు మంచిగా మారడానికి ప్రయత్నించు. ఇంకోసారి ఇంకెవరితోనైనా ఇలా ప్రవర్తిస్తే నా దగ్గర ఉన్న ఉత్తరాలు మీ ఆయన దగ్గరకు చేరతాయి జాగ్రత్త! అని హెచ్చరించి, మనసులో… ఆ రోజు తన భర్త తనని ఏమైనా చేస్తాడేమోననే భయంతో సాక్ష్యానికని దాచిన ఉత్తరాలు ఈ రోజు తన ప్రవర్తన సరిచేయడానికి పనికొచ్చాయి. చూద్దాం ఇప్పటికైనా మారుతుందేమో అనుకుంటూ… వెనుదిరిగింది శైలజ.

*****

చిన్న చిన్నవే కానీ….

రచన: మణి గోవిందరాజుల

“యెన్నిసార్లు చెప్పాలి ఆ సెంట్ కొట్టుకోవద్దని? నాకస్సలు నచ్చదని నీకు తెలుసుకదా?” విసుక్కున్నాడు శేఖరం.
వుత్సాహంగా బయల్దేరబోతున్న సంధ్య మొహం చిన్నబోయింది.
నిజమే శేఖర్ చెప్తుంటాడు తనకు సెంట్ వాసన నచ్చదని, కాని మొదటినుండీ . తనకేమొ చక్కగా తయరయ్యి కొద్దిగా పెర్ఫ్యుం స్ప్రే చేసుకోవడం ఇష్టం. ఫ్రెష్ ఫీలింగ్ వస్తుంది అని. అందుకని చాలా లయిట్ గా స్ప్రే చేసుకుంది. అయినా పట్టేసాడు.
మౌనంగా లోపలికి వెళ్ళబోయింది చీర మార్చుకోవడానికి.
“ఇప్పుడు మళ్ళీ సింగారాలు మొదలెట్టావంటే ఇక మనం ఫంక్షన్ కి వెళ్ళినట్లే. పద పద టైం అవుతుంది. ” మళ్ళీ సెటైర్ వేసాడు.
ఇప్పుడు యేకంగా కళ్ళల్లో నీళ్ళే తిరిగాయి సంధ్యకి. తల వంచుకుని కళ్ళల్లో యేదో నలక పడ్డట్లుగా కళ్ళు నలుపుకుంటూ శేఖర్ కంటే ముందే వెళ్ళి బైక్ దగ్గర నిలబడింది.
ముక్కుకి అడ్డంగా కర్చీఫ్ కట్టుకుంటూ వచ్చి బైక్ స్టార్ట్ చేస్తూ “ఇదిగో కాస్త దూరంగా కూర్చో” చెప్పాడు శేఖరం.
చివుక్కుమన్న మనసు వెనక్కి వెళ్ళిపొమ్మని చెప్పినా, సంస్కారం బైక్ యెక్కమంది.
రయ్యిన వెళ్తున్న బైక్ సడన్ గా ఆగింది. అలవాటు ప్రకారం దిగి వెళ్ళి బడ్డీకొట్టుకు కాస్త పక్కగా నించుంది మనసులో విసుక్కుంటూ. బడ్దీకొట్టు మంచి రష్ తో వుంది . అందరూ సిగరెట్లు కొనుక్కుని అక్కడే నించుని తాగుతున్నారు. అందుకని బైక్ ని చాలా దూరంగా పార్క్ చేయాల్సొచ్చింది. తాను కూడా ఆ కంపులో యెందుకని వెళ్ళి బైక్ పక్కగా నించుంది. కొట్టు దగ్గరికి వెళ్ళి ఒక సిగరెట్ కొనుక్కుని అక్కడే వున్న వెలుగుతున్న తాడుతో అంటించుకుని తన్మయత్వంగా గట్టిగా ఒక దమ్ము లాగాడు. అలాగే ఒక అయిదు నిమిషాల పాటు ఆ సిగరెట్ ని ఆస్వాదించి చివరికి మిగిలిన ముక్కని కిందపడేసి కాలితో తొక్కి వచ్చి బైక్ స్టార్ట్ చేసి సంధ్య ని చూసాడు యెక్కమన్నట్లుగా.
కొద్ది దూరం పోగానే మల్లెపూల వాసన ఘుభాళించింది. “యేమండీ ఒక్క నిమిషం బైక్ ఆ పూల దగ్గర ఆపండి . యెంత బాగున్నాయో మల్లెలు. ”
“ఇప్పుడవసరమా? నీకెప్పుడేది అడగాలో తెలీదు. మనమసలే పార్టీకి లేట్ అయ్యాము. ఇప్పుడా జనంలో ఆగామంటే ఇక కదిలే పని వుండదు. ” అప్పుడే తాగిన సిగరెట్ కంపు గుప్పుమంది .
ముక్కు మూసుకుంటూ, పూలకోసం ఆగమని అడిగినందుకు తనను తాను తిట్టుకుంది సంధ్య. ఇప్పుడక్కడ సిగరెట్ కోసం పావుగంట ఆగితే అది తప్పు కాదు కాని తాను పూల కోసం ఆగమంటే తనకేమీ తెలీకపోవడం. మనసులోనే గొణుక్కుంది. తన సెంట్ వాసన ఆయనకి నచ్చకపోతే తాను మానెయ్యాలి. ఆ సిగరెట్ కంపు తాను భరించాలి. మళ్లీ గొణుక్కుంది.
సంధ్య శేఖర్ లకు పెళ్ళై పదేళ్ళయింది. పిల్లలిద్దరూ చిన్నవాళ్ళు. కాన్వెంట్ కి వెళ్తున్నారు. శేఖర్ కి యెప్పుడూ తాను యేదైనా చాలా కరెక్ట్ గా చేస్తానని ఒక గొప్ప నమ్మకం.
అందుకే సంధ్య యేది చేసినా యేదో ఒకటి అని వెక్కిరిస్తుంటాడు. దానికి సమయం సందర్భం , కొత్తవాళ్ళా కాదా అని యెమీ వుండదు. అలాగని చెడ్దవాడేమీ కాదు. వెక్కిరించి, వెక్కిరించిన సంగతి మర్చిపోతాడు. యెందుకంటే తాను మనసులో యేమీ పెట్టుకుని అనడు. అసలు తన మనసులో యెలాంటి చెడు భావనలే వుండవు అని శేఖర్ ప్రగాఢ నమ్మకం. కాని పడ్డవాళ్ళకు అలా కాదు కదా ? గుర్తుండిపోతుంది. ఒకసారి పెళ్ళైన కొత్తలో ఇలాగే సంధ్య కూడా యేదో అన్నది. శేఖర్ అది మనసులో పెట్టుకుని వారం మాట్లాడలెదు. నేనూ సరదాకే అన్నాను నాకూ మనసులో యేమీ లేదు అన్నా కూడా వినిపించుకోలేదు. ఇక ఆ తర్వాత సరదా అన్న పదాన్ని తన వరకు మర్చిపోయింది సంధ్య.
అలా ఇన్నాళ్ళూ యేమన్నా పట్టించుకోవడం మానేసింది. కానీ ఈ మధ్య అలా అంటుంటే తొందరగా మనసు చిన్న బుచ్చుకుంటున్నది. యెంత వద్దనుకున్నా బాధ కలుగుతున్నది. దాంతో యే పని మీదా శ్రద్ద కలగడం లేదు. ఒక విధమైన నిరాసక్తత కలుగుతున్న లక్షణాలని గమనించుకున్న సంధ్య యెక్కడో ఒకచోట దీన్ని ఆపకపోతే తన పిల్లలకు తాను దక్కనేమో అని కంగారు పడుతున్నది.
ఒకసారి తెలిసిన వాళ్ళ ఇంటికి వెళ్ళారు. దంపతులు చాలా బాగా రిసీవ్ చేసుకున్నారు. చక్కగా కాలక్షేపం జరిగింది. యెంతో సరదాగా గడిచింది ఆ సాయంకాలం. యెలాగూ రాత్రవుతున్నది కదా భోజనం చేసి వెళ్ళమన్నారు . వాళ్ళ పిల్లలు కూడా సంజూ సాకేత్ లతో బాగా ఆడుకుంటున్నారు. వెళ్తామని లేచేసరికి నలుగురు పిల్లలూ యేడుపు మొహం పెట్టారు. సరే ఇంటికెళ్ళి చేసేది కూడా యేమీ లేదని ఆగిపోయారు.
వెంటనే ఆవిడ హడావుడిగా వంట మొదలెట్టేసి యేదొ పప్పులో వేసేసి వంకాయ కూర చేసి చారు పెట్టింది. అప్పడాలు వడియాలు వేయించింది. వద్దంటున్నా వినకుండా ఇంకా యెనిమిది కూడా కాలేదు అంటూ టమాటో పచ్చడి చేసి యెనిమిదిన్నరకల్లా అన్నీ టేబుల్ మీద సర్దేసింది. తాను కూరలు తరుగుతానన్నా ఒప్పుకోలేదు. చాలా మొహమాటం అనిపించినా ఆవిడ చకచకా చేసిన తీరు నచ్చింది. భలే చేసారండి అని కూడా మెచ్చుకుంది తాను.
అందరూ భోజనాలకి వచ్చారు. మొదలు పిల్లలకి మొగవాళ్ళకి పెట్టి వాళ్లదయ్యాక తాము కూర్చుందామని అనుకున్నారు.
ఇక మొదటి ముద్ద నోట్లో పెట్టింది మొదలు పొగడ్తలు మొదలు పెట్టాడు శేఖర్. అయినా కూడా యెంతన్నా పొగుడుకోనీ తనకేమీ సమస్య లేదు. మహా అయితే కొద్దిగా జెలసీ ఫీల్ అవుతుంది. కానీ ఆమెని పొగడ్డంతో పాటు “అబ్బ! వంకాయ కూర యెంత బాగుందో… మా ఆవిడా చేస్తుంది . అది వంకాయ కూరా లేక కాటుక ముద్దా అర్థం కాదు. ఇలాంటి చారు మా అమ్మ తప్ప యెవరూ చేయలేరనుకున్నాను . మా అమ్మతో అన్నాళ్ళున్నా సంధ్యకు అలవాటు కాలేదు చేయడం” (నేర్చుకుని పెడితే మేము కూడా ఆ చారు పోసుకుంటాము కదా?) ఈ తరహాలో సాగింది శేఖర్ పొగడ్తల పర్వం.
దాంతో అప్పటిదాకా ఆనందించిన క్షణాలన్నీ ఆవిరయ్యాయి. తాము తినడానికి కూర్చుని తింటుండగానే అర్థమయింది ఆ వంటలు తినలేనంత విపరీతంగా లేకున్నా ఓ…అని . పొగిడేంత గొప్పగా కూడా లేవు. ఆప్యాయంగా పెట్టేవి యేవైనా రుచిగా వుంటాయి అందులో సందేహం లేదు. తన మాట యెత్తకుండా వున్నట్లయితే తాను కూడా తన వంతు పొగడ్తలని అందించేది.
ఇక ఆ తర్వాత వాళ్ళతో సరిగ్గా మాటలు కూడా మంచిగా కలపలేకపోయింది. ఇంటికొచ్చి పిల్లలు పడుకున్నాక తన వుక్రోషాన్నంతా బయట పెట్టింది.
“ఆమె అంత ఆప్యాయంగా వున్నందుకు మన మెచ్చుకోవాలి. మెచ్చుకుని తీరాలి కదా అందుకని అలా అన్నానే కాని నా మనసులో యేమీ లేదు, నిన్ను చిన్న బుచ్చడం నా వుద్దేశ్యమూ కాదు. ఇక నువ్వు అలా అనుకుంటే నేను చేసేదేమీ లేదు” చెప్పేసి ముసుగు కప్పుకున్నాడు శేఖర్.
తాను కూడా చేసేదేమీ లేక నిద్రాదేవి కరుణించేదాకా యెదురు చూసింది .
ఇది ఒక చిన్న వుదాహరణ మాత్రమే. ఇలాంటివి యెన్నిసార్లు జరిగాయో లెక్క లేదు. ఇప్పుడిప్పుడే మనసు ప్రతిఘటించడం మొదలు పెట్టినప్పటినుండీ ప్రతి సంఘటననీ విశ్లేషించడం ప్రారంభించింది. అప్పటి నుండీ ప్రశాంతత కూడా కరువయ్యింది
ఆడవాళ్ళెపుడు అయోమయావస్థలో వుంటేనే సంసారం హాయిగా వుంటుందేమో? యెందుకు యేమిటీ అన్న ప్రశ్నలు తనలో రానంతవరకు పట్టించుకోకుండా హాయిగా(?? )
వుంది. ఇప్పుడెందుకని ……
“ఇక దిగుతావా? ఫంక్షన్ హాల్ వచ్చేసింది” శేఖర్ భుజాన్ని తట్టడంతో ఈ లోకంలోకి వచ్చి బైక్ దిగింది సంధ్య.
“యే లోకం లో వుంటున్నావు? యీ మధ్య యెప్పుడు చూసినా యేదో ఆలోచిస్తూ వుంటున్నావు. ఇప్పుడు మనం వెళ్ళే చోట కూడా అలా పరధ్యాన్నంగా వుండకుండా కాస్త నవ్వుతూ వుండు” బైక్ పార్క్ చేస్తూ చిరాకు పడ్డాడు శేఖర్.
మౌనంగా లోపలికి వెళ్తున్న అతన్ని అనుసరించింది సంధ్య.
అది ఫ్రెండ్ కూతురి సంగీత్ పార్టీ. జోర్ దారుగా వుంది వాతావరణం. మ్యూజిక్ తారాస్థాయిలో వుంది . దాన్ని మించి ఆనందంగా అందరూ డ్యాన్సులు చేస్తున్నారు. డ్యాన్స్ వచ్చా రాదా అనేది సమస్య కాదు. ఆ ఆనందాన్ని యెంతవరకు యెంజాయ్ చేస్తున్నారనేదే అక్కడ ప్రధానం. సంతోషాన్ని దోసిళ్ళతో విరజిమ్ముతున్నారక్కడ.. ఖాళిగా వున్న ఒక కుర్చీ చూసుకుని కూర్చుంది. చుట్టూ సముద్రం వున్నా తాగడానికి నీరు లేనట్లుగా చుట్టూరా అంత కోలాహలం వున్నా దాన్ని ఆస్వాదించలేకపోతున్నది సంధ్య . సంగీత్ పార్టీ అనగానే పిల్లలిద్దరూ వుత్సాహపడిపోయారు. కానీ తెల్లవారితే సంజూకి యేదో పరీక్ష వుందని ఇద్దర్నీ వద్దనేసాడు శేఖర్. ఇంతా చేస్తే అది చదివేది అయిదో తరగతి…. వచ్చుంటే ఇద్దరు బాగా యెంజాయ్ చేసే వాళ్ళు . దిగులుగా అనుకుంది పిల్లల్ని తల్చుకుని.
“కాస్త అందర్నీ పలకరించుకుంటూ యెంజాయ్ చేయి.”దగ్గరగా వినపడ్ద మాటలకు వులిక్కి పడింది సంధ్య. అప్పటికే స్టార్ట్ చేసినట్లున్నాడు చేతిలో మందు గ్లాసు వుంది. వాసన కూడా వస్తున్నది దగ్గరగా రావడంతొ…
చెప్పేసి తన పని అయిపోయినట్లుగా వెళ్ళిపోయాడు …
మొత్తమ్మీద పార్టీ అయ్యేసరికి పదకొండయ్యింది . అందరికీ బై బై చెప్పి బయటకొచ్చేసరికి ఇంకో పావుగంట. బయటకి రాగానే బైక్ కీస్ సంధ్య చేతిలో పెట్టాడు శేఖర్. ఇప్పుడు మాత్రం తాను పనికొస్తాను కోపంగా అనుకుంది బైక్ స్టార్ట్ చేస్తూ….
తాళం తీసుకుని లోపలికి రాగానే అత్తగారి గదిలోకెళ్ళి చూసింది. బామ్మని కౌగిలించుకుని పడుకున్నారు పిల్లలిద్దరూ.
గదిలోకి కోడలొచ్చిన అలికిడి కాగానే కళ్ళు తెరిచారు సుభద్రమ్మగారు. “ఈ రాత్రికి నా దగ్గర పడుకుంటారు కాని నువ్వెళ్ళు.” చెప్పి పిల్లలిద్దర్నీ ఇంకా పొదువుకుని కళ్ళు మూసుకున్నారు . దగ్గరకెళ్ళి పిల్లలిద్దర్నీ ముద్దాడి బయటికి వచ్చేసింది …

****

రాత్రి తొమ్మిదయింది . ఇప్పుడే వస్తానంటూ బయటకెళ్ళాడు శేఖర్. నలుగురైదుగురు ఫ్రెండ్స్ కలుస్తారు రోజూ ఈ టైముకి . ఒక అరగంట కాలక్షేపం చేస్తారు అందరూ. వంట ఇల్లు సర్దేసి అత్తగారి గదిలో మంచినీళ్ళు పెట్టి పిల్లల గదిలొ కెళ్ళింది. ఇద్దరూ కూడా నిద్రకి తూగుతున్నారు. వాళ్లదగ్గర కాసేపు కూర్చుని కబుర్లు చెప్తుండగానే నిద్రపోయారిద్దరూ. వాళ్ళని సరిగా పడుకోబెట్టి దుప్పటి సర్ది తమ గదిలోకొచ్చింది. ఇంకా శేఖర్ రాలేదు. ఆ రొజే వచ్చిన వారపత్రికని పట్టుకుని మంచం మీద ఒరిగింది…
సడన్ గా వచ్చిన వాసనకి మెలుకువ వచ్చింది సంధ్యకి… పక్కన సర్దుకుని పడుకుంటున్నాడు శేఖర్…
“సిగరెట్ వాసన నాకు పడదు. చాలాసార్లు చెప్పాను మీకు దూరంగా వెళ్ళండి” అసంకల్పితంగా చెప్పింది.
“యేంటీ? రివెంజా?” వెటకారంగా అంటూ ఇంకాస్త దగ్గరకొచ్చాడు శేఖర్.
“చూడండీ. మీతో కాసేపు మాట్లాడదామనుకుంటున్నాను. ఒక పది నిమిషాలు వినాలి” లేచి కూర్చుంటూ చెప్పింది.
యే కళనున్నాడో వెంటనే తను కూడా సర్దుకుని కూర్చుని చెప్పమన్నట్లుగా చూసాడు.
యెలా మొదలు పెట్టాలో తెలీక కొద్ది క్షణాలు తటపటాయించింది.
“సరే నేను పడుకుంటున్నాను”
“నేను చెప్పేది వినేదాకా మీరు పడుకోవడానికి వీల్లేదు” స్థిరంగా ధ్వనించింది సంధ్య స్వరం.
ఆశ్చర్యంగా చూసాడు శేఖర్. పెళ్ళైన ఇన్నేళ్ళలో ఇలా మాట్లాడ్డం మొదటిసారి మరి.
“మన పెళ్ళై యెన్నేళ్ళయింది?”
“పదేళ్ళు” అయినా అర్థమ రాత్రి మద్దెల దరువులాగా ఈ క్విజ్ ప్రోగ్రాం యేంటే?”
“మీకు మందు సిగరెట్ అలవాటు యెప్పటినుండి?”
“పెళ్ళికి ముందు నుండి. కాని వ్యసనం కాదు.” సిన్సియర్ గా జవాబు చెప్పాడు.
“ నాకు తెలుసు. మరి పెళ్ళయ్యాక నాకిష్టం లేదని చెప్పినా యెందుకు మానెయ్యలేదు?”
“హ !హ్హా!. నా కిష్టము . అయినా నీకంటే ముందునుండీ అవి నాతో వున్నాయి. యెలా మానేస్తాను?…”పొయెటిక్ గా చెప్పాననుకున్నాడు.
“ఓకే. మరి కొద్దిగా పెర్ఫ్యూం స్ప్రే చేసుకోవడం, హాయిగా పాటలు పాడుకోవడం . అంత బాగా పాడలేకపోవచ్చు . కాని ఇంకా కొన్ని చిన్న చిన్న అలవాట్లు నాక్కూడా పెళ్ళికి ముందునుండే వున్నాయి. మరి అవి వద్దని మీరెలా నన్ను అనగలుగుతున్నారు?. మందే కంపనుకుంటే దాంతో పాటు సిగరెట్ కూడా తాగి దగ్గరకొస్తారు కదా? ఆ వాసనలను నేను భరించాలి . ఒక్కసారన్నా ఆలోచించారా? ఈ వాసనలు పడవుకదా వదిలేద్దాము అని? సరే ఆ సంగతి వదిలేద్దాము. మనము యెన్నోసార్లు మీ ఫ్రెండ్స్ ఇళ్ళకెళ్ళాము. వారి దగ్గర మిమ్మల్ని అవమానించేలా నేను యెట్టి పరిస్థితుల్లో మాట్లాడను. నాకు మీరెంతో నేను మీకంతే కదా? మరి నన్నెందుకు అందరితో పోల్చి అవమానిస్తారు?”
“ఓయ్! నా మనసులో అలాంటి వుద్దేశ్యము వుండదన్నాను కదా?”
“నిజమే మీ మనస్సులో అలా నన్ను అవమానించే వుద్దేశ్యము లేదు . కాని జరుగుతున్నది అదే కదా?మీకు వాళ్ళని మెచ్చుకునే వుద్దేశముంటే మెచ్చుకుని మేక తోలు కప్పండి. కాని నన్ను పక్కింటి వాళ్ళతో యెదురింటి వాళ్ళతో, ఆఖరికి పనిమనిషిని మెచ్చుకోవాలన్నా నేనే దొరుకుతాను . ఒక్కసారి వూహించుకుని చూడండి . పక్కింటి వాళ్ళనో, యెదురింటి వాళ్ళనో ప్లీజ్ చేయటానికి మిమ్మల్ని వాళ్ళతొ పోల్చడం? ఒక్క నిమిషం పట్టదు మిమ్మల్ని అలా అనడానికి…. కాని మిమ్మల్ని తక్కువ చేయడమంటే నన్ను నేను తక్కువ చేసుకోవడమే. నాకు ఇష్టం లేదు.
నా వల్ల కావడం లేదు మీరలా అంటుంటే నవ్వుతూ వినడం. బయటికి వెళ్తే మీరెక్కడ నుండి నన్ను గమనిస్తున్నారో? యేమి అంటారో అన్న ఆందోళనలో నేను వుండలేకపోతున్నాను. యెవరైనా సరే నువ్విలా నవ్వావు, అలా నవ్వకూడదు, నువ్విలా మాట్లాడావు అల్లా మాట్లాడకూడదు,, నీకేం చేతకాదు ఆ యెవరో ఆమె బాగా చేస్తుంది, నీకు డ్రెస్ సెన్స్ లేదు వాళ్ళెవరో బాగా డ్రెస్ చేసుకుంటారు అని పదే పదే చెప్తుంటే వాళ్ళకి కాన్ఫిడెన్స్ లెవెల్స్ బాగా తగ్గిపోతాయి. ఆఖరికి మీక్కావల్సిన దానికోసం ఆగడం మీకు అన్నీ తెలుసు కాబట్టి కాని ఒక మూర పూల కోసం ఆగుదామనుకోవడం నా కెప్పుడేమి అడగాలో తెలీకపోవడం ఇదేమి న్యాయం? సంస్కారవంతులనుకుంటున్న మీకు ఇది యెందుకు తెలీటం లేదో నాకర్థం కావడం లేదు. పదేళ్ళు భరించాను. ఇక నా వల్ల కాదు. ఇవన్నీ చిన్న చిన్నవే కాని ఒక మనిషి ఆత్మ విశ్వాసాన్ని కోల్పోవడానికి ఇవి చాలు…
కాస్త గమనించుకుంటే మీకు మనకూ కూడా మంచిది. తెల్లవార్లూ ఆలోచించుకుని చూడండి. బై ద వే నాకా వాసన నచ్చదు” చెప్పి అటు తిరిగి ముసుగు పెట్టింది సంధ్య తెల్లబోయి వింటున్న శేఖరాన్ని వదిలేసి.

***********

మన( నో) ధర్మం

రచన: డా. తంగిరాల. మీరా సుబ్రహ్మణ్యం

తెల్లని రాయంచ లాటి బెంజ్ ఎస్ యూ వి గంటకు యాభై మైళ్ళ వేగంతో ఆరు వందల ఎనభై ఫ్రీ వే మీద కాలిఫోర్నియా లోని శాన్ రామన్ నుండి మిల్పిటాస్ వైపుకు దూసుకు పోతోంది. లోపల కూర్చున్న వారికి మాత్రం పూలరథం మీద ప్రయాణిస్తున్నట్టు ఉంది. కారులో స్టీరియో నుండి ‘ దిద్ద రానీ మహిమల దేవకి సుతుడు” అంటూ బాలకృష్ణ ప్రసాద్ పాడిన అన్నమయ్య పాట వస్తోంది. అన్నమాచార్యుని ఆరు వందల తొమ్మిదవ జయంతి సంధర్భంగా జరుగుతున్న పాటల పోటీలో పాల్గొనడానికి పాపను తీసుకు వెళ్తున్నాము. అక్కడికి వెళ్లేదాకా నాకు ఈ పోటీలు సిలికానాంధ్రా విశ్వవిద్యాలయంలో జరుగుతున్నట్టు తెలియదు.
యూనివర్సిటీ ముందు కారు దిగి నామఫలకం చూసే సరికి మనసంతా ఒక విధమైన ఉద్విగ్నతతో నిండిపోయింది. ఇంతకు ముందుసారి అమెరికా వచ్చినప్పుడు పాలో అల్టో లోని స్టాన్ఫర్డ్ యూనివర్సిటీ చూడడానికి వెళ్ళినప్పుడు ప్రపంచ ప్రఖ్యాతి గాంచిన ఆ సరస్వతీ నిలయాన్ని కనీసం చూడగలిగినందుకు పులకించిపోయాను. అక్కడ చదివే వాళ్ళు ఎంత అదృష్టవంతులో అనిపించింది.
గ్రాడ్యూయేషన్ పూర్తి అయిన కొందరు విద్యార్థుల జట్టు మెడలో రంగు రంగుల పూల దండలు వేసుకుని ఆనందం గా నాట్యం చేస్తున్నారు చెట్టు కింద. లోపల హాల్లో ఏదో పార్టీ జరుగుతున్నది. ఇంకో తరగతి గదిలో ప్రొఫెసర్ పాఠాలు చెబుతున్నాడు. నా యూనివర్సిటీ రోజులు గుర్తుకు వచ్చాయి.
అల్లాగే యూరప్ ట్రిప్ లో లండన్ లో కేంబ్రిజ్ యూనివర్సిటీని చూడగలగడం ఒక భాగ్యంగా తోచింది. రాజా ప్రాసాదం ముందు చేన్జ్ ఆఫ్ గార్డ్స్ సెరిమొని, మేడమ్ టసాడ్స్ మ్యూజియమ్ , లండన్ బ్రిడ్జ్, బిగ్ బెన్ టవర్ ఇవన్ని చూడడం ఒక ఎత్తు కేంబ్రిడ్జ్ యూనివర్సిటీ చూడగలగడం ఒక ఎత్తు అనిపించింది. అలిసిపోయి ఎక్కడికీ రానని పడుకున్న నన్ను పట్టుబట్టి తీసుకు గొప్ప విశ్వవిద్యాలయం చూపించిన మా చెల్లెలి కూతురును కౌగలించుకుని కృతజ్ఞతలు తెలిపాను. కాలిఫోర్నియాలో బెర్కిలీ లో ఇస్కాన్ గుడి, రామకృష్ణ మఠం దర్శించుకుని, బెర్కిలీ యూనివర్సిటీ కూడా చూసాను.
ఇదివరకు సిలికానాంధ్ర వారు జరిపిన ఉగాది ఉత్సవానికి వెళ్ళి ఉన్నాను. వచ్చిన వారందరికీ చిన్న గ్లాసులలో ఉగాది పచ్చడి అందించారు పట్టు చీరెలలో ఉన్న పడతులు. తరువాత జరిగిన సాంస్కృతిక కార్యక్రమాలు అందరినీ అలరించాయి. ఇండియా ఇక్కడికే వచ్చిందా అనిపించేలా ఆవరణలో కొలువైన అంగళ్లలో చీరెలు, చుడిదార్లు, గాజులు , ఆభరణాలు, గోరింటాకు కోన్ లు వచ్చినవారిని ఆకట్టు కున్నాయి. ఇవి కాక సమోసాలు, కారం,తీపి వస్తువులు కూడా నోరూరించాయి. ఆఖరుగా అచ్చమైన తెలుగు పండుగ భోజనం వడ్డించారు అందరికి. మన పండుగలను సామూహికంగా ఇంత సంబరం గా అమెరికాలో జరుపుకుంటారా అని ఆనందం కలిగింది.
ఆ మధ్యన మెన్లొ. ఎతెర్టన్ లో ” ఇన్ ఫైనిట్ ఫేసెట్స్ – యాన్ ఎక్స్‌ప్లొరేషన్ ఆఫ్ ద సెల్ఫ్”అన్న థీమ్ తో విశ్వ శాంతి వారు ఏర్పాటు చేసిన భరత నాట్యం ప్రదర్శన చూశాను. భిన్నత్వంలో ఏకత్వం భావనను, ఒకే పరమ సత్యం భిన్నరూపాలలో వ్యక్తం కావడం అద్భుతం గా చూపించారు. ఇరవై మంది కన్నా ఎక్కువ నాట్య కళాకారులు రెండు గంటల సమయంలో ఈ విశ్వాన్ని శాశిస్తున్న ఒక శక్తి, , భిన్న రూపాలలో స్త్రీ పురుష శక్తి ప్రతీకగా అర్థ నారీశ్వర తత్వంగా, త్రిమూర్తి స్వరూపంగా, చతుర్ వేదాలుగా, పంచ భూతాలుగా, షట్ చక్రాలుగా, సప్త స్వరాలుగా, అష్ట రసములుగా, నవ గ్రహాలుగా, చివరగా సత్ చిత్ ఆనంద స్వరూపమైన పూర్ణత్వంగా “ఓం పూర్ణమద: పూర్ణ మిదం పూర్ణాత్ పూర్ణ ముదచ్యతే పూర్ణస్య పూర్ణ మాదాయ పూర్ణమేవావశిష్యతే ” అన్న భావాన్ని వ్యక్తం చేస్తూ అద్భుతంగా అభినయించి వీక్షకులకు ఒక అలౌకిక అనుభవాన్ని కలిగించారు . రసానుభూతిలో ఓలలాడించే విధంగా ఆవిష్కరించారు.
తాము పుట్టిన తెలుగు నేలకు పదివేల మైళ్ళ దూరంలో ఉన్న దేశానికి ఉద్యోగ ,వ్యాపార నిమిత్తంగా వచ్చి, ఈ దేశంతో మమేకమై, అన్ని రంగాలలో ఈ దేశాభివృద్ధికి పాటుపడుతున్న తెలుగువారు తమకు జన్మనిచ్చిన భూమిని, ఆ భూమి నుండి సంక్రమించిన సంస్కృతిని, సంస్కారాన్ని, కళలను ఇక్కడి నేలలో పండించుకుంటున్న తీరు చూస్తే గుండె పులకించక మానదు.
కానీ ఈ రోజు సిలికానాంధ్ర యూనివర్సిటీ లోపలికి అడుగు పెడుతుంటే ఇదీ అని చెప్పలేని ఉద్విగ్నత నన్ను కుదిపివేసింది అమెరికా గడ్డ మీద మన తెలుగువారి తేజాన్ని వెదజల్లుతున్న ఆ సరస్వతీ నిలయం యూనివర్సిటీ ఆఫ్ సిలికానాంధ్రను దర్శించిన క్షణం నా మాతృసంస్థ తిరుపతి శ్రీ వెంకటేశ్వర విద్యాలయంను చూస్తే కలిగే గర్వంతో కూడిన ఆర్థ్రత మళ్లీ అనుభూతి చెందాను.
లోపలికి వెళ్లగానే ఎదురుగా ఒక బల్ల మీద వినాయకుడి విగ్రహం , చుట్టూ పూల దండలు, వెనుక గోడమీద యూనివర్సిటీ ఆఫ్ సిలికానాంధ్ర అన్న పదాలు, పైన వారి లోగో దర్శన మిచ్చాయి.
క్రింది అంతస్థులో పాప రిజిస్ట్రేషన్ చూపితే ఒక నంబర్ ఇచ్చారు. పదిహేను సంవత్సరాల లోపు వారికి అన్నమయ్య పాటల పోటీలు రెండవ అంతస్తు లో జరుగుతాయని చెప్పారు. సరే క్రింద జరుగుతున్న పోటీ ఏమిటో చూసి వెళ్ళవచ్చు అనుకుని లోపలికి వెళ్ళి కూర్చున్నాము. ఎటు చూసినా భారతీయత ఉట్టి పడేలా పట్టు, జరీ చీరెలలొ ఆడవాళ్ళు. పోటీలో పాల్గొంటున్న పదహారు నుండి ఇరవైలోపు కుర్రాళ్ళు చక్కగా పంచ కట్టులో కనబడ్డారు.ఆడపిల్లలు పావడా పైటలో వచ్చారు. అక్కడి వాతావరణం చూస్తే అమెరికాలో ఉన్నామన్న విషయం జ్ఞాపకం రాదు. అక్కడ కార్య నిర్వాహకులు కూడా ధోవతి , జుబ్బా ధరించి పైన కండువాతో నిండుగా ఉన్నారు.
పేరు పిలవగానే శ్రుతి బాక్స్ పట్టుకుని వేదిక మీదికి వచ్చింది ఒక అమ్మాయి. సభికులకు, తమని పరీక్షించ నున్న పండితులకు నమస్కరించి, ఆ రోజు తాను పాడబోతున్న పాట , రాసినవారి పేరు, రాగము, తాళము ధర్మావతి రాగంలో ఆది తాళం “మంగాంబుధి హనుమంతా నీ శరణ మంగవించితిమి హనుమా “అంటూ వివరాలు చెప్పింది .
ఖంగున మోగుతున్న కమ్మని కంఠ స్వరంతో , ఆత్మ విశ్వాసం తొంగి చూస్తున్న ముఖ కవళికలతో ఆలాపన మొదలు పెట్టింది. ” బాలార్క బింబము ఫలమని పట్టిన ఆలరిచేతల హనుమంతా” అని నెరవలి పాడుతుంటే పిట్ట కొంచెం కూత ఘనం అనే సామెత గుర్తుకు వచ్చింది ఆ అమ్మాయిని చూస్తుంటే.
తరువాత వచ్చిన అబ్బాయి కల్యాణి రాగంలో ఆలాపన అందుకున్నాడు.
“కల్యాణి రాగానికి, శంకరాభరణం రాగానికి ఆరోహణ అవరోహణ లో తేడా చెప్ప గలవా?” ప్రశ్నించారు గురువుగారు.
“కళ్యాణికి శంకరాభరణంకు మధ్యమంలో తేడా వున్నదండీ! కల్యాణిలో ప్రతి మధ్యమం ఉంది. శంకరాభరణంలో శుద్ధ మధ్యమం పలుకుతాము.” వినయంగా జవాబు చెప్పాడు ఆ చిన్నారి.
“శంకరాభరణంలో గాంధారం జీవస్వరం . కల్యాణి సర్వ గమక రాగం. “అంటూ పాడి వినిపించారు ఆయన. అలాగే పల్లవి పాడిన తరువాత నెరవలి మొదలు పెడుతూనే స్వర కల్పన గురించి అడిగారు.
పరీక్షకురాలిగా వచ్చిన సంగీత విద్వాంసురాలు ఏ ప్రశ్న అడిగినా తడ బడ కుండా తమకు తెలిసి నంతలో జవాబులు చెప్పాడు
తరువాత వేదిక మీదికి వచ్చిన అబ్బాయి శుద్ధ ధన్యాసి రాగంలో అన్నమాచార్య కీర్తన” భావములోన భాగ్యము నందున” ఆది తాళంలో పాడుతున్నట్టు చెప్పి మొదలు పెట్టాడు. అతను కల్పన స్వరముల దగ్గరికి వచ్చేసరికి భిన్నమైన ఆవృతులలో స్వర కల్పన చేయమని అడిగి, పరీక్షించారు. చెదరని చిరునవ్వుతో ఆయన సూచనలను అనుసరించి స్వర కల్పన చేసి మెప్పించాడు.
అతను పాట పూర్తిచేస్తూ “హరి నామములే అన్ని మంత్రములు” అంటూ ఆలపిస్తుంటే” అంటే అర్థం తెలుసా? ” అని అడిగారు చెన్నై నుండి వచ్చిన సంగీత విద్వాంసుడు. ఆ పిల్లవాడు చిరునవ్వుతో ఆయన వైపు చూసి తల వంచుకున్నాడు.
అమెరికాలో పుట్టి పెరిగిన పిల్లలు అమ్మా నాన్న పట్టుబడితే కొద్దిగా తెలుగు నేర్చుకుంటారు. బాగా నేర్చుకోవాలని సిలికానాంధ్ర వాళ్ళ ” మన బడి”లో చేర్పించితే ఇంకొంచెం బాగా భాష తెలుస్తుంది. గానీ సాహిత్యంలో అర్థాన్ని గ్రహించే అంత గా కాదు .
“సంగీతం లో మనో ధర్మం మీద మిమ్మల్ని పరీక్షిస్తున్నాము. ఒక రాగాన్ని ఎంత లోతుగా ఆకళింపు చేసుకున్నారు, దాని మీద ఎంత పట్టు సాధించారు, ఆ రాగంలో కల్పనా స్వరాలలో , నెరవలిలొ అప్పటి కప్పుడు ఆ రాగంలో కల్పనా స్వరాలు పాడగల సృజనాత్మకతలో మీ శక్తి ఎంత అనేది చూడడానికే ఈ పరీక్ష. ఇదే మనో ధర్మం. విద్యార్థి దశలో వంద సార్లు విని , సాధన చేస్తే అందులో పది శాతం వేదిక మీద ప్రదర్శించగలరు. ఇది ఒక అగ్నిపరీక్ష వంటిది. సాధనతో సాధించగలరు . ”
“ఒక రాగాన్ని ఆకళింపు చేసుకోవడంతో బాటు రసాత్మకతను అనుభూతి చెందడం, అందులో లయించి తన్మయత పొందడం వలన మీ పాటలో జీవరసం చిందులు వేస్తుంది. సాహిత్యంలోని భావాన్ని అనుభవించితేనే అటువంటి రసాత్మకత సాధ్య మవుతుంది. హరి నామమే అన్ని మంత్రములు అంటే ఆ ఒక్క హరి అనే పేరు అన్ని మంత్రములకు సమానము అన్న భావాన్ని గ్రహించి పాడితే ఇంకా గొప్పగా వుంటుంది. అప్పుడే అన్నమయ్య హృదయాన్ని ఆవిష్కరించగలవు. ” ప్రసన్న వదనంతో మనసుకు హత్తుకునే రీతిలో చెప్పారు ఆయన .
ఆ అబ్బాయి చిరునవ్వుతో వారికి నమస్కరించి వేదిక దిగాడు . చదువులు, ప్రాజెక్ట్స్, ఆటలుతో తీరిక సమయమే దొరకని ఈ వయసు పిల్లలు ఇంత సంగీత జ్ఞానాన్ని ఎప్పుడు నేర్చుకున్నారు? ఆ నేర్పిన గురువులు ఎంతటి విద్వత్తు గల వారు? ఉద్యోగ నిర్వహణలో, పిల్లల పెంపకంలో ఉక్కిరి బిక్కిరి అయ్యే ఆ తలిదండ్రులు ఎంతటి అంకిత భావంతో వీళ్ళ కు నేర్పించారు అని తలచుకుంటే ఆశ్చర్యం గా అనిపించింది.
ఇంతలో రెండవ అంతస్తులో చిన్న పిల్లలకు పోటీ జరుగుతుందని మైక్ లో వినిపించడంతో మేము ఎలివేటర్ లో అక్కడికి వెళ్ళాము. ఇక్కడ కూడా ఆడపిల్లలు పావడా జాకెట్ లలో ముచ్చటగా కనిపించారు. ముఖాన బొట్టు, చేతులకు గాజులు, మెడలో గొలుసులతో సంప్రదాయబద్ధంగా ఉన్నారు. అబ్బాయీలు పైజామా కుర్తాలలో ఉన్నారు.
పిల్లలు అందరు రాగ తాళ లయానుగుణంగా శ్రుతి పేయంగా అన్నమయ్య పాటలు ఆలపించారు.
పోటీలో గెలవడం అన్నది ఎన్నో విషయాల మీద ఆధారపడుతుంది. పోటీలో పాల్గొనడం ముఖ్యం అని చెప్పి పిలిచుకు వచ్చాము మా మనవరాలి ని .
ఆ వారంలో జరిగిన సిలికానాంధ్ర వారి ” మన బడి” స్నాతకోత్సవం లో వేదిక మీద కూచిపూడి ఆనంద్ గారి చేతికి నా కథా సంకలనాలు అందించే సమయంలో హాలు నిండా స్నాతకోత్సవ దుస్తులలో కూర్చున్న చిన్నారులను చూసి మనసు నిండి పోయి మాటలు రాలేదు. అమెరికాలో తెలుగు భాషకు పట్టం కడుతున్న సిలికానాంధ్ర వారు రాబోయే రోజులలో పదకొండో తరగతి పిల్లలు రాసే కాలేజ్ ప్రవేశ పరీక్ష “శాట్” కూడా తెలుగును ఒక అంశంగా చేర్చ డానికి కృషి చేస్తామని చెప్పడంతో అక్కడ ఉన్న వందల మంది తలిదండ్రులు, పిల్లల హర్షధ్వానాలతో హాలు ప్రతిధ్వనించింది.
తిరిగి వెళ్తున్నప్పుడు నా మనసు నిండా ఎన్నో ఆలోచనలు. ఎక్కడో ఒక చోట మొదలైన మానవ జాతి దేశ దేశాలకు విస్తరించి , ఆయా దేశ ప్రజలు తమదైన సంస్కృతిని, సంప్రదాయాలను, కళలను, సాహిత్యాన్ని పెంపొందించుకుని తమకు మాత్రమే సొంతమైన అస్తిత్వాన్ని కలిగి వర్ధిల్లుతున్నాయి.
ఇక్కడ అమెరికాలో ” వీక్షణం ” వారు నెల నెలా రచయితల సాహితీ సమావేశాలు జరుపుకుంటున్నారు. ఎంతో శ్రమకోర్చి తెలుగు భాషాభిమానులు ఆంతర్జాలంలో ” కౌముది”, “సృజన రంజని” మాసపత్రికలు వెలువరిస్తున్నారు.
మనదైన ఆ ఆస్తిత్వాన్ని కాపాడుకుంటూ ఇతర సంస్కృతుల నుండి మంచిని ఆహ్వానిస్తూ మన పరిధిని విస్తరింప చేసుకుంటూ తన జాతి గౌరవాన్ని తల ఎత్తి చాటుతున్న తెలుగు వాళ్ళని చూసి తల్లిగా అమ్మమ్మగా గర్వపడడం నా హక్కు అనిపించింది.
సంగీతంలో నిష్ణాతులై సృజనాత్మకత సాధించడం “మనోధర్మం” అయితే, తెలుగు జాతి గౌరవప్రతిష్టలను కాపాడుకుని తెలుగు వెలుగుని ముందు తరాలకు అందించడం “మన ధర్మం ” అన్న గ్రహింపే మనకు శ్రీరామ రక్ష అనిపించింది.

——- ——– ———

బద్ధకం- అనర్ధం

రచన: కన్నెగంటి అనసూయ

రాజానగరంలో నివశించే వ్యాపారి రామయ్యకి చాలా కాలానికి ఇద్దరు మగపిల్లలు జన్మించారు.
అసలే పిల్లలంటే ఇష్టం. దానికితోడు లేక లేక పుట్టారేమో ఆ పిల్లల్ని ఎంతో గారాబంగా పెంచసాగారు భార్యాభర్తలు.
దాంతో ఇంట్లోనూ, బయటా వాళ్ళిద్దరూ ఆడిందే ఆట, పాడిందే పాటగా నడిచేది.
కష్టమన్నదే ఎరుగనీయని ఆ గారాబం కాస్తా ఆ పిల్లల్లో బద్ధకంగా మారిపోయింది. దాంతో ఆలస్యంగా నిద్రలేవటం, లేవగానే అతిగా తినటం, తినగానే నిద్రపోవటం చెయ్యసాగారు.
దాంతో బాగా లావుగా, వయసుని మించిన బరువుతో చూడటానికి అసహ్యంగా తయారయ్యారు.
వాళ్ల బద్ధకాన్ని ఎలా తగ్గించాలో తెలియలేదు రామయ్యకు. లావుగా ఉండటం వల్ల నష్టాలేంటో ఎన్ని విధాలా చెప్పినా పెడచెవిన పెట్టేవారు.
అయితే మిత్రుల సలహా ప్రకారం బడిలో వేస్తేనన్నా మారతారేమోనని ఇంకా బడిలో వేసే వయసు రానప్పటికీ పిల్లలిద్దర్నీ బడిలో వేసాడు రామయ్య. ఆ బాడి ఊరి శివార్లలో అడవికి దగ్గరగా ఉండేది. ఇష్టం ఉంటే బడికి వెళ్ళేవారు. ఇష్టం లేకపోతే బడి మానేసేవారు. ఎందుకు మానేసారు బడి అని తండ్రి రామయ్య ఎప్పుడైనా అడిగితే “అడవిలోంచి జంతువుల శబ్ధాలు వినిపిస్తున్నాయి. భయం వేస్తుంది “ అని చెప్పి తప్పించుకునేవారు.
దాంతో బెంగపడ్డ వ్యాపారి రామయ్య ఇద్దర్నీ వైధ్యుల దగ్గరకి తీసుకెళ్ళి చూపించాడు.
అయినా లాభం లేకపోవటంతో ఏంచెయ్యాలో తోచక బాధపడ్డారు తల్లిదండ్రులు ఇద్దరూ.
అయితే ఒక శెలవు రోజునాడు ఊరి చివర పిల్లలంతా ఆడుకుంటుంటే రామయ్య వీళ్ళిద్దర్నీ అక్కడికి తీసుకువచ్చి కూర్చోబెట్టి వెళ్ళాడు. వాళ్ళ ఆటలను చూసైనా వీళ్ళిద్దరూ ఆడతారనే ఆశతో.
వీళ్ళిద్దరూ ఆటల్ని చూస్తున్న సమయంలో అక్కడికి ఎక్కడ్నించో ఒక తోడేలు వచ్చింది. దానిని చూసి పిల్లలంతా భయంతో చెల్లాచెదురుగా పరుగెత్తసాగారు. వాళ్ళందర్నీ వెంటాడి వెంటాడి దొరికిన వాళ్లను దొరికినట్టుగా గాయపరచసాగింది తోడేలు.
కాసేపటికి అక్కడి పిల్లలంతా తోడేలుకి దూరంగా పారిపోయారు. ఒక్క రామయ్య కొడుకులు మాత్రం
భారీ శరీరం వల్ల పరుగెత్తలేక దానికి దొరికిపోయారు. ఒకళ్ళిద్దరు పిల్లలు వీళ్లను రక్షిద్దామన్నా వాళ్ల వల్ల కాలేదు.
అలా దొరికిన వీళ్ళిద్దర్నీ అందిన చోటల్లా కొరికెయ్యటానికి ప్రయత్నిస్తుంటే పరిగెత్తలేక నిస్సహాయంగా నిలబడి ఏడుస్తున్న పిల్లలను ఇరుగూ, పొరుగు వాళ్ళొచ్చి రక్షించారు.
అలా రక్షించిన వాళ్ళు వాళ్ళిద్దర్నీ ఇంటి దగ్గర దిగబెట్టి..
“చూశారా ..పిల్లలూ..మీరు ఎంతో ఇష్టంగా పెంచుకున్న శరీరం మిమ్మల్ని తోడేలు నుండి రక్షించలేక పోయింది. తోడేలు కాబట్టి వేగంగా మిమ్మల్ని తినలేకపోయింది. గాయాలతో సరిపెట్టింది. పెద్ద పులి అయితే వెంటనే తినేసేది. అదే మీరు సన్నగా ఉన్నట్లయితే మిమ్మల్ని మీరు రక్షించుకోవటమే కాదు..ఇలాంటి ప్రమాదంలో చిక్కుకున్న మరి కొంతమందిని మీరే రక్షించేవాళ్ళు..” అని చెప్పేసరికి పిల్లలిద్దరికీ కళ్ళు తెరుచుకున్నాయి.
ఆనాటి నుండి పనికి సరిపడా తినటం, తిన్నదానికి సరిపడా పని చెయ్యటం నేర్చుకున్నారు.

సంస్కరణ

రచన: శ్రీ మహాలక్ష్మి

మృదుల – ఆనంద్ ఇద్దరూ ఉద్యోగస్తులు. వారికి ఒక పాప. ఇద్దరూ ఉద్యోగస్తులు అవటం వల్ల పాపా సంరక్షణ మృదుల వాళ్ళ అమ్మ చూసుకుంటుంది. ఏ చీకు చింత లేని కాపురం. అన్ని సమకూర్చినట్టు ఉన్న జీవితం. మృదులకి ఆఫీస్ లో తెలివైంది అని, కలుపుగోలు మనిషి అని, మంచి సమర్థురాలని ఇలా మంచి పేరుంది.ఆ పేరుని అలాగే నిలబెట్టుకోవాలని చాలా తాపత్రేయ పడుతుంది. ఆ రోజు తన ప్రతిభను చూపించగలిగే ఒక ముఖ్యమైన మీటింగ్. దీని గురుంచి ఆరు వారాలుగా సిద్ధం అవుతోంది.

~~~~~~~~~~~~~~~~

లంచ్ అయ్యి మీటింగ్ రూమ్ లోకి వెళ్తుంటే అమ్మ ఫోన్. కట్ చేశా. మళ్ళీ మళ్ళీ రింగ్ అయ్యింది. నేను ఎత్తి హలో అనే లోపే “చంటిదానికి ఆగకుండా వాంతులు, నేను డాక్టర్ దగ్గరికి తీసుకెళ్తున్నా, నువ్వు వెంటనే రా” అని అమ్మ కంగారుగా చెప్పి ఫోన్ పెట్టేసింది. నేను ఈ విషయం మా మేనేజరుకి చెప్పి తొందరగా కార్ లో బయల్దేరాను. అప్పటికే అమ్మ అక్కడికి చేరుకుని అమ్మ డాక్టర్ కోసం ఎదురుచూస్తోంది. చంటిదానిని నా దగ్గరకి తీసుకుని డాక్టర్ గదిలోకి వెళ్ళాం. డాక్టర్ కి ఎం జరిగిందో అమ్మ చక చక చెప్పేసింది. “నిన్న రాత్రి ఏం పెట్టారు” అంది డాక్టర్ నన్ను చూస్తూ. నేను అమ్మని చూసా. అమ్మ చెప్పింది విని కాస్త మొహం చికిలించి మందులు రాసి ఇచ్చింది.

కార్లో ముగ్గురం ఇంటికి బయల్దేరాం. “ఎక్కడికి వెళ్తున్నావ్”అని అమ్మ గట్టిగా అరిచింది.”సారీ అమ్మ ఏదో ధ్యాసలో ఆఫీస్ రూట్ లోకి వచ్చేసాం” . మొత్తానికి ఇంటికి చేరుకునేసరికి చంటిది నిద్రపోయింది. సాయంత్రం లేచి అమ్మ చంక దిగనే లేదు. ఏవో కబుర్లు చెప్పి అమ్మ కాస్త అన్నం పెట్టి మందులు వేసి పడుకోబెట్టింది. అలానే అమ్మ కూడా నిద్రలోకి జారుకుంది.

నాకు ఎంతకీ నిద్ర పట్టలేదు. వెళ్లి అమ్మ గది దగ్గర నిల్చుని చూసా, చంటిది అమ్మని హత్తుకుని పడుకుంది. మా గదిలోకి వచ్చి భోరున ఏడిచేసా. ఆనంద్ ఉలిక్కి పడి లేచి “ఏమైంది?ఆర్ యు ఒకే? “అన్నాడు. “నో నాటెటాల్” అన్నాను కళ్ళు తుడుచుకుంటూ. ఆనంద్ నా చేతుల్ని తన చేతుల్లోకి తీసుకుని అభిమానంగా నిమురుతూ ” అసలు ఏం జరిగింది? ఇలా ఏడిస్తే ఏం వస్తుంది? ముందు ఏడుపు ఆపి ఏం జరిగిందో చెప్పు?” అన్నాడు.

ఇవాళ జరిగిన విషయం అంతా చెప్పి మళ్లీ వెక్కి వెక్కి ఏడుపు మొదలు పెట్టా. “అమ్మా మృదులా భవాని……. ఈ ఏడ్పు ముందు మాని ఏం చేయాలనుకుంటున్నావో ముందు స్థిమితంగా ఆలోచించు. నువ్వేం చేసినా నా తోడు ఉంటుంది అని మర్చిపోకు. వెళ్ళు కాస్త బాల్కనీలో గాలి పీల్చి రా” అని అన్నాడు ఆనంద్.

వెళ్లి ఉయ్యాలలో కూర్చుని ఆలోచనలో మునిగా. అంతలోనే మృదుల ప్రత్యక్షమైంది. పాపకి భోజనం కూడా పెట్టలేని ఉరకలెత్తే జీవితం నీది? ఎందులో నీ ఉత్సాహం? అమ్మకి మోకాళ్ళ నొప్పి అంటే డాక్టర్ కి చూపించి వచ్చి పదిహేను రోజులు గడిచాయి. మందులు వేసుకుందో లేదో? నొప్పి తగ్గిందో లేదో? తెలుసుకోలేని తీరికాలేని జీవితం నీది? తల్లిగా, కూతురిగా నీ బాధ్యత ఏంటో మర్చిపోయి మరీ పరిగెత్తి ఏ తీరానికి చేరుతున్నావో? ఇలా ఎన్నో ప్రశ్నలు వేసి ఒక వెక్కిరింపు నవ్వు నవ్వి మాయమైంది.

కళ్ళు తెరిచి చూసేసరికి తెల్లారింది. లేచి వెళ్లి హాల్ లో కూర్చున్న. అమ్మ కాఫీ గ్లాస్ చేతికందించింది. “అమ్మ నేను ఇవాళ ఆఫీసుకు వెళ్ళటం లేదు” అన్నా. “ఎందుకే చంటిది బానే ఉంది. ఊరికే సెలవు అనవసరం” అంది అమ్మ. “అమ్మా! నువ్వు సాయంత్రం ఊరు వెళ్ళు. టిక్కెట్ బుక్ చేస్తా. నేనొక పది రోజులు సెలవు పెట్టా” అని గట్టిగా చెప్పా. అమ్మ ప్రశ్నార్ధక మొహం పెట్టి ఆనంద్ వైపు చూసింది. ఆనంద్ నా వైపు చూసాడు.

సాయంత్రం అమ్మని బస్ ఎక్కించి వచ్చి కార్ లో ఇంటికి బయల్దేరాం. చంటిది అమ్మమ్మ అని ఏడుస్తూ ఏడుస్తూ నిద్రపోయింది. ఆనంద్ కార్ స్పీడ్ ని కాస్త తగ్గించి “ఇప్పుడు చెప్పు అసలు సంగతి” అన్నాడు. “ఆనంద్ నిన్న డాక్టర్ మందులు రాసిచ్చి ఒక మాట అంది అమ్మతో  “టేక్ కేర్ ఆఫ్ యూర్ సెల్ఫ్” నాకు ఆ మాట వినగానే చాలా సిగ్గు అనిపించింది. ఒక గిల్ట్ ఫీలింగ్ ఏర్పడింది. నిజం ఆనంద్ నేను ముందు తల్లిగా నా బాధ్యతని పూర్తిగా విస్మరించాను. చంటిదానికి ముద్దులు పెట్టేసి కావాల్సిన బొమ్మలు కొనేసి దాన్ని సంతోషపరిచేస్తున్న అని సంబరపడిపోతున్నా. కానీ దానికి నేను ఎంత దగ్గర అవుతున్నానో దూరమవుతున్నానో తెలుసుకోలేని పరిస్థితిలో ఉన్నాను. ఇక అమ్మ విషయానికి వస్తే ఎంత దౌర్భాగ్య పరిస్థితి అంటే నేను నా బాధ్యతని విస్మరించి, నాకు సహాయపడే అమ్మకి నేను ఏదో పెద్ద సహాయం చేసేసినట్టు పని అమ్మాయిని పెట్టేసి ఎంతో గర్వపడిపోతున్నా. నేను నా లోకం అనుకుంటూ పక్కవాడి ధ్యాసే లేకుండా బ్రతికేస్తున్నా. అసలు అమ్మకి ఇక్కడ ఉండటం ఇష్టమో కాదో? తన వీలేంటో తెలుసుకోకుండా ఇలా ఇంటిని, పిల్లని అమ్మ నెత్తిన రుద్దేయటం నా స్వార్ధాన్ని సుస్పష్టంగా తెలియజేస్తున్నాయి.

అలా అని నేనిప్పుడు ఉద్యోగం మానేస్తాను అని అనటం లేదు. నిజంగా ఆనంద్ ఆ డాక్టర్ నా వైపు చూసిన చూపులో తల్లి ప్రేమని, అమ్మకి చెప్పిన జాగ్రత్త లో కూతురి బాధ్యతని తట్టి లేపింది. ఉద్యోగాన్ని ఇంటిని సమపాళ్లలో నడిపించడానికి ప్రయత్నిస్తా. ఇల్లు ఉద్యోగం రెండూ ప్రాధాన్యమే. త్రాసులో రెండు పక్కల బరువు సమానంగానే ఉండాలి. నన్ను నేను సంస్కరించుకుంటాను.

ఉన్న పలానా వెంటనే వెళ్ళిపోమనడం కూడా నాలో మార్పుకి మొదటి మెట్టు. నాకు తెలుసు అమ్మ నేను ఏదో ఆవేశంతోనో మొండితనంతోనో ఇలా చేసానని అనుకుంటుంది. నేను చెప్పినా వినిపించుకోదు. నువ్వు నా బిడ్డవే కదా. నీ బాధ్యత నాదే కదా  అనుకుంటూ మళ్ళీ తల్లిప్రేమతో నెగ్గుకొస్తుంది అందుకే నాన్నగారికి ఈ విషయం అంతా ఫోన్ చేసి చెప్పా. ఆయనే ఆవిడకి అర్ధం అయ్యేటట్టు చెప్తారు. పాపం ఆయన “నాకు నువ్వు సారీ చెప్పటం ఏంటి తల్లీ” అన్నారు. “ఇప్పటికీ నేను కళ్లు తెరిచి మీకూ అమ్మకు సారీ చెప్పలేకపోతే నేను నా బిడ్డకు చెప్పే పరిస్థితి వస్తుంది “అని అన్నాను.

రాత్రికి ఇంటికి చేరి పడుకున్నామో లేదో తెల్లారిపోయింది. లేచి లేవగానే నా కళ్ళు వొళ్ళు కూడా వంటింటికేసి చూశాయి పాపాయికి పాలు కలిపి ఇచ్చి నేను కాఫీ తాగుతున్నా. అమ్మ ఫోన్ చేసింది. “మృదు నీకెప్పుడూ నాన్నేఇష్టం కదా, నాకు తెలుసు. నేను ఎంత దగ్గర ఉన్న నీ మనసు మాత్రం నాన్నతోనే మాట్లాడుతుంది నువ్వు అంతే లే నాకు తెలుసు “అంటూ గొణుకుతోంది.

“అయ్యో అమ్మ మళ్ళీ మొదలెట్టావా ? ఇలా నీ అమాయకపు అమ్మ ప్రేమతో నన్ను కట్టేస్తావ్. అమ్మ నీకు గుర్తుందో లేదో నాకు తెలీదు. ఒకసారి నువ్వు నాకు చెప్పావ్ పక్కవాడు మన తప్పు ఎత్తి చూపే లోపు మన తప్పు మనం గ్రహిస్తే ఉన్న మర్యాద మిగులుతుంది. అందుకే ఎప్పుడూ మనలని మనం కాస్త బేరీజు వేసుకోవాలని. నేనిప్పుడు అదే చేస్తున్న ” అని అన్నా.

“సర్లే జాగ్రత్త. ఎదో వెళ్ళిపోమంటే వెళ్లిపోయాననుకోకు. నా ఇష్టమొచ్చినప్పుడు మళ్ళీ వస్తా” అని చిన్న పిల్లలా చెప్తోంది.

అంతలో చంటిది ఫోన్ లాక్కుని ” అమ్మమ్మా!  అమ్మ చాక్లెట్ పాలు ఇచ్చింది. చాలా బాగున్నాయి” అంది.

“అవును మరి నేను ఇచ్చేవి ఏమిటే భడవాకానా” అంది మళ్ళీ ఉడుక్కుంటూ. “సరే అమ్మా మళ్ళీ ఫోన్ చేస్తా” అని పెట్టేసా.

చంటిదాన్ని స్కూల్ బస్ ఎక్కించటం, మళ్ళీ ఇంటికి తీసుకురావడానికి వెళ్ళటం. అక్కడ అది దాని స్నేహితులందరిని పరిచయం చేసి మా అమ్మ వచ్చింది చూడండి అని సంబరపడిపోయింది.

ఇలా వారం రోజులు గడిచిపోయాయి.

ఇప్పుడు నేను ఆఫీస్ కి వెళ్ళాలి పొద్దున్న సంగతి సరే ఒక గంట ముందు లేస్తే అన్ని పనులు అయిపోతాయి. ఆనంద్ దాన్ని స్కూల్ బస్ ఎక్కించి ఆఫీస్ కి బయల్దేరిపోతాడు. మరి స్కూల్ నుంచి వచ్చేసరికి ఎలా అని నేను ఆనంద్ ఆలోచిస్తుంటే చంటిది మా దగ్గరకి వచ్చి. “అమ్మ నేను కూడా నా ఫ్రెండ్ ఆవనిలా ఆఫ్టర్ స్కూల్ ఆక్టివిటీ క్లబ్ లో జాయిన్ అవుతా “అంది.

ఒక్కసారి నేను ఆనంద్ ఆశ్చర్యపడ్డాం.

ఈ ఆఫ్టర్ స్కూల్ ఆక్టివిటీ అంటే స్కూల్ అయిపోయాక ఏవో క్లాస్ లు జరుపుతారు. ఇవి మా లాంటి ఉద్యోగస్తులు పిల్లల కోసమే. ఒక లాంటి డే కేర్ లాంటిది. అదే స్కూల్ లో అవటం వల్ల కొత్త వాతావరణం లాంటిది ఏమి ఉండదు. పిల్లలకి అనుకూలంగా ఉంటుంది. దాని అయిదేళ్ల వయసులో దానికి తెలిసిన చిన్న సలహాతో మా ఈ సమస్యకు పరిష్కారం చూపించింది. ఆనంద్ దాన్ని దగ్గరకు తీసుకొని ముద్దు పెట్టి ” నీకన్ని అమ్మ పొలికలే ” అని కితకితలు పెట్టేసి ఇద్దరూ నవ్వుల్లో తెలిపోయారు.

 

అన్యోన్య దాంపత్యం

రచన: నిష్కల శ్రీనాథ్

 

‘అలనాటి రామచంద్రునికి అన్నింటా సాటి ..” అంటూ టీవీలో వస్తున్న పాటకు కూనిరాగం తీస్తూ బాల్కనీలో కుండీలలో ఉన్న మొక్కలకు నీళ్లు పోస్తుంది శ్రావణి. ఆ ప్రశాంత వాతావరణానికి భంగం కలిగిస్తూ పక్కింటి నుండి పెద్దగా అరుపులు వినపడ్డాయి , రోజు అవి విని విని అలవాటు పడిన శ్రావణి మాత్రం తన పని తాను చేసుకోసాగింది.

” మొదలైయిoది మళ్ళి ” అంది పని మనిషి సత్తెమ్మ ఇల్లు తుడిచిన గుడ్డని ఆరేస్తూ , శ్రావణి అది విని మౌనంగా వంటగదిలోకి వెళ్లింది సత్తెమ్మకు టీ పెట్టడానికి.

పక్కింటి నుండి అరుపులు ఆగిపోయాయి, శ్రావణి టీవీలో ఛానల్ మార్చింది ఆధ్యాత్మిక  ప్రవచనాలు  వస్తున్నాయి. సత్తెమ్మ కూడా శ్రావణి ఇచ్చిన టీ తీసుకుని టీవీ ముందు కూర్చుంది, అన్యోన్య దాంపత్యం యొక్క గొప్పతనం గురించి చెప్తున్నారు.

“చూడండమ్మా ఆ పంతులు గారు చెప్పినట్టు ఈ రోజుల్లో మొగుడు పెళ్ళాలు ఎంతమంది ఉంటారు , పొద్దస్తమాను దెబ్బలాడుకునే వాళ్లే ఇదిగో ఆ పక్కింటివాళ్ళ లాగా . మీకు తెలుసా ఆ పిల్లకు బొంబాయి ట్రాన్స్ఫర్ అయిందoటా కావాలనే చేయించుకుందట , ఆ అబ్బాయికేమో ఇంకో ఊరు ట్రాన్స్ఫర్ అయింది అని ఇక్కడ ఉండలేక కావాలనే చేయించుకున్నాదట . ఇద్దరు కలిసి ఉంటేనే అంతంత మాత్రంగా ఉంది కాపురం , ఇక దూరంగా పోతే ఇంకేటి ఉంటాది? ” అంది బుగ్గలు నొక్కు కుంటు సత్తెమ్మ  .

“అయ్యో ” అంది శ్రావణి మనసులో బాధగానే ఉన్నా, అది సత్తెమ్మ ముందు బయటపడటం ఇష్టం లేక అంతకు మించి ఏమి అనలేక పోయింది.

“అయినా ప్రేమ పెళ్ళి లు ఇలాగే ఉంటాయి అమ్మా అందుకే పెద్దోళ్ళ మాట వీనాల , పెద్దోళ్ళు చేసిన పెళ్ళి ళ్ళే బాగా ఉంటాయి మీ మొగుడు పెళ్ళాం చూడండి సారు , మీరు గొడవ పడటం నేను పని చేస్తున్న ఈ ఆరు సంవత్సరాలలో ఒకసారి కూడా చూడలేదు ఈ రోజుల్లో పిల్లలకి ఈ యన్ని అర్థం అవుతాయా ? ఏటి? నేను వెళ్తానమ్మా” అంటూ లేచింది సత్తెమ్మ.

సత్తెమ్మ వెళ్లిపోయాక తలుపు వేసి సత్తెమ్మ అన్న మాటలు గుర్తు వచ్చి నవ్వుకుంది ‘ తమది ఆదర్శ దాంపత్యమా? అసలు కనీసం మాట్లాడుకుంటే కదా గొడవలు వచ్చేవి ‘. మొదట్లో భర్త మౌనం చిరాకు తెప్పించినా తరువాత పిల్లలు పుట్టడం వాళ్ళ పెంపకంలో అన్నీ మర్చిపోయింది శ్రావణి.  పిల్లలు పెద్దవాళ్ళు అవ్వడం ఉద్యోగరీత్యా భర్త తరచు క్యాంపులకు వెళ్ళాల్సిరావడం  ఇప్పుడు మళ్లీ ఆ నిరాశ , నిర్లిప్తత జీవితంలో చోటు చేసుకున్నాయి. అందుకే ఆ ఒంటరితనం ని దూరం చేయడానికి మొక్కలు పెంచుతూ కాలం వెళ్ళదిస్తుంది  శ్రావణి. మొక్కలు గురించి ఆలోచన రాగానే అవి ఉన్న బాల్కనీ అక్కడ నుండి వినపడే పక్కింటివాళ్ళ గొడవలు గుర్తు వచ్చాయి . ‘ చూడ చక్కని జంట ‘ అనుకుంది శ్రావణి మహిత, చరణ్ ని చూసి , పెళ్ళికి వెళ్ళినప్పుడు ఇద్దరు ఎంత చక్కగా నవ్వుతూ ఉన్నారు . వాళ్ళని అలా చూడటం అదే మొదటి సారి అదే చివరిసారి కూడా. పెళ్ళి అయిన పది రోజులకే ఆ ఇంట్లో పెళ్ళికళ పోయింది ఎప్పుడు గొడవలతో రణరంగంలా మారిపోయింది . మధ్యలో ఒక్కోసారి మహిత పలకరించడం ‘అక్కా’ అని పిలవడం ఆనందంగా అనిపించినా అంత గొడవ జరుగుతున్నా ఆ ఇంట్లో ఉన్న పెద్దవాళ్లు ఆ గొడవలని ఆపే ప్రయత్నం చేయకపోవడం శ్రావణికి ఆశ్చర్యంగా అనిపించేది . శ్రావణి ఆలోచనలకు భంగం కలిగిస్తూ ఫోన్ మోగింది.

“హలో ! శ్రావ్స్ ఎలా ఉన్నావే?” అన్న గొంతు విని ఆనందంగా గట్టిగా అరిచింది శ్రావణి ” హేయ్ జయ , రాక్షసి ఏమైపోయావు చాలా రోజులైంది నీతో మాట్లాడి” అంది ఉత్సాహంగా.

” నేను బాగున్నాను , ఇంటి హడావిడిలో ఉండి కాల్ చేయడం కుదరలేదు , అసలు విషయానికి వస్తే వచ్చే నెల మా గృహప్రవేశం నువ్వు సకుటుంబ సపరివార సమేతoగా రావాలి ”  అంది జయ .

“పిల్లలకి పరీక్షలు ఉండచ్చు ఈయనకి క్యాంపులు ఎప్పుడు పడతాయో తెలిదు ” అంది శ్రావణి ఆలోచిస్తూ.

” ఇలాంటి సాకులు నాకు చెప్పద్దు నా పెళ్ళికి , బాబు బారసాలకి అలాగే సాకులు చెప్పావు ఈసారి మాత్రం నేను ఊరుకోను ” అంది జయ కొంచెం కఠినంగా

” అబ్బా చెప్పేది పూర్తిగా విను పిల్లలను చూసుకోడానికి అమ్మ,నాన్నని రమ్మని చెప్తాను లే , ఇంక మా వారి సంగతి తెలిదు వస్తారని కచ్చితంగా చెప్పలేను . నేను మాత్రం తప్పకుండా వస్తాను ,సరే నా ” అంది శ్రావణి.

జయ నవ్వుతూ సరే అంది మరో అరగంట ఇద్దరు పిచ్చా పాటి మాట్లాడుకున్నాక ఫోన్ పెట్టేసి రిజర్వేషన్ చేసే పనిలో పడింది శ్రావణి.

*****************

వేద మంత్రోచ్చారణతో , గృహప్రవేశానికి వచ్చిన బంధువులతో ఇల్లు కళకళ లాడుతుంది . సత్యనారాయణ వ్రతం చేస్తున్న జయ దంపతులను చూస్తున్న శ్రావణి ‘ అన్యోన్య దంపతులు అంటే వీళ్ళే నేమో జయ మాటకారితనం , కలుపుగోలుతనం ఆమె భర్త మెతకతనం , మంచితనం కలిసి ఆదర్శంగా కనిపిస్తున్నారు . ఇద్దరి భాషలు వేరు వేరు అయినా ప్రేమ ఉంటే చాలు ఆ బంధం నిలబడటానికి అని నిరూపిస్తున్నారు  ‘ అనుకుంది. రెండు రోజుల నుండి గమనిస్తున్న వాళ్ళ ఇంటి వాతావరణం శ్రావణికి అలా అనిపించేలా చేసింది. జయది ప్రేమ పెళ్ళి భాష ప్రేమకు అడ్డంకి కాదు అని పెద్దవాళ్ళని ఒప్పించారు . పెళ్ళి అయ్యాక  చెన్నై మకాం మార్చారు. జయ కూడా తన భర్త తరపువారితో  బాగా కలిసిపోయింది. ఈ వాతావరణం చూసిన శ్రావణికి సత్తెమ్మ ప్రేమ పెళ్ళి గురించి అన్న మాటలు గుర్తు వచ్చాయి అయితే భార్య, భర్త మధ్య అవగాహన ఉండాలే గానీ ప్రేమ పెళ్ళి అయినా , పెద్దలు కుదిర్చిoది అయినా ఒకటే అని అర్ధం అయింది శ్రావణికి.

గృహప్రవేశం అయిపోగానే జయ తరపు బందువులు బయలుదేరారు , భర్త తరపు వాళ్లు అందరిది అదే ఊరు కావడంతో సాయంత్రమే ఇల్లు ఖాళి అయిపోయింది. శ్రావణి కూడా తరువాతి రోజు ప్రయాణానికి సిద్దమవుతుంటే జయ ఒప్పుకోక ఆ మరుసటి రోజుకి టికెట్ బుక్ చేయించింది.

మరుసటి రోజు జయ, శ్రావణి కలిసి బీచ్ కి వెళ్లారు . చాలా కాలం తరువాత కలుసుకోవడం వల్ల గృహప్రవేశం హడావిడి వల్ల ముందు రోజు మాట్లాడుకోక పోవడం వెరసి ప్రపంచాన్నే మర్చిపోయి మాట్లాడుకున్నారు చాలా సేపు .

శ్రావణి ఫోన్ లో టైం చూసేవరకు తెలీలేదు ఇద్దరికీ ” జయ ఇంక వెళ్దామా చాలా సేపు అయింది వచ్చి ” అంది శ్రావణి. “చాలా ఆకలిగా ఉంది అదిగో ఐస్ క్రీమ్ ఉంది తినేసి వెళ్దాం ” అంది జయ శ్రావణి చేయి పట్టుకుని.

ఇద్దరు ఐస్ క్రీమ్ పార్లర్ కి వెళ్లారు , జయ ఐస్ క్రీమ్ తీసుకురావడానికి కౌంటర్ దగ్గరికి వెళ్లింది. శ్రావణి చుట్టూ చూస్తుంటే వాళ్ళ వెనక టేబుల్ దగ్గర ఉన్న వాళ్లు మాట్లాడుకుంటున్నారు. శ్రావణి కి అది తెలిసిన గొంతులా అనిపించి వెనక్కి చూసింది.

శ్రావణి నొసలు చిట్లించి ఆశ్చర్యంగా చూసింది అక్కడ దృశ్యం చూసి ఒక జంట ప్రేమగా ఐస్ క్రీమ్ తినిపించుకుంటున్నారు అయితే అక్కడ ఉన్న జంట మరెవరో కాదు మహిత , చరణ్ .

ముంబైలో ఉండాల్సిన మహిత, నోయిడాలో ఉండాల్సిన చరణ్ ఇక్కడ ఉన్నారేoటి ? అని ఆశ్చర్యంగా చూస్తున్న శ్రావణి వైపు చూసిన మహిత ” హాయ్ ! అక్కా” అంటూ పలకరించింది.

ఇద్దరు శ్రావణి టేబుల్ దగ్గరికి వచ్చి కూర్చున్నారు తనకు వచ్చిన సందేహం గురించి అడిగింది శ్రావణి ” మా ఫ్రెండ్ పెళ్ళికి వచ్చాము ఎలాగూ లాంగ్ వీకెండ్  ఇంకో రెండు రోజులు ఉండి తరువాత తనూ నోయిడా ,నేను ముంబై ” అంటూ తేలిగ్గా చెప్తున్న మహిత వైపు ఆశ్చర్యంగా చూసింది శ్రావణి .

” అయితే మీ ఇద్దరి మధ్య గొడవలు సద్దు మణిగి మళ్లీ ఒక్కటి అయ్యారన్న మాట ,చాలా సంతోషంగా ఉంది ” అంది శ్రావణి.

మహిత, చరణ్ ఒకరి వైపు ఒకరు చూసుకొని నవ్వుకున్నారు, ఎందుకు నవ్వుతున్నారో తెలియక తికమక పడింది శ్రావణి. వాళ్లు ఇద్దరు నవ్వడం ఆపి శ్రావణి వైపు చూసారు ” అక్కా ! అసలు మా ఇద్దరి మధ్య గొడవలు ఉంటేగా మళ్ళి కలవడానికి ” అంది మహిత .

” అదేంటి అంతగా గొడవ పడేవారు కదా మీరు ” అంది శ్రావణి ప్రశ్నార్థకంగా .

“అది అంతా నాటకం అక్కా. అసలు జరిగింది ఏంటి అంటే, నేను,చరణ్ అయిదు ఏళ్లుగా ప్రేమించుకుంటు న్నాము . చరణ్ వాళ్ళ ఇంట్లో కట్నం ఎక్కువ ఆశించారు ఎందుకంటే చరణ్ కి కట్నం తీసుకుని వాళ్ళ స్టేటస్ పెంచుకుని వాళ్ళ చెల్లికి డబ్బున్న సంబంధం చేయాలనీ వాళ్ళ అమ్మగారి ఆశ . మా ఇంట్లో మగ పిల్లలు లేరు కాబట్టి అల్లుళ్ళను గ్రిప్ లో పెట్టుకుంటే ఆడపిల్లల పెళ్ళిళ్ళు అయినా  వాళ్ళ మాటే నెగ్గుతుంది అని మా వాళ్ళ ఆలోచన . అందుకే ఒకరి కుటుంబం మీద మరొకరి కుటుంబానికి మంచి అభిప్రాయం కలగలేదు ఫలితంగా పెళ్ళి అయిష్టంగా జరిగింది . పెళ్ళి అయిన మూడో రోజు నుండే చరణ్ వాళ్ళ అమ్మ గారు ఎదో ఒక విధంగా మా మధ్య మాటలు పెరిగేలా ప్రవర్తించేవారు. మొదట్లో చరణ్ కి అర్ధం అయ్యేది కాదు తరువాత అర్ధం అయింది . అప్పుడు ఒకటి నిర్ణయించుకున్నాము మూడో వ్యక్తి వచ్చి గొడవ పెట్టే కన్నా మేమే గొడవ పడితే మా మీద ఆసక్తి తగ్గుతుంది కదా అని. అందుకే అదే చేసేవాళ్ళం కావాలనే గొడవ పడటం, సాయంత్రం 7 కే ఆఫీస్ అయిపోతే రాత్రి తొమ్మిది వరకు ఇద్దరం అలా తిరుగుకుంటు రావడం ఇంట్లో మాత్రం ఏమి తెలియనట్టు గొడవ పడుతున్నట్టు నటించడం. మా వాళ్లు కూడా అదే నమ్మి నన్ను ఓదార్చడానికి ప్రయత్నిస్తూ వేరు కాపురం గురించి సలహాలు ఇస్తున్నారు ” అంటూ వివరం గా చెప్పింది మహిత

శ్రావణి , మాటల మధ్య ఐస్ క్రీమ్ తీసుకువచ్చిన జయ ఇద్దరు ముఖాలు చూసుకున్నారు. అంతకు ముందే వాళ్ళ విషయం శ్రావణి చెప్పడంతో వాళ్ళని వేరేగా పరిచయం చేసుకోవలసిన అవసరం లేకపోయింది జయకు.

“మరి అలాంటప్పుడు ఇద్దరు వేరు వేరు ఊర్లకు ట్రాన్స్ఫర్ చేసుకోవడం ఎందుకు ” అంది శ్రావణి

“ఎంతకాలం నాటకం ఆడగలం, ఎప్పటికైనా తెలిసి పోతుంది. పోనీ ఇద్దరం ఒకే ఊరికి వెళ్దాం అంటే అక్కడికి కూడా వచ్చి ఎదో ఒకటి చేయాలనీ ప్రయత్నిస్తారు . అందుకే వేరువేరుగా ఉంటున్నాం అన్నట్టు వాళ్లకి అనిపించేలా ఇలా చేసాము ” అన్నాడు చరణ్.

“అయితే మరి దూరంగా ఎంత కాలం ఉంటారు ? ” అని అడిగింది జయ.

“ఇంకో ఆరేడు నెలల్లో చరణ్ ముంబై వస్తాడు , మాకు పిల్లలు పుట్టేవరకు అక్కడ ఉంటాం. ఈలోగా చరణ్ వాళ్ళ చెల్లి చదువు అయిపోతుంది తనకి పెళ్ళి చేయడం చరణ్ బాధ్యత కాబట్టి అప్పుడు వస్తాం . పిల్లలు ఉంటే ఇంక ఇద్దరినీ దూరం చేయాలనే ఆలోచన పెద్ద వాళ్లకి ఇంక ఉండదు అనుకుంటున్నాం ” అంటున్న మహిత ఆలోచనా శైలి ని అభినందించ లేకుండా ఉండలేక పోయారు శ్రావణి,జయ .

ఇన్ని ఉదాహరణలు చూసిన శ్రావణి కూడా తన దాంపత్య బంధాన్ని పటిష్ట పరిచే మార్గాలు గురించి ఆలోచిస్తూ ఇంటికి వెళ్లిన వెంటనే అవి అమలుపరచాలని నిర్ణయించుకుంది.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

ఆడాళ్లూ…. మీకు జోహార్లూ

రచన: పద్మజ యలమంచిలి

 

50వ దశకంలో..ఆధునికత అప్పుడప్పుడే వంటబట్టించుకున్న  కుటుంబాల్లో ఆడపిల్లలు చదువుకుని వారికి కావాల్సిన జీవితాన్ని బాగానే ఎంచుకుని జీవించగలిగినా..పల్లెటూరి పోకడలు, అజ్ఞానంతో కొట్టు మిట్టాడే కుటుంబాల్లోని ఆడపిల్లలు మాత్రం ఎంత ధనికులైనా తల్లి తండ్రులు చెప్పినట్టు బుద్దిగా పెళ్ళిచేసుకుని పిల్లలు ,సంసారం ఇదే ప్రపంచంగా బ్రతికేసే వారు..

అదిగో అలాంటి కుటుంబం నుంచి వచ్చిందే …మా ఇంటి పక్కన వుండే నా ఈడు ఈ సీతమ్మ తల్లి కూడానూ.. భర్తలేని పల్లెటూరి స్త్రీ ఎన్ని అవమానాలు ఎదుర్కొంటుందో..దగ్గరుండి గమనించినదాన్నినేను!
బాల్యం అంతా గారంగానే గడిచినా..నలుగురు ఆడపిల్లలు త్వరగా పెళ్ళిచేసేయ్యాలనే బంధువర్గం వత్తిడితో పెద్దదైన సీతమ్మ పెళ్ళి మరో పల్లెటూరి కుటుంబం రామయ్యతో జరిగిపోయింది.  20 సంవత్సరాల లోపే ముగ్గురి బిడ్డలకు తల్లై 25 ఏళ్లకు భర్తను పోగొట్టుకొన్న సీతమ్మను చూస్తే కుటుంబంలోని ఎవరికీ జాలి కాదు కదా కనీసం సానుభూతి కూడా లేదు. పైగా నష్టజాతకురాలని,ఎదురు పడకూడదని తోటికోడళ్ళ సాధింపులు..
దానికితోడు అవకాశం కోసం ఎదురుచూసే చుట్టుపక్కల మృగాళ్ళు సరేసరి.. ముగ్గురుబిడ్దలనూ గౌరవంగా పెంచుకోవాలంటే ..స్వార్ధపరుడైన  తండ్రి చెంత చేరక తప్పింది కాదు..భర్త ఆస్తిని అనుభవిస్తూనే తనకు ఆంక్షలు విధిస్తున్న తండ్రిని బిడ్డలకోసం మౌనంగానే భరించింది..
ఒకానొక శుభసమయంలో అమ్మా.. తాత మనల్ని ఇలా మోసం చేస్తున్నాడు అంటూ కొడుకు చెప్పగానే.. హమ్మయ్య ఎదిగొచ్చిన కొడుకు ఇంక ఆసరా అవుతాడని పొంగిపోయి ఆస్తి కొడుకు చేతిలో పెట్టి తండ్రి చెర నుండి బయటపడింది..
పాపం పిచ్చితల్లి అంతకంటే ఎక్కువ హింసను ఎదుర్కోవాల్సి వస్తుందని కలలో కూడా ఉహించలేదు..
పెత్తనం చేతికి రాగానే మొదలైంది కొడుకు  విశ్వరూపసందర్శన యోగం..
డబ్బుగలవాడవటం చేత, చుట్టాలు, చుట్టుపక్కలవాళ్ళు వాడిని హీరోని చేసి..చిన్నప్పుడే భాద్యతలను భుజానకెత్తు కున్నాడని చుట్టూచేరి భజనలు బాగానే చేసేవారు!

********

చాలా రోజులైంది.. ఈ మధ్య పల్లెటూరికి రాక..ఓసారి సీతను పలకరిద్దామని  వెళ్ళాను…

సీత పెద్ద కూతురు ఎదురొచ్చింది సంతోషంగా..

ఆమాటా,ఈ మాటా అయ్యాకా అన్న గురించి చెపుతూ.. వాడంటే చిరాకు! అంది.

అదేంటి…..వాడేమైనా పరాయివాడా?? నీకన్నా రెండేళ్ళు ముందు పుట్టిన తోబుట్టువు. మీ ఆలనా, పాలనా చూసుకుంటున్నాడు. ఎంతగా ప్రేమించాలి అన్నా..

మీకు తెలియదు ఆంటీ..వాడి సంగతి ఎవ్వరికీ చెప్పుకోలేక మాలో మేమే ఎంత క్షోభ అనుభవిస్తున్నామో అంటూ..

చిన్నప్పుడు అన్నీ ముద్దుముద్దుగానే అనిపించేవి ఏమీ తెలిసేది కాదు.. మనస్తత్వాలను అధ్యయనం చేసేంత పెద్ద వయస్సు కాదు.. 8.వ తరగతి వచ్చిన దగ్గర నుండి చూస్తున్నాను..వాడు  నా స్నేహితులను తేరిపార చూసేవాడు.. మొదట్లో ఏమీ అనిపించేది కాదు.. ఒక స్నేహితురాలు ఆబ్బ మీ అన్నయ్య ఉంటాడు చదువు కోడానికి  నీ దగ్గరికి రాను..నువ్వే మా ఇంటికి రా అంది..
అదేంటి మా అన్నయ్య నిన్నేం చేస్తాడు..అంటే చూపులతోనే వళ్ళంతా తడిమేస్తాడే  బాబూ..అంటూ చిరాగ్గా చూసింది..
అదిగో అప్పటినుండి మొదలైంది వాడిని గమనించడం!
ఎవరైనా మగపిల్లలతో మాట్లాడితే చాలు చెల్లెళ్లను అనుమానంగా చూడటం..ఆంక్షలు పెట్టడం..వాడి బుద్దే అందరికీ ఉంటుందనే ఆలోచన కావొచ్చు..చాలా దురుసుగా ప్రవర్తించేవాడు! మాకు భరించడం అలవాటైన కొద్దీ వాడి శాడిజం కూడా పెరిగిపోతూనే ఉంది..అమ్మను కూడా వదలడు..నీచాతి నీచమైన మాటలతో హింసిస్తూ ఉంటాడు..ఈ బాధలు ఎవరికీ చెప్పుకోలేక అమ్మ లోలోనే కుమిలిపోతోంది ఆంటీ..అంటూ. కాస్తో కూస్తో ఎదురించి చదువుకున్న పిల్ల బోరుమంది నన్ను పట్టుకుని..
మిషన్ నేర్చుకుని ఏదో కాలక్షేపం చేసే చిన్నదానికి ఇవేమీ తెలియదు..వాడూ దాని జోలికి అట్టే పోయేవాడు కాదు..గృహహింస..ఈ చట్టాలు ఉన్నా పరువుకోసం ప్రాకులాడే కుటుంబాలు వాటి జోలికి పోయి రోడ్డెక్కరు..
ఎన్ని కష్టాలైనా అలా దిగమింగుకుని కడతేరి పోతారు..

ఆఖరుకు కొడుకుతో కూడా సుఖం లేదు సీతకు అనుకోగానే మనసంతా మెలిపెట్టినట్టయ్యి భారంగా వెనక్కు వచ్చేశాను..

ఈ మధ్యనే తెలిసింది..ఇద్దరు ఆడపిల్లలకు గంతకు తగ్గ బొంతలను చూసి పెళ్ళి చేసిందని..వాళ్ళ బ్రతుకులూ అంతంత మాత్రంగానే తగలడ్డాయని..
కాలం ఎప్పుడూ ఒకేలా ఉండదు..90 దశకంలో ఆడాళ్ళు చాలా తెలివిమీరిపోయారు!
డబ్బును చూసి పెళ్ళిచేసుకున్న కోడలు చాలా తెలివైనది.. ఆస్తి మొత్తం తన ఆధీనంలోకి తీసుకుని అత్తను బయటకు వెళ్ళగొట్టి మొగుడిని ఒక ఆట ఆడిస్తుంది..వాడు  తాగుడుకు బానిసై కోట్ల ఆస్తి ఉన్నా.. చెల్లెళ్ళని డబ్బులడుక్కునే పరిస్థితి తీసుకొచ్చింది..
ఒక రకంగా కోడలు తెలివి  సీతమ్మకు మేలే చేసింది.. ఆ ఇంటినుండి స్వేచ్ఛ లభించింది!   తన కోసం తను బ్రతకడం అలవాటు చేసుకుంది…చిన్నప్పుడు నేర్చుకున్న సంగీతానికి పదునుబెట్టి తనకు ఇష్టమైనభక్తి కార్యక్రమాలలో తన్మయత్వంతో  పాడుతూ సంతోషంగా బ్రతుకుతుంది!
*************