బాల్యం… ఓ అద్భుతలోకం, ఓ సుందర స్వప్నం

రచన: శ్రీధర్ చౌడారపు

 

ఆ కళ్ళు నిష్కల్మషాలు

ఆ పెదాలపై అనుక్షణం

నవ్వు తాండవిస్తూంటుంది

అది బోసినవ్వో? భళ్ళుమన్న నవ్వో

అక్కడ సిగ్గు

బుగ్గల్లో ఎరుపుతో తలదాచుకుంటూంది

అక్కడ ఉక్రోషం

కాళ్ళను నేలకు బలంగా తాటిస్తుంటూంది

అక్కడ కోపం

“గీ”మంటూ “గయ్యి”మంటూ అరుస్తూంటుంది

అక్కడ ఆశ

కళ్ళను పెద్దవి చేసుకుని

పెదాలు తడుపుకుంటూంటుంది

అక్కడ నిరాశ

సర్వం కోల్పోయి దిగాలుగా కూర్చుంటుంది

అక్కడ గెలుపు

దిగంతాలకెగురుతుంటుంది

అక్కడ ఓటమి

భోరుమని ఏడుస్తూంటుంది

అక్కడ ఆనందం

అంతులేని సంతోషంతో అరుస్తూంటుంది

అక్కడ దుఃఖం

కళ్ళమ్మట కన్నీరై బుగ్గల్ని తడిపేస్తుంటుంది

అక్కడ ధైర్యం

అయినవాళ్ళు చెంతనుంటే బోరవిరుచుకుంటుంది

అక్కడ భయం

అమ్మ ఒళ్ళోకి దూకేయిస్తుంటుంది

ఆ వేషాలన్నీ తాత్కాలికాలే

ఆ ఆవేశాలన్నీ క్షణికాలే

ఆడిపాడి అలసి సొలసిన శరీరం

అమ్మఒడిచేరి నిద్దురపోతే

అన్నీ చేరిపోయేది మరుపు మజిలీకే

మెలుకువస్తే మరోకొత్తలోకం కళ్ళముందే

అదే అదే బాల్యం….

మనందరం దాటివచ్చిన అద్భుతలోకం

కని మరిచేసిన సుందరస్వప్నం
 

 

 

జీవితపుటంచులు

 

రచన: మూల వీరేశ్వరరావు

 

 

అంచుల దాక

వచ్చాక

అంచనాలు ఎందుకు ?

అంచుల దగ్గర

అర్దాల వెతుకు లాట

అర్ధ రహితం !

గతం జైలులో

జ్జాపకాల సంకెళ్ళేసుకున్న

మనో విహంగానికి

రెక్కలు ఏవి ?

మతంతో

మతి తప్పిన మర్కటాలకు

జీవిత మార్మికత ఏలా

తెలుస్తుంది ?

కొలతలతో

వెతలు చెందే వాడికి

జీవితం ఉత్సవ మని ఎప్పుడు

అవగతమవుతుంది ?

,

మిత్రమా

రా

కాంతి రహదారిపై

ముద్రలు లేని మతితో

వేల్పులు లేని హ్రుదితో

అన్వేషణా ఆత్మతో

జీవితమప్పుడు

జ్ఞాన సౌందర్యమవుతుంది !

 

తన్మయి

రచన: శారద యామిని

తటాలున పెదవిని ముద్దాడిన వానచినుకు..
ముందునాడే సమర్పించుకున్న మైమరపు..
తలపుల కొలిమిలో రాజుకున్న తపనలు..
దృష్టికి రాకనే మానిపోయినవేవో గాయపు గుర్తులు..
ఆత్మనెపుడో నింపుకున్న ఆలింగనపు తమకాలు..

ప్రేమ అకారణమయినపుడు,
మధువులూరు పెదవంచున ముదమయూఖమై ఫలియించినపుడు..
పడమటి సంధ్య కాంతులన్నీ అరచేత గోరింట పూయించుకున్నపుడు..
మరులుగొలిపే నీ అడుగుల మల్లెల బారున నా ఆలోచనల మరువాలల్లుకున్నపుడు..
నీ ఊసుల హరివిల్లుకు నా ఊపిరి రంగును పులుముకున్నపుడు..
ఆరుబయట మందారాన్నై పూచి.. నీ రాకకై వేచినపుడు..
ఆకలినీ మరిపించుకున్న ఆనంద తన్మయినైనపుడు..

తుమ్మెదయి వాలు తక్షణం..!
వాడనీయక ఏ క్షణ కుసుమం !!

ఆనందం..

రచన: బి.రాజ్యలక్ష్మి

 

ప్రతి మనిషి లో  మరో వ్యక్తిత్వం తప్పనిసరి !అంతర్లీన  ఆలోచనలు  భావాలూ  మెరుగుపడిన  స్మృతులు  అసలుమనిషి జాడలు  మనకు తెలియకుండానే  తెలుపుతాం! ఒకరోజు  ఆలా  కళ్ళుమూసుకుని  ఆలోచనలలోనికి  నన్ను  నేను  తొంగి  చూసుకున్నాను !కలం  నన్ను  పలుకరించింది ! గళం  పలుకమన్నది !కానీ  మనసుమాత్రం  మరోలోకం లో

మధుర మురళిని  ముద్దాడింది !నల్లనయ్య  మోహన  వంశి   అలలతేరుపై నాముందు  వాలింది ! నిజం !సాగరతీరం ,

సంధ్యాసమయం  పున్నమి రేయి  జాలువారే  వెన్నెల  జలతరింగుణుల మధుర  డోలికలు !

ప్రకృతిని  మించిన  సౌందర్యమున్నదా ?

పట్టణజీవితాలలో  మనం  సున్నితత్వాన్ని  పోగొట్టుకుంటున్నామేమో  కదా !

వానతుంపర్లలో  లేలేత  గడ్డిపరకల తళతళలాడే  నీటిబిందువుల  మధ్యలో  చిన్ని  చిన్ని  పక్షుల  వయ్యారాలు  !

విరుల వనిలో గులాబీరెక్కలపై  మంచుబిందువులు  మల్లెల   మందస్మిత  దరహాసాలు  బాలభానుని  బంగారు  కిరణాలు!

ఇంతకన్నా జీవితానికి  ఇంకేం  కావాలి !తెలియని భావావేశం  కనుల  కొలనులో  చుక్కై  పెదాలను తడిమింది !

                                         అందెల రవళుల పదమంజీరములు

                                        సరిగమల  సవ్వడి  సొగసుల  తెలుప

                                         కలువ కనుల  కాటుకరేకలు కరగని

                                         కమనీయ  కలలను కన్నుల  తెలుప

                                          చిలిపినవ్వుల  చిన్నారిపెదవులు

                                          సిరిమల్లెల సొగసులు  విరబూయ

                                          పయనమాయె  నా మానస  మయూరి

                                         పురివిప్పిన  శిఖిపింఛ  మౌళికై మిత్రమా !

🌷 *మొగ్గలు*🌷

రచన:- డాక్టర్ భీంపల్లి శ్రీకాంత్
ఆలోచనలకు భావాలతో అంకురార్పణ చేస్తేనే కానీ
అక్షరాలు రసగంగకవితాప్రవాహాలై పరుగెడుతాయి
ఆలోచనలు మేధస్సుకు పూచిన పువ్వులు
ఉదయాలు సుప్రభాతగానాలను వినిపిస్తేనే కానీ
మట్టిమనుషులు వేకువను ముద్దాడే వెలుగవుతారు
ఉదయాలు కోడికూతల రాగాలకు ప్రతీకలు
కెరటాలు అలజడులతో పోరుసల్పితేనే కానీ
సాగరం గంభీరమైన తన అస్తిత్వాన్ని చాటుకోదు
కెరటాలు ఆటుపోట్లను భరించే నిర్ణిద్రగానాలు
కిరణాలు వెలుగుబాణాలను సంధింపజేస్తేనే కానీ
తిమిరం ఎప్పటికైనా ఓటమి అంచున నిలబడాల్సిందే
కిరణాలు అజ్ఞానాంధకారాన్ని తొలగించే దివిటీలు
మనిషి చీకటి బాధలను అనుభవిస్తేనే కానీ
వెలుగుతీపి రుచులను సదా ఆస్వాదించలేడు
జీవితమంటే చీకటివెలుగుల సంగమక్షేత్రం

ఇకనైనా మేల్కో

రచన: శ్రీనివాస్ సూఫీ

 
మెదడు పొట్లం విప్పి
నాలుగు పదాలు వాక్యాలకోసం
అకస్మాత్తుగా వెతుక్కుంటే అలానే ఉంటుంది…

స్పష్టత కరవైతే అంతే…
గోదారిలో మునిగి
కావేరిలో తేలి యమున గట్టుకు కొట్టుకు పోవటం…..

అవగాహన గాలమో, వలో లేకపోతే
ఎవరికైనా మాటలు, భావాల వేట ఎలా సాగుతుంది..
జాలరి ఒంటరిచేతులు విసిరినంత మాత్రాన చేపలు చిక్కటం చూశావా…

నీ ఇంటి ముందో వెనుకో.. ఒకడు
ఆఖరి యాత్రకు ఒట్టికాళ్ళతోనే నడిచాడని తెలిసినపుడు..
అతన్ని సమీక్షించేందుకు నీ దగ్గర అవగాహనేం మిగిలిందని…

రెటీనాపై గతం తెర
హఠాత్తుగా వేళాడ దీసినంత మాత్రాన
తనకు చెందిన ఏ సినిమా ఆడదు..ఏ సన్నివేశమూ కదలదు…

ఇకనైనా మేల్కో
మనిషీ…ఎన్నేళ్ళు నిద్ర పోతావ్..
సామాజిక స్పృహ అంటే…వ్యక్తులు పరిసరాలు స్థల కాలాది వివేచన.

వేపచెట్టు

రచన:  పవన్ కుమార్ కోడం
వసంతకాలపు చిగుళ్లతో
చిరుగాలి పూయిస్తూ
ఉక్కపోతలో ఉపశమన్నాన్ని అందిస్తుంది
లేలేత ఆకులు
నోటిలో నూరి
చేదు కాస్త తియ్యదనంగా మారింది
విచ్చుకున్న వేప పూత
పచ్చడిలో పరిమళించి
ఊగాదికి ఊపిరి పోసింది
విసిరి విసిరి కొడుతున్న ఎండను
కొమ్మల  ఆకుల చేతులు అడ్డుపెట్టి
నీడను పరిచి
నిప్పులకుంపటికి ఆహుతవుతుంది
దుఃఖాన్ని దిగమింగుకుని
దారిద్య్రాన్ని దాచుకుని
దోపిడీకి తావులేకుండా
ఆకురాలు కాలాన్ని అధిగమించి
పేటెంట్ హక్కుతో విదేశాలకు పయనించి
శ్రమనంతా  ఔషదాల తయారీకి ధారపోస్తూ
ప్రాణవాయువు అందించే దాతగా
పదికాలాలపాటు నిలిచి వెలుగుతూనే ఉంటుంది

మనం ఇలా ఉంటామెందుకు?

రచన: వసంతకుమారి
పొద్దున్న లేస్తూనే దేముణ్ణి పూజిస్తాం-ఇంట్లో ఇల్లాలిపై మాత్రం కసుర్లు.
శివుడు తనలో అర్ధ భాగమిచ్చాడని తలుస్తూ- నీకేమీ తెలీదని భార్యని దెప్పి పొడుస్తూ.
పుస్తకాన్ని సరస్వతీ అని నమస్కరిస్తుంటాం- ప్రతీదానికీ పేపర్ చెత్త కోసం వాడతాం.
అగరబత్తి డబ్బా పైన ఉండే దేముని బొమ్మనీ దాస్తాం-ప్రతీ అబద్దానికీ దేముడిపై ఒట్టేస్తూ.
లక్ష్మీ దేవిని పూజిస్తూ-లక్ష్మీ బాంబుని పెల్చేస్తూ దీపావళి.
ప్రతీ రోజూ గుడి కెళ్లాలని ప్రయత్నిస్తాం-వెళ్ళినా వరసలోనిలబడకుండా ముందుకు తోసుకెళ్ళిపోతూ.
ప్రసాదం కళ్ళకద్దుకుని తింటాం-చేతిని గుడి గోడలకి రాసేస్తూ…(మనం శుభ్రంగా ఉండాలి కదా!!)
అందర్లో దేముణ్ణి చూడమన్నాడని తెలుసు-కానీ మన స్వార్ధం మాత్రం మనదే!!
మన సుఖం,మన సంతోషం మన భావోద్వేగాలూ మనకి ముఖ్యం.
మన ఈర్ష్యా అసూయాలని సరి అయినవే అని చూపడానికి -మనం ఎంతైనా వాదిస్తాం.
చేసింది ఎంత తప్పైనా సమర్ధించుకోడానికీ మన తెలివితేటల్ని వాడతాం.
కానీ మనకి తెలిసిన జ్ఞానాన్ని మన అభ్యున్నతికి వాడే అవకాశం తీసుకోము.
ఉన్న ఒక్క జన్మని పరోపకారానికీ వాడి,సక్రమంగా ఉపయోగించడానికే 84కోట్ల జీవరాశులలో ఉత్కృష్టమైన ఈ జన్మని వృధా చేసుకోవద్దు.

*మొగ్గలు*

 

రచన:   – డాక్టర్ భీంపల్లి శ్రీకాంత్

 

చీకటిలోకి ప్రయాణం చేస్తూనే ఉంటాను

వెలుగుచుక్కలను వెతికివెతికి ముద్దాడాలని

కిరణాలు వెలుతురు చినుకులు

 

దుఃఖాలను దిగమింగుతూనే బతుకుతుంటాను

జీవనసమరంలో ఆటుపోట్లు సహజాతిసహజమని

సుఖదుఃఖాలు జీవితంలో ఆలుమొగులు

 

కష్టాలతోనే జీవననౌకను నడుపుతుంటాను

ఆనందాల తీరాన్ని సునాయాసంగా చేరాలని

ఆనందాలు కౌగిట్లో వాలే పక్షులు

 

పూలను చూసి గర్వంగా మురిసిపోతుంటాను

స్వేచ్ఛగా నవ్వుతూ పరిమళాన్ని పంచుతాయని

పూలు మనసుకు హాయినిచ్చే మలయమారుతాలు

 

తొలకరి చినుకులకు జోలె పడుతుంటాను

పంటలన్నీ పసిడిరాశులుగా పండిపోవాలని

అన్నదాతకపుడే ఆనందాల హరివిల్లు

 

 

 

 

 

*అమ్మేస్తావా అమ్మా*

 

రచన: అభిరామ్

 

 

అయ్య పనికెళ్ళగానే

నీవు కూలికి కదలగానే

ఇంట్లో ఉన్న అంట్లు తోమి

ఊరి చివర నుంచి కట్లు మోసి

మైళ్ళదూరం నడిచి నీళ్ళు తేచ్చిన నేను

నీకు బరువయ్యానా అమ్మ

అయ్యచేసిన అరువుకు నన్ను అమ్మేస్తావా అమ్మా

 

చదువుల పలక పట్టకుండా

చేలోని సెలికపట్టి

అయ్య వెంట తిరుగుతూ

సాళ్ళు నీళ్ళతో తడిపి

నేను కూడ తడిచిపోయి

పగి‌లిన ప్రత్తిలా నవ్విన నేను

నీకు బరువయ్యానా అమ్మ

అయ్యచేసిన అరువుకు నన్ను అమ్మేస్తావా అమ్మా

 

బువ్వ తినేటి గట్టుపై

పెరుగన్నపు ముద్దలాంటి నా పిల్లకు

పదేళ్లు నిండలేదంటూ

అందరికి చెప్పింది నువ్వే కదమ్మా

పదేళ్ళైన నిండని నన్ను

తాగి తాగి ప్రక్కూరి అక్కను

చంపేసిన సుబ్బయ్యకు

ఇచ్చేటంత భారమైయ్యానా నేను

నీకు బరువైయ్యానా అమ్మ

అయ్యచేసిన అరువుకు నన్ను అమ్మేస్తావా అమ్మా

 

ప్రక్కింటి అక్కలాగా

ఎదిరింటి అన్నకు

పేపరు నేనివ్వలేదు కదమ్మా

ఆ వీధి సుబ్బిలా మన వీధి రంగడితో

రాత్రిళ్ళు తిరగలేదు కదమ్మా

పెళ్ళయ్యాకా ఎట్టుండాలో తెలియని నేను

నీకు బరువైయ్యానా అమ్మ

అయ్యచేసిన అరువుకు నన్ను అమ్మేస్తావా అమ్మా