రంగుల ‘భ్రమ’రం..

రచన, చిత్రం, కవితాగానం : కృష్ణఅశోక్

ఈ మైక్ మీద క్లిక్ చేసి  కవితను వింటూ చదువుకోండి.

అప్పుడప్పుడు…
ఆకాశంలో ఉల్కలు రాలిపడినప్పుడో, భూమ్మీద సునామీలు చెలరేగినప్పుడో, నాలోకి నేను ప్రయాణం చేస్తుంటాను… కారణం లేకుండానే!
జ్ఞాపకాలు హృదిలో కదలాడే వేళ మొదట కనిపించేది నీవే…
నగ్నంగా… అవును! నగ్నంగానే…
నిన్ను మొదటిసారి నగ్నంగా చూసినప్పుడు “నా న్యూడ్ పెయింటింగ్ వేస్తావా!?” అని ఆకాశంలో ఏదో వెదుకుతున్నట్టు చూస్తూ అడిగావ్… గుర్తుందా!…” భౌతికంగా కాకుండా, మనో నగ్నత్వం తో చూస్తేనే నిన్ను నగ్నంగా చిత్రించగలను” అని చెప్పాను…
నీకు గుర్తుండదు…
హు!.. అర్ధం కూడా అయి ఉండదు.
*** *** ***
ఆ రోజు మనిద్దరం మధువు తాగి, తనువుల తకధిమి ఆడుకున్నాము. పరవశాన తేలిపోతున్న తరుణంలో.. నా గుండె మీద తల వాల్చి, ఒక భక్తుడు భగవంతుడిని చూస్తున్నట్లు కళ్ళు పైకెత్తి, ఆనందం అతిశయించి మత్తెక్కిన చూపులతో నా కళ్ళల్లోకి చూస్తూ అన్నావు. “యు ఆర్ గుడ్ ఎట్ లవ్ మేకింగ్” అని… అస్పష్టంగా అన్నావు, కానీ.. అది నాకు చాలా స్పష్టంగా వినిపించింది.
అది నా మది చెవికి చేరింది. నాలో ఓ సంఘర్షణాత్మక పరిశీలన మొదలైంది…
మనసుల కలయికని love (ప్రేమ) అంటారని తెలుసు, కానీ తనువుల కలయికని ‘లవ్’ అంటారని అప్పటివరకూ నాకు తెలీదు…
మనసులోని భావాలు, అనుభూతులు ఒకటొకటీ పంచుకున్నాక, ఒక పరిమళ కుసుమం వికసిస్తుంది,
దాన్నే ప్రేమ అంటారు అనే పాత కాలపు ఆలోచనలు తప్ప, ‘లవ్ మేకింగ్’ అనే మాటకు అర్ధం తెలియని, అవసరం కూడా లేని సంగతి అది ఆనాటికి…!
ఒకరి పట్ల ఒకరికి అమితమైన ప్రేమతో ఆత్మల ఆలింగనంతో పాటుగా ఒకరిలో ఒకరు ఒదిగిపోవడం, ఆత్మీయానుబంధ అనురాగంతో ఎగసిన ప్రేమోద్వేగాలను ఒకరినొకరు చల్లార్చుకోవడం, కాంక్షల కెరటాలను తనువుల పరిష్వంగాలతో ఓదార్చుకోవడం… ఇది… నాకు తెలిసిన ప్రేమైక శృంగారం…

*** *** ***

ఆ రోజు… సిటీలోని ప్రముఖ ఆర్ట్ గ్యాలరీలో నా చిత్ర ప్రదర్శన ఇనాగ్రేషన్. ఓ ఆర్ట్ హిస్టారియన్ చీఫ్ గెస్ట్, దీపం వెలిగించి షో ని ప్రారంభించారు. విజిటర్స్ పెయింటింగ్స్ ని చూస్తూ ఉన్నారు.
గ్యాలరీలో ఒక మూల రెడ్ కలర్ బ్యాక్ గ్రౌండ్ తో వేసిన పెయింటింగ్ దగ్గర కొందరు తదేకంగా గమనిస్తూ ఉన్నారు. విజిటర్స్ కి ఆ పెయింటింగ్ థీమ్ వివరిస్తున్నాను. అంతలో ఒక మీడియా రిపోర్టర్ చేతికి మైక్ ఇచ్చి, “ప్లీజ్ ఎక్స్ప్లెయిన్ అబౌట్ దిస్ పెయింటింగ్” అన్నాడు… వివరిస్తున్నాను…ఖచ్చితంగా కెమరామెన్ వెనక రెండు ‘కలువ కళ్ళు’ అందంగా నవ్వాయి. చిలిపితనం, చెలిమితనం, ప్రేమ తత్వం అన్ని భావాలు ఒక్కసారిగా కురిపిస్తున్నట్లు ఆ నీ చూపులు!
మనసు తడబడటం అంటే అదే…నా ఈ నలభయ్యేళ్ళ జీవితంలో మొదటిసారి!
ఆ కలువ కాంతి చూపులు నన్ను తాకగానే మనోగమనం ఒక్కసారి ఆగింది…
తరచూ టి.వి.లో కనిపించే నాకిష్టమైన ఓ సెలెబ్రెటీ నర్తకి నా ఆర్ట్ షోలో కనిపించడం ఆనందంతో కూడిన ఆశ్చర్యం…
అక్కడ మొదలైన మన పరిచయంతో ప్రేమ ప్రయాణం…
ఎన్నో అరుణోదయ కాంతుల్లో మధురోహల పంపకాలు…
ఏటి గట్లు, సెలయేర్లు…
పచ్చిక బయళ్ళ సాక్షిగా ఊసులాటలు…
అందమైన స్టార్ హోటల్ డిన్నర్లు…
చిలిపితనపు లాంగ్ డ్రైవ్లు…
ప్రేమ విహంగాలమంటూ విమానపు ప్రయాణాలు…
సముద్రాలు దాటుకుంటూ విదేశీ యానాలు…
ఇద్దరి మధ్య పాటల కచేరీలు, ఆధ్యాత్మిక చింతనలు, కళల పైన చర్చలు ఒక్కటేమిటి ఎన్నో…
ఒక యోగిలా నిశ్శబ్దంగా కుంచె చేతబట్టి తెల్లని కాన్వాస్ ల పైన ఏకాగ్రతగా చిత్రాలకు రంగులద్దుకొనే నన్ను చిత్రంగా మార్చావు, ఎమార్చావు… మాటల గారడీలు చేసావో, మత్తు మందులే చల్లావో..
నిరంతర నీ ఆరాధకుడిగా మలచావు… నా చిత్రాల్లో నాయకిగా వెలిసావు..!!
నీ ప్రేమ మత్తు పొగమంచులా నా చుట్టూ వ్యాపించింది. కనులకు వేరేది కానరాని గమ్మత్తైన స్థితి…
నా మనో పరిభ్రమణానికి నీవే కేంద్ర బిందువయ్యావు.
ధర్మార్థ కామ మోక్షాలకు అతీతమైన ఆత్మానంద అనుభూతి.
కాలంతో పాటు, మధురమైన రాత్రుళ్ళు, పగళ్ళు…
రసాస్వాదనల ఇంద్ర ధనుస్సులు, సరాగాల ప్రయాణం…
ఏ రాక్షస చక్షువుల వీక్షణాలు నను వరించాయో, పదిలంగా అల్లుకున్న ప్రేమ అల్లిక దారాలు, దారాలుగా విడిపోయి తెగిపోవడం మొదలయింది…
కారణం తెలియని… ఓ కారణం!
మన ఇద్దరి మధ్య దూరం!!
రోజులో ప్రతీ నిముషం ఒకరికొకరం పంచుకునే కమ్యునికేషన్ పలచబడటం మొదలైంది…
సాయంత్రాలు మనం కలుసుకునే చోటు నన్ను వొంటరిగా చూసి వెక్కిరించడం మొదలెట్టాయి…
వెన్నెల చందమామ ఎన్నోసార్లు ప్రశ్నించేది, ‘ఏది నీ కలువ భామ’ అంటూ…
కారులో పక్క సీటు దేవురిస్తున్నట్టు నా వంక చూసేది. నీవు లేవే అని!!
మనసు మౌనమయింది…
మూగగా రోదించింది…
వేగంగా ప్రయాణిస్తున్న రైలుకి సడన్ బ్రేక్ వేసి ఎవరో ఆపే ప్రయత్నం చేస్తున్నట్లు ఒక్కసారిగా నా గమనంలో అల్లకల్లోలం…
అందమైన కాన్వాస్ చిత్రం పై ఎవరో కన్ను కుట్టి, నల్ల రంగు పోసినట్టు నా జీవన చిత్రం వివర్ణమైంది. మ్లానమై మసిబారిపోయింది. స్టాండ్ లోని కుంచెలన్నీ నా వంక జాలిగా చూస్తున్నాయి.

*** *** ***

బాగా గుర్తుంది… అది మార్చ్ 12, 2013,
నీ ఆలోచనలతోనే నెమ్మదిగా కార్ డ్రైవ్ చేస్తూ వెళుతున్న నాకు… నమ్మలేని ఒక చేదు దృశ్యం నా కళ్ళ ముందు…
ఎదురుగా వెళుతున్న కార్ లో నీవు వేరొక వ్యక్తి తో కేరింతలు, కవ్వింతలు, ముద్దులు, కౌగిలింతలు… అన్నీ కార్ లోనే…
నా కళ్ళను నమ్మలేకపోయాను… నువ్వు వెళుతున్న ఆ కార్ ని దాటుకుని వేగంగా వెళ్లి గమనించాను…
అవును… నువ్వే… అది నువ్వే…కానీ, నీతో వేరెవరో…
అబ్బా… ఒక్కసారిగా మనస్సు ‘ఓ….’ అని పెద్దగా అరుపు. ఆగని రోదన.
గుండెని ఒక ఇనుప గుండుతో బాదినట్లు… భరించలేని వ్యథ… కన్నీటి ప్రవాహం…
ట్రాఫిక్ ని దాటుకుంటూ కారు ఓ పక్కన ఆగింది నాకు తెలీకుండానే.

*** *** ***

అది పౌర్ణమి…
నిస్తేజంగా చందమామనే చూస్తున్నాను,
చీకటి మనసున వెలుగు కోసం ఎదురు చూస్తూ…
నీవన్న మాట గుర్తొచింది “యు ఆర్ గుడ్ ఎట్ లవ్ మేకింగ్”… మళ్ళీ మళ్ళీ ఆ మాటే చెవిలో వినిపిస్తోంది. నెమ్మదిగా దానర్ధం స్పురించడం మొదలయింది.
తనువుల కలయికే నీ దృష్టిలో ప్రేమ అని, మేట్ చేసిన ప్రతి వ్యక్తినీ సోల్ మేట్ అంటావనీ…
నీ ఈ తత్వానికి నీవు పెట్టుకున్న పేరు ‘ప్రేమ’ ఏమో కానీ నాకది పచ్చి వ్యామోహం అనిపిస్తుంది…
ఏది ఏమైనా ఇటీస్ ఎన్ ఎపిసోడ్… ముగిసిన ఒక అందమైన అంకం… ఛీ… అందమైన అని అనలేని ఒక అంకం…ముగిసింది.

*** *** ***

కాలం ప్రవహిస్తూనే ఉంది. నీ జ్ఞాపకాల ప్రవాహపు జోరు తగ్గడం మొదలైంది. నాలో ప్రేమ పట్ల పరమార్థం మారిపోయింది…
కాన్వాస్ పై రంగుల ప్రయాణం సాగుతూనే ఉంది, జీవన సత్యం రంగుల రూపంలో..
తెల్లని కాన్వాస్ ఫై ఏ రంగు కాంతి పరావర్తనం చెంది మన కాంతిని చేరుతుందో, ఆ వర్ణంలో మనకు ఆ చిత్రం కనిపిస్తుంది.
ఎంత చిత్రమో….!!
మనసు నిశ్శబ్ద గమనం చేస్తూనే ఉంది… ప్రేమ అనే ఓ రంగుల ‘భ్రమ’ చెదిరిపోయింది.

*** *** ***

అది మే 18, 2015
మళ్ళీ… అవును మళ్ళీ…
భాషా, భావం తెలియని ఓ భావన చిగురించింది. ఓ అందమైన అమ్మాయి పరిచయంతో ఓ రంగుల భ్రమరం నాలో ప్రవేశించింది.
కాలం నాకు మరో కొత్త రంగుల భ్రమ ని అల్లుతోంది…
‘భ్రమ’ ఆనందంగానే ఉంటుంది…!!

దుఃఖ విముక్తి

రచన:- రామా చంద్రమౌళి

అతనికి చాలా దుఃఖంగా ఉంది
పంచుకోడానికి ఎవరూ లేరు.. చుట్టూ వెదికాడు
అంతా అరణ్యం
నాభిలోనుండి తన్నుకొస్తున్న ఆక్రోశంతో ఆకాశం దద్ధరిల్లేలా అరిచాడు
సకల దిశలూ ప్రతిధ్వనించాయి
కాని దుఃఖం తగ్గలేదు
పరుగెత్తి పరుగెత్తి.. ఒక మనిషిని చేరాడు
మధ్య మద్యం సీసాను తెరిచి పెట్టుకుని
దుఃఖ గాథ నంతా వర్షించాడు.. దుఃఖం రెట్టింపయింది
శరీరమంతా కరిగి కరిగి.. అంతా కన్నీరే
వెళ్ళి ‘ యూ ట్యూబ్ ‘ లో
కళ్ళు మూసుకుని విషాదగీతాలనూ, కృతులనూ విన్నాడు
లావా కరుగుతూ నరాల్లో ప్రవహిస్తున్న అనుభూతి
శరీరం అంతర్ధానమౌతున్నట్టు తప్తత
కాని .. అశ్రు అవశేషాలేవో ఇంకా మిగిలే ఉన్నాయి
సంగీతం విన్నాడు .. సంభాషణలు విన్నాడు
ఉద్యమ గీతాలనూ, విషాదానంద బ్రహ్మ ప్రవచనాలనూ విన్నాడు
కాని లోపలి నిప్పు ఆరడంలేదు
లేచి .. ఒంటరిగా.. ఏకాంతంగా.. ఆఖరి మెట్టుపై కూర్చుని
కళ్ళు మూసుకుని లోపలి ప్రపంచంలోకి ప్రవేశించాడు
అంతా నిశ్శబ్దం .. నిరంతరమైన శుద్ధనిశ్శబ్దం
నిశ్శబ్దంలో లీనమౌతున్నకొద్దీ
దుఃఖం మెల్లగా తెల్లని పావురమై.. ఎగిరిపోతూ.. అదిగో
విముక్తత –
*

దీపం

రచన: కృష్ణ మణి

నింగిలోంచి
భూమికి దగ్గరగా వచ్చినప్పుడు తెలిసింది
ఎంత అందంగా ఉందోనని !
అన్ని గ్రహాలు ఉన్నట్లు గుండ్రంగా ఉన్నా
ఆ అందాల ప్రక్రుతి హొయలు
మనసుని కట్టిపడేసింది

తెల్లని మబ్బుల ఊయలలు
డోలాయమానం అంటే ఏంటో రుచి చూపించాయి
అ నీలి సంద్రం మధ్యలో పచ్చటి మైదానపు ప్రదేశాలు
అక్కడక్కడ గోదుమరంగు ఇసుక ప్రాంతాలు
కన్నుల పండుగనే చెప్పాలి

మబ్బుల్ని దాటి భూమిపైకి వస్తుంటే
ఏవో రేకుడబ్బాలు చువ్వలు దాడి చేసాయి
భూమికి రక్షణగా
ఎదో శక్తి ఇలా చేస్తుందని అనుకున్నాను

మొత్తానికి వాటినుండి తప్పించుకొని
ఒక చక్కని పచ్చని ప్రాంతంలో దిగి
అక్కడి ప్రాణుల్ని గమనించాను
ఒక ప్రాణిపై మరో ప్రాణి ఆధారపడి బతుకుతున్నాయని
బతకడానికి ఎదుటి ప్రాణిని చంపుకు తింటున్నాయని
ఆకును పండును కాయను తినే సాత్విక జీవులు కొన్నైతే
రక్తమాంసాలకై కోరలు, గోర్లతో క్రూరంగా ఉన్నా జీవులు

బయటికి కనిపించే రంగురంగుల పక్షులకు
ఎగిరిగంతులేసే అమాయక జంతువులకు
కిచ్ కిచ్మనే చిట్టిపొట్టి పురుగులకు
జీవన్మరణ పోరాటమే నిత్యం
ఆధిపత్య క్రూరత్వం వల్ల
ఆధిపత్యమంటే ఎవరిదని చూస్తే తెలిసింది
మనిషనే ప్రమాదకర విష జంతువుదని

తెలివి పెంచుకొని అడవిని అలికి
అందమైన కోటలను
పేక మేడలను కట్టి
ఆకాశానికి విషపుగోట్టాన్ని తగిలించి
తానూ చెడింది కాక
లోకాన్ని చెరుస్తున్నాడీ మూర్ఖుడు

వాడికి వాడే పోటి పడి
భూమికి గీతాలు గీసి
పంచుకొని యుద్ధాలు చేస్తున్నాడు
ప్రకృతిని చిదిమి దీపం పెట్టుకుంటున్నాడు
సకల జీవాలకూ పెడుతున్నాడు

కోపం తట్టుకోలేక శపించాను
ఒక్క క్షణంలో ఈ మనిషి వెయ్యి ముక్కలవ్వుగాక అని
వెంటనే పెద్ద శబ్దంతో ఒక విస్పోఠనం
ఉలిక్కిపడి లేచాను నిద్రలోంచి
నాపై నేనే సిగ్గుపడుతూ

చిటికెన వ్రేలు

రచన: రామా చంద్రమౌళి

వాడు బుడిబుడి అడుగులతో పరుగెత్తుకొచ్చి
‘అమ్మా’ మోకాళ్లను చుట్టుకుపోతాడు. పైగా నవ్వు ముఖం నిండా
‘అమ్మ నాదీ’ అన్న వ్యక్తీకరణ
ఈ చంద్రుడు నాది.. ఈ ఆకాశం నాది.. ఈ సమస్తమూ నాదే.. వలె…

ఔను మనిషి తనను తాను స్పష్టంగానే చెప్పుకోవాలి
‘నేను దు:ఖిస్తున్నాను. నేను సంతోషంతో పొంగిపోతున్నాను.
నేను నీకోసం పరితపిస్తున్నాను. నిన్ను ప్రేమిస్తున్నాను.
నువ్వు నాకు కావాలి
నీ కోసం యుగయుగాలుగా ఇక్కడ
ఇదిగో ఈ తీరంపై నేను నిరీక్షిస్తున్నాను
యిక్కడ నేనొక ఒంటరి తెగిన గాలిపటాన్ని
యిక్కడ నేనొక పూచిన చోటనే రాలిన పువ్వునూ.. వలె

వద్దు.. లోలోపల ఏదీ దాచుకోవద్దు
మనిషి పొంగి పొర్లాలి బైటకు పోటెత్తిన కెరటమై
Express like an ocean
రాత్రుళ్ళు పడకపై దొర్లుతున్నప్పుడు
నువ్వు అద్దంపై రాలి జారుగున్న హిమబిందువువు,
అలా వరండాలో నిలబడి కళ్లనిండా శూన్యంతో దిగంతాల్లోకి చూస్తున్నపుడు
నువ్వు నీటి అడుగున ఒక బొక్కెనవు
నిన్ను నువ్వు చేదుకుని చేదుకుని
నిన్ను నువ్వే చెప్పుకో .. విప్పుకో.. ప్రకటించుకో.. వ్యక్తీకరించుకో
కం.. రా.. వచ్చెయ్
ఎప్పుడో.. ఎవరో ఒకరు.. నిన్ను అర్ధం చేసుకుని.. కళ్లనిండా ప్రేమతో
ఒక చిటికెన వ్రేలు నందిస్తారు… ఊం…

మీమాంస ..

రచన: శ్రీకాంత గుమ్ములూరి

మస్తిష్కానికి మనసుకు మీమాంస !!

మస్తిష్కపు మట్టిలో
చిన్న విత్తనం …
నాటిన వాని ఊహకే
అనూహ్యం !
గోరంతలు కొండంతలు చేసిన
నైజం..
మానసిక సంతులాన్ని
తిరగదోసిన వైనం ..
మానవ నైజపు వాసనలు చేసిన
అంకురార్పణం ..
అంకురించిన
అనుమానపు బీజం ..
వేరు తన్నిన వెర్రి ఊహల
విజృంభణం ..
సాదృశమైన దౌర్భాగ్యపు
కలుపు మొక్కల భాషాజాలం ..
విస్తరించిన చీడ
కొమ్మలనలముకొన్న విషం ..
కొత్త ఆశల ఆకులు
మరి చిగురించవు నిజం ..
ప్రాప్తి లేదు
మనో పుష్ప వికాసం ..
భావ పర్యవసానాలు చేస్తాయి
భాగ్య వృక్షాన్ని అంతం !!

నీ భాగ్యాన్ని మలచుకోగలగడం
నీకే సాధ్యం..
స్వయం కృషి చెయ్యగలదు
అసాధ్యాన్ని సాధ్యం ..
జీవన పునరుద్ధరణకై మార్చు
నీ ఆలోచనా విధానం ..
మనః పూర్వకంగా సమ్మతించు
పరులకుపకారం ..
నిశ్చయమైన వైఖరి ప్రదర్శించు
ప్రతి క్షణం ..
పెరికి వెయ్యి అనుమానపు
కలుపు మొక్కలు మొత్తం..
పెరగనియ్యకు
అరిషడ్వర్గాల అరణ్యం ..
తీర్చిదిద్దు
చెలిమి ఉద్యానవనం ..
విస్తరించు కొమ్మలతో
పంచు మంచితనం ..
ప్రతి హృదయం
పరిమళాలు పంచి పెట్టు చంపక పుష్పం !!!

*********************

జీవిత పరమార్థం

రచన: నాగులవంచ వసంతరావు

అనంత కాలచక్రంలో
జీవితకాలం అల్పమే ఐనా
శతకోటి సుగంధాల
పరిమళ మాల జీవితం

ఉత్సాహంగా పనిచేస్తూ
ఆనందంగా జీవిస్తూ
సాటివారికి సాయం చేయడమే
సరియైన జీవితం

సద్భావనలు పెంచుకొని
సన్మార్గాన పయనిస్తూ
సమత, మమత, మానవతలు
పరిఢవిల్లేదే జీవితం

ఆదర్శాలను ఆచరణలో
ప్రతిపనిలో ప్రతిబింబిస్తూ
తెరచిన పుస్తకంలా ఉండేదే
అసలైన జీవితం

దురలవాట్లతో దిగజార్చుకుంటే
దు:ఖ సాగరమౌతుంది
మలచుకోగల నేర్పు ఉంటే
మహోన్నత శిఖరమౌతుంది

సంసార సాగరంలో
సమస్యల తిమింగలాలు
అలజడులు రేపినా
అల్లకల్లోలాలు సృష్ఠించినా
సుడిగుండాలుగా మారి
సునామీలా విరుచుకుపడినా
మొక్కవోని ఆత్మవిస్వాసంతో
మనగలిగేదే జీవితం

ఆదర్శాలను ఆచరణలో
అమలు జరుపబోతే
సహించలేని సభ్యసమాజం
తూలనాడినా అభాంఢాలు వేసి
అభాసుపాలు చేసినా
గుండె నిబ్బరంతో
ముందుకు సాగేదే జీవితం

నీవు నమ్మిన సిద్దాంతాలతో
ఎవరూ ఏకీభవించకున్నా
అంతరాత్మ ప్రభోదానికి
అనుగుణంగా ఉన్నప్పుడు

ప్రపంచమంతా ఏకమై ఎదిరించినా
నిందించి నీరుగార్చినా
అహర్నిశలు ఆత్మోన్నతికి
శ్రమించడమే అసలైన జీవితం

మనసును నిగ్రహించి
అరిషడ్వర్గాలను జయించి
అనునిత్యం ఆత్మానందంలో
మునగడమే దివ్యజీవనం

“బలమే జీవితం –
బలహీనతయే మరణం”
అనిచాటిన స్వామి వివేకానంద
సింహగర్జనకు స్పందించి
పరిపూర్ణమైన ఆరోగ్యంతో
మానసిక వికాసంతో
విశాల హృదయంతో
వర్తించగలిగినదే విలువైన జీవితం

బహుజన్మల పుణ్యపాకవశాన
భగవంతుడిచ్చిన వరం
84 లక్షల జీవరాసులలో
ఉత్కృష్ఠమైనది మానవజన్మ
విషయ వాసనలను విసర్జించి
స్థితప్రజ్ఞతను సాధించి
ఆత్మజ్ఞానాన్ని సంపాదించినదే
పరిపూర్ణ జీవితం

***

గమ్యం

రచన: మహేశ్ కుమార్ విశ్వనాధ

ఏ మార్గం
నా ప్రతి రక్తనాళంలో
దేశభక్తిని నింపుకుని
యుద్ధంలో గెలుస్తుందో
అదే నా గమ్యం

ఏ మార్గం
శాస్త్రాన్ని జ్ఞాన ఆయుధంగాజేసి
అవైదికాన్ని ధర్మకురుక్షేత్రంలో
ప్రతిఘటిస్తుందో
అదే నా గమ్యం

ఏ మార్గం
మనోమయ విద్యను
విశ్వజగతిలో జీవకాంతులతో
నింపుతుందో
అదే నా గమ్యం

ఏ మార్గం
విశ్వప్రజాలోచనజేసి
స్వరాజ్యపు జనావాహినిలో
సంచరించే నా సోదరిని రక్షిస్తుందో
అదే నా గమ్యం

ఏ మార్గం
కాలకంఠుని కాళరాత్రి కార్చిచ్చుకు
బెదరక జనవాహినిలో
అన్యాయాన్ని ఎదిరిస్తుందో
అదే నా గమ్యం

వనితా ఎన్నాళ్లీ వ్యధ?

రచన: భమిడిపాటి స్వరాజ్య నాగరాజారావు.

బాల్యంలో పొందాల్సిన లాల్యంలో
అనూహ్యంగా మగపిల్లాడికంటే తక్కువే,
చెందాల్సిన హక్కుల విషయంలో
అత్యంత అసహజంగా ఆమె లోకువే.
యవ్వనంలో నాన్న వెనకేసుకొచ్చినా
అణకువ, అణిగిఉండటం తనకు మాత్రమే
సంబంధించినవి అన్నట్లున్న బోధలు,
తను మాత్రమే అనుసరించి తీరాలనే నిబంధనలు.
తప్పుచేయకున్నా తప్పనిసరి బాధలు,
నియమాల గట్టు దాటకున్నావదలని వ్యధలు.
అడుగడుగునా ఆమెకు షాకులు,
వీధిలోకెళ్తే వెధవల వెర్రిచూపుల బాకులు,
వికారం కలిగించే చిత్తకార్తి కుక్కల చొంగ కార్పులు.
కళాశాలకెళ్తే కాటేయటానికి సిద్ధంగా ఉండే విషనాగులు,
క్యాబెక్కుతే కబళించటానికి కాచుకు కూర్చున్న కామపిశాచులు.
కట్నం తేలేదని కాల్చివేతలు,

వివిధ దశల్లో వనిత

రచన: భమిడిపాటి స్వరాజ్య నాగరాజారావు.

బాల్యంలో పొందాల్సిన లాల్యంలో
అనూహ్యంగా మగపిల్లాడికంటే తక్కువే,
చెందాల్సిన హక్కుల విషయంలో
అత్యంత అసహజంగా ఆమె లోకువే.
యవ్వనంలో నాన్న వెనకేసుకొచ్చినా
అణకువ, అణిగిఉండటం తనకు మాత్రమే
సంబంధించినవి అన్నట్లున్న బోధలు,
తను మాత్రమే అనుసరించి తీరాలనే నిబంధనలు.
తప్పుచేయకున్నా తప్పనిసరి బాధలు,
నియమాల గట్టు దాటకున్నావదలని వ్యధలు.
అడుగడుగునా ఆమెకు షాకులు,
వీధిలోకెళ్తే వెధవల వెర్రిచూపుల బాకులు,
వికారం కలిగించే చిత్తకార్తి కుక్కల చొంగ కార్పులు.
కళాశాలకెళ్తే కాటేయటానికి సిద్ధంగా ఉండే విషనాగులు,
క్యాబెక్కుతే కబళించటానికి కాచుకు కూర్చున్న కామపిశాచులు.
కట్నం తేలేదని కాల్చివేతలు,