ఉష …..

రచన:  జి. శ్రీకాంత

 

సూర్యోదయ పూర్వార్ధ సమయం …..

ఉష తొంగి చూసింది…

ప్రియాగమనార్థియై ముంగిట నిలిచింది

తూరుపు దిక్కున నింగిలో ఆమె చీర  కొంగు

నీలాకాశమై  విస్తరించుకుంది

దీర్ఘమైన కురులు దట్టమైన పొగమంచులా పారాయి

ఆమె ధరించిన నగలు నభంలో

నక్షత్రాలై  మిలమిలలాడాయి

సన్నని వెలుగులు చిప్పిల్లగానే

నగల తళుకులు  వెలవెల పోయాయి

చిరు వెలుగులలో చీర కుచ్చిళ్ళు

జేగురు రంగు వెలువరించాయి

అధిగమిస్తున్న సూర్య కాంతులు చొచ్చుకు రాగా

నారంగి, పసుపు, బంగారు వర్ణాలు

చెదరిన మేఘ సముదాయంలా విచ్చుకున్నాయి

అద్దంలో ఆమె సౌందర్యం సముద్ర  తుల్యమైంది

చీర అందాలు అలల వలయాల వలె ప్రస్ఫుటించాయి

మేఘ వర్ణాలు  సాగరంలో ప్రతిబింబమై  మెరిసాయి

రజత కాంతుల అంచులు కెరటాల నురుగునే మరిపించాయి

అరుణోదయ కాంతులు నలువైపులా సంతరించుకున్నాయి

భానుని భవ్య బింబం ప్రియుని వదనమై  ప్రజ్వరిల్లింది

మనోజ్ఞ దృశ్య కావ్యమై హృదయాన నిలిచింది

రాగరంజిత, సిగ్గరి ఉష మటుమాయమైంది !!!

పునర్జన్మ

రచన: ఉమ జి

 

అనుదినమూ ఏవో చిన్న గొడవలతో

జీవనఝరిలో నిస్తేజంగా, స్తబ్దంగా

మిగిలిన నేను, తిరిగి నాలోనే

చైతన్యాన్ని చిలికిస్తాను, మనసున

అమృత మథనం సాగిస్తాను

 

ఏమీ తోచని జడత్వాన్ని పారదోలి

జీవం నింపే ఊహల సాక్షాత్కరించే

మనసు పొరలు మాటునున్న ఊటకు

ఊపిరి పోసి ప్రాణం నింపుతాను

సజీవంగా సాక్షాత్కారం చేస్తాను

 

నిష్కర్షగా మాట్లాడే మనుషులు

చెప్పే నిజాన్ని గ్రహించి, జాజి మల్లెల

పరిమళాలు మనసుకు అందేలా

వారి మంచితనాన్ని గ్రహించే

ప్రయత్నం చేస్తాను, సేతువు నందిస్తాను

 

చీకటిలో చిరుదివ్వె వలే

నీ తరగని స్నేహం, స్ఫూర్తి నిచ్చి

బాట చూపుతూ తిరిగి

తీరాలను చేరుస్తుంది, అడ్డొచ్చే

ప్రాకారాలను పారదోలుతుంది!

 

ఊహా సుందరి!

రచన: నాగులవంచ వసంత రావు

 

సృష్టికర్త ప్రతిభకు ప్రత్యక్ష రూపానివో

అమర శిల్పి జక్కన చెక్కిన శిల్పానివో

 

అవనిలోని అందమంత అమరిన జవరాలివో

రసికుల హృదయాల దోయు కొంటె నెరజాణవో

 

ఉషోదయపు మంచు తెరలు కడిగిన ముత్యానివో

శ్రీగంధపు పరిమళాల మన్మధ బాణానివో

 

ఒంపు సొంపు లొలకబోయు బాపు గీసిన బొమ్మవో

చూపరు నలరింపజేయు అచ్చ తెలుగు రెమ్మవో

 

ప్రేమ మధువు జాలువారు అమృత భాండానివో

ప్రేమాభిషేక చిరుజల్లుల అమర పాలవెల్లివో

 

రసికత రగిలింపజేయు రాకాసి పిల్లవో

కామిక హృదయాల గీయు చిలిపి అగ్గి పుల్లవో

 

ఓర చూపు వలవేసి నిండు మనసు దోచేసి

కంటి చూపుతోనే నను కర కర నమిలేస్తవో

 

సుతిమెత్తని నీ స్పర్శకు ఒళ్ళు పులకరిస్తుంది

వింత వింత లోకాలకు మనసు పరుగు తీస్తుంది

 

నడుమెంతో బంగారం నడకెంతో వయ్యారం

అలరించిన సింగారం అందానికే మణిహారం

 

చిరునవ్వుల దరహాసం మన్మధునికి పరిహాసం

ఆనందపు తీరాలకు ఆహ్వానపు సందేశం!

 

చిరు చిరు మొగ్గల

రచన: రావూరు సత్యనారాయణ

రాధ:
చిరుచిరు మొగ్గల చిలిపి తెరలలో
చిటికెలు వేయుచు, చిలిపిగ నవ్వుచు
వడివడిగ వచ్చెను వసంతరాగం
ఎవరికోసమో సుమభోగం!

కృష్ణ:
పిలపిలగాలులు పుప్పొడి దూగ
ఈలలు వేయుచు ఎదలను దూయుచు
ఆమని రాత్రుల యామిని రాగా
ఎవరికోసమీ అనురాగం!

రాధ:
ఎవరికోసమీ సుమభోగం!

కృష్ణ:
ఈ అనురాగం – ఈ సుమభోగం!

రాధ:
పూలతోటలో – కాలిబాటలో
మురిపించెడి నీ మురళి పాటలో
తూగిన నా యెద – ఊయలలూగగ
ఎన్నినాళ్లనీ సహయోగం

కృష్ణ:
ఎవరికోసమీ సుమభోగం
యమునా తీరమున మురళీగానమున
కనులార మూయుచు, కలువలు దూయుచు
మయూరివలె నీ వయారి నాట్యం
ఎవరికోసమాహ్వానం.

రాధ:
ఎన్నినాళ్ళదీ సహయోగం!
మరచిన తలపులు పరుగిడి రాగా
విరిసిన వలపులు పరువము దోగ
మధురభావనలు మనసున మూగ
ఎవరికోసమీ మధుమాసం

కృష్ణ;
అంతులేని సహవాసం
రాధ:
ఆరిపోని చిరుహాసం

అతను-ఇతను

రచన: భమిడిపాటి స్వరాజ్య నాగరాజారావు.

అతను తనకు పెళ్లి అయినాసరే,
అమ్మకొంగును వదలలేని బిడ్డ.
ఇతను తనబిడ్డల పెళ్ళిళ్ళు అయినా సరే
భార్యపొందును వదలలేని భర్త.
ఆబిడ్డకు అమ్మే దైవం,ఆమె మాటే వేదం,
అతని దృష్టిలో భార్యంటే మనిషే కాదు.
ఈభర్తకు భార్యే లోకం,ఆమె చెంతే స్వర్గం,
ఇతని దృష్టిలో అమ్మంటే మనిషే కాదు.
అతనికి భార్యంటే అలక్ష్యం,ఇతనికి అమ్మంటే నిర్లక్ష్యం.
అతనికి అమ్మంటే అన్నపూర్ణాదేవి,ఇతనికి భార్యంటే రతీదేవి.
అతనికి అమ్మచేతిలో తన సంపాదన పెట్టటం,
ఆమె మోములోకనిపించే ఆనందఛాయలను తిలకించి,
పదేపదే వాటిని తలుచుకొని పులకించిపోవటం ఇష్టం.
ఇతనికి భార్యకు ఆమె కోరిన ప్రతికోరిక తీర్చటం,
ఆ సంతోషంలో ఆమె వగలుపోతుంటే ఆ సొగసు చూసి,
పగలూరేయీ ఆమె తలంపులో మునిగిపోవటం ఇష్టం.
అతను అమ్మ ప్రభావంవల్ల అలాఅయ్యాడు,
ఇతను ఆలి ప్రయోగం వల్ల ఇలామారాడు.
అతనికి అమ్మంటే ఎక్కువే,ఇతనికి భార్యంటే మక్కువే,
కానీ,ఇద్దరికీ తమపిల్లలంటే మాత్రం ప్రేమ తక్కువే,
ఇద్దరిదీ ఒకలాంటి తెలివి తక్కువే.
ఇద్దరి బుద్ధులకూ శుద్ధిలేదు,వారి ఆలోచనాతీరులలో వృద్ధిలేదు.
అతనిది తల్లిపై అర్ధంలేని భక్తి,ఇతనిది భార్యపై అర్ధంకాని రక్తి.
తల్లి బుద్ధిచెప్పక అతను అలాఅయ్యాడు,
భార్య గడ్డిపెట్టక ఇతను ఇలాఅయ్యాడు.
కన్నవారిని,కట్టుకున్నవారిని అభిమానంతో
సమానంగా చూడటమే సంస్కారమని,
అదే జీవితానికి పెద్ద పురస్కారమని,
తెలుసుకోలేకే అతను,ఇతను దారి తప్పారు,
వారి జీవితాలతో మనకో గుణపాఠం చెప్పారు.

భాషను ప్రేమించరా!

రచన: నాగులవంచ వసంతరావు

భాషను ప్రేమించరా బతుకును పండించరా
బాష నేర్చుకుంటే నీ బతుకే బంగారురా!

భాషే మన మెతుకురా భాషే మన బతుకురా
భాష రాకపోతే మన బతుకే ఆగమ్మురా

మాతృభాష మాధుర్యం మదినిండా నింపరా
హృదిలోని భావాలను అలవోకగ తెలుపరా

వృత్తియందు మెప్పు పొంద భాష కీలకమ్మురా
భాషతోటి ‘బాసు’ మనసు బాగ దోయవచ్చురా!

ఉద్యోగం వ్యాపారం వృత్తి ఏదైనగాని
భాషయందు ప్రావీణ్యత బాగ ఉపకరించురా

మదిలోని భావనలు మనసునిండ ముసురుతుంటె
బహిర్గత పరచుటకు భాష సాధనమ్మురా

మనసులోని భావనలు మాటలుగా పూయించి
భగవంతుని పాదాలకు భాషలోన సమర్పించి

శ్లోకాల రూపంలో స్తోత్రాలుగ కీర్తించి
సృష్టికర్త కృపనుబొంద భాష కీలకమ్మురా

భాష ఏదైనగాని భావమొక్కటేనురా
భాష విలువ లెక్కించ ఎవరితరము గాదురా

భాషలోని పరిమళాలు బాగ చిలుకరించరా
భాషామతల్లి సిగలోన బాగ గుభాళించరా

భాషలోని లాలిత్యం యతిప్రాసలోని ఔచిత్యం
పదములలో పొందుపరచి పాఠకులకు పంచరా

ఆస్థాన కవులు అవధానులు ఆలపించిన భాషరా
మేధో సంపత్తినంత వెలికితీసిన ఖ్యాతిరా

అచ్చతెలుగు నుడికారం భాషమీది మమకారం
కవిగాయక పాండిత్యం కవితలలో చూపరా

రకరకాల అక్షరాలు పదములలో ఏర్చికూర్చి
భాషలోని సౌందర్యం బహుచక్కగ తెలుపరా

భాషలు బహువిధములుండ భావమొక్కటేనురా
భావజాల ప్రకటనకు భాషే తొలిమెట్టురా

రాయలు మెచ్చిన భాష రమ్యమైన యతిప్రాస
శ్రోతలనలరింపజేయు శ్రావ్యమైన పరిభాష

పరీక్షల రాతలకు ఉపన్యాస పోటీలకు
భాషమీద పట్టుంటే బహుమతులన్ని నీవిరా

కడుపులోని కాదారం కట్టలు తెంచుతు ఉంటె
భాషామతల్లి రూపంలో బయటకు నెట్టాలిరా

ఘనమైన గత చరిత్ర అక్షరాల రూపంలో
గ్రంథాలుగ ముద్రించి భద్రంగా దాచరా

మంచిని కాపాడుటకు చెడును చెండాడుటకు
అక్షరాల ఆయుధాలు అనునిత్యం సంధించరా
***

ఇద్దరు మనుషులు

రచన:- రామా చంద్రమౌళి

ఆ రోజు ఆదివారం.. మధ్యాహ్నం పన్నెండు దాటిందేమో
పొద్దటినుండీ .. మబ్బు పట్టిన ఆకాశం ఒకటే ఉరుములు .. గర్జనలు
వర్షం ఎప్ప్పుడు మొదలౌతుందో తెలియదు
అతను ఫ్రిజ్ మీది అందమైన బుద్ధుని గాజుబొమ్మను కోపంతో విసిరేసాడు.
భళ్ళున పగిలి అన్నీ గాజు ముక్కలు .. తళతళా మెరుస్తూ
పిల్లలిద్దరూ బెడ్రూంలో నక్కి నక్కి ముడుచుకుపోయి.. నోళ్ళు మూసుకుని,
ఆమె.. చేతిలోని టీ కప్పును నేలకేసి కొట్టింది. ఫెడేల్మని.. పగిలి.. అన్నీ పింగాణీ ముక్కలు
నేలనిండా.. వేడి చాయ్.. పొగలు కక్కుతూ.. అలుక్కుపోయి
అప్పుడప్పుడంతే.. మనుషులు వికటిస్తారు.
ఎండిన పుల్లల్లా విరిగిపోతారు.
ఏకులోనుండి దారమై అవిచ్చిన్నంగా ప్రవహించవలసినవాళ్లు
తెగిపోతుంటారు.

2
ఇద్దరు మనుషులు కలిసి నడవడం .. నీటిలో నీరు కలిసినట్టు జీవించడం అంత సుళువుకాదు
నీటిలో నుంచే పుడుతుంది నీటిబుడగ
క్షణకాలం పొంగిపొంగి భళ్ళున పగిలి పుట్టినచోటనే
మళ్లీ అదే నీటిలో అంతర్ధానం .. జాడే మిగలదు.. అంతా క్షణికం అన్న భావన తప్పితే
ప్రవాహమే జీవితమైన చోట నీటిబుడగలూ.. కెరటాలై విరిగి పడడాలూ.. మామూలే
అతనూ.. ఆమే.. వాళ్లు కూడ అంతే
రెండు వేర్వేరు దారపు పురులు
పెనవేసుకుని తాడుగా మారి . జీవితపు భారాన్ని లాగుతూ
గాలీ, రెక్కా.. రెండింటిలో కదలిక ఎటునుండి ఎటో తెలియదు
అప్పుడప్పుడు .. పయనం సాగుతూ సాగుతూ.. ఏదో చిట్లిపోతుంది.
చెంబులు సొట్లు పోవడమో.. పళ్ళెలు గాలిలోకి ఎగిరి శబ్దించడమో
పిల్లలు బిక్కముఖాలతో మూలలకు నక్కి నిశ్శబ్దమై
కళ్లనిండా .. భయం.. ఆశ్చర్యం.. విభ్రమం.
గలగలా జారే గాజుగోళీల్లా ఉండే అమ్మానాన్న ఎందుకిలా.. అప్పుడప్పుడు
నిప్పు మీద ఉప్పై.. చిచ్చుబుడ్లై .. చిరిగిపోయిన పతంగులౌతారో తెలియదు

అతననుకుంటాడు. ‘ సింక్రనైజ్ ‘ కావట్లేదు.. ఎలక్ట్రికల్ భాష
ఫ్రీక్వెన్సీ వేరూ, తరంగ ధైర్యం వేరు.. వేవ్ లెంత్ వేరు. ఊహూ కలవవు
జీవితం గురించి లక్ష్యాలూ.. గమ్యాలూ.. చింతనా.. వేరు
తననీ ఆమెనీ
చెరువు ప్రశాంతంగానే ఉంది.
అతనే రాళ్ళు విసుర్తాడు అప్పుడప్పుడు
నువ్వు గాత్రమై సాగుతుంటే నేను అ ప్రాధాన్యమే ఐన శృతిలా ధ్వనిస్తున్నాను గదా
రెండెడ్లు .. చెరోవేపు లాగడం వద్దు.. X+X = 2X .. X-X = 0 గదా అంటుందామె
‘ జీవితం లెక్కలు కావు ‘ అని అతడు.. ‘ జీవితమంటే లెక్కలే గదా ‘ అని ఆమె
పురులు పురులుగా తాడు విచ్చుకుంటున్నప్పుడు
వెంటనే ఒక ముడెయ్యాలి
తాడు తెగిపోతోందేమో అని స్పృహించిన మరుక్షణం
మనిషి నిష్క్రమించాలి .. సరిహద్దురేఖ అవతలకు

3
బెడ్రూంలో పాప అంది అన్నయ్యతో
‘ కీర్తన ‘ వినిపిద్దామా అని
వాడు తలూపాడు. మెల్లగా పిల్లిలా నడిచి.. మీట నొక్కి
‘శాంతము లేక సౌఖ్యము లేదు..’ అని శ్రావ్యమైన గొంతు
సన్నని ఒక స్తబ్ద నిశ్శబ్ద జీర తర్వాత
అతను గబగబా బట్టలేసుకుని . కోపంగా బయటికి .. మెట్ల వైపు నడుస్తూ
‘ తన కోపమే తన శత్రువు ‘ అని పాప సన్నగా గొణుక్కుంటున్న సంగతి
ఆమె వినలేదు.
ఆమె ఆ క్షణం పగిలిపోయిన బుద్ధుని వైపు చూస్తోంది
సరిగ్గా అప్పుడే బయట వర్షం మొదలై
ఒకటే ఈదురుగాలి ,
నాన్న బయటికి పోగానే పాప వచ్చి అమ్మ మోకాళ్ళకు చుట్టుకుంది
ఆమె రెండు చేతులూ.. పక్షికూనను పొదుముకున్నట్టు
నిట్టూర్పు ఒకటి తెగిన గాలిపటంలా
కళ్ళు మూసుకుందామె … అలసటగా –

4
పొద్దంతా వర్షమే ఎడతెగకుండా
రాత్రి.. ఎనిమిది దాటి.. అంతా తేమ తేమ.. తడి తడి..
అప్పుడు వినబడింది అతను వస్తున్న అడుగుల చప్పుడు .. మెలమెల్లగా
ఆమె చటుక్కున వెళ్ళి తలుపులు తెరిచింది
కళ్లలోకి చూశాడతడు
తడి.
లోపలికి నడిచాడు .. పిల్లలు దీనంగా చూస్తూ
కళ్లనిండా తడి
తనలో కూడా తడి ఉందా.. వెదుక్కుంటున్నాడతడు
బయట వర్షం కురవడం ఆగిపోయి
అతనాలోచిస్తున్నాడు .. సంయమనంతో
మనుషుల మధ్య కొంచెం ఎడబాటు .. కొంచెం దూరం.. కొంచెం ఖాళీ
పశ్చాత్తాపాన్ని హృదయానికి లేపనంగా పూస్తూ.. కాలం గాయాలను మాన్పుతుందా –

వీరు…

రచన: భమిడిపాటి స్వరాజ్య నాగరాజారావు.

పిల్లల ఎన్ని ఆగడాలనైనా భరిస్తారు,
వారి ఎన్ని తప్పులనైనా క్షమిస్తారు,
వారి ఎన్ని అవివేకాలనైనా హర్షిస్తారు,
ఎందుకంటే వీరు వారికి తల్లితండ్రులు కనుక!
సదా వారి సేవలో తరిస్తారు,
ఎప్పుడూ వారి క్షేమాన్నే కాంక్షిస్తారు,
వారి సుఖాన్వేషణలోనే చరిస్తారు,
ఎందుకంటే వీరు వారికి తల్లితండ్రులు కనుక!
వారితో చీవాట్లు వీరి అలవాట్లుగా చేసుకుంటూ,
వారితో చెప్పుదెబ్బలు వీరి పొరపాట్లుగా చెప్పుకుంటూ,
వారితో అగచాట్లు తెరచాట్లుగా ఉంచుకుంటూ ఉంటారు,
ఎందుకంటే వీరు వారికి తల్లితండ్రులు కనుక!
వారు దూషించినా వారిని దీవిస్తూ,
వారు ద్వేషించినా వారికై జీవిస్తూ,
వారు పొమ్మన్నా వారినే ప్రేమిస్తూ ఉంటారు,
ఎందుకంటే వీరు వారికి తల్లితండ్రులు కనుక!
మాయలు చేస్తున్నా మమతలు చూపుతారు,
లోయలో పడవేసినా వారి హాయి కోరుతారు,
గాలికి వదిలేసినా వారిపై జాలి చూపుతారు,
ఎందుకంటే వీరు వారికి తల్లితండ్రులే కనుక!

సాధ్యం కాదేమో!

రచన: పారనంది శాంతకుమారి

కొంత మాయ,కొంత మర్మం నేర్చుకొంటే కానీ
జీవించటం సాధ్యం కాదేమో!
కొంత నటన, కొంత మౌనం అలవర్చుకొంటే కానీ
మెప్పుపొందటం సాధ్యం కాదేమో!
కొంత స్వార్ధం, కొంత లాభం చూసుకుంటే కానీ
సుఖపడటం సాధ్యం కాదేమో!
కొంత వేదం, కొంత నిర్వేదం ఆచరిస్తే కానీ
ఆనందించటం సాధ్యం కాదేమో!
కొంత గోప్యం, కొంత లౌఖ్యం ఉంటే కానీ
శాంతి దొరకటం సాధ్యం కాదేమో!

రంగుల ‘భ్రమ’రం..

రచన, చిత్రం, కవితాగానం : కృష్ణఅశోక్

ఈ మైక్ మీద క్లిక్ చేసి  కవితను వింటూ చదువుకోండి.

అప్పుడప్పుడు…
ఆకాశంలో ఉల్కలు రాలిపడినప్పుడో, భూమ్మీద సునామీలు చెలరేగినప్పుడో, నాలోకి నేను ప్రయాణం చేస్తుంటాను… కారణం లేకుండానే!
జ్ఞాపకాలు హృదిలో కదలాడే వేళ మొదట కనిపించేది నీవే…
నగ్నంగా… అవును! నగ్నంగానే…
నిన్ను మొదటిసారి నగ్నంగా చూసినప్పుడు “నా న్యూడ్ పెయింటింగ్ వేస్తావా!?” అని ఆకాశంలో ఏదో వెదుకుతున్నట్టు చూస్తూ అడిగావ్… గుర్తుందా!…” భౌతికంగా కాకుండా, మనో నగ్నత్వం తో చూస్తేనే నిన్ను నగ్నంగా చిత్రించగలను” అని చెప్పాను…
నీకు గుర్తుండదు…
హు!.. అర్ధం కూడా అయి ఉండదు.
*** *** ***
ఆ రోజు మనిద్దరం మధువు తాగి, తనువుల తకధిమి ఆడుకున్నాము. పరవశాన తేలిపోతున్న తరుణంలో.. నా గుండె మీద తల వాల్చి, ఒక భక్తుడు భగవంతుడిని చూస్తున్నట్లు కళ్ళు పైకెత్తి, ఆనందం అతిశయించి మత్తెక్కిన చూపులతో నా కళ్ళల్లోకి చూస్తూ అన్నావు. “యు ఆర్ గుడ్ ఎట్ లవ్ మేకింగ్” అని… అస్పష్టంగా అన్నావు, కానీ.. అది నాకు చాలా స్పష్టంగా వినిపించింది.
అది నా మది చెవికి చేరింది. నాలో ఓ సంఘర్షణాత్మక పరిశీలన మొదలైంది…
మనసుల కలయికని love (ప్రేమ) అంటారని తెలుసు, కానీ తనువుల కలయికని ‘లవ్’ అంటారని అప్పటివరకూ నాకు తెలీదు…
మనసులోని భావాలు, అనుభూతులు ఒకటొకటీ పంచుకున్నాక, ఒక పరిమళ కుసుమం వికసిస్తుంది,
దాన్నే ప్రేమ అంటారు అనే పాత కాలపు ఆలోచనలు తప్ప, ‘లవ్ మేకింగ్’ అనే మాటకు అర్ధం తెలియని, అవసరం కూడా లేని సంగతి అది ఆనాటికి…!
ఒకరి పట్ల ఒకరికి అమితమైన ప్రేమతో ఆత్మల ఆలింగనంతో పాటుగా ఒకరిలో ఒకరు ఒదిగిపోవడం, ఆత్మీయానుబంధ అనురాగంతో ఎగసిన ప్రేమోద్వేగాలను ఒకరినొకరు చల్లార్చుకోవడం, కాంక్షల కెరటాలను తనువుల పరిష్వంగాలతో ఓదార్చుకోవడం… ఇది… నాకు తెలిసిన ప్రేమైక శృంగారం…

*** *** ***

ఆ రోజు… సిటీలోని ప్రముఖ ఆర్ట్ గ్యాలరీలో నా చిత్ర ప్రదర్శన ఇనాగ్రేషన్. ఓ ఆర్ట్ హిస్టారియన్ చీఫ్ గెస్ట్, దీపం వెలిగించి షో ని ప్రారంభించారు. విజిటర్స్ పెయింటింగ్స్ ని చూస్తూ ఉన్నారు.
గ్యాలరీలో ఒక మూల రెడ్ కలర్ బ్యాక్ గ్రౌండ్ తో వేసిన పెయింటింగ్ దగ్గర కొందరు తదేకంగా గమనిస్తూ ఉన్నారు. విజిటర్స్ కి ఆ పెయింటింగ్ థీమ్ వివరిస్తున్నాను. అంతలో ఒక మీడియా రిపోర్టర్ చేతికి మైక్ ఇచ్చి, “ప్లీజ్ ఎక్స్ప్లెయిన్ అబౌట్ దిస్ పెయింటింగ్” అన్నాడు… వివరిస్తున్నాను…ఖచ్చితంగా కెమరామెన్ వెనక రెండు ‘కలువ కళ్ళు’ అందంగా నవ్వాయి. చిలిపితనం, చెలిమితనం, ప్రేమ తత్వం అన్ని భావాలు ఒక్కసారిగా కురిపిస్తున్నట్లు ఆ నీ చూపులు!
మనసు తడబడటం అంటే అదే…నా ఈ నలభయ్యేళ్ళ జీవితంలో మొదటిసారి!
ఆ కలువ కాంతి చూపులు నన్ను తాకగానే మనోగమనం ఒక్కసారి ఆగింది…
తరచూ టి.వి.లో కనిపించే నాకిష్టమైన ఓ సెలెబ్రెటీ నర్తకి నా ఆర్ట్ షోలో కనిపించడం ఆనందంతో కూడిన ఆశ్చర్యం…
అక్కడ మొదలైన మన పరిచయంతో ప్రేమ ప్రయాణం…
ఎన్నో అరుణోదయ కాంతుల్లో మధురోహల పంపకాలు…
ఏటి గట్లు, సెలయేర్లు…
పచ్చిక బయళ్ళ సాక్షిగా ఊసులాటలు…
అందమైన స్టార్ హోటల్ డిన్నర్లు…
చిలిపితనపు లాంగ్ డ్రైవ్లు…
ప్రేమ విహంగాలమంటూ విమానపు ప్రయాణాలు…
సముద్రాలు దాటుకుంటూ విదేశీ యానాలు…
ఇద్దరి మధ్య పాటల కచేరీలు, ఆధ్యాత్మిక చింతనలు, కళల పైన చర్చలు ఒక్కటేమిటి ఎన్నో…
ఒక యోగిలా నిశ్శబ్దంగా కుంచె చేతబట్టి తెల్లని కాన్వాస్ ల పైన ఏకాగ్రతగా చిత్రాలకు రంగులద్దుకొనే నన్ను చిత్రంగా మార్చావు, ఎమార్చావు… మాటల గారడీలు చేసావో, మత్తు మందులే చల్లావో..
నిరంతర నీ ఆరాధకుడిగా మలచావు… నా చిత్రాల్లో నాయకిగా వెలిసావు..!!
నీ ప్రేమ మత్తు పొగమంచులా నా చుట్టూ వ్యాపించింది. కనులకు వేరేది కానరాని గమ్మత్తైన స్థితి…
నా మనో పరిభ్రమణానికి నీవే కేంద్ర బిందువయ్యావు.
ధర్మార్థ కామ మోక్షాలకు అతీతమైన ఆత్మానంద అనుభూతి.
కాలంతో పాటు, మధురమైన రాత్రుళ్ళు, పగళ్ళు…
రసాస్వాదనల ఇంద్ర ధనుస్సులు, సరాగాల ప్రయాణం…
ఏ రాక్షస చక్షువుల వీక్షణాలు నను వరించాయో, పదిలంగా అల్లుకున్న ప్రేమ అల్లిక దారాలు, దారాలుగా విడిపోయి తెగిపోవడం మొదలయింది…
కారణం తెలియని… ఓ కారణం!
మన ఇద్దరి మధ్య దూరం!!
రోజులో ప్రతీ నిముషం ఒకరికొకరం పంచుకునే కమ్యునికేషన్ పలచబడటం మొదలైంది…
సాయంత్రాలు మనం కలుసుకునే చోటు నన్ను వొంటరిగా చూసి వెక్కిరించడం మొదలెట్టాయి…
వెన్నెల చందమామ ఎన్నోసార్లు ప్రశ్నించేది, ‘ఏది నీ కలువ భామ’ అంటూ…
కారులో పక్క సీటు దేవురిస్తున్నట్టు నా వంక చూసేది. నీవు లేవే అని!!
మనసు మౌనమయింది…
మూగగా రోదించింది…
వేగంగా ప్రయాణిస్తున్న రైలుకి సడన్ బ్రేక్ వేసి ఎవరో ఆపే ప్రయత్నం చేస్తున్నట్లు ఒక్కసారిగా నా గమనంలో అల్లకల్లోలం…
అందమైన కాన్వాస్ చిత్రం పై ఎవరో కన్ను కుట్టి, నల్ల రంగు పోసినట్టు నా జీవన చిత్రం వివర్ణమైంది. మ్లానమై మసిబారిపోయింది. స్టాండ్ లోని కుంచెలన్నీ నా వంక జాలిగా చూస్తున్నాయి.

*** *** ***

బాగా గుర్తుంది… అది మార్చ్ 12, 2013,
నీ ఆలోచనలతోనే నెమ్మదిగా కార్ డ్రైవ్ చేస్తూ వెళుతున్న నాకు… నమ్మలేని ఒక చేదు దృశ్యం నా కళ్ళ ముందు…
ఎదురుగా వెళుతున్న కార్ లో నీవు వేరొక వ్యక్తి తో కేరింతలు, కవ్వింతలు, ముద్దులు, కౌగిలింతలు… అన్నీ కార్ లోనే…
నా కళ్ళను నమ్మలేకపోయాను… నువ్వు వెళుతున్న ఆ కార్ ని దాటుకుని వేగంగా వెళ్లి గమనించాను…
అవును… నువ్వే… అది నువ్వే…కానీ, నీతో వేరెవరో…
అబ్బా… ఒక్కసారిగా మనస్సు ‘ఓ….’ అని పెద్దగా అరుపు. ఆగని రోదన.
గుండెని ఒక ఇనుప గుండుతో బాదినట్లు… భరించలేని వ్యథ… కన్నీటి ప్రవాహం…
ట్రాఫిక్ ని దాటుకుంటూ కారు ఓ పక్కన ఆగింది నాకు తెలీకుండానే.

*** *** ***

అది పౌర్ణమి…
నిస్తేజంగా చందమామనే చూస్తున్నాను,
చీకటి మనసున వెలుగు కోసం ఎదురు చూస్తూ…
నీవన్న మాట గుర్తొచింది “యు ఆర్ గుడ్ ఎట్ లవ్ మేకింగ్”… మళ్ళీ మళ్ళీ ఆ మాటే చెవిలో వినిపిస్తోంది. నెమ్మదిగా దానర్ధం స్పురించడం మొదలయింది.
తనువుల కలయికే నీ దృష్టిలో ప్రేమ అని, మేట్ చేసిన ప్రతి వ్యక్తినీ సోల్ మేట్ అంటావనీ…
నీ ఈ తత్వానికి నీవు పెట్టుకున్న పేరు ‘ప్రేమ’ ఏమో కానీ నాకది పచ్చి వ్యామోహం అనిపిస్తుంది…
ఏది ఏమైనా ఇటీస్ ఎన్ ఎపిసోడ్… ముగిసిన ఒక అందమైన అంకం… ఛీ… అందమైన అని అనలేని ఒక అంకం…ముగిసింది.

*** *** ***

కాలం ప్రవహిస్తూనే ఉంది. నీ జ్ఞాపకాల ప్రవాహపు జోరు తగ్గడం మొదలైంది. నాలో ప్రేమ పట్ల పరమార్థం మారిపోయింది…
కాన్వాస్ పై రంగుల ప్రయాణం సాగుతూనే ఉంది, జీవన సత్యం రంగుల రూపంలో..
తెల్లని కాన్వాస్ ఫై ఏ రంగు కాంతి పరావర్తనం చెంది మన కాంతిని చేరుతుందో, ఆ వర్ణంలో మనకు ఆ చిత్రం కనిపిస్తుంది.
ఎంత చిత్రమో….!!
మనసు నిశ్శబ్ద గమనం చేస్తూనే ఉంది… ప్రేమ అనే ఓ రంగుల ‘భ్రమ’ చెదిరిపోయింది.

*** *** ***

అది మే 18, 2015
మళ్ళీ… అవును మళ్ళీ…
భాషా, భావం తెలియని ఓ భావన చిగురించింది. ఓ అందమైన అమ్మాయి పరిచయంతో ఓ రంగుల భ్రమరం నాలో ప్రవేశించింది.
కాలం నాకు మరో కొత్త రంగుల భ్రమ ని అల్లుతోంది…
‘భ్రమ’ ఆనందంగానే ఉంటుంది…!!