చీకటి మూసిన ఏకాంతం 6

రచన: మన్నెం శారద

 

నిశాంత పెళ్ళి హితేంద్రతో నిరాడంబరంగా రిజిస్ట్రాఫీసులో జరిగిపోయింది.

సాక్షి సంతకాలు సాగర్, అతని తరపున సినిమా రంగం తాలూకు ఇద్దరు వ్యక్తులు పెట్టేరు.

పెళ్ళిరోజు వరకు నవనీతరావు భార్యకా సంగతి చెప్పలేదు. చెబితే ఎంత రాద్ధాంతమవుతుందో అతనికి తెలుసు. అందుకే మౌనం పాటించేడు.

నిశాంత కూడ చివరి రోజు వరకు తల్లిదండ్రులతో ఆ సంగతి చర్చించలేదు. కారణం – సాగర్ ఆమెకు – ఆమె తండ్రి ఎంతమాత్రం ఈ పెళ్ళికి సుముఖంగా లేడని చెప్పాడు.

“రేపు నా పెళ్ళి. మీరొస్తారా?” అనడిగింది పెళ్ళికి ముందురోజు ఒంటరిగా చూసి.

“వచ్చేవాణ్ణయితే నేనే చేసేవాణ్ణి!” అన్నాడు నవనీతరావు నిర్లిప్తంగా.

“అమ్మకి చెప్పమంటారా!”

“కూతురి పెళ్ళికి బంగారు కుంకుమ భరిణె పట్టుకుని పిలుపులకి వెళ్ళాలన్నది మీ అమ్మ చిరకాలపు కల! నువ్వే నీ పెళ్ళికి దాన్ని పిలిస్తే అది తట్టుకోగలదో లేదో మరి! ఆలోచించి చెప్పు!”

తండ్రి మాటకి నిశాంత స్తబ్ధంగా నిలబడిపోయింది కాస్సేపు. తండ్రి ఈ పెళ్ళి చేసుకోవడానికి వీల్లేదని అల్లరి చేసి గొడవ చేస్తే తనూ మొండిగా మారి ఎదిరించి ఈ పెళ్ళి చేసుకునేది‌

కాన… తండ్రి చాల సౌమ్యంగా తన అంగీకారాన్ని తెలియజేస్తున్నాడు.

“క్షమించండి. మీ మనసు నొప్పించినట్లున్నాను.” అంది బాధగా.

“నువ్వేం తప్పు చేసావని క్షమించాలి. సాగర్ తో అయితే నీ పెళ్ళి మీ అమ్మని కాదని చేద్దామని సిద్ధపడ్డవాణ్ణి. హితేంద్రని మాత్రం అంగీకరించలేకపోతున్నాను. అదంతా మనస్తత్వాల మధ్య జరుగుతున్న సంఘర్షణ మాత్రమే. విష్ యూ ఎ హాపీ మారీడ్ లైఫ్!”

“థాంక్స్ డేడీ! అమ్మకిక మీరే చెప్పండి. నేను చెప్పలేను.” అంటూ వెళ్ళిపోయింది. నిశాంత గడప దాటుతుంటే నవనీతరావు కళ్ళు పూర్తిగా నీళ్ళతో నిండిపోయేయి.

ఈ సృష్టిలో మనిషికే ఎందుకిన్ని మమకారాలు! పక్షి తన కూనల్ని రెక్కలొచ్చేవరకే సంరక్షిస్తుంది. పశువులు కూడ అంతే! తమ మేత తాము సంపాదించుకునే శక్తి పొందగానే – బిడ్డలు  తల్లిని వదిలేస్తాయి. తండ్రికసలు బాధ్యతే లేదు. కాని… ఈ మనిషెందుకు చచ్చేవరకు సంతానం కోసం పరితపిస్తాడు! ఇదొక రకంగా భగవంతుడు మనిషికి వేసిన శిక్షేమో!

అప్పుడే అక్కడకొచ్చిన వసుంధర భర్త కళ్ళలో నీరు చూసి చలించిపోయింది.

“ఏంటండీ, ఏం జరిగింది, ఏడుస్తున్నారు?” అంది ఆందోళనగా.

నవనీతరావు నవ్వడానికి ప్రయత్నించేడు.

“ఇది ఏడుపు కాదే, ఆనంద భాష్పాలు!”

వసుంధర అర్థం కానట్లుగా చూసింది.

“కూతురికి శుభమా అని పెళ్ళి జరుగుతుంటే – ఆ దృశ్యం తలచుకొని ఏ తండ్రయినా నవ్వుతాడు కాని – ఏడుస్తాడా?”

“పెళ్ళా? ఎప్పుడు కుదిరింది. ఆ కృష్ణారావు గారితో మాట్లాడేరా?” అనడిగింది వసుంధర గబగబా.

“ఆ పరిస్థితి మనక్కల్పించడం లేదు మన కూతురు. హితేంద్రని రిజిస్టరు పెళ్ళి చేసుకోబోతున్నది.”

వసుంధర ఆ మాట విని షాకయిపోయింది.

“హితేంద్రంటే…?”

“నీ దృష్టిలో ముష్టివాడు. లోకం దృష్టిలో గొప్ప ప్లేబాక్ సింగర్.”

“అయ్యో అయ్యో! నేను చెబుతూనే వున్నాను – దానికంత స్వేఛ్ఛ ఇవ్వొద్దని. ఆఖరికి నేనన్నంత పనీ చేసింది. అదెళ్ళిపోతుంటే చూస్తూ కూర్చున్నారా! నాలుగీడ్చి గదిలో పెట్టి తాళం వెయ్యక!” అంటూ గోల గోల చేసింది వసుంధర.

నవనీతరావు జవాబు చెప్పలేదు.

వసుంధర ఏడుస్తుంటే ఊరడించలేదు.

ఆమె దుఃఖపు పొంగు తీరడానికి అరగంట పట్టింది.

ఎంత పుల్లవిరుపుగా మాట్లాడినా ఆమె ఆడది. తొందరగా రాజీ పడిపోయింది.

“ఎవరూ లేనట్లు – దానికా సంతకాల పెళ్ళి ఖర్మ దేనికి? మనమే చేద్దాం. దాన్నింటికి పిలుచుకురండి.” అంది కళ్ళు తుడుచుకుంటూ.

పడగ పట్టిన పాము పక్కకి తిరిగినట్లు సర్రున భార్యవైపు తల తిప్పి చూసాడు నవనీతరావు.

“వీల్లేదు. ఆ పని నేను చెయ్యను గాక చెయ్యను. రేపు పెళ్ళనగా అదిప్పుడు చెప్పింది. అభిమానంలో నేను దాని బాబుని గాని దాని బిడ్డని కాను.” అన్నాడు కోపంగా.

“మరయితే ఈ పెళ్ళి ఆపన్నా ఆపండి.” అంది వసుంధర వేదనగా.

“మేజరయిన కూతురు దానికి నచ్చిన వ్యక్తిని పెళ్ళి చేసుకుంటుంటే అంగబలంతో ఆపడానికి నేనేం పశువుని కాను. మనిషిని.”

“మరి?” అర్థం కానట్లుగా చూసింది వసుంధర.

“ఇక్కడ సిద్ధాంతాల మధ్య విభేదమే గాని – దానికి మనం శత్రువులం కాదు. పిచ్చిదానా! జరగనివ్వు. విధిని దేవుడే ఎదిరించలేడు!” అన్నాడు.

వసుంధర మాత్రం కన్నీళ్ళతో లోనికెళ్ళి పడుకుంది.

పెళ్ళయిన మరుక్షణం హితేంద్ర నిశాంతని “మీ ఇంటికెళ్ళి మీ తల్లిదండ్రుల ఆశీర్వాదం తీసుకుందామా?” అనడిగేడు.

“వద్దు.” అంది నిశాంత ముభావంగా.

“ఏం?”

నిశాంత అతని కళ్ళలోకి చూసి “ఇప్పుడు మీరు నా భర్త. మిమ్మల్నెవరయినా అవమానిస్తే నేను సహించలేను.” అంది.

హితేంద్ర అర్ధమయినట్లుగా నవ్వి ఆమెని దగ్గరకి తీసుకున్నాడు. “నువ్వు లభించడం నా అదృష్టం. నా కోసం దిగివచ్చిన దేవతవి నువ్వు!”

నిశాంత కిలకిలా నవ్వింది.

“ఈ మాట పాతికేళ్ళ తర్వాత చెప్పండి. చాల సంతోషిస్తాను.” అంది.

“అంటే… అప్పటికి నాలో ప్రేమ నశించిపోతుందనా? జన్మ జన్మలకీ నువ్వే నా భార్యవి కావాలని కోరుకుంటాను.” అన్నాడు హితేంద్ర పరవశంగా.

సుభద్రమ్మ గుమ్మం అవతల సన్నగా దగ్గింది – తన ఉనికిని తెలియజేస్తూ.

భార్యాభర్తలిద్దరూ దూరంగా జరిగేరు.

“అమ్మా నిశాంతా! సాగర్ గారొచ్చారమ్మా!”

ఆ మాట విని గబగబా హాల్లోకొచ్చింది. ఆమె వెనుకే హితేంద్ర అనుసరించొచ్చేడు.

“సారీ ఫర్ ద డిస్ట్రబెన్స్. మీ డేడీ పంపితే వచ్చేను ” అన్నాడు సాగర్ నవ్వుతూ.

నిశాంత భయాందోళనలతో చూసింది సాగర్ వైపు ‌

“ఏం జరిగింది, ఆయనెలా వున్నారు?”

“ఆయనకేం పర్వాలేదు. కొంచెం దిగులుగా వున్నారంతే. మీ పెళ్ళి దగ్గరుండి జరిపించలేకపోయేను. కనీసం ఈ ఫ్లయిట్ టిక్కెట్సన్నా వాళ్ళకిచ్చిరండి. సౌత్ ఈస్టరన్ కంట్రీస్ కి హనీమూనన్నా వెళ్తారని చెప్తే వచ్చేను. తీసుకోండి.” అన్నాడు సాగర్.

నిశాంత భర్త వైపు చూసింది.

“అవసరం లేదు. భార్యని హనీమూన్ కి తీసుకెళ్ళేంత సంపాదిస్తున్నాడామె భర్తని చెప్పండి” అన్నాడు హితేంద్ర.

“నీ జవాబూ అదేనా?” సాగర్ నిశాంత వైపు చూశాడు.

“భర్త జవాబే భార్యదని మీకు తెలీదా?” అని హితేంద్ర రెట్టించేడు.

సాగర్ ఆ ఇద్దరి వైపూ నిర్లిప్తంగా చూసి “వస్తాను. ఈ బ్రీఫ్ కేసులో వున్నవి మీ అమ్మగారు నీకిమ్మన్న నగలు. వాటిని మాత్రం ఇంతభిమానం గల హితేంద్ర తీసుకుంటాడనుకోను.” అన్నాడు వెనుదిరుగుతూ.

“ఆగండి.” అన్నాడు హితేంద్ర.

సాగర్ ఆగేడు.

“నిశాంతకి సంబంధించినది కాదనడానికి నాకు హక్కు లేదు. తల్లి మనసేంటో నేను గ్రహించగలను. ఆ నగలు తిప్పికొడితే ఆమె కృంగిపోతుంది. వాటిని నిశాంతకిచ్చి వెళ్ళండి.”

భర్త మాటలకి నిశాంత తెల్లబోతూ చూసిందతని వైపు.

హితేంద్ర నవ్వుతూ భార్య భుజం తట్టి “తీసుకో. నాకేం కోపం లేదు.” అన్నాడు.

నిశాంత ఆ బ్రీఫ్ కేసందుకుంది.

సాగర్ మనసు చేదు తిన్నట్లుగా అయిపోయింది.

హితేంద్ర పట్ల అతనిక్కొంత అనుమానం కూడ ఏర్పడింది. అయినా మనసులో దాన్ని యిముడ్చుకొని అతనికి నమస్కరించి బయటకొచ్చేసేడు.

 

*************

 

లత కొద్దిగా లేచి నడుస్తున్నది. ఆమెని రెగ్యులర్ గా ఎక్సర్సైజులకి తీసుకెళ్తున్నాడు సాగర్.

ఆమెకిప్పుడు చాలా త్వరగా ఇదివరకులా నడవాలనే ఆశ కల్గుతోంది. తను తొందరపడి చేసిన తప్పుకి బాధ పడుతోంది కూడ.

సాగర్ ఫిక్స్ చేసిన టార్గెట్ దాటి కూడ ఆమె అతను లేనప్పుడు ప్రాక్టీసు చేస్తోంది. ఆమెలోని ప్రోగ్రెస్ చూసి డాక్టర్ బ్రహ్మానందం కూడ తెల్లబోతున్నాడు.

“రియల్లీ షి ఈజ్ వెరీ లక్కీ. నేనామెకు నడక వస్తుందని ఏమాత్రం అనుకోలేదు.” అన్నాడు.

లత అతని మాటలతో ఇంకా పుంజుకుంది.

ఇప్పుడామె మానసికంగా చాల ఉత్సాహంగా ఉంది. దానిక్కారణం నిశాంత పెళ్ళి తననుకున్నట్లుగా తన బావతో జరగకపోవడం. ఇప్పుడు తనకి లైన్ క్లియర్!

కాలింగ్ బెల్ మోగడంతో లత తన ఆలోచనల నుండి బయటపడి మెల్లిగా కాళ్ళీడుస్తూ నడిచి తలుపు తెరిచింది.

“మీరా అక్కా! ఒక్కరే వచ్చేరా!?” అంది నవ్వుతూ.

“అవును. ఆయనకి తెల్లవారుఝామునుండి – అర్ధరాత్రి వరకూ రికార్డింగులే. బోర్ కొట్టి నిమ్న చూడాలని వచ్చేను.

” థాంక్స్ అక్కా!”

“అన్నట్లూ నువ్వు నడిచేస్తున్నావే! రియల్లీ ఇటీజే వండర్ఫుల్ థింగ్. సాగర్ లేడా?”

“లేడు. ఉద్యోగ వేటలో పడ్డాడు.” అంది లత.

నిశాంత ఫేన్ క్రింద కూర్చుంటూ “కాసిని మంచినీళ్ళు ఇస్తావా.” అని “వద్దులే. నేను తీసుకుంటాను.” అంటూ లేవబోయింది.

“మీరు నన్నింకా అనుమానిస్తున్నారు. మీకు ఒక్క మంచినీళ్ళేం ఖర్మ. కాఫీ కూడ చేసుకొస్తానలా కూర్చోండి” అంటూ చిన్నగా వెళ్ళి ఫ్రిజ్ తెరచి ఒక బాటిల్, గ్లాసు తీసుకొచ్చి నిశాంతకందించింది.

నిశాంత ఆమెని విభ్రమంగా గమనిస్తోంది. లత కాఫీ చేసుకొస్తానంటూ లేవబోయింది.

నిశాంత ఆమె చేతిని పట్టుకొని వారిస్తూ “వద్దు. కాస్సేపు కూర్చుని మాట్లాడు” అంది.

“ఏం మాట్లాడను?” అంది లత దీనంగా చూస్తూ.

“నువ్వు నడిచేస్తున్నావు. ఈ సంగతి నువ్వు ప్రేమించిన వ్యక్తికీ చెప్పి బుధ్ధి చెబుతాను. అతని పేరు చెప్పు!” అంది నిశాంత.

“అసలతనికి నేను ప్రేమించినట్లు తెలిస్తేగా మీరు బుద్ధి చెప్పడానికి. ఇందులో అతని తప్పేం లేదు.” అంది.

“మరి?”

“నేనే ప్రేమించేను. నాన్న ఈ పెళ్ళి జరగదన్నాడు.”

“ఎందుకని?”

“అప్పటికే అతనెవర్నో ప్రేమించేడట!”

“ఐసీ! ఏం చేద్దాం మరి!” అంది నిశాంత బాధగా.

“కాని… ఆ అమ్మాయతన్ని ప్రేమించలేదు. ఆమె పెళ్ళి వేరే వ్యక్తితో జరిగిపోయింది.”

ఆ జవాబు వినగానే నిశాంత కళ్ళు ఉత్సాహంగా మెరిసేయి.

“అయితే అతనెవరో చెప్పు. నేనతనికి నచ్చజెప్పి… మీ పెళ్ళి జరిపిస్తాను.” అంది లత చేతులు పట్టుకుని.

“కాని…”

“కానీలు, అర్ధణాలు లేవిప్పుడు. తొందరగా చెప్పు!”

“మా బావే!”

ఆ జవాబు విని అదిరిపడింది నిశాంత.

“ఏంటి నువ్వంటున్నది?” అందాశ్చర్యపోతూ.

“నిజమేనక్కా! బావ మిమ్మల్ని ప్రేమించేడు. అందుకే ఈ పెళ్ళి జరగదన్నాడు నాన్న!”

“ఛ ఛ! మీరు మా స్నేహాన్ని తప్పుగా అర్ధం చేసుకున్నారు. మా మధ్య అలాంటి ప్రసంగమే జరగలేదు.” అంది నిశాంత.

లత నిస్పృహగా నవ్వింది.

“బహుశా మీరు ప్రేమించలేదేమో! మీ పెళ్ళయిందగ్గర్నుండీ బావ సరిగ్గా భోంచేయడం లేదు. నిద్రపోవడం లేదు. ఎవరితో సరిగ్గా మాట్లాడటం లేదు.” అంది లత.

నిశాంత ఆశ్చర్యపోతూ “లతా! నువ్వు చెబుతోంది నిజమేనంటావా?” అనడిగింది.

“ముమ్మాటికీ నిజమక్కా”

నిశాంత కాస్సేపు మౌనం వహించింది. ఆ తర్వాత లేచి నిలబడుతూ “ఇది నిజమయితే ఇందులో నా బాధ్యతేం లేదు లతా! కాని… నీ జీవితం నిలబెట్టే ప్రయత్నం మాత్రం చేస్తాను. సాగర్ నిన్ను పెళ్ళి చేసుకునేట్లుగా ఒప్పిస్తా.” అంది.

లత నిశాంత చేతులు పట్టుకుంది.

“నీ మేలు మరచిపోలేను. బావ లేని నా జీవితం వ్యర్ధం.” అంది కన్నీళ్ళతో.

నిశాంత ఆమె కళ్ళు తుడిచి నవ్వి “ఇంకెందుకు ఏడుపు మీ బావ నీ సొంతం కాబోతుంటే” అని వెళ్ళిపోయింది.

కాని ఆమె మనసులో సముద్రంలోని కెరటాల్లా అనంతకోటి ప్రశ్నలు ఎగసి పడుతున్నాయి జవాబు దొరక్క.

 

***************

ఆ నెల హితేంద్ర మేగ్జిమమ్ పాటలు పాడేడు. తమళ, కన్నడ భాషల్లో కూడ అతను పాడటం ప్రారంభించేడు.

కనీసం అతని పాటలు రోజుకు మూడయినా రికార్డు అవుతున్నాయి.

అతన్నింటర్వ్యూ చేయడానికెళ్ళిన వివిధ పత్రికల జర్నలిస్టులు కూడ రికార్డింగ్ ధియేటర్ ముందు పడిగాపులు పడుండాల్సొస్తున్నది. అన్ని ఇంటర్వ్యూల్లో అతను భార్య గొప్పదనం గురించి చెబుతున్నాడు. ఆమె తన స్ఫూర్తని – ఆమె లేకపోతే తన గొంతు పలకదని అతను చెబుతున్న జవాబులు చదివింది నిశాంత.

“ఎందుకలా నా గురించి చెప్పడం! నాకు సిగ్గనిపిస్తున్నది.” అంది భర్తతో.

“ఉన్న మాటేగా చెప్పేను డియర్! నువ్వు లేకపోతే నేనింకా పేవ్మెంట్సు మీద పాటలు పాడుతూ…” అతని మాట పూర్తి కాకుండానే నిశాంత అతని నోటిని మూసేసింది.

“ఇంకోసారిలా మాట్లాడేరంటే నేనూరుకోను.” అంది నిశాంత.

“ఏం చేస్తావ్?” హితేంద్ర నవ్వుతూ రెట్టించేడు.

“నోరు మూయిస్తాను.”

“ఎలా?”

‘ఇలా’ అంటూ నిశాంత అతని పెదవులతో తన పెదవుల్ని కలిపింది.

ఆ సంఘటన గుర్తొచ్చి నిశాంత నవ్వుకుంటుంటే – సుభద్రమ్మ లోనికొచ్చింది.

అత్తగారి‌ని చూసి నిశాంత లేచి నిలబడబోయింది.

“ఎందుకమ్మా ఇంకా మన్ననలు. కూర్చో!” అంది.

నిశాంత కూర్చుని “చెప్పండి” అంది.

“ఏం లేదు. నాకు తోచిన మాట నేను చెబితే నువ్వేమనుకోవుగా!”

అనుకోనన్నట్లుగా తలూపింది నిశాంత.

“నువ్వు చదివిన చదువు సామాన్యమైనది కాదు. డాక్టరు కోర్సు. పదిమందికి సేవ చేసే చదువది. వాడేమో తెల్లవారుఝామున వెళ్ళి ఏ అపరాత్రికో వస్తాడాయె. నువ్వెందుకిలా ఖాళీగా కూర్చోవడం. ప్రాక్టీసు పెట్టరాదూ! కాలక్షేపం, మానవ సేవ చేసినట్లుంటుంది.” అంది.

అత్తగారి సలహా బాగానే అనిపించింది నిశాంతకి.

“ఆయన్నడిగి చూస్తాను” అంది.

“అడుగు. వాడికి చెప్పకుండా నేనేది చెయ్యమనను. బహుశ వాడు కూడ కాదనడులే!” అందామె నవ్వుతూ.

అప్పుడే సరిగ్గా హితేంద్ర తనీ మధ్య కొన్న సెకండ్ హేండ్ మారుతిలో దిగేడు. అతన్ని చూసి సుభద్రమ్మ తన గదిలోకెళ్ళిపోయింది.

“అబ్బో! అటు సూర్యుడిటు పొడిచినట్లుందే! తొందరగా వచ్చేసేరేంటి!” అంది నిశాంత.

హితేంద్ర చిరాగ్గా సోఫాలో కూర్చుంటూ “నాతో ఈ కొత్త పిల్లని ఇంట్రడ్యూస్ చేసేడు డైరెక్టరు. ఆ పిల్ల ఎంతకీ సరిగ్గా కలిసి పాడలేకపోతోంది. నాక్కోపం వచ్చి వచ్చేసేను” అన్నాడు.

అతని జవాబు పూర్తయిందో లేదో ఫోను రింగయింది.

రిసీవరెత్తి “మీ కోసం” అంటూ భర్తకందించింది నిశాంత.

హితేంద్ర రిసీవరందుకుని “మీకు నష్టం వస్తే నన్నేం చేయమంటారు! రైల్లో అడుక్కోడానిక్కూడ బాగోదావిడ గొంతు. ఎక్కడ దొరికిందండీ ఆ శాల్తీ!” అన్నాడు కోపంగా.

“………………..”

అంటే నన్ను చూసి భయపడుతుంది గాని బాగానే పాడుతుందంటారా? అసలు సరిగమలు తెలుసా?” వెటకారం ధ్వనించిందతని కంఠలో.

“………………..”

“ఉహు! మీరెన్ని చెప్పినా ఈ రోజుకి నేను రాలేను. నా మూడ్ చెడిపోయింది.” అంటూ రిసీవర్ పెట్టేసేడు హితేంద్ర.

నిశాంత భర్త వైపు ఆశ్చర్యంగా చూస్తూ “మీకీమధ్య కోపం కూడ వస్తున్నదే!” అంది.

“ఏం నేను మనిషిని కానా?”

హితేంద్ర ఎదురు ప్రశ్నకామె జవాబు చెప్పలేదు. అతనికి వేడివేడి కాఫీ తెచ్చిచ్చి “అప్పుడే పాత – కొత్త అని మాట్లాడుతున్నారు, మీరెన్నాళ్ళయిందేమిటి ఫీల్డుకొచ్చి” అంది నవ్వుతూ.

“ఏంటీ ఎవరో తెలీని కొత్త పిల్లని వెనకేసుకొస్తున్నావు. కొంపదీసి ఏదైనా ఫెమినిస్ట్ సంఘంలో జేరేవా?”

భర్త ప్రశ్నకి నవ్వి “అదేం లేదు. పాపం, కొందరు క్రొత్తలో కంగారు పడతారు. మీరుత్సాహపరిచి పాడించాలి గాని విసుక్కుంటే… ఎలా?” అంది.

“నాకు ఊరందర్నీ ఉత్సాహపరిచే టైమ్‌ లేదు డియర్! ఈ వంకన వచ్చేస్తే… నీతో కాస్సేపు గడపొచ్చని!” అంటూ భార్యని దగ్గరకు లాక్కున్నాడు హితేంద్ర.

అతని కౌగిల్లో ఇమిడిపోతూ “నేను ప్రాక్టీసు చేద్దామనుకుంటున్నాను” అంది.

“ఏమిటి’ డాన్సా’?”

“ఛీ పొండి! నర్సింగ్ హోం తెరుద్దామనుకుంటున్నాను. మీరు లేక నాకు బోరు కొడుతోంది” అంది.

“అలాంటి పిచ్చి పిచ్చి ఆలోచనలేం పెట్టుకోకు. నేను సంపాదిస్తున్నది చాలు మనకి.”

“చాలదని కాదు. కాలక్షేపానికి.”

“నా సేవ చాలదా నీకు?” అంటూ కన్ను గీటేడతను.

“మీతో నేను మాట్లాడలేను. మీ సేవ చేయడానికైనా మీరుండాలి కదా!” అంది.

“నేనింట్లో లేకపోయినా నా పనులు చాలానే ఉంటాయి. నా ఆల్బమ్స్ తయారు చెయ్యడం, నాకే ఫుడ్ పడుతుందో తెలుసుకొని వంట చెయ్యడం, నా ఇమేజ్ ని పెంచే డ్రెస్సులు సెలక్టు చేయడం, నా కాంట్రాక్టులు చూసుకోవడం – అన్నింటికన్నా ముఖ్యం నేను రాగానే కడిగిన ముత్యంలా తయారయి నాకెదురొచ్చి నన్ను ప్లీజ్ చేయడం! ఇవి చాలవా నీకు!”

నిశాంత అతని మాటల్ని కొట్టిపారేయలేకపోయింది. తను నర్సింగ్ హోం తెరిస్తే అర్ధరాత్రి – అపరాత్రి అని లేకుండా పేషెంట్స్ ని చూడాల్సొస్తుంది. తనూ అలిసిపోతుంది. భర్త ఇన్స్పిరేషన్ కోసమే తనని పెళ్ళి చేసుకున్నాడు. తనతన్ని పట్టించుకోకపోతే అతని గొంతు మూగబోతుంది. తన శ్రమంతా వృధా అయిపోతుంది.

“ఏంటాలోచిస్తున్నావు?”

“మీ గురించే!”

“ఏవిటో?”

“మీ ఔన్నత్యంలోనే నా గొప్పతనమిమిడుందని. నేను మీ నీడలోనే ఒదిగిపోవడంలో అందముందని.”

“థాంక్ యూ డాలింగ్!” అంటూ హితేంద్ర ఆమెను గట్టిగా కౌగలించుకున్నాడు.

 

**************

 

 

చీకటి మూసిన ఏకాంతం – 5

రచన: మన్నెం శారద

 

“కృష్ణారావుగారబ్బాయి ఎం.డి. చేసి ఫారిన్ వెళ్తున్నాడట!”

“మంచిది. వెళ్ళిరమ్మను” అన్నాడు నవనీతరావు పేపర్లోంచి దృష్టి తిప్పకుండానే.

వసుంధర అతని వైపు కోపంగా చూసి “మీరు చెప్పలేదనే వెళ్ళడం లేదు.” అంది విసురుగా.

నవనీతరావు తలెత్తి “నీకేదో కోపం వచ్చినట్లుంది. అసలేం చెప్పేవు నువ్వు!” అనడిగేడు అమాయకంగా.

“నా ఖర్మ కాలిందని చెప్పేను.”

“తప్పు. నేను బాగానే వున్నానుగా!”

“బాగానే ఉన్నారు బండరాయిలా. ఎదిగిన కూతురు కళ్ళెమొదిలేసిన గుర్రంలా తిరుగుతోంది. దానికి పెళ్ళి చేయండని చెబుతున్నాను.” అంది ఉక్రోషంగా.

“మొగుడు ముండ అంటే వీధిలో అందరూ అన్నారట. నీ కూతుర్ని నువ్వే ఆడిపోసుకుంటావు దేనికి? పెళ్ళి చేయనని నేను మాత్రం అన్నానా? ఆ పరీక్షలయిపోనీ!” అన్నాడాయన కొంచెం విసుగ్గా‌.

“ఈలోపున సంబంధాలు చూడందీ ఎలా చేస్తారు! అదేమో ఆ ముష్టివాడు ఫోను చేస్తే చాలు రివ్వునెగిరి పోతున్నది! చూస్తూ తల్లిగా నాకు బాధగా అనిపించదా?” అంది వసుంధర కన్నీళ్ళతో.

భార్య కన్నీళ్ళు చూసి కొద్దిగా చలించేడు నవనీతరావు.

“నువ్వన్నీ భూతద్దంలో చూసి బెంబేలెత్తుతావు వసూ! నిశాంత అంత విచ్చలవిడిగా ప్రవర్తించే పిల్ల కాదు. ఇంతకీ ఆ విద్యాసాగరేం ముష్టివాడు కాదు. దాని క్లాస్ మేట్” అన్నాడు శాంతంగా.

“నేను చెప్పేది ఆ సాగర్ గురించి కాదు. ఆ మధ్య మనింటికి పాట పాడి అడుక్కోడానికొచ్చేడే వాడు రోజూ ఫోను చేస్తున్నాడు దీనికి.”

ఈసారి నవనీతరావు నిజంగానే ఆశ్చర్యపోయాడు.

“నీకు సరిగ్గా తెలుసా?”.

“వాడే చెప్పాడు నాకు. లేకపోతే నేనేం సవత్తల్లినా ఆడిపోసుకోడానికి! ”

“ఏం చెప్పేడు?”

“ఏదో అర్జెంటుగా మాట్లాడాలి రమ్మని చెప్పేడు. ఇంతలోకిదొచ్చి రిసీవర్ లాక్కుని తప్పక వస్తానని చెప్పి వెళ్ళింది.”

”ఈమధ్య నిశాంత బాంక్ అకౌంట్ లో చాలా డబ్బు డ్రా చేసినట్లు తెలిసింది. అనుకోకుండా బాంక్ బుక్ చూసాడు తను. ఎందుకంత డబ్బు వారం రోజుల్లోనే అవసరమొచ్చిందో తనకి తెలియదు. నిజానికతను ఆ విషయాన్ని సీరియస్ గా తీసుకోలేదు. ఆడపిల్లలు చీరలకి, నగలకి బాగా డబ్బు తగలేసే వయసిదే. ప్రతి చిన్నదానికి తన ముందు చెయ్యి చాపి ఆమె నిలబడకూడదనే తనా ఏర్పాట్లు చేసేడు. ఒకవేళ ఈ డబ్బు అతనికిస్తున్నదా నిశాంత!  నిశాంతకి పాటలంటే ప్రాణమని తనకూ తెలుసు. కాని… అసలెప్పుడతనితో పరిచయం చేసుకుంది. తనకి మాట మాత్రం చెప్పలేదే!”  వసుంధర ఆయన్ని కుదుపుతూ  “అందుకే ఆ కృష్ణారావుగారితో మాట్లాడండి. ఈ శెలవుల్లో పెళ్ళి కానిచ్చేద్దాం.” అంది.

“సరేనన్నట్లుగా తల పంకించేరాయన.

 

*****

 

“రేపే నా పాట రికార్డింగు!” బీచ్ వడ్డున కూర్చుని చెప్పేడు మహేంద్ర.

“బెస్ట్ ఆఫ్ లక్. అతి త్వరలో మీరు ఇండియాలో బెస్ట్ సింగరనిపించుకుంటారు.” అంది నిశాంత నవ్వుతూ.

“అది కాదు” అతను మొగమాటంగా చూశాడు.

“చెప్పండి.” గాలికి ఎగురుతున్న ముంగురుల్ని సరి చేసుకుంటూ అడిగింది నిశాంత.

“నేనింత త్వరగా ఇంత ఎత్తు ఎదుగుతానని ఎప్పుడూ అనుకోలేదు. నాకిది చాలా కంగారుని, భయాన్ని కల్గిస్తోంది!” అన్నాడతను తడబడుతూ.

“ఏం, ఈ ఎదుగుదల మీకిష్టం లేదా?”

నిశాంత ప్రశ్నకి అతను వెంటనే జవాబు చెప్పలేకపోయాడు.

“అది కాదు నిశాంత గారూ! రేపు నా మొదటి పాటని బాలూ గారితో కలిసి పాడాలంటే నా కాళ్ళు వణుకుతున్నాయి. దయచేసి మీరు రికార్డింగుకొస్తే నేను ధైర్యం చేసి పాడగలను. లేకపోతే నేను ధియేటర్ కి వెళ్ళనే వెళ్ళను.”

“ఛంపేసేరు. మనం పడిన శ్రమంతా వృధా చేయకండి. ఎన్నింటికో చెప్పండి. నేనొస్తాను” అంది నిశాంత.

“రేపు తొమ్మిది గంటలకి. తప్పకొస్తారా?” అతని కళ్ళలో ఆశ తొంగి చూసింది.

“తప్పకుండా. ఎందుకంత అనుమానం!”

ఆమె జవాబు విని అతని కళ్ళు మెరిసేయి.

“మీ రుణం తీర్చుకోలేను.” అతని చెయ్యి ఇసుకలో ఉన్న ఆమె చేతిని గట్టిగా నొక్కడం కేవలం ఆమెకే గాని అతనికి తెలియనేలేదు.

ఆనందంతో కూడిన మైకం అంతగా క్రమ్మిందతన్ని. నిశాంత మెల్లిగా తన చేతిని లాక్కుని “పదండి వెళ్దాం” అంటూ లేచి నిలబడింది.

ఇద్దరూ ఇసుకలో నడుస్తూండగా నిశాంతే అంది “మీరు రాత్రికి నిశ్చింతగా పడుకోండి. రేపు నేనొచ్చి తీసుకెళ్తాను. అవసరమైతే మొన్న వేసుకొన్న టాబ్లెట్ మరొకటి వేసుకుందురుగాని.” అంది.

“ఆ టాబ్లెట్ పేరు చెప్పకూడదూ! నేనే కొనుక్కుంటాను”

“వద్దు. అవి ఎక్కువ వాడటం మంచిది కాదు. కొన్నాళ్ళయ్యేక మీకు స్టేజి ఫియర్ పోతుంది. ఎక్కడంటే అక్కడ ఎంతమంది లోనయినా పాడగలరు.”

హితేంద్ర సరేనన్నట్లుగా తలూపేడు.

నిశాంత అతన్ని ఇంటి దగ్గర డ్రాప్ చేసి ఇంటికి చేరుకుంది.

ఆమె లోనికెళ్ళడం క్రీగంట గమనిస్తూనే వున్నాడు నవనీతరావు.

అతనెప్పుడు కూతురి మీద విరుచుకు పడతాడా అని వసుంధర ఎదురు చూస్తోంది.

ఎలా కూతురి దగ్గర ఆ విషయాన్నెత్తాలా అని ఆలోచిస్తున్నాడు నవనీతరావు.

నిశాంత స్నానం చేసి నైటీ వేసుకొని తండ్రి దగ్గరకొచ్చింది.

“ఎక్కడికెళ్ళేవమ్మా. ఈమధ్య చాలా బిజీగా వుంటున్నావు?” అనడిగేడు తన ప్రస్తావనకి నాంది పలుకుతూ నవనీతరావు.

“ఒక ఎడ్వెంచర్ చేసేను డేడీ! మీకు రెండ్రోజులాగి చెబుదామనుకున్నాను” అంటూ నవ్వింది నిశాంత.

“ఏంటది?”

“మన ఇంటికి రెండు నెలల క్రితం ఒకబ్బాయి వచ్చి పాటలు పాడలేదూ?”

“ఎవరా ముష్టోడా?” అంది వసుంధర కలుగజేసుకుంటూ.

నిశాంత తల్లి వైపు కోపంగా చూసి “నీకు చాల తొందరపాటు ‌మమ్మీ! అతనిప్పుడు బాలూతో ఇళయరాజా మ్యూజిక్ లో రేపు ఒక తమిళ సినిమాకి పాట పాడబోతున్నాడు.” అంది.

“అంత మాత్రాన వాడి నెత్తిమీద కొమ్మలు మొలిచేయా! అడుక్కుతినే వెధవ!”

నవనీతరావు భార్య వైపు కోపంగా చూశాడు.

“నాకంతా తెలుసు. కూతుర్ని చూస్తే వళ్ళు తెలీదు మీకు. అదేనా దాన్ని నిలేసే విధానం!” అంది వసుంధర నిష్టూరంగా.

“నిశాంత వాళ్ళిద్దర్నీ తెల్లబోతూ చూసి “నన్ను నిలేయడమెందుకు? ఏం చేసేనని?” అనడిగింది.

“నీకు తెలుగు కేలండర్ చూడటమొచ్చా?”

తండ్రి ప్రశ్నకి అర్థం కాక తెల్లబోతూ చూసింది నిశాంత.

“ఇవాళ అమావాస్య అంత్య ఘడియలున్నాయి. ఇంకో అరగంటకి పాడ్యమి వస్తుంది. అప్పుడింక ఫర్వాలేదు.”

నిశాంత అప్పటికీ అర్ధం కాక తండ్రి వైపు అయోమయంగా చూసింది.

వసుంధర మాత్రం కోపంతో ఎగిరిపడింది.

“అంటే నాకు పిచ్చనేగా చెప్పడం! అలాగే దాన్ని వెనకేసుకురండి. ఎప్పుడో మిమ్మల్ని పిచ్చివాణ్ణి చేసి ఉడాయిస్తుంది.” అంటూ రయ్యిన లోనికెళ్ళిపోయింది.

నిశాంత ఆశ్చర్యపోతూ “అమావాస్యకి పిచ్చెక్కుతుందా డేడీ!” అనడిగింది.

“పిచ్చెక్కదు. అది ఆల్రెడీ వున్నవాళ్ళకి ఎక్కువవుతుంది. దట్సాల్!”

అతని మాటకి పకపకా నవ్వింది నిశాంత.

అతను కూడ నవ్వుతూ “ఇంతకీ అతనంత స్థాయికి రావడానికి కారణమెవరు?” అనడిగేడు.

“అతని అదృష్టం,  టాలెంటు.” అంది నిశాంత తడుముకోకుండా.

నవనీతరావు కూతురివైపాశ్చర్యంగా చూస్తూ “అసలింతకీ అతను నీకెలా పరిచయమయ్యేడు?” అనడిగేడు కుతూహలంగా.

“మనింటి నుండి వెళ్ళిన రోజే దారిలో కనబడ్డాడు. అతనిలోని టాలెంటుని గుర్తించి హెల్ప్ చేసేను. తప్పా డేడీ!”

కూతురు చేసిన పని తప్పని చెప్పడం అతనికి సాధ్యం కాలేదు.

“ఇందులో తప్పేముంది! యు హావ్ డనే గుడ్ థింగ్!” అన్నాడతను నవ్వుతూ.

“థాంక్యూ డేడీ!” అంటూ తన గదిలోకెళ్ళిపోయింది నిశాంత.

తన కూతురు శారీరకంగానే సున్నితమైనది కాని మానసికంగా చాలా ఇండివిడ్యుయాలిటీ, దారుఢ్యం కలదని మొదటిసారి బాగా అర్థమయింది నవనీతరావుకి.

 

*****

 

ఆరోజు లత ఆపరేషన్ అని తెలిసి గబగబా ధియేటర్ దగ్గరకెళ్ళింది నిశాంత.

అప్పటికే ఆపరేషన్ జరుగుతోంది.

బయట సాగర్, శేషయ్య కూర్చుని వున్నారు.

నిశాంత గబగబా సాగర్ దగ్గరగా వెళ్ళి “ఈ రోజు ఆపరేషనని ఫోను చెయ్యలేదేంటి? లతకి నేను దగ్గరుంటానని ప్రామిస్ చేసేను.” అంది.

“నువ్వు మాత్రం ఎంతమందికని సర్వీస్ చేస్తావు! అందుకే చెప్పలేదు.”

సాగర్ జవాబులో నిష్ఠూరం ధ్వనించిందామెకు.

అందుకే అతని మొహంలోకి సాలోచనగా చూసి “నీక్కోపమొచ్చినట్లుంది” అంది.

“నేను కోప్పడటం – అసూయపడటం ఎప్పుడైనా చూశావా?” అన్నాడు సాగర్.

“పోన్లే. మనం అనవసరంగా డీవియేటవుతున్నాం. నేను బ్రహ్మానందం గారి పర్మిషనడిగి ధియేటర్ లోకి వెళ్తాను. నువ్వూ రాకూడదూ!” అంది నిశాంత.

“నేను రాను. అయినవాళ్ళకి ఆపరేషన్ జరుగుతుంటే చూసే శక్తి నాకు లేదు” అన్నాడు సాగర్.

నిశాంత తనే వెళ్ళింది.

ఆపరేషన్ ఆరుగంటలు జరిగింది.

అంతసేపూ సాగర్, శేషయ్య బయటే కూర్చున్నారు.

నిశాంత బయటికి రాగానే శేషయ్య లేచి నిలబడి “ఎలా ఉందమ్మా లత!” అనడిగేడు ఆత్రంగా.

ఇంకా స్పృహలోకి రాలేదు. డాక్టరుగారొస్తున్నారు. మాట్లాడండి” అంది బ్రహ్మానందం గారొస్తుంటే చూపిస్తూ.

అతని దగ్గరకెళ్ళి దణ్ణం పెట్టి “హౌ ఈజ్ షి సర్!” అనడిగేడు సాగర్.

“మోకాళ్ళ క్రింద భాగం నరాలు బాగా దెబ్బతిన్నాయి. ఆమె కోలుకుంటుంది కాని పూర్తిగా కాదు. నడిచినా ఎక్కువ సేపు నడవలేదు.” అన్నాడు డాక్టర్.

శేషయ్య వైపు చూశాడు సాగర్.

అప్పటికే అతని కళ్ళు నీళ్ళతో నిండిపోతున్నాయి.

“మీరలా బెంబేలు పడి పేషెంటుని మరీ కృంగదీయకండి. మనిషి మెంటల్ గా హేండీకేప్డ్ కానంతవరకూ ఎలాంటి ప్రాబ్లమూ ఉండదు” అంటూ వెళ్ళిపోయేడు డాక్టర్.

“మీరూరికే బాధ పడకండి. తమ కోలుకున్నాక కొన్ని ఎక్సర్ సైజ్ లున్నాయి. అవి చేస్తే నార్మల్సీ వచ్చేస్తుంది.” అంది.

లతని పోస్టాపరేషన్ ధియేటర్ కి తరలించేరు.

నిశాంత ఆ వార్డులో డ్యూటీ వేయించుకుని లతని పర్యవేక్షించింది. లత స్పృహ రాగానే నిశాంతని చూసి “థాంక్సండీ. అన్నమాట నిలబెట్టుకున్నారు” అంది.

నిశాంత నవ్వి “నిన్నెలా వదిలేస్తాననుకున్నావు? నువ్వంటే నాకు చాలా ఇష్టం.” అంది.

లత కళ్ళు మెరిసేయి.

“నిజంగానా?” అంది నమ్మలేనట్లుగా.

“అబద్ధం చెబితే నాకేం ఒరుగుతుంది లతా! నాకెందుకో అమాయకుల్ని చూస్తే చాలా జాలి!” అంది.

“నేనమాయకురాల్నా?”

“కాదా. ఎవరో స్వార్ధపరుణ్ణి ప్రేమించి… అతని కోసం ఆవేశంలో కాళ్ళిరగ్గొట్టుకున్నావు! తీరా అతను కాళ్ళు లేనిదాన్ని పెళ్ళి చేసుకోనని చెప్పేడట! ఒక స్వార్ధపరుడి కోసం కాళ్ళు పోగొట్టుకున్న నిన్నమాయకురాలనక ఏమనాలి?”

లత నిశాంత వైపదోలా చూసి “నాన్న చెప్పేరా అలా?” అంది.

“కాదు. మీ బావ.అద్సరే నువ్వీ ఇయర్ఫోన్స్ పెట్టుకుని ఈ పాటలు విను. నేను వార్డులో మిగతా పేషెంట్సుని కూడ చూసొస్తాను. లేకపోతే చీఫ్ కి రిపోర్టు వెళ్తాయి” అంటూ నవ్వుతూ ఇయర్ ఫోన్సు లతకి ఎరేంజ్ చేసి వాక్ మాన్ చేతికిచ్చి వెళ్ళిపోయింది.

లత ఆలోచిస్తూ పాటలు వింటోంది.

ఎవరో ఘంటసాలలా పాడేరు. కాని… ఘంటసాల కాదు. మనసుకి తెలీకుండానే వాటిలో లీనమైపోయింది.

అర్ధగంట తర్వాత నిశాంత తిరిగొచ్చింది.

“పాటలెలా వున్నాయి?” అంటూ.

“చాలా బాగా పాడేడు. ఎవరతను?”

“హితేంద్రని కొత్త సింగరు. పైకొస్తాడంటావా?”

“రావడమేంటి వచ్చేసేడు. అప్పుడే అరడజను పిక్చర్స్ కి ఆఫర్సొచ్చేయట. ఈ సంగతి నీకు చెప్పమని నాకు ఫోను చేసేడు. రేపేదో పూజా కార్యక్రమం వుందట విజయాలో. నిన్ను రమ్మనమని చెప్పమన్నాడు” అన్నాడు సాగర్ లోనికొచ్చి.

నిశాంత కళ్ళు సంతోషంతో మెరిసేయి.

“నిజంగానా?” అంది.

“ఇందులో నాకబధ్ధం చెప్పాల్సిన అవసరమేముంది నిశాంతా! కాని… మొన్న నువ్వు డ్యూటీ ఎగ్గొట్టి వెళ్ళినందుకే ప్రొఫెసర్ కి చాలా కోపమొచ్చి కేకలేసేరు. ప్రతిసారీ ఇదే పనిగా పెట్టుకుంటే… నీ కెరీర్ పాడవుతుంది.” అన్నాడు సాగర్.

నిశాంత తప్పు చేసినదాన్లా చూసి “అతనింకా నెర్వస్ గా ఫీలవుతున్నాడు పాపం! పైగా మనమే పైకి తీసుకొచ్చేమన్న కృతజ్ఞతతో చెబుతున్నాడు. ఇందులో తప్పేముంది?” అంది.

“తప్పేం లేదు. నీ సంగతి కూడ చూసుకో. టైమయింది. రిలీవయి నువ్వింటికెళ్ళు. మీ డేడీ కూడ ఫోను చేసేరు.” అన్నాడు సాగర్ ‌ లతకి చెప్పి వెళ్ళిపోయింది నిశాంత.

“పాపం. చాలా మంచిది బావా!” అంది లత.

“అందుకే కష్టాల పాలవుతుందని నా బాధ!” అన్నాడు సాగర్.

“ఎలాగైనా నువ్వదృష్టవంతుడివి.”

లత మాటకి ఆశ్చర్యపడుతూ “ఎందుకని?” అనడిగేడు.

“తెలియనట్లు. నీక్కాబోయే భార్యలో అన్ని మంచి లక్షణాలుంటే నీదదృష్టం కాదా?” అంది లత.

ఆ మాట విని గాభరా పడ్తూ “ఎవరు చెప్పేరీ సంగతి?” అనడిగేడు.

“నాన్న.”

“కొంపతీసి ఈ మాట ఆవిడతో అనలేదు కదా!” అనడిగేడు సాగర్ గాభరాగా.

“లేదు. అంటే ఏం?”

“నీకెలా చెప్పాలో తెలీడం లేదు. ఆమె నా బెస్ట్ ఫ్రెండ్. నువ్వనుకున్న ప్రేమలు, దోమలూ మా మధ్య ఏమీ లేవు.” అన్నాడు సాగర్ చిరాగ్గా.

లత విప్పారిత నేత్రాలతో సాగర్ వైపు చూసింది.

“బావా. అయితే నువ్వావిణ్ణి పెళ్ళి చేసుకోవన్నమాట!”

‘లేదు’ అనలేకపోయేడు సాగర్.

“హాస్పిటల్ బెడ్ మీద నీకీ డిస్కషన్స్ దేనికి లతా! హాయిగా రెస్టు తీసుకో.” అంటూ సాగర్ బయటికొచ్చేడే గాని అతని మనసు రెస్ట్ లెస్ గా మారింది.

నిశాంతని తను ప్రేమించలేదా?

తనెందుకా నిజం లత నుండి దాచేడు.

ఎన్నాళ్ళిలా తను ముసుగులో గుద్దులాడుకుంటాడు!

మగవాడిగా తానే బయట పడాలని నిశాంత ఆశిస్తున్నదేమో? ఇక తమ హౌస్ సర్జనీ కూడ పూర్తి కావొస్తున్నది‌.

అతనాలోచిస్తూ రోడ్డు మీదకి రాగానే అతని పక్కన ఒక కారాగింది.

పక్కకి చూశాడు సాగర్.

కారులో నవనీతరావున్నాడు.

“నమస్కారమండీ!”

“నీతో మాట్లాడాలి. కారెక్కుతావా?”

సాగర్ కారెక్కేడు.

కారు గీతాంజలి హోటల్ ముందాగింది.

ఇద్దరూ లోపలికెళ్ళేరు.

“ఏవైనా తీసుకుంటావా?” అనడిగేడు నవనీతరావు.

“ఏం వద్దండి.”

“మొగమాటపడకు. హాస్పిటల్ వార్డుల్లో నడిస్తే ఆకలేయకపోవడమంటూ వుండదు.”

“సరే మీ ఇష్టం. నేనేదైనా తింటాను.”

నవనీతరావు బేరర్ ని పిలిచి “రెండు థైయిర్ వడ, కాఫీ” అని చెప్పేడు.

బేరర్ వెళ్ళగానే “మీ చదువులు పూర్తవుతున్నాయి. తర్వాత ఏం చేద్దామనుకుంటున్నారు?” అనడిగేడు.

“ఇంకా ఏం నిర్ణయించుకోలేదండి” అన్నాడు సాగర్.

నవనీతరావు పకపకా నవ్వి “మరెప్పుడు నిర్ణయించుకుంటారు?” అనడిగేడు.

“నిశాంతకేమండి? మీ అండదండలున్నాయి. మీరొక ప్రయివేటు నర్సింగ్ హోం కట్టివ్వగలరు. నేను గవర్నమెంట్ జాబ్ వెదుక్కోవాల్సిందే!”

“మీ ఇద్దరూ కలిసెందుకు ప్రాక్టీసు చెయ్యకూడదూ?”

నవనీతరావు ప్రశ్నకి వింతగా చూశాడు సాగర్.

“అది సాధ్యమవుతుందంటారా?”

నవనీతరావు బేరర్ తెచ్చిన వడ తింటూ “ఇందులో అంత సాధ్యం కానిదేముంది? చదువెక్కువయ్యే కొలది ప్రతిది సమస్యగా కన్పిస్తుందేమో! నాయితే శుభ్రంగా సాధ్యపడుతుందనిపిస్తోంది. మీరిద్దరూ పెళ్ళి చేసుకుంటే!” అన్నాడు తాపీగా.

అతని మాట విని సాగర్ ముందు తెల్లబోయేడు.

ఆ తర్వాత అతని మనసు జ్యోత్స్నా పులకిత సాగరంలా పొంగిపోయింది. అయినా తన సంతోషాన్ని బయల్పడకుండా చూసుకుంటూ “నిశాంత ఒప్పుకోవాలి కదా!” అన్నాడు.

“అంటే నీకిష్టమేనన్న మాటేగా!”

నవనీతరావు సూటి ప్రశ్నకి సిగ్గుగా తలదించుకున్నాడు సాగర్.

“నాకు తెలీకడుగుతాను. మీరిద్దరూ సంవత్సరాలు పొడుగునా బీచ్ వడ్డులో చెప్పుకున్న కబుర్లేంటి?”

విద్యాసాగర్ మరింత తెల్లబోతూ “మీకు తెలుసా?” అనడిగేడు.

“తెలిసేదేంటయ్యా! నేనెన్నిసార్లు మిమ్మల్ని గాంధీ బీచ్ లో చూశానో బహుశ మీకు తెలియదు. మీకు అయిదారు గజాల దూరంలో వేరుశెనక్కాయలు తింటూ ఎన్నో సార్లు కూర్చున్నాను. అందుకే మీ ఇద్దరూ ఖచ్చితంగా ప్రేమించుకుని వుంటారని అనుకున్నాను. అందుకే ఆ విషయం మాట్లాడాలని వచ్చేను అన్నాడు నవనీతరావు కాఫీ తాగుతూ.

“నా కూతురు ఆడపిల్ల. నీకయినా ఆ సంగతి మాట్లాడాలనిపించలేదంటే నీలోనే లోపముంది. వెనకటికి నీలాంటివాడే గారెలు తినాలనిపించి కష్టపడి వండుకొని – మంచి ముహూర్తంలో తిందామని ఆలోచిస్తూ కూర్చునే సరికి గద్ద తన్నుకెళ్ళిందట. మనసులో ప్రేమించేక ఇన్నాళ్ళు దాయడం పధ్ధతి కాదు. నేననుకోవడం నిశాంత కూడ నిన్ను ప్రేమించే వుంటుంది. నువ్వు కదపలేదని మొగమాటపడి తనూ ఊరుకొనుంటుంది. నిశాంత పెళ్ళి గురించి వాళ్ళమ్మ తొందర పడుతోంది. ఆమె దృష్టిలో మంచి సంబంధమంటే బాగా డబ్బు, పలుకుబడి వుండటం. నా దృష్టిలో మంచి కేరెక్టర్ తో బాటు భార్య పట్ల ప్రేమాభిమానాలుండటం. ఆ రకంగా నేను నీ గురించి వాకబు చేసేను. నేనన్నివిధాల ఆశించిన లక్షణాలన్నీ నీలో వున్నాయి. మీరిద్దరూ మాట్లాడుకొని ఒక నిర్ణయానికొస్తే నేను ముహూర్తాలు పెట్టించేస్తాను” అంటూ లేచేడాయన.

సాగర్ అతన్ననుసరించేడు.

సాగర్ తనింటి దగ్గర కారు దిగుతుంటే “రేపటికేసంగతీ చెబుతావుగా!” అంటూ మరోసారి రెట్టించేడు నవనీతరావు.

సాగర్ తలూపేడు ఆనందంగా.

 

************

 

హాల్లో ఫోను రింగవుతుంటే క్రీగంట చూసేడు నవనీతరావు ఫోను వైపు.

నిశాంత వెళ్ళి రిసీవరందుకుని “హలో” అంది.

నవనీతరావు జాగ్రత్తగా ఆమె మాటలు వింటున్నాడు.

“ఇప్పుడా, ఏంటంతర్జంటు?… సరే! వస్తానిప్పుడే! నేను కూడ నీతో ఓ ముఖ్యమైన సంగతి చెప్పాలనుకున్నాను.” అంటూ రిసీవర్ క్రెడిల్ చేసింది నిశాంత.

ఆమె క్షణంలో తయారయి కారు తాళాలు తీసుకొని వెళ్తుంటే నవనీతరావు గుంభనంగా నవ్వుకున్నాడు.

నిశాంత పది నిముషాల్లో గాంధీ బీచ్ చేరుకుంది. అక్కడే ఫుట్ పాత్ మీద నిలబడి వున్నాడు సాగర్ నవ్వుతూ.

“ఏంటంత కొంపలంటుకుపోతున్నట్లుగా పిలిచేవ్?” అంది నిశాంత కూర్చుంటూ.

“కొంపలంటుకోలేదు. వెలగబోతున్నాయి. నీకో గుడ్ న్యూస్ – అయ్ మీన్ మనకో గుడ్ న్యూస్!” అన్నాడు సాగర్ నవ్వుతూ.

నిశాంత కళ్ళు పెద్దవి చేసి “కొంపదీసి లతగాని నడిచేస్తున్నదా?” అనడిగింది.

ఆ మాట విని సాగర్ మొహం కొద్దిగా పేలవమైంది.

“నువ్వో పరోపకారం పాపమ్మవి. ఎప్పుడూ ఎదుటివాడి మేలేగాని నీ గురించి నీకేం అక్కర్లేదా?”

నిశాంత కొద్దిగా నవ్వింది.

ఆ నవ్వులో సిగ్గు మిళితమైంది.

“కావాలి. ఆ విషయమే చెబుదామనుకుంటుండగా నీ ఫోనొచ్చింది.”

“రియల్లీ! అయితే నువ్వే చెప్పు ముందు!”

“లేదు. నువ్వే పిలిచేవ్! నువ్వే చెప్పు!”

“నీ నోటితోనే ముందుగా వినాలి నిశా! నీకు సంతోషం కల్గించే ఏ విషయమైనా నాకూ ఆనందాన్ని కల్గిస్తుంది!”

“నేనంటే నీకంత ఇష్టమా?”

“వేరే చెప్పాలా?”

“అయితే నువ్వే నాకీ సహాయం చెయ్యగలవు!”

“సహాయమా?” ఆశ్చర్యపోతూ అడిగేడు సాగర్.

“అవును. ఈ సమస్య కొన్ని రోజులుగా నలుగుతున్నది. నీ సలహా కావాలి!”

“ఏంటది?”

“హితేంద్ర కెరీరిప్పుడు చాల బాగుంది. చాల పిక్చర్స్ కి పాడుతున్నాడు . బాలు అమెరికన్ తెలుగువారి ఆహ్వానం మీద అమెరికా వెళ్ళడం కూడ ఇతనికి బాగా కలిసొచ్చింది. కాని… అతను పాడనంటున్నాడు.” అంటూ సాగర్ కళ్ళలోకి చూసింది నిశాంత.

నిశాంత ఏం చెప్పబోతోందో సాగర్ కి అర్థం కాలేదు. పైగా ఈ సందర్భంలో హితేంద్ర పేరెత్తడం కూడ అతనికి చికాకు తెప్పించింది. అయినా ఓపిగ్గా వింటున్నాడు.

“ఎందుకట?” అన్నాడు తన చిరాకుని లోలోపలే అణచుకుంటూ.

“కళాకారులకి ఇన్స్పిరేషన్ కావాలి. అతను తోడు కోరుకుంటున్నాడు.”

“అంటే?” నిజంగా అర్ధంకాకనే అడిగేడు సాగర్.

“నీకెలా చెప్పను సాగర్! అతను నన్ను ప్రేమిస్తున్నాడు. నాతోడు లేందీ అతని గొంతు పలకదట. నన్ను పెళ్ళి చేసుకుంటాడట. లేకపోతే ఈ రంగం వదిలేసి వెళ్ళిపోతాడట.”

ఆ మాట విని విద్యాసాగర్ హృదయం నొక్కేసినట్లయింది.

“అతని సంగతికేం, నీ ఉద్దేశ్యం చెప్పు!” అన్నాడు మెల్లిగా.

నిశాంత కాసేపు మౌనం వహించింది.

సాగర్ ఆమె జవాబు కోసం ఆర్తిగా ఎదురు చూస్తున్నాడు.

“నాకేం అయిష్టం లేదు. అతని పాటలు వింటూ ఈ ప్రపంచాన్ని మరచిపోవచ్చు. హితేంద్రకేం తక్కువ?”

నిశాంత జవాబు విని వెయ్యి ఆశల్ని ఒడ్డుకి మోసుకొచ్చి విరిగిపడి నిరాశతో వెనక్కు మళ్ళే కెరటమైంది అతని హృదయం.

తన బాధని బలవంతంగా నొక్కి పెట్టి “ఇంత వరకూ వచ్చేక నా సహాయమేముంది నిశాంతా! బెస్టాఫ్ లక్!” అన్నాడు.

“అది కాదు… మా డేడీ ఈ పెళ్ళికి ఒప్పుకోరు.”

“ఎందుకని?”

“సినిమా మనుషులంటే మాడేడీకి మంచి అభిప్రాయం లేదు. వాళ్ళు నిముషానికొకసారి రంగులు మారుస్తారంటారు.”

“నేనిప్పుడు హితేంద్ర చాలా మంచివాడు – అందరిలాంటి వాడు కాదని చెప్పాలా?”

“అక్కర్లేదు. అతని గురించి నీకేం అభిప్రాయముందో నాకు చెప్పు చాలు!”

సాగర్ నిరాశగా నవ్వాడు.

“నీకంటూ అతనిమీద సదభిప్రాయం కల్గేక ఇతరులు చెప్పింది వినాలనిపిస్తుందా? అయినా అతని గురించి నాకేం తెలుసని చెబుతాను. మనుషుల మంచి చెడ్డలు నిర్ణయించి బహిర్గతం చేసేది కాలమొక్కటే!”

“అయితే డేడీకి నా ప్రేమ గురించి చెబుతావా?”

“నువ్వు నా స్నేహితురాలివి. తప్పకుండా చెబుతాను.”

“థాంక్యూ సాగర్!” అంది నిశాంత లేచి నిలబడుతూ. వెనుక ఘోషిస్తున్న సముద్రం కన్నా విశాలమైన దుఃఖ వాహినిని గుండెలో మోస్తూ అతను తన వెనుకే అడుగులేస్తున్న సంగతి నిశాంతకెంత మాత్రమూ తెలియదు.

 

*****

 

సాగర్ చెప్పిన సంగతి విని మ్రాన్పడిపోయేడు నవనీతరావు. కళ్ళలో దుఃఖం సుడులు తిరిగింది.

“నా కూతురు చాలా తెలివైందని గర్వపడ్డాను. కాని… ఇంత తప్పుడు నిర్ణయం తీసుకుంటుందని ఎప్పుడూ అనుకోలేదు” అన్నాడు బాధగా.

“ఎందుకంత సీరియస్సవుతారు. హితేంద్ర కూడ చెడ్డవాడు కాదు. పైగా ఇప్పుడొక పాపులర్ సింగర్!” అని నచ్చచెప్పబోయేడు సాగర్.

నవనీతరావు పరిహాసంగా నవ్వేడు.

ఆ నవ్వు కూడ గుండెని కదిలించి కన్నీళ్ళే తెప్పించింది.

“నాయనా, ఎప్పుడో చిన్నప్పుడు శ్రీనాథుడు రాసిన శృంగార నైషధం చదివేను. అందులో నలోపాఖ్యానంలో నలుడి అవతారమెత్తేవు నువ్వు. ప్రేమించిన దమయంతిని దిక్పాలులకి కట్టబెట్టాలని రాయబారం చేస్తాడతను. వద్దు నాయనా! ఇంత దరిద్రపు పాత్ర నువ్వు వహించకు.” అన్నాడు వణుకుతున్న కంఠస్వరంతో.

సాగర్ తల దించుకున్నాడు. “ఇందులో నిశాంత తప్పు లేదు. నేను ముందుగా చెప్పలేకపోయేను. అనుకున్నవి అనుకున్నట్లుగా జరిగితే మన గొప్పతనమేముంది! నా మాట విని దయచేసి నిశాంత వివాహం అతనితో జరిపించండి!” అన్నాడు.

“జరిపించను.” దాదాపు ఘర్జించినట్లే అన్నాడు నవనీతరావు ఆవేశంగా.

సాగర్ తెల్లబోయినట్లు చూశాడు.

“మనిషి జీవన విధానం మనిషి కేరెక్టర్ ని తెలియజేస్తుందయ్యా! నిన్నటి వరకు ఆత్మాభిమానం చంపుకొని చెయ్యి చాచి ముష్టెత్తుకున్నవాడికి ఆత్మగౌరవమెక్కడనుండొస్తుందయ్యా! అది చేసుకుంటే చేసుకోనివ్వు. నేను మాత్రం వాడి గత చరిత్ర తెలిసి కాళ్ళు కడిగి కన్యాదానం ఛస్తే చెయ్యను.” అన్నాడు నవనీతరావు బాధగా.

“ఇంకోసారి ఆలోచించండి.” అంటూ లేచొచ్చేసేడు.

“ఆలోచించడానికేముంది! అది పూర్తిగా మునిగిపోబోతోంది.” అంటూ గొణుక్కున్నాడు నవనీతరావు.

 

ఇంకా వుంది..

 

 

చీకటి మూసిన ఏకాంతం – 4

రచన: మన్నెం శారద

సూర్యుడు పుడమి రేఖని దాటి బయటపడలేదు గాని తూర్పు ఎర్రబడుతోంది. అతని ఆగమనాన్ని సూచిస్తూ.
సముద్రం చిన్నపిల్లలా కేరింతలు కొడుతోంది.
కెరటాలు నురుగుపై పడిన ఎర్రని కాంతి ముడి విడిపడిన పగడాల మూటలా చెదరిపోతున్నది.
నిశాంత మెల్లిగా ఇసుకలో అడుగులేసి నడుస్తూ ఒక చోట ఆగిపోయింది.
అక్కడ సముద్రానికభిముఖంగా కూర్చుని గొంతెత్తి భూపాల రాగమాలపిస్తున్నాడు హితేంద్ర.
అతని కంఠం వడిలో దూకే జలపాతంగా, సుడిలో చిక్కుకున్న గోదారిలా అనంతమైన ఆకాశాన్ని అందుకోవాలని ఆరాటపడి ఎగసిపడే సముద్రంలా రకరకాలుగా పల్లవిస్తోంది.
వినేవారి చెవుల్లోంచి ప్రవహించి గుండెని తాకి అలరిస్తోంది.
తరంగాల మీద ఆడుకునే పడవల్లా, పదాలు అతని కంఠస్వరంతో ఆడుకుంటున్నాయి.
సూర్యోదయమైంది.
జనసంచారం ప్రారంభమైంది.
అతని కంఠస్వరమాగింది.
లేచి నిలబడి ఇసుక దులుపుకుని వెనక్కు తిరిగి చూశాడు.
అతని కళ్లు ఆశ్చర్యంగా నీటిలో తేలిన చేప పిల్లల్లా తళుక్కున మెరిసేయి.
అతనికి పది పదిహేను గజాల దూరంలో మలచిన శిల్పంలా నిలబడి వుంది నిశాంత.
“మీరా?” అన్నాడతను ఆపుకోలేని ఆశ్చర్యంతో తల మునకలవుతూ.
ఆమె నవ్వింది తల వూపుతూ.
“ఇలా వచ్చేరేంటి, ప్రొద్దుటే?”
“తూర్పు తీరపు సముద్రపు బొడ్డున గంధర్వుడొకడు గానకచ్చేరి చేస్తున్నాడని తెలిసి!” ఆమె నవ్వుతూ చెప్పిన జవాబుకి సిగ్గుపడుతూ తల దించుకున్నాడు హితేంద్ర.
“రండి” అందామె చనువుగా.
అతను ఇసుకలో ఆమె వెంబడి నడుస్తూ “వాకింగు కొచ్చేరా?” అనడిగేడు.
“మీకోసమే వచ్చేనంటే నమ్మలేకపోతున్నారా?”
హితేంద్ర ఇబ్బందిగా చేతిలో గీతలు గీసుకుంటూ “మీరు చెబితే నమ్ముతాననుకోండి. కాని.. ఇంత పొద్దున్నే..”అన్నాడు సందిగ్ధంగా చూస్తూ.
“పొద్దున్నే ఏవిటండి బాబూ. నా మీద ఇంత బాధ్యత పెట్టుకుని ఎలా నిద్ర పొమ్మంటారు. రేపు మీరు సరిగ్గా పాడకపోతే.. మీరు బాగానే వుంటారు. నేను ఊరి ఖాళీ చేయాల్సుంటుంది” అంది నిశాంత.
హితేంద్ర నవ్వి “మీరు గమ్మత్తుగా మాట్లాడుతారు” అన్నాడు.
నిశాంత అతనివైపు సీరియస్‌గా చూసి “నేను నూటికి నూరుపాళ్లు నిజం మాట్లాడుతుంటే మీకు గమ్మత్తుగా అనిపిస్తుందా?” అంది కోపం నటిస్తూ.
హితేంద్ర ఆమె వైపు బెదురుతున్నట్లుగా చూసి “గమ్మత్తంటే గమ్మత్తుగా కాదనుకోండి”అన్నాడు.
నిశాంత అతని బెదురు చూసి ఫక్కున నవ్వింది. ఆమె నవ్వు చూసి అతను కొంచెం తేరుకున్నాడు.
“మీకు తెలీదు హితేంద్ర. మీ వాయిస్ నన్ను చాలా ఇంప్రెస్ చేసింది. ఎందుకంటే కారణాలు చెప్పలేను గాని మిమ్మల్ని చాలా ఉజ్వలంగా చూడాలన్న కోరిక నాలో పుట్టి క్షణాలు మీద పెరిగి ఊడలు ఊనింది. అందుకే విద్యతో మాట్లాడి ఈ ప్రోగ్రాం ఎరేంజ్ చేసాను. అది సక్సెస్ కావాలని నా ఆకాంక్ష. మీరెలా ప్రాక్టీసు చేస్తున్నారో తెలుసుకోవాలని మీ ఇంటికెళ్ళేను. మీ అమ్మగారు చెబితే ఇటొచ్చేను. మీ పట్టుదల చూసి ఎంతో సంతోషం కల్గింది. మీరు తప్పక విజయం సాధిస్తారు.” అంది ఆవేశానికి గురవుతూ.
హితేంద్ర ఆమెవైపు విస్మయంగా చూసాడు.
ఎంతో నాజూకుగా, సన్నజాజి మొగ్గలా వుండే ఆమెలో ఇంత పట్టుదల, ఆశయం వున్నాయంటే బహుశ ఎవరూ నమ్మలేరు.
“ఏం మాట్లాడరూ? ఇంకా అపనమ్మకంగా వుందా?” అంది నిశాంత రెట్టిస్తున్నట్లుగా.
“ఆహా. అది కాదు.”
“మరి?”
“నిజం చెప్పమంటారా?”
“అబద్ధం కూడా చెప్పాలనుకుంటున్నారా?”
హితేంద్ర నవ్వి”మీతో మాట్లాడలేనంది. నాకసలు మటలు రావు.”అన్నాడు.
“ఆ సంగతి మీ సుబ్రహ్మణ్యం చెప్పాడు లెండి” నిశాంత కారు డోరు తెరచింది.
“ఎందుకు, నేను నడిచి వెళ్ళిపోతాలెండి”అన్నాడతను మొగమాటంగా.
“నాకీ మొగమాటాలు నచ్చవు మిస్టర్ హితేంద్రా?”
హితేంద్ర గబుక్కున ఎక్కి కూర్చున్నాడు.
నిశాంత కారు స్టార్టు చేసి “ఇప్పుడు చెప్పండి. ఏదో నిజం చెప్పేస్తానన్నారు?”అంది నవ్వుతూ.
“మీరు నా గురించి చాలా శ్రమ పడుతున్నారు.”
“స్తుతి శతకమా?”
“అది కాదు. నిజానికి నేనొక గొప్ప సింగర్ని అవుతానని ఎన్నడూ కలలు కనలేదు. అలా ఎవరూ నన్నాశీర్వదించలేదు కూడా. చాలా సామాన్యంగా జరుగుతున్న మా కుటుంబంలో మా నాన్నగారికి హఠాత్తుగా కేన్సరు రావడం వలన అస్తవ్యస్తమైంది. తగ్గదని తెలిసినా చూస్తూ ఊరుకోలేక ఉన్నదంతా ఊడ్చి పెట్టేం. ఆయన వెళ్ళిపోయేరు. మాకీ దరిద్రం మిగిలింది.”
“గతం తలచుకోకండి” అంది నిశాంత సానుభూతిగా.
“ఇదంతా ఎందుకు చెబుతున్నానంటే మేమత్యంత నికృష్ట పరిస్థితులు ఎదుర్కొన్నా సాయపడిన వారెవరూ లేరు. అందుకే అమ్మ చుట్టాలకి దూరంగా మద్రాసులోనే వుండిపోయింది. తనకి నేను బాగా చదువుకోవాలని ఆశ. ఎలాగోలా నాన్నకొచ్చిన పెన్షన్‌తో నన్నింతవాణ్ణి చేసింది. ఈ కరువు రోజుల్లో అది చాలక నేను పని చేయడం వలన.. నిద్ర లేక ఈ ఫ్లూ వచ్చింది. అమ్మ చెప్పింది. మీరే సహాయపడకపోతే నేనీ పాటికి..” అంటూ నవ్వడానికి ప్రయత్నం చేసాడు హితేంద్ర.
నిజానికి అప్పటికే అతని కళ్ళు నీళ్లతో నిండిపోయేయి.
“భలేవారు! నేనేదో ఘనకార్యం చేసినట్లుగా మాట్లాడేస్తున్నారు. ఆ సమయానికొచ్చేను కాబట్టి నాకు తోచింది చేసేను. మీరయితే మాత్రం.. చూస్తూ వెళ్లిపోతారా?”అంది నిశాంత.
“కాదనుకోండి. మీలాంటి డబ్బున్న వాళ్లకి జాలి హృదయాలుండవంటారు మాలాంటివాళ్ళు.” అన్నాడు హితేంద్ర మొగమాటంగా.
“దానికీ దీనికీ ఏం సంబంధం. హృదయం లేని వాళ్లకి డబ్బొస్తే కొత్తగా హృదయం పుట్టుకొస్తుందా? ఆ సంగతులొదిలేసి బాగా ప్రాక్టీసు చెయ్యండి”
హితేంద్ర బుద్ధిగా తలూపేడు.
“మ్యూజిక్ క్లాసులకెల్తున్నారా?”
“ఆ! వెళ్లకపోతే ఆయనూరుకుంటాడా? మీరేం చెప్పారోగాని ఒక్కరోజు నేను వెళ్లకపోతే.. ప్రాణం తీసినంత పని చేస్తాడు. ఆయన్ని చూస్తే తెలియకుండానే సరిగమలు పలుకుతుంది నోరు”
“గురువుల పట్ల ఆ మాత్రం భయభక్తులు వుంటేనే విద్య అబ్బుతుంది” అంది నిశాంత.
కారు హితేంద్ర ఇంటి సందు ముందాగింది.
హితేంద్ర కారు దిగి “మీరూ రండి” అన్నాడు.
“ఇంకోసారి వస్తాను లెండి.”
“ఇక్కడిదాకా వచ్చి కూడా లోపలికి రాలేదంటే అమ్మ నన్ను కోప్పడుతుంది”
“మిమ్మల్నెందుకు కోఫ్ఫడటం?” ఆశ్చర్యంగా అడిగింది నిశాంత.
“ఏరా వెధవా! ఆ దేవతనేమన్నా అన్నావా? గుమ్మందాకా వచ్చిన లక్ష్మిని బయటనుండే పంపించేసేవా? న్వువెలా బాగుపడ్తావురా? అని”
హితేంద్ర మాటలకి నవ్వింద్ నిశాంత.
“మాటలు రావన్నారు గాని కాస్త ఎక్కువే మాట్లాడుతున్నారు” అంది.
“మీ దయ!”
“నా దయ వలన పాటలు పాడాలిగాని మాటలు కాదు. బై. మీ అమ్మగారికి చెప్పండి. విద్య మరదలు వచ్చిందట. వెళ్ళి చూడాలి!” అంటూ కారు స్టార్టు చేసింది నిశాంత.
*****
నిశాంతని చూడగానే గబగబా బయటకొచ్చేడు విద్యాసాగర్.
“ర. రా. ప్రొద్దుటే ఇలా వచ్చావేం?” అన్నాడు నవ్వుతూ.
“ఊరికే. అలా సీషోర్ వెళ్లొస్తున్నాను. మీ మరదల్ని కూడా చూడొచ్చని” అంది నిశాంత అతని వెంట డ్రాయింగ్ రూంలోకి నడుస్తూ.
“ఇంతకీ ఏది నీ మరదలుగారు?”
“బెడ్‌రూంలో వుంది. రా.” అంటూ ముందుకి నడిచేడు సాగర్.
నిశాంత కూడా ఆ గదిలోకెళ్లింది.
“లతా.. నా ఫ్రెండ్ నిశాంత వచ్చింది నిన్ను చూడ్డానికి.” అన్నాడు అక్కడ మంచమ్మీద పడుకున్న అమ్మాయి వైపు చూస్తూ
లత మెల్లిగా వెనక్కి జరిగి గోడకి జేరబడి “నమస్తే” అంది.
నిశాంత ప్రతి నమస్కారం చేస్తూ ఆమె వైపు చూసింది. నలుపు, సన్నం, చిన్నగా వున్న ఆకర్షణ లేని కళ్లు సామాన్య రూపం లతది. నిశాంతని కూర్చోబెట్టి కిచెన్‌లోకెళ్ళేడు సాగర్.
“బావ మీ గురించి చెబుతుంటాడు” అంది లత నవ్వుతూ.
“ఏమని?” కుతూహలంగా అడిగింది నిశంత.
“మీరు చాలా తెలివైనవారట. బెస్టాఫ్ ది బేచ్ అని. ఎంతో డబ్బున్నా గర్వం లేదని. నలుగురికి సహాయపడాలని ఆదుర్దా పడుతుంటారని.. ఇంకో సంగతి కూడా చెబితే ఏమీ అనుకోరుగా. “సందేహంగా చూసింది లత.
“చెప్పండి ఇన్ని మాటలన్నాక.. ఇక ఇంకో మాటంటే బాధ పడటం దేనికి?” అంటూ బాధ నటించింది.
లత నవ్వుతూ “మీరు కాలేజీ బ్యూటీయట కదూ!” అంది.
“మీ బావ ఎంత పచ్చి అబద్ధాలాడగలడో.. ఈ ఒక్క విషయం చాలు మీకర్ధం కావడానికి. మిగతావంటే కనిపించనివి. ఏవంటారు?” అంది నిశాంత.
“అబద్ధాలంటున్నావేంటి?” అంటూ ట్రేలో కాఫీలు పట్టుకొచ్చి ఒక కప్పు నిశాంతకిస్తూ అడిగేడు.
“నువ్వు చాలా మంచివాడివనుకున్నాను. నేను లేనప్పుడు నన్నింత డేమేజింగా తిడతావని అనుకోలేదు.” అంది నిశాంత కోపం నటిస్తూ.
“ఏం జరిగింది? ఏం చెప్పేవు లతా!” అన్నాడు సాగర్ కంగారుగా.
“నా తెలివితేటల గురించి, అందం గురించి అలా అనీ యిష్టం వచ్చినట్లుగా కమెంట్ చెయ్యడానికి నీకెన్ని గుండెలు?” అంది నిశాంత. విషయమర్ధమయి సాగర్ చిన్నగా నవ్వేడు.
“మా బావకు అబద్దాలాడడం రాదు. అందమంటే మోడెస్టీ అన్న విషయం నాకిప్పుడు బాగా అర్ధమవుతున్నది” అంది లత.
“ఇక్కడ కాస్సేపుంటే మీ పొగడ్తలకి నా బుర్ర పని చేయదు” అంటూ లేచి నిలబడింది.
“అప్పుడే వెళ్లిపోతావా?” అంది దిగులుగా లత.
“హాస్పిటల్‌కి వెళ్లాలిగా. ముఖ్యంగా నీకోసమే. మామయ్య బయటనుండి రాగానే చెప్పు. నేను డాక్టర్ బ్రహ్మానందంగారితో ఎపాయింట్‌మెంటు తీసుకొనొస్తాను” అన్నాడు సాగర్ తనూ కోటు, స్టెత్ తీసుకుంటూ.
లత తలూపింది.
“వస్తా లత. వీలున్నప్పుడు వస్తుంటాలే” అంది నిశాంత.
లత తలూపింది. కాని ఆమె కళ్లనిండా నీళ్లు చోటు చేసుకోవడం గమనించేడు సాగర్.
అవి నిశాంత కంటపడకూడదని ఆమె చూపులు దించుకుంది.
“ఈ పుస్తకాలు చదువుకో. ఎక్కువ ఆలోచించకు”అంటూ సాగర్ కొన్ని పుస్తకాల్ని మంచం మీద పెట్టి నిశాంతతో బయటకొచ్చేడు.
కారెక్కేక సాగర్ చెప్పేడు. “టికెట్స్ బాగా అమ్ముడుపోతున్నాయి నిశాంత. నిన్న కనుక్కొచ్చేను. అతని ప్రాక్టీసెలా వుంది?” అని
“బ్రహ్మాండంగా వుంది. వలలో రెండ్రోజులనుండి చేపలు పడటం లేదని జాలరులు ఒకటే గోల. పేపరు చూడలేదా?”
సాగర్ అర్ధం కానట్టుగా చూశాడు.
“తమాషాకంటున్నానులే. సముద్రపుటొడ్డున గానకచ్చేరి మొదలెట్టి కష్టపడుతున్నాడు పాపం” అంది.
సాగర్ నవ్వి “అదా సంగతి. ఇంతకీ నీ దృష్టిలో పడ్డవాడు అదృష్టవంతుడు ” అన్నాడు.
“ఎందుకనో?” కొంటెగా చూసింది నిశాంత.
“అకారణంగా వరాలిచ్చే దేవత ప్రత్యక్షమయితే ఆ భక్తుడు అదృష్టవంతుడు గాక మరేమవుతాడు?”అన్నాడు.
“ఈ మధ్య ఏ భట్రాజుతోనన్నా స్నేహం మొదలెట్టేవా? పొగడ్తలు ఎక్కువయ్యేయి. అద్సరే. లతా వాళ్లు ఎందుకొచ్చినట్లు?” అంది.
సాగర్ ఒక నిమిషం మాట్లాడలేదు.
అతని మొహం భారం కావడం గమనించింది నిశాంత.
“లత రెండు కాళ్లూ దెబ్బ తిన్నాయి. ఇక్కడ బ్రహ్మానందం గారికి చూపిద్దామని రమ్మన్నాను.
అప్పుడర్ధమయింది లత మోకాళ్లవరకు దుప్పటి ఎందుకు కప్పుకుందో.
“ఏం జరిగిందన్సలు?”
“తొందరపాటు. మేడ మీద నిండి దూకిందంట. ఆత్మహత్య చేసుకోవాలని”
“మైగాడ్. ఎందుకని?”
“ఈ వయసులో ఆడపిల్లలకుండే సమస్యేముంది? ప్రేమ – పెళ్లి”
“ఎవర్నో ప్రేమించిందంట. మామయ్య ఇష్టపడలేదని యింత పని చేసింది చివరికి ఫలితమిలా వికటించిందంట. కాళ్ళు లేని దాన్ని చేసుకోనంటున్నాడట అతను.”
నిశాంత నిట్టూర్చింది.
“చదువుకుని కూడా లత ఇంత మూర్ఖంగా ప్రవర్తించి జీవితాన్ని పాడు చేసుకుంది.” అంది బాధగా.
“మామయ్యకి బోల్డంత ఆస్తుంది. ఒక్కగానొక్క కూతురి భవిష్యత్తు ఇలా అయిందని తెగ కుమిలిపోతున్నాడు. తల్లిదండ్రి లేని నన్ను చేరదీసి చదివించేడు. ఆయనకిల్లాంటి గతి పట్టడం బాధని కల్గిస్తోంది”అన్నాడు సాగర్ వేదనగా.
“నాకీ సంగతి చెప్పనేలేదేం నువ్వు?”
సాగర్ నిర్లిప్తంగా నవ్వేడు.
“ఇందులో ఇతరులకు పంచాల్సిన ఆనందమేముందని చెప్పమంటావ్?” అన్నాడు.
నిశాంత మౌనం వహించింది.

ఇంకా వుంది..

చీకటి మూసిన ఏకాంతం 3

రచన: మన్నెం శారద

“ఇక చాలు!” వసుంధర మరో రెండు ఇడ్లీలు వెయ్యబోతుంటే చెయ్యడ్డం పెట్టింది నిశాంత.
“తిను. మళ్ళీ అర్ధరాత్రి వరకూ తిరగాలిగా!” అంది వసుంధర కటువుగా.
నిశాంత తల్లివైపదోలా చూసింది.
రాత్రి సాగర్ తనని స్కూటర్ మీద వదలడం ఆమె కంటపడింది. పొద్దుటే ఆ సంగతిని ఎలా అడగాలో అర్ధంకాక విశ్వప్రయత్నాలు చేస్తున్నదావిడన్న సంగతి నిశాంతకి అర్ధమయింది.
ఎదురుగా కూర్చుని టిఫిన్ తింటున్న కూతురి వైపు పరిశీలనగా చూశాడు నవనీతరావు.
నిశాంత తల్లిమాటకెగిరి పడకుండా టిఫిన్ చేయడం అతనికి కొద్దిగా ఆశ్చర్యాన్ని కలిగించింది.
“ఈ చదువులు, తద్దినాలు వద్దంటూనే వున్నాను. ఉన్న ఒక్కగానొక్క కూతురికి పెళ్ళి చేయలేమా? మర్యాద మంటకలిపి పోకుండానే ఎవణ్ణో ఒకణ్ణి పట్టుకొని కాళ్ళు కడిగి కన్యాదానం చేయమని చెబితే మీకు పడుతుందా?” వసుంధర భర్తని సాధిస్తూ మరో రెండు ఇడ్లీలు ఆయనకి వేయబోతుంటే, నవనీతరావు చెయ్యడ్డం పెట్టి వారించి “ఏదో ఒక టిఫిన్ చేస్తే చాలు వసూ! రెండు రకాలు జీర్ణించుకునే వయసు కాదు నాది!” అన్నాడు శాంతంగా.
వసుంధర ఆయనవైపాశ్చర్యంగా చూస్తూ “రెండు రకాలెక్కడ చేసేను? ఇడ్లీ ఒకటేగా!” అంది.
నువ్వు నోటితో వడ్డిస్తున్న వాటితోనే కడుపు నిండిపోయింది. ” అంటూ లేచి చెయ్యి కడుక్కున్నాడాయన.
నిశాంత కూడా అతనితో పాటూ లేచి చెయ్యి కడుక్కుని గదిలోకెళ్ళిపోయింది.
భర్త మాటకు కంగు తిన్నట్లయింది వసుంధర.
హార్లిక్సు తీసుకెళ్ళి అతనికిస్తూ “కూతుర్ని మందలించుకోడానిక్కూడ నాకధికారం లేదా?” అంది నిష్టూరంగా.
అతను చదువుతున్న పేపర్ పక్కకి పడేసి హార్లిక్స్ అందుకుంటూ “అలా ఎవరన్నారు?” అన్నాడు.
“వేరే అనాలా? నాకు నోరెక్కువని దానిముందే అంటే అదింక గౌరవిస్తుందా?”
“ముందు నువ్విలా కూర్చో!” అన్నాడాయన ఓర్పుగా.
వసుంధర అయిష్టంగానే కూర్చుందాయన పక్కన.
“ఇప్పుడు చెప్పు. అదింటి పరువు తీసే పనేం చేసింది?”
“రాత్రి… రాత్రి ఎవరో అతని స్కూటర్ మీద వచ్చింది. మనం పంపిన కారుని వెనక్కి పంపేసి అతనితో రావాల్సిన పనేంటి? ఊరినిండా నా బంధువులున్నారు! ఎవరైనా చూసి ఏవన్నా అంటే నా పరువేం కావాలి!” అంది వసుంధర ఉక్రోషంగా.
“అంటే నీ కూతురి భవిష్యత్తుకన్నా, నీకు మీవాళ్ళు చేసే వ్యాఖ్యానాలే ముఖ్యమన్నమాట!” అన్నాడాయన భార్యని నిశితంగా గమనిస్తూ.
వసుంధర అతని వైపు కోపంగా చూసింది.
“మీ డొంకతిరుగుడు నాకర్ధం కాదు. పదిమంది నోళ్ళలో పడితే దానికి మంచి సంబంధం దొరకదనేగా నా బాధ!” అంది బాధగా.
“నీ బాధ నాకర్ధమయింది వసూ! కానీ వ్యక్తిత్వమొచ్చిన కూతురికి చెప్పే విధానమది కాదు.”
“ఇంకెలా చెప్పాలో నాకు తెలీదు. వీధి గుమ్మంవైపు వస్తేనే వీపు చీరేసేది మా అమ్మ! అలా నేనేం ఆంక్షలు పెడుతున్నాను కనుక! అర్ధరాత్రి వరకూ ఇష్టం వచ్చినట్లు తిరిగి పరాయి మగాడి స్కూటర్ మీద రావాల్సిన అవసరముందంటారా?” అంది వసుంధర అవేశంగా.
నవనీతరావు కొంచెం సేపు మాట్లాడలేనట్లుగా చూశాడామె వైపు.
భర్త కూడా మౌనం వహించడంతో వసుంధరకి తన వాదనలో బలమున్నదన్న గురి కుదిరింది.
“ఇంతకీ ఇదంతా మీరిచ్చిన అలుసు! మనకి బోల్డంత ఆస్తుంది. ఆ డాక్టరు చదువు దేనికి? శుభ్రంగా పెళ్ళి చేయక దాన్ని బరితెగించినట్లు గాలికొదిలేసేరు!” అంది.
నవనీతరావు చిన్నగా నిట్టూర్చి “నీ ఆలోచనలు చాలా వెనుకే వున్నాయి వసుంధరా! నిశాంత మామూలు ఆడపిల్ల కాదు. ఏదో ఒకటి సాధించాల్సిన తత్వం ఆమెలో బాగా వుంది ‌ చదువులో కూడ బ్రిలియంట్. అలాంటి వ్యక్తిత్వమున్న ఆడపిల్లని ‘ఆడ’ అనే పేరుతో అణచివేయడం చాలా దుర్మార్గం. ఎవరితోనో స్కూటర్ మీద రాగానే ఏదో అపరాధం జరిగిపోయినట్లుగా ఎందుకంతగా గాభరా పడ్తావు? అతనెవరో సున్నితంగా అడగొచ్చుగా!” అన్నాడు మెల్లిగా.
“ఆ సున్నితాలూ, సుకుమారాలూ నాకు రావు. చేతులు కాలేదాక మీరలానే నా కూతురందరిలాంటి పిల్ల కాదని కూర్చోండి. ఫలితం తెలిసేక అసలు సిసలైన ఆడపిల్లేనని చేతులు నెత్తిమీద పెట్టుకొని అఘోరించొచ్చు” అంది.
“తల్లివై ఎందుకలా శాపాలు పెడ్తావు! నువ్వు చూసింది బహుశ ఆ పిల్లాణ్ణే అయుంటుంది!” అన్నాడతను కాస్త కోపంగా.
“ఏ పిల్లాణ్ణి? మీకతను తెలుసా? ఆశ్చర్యపోతూ అడిగింది వసుంధర.
“తెలియడమంటే చాలాసార్లు బీచ్ లో అమ్మాయితో చూశాను. ”
“చాలాసార్లు చూశారా? మరి ఎవరతనని అడగలేదూ!”
“ఎందుకడగాలి! దాని బాధ్యత దానికి తెలియదా? అమ్మాయి స్నేహితుడెవరో అయి వుంటాడని అటు పక్కకి కూడా వెళ్ళకుండా మరోవైపు కూర్చున్నాను.” అన్నాడు నవనీతరావు నిదానంగా.
“హవ్వ!” అంటూ నోరు నొక్కుకుంది వసుంధర.
“ఏం?” అనడిగేడు నవనీతరావు అమాయకంగా.
“బీచ్ లో వాడితో కబుర్లేంటని నిలెయ్యక పైగా అటు పక్కక్కూడా వెళ్ళకుండా మరోవైపు కూర్చున్నారట! వినడానికి నాకే సిగ్గుగా వుంది.” అంది వసుంధర కోపంగా.
“అలా ఎందుకులే! చెప్పడానికి సిగ్గులేదా అని డైరక్టుగానే అను.”
వసుంధర మాట్లాడలేదు.
“నీ వాక్చాతుర్యం నాకు తెలిసిందే గాని దాని దగ్గర ఈ తెలివితేటలు ప్రదర్శించకు. నేనలా దాని విషయంలో జోక్యం చేసుకోకపోవడం నీకు చేతగానితనంగా కన్పించొచ్చు. బావిలో కప్పకి చెరువు వైశాల్యమెలా తెలుస్తుంది? దాన్ని సూటిపోటి మాటలని కోడలు లేని సరదా తీర్చుకోకు. నా కూతురికెంత స్వేఛ్ఛివ్వాలో నాకు బాగా తెలుసు.” అన్నాడాయన కఠినంగా.
“సర్లెండి. మీరిద్దరూ ఒకటే! ఈ ఇంటి పరువు పోయాక అందరం కట్టకట్టుకొని ఏడవచ్చు” అంటూ విసురుగా వెళ్ళిపోయింది వసుంధరక్కణ్ణుంచి.
నవనీతరావు చిన్నగా నిట్టూర్చేడు.
తను గిరిగీసుకొన్న పరిధిలోనే నిలబడి ప్రపంచాన్ని చూడటం – ఆ చూసిందాన్నే ప్రపంచమనుకోవడం ఆమె లక్షణం.
పెళ్ళయిన ఈ పాతికేళ్ళలో ఆమె ఆలోచనా పరిధిని పెంచాలని అతను చేసిన ప్రయత్నాలన్నీ విఫలమయ్యేయి.
చూసిందాన్ని సూటిగా అడగకపోగా, సూటీపోటీ మాటలతో వేధించి విషయాన్ని బయటికి లాగాలని ఆమె చేసే ప్రయత్నం అతనికి అనేకసార్లు తలనొప్పి తెప్పిస్తుంటుంది.
కాని… అతని తీరే అంత!
అతను విసుగ్గా గదిలో పచార్లు చేస్తూ ఆలోచిస్తున్నాడు.
ఒకసారి ఆకుర్రాడెవరో నిశాంతనడిగేస్తే…?
ఆ ఆలోచన వచ్చినందుకు ‘ఛ!ఛ!’ అనుకున్నాడు మనసులోనే.
రోజూ కాలేకీలో జరిగిన సంగతులన్నీ పూసగుచ్చినట్లు చెప్పే కూతురు అంత చెప్పాల్సిన విషయముంటే అతని గురించి చెప్పదా?
అడిగి కూతురి దృష్టిలో తమకున్న విలువని పోగొట్టుకోవడానికి మనస్కరించలేదతనికి.
“డేడీ!”
కూతురి పిలుపుకి తలెత్తి చూశాడు నవనీతరావు.
“ఏమ్మా!” అన్నాడు మెల్లిగా.
“నీతో మాట్లాడాలి డేడీ!” అంది నిశాంత అతని దగ్గరగా వచ్చి.
“చెప్పమ్మా! డబ్బేమైనా కావాలా?” అన్నాడతను మామూలుగా మాట్లాడటానికి ప్రయత్నిస్తూ.
“రాత్రి… రాత్రి… మమ్మీ చూసింది నిజమే!” అంది మెల్లిగా.
“నువ్వాసంగతింకా ఆలోచిస్తున్నావా? మీ మమ్మీ ధోరణి నీకు తెలుసుగా! నువ్వదేం పట్టించుకోకు!” అన్నాడు కూతురి తల నిమురుతూ.
నిశాంత కొంచెం సేపు మాట్లాడలేదు.
నవనీతరావు కూతుర్నే దీక్షగా చూస్తున్నాడు.
“డేడీ!” అంది నిశాంత మళ్ళీ.
“చెప్పు తల్లీ! ఏంటీ రోజలా సందేహంగా మాట్లాడుతున్నావు?” అనడిగేడు నవనీతరావు సందేహంగా చూస్తూ.
“నువ్వు.. నువ్వు.. బీచ్‌లో మమ్మల్ని చూసి కూడ ఎందుకని పలుకరించలేదు?” అంది తండ్రి మొహంలోకి నిశితంగా చూస్తూ.
కూతురు తమ సంభాషణ విన్నదని తెలిసి గతుక్కుమన్నాడతను.
“నువ్వు మా మాటలు విన్నావా?” అన్నాడాయన నీరసంగా.
“విన్నాను డేడీ! కాని కావాలని కాదు. నా గురించి మీ అభిప్రాయం ఎలా ఉందో తెలుసుకోవాలని మాత్రమే. మీ మాటలు విన్నాక మీలాంటి వారి కడుపున పుట్టినందుకు, రియల్లీ అయామ్ వెరీ హేపీ డేడీ!” అంది నిశాంత ఆవేశంగా.
నవనీతరావు నిదానంగా నవ్వి “ఇది చెప్పడానికేనా… ఏదో మాట్లాడాలన్నావ్!” అన్నాడు.
“ఇంతదాక వచ్చేక అతనెవరో మీకు చెప్పకపోవడం భావ్యం కాదు. అతను…”
“వద్దమ్మా! అవసరమనుకుంటేనే చెప్పు. నిన్ను నిలవేసి అడిగే తక్కువ స్థాయికి నన్ను తీసుకెళ్ళొద్దు.” అంటూ కూతుర్ని వారించేడతను.
“కాని మమ్మి…” అంటూ సందేహంగా చూసింది నిశాంత.
“మీ మమ్మి చిన్నప్పుడు వాళ్ళమ్మమ్మగారి ఊరికి పడవ దాటి ఎద్దుల బండిలో వెళ్ళేదట! ఇప్పుడు విమానంలో రయ్ మంటూ ప్రయాణం చేస్తోంది! కాని బుద్ధులు మాత్రం ఎద్దుల బండి నాటివే! ఏం చేస్తాం! పట్టించుకోకు!” అన్నాడతను నవ్వుతూ.
నిశాంత చిన్నగా నవ్వి “పాపం, మమ్నీ మంచిదే డేడీ!” అంది.
నవనీతరావు ఆశ్చర్యపోతూ “చివరికి నేనేనన్న మాట చెడయింది” అన్నాడు నవ్వుతూ.
నిశాంత తండ్రితో కలిసి నవ్వింది, తేలిక పడిన మనసుతో.

“హాలు ఫిక్సయింది. టిక్కెట్స్ కూడ ప్రింటయ్యేయి. అతని సాధన ఎంతవరకొచ్చిందో తెలియదు. ఈమధ్య ఒకసారైనా కనిపించేడా?” అనడిగేడు విద్యాసాగర్.
“ఉహు” అంది నిశాంత.
“మరలా అయితే ప్రోగ్రాం అంతా అభాసయిపోదూ! అతని సంగతి కనుక్కో!”
“అలాగే! నేను నిన్ను చాలా స్ట్రెయిన్ చేస్తున్నాను కదూ!” అంది నిశాంత.
సాగర్ నవ్వి “సర్లే! ఇలా అనుకోవడం మొదలుపెడితే దీనికంతుండదు. ఈ పని నీది అనుకొని చెయ్యడం లేదు… మనది అనుకొని చేస్తున్నాను.” అన్నాడు.
“థాంక్స్!” అంది నిశాంత.
“అన్నట్లూ డబ్బు తీసుకొచ్చాను. ఖర్చులన్నీ జమ రాయి. చివర్లో చూసుకుందాం.” అంటూ పర్సులోంచి డబ్బు తీసి అతనికందించింది నిశాంత.
“ఎంత?” అన్నాడు సాగర్.
“ఎంతోకొంత! ముందు పనులు కానివ్వు” అంది.
“మీ డేడీనడిగేవా?”
“ఇంకా ఆయనకి చెప్పలేదు. ఇది నా అకౌంట్ లోది. తర్వాత మెల్లిగా చెబుతాను”.
” ఏమీ అనరా? కొంచెం ఆశ్చర్యంగా అడిగేడు సాగర్.
“ఉహు! ఆయన సంగతి నీకు చెబితే అర్థం కాదు. చూపిస్తానుగా. ఆ సమయం కూడ దగ్గరకొస్తున్నది.” అంది నిశాంత నవ్వుతూ.
అతని కళ్ళలో మెరుపు మెరిసింది.
దాన్ని కనిపించకుండా కప్పి పుచ్చుకుంటూ “నువ్వోసారి హితేంద్ర విషయం ఎంక్వయిరి చేసిరా. నేను కాలేజి సెక్రెటరీతో మాట్లాడి వస్తాను” అంటూ ముందుకు సాగిపోయేడు విద్యాసాగర్.
నిశాంత కారెక్కింది. కారు అతని ముందునుండే సాగిపోయింది. అతను ఉత్సాహంగా నడుస్తుంటే “హలో” అని పిలిచినట్లయి వెనుతిరిగి చూసేడు.
డాక్టర్ కృష్ణ నిలబడి వున్నాడక్కడ.
“గుడ్ మార్నింగ్!” అన్నాడు నవ్వుతూ.
“ఏమంటుంది మీ లవ్? హౌస్ సర్జన్సీ కాగానే పెళ్ళి భోజనాలేర్పాటు చేస్తున్నావా?”
సాగర్ ఉలిక్కిపడ్డాడు.
“ఎవరి గురించి మీరు మాట్లాడేది?” అన్నాడు ఆశ్చర్యంగా
“నా దగ్గర దాస్తావెందుకు? నిశాంతని నువ్వు చేసుకోబోతున్నట్లుగా విన్నాను” అన్నాడు డాక్టర్ కృష్ణ.
“లేదండీ! ఇంకా అనుకోలేదు మేం!” అన్నాడు సాగర్ మొహమాటంగా.
“ఊరంతా అనుకుంటున్నా మీరనుకోలేదంటే ఎలా? ఇప్పుడయినా అనుకోండి మరి!” అంటూ హెచ్చరించి నవ్వుతూ వెళ్ళిపోయేడు కృష్ణ.
సాగర్ మొహమంతా సంతోషంతో ఒకలాంటి వెలుగు క్రమ్ముకొంది.
‘అందుకేనేమో నిశాంత తనని త్వరలో తండ్రికి పరిచయం చేస్తానని చెప్పింది’ అనుకున్నాడు మనసులో.
నిశాంతని తను ప్రేమిస్తున్నాడు. ఆ విషయం తన మనసుకి తెలుసు.
కాని… ఆ విషయం నిశాంతకి చెప్పాలంటే… ఎందుకో మొహమాటమడ్డమొస్తున్నది. దానిక్కారణం చేతకానితనం కాదు.
ఒకవేళ నిశాంత నిరాకరిస్తే… దాన్ని తను భరించలేడు. అంత హైపర్ సెన్సిటివ్ తను!
అందుకే నిశాంత వైపు నుండే ఆ ప్రపోజల్ రావాలనతనాశిస్తున్నాడు.
నిశాంత తన ఒక్కడితోనే చనువుగా వుంటుందని – స్నేహం చేస్తుందని అందరికీ తెలుసు.
కాని ఆమె తన పరిధిని దాటకుండా ఒకే బిందువులో అలానే వున్నదన్న సంగతి తనకి మాత్రమే తెలుసు.
ఇప్పుడిప్పుడే నిశాంత కొద్దికొద్దిగా బయటపడుతోంది!
నిశాంత తన జీవితంలోకి ప్రవేశిస్తే తన బతుకులో ఎంత వెలుగు నింపగలదో కేవలం అలోచిస్తుంటేనే అతని మనసు ఎంతో ఉత్తేజానికి లోనవుతోంది.
ఛాతీ గర్వంతో వెడల్పయింది.
అతని అడుగులు హుషారుగా ముందుకి పడ్డాయి.

*************

నిశాంత యూనివర్శిటీ కేంపస్ లో కారు దిగి హితేంద్ర గురించి వాకబు చేసింది.
అతనెవరో తెలీదనే చెప్పారు చాలామంది.
నిశాంతకి నిజంగానే ఆశ్చర్యమేసింది.
‘అంత బాగా పాటలు పాడే అతనెవరికీ తెలియకపోవడమేంటి? ఒక తెలుగువాడి ప్రతిభని గుర్తించడం ఈ తమిళులకి చిన్నతనమేమో!’ అనుకుంది మనసులోనే.
“అతను మంచి సింగర్!” అంది చివరికి.
అక్కడ నిలబడ్డ స్టూడెంట్స్ మొహమొహాలు చూసుకున్నారు.
“మా క్లాసులో సింగర్సెవరూ లేరు” అన్నాడొక నంబియార్.
ఇంకొక అయ్యంగారు ఏదో గుర్తు తెచ్చుకునట్లుగా నవ్వి “బహుశ వాడయి ఉంటాడేమో!” అన్నాడు తమిళంలో.
“యార్? యార్?” అంటూ అరిచేరు గుంపు.
“వాడే! ఎస్సెస్ గాడయి వుంటాడు.”
అవతలవాళ్ళు కూడా పెద్దగా నవ్వి నిశాంతని తేరిపార జూసేరు.
నిశాంతకి వాళ్ళు తననలా గమనించడం సిగ్గనిపించింది.
“ఎస్సెస్ అంటే?” అంది అయోమయంగా చూస్తూ.
“మీరతనికేమవుతారు?”
“ఏమీ కాను”
“ఇంత పెద్ద కారులో వచ్చినావిడ వాడికేమవుతుందిరా! చెప్పేద్దాం!” అన్నాడొకతను. అతని వాచికాన్ని బట్టి అతను తెలుగువాడయి వుంటాడని గ్రహించింది.
“అయితే పర్వాలేదు. వాణ్ణి మేం స్ట్రీట్ సింగరంటాం. దానికి షార్ట్ కట్టే ఎస్సెస్సంటే! హితేంద్రంటే ఎవడికి తెలుస్తుంది. చాలా మంచి పేరే వుందన్నమాట వాడికి!”
అతని హేళన ఆమెకి బాగా కోపాన్ని తెప్పించింది.
అయినా దాన్ని నిగ్రహించుకుని “అతను కాలేజీకి వచ్చేడా?” అనడిగింది.
“ఏం చెబుతాం మిస్! అతను వచ్చిందీ లేందీ ఎవరికి తెలుస్తుంది? జిడ్డోడుతూ ఏమూలో కూర్చుంటాడు. వాడి బెంచ్ మేట్ కన్నా వాడొచ్చిన సంగతి తెలుస్తుందో లేదో!” అన్నాడతను.
“వాడి బెంచీలో ఎవరు కూర్చుంటార్రా? వాసన!” అంటూ ముక్కు మూసుకున్నాడొకడు.
నిశాంత ఆ సిట్యుయేషన్ని చిరాగ్గా భరిస్తోంది.
“పాపం ఆవిడెందుకో అంత కష్టపడి వచ్చేరు. కనీసం తెలుసుకొని చెప్పాల్సిన బాధ్యత మనకుందిరా. ఆ సుబ్బులుగాడు కూడా తెలుంగుకారన్ కదా! వాణ్ణి పట్టుకొని కనుక్కోండి!” అన్నాడు నంబియార్ జాలి చూపిస్తున్నట్లుగా.
అందరూ అన్నివైపులా చూశారు.
మరో పది నిముషాల్లో అడ్డబొట్టు పెట్టుకొని నడవలేక నడుస్తున్నట్లుగా వస్తున్న కుర్రాణ్ణి చూసి వాళ్ళ కళ్ళలో మెరుపు మెరిసింది.
“హాయ్, సుబ్బులూ!” అన్నారు ఆనందంగా.
అతను వీళ్ళవైపు కోపంగా చూస్తూ వెళ్ళిపోబోయేడు.
“ఉష్! వాడిప్పుడు సుబ్బులని పిలిస్తే పలకడు. పని మనది!” అన్నాడింకొకతను.
“మిస్టర్ బాలసుబ్రమణ్యం!”
ఈసారతనాగేడు.
“ఏంటి?” అన్నాడు చిరాగ్గానే.
“ఇట్రావోయ్. ఈవిడకి మీ ఎస్సెస్ వివరాలు కావాలట!.
అతను కళ్ళద్దాలు సవరించుకొని నిశాంత వైపు చూసాడు.
“నా పేరు నిశాంత. హౌస్ సర్జన్సీ చేస్తున్నాను. నాకు హితేంద్ర గారి వివరాలు కావాలి! ” అంది చిరునవ్వుతో.
ఆమె వివరాలు విని సుబ్రమణ్యంతో పాటు అవతలి వాళ్ళు కూడా కంగుతిన్నారు.
“మేం వస్తాం మేడమ్!” అంటూ మెల్లిగా అక్కణ్ణుంచి జారుకున్నారు.
“అతను కాలేజీకి రావడం లేదండీ!” అన్నాడు సుబ్రమణ్యం.
“ఎన్నాళ్ళయింది?”
“వారం దాటుతోంది.”
“ఎందుకు రావడం లేదో మీకు తెలియదా?” అంటూ ఆదుర్దాగా అడిగింది నిశాంత.
“లేదు మేడం! అతనెవరితోనూ క్లోజ్ గా మూవ్ కాడు.”
“మీకు ఇల్లు తెలుసా?”
“తెలీదు.”
“మరెలా? అతనితో చాలా అర్జెంటు పనుంది.” అంది నిశాంత.
సుబ్రమణ్యం ఒక క్షణమాలోచించేడు.
“అతను స్కంద షష్టులకి వడపళని మురుగన్ కోవెలలో పాటలు పాడుతుంటాడు. అక్కడెవరికన్నా తెలుస్తుందేమో!”
“నాతో ఒకసారి రాగలరా?”
ఆమె అభ్యర్థన త్రోసిపుచ్చలేకపోయేడు సుబ్రమణ్యం.
ఇద్దరూ కారెక్కేరు.
కారు పావుగంటలో వడపళని మురుగన్ కోవెలకి చేరుకొంది.
సుబ్రమణ్యం నిశాంతని కారులోనే వుండమని చెప్పి, అతనే వెళ్ళి పది నిముషాల్లో తిరిగొచ్చేడు.
“అన్నా నగర్. చాలా లోపలికి. బాగుండదు. మీరు రాగలరా?” అన్నాడు కారులో కూర్చుని.
“ఊ” అంది నిశాంత.
మరో అరగంటలో కారు అన్నా నగర్ లో ప్రవేశించింది.
సుబ్రమణ్యం చెప్పిన ప్రకారం కారు కొన్ని సందు గొందులు తిరిగి ఒకచోట ఇక తిరిగే అవకాశం లేక ఆగింది.
ఆ సందు చాలా ఇరుకుగా, మురికిగా, దుర్గంధంతో గందరగోళంగా ఉంది.
ఒకపక్క డ్రెయినేజీ పగిలి మురికి నీరు కాలవలా ప్రవహిస్తోంది.
ఆ మురికి నీటిలో పందులతో పాటు, రేపటి భావి భారత పౌరులు కూడా చెడ్డీల్లేకుండా ఈతలు కొడుతున్నారు.
అక్కడ కారాగగానే వాళ్ళ దృష్టి కారు మీద పడింది.
ఇనుమడించిన ఉత్సాహంతో కారు చుట్టూ మూగేరు.
సుబ్రమణ్యం కారు దిగి నిశాంతని దిగమని సైగ చేసేడు.
నిశాంత ముక్కుకి చేతిరుమాలడ్డం పెట్టుకుని మెల్లిగా కారు దిగింది.
“ఇక్కడ కాస్త వెతకాలి మిస్! ఇల్లు నాక్కూడ సరిగ్గా గుర్తు లేదు.” అన్నాడు సుబ్రమణ్యం.
హితేంద్రంటే అక్కడెవరికీ తెలియలేదు.
అలాంటి పేరు గలవాడెవరూ లేనేలేరన్నారు.
చివరికి సుబ్రమణ్యమే అడిగేడు “పాటలు పాడతాడు” అని.
కొంతసేపు ఆలోచించి చివరికి ఒక కిళ్ళీ కొట్టతను చెప్పేడు “పాటలు పాడి డబ్బులడుక్కుంటాడతనా?” అని.
మనసు చివుక్కుమనిపించినట్లయింది నిశాంతకి.
“అవును అతనే!” అన్నాడు సుబ్రమణ్యం.
“ఆ సందులో ఎడంవైపు మొదటింట్లో అడగండి.”
ఇద్దరూ ఆ ఇంటి దగ్గరకెళ్ళేరు.
దాన్ని ఇల్లు అనేకన్నా సత్రమంటే బాగుంటుంది. చాలా పెద్ద పెంకుటిల్లది!
ఒక పెద్ద చెట్టులో పక్షులు గూళ్ళు పెట్టినట్లుగా దాన్నిండా గుంపులు గుంపులుగా సంసారాలున్నాయి.
నిశాంతని, సుబ్రమణ్యాన్ని వాళ్ళు పనులొదిలేసి వింతగా చూస్తూ నిలబడిపోయేరు.
“పాటలు పాడే అబ్బాయి…” అంటూ తమిళంలోనే అడిగేడు సుబ్రమణ్యం.
“అతనా! సుభద్రమ్మ కొడుక్కోసవట! దొడ్డివేపెళ్ళండి” అందొక తమిళ పాటి.
ఇద్దరూ మురికి సందులోంచి వెనక్కు మళ్ళేరు.
ఆడవాళ్ళు కొందరు ఆ సందులో పనులు చేసుకుంటూ నిశాంతని ఆశ్చర్యంగా గమనిస్తున్నారు.
“సుభద్రమ్మా. నీకోసం ఎవరో వచ్చేరు!”
చేటలో బియ్యం పోసుకుని ఏరుకుంటున్న ఒక నడి వయసు స్త్రీ తలెత్తి చూసింది.
వెంటనే ఆవిడ కళ్ళలో ఒకలాంటి అపనమ్మకమూ, ఆశ్చర్యమూ చోటు చేసుకున్నాయి.
చేట వదిలేసి అనుమానంగా లేచి నిలబడింది.
“హితేంద్ర మీ అబ్బాయే కదూ!” అంటూ అడిగేడు సుబ్రమణ్యం.
ఆమె సందిగ్ధంగా తలాడించింది.
“ఈవిడ మీ అబ్బాయి కోసం వచ్చేరు.”
ఆవిడ నిశాంత వైపు కళ్ళప్పగించి చూసింది.
అప్పటికే ఆ ఇంటిలోని అన్ని వాటాల్లోని ఆడవాళ్ళూ నిశాంతని సినిమా ఏక్టర్లా వింతగా చూస్తున్నారు. కళ్ళెగరేసి సైగలు చేసుకుంటున్నారు.
“నా పేరు నిశాంత. మీ అబ్బాయికి స్నేహితురాల్ని. ఆయన ఉన్నారా?” అనడిగింది నిశాంత.
“ఆ! ఆ! ఉన్నాడు” అందామె కంగారుగా రేగిన నెరిసిన జుట్టు సరి చేసుకుని కొంగులో చిరుగులు సర్దుకొని కప్పిపుచ్చుకుంటూ.
“పిలుస్తారా?” అన్నాడు సుబ్రమణ్యం.
“అతనికి జ్వరం. మూసిన కన్ను తెరవలేకుండా వున్నాడు.” అందొకామె జోక్యం చేసుకుంటూ.
“జ్వరమా?” అంది నిశాంత కంగారుగా.
సుభద్రమ్మకి అప్పటిక్కాస్త ధైర్యం చిక్కినట్లయింది.
“అవునమ్మా. వాడికి వారం రోజులుగా ఒకటే జ్వరం! వళ్ళు పెనంలా మాడిపోతున్నది.” అంది దిగులుగా.
“మేం చూడొచ్చా? అనడిగేడు సుబ్రమణ్యం.
“రండి” అందామె.
ఆమెననుసరించేరిద్దరూ.
వరండాకే తడికెలు పెట్టి దాన్నొక గదిగా తయారు చేసి అద్దెకిచ్చేడు ఇంటి ఓనరు.
వానకి, ఎండకి, చలికి కూడ ఎలాంటి రక్షణా ఇవ్వలేని అలాంటి ఇంటిని ఏనాడూ జీవితంలో చూసెరగని నిశాంత ఎంతగానో నివ్వెరపోయింది ఆ ఇంటిని చూసి.
ఎదుటివాడి అవసరాన్ని బట్టి మనిషిని ఎంత యిరుకులో పెట్టి సంపాదించొచ్చునో కూడ ఆమెకు తెలియదు.
మంచంలాంటి ఆకారంలో వున్న పక్క మీద వళ్ళు తెలీకుండా పడివున్నాడు హితేంద్ర.
అతని మీద ఒక పాత చీర కప్పింది సుభద్రమ్మ.
“డాక్టరుకి చూపించేరా?” అనడిగింది నిశాంత.
సుభద్రమ్మ తల దించుకుంది.
“ఏం చూపిస్తుంది? అత్తయ్య దగ్గర డబ్బులెక్కడియ్యి? ఇప్పటికే ఇంటి చుట్టూ అప్పులు చేసింది.” అందొకమ్మాయి నిశాంత వైపు చూస్తూ.
నిశాంతకి పరిస్థితి అర్ధమయ్యింది.
ఆమె గబుక్కున మంచం మీద కూర్చుని అతని రిస్టందుకుని నాడి చూసింది.
వెంటనే బాగ్ లోని బుక్ తీసి మందులు రాసి సుబ్రమణ్యం చేతికి ప్రిస్క్రిప్షన్, డబ్బు యిచ్చి “మా డ్రైవరుకి చెప్పి ఇవి తెమ్మంటారా?” అనడిగింది.
సుబ్రమణ్యం తలూపి బయటకెళ్ళేడు.
“మీరు డాక్టరా?” అనడిగింది సుభద్రమ్మ.
నిశాంత తలూపి “ఫ్లూ లా వుంది. మీరేం కంగారు పడకండి” అంది ధైర్యం చెబుతున్నట్లుగా.
సుభద్రమ్మ అదోలా నవ్వి “దేవుడు పంపినట్లు నువ్వొచ్చేవు. తల్లినయి నేను చూస్తూ కూర్చున్నాను కాని ఏం చేయగల్గేను!” అంది కన్నీటినదుముకొంటూ.
“ఏం ఫర్వాలేదు. తగ్గిపోతుంది. ఆహారమేమిస్తున్నారు?” అనడిగింది.
సుభద్రమ్మ జవాబు చెప్పలేనట్లుగా మౌనం వహించింది.
నిశాంత పరిస్థితినర్ధం చేసుకుంది.
ఇంతలో సుబ్రమణ్యం మందులు తీసుకొని వచ్చేడు ఆయాసంగా.
“ఇవిగోండి. ముందో డోసు వేసెయ్యండి” అన్నాడు నిశాంతతో. నిశాంత లేచి అతన్ని పక్కకి పిలిచింది.
“ఏంటి ప్రాబ్లామ్?” అన్నాడతను మెల్లిగా.
“అతని కడుపులో ఆహారం లేదు.”
సుబ్రమణ్యం అర్ధం కానట్లుగా చూశాడు.
“ఆహారం లేకుండా ఈ మందులు వాడితే జబ్బు తగ్గకపోగా పేషెంటు సీరియస్సయిపోతాడు.”
“ఏం చేద్దాం మరి?”
“ఇతన్ని వెంటనే హాస్పిటల్లో జాయిన్ చేయడం మంచిది. వాళ్ళు డ్రిప్స్ పెట్టి ప్రతి నిముషం కనిపెట్టి చూస్తారు” అంది.
సుబ్రమణ్యం తల పంకించేడు.
సుభద్రమ్మ వాళ్ళిద్దర్నీ అనుమానంగా చూస్తూ నిలబడింది.
“అమ్మా!” అన్నాడు సుబ్రమణ్యం మెల్లిగా.
సుభద్రమ్మ నిస్తేజంగా చూసిందతని వైపు.
“వీణ్ణి హాస్పిటల్లో జాయిన్ చేద్దాం. మీరు బయల్దేరండి.”
సుభద్రమ్మ గుండె దడదడలాడింది.
నిశాంత ఊరడింపుగా నవ్వి, ఆమె భుజమ్మీద ధైర్యం చెబుతున్నట్లుగా చెయ్యేసి “హాస్పిటలనగానే అంత కంగారు పడతారేం? అక్కడయితే ప్రతి నిముషం డాక్టర్లొచ్చి చూస్తుంటారు. మీ అబ్బాయికేం ఫర్వాలేదు.” అంది.
సుభద్రమ్మ బుట్టలో మరో రెండు జతలు పెట్టుకుంది.
సుబ్రమణ్యం, మరో ఇద్దరు మగవాళ్ళూ సాయం పట్టి హితేంద్రని కారులో చేర్చేరు.
సుభద్రమ్మ అతని తలని ఒళ్ళో పెట్టుకుంది.
కారు హాస్పిటల్ వైపు పరిగెత్తింది.

************

“ఎలా ఉంది?” విద్యాసాగరొచ్చి అతని పల్స్ చూస్తూ అడిగేడు.
“మీ దయవల్ల పూర్తిగా తగ్గిపోయినట్లే బాబూ!” అంది సుభద్రమ్మ లేచి నిలబడుతూ.
“ఆయనేం మాట్లాడటం లేదే?” అన్నాడు సాగర్ హితేంద్ర వైపు చూసి నవ్వుతూ.
హితేంద్ర నీరసంగా నవ్వి “ఈరోజు డిచ్ఛార్జి చేస్తారా?” అంటూ అడిగేడు.
“ఏం మా హాస్పిటల్ బోర్ కొడుతోందా?”
విద్యాసాగర్ ప్రశ్నకి సిగ్గుపడి “అది కాదు. ఇప్పటికే చాలా క్లాసులు పోయేయి” అన్నాడు.
“మరేం ఫర్వాలేదు. నువ్వు మంచమెక్కగానే రిజర్వేషన్ల గొడవలకి కాలేజీలు మూతపడ్డాయి.” అన్నాడు సుబ్రమణ్యం వచ్చి కూర్చుంటూ.
“అయితే మీరు చేయాల్సింది సంగీత సాధనే! ప్రోగ్రాం టైము దగ్గర పడ్తోందని తెగ కంగారు పడుతోంది మా నిశాంత!” అన్నాడు సాగర్.
“ప్రోగ్రామా?” అర్థం కానట్లుగా చూశాడు హితేంద్ర.
“నిశాంత మీకు చెప్పనే లేదా?” అన్నాడు సాగర్ ఆశ్చర్యంగా.
అప్పుడే వార్డులోకొచ్చిన నిశాంత “హలో! హౌ ఆర్యూ!” అంటూ అతని బెడ్ దగ్గరకొచ్చింది.
“ఫైన్” అన్నాడు హితేంద్ర ఉత్సాహం తెచ్చుకుంటూ.
“దటీస్ నైస్! అందరూ ఇక్కడే ఉన్నారే?” అంది సాగర్ వైపు చూస్తూ.
“నువ్వితనికి ప్రోగ్రాం సంగతి ఇన్ఫార్మ్ చెయ్యనే లేదా?” అన్నాడు సాగర్.
“ఎక్కడ? ఆ సంగతి చెబుదామనేగా వెళ్తే ఈయన శ్రీరంగసాయిలా పడకేసేడు. మెల్లిగా కోలుకున్నాక చెబుదామని ఊరుకున్నాను.” అంది
సుభద్రమ్మ అర్ధం కాక సాగర్ ని, నిశాంతని మార్చి మార్చి చూసింది.
హితేంద్ర పరిస్థితి కూడ అదే!
వాళ్ళిద్దర్నీ మరింత సస్పెన్స్ లో ఉంచడమిష్టం లేక సాగర్ కల్గజేసుకుని “నిశాంత మీ కోసం ఒక ప్రోగ్రాం ఎరేంజ్ చేసింది. టిక్కెట్స్ కూడ అమ్ముడయిపోయేయి. హాల్ బుక్ చేసేం. సమయానికి మీరు అనుకోకుండా మంచమెక్కేసి మా బి.పి. పెంచేసేరు.” అన్నాడు సాగర్ చమత్కారంగా.
ఆ మాటలు విని హితేంద్ర ఉలిక్కిపడ్డాడు.
“మీరు… మీరు చెప్పేది నిజమేనా?” అనడిగేడు అపనమ్మకంగా.
“నూటికి నూట పాతిక పాళ్ళు!”
“మై గాడ్! నేను… నేను ప్రోగ్రామివ్వగల గొప్ప సింగర్ని కాదండీ! అందులోనూ స్టేజి మీద! నాకు సంగీతం తెలీదసలు. జనం రాళ్ళు విసురుతారు.” అన్నాడు గాభరాగా.
నిశాంత ప్రశాంతంగా నవ్విందతని కంగారు చూసి.
“మీరెందుకలా అప్సెట్ అవుతున్నారు? శాస్త్రం తెలీకపోయినా ప్రతిభ వుంది మీ దగ్గర. ఈ నెల రోజుల్లో కాస్త సంగీతం గురించి కూడ తెలుసుకుందురుగాని. నేను మాస్టర్ తో మాట్లాడేను. మీరింక హాయిగా తిని, గొంతెత్తి పాడటమే!” అంది.
“అవును. ఎదుటివాడిలో గొప్పదనం గుర్తించందే ఏం చేయదు మా నిశాంత ” అన్నాడు సాగర్ నిశాంత వైపు మెరిసే కళ్ళతో చూస్తూ.
“ఆమె పేరే నిశాంత. ఎదుటి వాడి జీవితంలో చీకటిని అంతం చేసే వెలుగు రేఖ!” అంటూ కవిత్వ ధోరణిలో మాట్లాడేడు సుబ్రమణ్యం.
“ఆయన్నింక మన మాటలతో విసిగించొద్దు. రెస్టు తీసుకోనివ్వండి” అంటూ వార్డులో ముందుకెళ్ళిపోయింది నిశాంత.
“ఏ దేవుడు కరుణించేడో ఈ దేవత ప్రత్యక్షమైంది నాకు ‌ లేకపోతే నా బిడ్డ ఏమయిపోయేవాడో!” అంది సుభద్రమ్మ వెళ్తోన్న నిశాంత వైపు కృతజ్ఞతగా చూస్తూ.
“మీరంతా పొగడ్డం మొదలెట్టేరనే నిశాంత వెళ్ళిపోయింది.” అన్నాడు సాగర్.
“ఇవి పొగడ్తలు కావు బాబూ!” అందామె.
“నాకు తెలుసు” అంటూ మరో బెడ్ వైపు వెళ్ళేడు సాగర్.
దూరంగా పేషెంట్లని సాదరంగా పలుకరిస్తూ ముందుకి సాగిపోతున్న నిశాంతని ఆరాధనగా చూశాడు హితేంద్ర.

ఇంకా వుంది…

చీకటి మూసిన ఏకాంతం – 2

రచన: మన్నెం శారద

‘నిన్న లేని అందమేదో నిదుర లేచేనెందుకో. నిదుర లేచేనెందుకో!’
అద్దంలో బొట్టు పెట్టుకుంటున్న నిశాంత తృళ్లి పడి డ్రెస్సింగ్ టేబుల్ దగ్గర నుండి లేచి నిలబడి చుట్టూ చూసింది. అక్కడ రేడియో కాని – టేప్ రికార్డర్ కాని ఆన్ లో లేవు.
ఘంటసాల పాటలంటే ఆమెకి ప్రాణం తీసుకునేంత ప్రాణం! అతని పాటల కేసెట్లన్ని సంపాదించి పెట్టుకుంది.
మనసు బాగున్నప్పుడు- బాగొలేనప్పుడు కూడా అవి హృదయాన్ని తెలిక పరిచి డోలలూగించి ఎవో లోకాలకి తీసుకుపోతాయి.
ఆ రోజుల్లో సంగీతం, సాహిత్యం, గళ మాధుర్యం- ఒక దానితో మరొకటి పోటీపడుతూ ఒక అద్భుతమైన రస సృష్టి చేసేవి.
దానికోసం ఆనాడు పడిన శ్రమ, ఆరాటం, ఏకాగ్రత అలాంటివి!
సంగీత మాధుర్యం ఆమెకి బాగా అర్ధమయ్యే స్థాయి వచ్చేనాటికి ఘంటసాల ఈ లోకాన్ని వదిలి వెళ్ళిపోవడం- నిశాంతకిప్పటికీ తలచుకొనే కొలది బాధని కలిగిస్తుంటుందీ.
అతని పాట వింటే ఆమెకి లోకమే తెలియదు.
“ఇంకా తెమల్లేదా? ఇవాళ ఎగ్మూర్ మదరెండ్ చైల్డ్ హస్పిటల్ కి వెళ్లాలన్నావు” అంటూ ఆమె తల్లి వసుంధర పాల గ్లాస్ తో నిశాంత గదిలోకొచ్చిండి.
“ఇప్పుడు పాలొద్దు” నిశాంత తల్లిని చూసి గునుస్తూ కోటు చేతిలోకి తీసుకుంది.
“ఆ వయ్యారాలే పోకు. మొన్న శకుంతలాంటికి బాగోక చూడ్డానికి వెళితేనే ఆ హాస్పిటల్ లో వార్డులన్నీ తిరిగి తిరిగి ప్రాణం పొయింది. హాస్పటల్ అంతా తిరుగుతూ పేషంట్స్ ని చూడాల్సినడానివి. కాసిన్ని పాలన్నా తాగకపోతే నువ్వు వాళ్లని చూడటం కాదు- నిన్ను వాళ్లు చూడాల్సొస్తుంది.” అంది వసుంధర కాస్త కోపంగా.
తల్లి మాటలకి నిశాంత కిలకిలా నవ్వింది.
“అమ్మా! ఎంత బాగా నవ్వేవు! వరస పెట్టి పళ్లన్నీ లెక్కెట్టొచ్చు.
నిశాంత బుంగమూతి పెట్టి “డేడీ కి చెబుతా వెక్కిరిస్తున్నావని.” అంది చూపుడువేలితో బెదిరిస్తూ..
“ఆయన బోనులో నిలబెట్టి ఉరిశిక్ష వేయించేస్తారు. ఇలాంటివి చాలా చూసాను గానీ ముందా పాలు తాగు, చల్లారిపోతాయి” అంది విసుక్కుంటూ వసుంధర.
నిశాంత ఏడుపు మొహం పెట్టి పాల గ్లాస్ అందుకుంది.
‘ఇన్నాళ్లీ అందమంత ఎచట దాగెనో!’ నిశాంత గబుక్కున తాగుతున్న పాల గ్లాసు తల్లి చేతిలో పెట్టేసింది.
ఆ పాటకి మ్యూజిక్ ఎవరో పాడుతున్నారని గ్రహించేసిందామె.
“అయ్యో ఎంటిది?” అంది వసుంధరా తెల్లబోతూ.
“ఎవరో అచ్చం ఘంటసాల్లా పాడుతున్నారు కదూ!”
“పొద్దున్నే అడుక్కు తినే బేరం తగిలింది మీ నాన్నకి. ఆయనకేం పనా పాటా. పేరుకు లా ప్రాక్టీసు. ఒక కేసు చివరి వరకు వాదించింది లేదు. వచ్చిన క్లైంటు చేత సూటేయించడం. అవతలి పార్టీ వాడు కాంప్రమైజెశన్ కొస్తాడా లేదా ఆని కళ్లప్పగించి చూడటం” తల్లి మాటలు వినిపించుకోకుండానే హాల్ లోకి పరిగెత్తింది నిశాంత.
తేనెలు జాలువారుతున్న అతని గళంలోంచి బయట పడ్డ గానం సుగంధభరితమై గాలిలో కలిసి సర్వవ్యాప్తమై విన్నవారి హృదయాలన్నీ ఆనందమయ రసడోలికలూగిస్తున్నదీ.
ఘంటసాల పుట్టడనుకున్నాం పుట్టాడు!
ప్రకృతి అదిరిపాటుగా నిదుర లేచినట్లు, మ్రోడు వారిన శాఖోపరిభాగాలు చిగురించి, పుష్పభరితమై గాలి వాటుకి పూలని దోసిళ్ళతో రాలుస్తున్నట్లు, జలపాతాలు ముత్యాల రాసులై కొండ చరియల నుండి దూకుటున్నట్లు, మబ్బులో లేలేత సూర్యకిరణాల కాంతికి వెండి అంచులు సరిచేసుకుంటున్నట్లు… ఆమె కళ్లల్లో ఒక అద్భుత దృశ్యకావ్యం మువ్వలు కదిలిస్తూ నర్తిస్తోంది.
పాట ఆగింది.
ఆమె కళ్లలో కదలాడుతున్నా దృశ్యం ఫ్రీజ్ అయ్యింది.
ఎంతో ఎత్తు నుండి క్రిందకి జారినట్లయ్యింది నిశాంతకి.
నవనీతరావు జేబులోని పది రూపాయల నోటు తీసి అతని చేతిలో పెడుతూ “బాగా పాడావయ్యా, ఎప్పుడైనా కనిపిస్తుండు.” అన్నాడు.
“నమస్కారమండీ!” తన గొంతులో దైన్యమ్, కృతజ్ఞత కలబొస్తూ వినిపించేయి నిశాంత చెవులకి.
“మంచిది, మంచిది! వెళ్లిరా!” అతను మెట్లు దిగి వెళ్ళిపోతూంటే స్పృహలోకొచ్చింది నిశాంత.
కాని, అప్పటికే అతను గేటు దాటిపోయేడు.
“డేడీ!” అంది నిశాంత రివ్వున తండ్రి దగ్గరకి పరిగెత్తినట్లుగా వెళ్ళి,
నవనీతరావు కూతురివైపు ఆశ్చర్యంగా చూశాడు.
“అతను… అతనెవరు డేడి?”
నవనీతరావు నవ్వి “ నాకు తెలీదమ్మా , నేనడగలేదు . ఏదో చదువుకుంటున్నాడట . ఫీజు కట్టడానికి డబ్బు తగ్గితే … ఇట్లా నాలుగిళ్ళలో పాటలు పాడి పది రూపాయలు నంపాదించి గట్టెక్కుతున్నాడు.” అన్నాడు.
నిశాంత మనసు చివుక్కుమంది.
“బాగా పాడేడు కదూ!” తిరిగి అతనే అడిగేడు.
“మరీ పదిరూపాయలే ఇచ్చి పంపేవు డేడి!” కొంచెం బాధగా.
“పది రూపాయలు కాకపోతే ఒక పరగణా రాయమన్నావా? సాయంత్రమయ్యేటప్పటికి ఇంకెంత మంది తయారవుతారో! కొంప ధర్మసత్రమైపోయింది . నా ప్రాణమున్నంతవరకైనా ఈ యింటి నుంచుతారో లేదో!” అంది వసుంధర మళ్ళీ పాలగ్లాసు తీసుకోనక్కడికొచ్చి.
భార్య మాటలకి నవనీతరావు కూతురి వైపు చూసి నవ్వేడు.
“అదమ్మా సంగతి! ఈ యిల్లు వాళ్ళ నాన్న యిచ్చేడన్న సంగతి రోజుకి నాలుగుసార్లన్నా గుర్తు చేస్తుంది!”
తండ్రి మాటకి నిశాంత కూడ నవ్వింది.
“అద్సరే! నువ్వింకా హాస్పిటల్ కి బయల్దేరలేదేంటి? ” అన్నాడాయన. చేతి గడియారంకేసి చూనుకుంటూ.
“తండ్రికి, కూతురికి ఎవరన్నా బయటవాళ్ళని చూసుకుంటే పనులెక్కడ గుర్తుంటాయి. తాగే పాలగ్లాను ఆ ముష్టిపాట కోసం నా చేతిలో పెట్టి మరీ పరిగెత్తుకొచ్చింది” అంది వనుంధర నిష్ఠూరంగా.
నిశాంత మొహంలో నవ్వు మాయమైంది.
తల్లివైపదోలా చూసి “వస్తా డేడీ” అంటూ రివ్వున వెళ్ళి పోర్టికోలో నిలబడున్న కారెక్కేసింది.
కారు వెంటనే బయల్దేరింది.
“అయ్కో ఈ పాలు తాగనే లేదు” అంటూ తల్లి పెట్టిన కేక ఆమెకు వినబడనే లేదు. కారు రోడ్డు మలుపు తిరుగుతుంటే రోడ్డు వారగా తలవంచుకుని నడుస్తున్న అతను కనబడ్డాడు.
కొనల్లో దారాలు వ్రేలాడుతున్న పేంటు , హవాయి చెప్పులు , చిరిగిన కాలరుతో వున్న స్లేక్ – ఆమె అతని వరిస్టితి చూసి మనసులోనే బాధపడింది .
“డ్రైవర్ కారాపు!” అంది.
కారు సడన్ బ్రేక్ వేసినట్లాగిపొయింది.
“ఏమండి!”
అతను కారు వైపు చూసి తనని కాదేమోనన్నట్లుగా మళ్ళీ తల దించుకు నడవబోయేడు.
“ఏమండీ, మిమ్మల్నే!” అంటూ మళ్ళీ పిలిచింది నిశాంత.
అతనీసారి నిలబడి కారు వైపు అర్ధం కానట్లుగా చూసాడు.
“మిమ్మల్నే, మా చిన్నమ్మ గారు పిలుస్తున్నారు” అన్నాడు డ్రైవర్.
అతను కారు దగ్గరగా వచ్చి నిశాంత వైపు చూసాడు.
“మీ పాట చాలా బాగుంది. కేవలం బాగోవడం కాదు, అద్భుతంగా ఉంది”
“నా పాట… ఆహా… థాంక్స్ అండి” అన్నాడతను అయోమయంగా చూస్తూ.
“ఎక్కడికెళ్లాలి! రండి, నా కార్లో డ్రాప్ చెస్తాను” అంది నిశాంత చనువుగా.
“అబ్బే! వద్దండీ నేను… నడిచే వెళతాను” అన్నాడు సిగ్గుపడుతూ.
అతని మాటలకి నిశాంత నవ్వేసింది.
“అదేంటలా ఉరిశిక్ష పడినట్లు కంగారు పడిపోతారు. మా కారు బ్రేకులు సరిగ్గానే ఉన్నాయి. రండి” అంది చనువుగా కారు డోర్ తెరచి.
అతనికిక తప్పదన్నట్లుగా ఇబ్బందిగా కారెక్కి ముడుచుకున్నట్లుగా కూర్చున్నాడామె పక్కన.
కారు స్టార్టయింది
“ఎక్కడికి సార్!“ అన్నాడు డ్రైవర్.
“యునివర్సిటీ కేంపస్.”
“ఏం చదువుతున్నారు?”
“ఎమ్.ఏ ఎకానమిక్స్. మీరు?” అన్నాడతను కొంచం ధైర్యం చేసి
“హౌస్ సర్జనీ చేస్తున్నాను.”
అతనింకా కుంచించుకుపొయినట్లయిపొయేడు.
అదేం గమనించడం లేదు నిశాంత.
ఇంకా అతని పాట మైమరపులోనే ఉందామె హృదయం. మీరెంత బాగా పాడేరనుకున్నారు! మ్యూజిక్ లేకపోబట్టే, ఘంటసాల చనిపోబట్టి కానీ… లేకపోతే ఇది మీరు పాడేరంటే నమ్మేదాన్ని కాదు. నేను పరిగెత్తుకొచ్చేసరికే మీరెళ్లిపోయేరు లేకపోతే ఈ రోజు డ్యూటీ యెగ్గొట్టి మీ పాటలు వింటూ కూర్చునేదాన్ని!” అంది నిశాంత గలగలా.
అతనామె మాటలు వినిపించుకోవడం లేదు.
ట్రిమ్ చేసి పాలిష్ చేసిన గోళ్ళతో, ఖరీదైన హైహీల్స్ స్లిప్పర్స్లో ముడుచుకున్న కమలంలా వున్న ఆమె పాదాల్ని చూస్తున్నాడు. పక్కనే మట్టిపట్టి , రెండు సార్లు కుట్టించుకున్న హవాయి చెవుల్లో పెరిగిన గోళ్ళతో వున్న తన మోటు పాదాన్ని చూసుకొని ఎక్కడామె తన అవతారాన్ని గమనించి చీదరించుకుంటుందోనన్న సిగ్గుతో పాదాల్ని గబుక్కున వెనక్కి లాక్కున్నాడు.
ఆమె అదేం గమనించే స్థితిలో లేదసలు.”సంగీతం నేర్చుకున్నారా?”
“ఉహు! కుదర్లేదు!” అన్నాడతను దిగులుగా.
“కుదరకపోవడమేంటండీ! మనసుంటే మార్గముంటుంది. మీలాంటి గాయకుడికి సంగీత జ్ఞానం కూడ వుండి తీరాలి!” అంది నిశాంత.
అతను నవ్వి వూరుకున్నాడు. కారు యూనివర్శిటీ క్యాంపస్లో ఆగింది. అతను కారు దిగి మరోసారామెకు చేతులు జోడించేడు. నిశాంత ప్రతి నమస్కారం చేస్తూ “మళ్ళీ ఎప్పుడయినా కన్పిస్తారు కదూ! మీ పాటలు తీరుబడిగా వినాలి!” అంది.
అతను తల పంకించేడు.
ఆమె చెయ్యి వూపుతుండగా కారు వెనక్కు తిరిగి సాగిపోయింది.
* * *
నిశాంత గైనిక్ వార్డులో కెళ్తుండగా “హలో!” అన్నాడు విద్యాసాగర్.
నిశాంత వెనుతిరిగి నవ్వి “హలో! ఎక్కడ పోస్టింగ్!” అనడిగింది.
“సర్టికల్ వార్డ్.”
“అద్సరే నీతో మాట్లాడాలి. ఎప్పుడు, ఎక్కడ, ఎలా? ” అంది గమ్మత్తుగా భుజాలెగరేసి నవ్వుతూ.
విద్యాసాగర్ కళ్ళగరేసేడు.
“ఇప్పుడే, ఇక్కడ, ఇలా కుదరదా?” అన్నాడు నవ్వుతూ.
“అబ్బా. డెట్టాల్ కంపు కొడ్తూనా,కుదరదు” అంది ముక్కు చిట్లిస్తూ.
“సరే! సాయంత్రం వరకూ వెయిట్ చెయ్యి. ఎటైనా వెళ్దాం” నిశాంత సంతోషంగా తలూపి వార్డులోకి వెళ్ళిపోయింది.
ఆ రోజు వార్డులో అంతగా పనిలేదు. కేసులు తక్కువ. హౌస్ సర్జన్స్ ఎక్కువగా వుండటంతో చేతికంత పని తగల్లేదు.
నిశాంత ఫైండింగ్స్ రాయడంలో పి.వి. చేయడంలో మాంచి నేర్పరిగా వుండేది. వార్డుకి పోస్టింగిచ్చినా డయాగ్నైజు చేస్కొని తొందరగా ప్రొసీడయ్యేది.
“నువ్వు మంచి ఫిజిషియన్‌వవుతావు” అని మెచ్చుకునేవాడు విద్యాసాగర్ అప్పుడప్పుడు.
“నువ్వు మాత్రం!” అనేది నిశాంత నవ్వుతూ.
“ఒక్కడిగా నేనేం చెయ్యలేను. నువ్వు తోడుంటే.. అయ్ మీన్.. మనిద్దరం కలిసి ప్రాక్టీస్ పెడితే ఫీమేల్ కేసులన్నీ నువ్వు చూసుకోవచ్చు” అని భవిష్యత్తు గురించి ప్లాన్స్ వేస్తుండేవాడు విద్యాసాగర్.
“చూద్దాంలే!” అంటూ నవ్వేసేది నిశాంత.
నిశాంతలా చీటికి మాటికి నవ్వడం అతనికి చిత్రంగానూ వుండేది, ఇష్టంగానూ వుండేది.
నిశాంత బయటకి రాగానే స్కూటర్ తీసుకుని నిలబడి వున్నాడు విద్యాసాగర్.
నిశాంత కారుని ఇంటికి పంపించి అతని స్కూటరెక్కింది.
స్కూటర్‌ని శాంథోం బీచ్‌కి మళ్ళించేడు సాగర్.
సముద్రం మీద గాలి చల్లదనాన్ని ఆపాదించుకుని ఒడ్డునున్న వాళ్లని పరామర్శిస్తోంది. ఆకాశంతో విలీనమై రెండింటి మధ్యనున్న హద్దుని తుడిపేస్తోంది.
మంచిని మోసుకొచ్చే రాయబారుల్లా కెరటాలు నురుగుని ఒడ్డుకి వదిలేసి వెనక్కు మళ్లుతున్నాయి.
స్కూటరుని పార్కు చేసి యిద్దరూ మెట్లు దిగి ఇసుకలోకి నడిచేరు.
“నిన్నలేని అందమేదో నిదురలేచెనెందుకో!”
ప్రొద్దుట హృదయాన్ని అగరుధూపంలా ఆవరించి అలరించిన పాట తిరిగి నిశాంత స్మృతిపథంలో కదలాడటం ప్రారంభించింది.
“ఇక్కడ కూర్చుందామా?” అడిగేడు విద్యాసాగర్.
“సముద్రం బాగుంది కదూ!” నిశాంత ఇసుకలో కూర్చుని చేతులు వెనక్కి ఇసుకపై ఆన్చి పరవశంగా అంది.
విద్యాసాగర్ జేబులోంచి చిన్న నోట్‌బుక్ తీసేడు.
“ఏంటది?”
“నువ్వీమాట ఎన్ని వందలసార్లన్నావో లెక్కలతో సహా చెబుదామని” అంటూ నవ్వేడు విద్యాసాగర్.
“ఎన్నివందలసార్లు చూపినా నాకు కొత్తగనే అనిపిస్తుంది సముద్రం” అంది నిశాంత సముద్రంకేసి తన్మయత్వంగా చూస్తూ.’
“ఏవుంది బోర్! నీ కోసం వస్తాను గాని ఏవుందీ ఉప్పు నీళ్లలో. దాహానిక్కూడ పనికిరావు”అన్నాడు సాగర్ నిర్లక్ష్యంగా.
నిశాంత అతనివైపు కోపంగా చూసింది.
ఆమె కోపం చూసతను గట్టిగా నవ్వేసేడు.
“నీకసలు టేస్ట్ లేదు” అంది కసిగా.
“ఈ మాట కూడా ఎన్ని వందలసార్లన్నానో పుస్తకం చూడాలి!” అంటూ నోట్‌బుక్ పేజీలు తిప్పబోయేడు విద్యాసాగర్ మళ్లీ.
అతని చేతిమీద గట్టిగా కొట్టి కోపంగా లేచి నిలబడింది నిశాంత.
పుస్తకం ఎగిరి ఇసుకలో పడింది.
విద్యాసాగర్ ఆమె చేతిని గట్టిగా పట్టుకుని ఆపి “నీకస్సలు స్పోర్తివ్ నేచర్ లేదు. ఏదో అర్జెంటుగా మాట్లాడాల్ని పిలిచి సముద్రం గురించి వర్ణనని ప్రారంభిస్తే ఏమనాలి?” అన్నాడూ.
నిశాంత నవ్వుతూ తిరిగి కూర్చుంది.
“హమ్మయ్యా! చీకట్లు తొలిగిపోయేయి. ఇక అసలు సంగతి చెప్పు!” అన్నాడు సాగర్.
“నువ్వు నాకో సహాయం చెయ్యాలి విద్యా!” అంది నిశాంత సీరియస్‌గా.
ఆమె వైపు తదేకంగా చూస్తూ “నేను… నీకు సహాయం చెయ్యడమా బాగుంది జోక్!” అన్నాడు.
“నేను జోక్ చేయడంలేదు. నిజంగానే చెబుతున్నాను. ఈ పని నీవలనే అవుతుంది” అంది నిశంత మోకాళ్లమీద తలనుంచుకుని అతనివైపు చూస్తూ.
ఆమె పెద్ద పెద్ద వాలుకళ్లలో సిన్సియారిటీని, సీరియస్‌నెస్‌ని గమనించేడతను.
అందుకే ఈసారతను నవ్వలేదు.
మౌనంగా ఆమె చెప్పఓయే విషయం వినడానికి సిద్ధపడ్దాడు.
“ఎంత బాగా పాడేడనుకున్నావు. ఘంటసాలే దిగివచ్చేడనుకున్నాను. అలాంటి వ్యక్తి కేవలం కాలేజీ ఫీజు కట్టడానికి గుమ్మాల దగ్గర నిలబడి తన గొంతుని బిచ్చమెత్తడానికి ఉపయోగిస్తున్నాడంటే.. నాకు పొద్దుట్నించి వార్డులో వున్నానే గాని మనసు మనసులో లేదు” అంటూ బాధగా వివరించింది పొద్దుట జరిగిన ఉదంతాన్ని.
అంతా విని మళ్ళీ నవ్వేడు విద్యాసాగర్.
“నీ మనసు పాడవ్వడానికి ఏమంత గొప్ప విషయం కావాలి. ఏ శుద్ధోధన మహారాజు పుత్రుడో ఇలా ఆడజన్మ ఎత్తేడనుకుంటాను. ఏ కిటికిలో నుండో తమకి ఏ ముసలమ్మో, ఏ అడుక్కుతినేవాడో తారసపడతారు. తర్వాత తమ హృదయం ఫ్రిజ్‌లోంచి తీసిన అయిసు ముక్కలా కరిగి నీరవడం ప్రారంభిస్తుంది. వాటిని ఎత్తడానికి నేనున్నానుగా దోసిళ్లతో!”అన్నాడు సాగర్ నాటక ఫక్కీలో.
“నువ్వింత హేళనగా మాట్లాడుతావనుకోలేదు. అతనికేదైనా సహాయపడ్తావని ఆశించేను.”అంది నిశాంత బాధగా.
“సారీ! మనమేవిధంగా అతనికి సాయపడగలం!” అన్నాడు సాగర్.
“అనుకుంటే ఏమైనా చెయ్యగలం. ఏదైనా ప్రోగ్రాం అతని చేతిప్పించి టిక్కెట్సు అమ్మి ఆ డబ్బు అతనికందిస్తే అతని చదువు సజావుగా సాగిపోతుంది. తర్వాత ఏవైనా ప్రోగ్రామ్స్ అతనికి దొరికి పాపులరయితే..”
“అంచెలంచెలుగా ఆకాశంలోకి ఎదిగిపోతాడంటావు!” అన్నాడు సాగర్ వెక్కిరింతగా.
“ఎవరదృష్టం ఎలా వుంటుందో ఎవరు చెప్పగలం?”
“కాదని నేననడం లేదు. మనం హౌస్ సర్జెన్సీలో వున్నాం. ఈ ఆర్నెల్లూ గట్టిగా కృషి చేస్తే మనకి డాక్టర్ డిగ్రీ చేతికొస్తుంది. మధ్యలో ఈ చికాకులు దేనికని?”
“నీ యిష్టం. ప్రొద్దునతని పరిస్థితి చూస్తే ఏదో ఒకటి చేసి అతనికి సహాయపడాలనావేశం వచ్చింది. మీరంతా సహకరించకపోతే నేనొక్కర్తినీ ఏం చేస్తాను?”
ఆమె మొహంలో ఆశాభంగం చూసి సాగర్ మెత్తబడ్డాడు
“సరే. నా ప్రయత్నం నేను చేస్తాను. ఇంతకీ అతని పేరేంటి?
“పేరా?… పేరు నేనసలడగనే లేదు.”అంది కంగారుగా.
సాగర్ నవ్వి “సర్లే.. అతన్ని కనీసం గుర్తుపట్టగలవా?”
“బాగా”
“అయితే పద వెళ్దాం” అంటూ లేచి నిలబది ఆమెకు చెయ్యందించేడు.
నిశాంత అతని చేతి ఊతతో లేచి నిలబడి చీరకంటిన ఇసుక దులుపుకొని అతన్ననుసరించింది.
ఇద్దరూ మెట్లెక్కుతుండగా నిశాంత కళ్లలో మెరుపు మెరిసింది.
“అదుగో! అతనిటే వస్తున్నాడు” అంది ఉత్సాహంగా.
సాగర్ అటువైపు చూశాడు.
అతను తలదించుకొని మెల్లిగా ఇసుకలో అడుగులేస్తున్నాడు.
నిశాంత అతనివైపు పరిగెత్తి “ఏమండి?” అంది గట్టిగా.
అతను తలతిప్పి నిశాంతవైపు చూసి “మీరా మేడం!” అన్నాడు ఆశ్చర్యంగా.
“అవును. నేను మీకోసమే బయల్దేరబోతున్నాను. గమ్మత్తుగా మీరే ఎదురు పడ్డారు”అంది నిశాంత ఉత్సాహంగ.
అతను తెల్లబోతూ “నా కోసమా?” అన్నాడు.
విద్యాసాగర్ వాళ్ల దగ్గరగా వచ్చి “ఇప్పటిదాకా మీ సంగతులే చెబుతోంది. ఇంతకీ మీ పేరు తెలీదట. ఫన్నీ..”అన్నాడు నవ్వుతూ.
అతను సాగర్ వైపు ఎవరన్నట్లుగా చూశాడు.
“ఈయన పేరు విద్యాసాగర్! నా క్లాస్‌మేట్!” అంటూ పరిచయం చేసింది నిశాంత.
అతను సాగర్‌తో చెయ్యి కలిపి “గ్లాడ్ టూ మీట్ యూ! నా పేరు హితేంద్ర!” అన్నాడు నవ్వుతూ.
“రండి. అలా కూర్చుని మాట్లాడుకుందాం.” అంటూ మళ్లీ బీచ్‌లోకి దారి తీసింది నిశాంత.
ముగ్గురూ జనరద్దీకి కొంచెం దూరంగా సముద్రాని కభిముఖంగ దగ్గరగా కూర్చున్నారు.
కెరటాల హడావుడెక్కువయింది.
చీకటి జాలరి విసిరిన వలలా సముద్రంలోకి పాకుతోంది.
“మీ గురించి నిశాంత అంతా చెప్పింది” అన్నాడు సాగర్ ఉపోద్ఘాతంలా.
అతను తల దించుకున్నాడు.
“చాలా చాలా బాగ పాడతారట. ఈ వాతావరణంలో ఒక పాట వినిపిస్తే..”అభ్యర్తిస్తున్నట్లుగా అడిగేడు సాగర్.’
హితేంద్ర నిశాంతవైపు ఇబ్బందిగా చూశాడు.
ఆమె కనుదోయిలో ప్రార్ధన తొణికిసలాడింది.
కాదనలేనట్లుగా అతను సముద్రం కేసి చూపులు నిగిడించేడు.
సముద్ర తరంగాలు వెన్నెల్ని చూసి ఉత్సాహంగా పడి లేస్తున్నాయి.
ఆందమె ఆనందం.. ఆనందమె జీవిత మకరందం.. వసంత కుసుమ మకరందంలా అతని గొంతులోంచి పాట బయల్వడింది.
కెరటాల ఘోష పక్క వాయిద్యమైంది.
సంగీతాభిరుచి లేని సాగర్ కూడా తనకి తెలియకుండానే పాటలో లీనమైపోయేడు.
“మీ పరిచయం కావడం నా అదృష్టంగా భవిస్తున్నాను” అని చెబుతూ “భలే మంచి రోజు, పసందైన రోజు” పాడేడు.
అలా ఎంతసేపో.
ఇక చాలు అనలేకపోయారిద్దరూ.
చీకటి ఆకాశంలో తన గుడారమెప్పుడు బిగించిందో వెన్నెల దాన్ని చీల్చి చెండాడాలని ఎప్పట్నుంచి ప్రయత్నిస్తుందో ఆ ముగ్గురిలో ఎవరు గమనించలేదు.
“అన్నీ ఘంటశాల పాటలే పాడుతున్నారు!” అంటూ సందేహం వెలిబుచ్చేడు సాగర్.
“నా గొంతుకు అవే బాగా సూటవుతాయి” వినయంగా చెప్పేడు హితేంద్ర.
“అవును” అంది నిశాంత.
“మీదొక ప్రోగ్రాం ఎరేంజ్ చేద్దామనుకుంటున్నాం” అంటూ తమ ఉద్ధేశ్యం చెప్పేడు విద్యాసాగర్.
“ప్రోగ్రామా?” అన్నాడతను అపనమ్మకంగా చూస్తూ.
“అవును నిశాంత చాలా పట్టుబడుతున్నది. ఇంకా ఎలా అన్నది మేము నిర్ణయించుకోలేదు. కాని ఈ లోపున మరికొన్ని మంచి పాటలు ప్రాక్టీసు చెయ్యండి. వీలయితే కాస్త సంగీతం నేర్చుకోవడానికి ప్రయత్నించండి. ఈ ఆర్ట్ గురించి నాకంత బాగా తెలియదనుకోండి.”అన్నాడు సాగర్.
అతను మాట్లాడలేదు.
నిశాంతవైపు కృతజ్ఞతగా చూశాడు.
ముగ్గురూ లేచి నీబడి నడవడం ప్రారంభించేరు.
“మా నిశాంత దృష్టిలో పడటం మీ అదృష్టమనే చెప్పాలి. ఇక మీ గురించి మీకు బెంగక్కర్లేదు.”అన్నాదు సాగర్ మళ్లీ నవ్వుతూ.
వాళ్ళిద్దరూ స్కూటర్ ఎక్కుతుంటే అతను చేతులు జోడించేడు.
“ఎలా పాడేడు?” స్కూటర్ వెళ్తోంటే అడిగింది నిశాంత.
“నువ్వు చెప్పేవంటే దానికి తిరుగుంటుందా?” అన్నాదు సాగర్ స్కూటర్ వేగాన్ని పెంచుతూ.
నిశాంత గర్వంగా నవ్వుకొంది.
*****

ఇంకా వుంది.

చీకటి మూసిన ఏకాంతం – 1

రచన: మన్నెం శారద

 

డిసెంబరు నెల చివరి రోజులు

ఆరు గంటలకే చీకటి అన్ని దిక్కుల్ని ఆక్రమించుకునే ప్రయత్నం చేస్తోంది.

డిస్పెన్సరీలో కూర్చుని పేషెంట్స్‌ ని చూస్తోంది డాక్టర్ నిషాంత.

పేషెంట్సు కూడా చాల తక్కువగా వున్నారు.

వింటర్ డాక్టర్స్‌ కి చాల డల్ సీసన్.

వర్షాకాలంలో నీటి కాలుష్యంతో వచ్చే జబ్బుల్నుండి బయటపడి కొంచెం హాయిగా జీవిస్తుంటారు ప్రజలు. కారణం కొంత చల్లని వాతావరణం, వరదల వలన వచ్చిన నీరు నిలకడగా నిలిచి కొంత సెడిమెంట్ కావడం. ఈ రెండే కాకుండా తాజా పళ్ళు, కూరగాయలు, ఆకుకూరలు విరివిగా అందరికీ అందుబాటులో లభించడం.

ఒక పది పర్సెంట్ క్రానిక్ పేషెంట్సు తప్ప ఇతర పేషెంట్లు లేకపోవడం, వచ్చిన కేసుల్ని చూసి ప్రిస్క్రిప్షన్స్ రాసి మెడికల్ జర్నలొకటి తిరగేస్తూ కూర్చుంది నిశాంత.

ఇల్లూ, హాస్పిటలూ ఒకటే అయినా.. పేషెంట్సు లేరని ఇంట్లోకి వెళ్ళిపోయే అలవాటామెకి లేదు. పేషెంట్సు లేకపోయినా రాత్రి తొమ్మిది గంటలవరకూ ఆమె ఆ సీటు నంటిపెట్టుకునే వుంటుంది.

అక్కడున్నంతవరకూ ఆమె ఒక డాక్టరు.

తొమ్మిది దాటేక ఆమె ఇంట్లోకి ప్రవేశిస్తుంది. అప్పుడే ఇంటి వ్యవహారాలు గానీ, తన గురించి గాని ఆలోచిస్తుంది.

చాలా మంది లేడీ డాక్టర్లు, లాయర్లు పేషెంట్సు, క్లయింట్సుని బెంచీల మీద పడిగాపులు పడేట్లుగా చేసి  టీ.వి. చూడటం. భర్తా బిడ్డలతో కబుర్లు చెప్పడం లాంటివి చేస్తుంటారు. నిశాంతకు ఆ తరహా వ్యక్తుల్ని చూస్తే పరమసహ్యం. తమకి ఫీజులు చెల్లించి తమ జబ్బుల్ని నయం చేస్తారనే  కొండంత ఆశతో వచ్చే వ్యక్తులు పనికిమాలినవాళ్ళేం కారు. నిజం చెప్పాలంటే వాళ్ళే తమని బతికించి లంకంత కొంపలు, పడవంత కార్లూ కొనుక్కునేటట్లుగా చేసేవారని ఆమె భావన.

ఆమె వాదనతో చాలామంది డాక్టర్లు ఏకీభవించరు. పైగా ఆమెని చూసి గేలిచేసి నవ్వడానికి ప్రయత్నిస్తారు. ఏకీభవించినంత మాత్రాన, నవ్వినంత మాత్రాన నిజాలు అబద్ధాలుగా మారవు. అందుకే అలాంటివారి మాటల్ని పరిగణలోకి తీసుకోదామె.

నర్సు రాజ్యలక్ష్మి ఆ గదిలోకొచ్చి చలిగాలొస్తుందని కిటికీ రెక్కలు దగ్గరకేసింది.

నిశాంత అదేం గమనించనట్లుగా జర్నల్‌ని దీక్షగా చదువుతోంది.

మరో పదినిముషాలు గడిచేయి. రాజ్యలక్ష్మికి సినిమాల పిచ్చి. తొందరగా వెళ్తే సెకండ్ షో కి అందుకోవచ్చన్న ఆశ.

“పేషెంట్సెవరూ లేకపోయినా వెళ్లిపొమ్మనదు. టైమంటే టైమే!” చిరాకు పడుతూ బయట బెంచి మీద కూర్చుంది.

అయినా ఒకటే టెన్షన్‌గా వుంది. పక్కింటివాళ్ళు తన కోసమే రెండు రోజుల్నుండి సినిమాకెళ్ళడం వాయిదా వేసుకుంటూవస్తున్నారు. ఈ రోజిక తనెళ్లకపోయినా ఆగరు. వెళ్ళిపోతారు. అందులో కృష్ణ సినిమా. రాకరాక వచ్చింది. మద్రాసులో తెలుగు సినిమాల రాకరాక వస్తాయి.

రాజ్యలక్ష్మి మరో ప్రయత్నం చేసే నెపంతో లోనికెళ్లి దోమల్ని వెళ్లగొట్టడానికి ఆలవుట్ పెట్టి చిన్నగా సకిలించింది ధైర్యం చేసి.

నిశాంత తలెత్తి చూసింది.

రాజ్యలక్స్మి భయంగా ఆవిడ వైపు చూసి “పేషెంట్సెవరూ లేరమ్మా” అంది సణిగినట్లుగా.

నిశాంత చేతి వాచీ కేసి చూసుకొని “ఇంకా అరగంట టైముంది. ఈలోపు ఎవరైనా రావొచ్చుగా!” అంది

రాజ్యలక్స్మికి పచ్చి వెలక్కాయ గొంతులో చిక్కుకునంట్లయింది.

“అద్ కాదు.. ఈ రోజు యింట్లో కాస్త అర్జెంటు పని వుంది. మా ఆయన తొందరగా రమ్మన్నాడు” అంది.

నిశాంత చిన్నగా నవ్వి “మీ ఆయన వారానికోసారేగా వచ్చేది. మధ్యలో ఎందుకొచ్చేడు?” అంది.

రాజ్యలక్ష్మి భర్త నెల్లూరులో ఆర్.టి.సి.లో పని చేస్తాడు. శనివారం రాత్రి బయల్దేరొచ్చి ఆదివారం రాత్రి వెళ్ళిపోతాడు . ఆ రోజు బుధవారం పైగా శెలవురోజు కూడా కాదు.

తను అబద్ధమాడిన సంగతి మేడం కనిపెట్టేసిందేమోనని భయపడిపోయింది రాజ్యలక్స్మి.

“లేదమ్మా. ఒంట్లో బాగోక రెండ్రోజులు శెలవు పెట్టి వచ్చేడు” అంది.

“సర్లే వెళ్ళు” అంది నిశాంత.

రాజ్యలక్ష్మి ఎగిరి గంతేసినంత పంజేసింది. మొహంలో సంతోషం తన్నుకొస్తుంటే “వస్తానమ్మా!” అంటూ గడప దాటింది.

“ఇంతకీ ఏ సినిమాకి?”

నిశాంత ప్రశ్నకి రాజ్యలక్ష్మి ఖంగు తిన్నట్టుగా నిలబడిపోయింది.

“నీకు చాలాసార్లు చెప్పేను. సెకండ్ షోలకి వెళ్లొద్దని. రోజూ పేపరులో జరుగుతున్న అరాచకాలు చదువుతున్నా ‘అది మనకి జరగొచ్చిందా?’ అనుకుంటారు అందరూ. ఊళ్ళో మీ ఆయన ఉండడు. ఏమైనా జరిగితే.. ?”

“మీరు లేరేంటమ్మా. మగాడికి మగాడంత మనిషి. ఈ మొగుళ్ళు చేసి చచ్చేదేంటి తిట్టిపొయ్యడం కాని!” అంది రాజ్యలక్ష్మి పళ్ళికిలించి నవ్వుతూ.

“నీకెలా చెప్పాలో నాకర్ధం కాదు. సర్లే వెళ్ళు” అంది నిశాంత.

అంతే!

రాజ్యలక్ష్మి రివ్వున రెక్కలొచ్చినట్లెగిరిపోయింది. కొద్దిగా ఆలస్యం చేస్తే ఆవిడెక్కడుండమంటుందేమోనని.

నర్స్ వెళ్లినా వెళ్తూ  అన్నమాట నిశాంత మనసులో గుచ్చుకుంది.

‘మగాడికి మగాడంత మనిషి!’

అంటే తనలో స్త్రీత్వం .. స్త్రీకుండే ఆశలూ, కోరికలూ, సౌకుమార్యం లేవనా?

వేసవి కాలం మల్లెపూలు ముడుచుకోవాలని, చలికాలం గులాబీలు తురుముకోవాలని, చల్లని సాయంకాలం భర్తతో కలిసి ఎటైనా వెళ్ళి ఏకాంతంగా గడపాలని… వీళ్ళంతా తనని ఏ అనుభూతులూ లేని మ్రోడుగా భావిస్తున్నారు కాబోలు.

డబ్బు కోసం అహర్నిశలూ కష్టపడే యంత్రమనుకుంటున్నారు కాబోలు.

రాత్రిబగళ్ళూ వృత్తినే ధర్మంగా భావించే పనిరాక్షసి ననుకుంటున్నారు కాబోలు.

“నిశాంతా!”

ఎవరొ పిలిచినట్లయి ఉలిక్కిపడి ఈ లోకంలోకి వచ్చిందామె.

ఎదురుగా గుమ్మం దగ్గర క్రీనీడలో ఎవరో నిలబడినట్లనిపించి ‘కమిన్’ అంది.

కాని ఆ వ్యక్తి లోనికి రాలేదు.

సందేహిస్తూ గుమ్మంలోనే నిలబడ్డాడు.

“మిమ్మల్నే! రండి!” అంది నిశాంత స్టెతస్కోపు సర్దుకుంటూ.

అతనీసారి లోపలికడుగు పెట్టేడు.

నిశాంత అతనివైపు చూసింది.

చూసిన వెంటనే ఉలిక్కిపడింది.

అతను హితేంద్ర.

ఏడు సంవత్సరాల క్రితం తను ప్రేమించి, పెద్దవాళ్లని కాదని కట్టుకున్న భర్త.

అతన్ని చూడగానే ఆమె వంట్లోని రక్తమంతా విపరీతమైన వేగాన్ని పెంచుకొని ప్రవహించసాగింది.

అతి బలవంతం మీద బి.పి.ని కంట్రోల్ చేస్కుంటూ “చెప్పండి. వాటీజ్ ద ప్రాబ్లం?” అంది డాక్టరుగా.

హితేంద్ర వచ్చి కుర్చీలో కూర్చున్నాడు.

అతనిని గమనించనట్లే క్రీగంట గమనించింది నిశాంత.

అతను బాగా శుష్కించిపొయేడు. బాగా నల్లబడ్డాడు కూడా. గడ్డం బాగా పెరిగి నిజంగా పేషెంటులానే వున్నాడు. దానికి తోడు ముక్కుపొడుం రంగు షాల్ కపుకున్నాడు. అతని ఆకారం చూసి ఆమె మనసు క్షణకాలం బాధకి లోనయింది.

కాని వెంటనే ఆమె అలర్టయింది.

అతను తనకేం కాడిప్పుడు.

ఇప్పుడతనొక పేషెంటుగా మాత్రమే తన దగ్గరకొచ్చి ఉండొచ్చు. ఒకవేళ వేరే ఉద్ధేశ్యంతో వచ్చినా అతనికెక్కువగా మాట్లాడే అవకాశం తనెంత మాత్రం ఇవ్వకూడదు.

“చెప్పండి. వాటీజ్ ద ట్రబుల్. నేను డిస్పెన్సరీ క్లోజ్ చేసే టైమవుతున్నది!” అంది గంభీరంగా.

హితేంద్ర అదోలా నవ్వి “నువ్వు చాలా మారిపోయావు నిశాంతా. నా మీద ప్రేమంతా చచ్చిపోయింది నీలో!” అన్నాడు జాలిగా.

అలాంటి మాటలు వినడానికి నిశాంత హృదయం సిద్ధంగా లేదు.

తెలిసే కావాలని తప్పులు చేసి చేతిలో డబ్బు, వంట్లో బలం వున్నప్పుడు ఎదుటి మనిషిని. అదీ తన ప్రగతికి దోహదం చేసిన మనిషిని తోటకూరలో పురుగు కన్నా హీనంగా విదిలించి కొట్టి, ఇప్పుడు చేతులు కాలేక వచ్చి క్షమాపణలు చెబితే కరిగిపోయేంత బేల మనస్తత్వం కాదు ఆమెది.

నిజం చెప్పాలంటే భర్త తెలిసి చేసిన తప్పుల్ని ప్రోత్సహిస్తూ, తిరిగొచ్చేక భర్త మంచివాడే, అవతలి వాళ్ళే మంచివాళ్ళు కాదని భ్రమసి భర్తల్ని వెనకేసుకొచ్చే సగటు స్థాయికి కూడా అందని ఆడవాళ్లని నిశాంత ఎన్నటికీ క్షమించలేదు.

అయిదు సంవత్సరాలుగా తన గురించి పట్టించుకోని మనిషి ఇప్పుడెందుకు అకస్మాత్తుగా ఊడిపడినట్లు.

“నాకు తెలుసు.నువ్వు నన్ను క్షమించలేదని. అలా అడిగే ధైర్యం కూడా నాకు లేదు కాని.. నేను నిన్ను పోగొట్టుకుని చాలా నష్టపోయేను నిశాంతా. అయ్ హావ్ లాస్ట్ సో మచ్.”అన్నాడతను.

అలా అంటున్నప్పుడతని గొంతు దుఃఖభారంతో జీరబోయింది.

నిశాంతకా పరిస్థితి ఎంతో ఇరకాటంగా వుంది.

నిజానికలాంటి సంఘటన ఎదుర్కోడానికి ఆమె సంసిద్ధంగా లేదు కూడా.

“హితేంద్రగారూ!” అంది కొంత కర్కశంగా.

హితేంద్ర బెదరినట్లుగా చూసాడామె వైపు.

“ఇంకో అయిదు నిముషాలు టైమిస్తున్నాను మీకు. మీరు పేషెంటుగా అయిగే ఎంతసేపైనా మాట్లాడండి. వింటాను. మీకు సహకరించడానికి ప్రయత్నిస్తాను. కాని గతాన్ని గురించి ఇంకొక్క మాట మాట్లాడినా నేను వినను” అంది స్థిరమైన కంఠస్వరంతో.

“సారీ!” అన్నాడు హితేంద్ర.

“ఇట్సాల్ రైట్! డాక్టరుగా నాతో మీకేమైనా పని వుందా?”

“ఉంది”

ఆమె చిత్రంగా చూసిందతని వైపు.

“నాకు నాలుగేళ్ళ కూతురుంది”

ఆ మాట విని అదిరిపడింది నిశాంత.

“నీకు .. సారీ.. మీకు చాలా ఆశ్చర్యంగా వుంది కదూ ఈ సంగతి?” అతని ప్రశ్న విని మామూలుగా మారింది నిశాంత.

“మీకొక కూతురుండటం చిత్రమైన సంగతేం కాదే?” అంది తనని తాను తమాయించుకుంటూ.

ఒకప్పుడు నేనూ అదే అనుకున్నాను. నీతో కాపురం చేసిన అయిదేళ్ళూ మనకి పిల్లలు కల్గకపోతే ఆ తప్పు నీదేననుకున్నాను. నువ్వు చాలాసార్లు నన్ను డాక్టరు దగ్గరకెళ్ళి టెస్ట్ చేయించుకోమన్నా నేను పురుషాహంకారంతో నీ మాట వినలేదు. మనం విడిపోవడం.. నేను వీణని పెళ్ళి చేసుకోవడం.

“అదే వద్దన్నాను. మీ ప్రాబ్లం టూకీగా చెప్పండి.” అంది నిశాంత విసుగ్గా.

“వస్తున్నాను. మిమ్మల్నాట్టే విసిగించను. నా కూతురు పెద్దదయ్యే కొలది నా పోలికలసలు కనిపించడం లేదు. ఇంకా ఖచ్చితంగా చెప్పాలంటే.. ఆమెలో నా కో సింగర్ శేఖర్ పోలికలు స్పష్టంగా కంపిస్తున్నాయి. చివరికి మానరిజమ్స్ కూడా!”

“షటప్!” అంది నిశాంత ఒక రకమైన ఉద్రేకానికి లోనవుతూ.

“ఎందుకు మీరంత సీరియస్సవుతున్నారు. ఒక డాక్టరుగానే వినండి నా కథ.” అన్నాడు హితేంద్ర.

నిశాంత తన తప్పునర్ధం చేసుకుంది. మామూలుగా కావడానికి ప్రయత్నిస్తూ “ఇప్పుడు నేనేం చెయ్యాలి?” అని చిరాకు నణచుకుంటూ.

“అప్పట్లో నాలో లోపముందని ఒప్పుకోవడానికిష్టపడలేదు నేను. అలా  తెలుసుకోవాలని ప్రయత్నించలేదు కూడా. కాని.. ఇప్పుడు నిర్ధారణ  చేసుకోవాలన్న కోరిక రోజు రోజుకీ బలంగా పెరిగిపోతున్నది. ప్రియ ‘డేడీ’ అని దగ్గరకొస్తుంటే చాలా కంపరంగా అనిపిస్తోంది. ముద్దు చేయలేకపోతున్నాను. ఈ బాధ భరించలేక తాగుతున్నాను. దాంతో గొంతు పాడయి టైముకి రికార్డింగ్ థియేటర్‌కి వెళ్ళలేకపోవడంతో నా స్థానాన్ని శేఖర్ ఆక్రమించుకున్నాడు.

“మీరు మళ్లీ పక్కదారి పడుతున్నారు. డాక్టరుగా నేను ఏం చేయాలో చెప్పండి” అంటూ అతని మాటలకడ్డం పడింది నిశాంత.

“మీరు  నన్ను పరీక్షించి నిజం చెప్పాలి. నాకసలు బిడ్డల్ని కనే శక్తుందో లేదో!”

“అది నా వల్ల కాదు. నా దగ్గర మేల్ స్టాఫ్ లేరు” అంది నిశాంత మనసులోనే చీధరింపు నణచుకొంటూ.

“ప్లీజ్! మీరు తప్ప నాకీ సహాయం చేసే వ్యక్తులు లేరు”

“ఎందుకని? సిటీ అంతా డాక్టర్సున్నారు. ఈ చిన్న విషయానికి మీరు నన్ను ఎప్రోచ్ కావాల్సిన అవసరమెంత మాత్రమూ లేదు. ఇంకెవరి దగ్గరకయినా వెళ్ళండి” అంది.

హితేంద్ర ఆమె వైపు జాలిగా చూసాడు.

“నేనెందుకు మీ దగ్గరకే వచ్చేనో మీరర్ధం చేసుకోలేదా?”

నిశాంత అర్ధం కానట్లుగా చూసింది.

“నేను సౌత్‌లో ఒక గొప్ప స్థానంలో వున్న పాపులర్ సింగర్‌ని. ఎవరి దగ్గరకెళ్ళినా నన్నిట్టే గుర్తు పట్టేస్తారు. నేను తండ్రిని కాలేనన్న నిజం తెలిస్తే, ప్రస్తుతం నా కూతురుగా పెరుగుతున్న ప్రియ గురించి, నా గురించి అవహేళనగా అనుకుంటారు. ఏ మాత్రం లీకయినా పత్రికలు ఏకి పెడ్తాయి. నేను తలెత్తుకు తిరగలేను. అందుకే మీ దగ్గరకొచ్చేను. మీరయితే ఈ విషయాన్ని బయట పెట్టరనే గట్టి నమ్మకంతో వచ్చేను” అన్నాడతను ప్రాధేయపడుతున్న ధోరణిలో.

“ఎందుకని అంత గట్టి నమ్మకం. నాకు మీ మీద కోపముండదని ఎందుకు భావిస్తున్నారు?” అనడిగింది నిశాంత రెట్టిస్తున్నట్టుగా.

“మీ సంస్కారం గురించి కొన్నాళ్ళు కాపురం చేసిన భర్తగా తెలుసు కాబట్టి. ఎంత ఇల్‌ట్రీట్ చేసి వదిలేసినా మీరు నన్నల్లరి చెయ్యకుండా విడిపోయి ఎళ్ళిపోయారు. మనోవర్తడగలేదు. పత్రికలకి చెప్పలేదు. నేను మీరు గొడ్రాలని – అందుకే మరో పెళ్ళి చేసుకున్నానని చెప్పినా మీరు దాన్ని ఖండించే ప్రయత్నం చెయ్యలేదు. మీకు విద్యాసాగర్‌కి పెళ్ళికి ముందే..”

“ప్లీజ్ ఇంకాపండి. నాకు గతాన్ని గుర్తు చేసే ప్రయత్నం  చెయ్యొద్దు.” అంది ఆవేశంగా అరిచినట్టు నిశాంత.

“సారీ!”

నిశాంత లేచి నిలబడింది ఎర్రబడిన మొహంతో.

హితేంద్ర కూడా లేచేడు నిరాశ నిండిన మనసుతో.

“రేప్రొద్దున్న తొమ్మిది గంట్లాకి రండి. నేను మీ స్పెర్మ్ కౌంట్ టెస్త్ చేస్తాను” రివ్వున లోనికెళ్తుంటే అతను మొదట అర్ధం కానట్లు తెల్లబోయి చూసేడు.

అర్ధమైన వెంటనే “థాంక్యూ నిశాంతా. థాంక్యూ వెరీమచ్.” అన్నాడు ఒకరకమైన ఉద్వేగానికి లోనవుతూ.

కాని అప్పటికే నిశాంత తన గదిలోకెళ్ళిపోయి బెడ్ మీద వాలిపోయిందని, తన మాటలు వినిపించుకోలేదని అతనెంత మాత్రం గ్రహించలేదు.

కారు స్టార్టయి వెళ్లిపోవడం కళ్ళు మూసూకునే వింది నిశాంత.

నిశ్చలమైన నీటిలో ఎవరో రాయి విసిరినట్లుగా గత జ్ఞాపకాలు చెదరి గుండె అంచుల్ని తాకుతున్నాయి.

ఎంతగా అణచుకున్నా మనసులో నిక్షిప్తం చేసిన బాధ జివ్వున జలలా పైకెగతన్నుతోంది.

అయిదు సంవత్సరాలుగా ఒంటరితనాన్ని, బాధని, అవమానాన్ని గుండెలోపల నిలువు లోతున పాతిపెట్టి ఏం జరగనట్లుగా, తనకేం బాధ లేనట్లుగా అనుభూతులెరుగని ఒక రాయిలా యాంత్రికంగా బ్రతుకుతోంది తను.

తను కావాలంటే మళ్లీ పెళ్ళి చేసుకోగలదు.

పిల్లల్ని కనగలదు.

అతని ముందునుండే కారులో హాయిగా నవ్వుతూ తిరగ్గలదు.

కాని.. ప్రేమన్నా… పెళ్ళన్నా, పూర్తి విముఖత కల్గేట్లుగా ప్రవర్తించేడు తన పట్ల హితేంద్ర.

మళ్ళీ ఇన్నాళ్లకి అతనీవిధంగా తన దగ్గరకొస్తాడని తనేనాడూ అనుకోలేదు నిశాంత.

ఇన్ని సంవత్సరాల ఎడబాటులో ఏ కాస్తన్నా తన మనసులో జాలిలాంటిది ఏర్పడినా ఈ రోజు అతను కోరిన కోరికతో పూర్తిగా తుడిచిపెట్టుకుపోయింది.

ఆమె ఆలోచనల్ని ఫోను రింగ్ పుటుక్కున తెంపేసింది.

నిశాంత రిసీవర్ని లిఫ్ట్ చేసింది మెల్లిగా.

“నేను విద్యాసాగర్‌ని. భోంచేసేవా?”

నిశాంత కళ్లలో నీళ్ళూరేయి.

“లేదు” అంది.

“ఎందుకని. ఇప్పుడు టైమెంతయిందో తెలుసా?”

“ఆకలిగా లేదు.”

“ఏం జరిగింది?” అతని గొంతులో ఆత్రుత గమనించింది నిశాంత.

“ఇంత రాత్రప్పుడు ఫోను చేస్తున్నావు. లత లేదా ఇంట్లో?” అనడిగింది.”ఏం. నేనేం తప్పు చేస్తున్నానని లతకి భయపడాలి. ఒక స్నేహితురాలి క్షేమ సమాచరం కనుక్కోవడం అపచారమా. తోటి మనిషి బాగోగులు తెలుసుకోవడం నేరమా?” అన్నాడు విదయసాగర్ కొంత ఆవేశపడుతూ.

నిశాంత మెత్తగా నవ్వింది.

“చాలా హాయిగా వుంది. నీ నవ్వు వింటుంటే”

“కాని నా నవ్వులో హాయి లేదు విద్యా”

“ఏం జరిగింది ?”

“కొత్తగా జరిగిందంటూ ఏమీ లేదు. కాని హితేంద్ర వచ్చేడు. పాత జ్ఞాపకాలు కెలుకుతూ!”

“ఎందుకు? చేసిన తప్పుని క్షమించమనా?”

“ఆ అవకాశం నేనివ్వలేదు. ఒక పేషెంటుగా ఎప్రోచయ్యేడు!”

“ఏవిటి మాయరోగం? ఊళ్ళో డాక్టర్లు లేరనా? నువ్వు జాలి చూపించకు. ఎలాగోలా తిరిగి నీ దగ్గరకి చేరాలని ప్రయత్నిస్తున్నాడేంటి డర్టీరోగ్” అన్నాడు విద్యాసాగర్ కోపంగా.

“నా మనస్తత్వం నీకు తెలెదా? హితేంద్రనే నీచ నికృష్టుడికి నా హృదయంలో స్థానం లేనే లేదు.” అంది నిశాంత  ఆవేశంగా.

“దట్స్ గుడ్. మరెందుకు భోంచేయలేదు. నువ్వు భోంచేయకపోతే నీ కోసం బాధపడే ముగ్గురు వ్యక్తులున్నారు. అది మరచిపోకు.

నిశాంత పకపకా నవ్వింది.

“ముగ్గురా. ఎవరు వాళ్ళు?”

“తెలీనట్లు. మరీ అమాయకత్వం  నటించకు. మీ డేడి ఇప్పుడె నాకు ఫోను చేసారు నీ సంగతి కనుక్కోమని. బేబీకంత పట్టుదలేంటి.. నా దగ్గర కొచ్చేయమని చెప్పమని రోజూ చెబుతున్నారు. మీ మమ్మీ కూడా చాలా బెంగ పడుతోందట నీ గురించి. ముసలి వయసులో వాళ్లనెందుకుకంత బాధపెడ్తావు నిశా. వెళ్ళి వాళ్లతో ఉండరాదు. ముసలి వయసులో వాళ్లనెందుకంత బాధపెడ్తావ్ నిశా. వెళ్ళి వాళ్లతో ఉండరాదు.”

“నేను వాళ్లని బధపెడుతున్నానా? అన్నీ తెలిసిన నువ్వే ఇలా మాట్లాడుతున్నావా?” అంది నిశాంత బాధగా.

“సారీ! కాని వాళ్లు పెద్దవాళ్ళయిపోయేరు. వయసునన్నా గౌరవించాలి కదా.”

“గౌరవించక ఇప్పుడు నేనేం చేసేను. నా బ్రతుకు నేను బ్రతుకుతున్నాను.”

“అదే కదా వాళ్ల బాధ. ఇంత ఆస్తి పెట్టుకుని అలా దిక్కులేని దానిలా బతుకుతున్నావనే వాళ్లు కుమిలిపోతున్నారు”

“కొన్ని దిక్కులకన్నా దిక్కులేకపోవడంలోనే హాయుంది విద్యా. తీరా వెళ్లాక అమ్మ ఎలా సూటిపోటి మాటలు మాట్లాడగలదో  ప్రతి క్షణం నాకు జరిగిన అన్యాయాన్ని ఏదుస్తూ ఎలా భూతద్ధంలో చూపించగలదో నాకు బాగా తెలుసు. అందుకే నువ్వు కూడా నన్ను అక్కడికెళ్ళి ఈ సుఖాన్నికూడా పోగొట్టుకోమని దయచేసి చెప్పకు.”

“సరే!”

“ఇంకా ఎంతసేపా వెధవ కబుర్లు. అంత దాన్నొదిలి వుండలేకపోతే  ఏకంగా నా పీక పిసికి దాని దగ్గరకే వెళ్లండి. “లత అరుస్తూ అతని చేతిలోని రిసీవర్ని లాక్కుని క్రెడిల్ చేయడం స్పష్టంగా వినిపించింది నిశాంతకి.

నిశాంత నిస్పృహగా రిసీవర్ని హుక్ చేసి కిటికీ దగ్గరకొచ్చి నిలబడింది.

చీకటి మంచు కలిసి స్ట్రీట్‌లైట్ కాంతిని తీవ్రంగా మింగుతున్నాయి. పది గంటలకే ఊరంతా మాటు మణిగినట్లు నిశ్సబ్దంగా మారిపోయింది.

లత!… పెళ్ళికి ముందు ఎంతో వినయవిధేయతల్ని, భయభక్తుల్ని ప్రకటించే లత ఎంత కఠినంగా మాట్లాడగల్గుతోంది.

ఎంత సంస్కారహీనంగా ప్రవర్తించగల్గుతోంది.

విద్యాసాగర్ని ప్రేమించేనని, అతను లేకపోతే బ్రతకలేనని అతనికి నచ్చచెప్పమని మేడమీద నుండి దూకి రెండు కాళ్ళూ చచ్చుపడిన నల్లని, బక్కపల్చని, ఏ మాత్రం ఆకర్షణ లేని లత, ఈ రోజున తననెంత తృణీకరించి మాట్లాడగల్గుతోంది.

విద్యాసాగర్ మీద తనకలాంటి అభిప్రాయం, సంబంధం వుంటే ఈ లత తననసలాపగలదా?

ఇతర స్త్రీలు కేవలం తమ భర్తల్ని వలలో వేసుకోడానికే వస్తారని, కేవలం కుక్కలా కాపలా కాసుకొనే స్త్రీల బ్రతుకులెంత దైన్యమైనవి.

భర్తని ప్రేమించి ఆకట్టుకుని అతని మనసులో స్థానం సంపాదించుకోవాలని మరచిపోయి, తమ వడ్డాణం, కాసూలపేరు లాంటి వస్తువుల్లో అతనొకడని, అతన్ని భద్రంగా ఇనప్పెట్టెలో పెట్టి తాళం వెసి ఆ తాళాల్ని  బొడ్లో దోపుకు తిరగా లనుకునే స్త్రీలు ఎంత వ్యక్తిత్వం లేనివాళ్ళో కదా.

జీవితంలో ఓడిపోయిన స్త్రీలని, భర్త నుండి విడిపోయి స్త్రీలని సాటి స్త్రీలే క్షణక్షణం కించపరచాలని చూస్తారు.

ఎంత చదువుకున్నా స్త్రీల బుర్రల్లో ఇంకా బూజే ఉంది.

నిశాంత భారంగా నిట్టూరుస్తూ మంచమ్మీదొచ్చి పడుకుంది. ఆమె ఆలోచనలు వద్దనుకున్నా గతంలోకే పరిగెత్తుతున్నాయి. వాటిని  మరచిపోవడం తన వలన కాదు.

ట్రాంక్విలైజర్ల్స్ వాడినా తనకిక ఈ రోజు నిద్ర పట్టదు. గతాన్ని రీవైండ్ చేసి చూడటానికే ఆమె సిద్ధపడింది.

 

ఇంకా వుంది…