“సరికొత్త వేకువ” – “మానవత్వాన్ని ప్రతిబింబించే కోసూరి కథలు”

సమీక్ష: డా. మంథా భానుమతి.

నర్తకీమణిగా, నాట్యగురువుగా ప్రపంచ ప్రసిద్ధి పొందిన కోసూరి ఉమా భారతిగారు, గత కొద్ది సంవత్సరములుగా రచయిత్రిగా కూడా పేరుతెచ్చుకుంటున్నారు. తన రచనలలో ఒక సందేశాన్ని, ఒక విశ్లేషణను జొప్పించటం ఉమాభారతిగారి ప్రత్యేకత.

నాట్యంలో.. నర్తకిగా, గురువుగా, వ్యాస కర్తగా అనేక పురస్కారాలు, బహుమతులు, సన్మానాలు జాతీయ అంతర్జాతీయ వేదికలపై అందుకున్న రచయిత్రి కొత్త కోణం ఇది. ఈ కథల పుస్తకంలో రచయిత్రి మనోభావాలు పూర్తిగా ఆవిష్కృత మౌతాయి.

కథల్లో పాత్రలు అన్నీ మంచివే. ఎక్కడా దుష్టులు, దుర్మార్గులు కనిపించరు. విధి ఆడిన వింత నాటకాలు తప్ప. రచయిత్రి కుటుంబంలోని సభ్యులందరూ వైద్యులే కావటంతో, ప్రతీ రోజూ వారి చర్చల్లో పాల్గొంటూ ఉండటంతో, బహు విధ జ్ఞానాన్ని సంపాదించుకుని, వైద్యవిజ్ఞానాన్ని పాఠకులకు పంచడానికి ప్రయత్నం చేశారు రచయిత్రి.

అంతే కాదు వైద్య వృత్తిలో కలుగుతున్న కాలానుగుణ మార్పులని కూడా వివరించి, ఆలోచించాలిసిందేనని చెప్తారు.

ఈ కథా సంకలనంలో పది కథలున్నాయి. ప్రముఖులు రచయిత్రి గురించి రాసిన ముందుమాటలు చదువుతుంటేనే కథల మీద ఆసక్తి కలుగుతుంది.

“పుత్తడి బొమ్మ”తో ఆరంభించిన ఈ సంపుటిలో మొదటి కథలోనే ఈ ప్రపంచంలోని మంచితనాన్ని, పరమత సహనాన్ని చూపిస్తారు. అనురాగం వెల్లి విరిసే కాపురం వసంతది. అన్యోన్య దాపత్యం, అవసరమైతే అఘమేఘాల మీద వాలిపోయే స్నేహితులు, ఏ సహాయానికైనా వెనుకాడని పిన్ని, పుత్తడిబొమ్మ లాంటి ఐదేళ్ల పాప.
మరి వారికొచ్చిన సమస్య ఏమిటి? దానికి పరిష్కారం ఉందా? కథ చివర్లో దూదిపింజలా తేలిపోతుంది సమస్య.

ఒక జాబిలమ్మ.. జాబిల్లి కథలు అమ్మమ్మ చెప్తుంటే విని అల్లారు ముద్దుగా తాత, అమ్మమ్మ, తల్లీ తండ్రుల కళల్లో జాబిలై పెరిగింది. ఉన్నత చదువులు చదివి, తనకి నచ్చిన వాడితో జీవితం పంచుకుని ఆనందంగా జీవిస్తున్న ఆ చందమామకి అనుకోని కష్టం అశనిపాతంలా వచ్చింది. అందరి బ్రతుకులూ అతలాకుతలం ఐపోయాయి. అప్పుడు ఆ జాబిలి తీసుకున్న నిర్ణయం ఏమిటి? “అనగనగా ఒక జాబిలమ్మ” చదివి కంట తడి పెట్టకుండా ఉండలేము.

తరువాతి కథలో కథానాయిక “తులసి”.. కథ చదివిన అందరూ ఇటువంటి అమ్మాయి ఉంటే ఎంత బాగుంటుందొ అనుకుంటారు. అణకువ, బాధ్యత, తల్లి మీద అంతులేని ప్రేమ ఉన్న పాప. అందర్నీ సంతోష పెట్టాలనుకుని, తను చేసిన పని తల్లికి ఆగ్రహం తెప్పించింది. ఈ కథలో కూడా స్నేహితులు మానసికంగా ధైర్యం చెప్తుంటారు తులసి తల్లికి.

విదేశాలలో బంధువులు తక్కువగా ఉంటారు.. అదీ ఒక్కో సారి ఎన్ని నెలలకో కానీ కలవడానికి, కష్టం సుఖం చెప్పుకోవడానికి సాధ్య పడదు. నిత్య జీవితంలో స్నేహితులే అన్నిటా ఆదుకుంటారు. అక్కడ స్థిరపడిన రచయిత్రి అందుకనే స్నేహితులని, వారి సహకారాన్ని చూపించడానికి ప్రయత్నించారు, తమ కథల్లో.

శిశు సంక్షేమం అనే స్వచ్ఛంద సంస్థలో చురుకుగా పాల్గొనే ఇద్దరు స్నేహితురాళ్ల సంభాషణతో నడుస్తుంది, “కంచే చేనుమేస్తే” అనే కథ. అమెరికాలో పేద వారికిచ్చే సంక్షేమ సహాయాలకి, ఏవిధంగా స్వంత కొడుకుని తల్లి బలిచేస్తోందో తెలుసుకుని ఆశ్చర్య పోతాం.

మానవత్వానికి పరాకాష్ఠ కనిపిస్తుంది “ఏం మాయ చేశావో” కథలో.

పిల్లలకోసం పరితపించే ఆప్తురాలికి, తన కన్నబిడ్డని దత్తతకిచ్చిన మాతృమూర్తి బంధం వదులుకోలేక, అనుక్షణం ఆ పాపనే గుర్తు తెచ్చుకుంటూ బాధ పడుతుంటే అనుకోకుండా ఒక పాప, ‘మాయ’ ప్రవేశించి సాంత్వన కలిగిస్తుంది. ఆ తల్లి పడే మానసిక వేదనని మనసుకి హత్తుకునేలాగ చెప్పారు రచయిత్రి.

జీవితంలో అన్నీ ఉండి, ఒకరికొకరం అనుకున్న దంపతుల మధ్య అనుకోని విభేదం వస్తే.. “నిరంతరం నీ ధ్యానంలో” కథలో భర్త రాజ్ చేసిన పనికి కళ్యాణి ఏ విధంగా స్పందించిందో చూపించారు.

పాశ్చాత్య దేశాలలో తల్లిదండ్రులని వృద్ధాశ్రమాలకి పంపేస్తారనీ, పట్టించుకోరనీ, సంవత్సరానికి ఒక్కసారే వారి దగ్గరకి వెళ్తారనే అభిప్రాయం ఉంది మనందరిలో.. “కథ కాని కథ” లో ఇందుకు భిన్నమైన కథ చూపిస్తారు మనకి రచయిత్రి. తప్పనిసరి పరిస్థితులలో ఓల్డేజ్ హోంలో ఉంచిన తండ్రిని ప్రతీవారం స్నేహితురాలితో వెళ్లి చూసి, పలకరించటమే కాకుండా ఆయనతో భోంచేసే సాన్యా ఆదర్శనీయంగా అనిపిస్తుంది. అంతే కాదు, వివాహమయ్యాక, తనదగ్గరే ఉంచుకుని జాగ్రత్తగా చూసుకుంటుండగానే.. అనూహ్యమైన మార్పు సాన్యా జీవితంలో.. దానికి ఆమే తండ్రి చూపించిన పరిష్కారం, కథ చదివి తెలుసుకోవలసిందే. అంతే కాదు, ఆ స్నేహితురాలికి కూడా కనువిప్పు కలగటం పాఠకులని నిట్టుర్పు విడిచేలాగ చేస్తుంది.

“సరికొత్త వేకువ” ఒక సరికొత్త కథను చెప్తుంది. తప్పని సరి పరిస్థితులలో దమయంతి గారింట చేరిన బంగారం, వారందరి ప్రోత్సాహంతో డాక్టర్ అవుతుంది. దమయంతిగారి అబ్బాయి సాగర్ ని మూగగా అరాధించే బంగారం జీవితం అనేక మలుపులు తిరిగి, తనని ఆదరించిన కుటుంబానికి ఆసరా అవుతుంది.

మాతృత్వానికి మంచి నిర్వచనం ఇచ్చిన కథ “మాతృత్వానికి మరోకోణం”.

ఎన్నో ఆశలతో అత్తవారింట అడుగు పెట్టింది కళ్యాణి. దేనికీ లోటులేని జీవితం. దేశరక్షణకై అహర్నిశలూ పోరాడే వాయుసేనలో పని చేసే సందీప్ బావతో వివాహం.. పెద్దల అంగీ కారంతోనే. మరి ఒంటరి జీవితం ఎందుకు గడపవలసి వచ్చింది? తన జీవితాన్ని ఏ విధంగా సార్ధకం చేసుకుంది? “జీవ సందీప్తి” చదివితే అర్ధమవుతుంది, విధి చేతిలో అందరం కీలుబొమ్మలమే అని.

ఉమాభారతి గారి కథల్లో, సంగీత నాట్య కళలు ఆసక్తికరంగా చోటు చేసుకుంటాయి. వైద్య శాస్త్రం పరిచయం అవుతుంది. సామాజిక సేవ, సాంస్కృతిక కార్యక్రమాలు, వాటితో కథల్లోని పాత్రల అనుబంధం.. ఇంత హాయిగా జీవితం గడ్పవచ్చా అనిపిస్తుంది చదువరికి.

తప్పకుండా కొని చదువవలసిన పుస్తకం, “సరికొత్త వేకువ.”

నాకు నచ్చిన కధ చెన్నూరి సుదర్శన్ గారి “అడకత్తెరలో పోక చెక్క-“

అంబడిపూడి శ్యామసుందర రావు

చెన్నూరి సుదర్శన్ గారు ఉపాధ్యాయుడిగా పదవి విరమణ చేసి సెకండ్ ఇన్నింగ్ లో రచయిత అవతారమెత్తి వ్రాసిన కధల సంపుటి నుండి తీసుకున్న కధ. ఇప్పటివరకు నేను వివిధ పత్రికలలో (ఆన్ లైన్) చాసో, రావి శాస్త్రి మునిమాణిక్యం , కొడవటిగంటి వంటి పాత రచయితల కథలకే సమీక్షలు వ్రాశాను అనుకోకుండా సుదర్శన్ గారి “ఝాన్సీ హెచ్ ఎమ్ “అనే కధల సంపుటి చదవటం తటస్తించింది అందులో అడకత్తెరలో పోక చెక్క కధానిక నాకు బాగా నచ్చింది. ఆ కథను ఇతర పాఠకులతో పంచుకుందామని అనిపించి ఈ సమీక్ష వ్రాస్తున్నాను.
ముందు రచయిత సుదర్శన్ గారి గురించి తెలుసుకుందాము. నిజానికి బాల్యము నుండి రచయిత అయినప్పటికీ వృత్తిరీత్యా ఉండే ఒత్తిడుల వల్ల రచనా వ్యాసంగాన్ని పూర్తిగా సమయం కేటాయించక పోవటం వలన పూర్తి రచయితగా లోకానికి పరిచయము కాలేదు. రిటైర్ అయినాక కొద్దికాలంలోనే యాభై కధలు , అనేక చిత్రాలను చిత్రీకరించారు ఒకసారి మన మాజీ ప్రధాని పివి నరసింహారావుగారు తన 70ఏళ్ల వయస్సులో కంప్యూటర్, ఇంటర్ నెట్ కంపోజింగ్ వంటివి నేర్చుకొని తానే స్వయముగా తన స్వీయ చరిత్రను టైప్ చేసుకున్నాని చెప్పగా విని తానూ మటుకు ఆపని ఎందుకు చేయలేనని అలోచించి కంప్యూటర్ మొదలైనవి నేర్చుకొని యూనికోడ్ ద్వారా తెలుగులో టైపు చేసి పత్రికలకు ఇ మెయిల్ ద్వారా పంపుచు రచయితగా తన స్థానాన్ని సుస్థిర పరచుకున్న వ్యక్తి సుదర్శన్ గారు. యూనికోడ్ లో టైప్ చేసిన కధలను మళ్ళీ కంపోజ్ చేయకుండా నేరుగా ప్రింట్ చేయటానికి అనేక ప్రయోగాలు చేసి సాధించారు. ఈ విధముగా యువతరం రచయితలతో టెక్నాలజి విషయములో కూడా పోటీపడ్డ వ్యక్తి సుదర్శన్ గారు టెలిఫోన్ ఆపరేటర్ గా ఉద్యోగము ప్రారంభించి ప్రభుత్వ జూనియర్ కళాశాల ప్రిన్సిపాల్ గా 2010 లో పదవి విరమణ చేశారు.

ప్రస్తుతము అయన వ్రాసిన “అడకత్తెరలో పోకచెక్క” అనే కథను గురించి ముచ్చటించుకుందాము. ఈ కద ఫక్తు తెలంగాణా గ్రామీణ మాండలికంలో వ్రాయబడింది/ ప్రస్తుతము జరిగే ఒకపూట హడావుడి పెళ్లిళ్లలో కనిపించని సాంప్రదాయము “అలక పాన్పు” అంటే పెళ్ళికొడుకు అప్పగింత కార్యక్రమము (ముహర్తము అయినాక పెళ్లికూతురును అత్తవారికి అప్పగించటము). ముందు వేడుకగా పాతరోజుల్లో పెళ్ళికొడుకుని మగపెళ్లివారు అలక పాన్పు ఎక్కించి మామగారిని ఏదైనా కోరిక కోరుకుంటే మామగారు అల్లుడి కోరిక తీర్చటం ఈ అలక పాన్పు ఉద్దేశ్యము. పాతరోజుల్లో అలకపాన్పు ఎక్కిన అల్లుడు మామగారిని హంబర్ సైకిలో, రిస్ట్ వాచో, రేడియోనో అడిగేవారు తరువాత కాలక్రమేణా అలవాటు తగ్గిపోయి అల్లుడికి కావలసినవి అన్నీ కట్నకానుకలలోనే వసూలు చేసుకుంటున్నారు. ఆ రోజుల్లో అది ఒక సరదాగా సాగేది.

ఈ కథలో పెళ్ళికొడుకు తల్లిదండ్రుల ఒత్తిడి, సామాజిక గౌరవానికి భయపడి అలకపాన్పు పేరిట కోర్కెలు కోరటం, వాటిని పెళ్లికూతురు తండ్రి తీర్చలేడని తెలిసి తానె రహస్యముగా బావమరిదికి డబ్బులు ఇచ్చి ఆడపెళ్లి వారె తన కోర్కెను తీర్చినట్లుగా సమాజనికి చూపే ఆదర్శ పెళ్ళికొడుకును రచయిత మన ముందు ఉంచుతాడు.
ముహూర్తము అయినాక అప్పగింతలు ముందు పెళ్లి పందిరిలో పెండ్లి పిలగాడు (పెళ్ళికొడుకు) కనబడుట లేదు అన్న వార్తా గుప్పుమంది. ఇంకేముంది పెళ్లికూతురు తండ్రి లచ్చయ్య, తల్లి లచ్చమ్మ తల్లడిల్లి పోయినారు చూచిరమ్మని పంపిన కొడుకు లసుమయ్య అదే పోతపోయినాడని విసుక్కుంటున్నాడు. లగ్గము నాగవల్లి అయిందో లేదో పారిపోయినాడు. ఏదన్న ఉంటె పెళ్ళికి ముందే పారిపోవాలి గాని పెళ్లి అయినాక పొతే పిల్ల గతి ఏమికావాలి అని పెళ్లికి వచ్చిన చుట్టాలు తలా ఒక మాట మాట్లాడుతున్నారు. పెండ్లి కొడుకు తల్లి చదివింపులుగా వచ్చినవాటిని తన కూతురుకు చూపించుకుంటూ కాళ్ళు కడిగిన ఇత్తడి చెంబు కనిపించలేదని దేవులాడుతుంది. పెళ్ళికొడుకు తండ్రి కొమరయ్య ఇంటి అరుగు మీద కూర్చుని బీడీ కాలుస్తున్నాడు తీరిగ్గా. అది అక్కడి పరిస్థితి. పిల్ల తండ్రి లచ్చయ్య కొమరయ్య దగ్గరకు “బావా నీ కొడుకును యాడికన్నా తొలిచ్చినావే “అని భయం భయముగా అడిగాడు కొమరయ్య నోట్లోనుంచి బీడీ తీసి, “నీ అల్లుడు ఆలిగాడు”అని చావు కబురు చల్లగా చెప్పాడు

“అదేంది బావా మేమెన్న తక్కువ చేశామా? అనుకున్న దానికంటే ఎక్కువే ముట్ట జెప్పాము ” అని లచ్చయ్య అన్నాడు “సూడు బావా పెట్టపీటల కింద ఎన్ని పెట్టినా అలుక పోవటం అనేది పద్దతి ఈ తతంగము పూర్తిచేస్తే పిల్లను అప్పగించవచ్చు ” అని కొమరయ్య లచ్చయ్యకు నిర్మమొహమాటంగా తెలియజేశాడు. ఈ తతంగము జరుగుతూ ఉండగా లచ్చయ్య కొడుకు లసుమయ్య పరుగెత్తుకుంటూ వచ్చి, “అయ్యా బావా అప్పయ్య యింట్లనే ఉన్నాడే “అని చెప్పాడు. లచ్చయ్య, లచ్చమ్మలు లసుమయ్యను గదిలోకి తీసుకెళ్లి అన్ని విషయాలు చెప్పారు. కొడుకు తండ్రితో , “నీవు ఏమి దిగులుపడకు, చెల్లిని తీస్కొని పోయి బావా ఏమి అడుగుతాడో చూద్దాము ఎమన్నా అంటే దీపావళి దాకా ఆగమందాము “అని చెప్పి చెల్లితో, “బావా ఎక్కడి పోలేదు మన అప్పయ్య ఇంటికి అలగటానికి పోయిండు మనమెల్లి తీసుకొద్దాము పద “అని చెపుతాడు.

ఒక పెద్ద మనిషిని వెంటబెట్టుకొని అందరు అలిగిన పెండ్లి కొడుకు దగ్గరకు వెళతారు. ఈ భాగోతము చూడటానికి పిల్ల పెద్ద అందరూ గుమిగూడారు.
తలుపేసుకొన్న పెండ్లికొడుకును పిలిస్తే యవ్వారమంతా బామ్మర్దితోనే జరగాలని పెద్ద మనిషి ద్వారా లసుమయ్యకు పెండ్లికొడుకు సమాచారం ఇచ్చాడు. సరే బావ మరిది లసుమయ్య తన బావగారిని ఏమి కావాలి అని అడిగాడు. దానికి పెండ్లి కొడుకు, “నాకు బండి కావాలా నా దోస్తులందరికి బండ్లు పెట్టిండ్రు. అల్ల ముందట నాపరువేం గావాల నాకు బండి పెడతామని ఒప్పుకోండి తలుపు తీత్త”, అని తన మనసులో మాట చెప్పాడు పెండ్లికొడుకు ” ఏందీ బండి గావాల్నా నా పెయ్య(శరీరము)నలగ్గొట్టినా పెద్ద కొత్తెల్లది . యీడ్చి తన్నిన యీసమేళ్ళది, యాడ్నించి తేను, ఎంతసేపు అలుగుతావో అల్గు”అని , లచ్చయ్య లేవబోయినాడు
లసుమయ్య వాళ్ళ నాయనను లేవనివ్వకుండా కుకో అని సైగ చేశాడు. కానీ లచ్చయ్య తానూ పెళ్ళికి పెళ్ళికొడుకుకు పెట్టిన ఖర్చుఏకరువు పెట్టాడు కానీ లసుమయ్య వాళ్ళ బావకు బండి కొంటామని వాగ్దానము చేశాడు. విన్న లచ్ఛయ కయ్యిమని లేచాడు లచ్చమ్మ ఏడుపు మొదలుపెట్టింది. ఇదంతా విన్న లసుమయ్య” జరంత సేపు మీరు నోరు మూసుకోండి ఈ యవ్వారమంతా నేను సూసుకుంటా “, అని వాళ్ళ నోరు మూయించి “బావా నేను మాటిత్తున్నా నీకిట్టమైన బండి నీవు మల్ల వచ్చేటప్పటికి నీకోసము ఎదురు చూస్తూ ఉంటుంది తలుపు తియ్యి”అని చెప్పాడు. ఇంకేముంది పెళ్ళికొడుకు మొగము ట్యూబ్ లైట్ మాదిరి వెలిగిపోయింది. ఈ భాగోతాము చూడటానికి వచ్చినవాళ్లు అంతా సంతోషించారు. కానీ లచ్చయ్య లచ్చమ్మలు కొడుకు అల్లుడికి పదహారు రోజుల పండగకు ముందు బండి కొంటానని మాట ఇచ్చాడు అని ఆందోళన పడుతున్నారు

సరే సమస్య తీరింది కాబట్టి అప్పగింతల కార్యక్రమము పూర్తి అయింది. పెళ్ళికి వచ్చినవాళ్లు ఎక్కడివాళ్ళు అక్కడి వెళ్లిపోయారు. ఇల్లంతా బోసిపోయింది లచ్చయ్య లచ్చమ్మ బువ్వ తినకుండా కొడుకు కోసము ఎదురుచూస్తూ నడుము వాల్చారు. ఇంతలో లసుమయ్య వచ్చి పడుకున్న తల్లిదండ్రులను లేపాడు. తల్లి కొడుకును కాళ్ళుకడుక్కుని భోజనానికి రమ్మంది. కానీ లసుమయ్య మంచి నీళ్లు త్రాగి, “బావా శాన మంచోడే నాయన “అన్నాడు “ఈ మాట సెప్పటానికా లేసి కూకోమన్నావు “అని విసుక్కున్నాడు లచ్చయ్య. “నాయనా నేను సెప్పేది పురంగా ఇను బావ నాతో అన్న మాటలు సెపుతా, ఇప్పుడు నేను సెప్పే మాటలు మన గడప దాటగూడదు బావ మరి మరి సెప్పిండు. ఈ రహస్యము మావాళ్లకు తెలియకూడదని. పెళ్లి అనేది అంత సంబరపడిపోయేదికాదు ఇటు నాయనా అమ్మలనూ తృప్తి పరచాలి. అటు పెండ్లాము తల్లిదండ్రులకు మాట రాకుండా చూచుకోవాలి. అట్లా చేస్తేనే పెండ్లాము మొగుడంటే ఇష్టపడుతుంది. అడకత్తెరలో పోక చెక్క మాదిరి నా పానమంతా తకుమి కైతాంది. అని చెప్పాడు. ఇది విన్న లచ్చయ్య లచ్చమ్మలకు గుండె గాబారా పెరిగింది. ఇది గమనించిన కొడుకు కంగారు పడవద్దని అసలు విషయము చల్లగా చెప్పాడు.

పెండ్లికొడుకు తన తల్లిదండ్రులు అత్తగారి దగ్గరనుండి ఎంత వీలయితే అంత గుంజాలని ఎక్కించటం మొదలు పెట్టారు. వాళ్ళ మాట వినకపొతే అప్పుడే అత్తగారి సంకల్లో సొచ్చిండు అని నిందిస్తారు. కాబట్టి వాళ్ళ వాళ్లకు తెలియకుండా రెండు చీటీలు వేసి రెండు లక్షలు సంపాదించి ఆ చీటీల వాడు అత్తగారి ఇంటి కుదువ విడిపించి బండి తీసుకు వచ్చిమీకు ఇస్తాడు అని అల్లుడు ప్లాను వేసి అత్తమామలకు ఇబ్బందిలేకుండా చేస్సాడు. పదిమందిలో తానూ అలిగి బండి సంపాదించినట్లు బిల్డప్ ఇచ్చాడు ఎవరికీ అనుమానము రాకుండా. బావమరిదితో ఈ డ్రామా నడిపించాడు. ఇది విన్న లచ్చయ్య అల్లుడు మంచితనానికి కడుపు నిండి పోయింది లచ్చమ్మ ముక్కు మీద వేలు ఏసుకొని నోరు తెరిచింది ఈ సంతోషముతో ఎవ్వరికి ఆకలి వేయలేదు పెండ్లికొడుకు మంచితనంతో అందరి కడుపు నిండింది.

మనోవేదికపై నర్తించిన అక్షరరవళి


రచన: సి.ఉమాదేవి

ఆంగికం భువనం యశ్య
వాచికం సర్వవాఙ్మయమ్
ఆహార్యం చంద్రతారాది
తం వందే సాత్త్వికం శివమ్
అభినయ దర్పణములో ప్రారంభ శ్లోకంతో కోసూరి ఉమాభారతి రచించిన వేదిక నవలపై సమీక్ష ప్రారంభించడానికి కారణం నవల నడిచిన కాదు నర్తించిన తీరు. భరతముని రచించిన నాట్య శాస్త్రమును నాట్యవేదమంటారు. వేదిక నవల నాట్యశాస్త్రాన్ని గుర్తు చేయడం కాకతాళీయమే కాని విభిన్న నృత్యాంశాలకు చక్కటి మార్గదర్శినిగా నిలిచిన నాట్యశాస్త్రం నృత్యాభిలాష ఉన్నవారికి కరదీపిక అని పునశ్చరణ చేసుకోవడం నవలలో అగ్రభాగాన్ని ఆక్రమించుకున్న నృత్యాంశాల నేపథ్యంలో సమున్నతమేననిపించింది. ఈ నవల చక్కటి నృత్యగీతాలను మనోవీధిలో మరొక్కమారు విహరింపచేసింది. కోసూరి ఉమాభారతి జగమెరిగిన రచయిత్రేకాదు అలరించే నర్తకి కూడా. వేదిక నవల ద్వారా నృత్యప్రాధాన్యమైన నవలాంశాన్ని తీసుకుని పాఠకరంజకంగా రచించి మనకందించడం ముదావహం. నృత్యాంశంతోపాటు సమాంతరంగా ఒక కుటుంబం, దాని చుట్టూ అల్లుకున్న స్నేహబాంధవ్యాలు, తొంగి చూచే అసూయలు, పెనవేసుకునే ఆత్మీయతలు. ఇవన్నీ మన ప్రక్కనే కూర్చుని కష్టసుఖాలు పంచుకునే స్నేహితురాలిలా మొత్తం నవలను మనకు చంద్రకళ పాత్ర ద్వారా వినిపిస్తారు.
చంద్రకళ తల్లి శారద సంగీతం నేర్పే గురువేకాదు నృత్యం పట్ల అవగాహనగల వ్యక్తి. నాట్యమనగానే పదనర్తనం గావించే చంద్రకళ నృత్యాభిరుచిని గ్రహించి కూతురికి నృత్యం నేర్పడమేకాదు చక్కని వేదికలపై విభిన్న గీతాలకు చక్కని నృత్యాలను సమకూరుస్తుంది. ఇక మలేషియా, కౌలాలంపూర్, లండన్, పారిస్, ఇటలీవంటి దేశాలలో ప్రదర్శించేందుకు తగిన ఏర్పాట్లను చేసేందుకు తండ్రి సత్యదేవ్, అతని స్నేహితుడు భూషణ్ పాత్రలు కూడా అత్యంత సహజంగా సాధకబాధకాలను చర్చిస్తూ నవలలో ఒదిగిన తీరు ప్రశంసనీయం. తన కూతురి నృత్య ప్రదర్శనకు ముందు చక్కని పరిచయాన్ని వినిపించే సత్యదేవ్ మాటలు వేదికను హరివిల్లుగా మలచడంలో శ్రీకారమవుతాయి. ఒక కళాకారిణి ఎదుగుదలకు తల్లిదండ్రులు పోషించే పాత్ర ఎనలేనిది అనే నిజాన్ని ఈ నవల మరింత స్పష్టం చేసింది. తాళ, లయ జ్ఞానాన్ని ఔపోసన పట్టి పాదరసంలా పదనర్తనం గావించే చంద్రకళ అభినయం వెనుక మరొక ముఖ్యమైన వ్యక్తి ఆమెకు శాస్త్రీయంగా నృత్యం నేర్పిన గురువు పాత్రను మలచినతీరుకు గురుభ్యోన్నమ: అనిపిస్తుంది. యువకళాకార్ అవార్డ్ తో మొదలైన బహుమతుల పర్వం అనేకానేక అవార్డులను, రివార్డులను ప్రసాదించడమేకాక ప్రపంచనర్తకిగా గుర్తింపు పొందుతుంది చంద్రకళ. నృత్యభాష అంటే లయజ్ఞానమే కదా. మరి ఆ నృత్య భాషకు చక్కని భాష్యం పలికిన చంద్రకళకు కుటుంబ బాంధవ్యాలపైనా మెండైన అభిమానమే. చదువు, నృత్యం నడుమ ఆమ్మమ్మ, నానమ్మల ఊరికి ప్రయాణం, వారు ప్రేమను కూరి వండిపెట్టే విభిన్న వంటకాలు, వారి ముద్దుముచ్చటలు చదివే పాఠకుల మనసులు తమ ప్రమేయం లేకుండానే వారి బాల్యపు అనుభూతులను నెమరువేసుకునేలా చేస్తుంది.
వేదికకు నమస్కారంతో ప్రారంభమైన నృత్యలహరి మంగళంతో ముగుస్తుంది. వేదికపై నర్తించే వారే కాక నృత్యాన్ని తిలకించే వారి మనసును కూడా నర్తింపచేసిన వేదికకు ప్రణామాలు పలకాలనిపిస్తుంది. శ్రీకృష్ణావతారం, , కాళీయమర్ధనం, బ్రహ్మమొక్కటే, చిరుతనవ్వులవాడు…. ఇలా ఎన్నో! బ్రహ్మమొక్కటే దర్శించే తీరువేరు, నృత్యమొక్కటే నర్తించే రీతులు వేరు. జతులు, సంగతులు మేళవించిన నృత్యవేదిక సాహితీ సంస్కృతుల మేలు కలయిక. ఈ అందమైన వేదికపై అలరించే ఆహార్యం అందించే క్రమంలో ముత్యాలు, మువ్వలు అమర్చిన నృత్య వస్త్రాలు అద్భుత: అనిపిస్తాయి. నృత్యానికి చక్కటి వస్త్రాలను క్రిష్ణ సమకూర్చడంతో వేదికపై నాట్యం మరింత సొబగునందుతుంది. వేదిక ఒకసారి సరస్వతీ ప్రాంగణంలా, మరొకసారి కైలాసంలా, దేవాలయంలా భాసిల్లినట్లు చంద్రకళ ము:ఖత వింటుంటే నృత్యాన్ని మనోనేత్రంతో దర్శించగలం. చక్కని రహదారిలో సునాయాసంగా చేస్తున్న ప్రయాణంలో ఎదురయ్యే మలుపులు , స్పీడు బ్రేకర్లు ఎలా నిలువరిస్తాయో అలా నవలలో అందరి మనసులను తన వింత, మొండి ప్రవర్తనతో స్థంభింప చేసే పాత్ర భూషణ్ కూతురు రాణి. అయితే ఆమె మంచి గాయని. చంద్రకళ నర్తించే వేదిక పైనే తన గానామృతంతో అలరించి మొమెంటోలు పొందిన వ్యక్తి. చంద్రకళకు కావలసిన సహాయాన్ని ఎంతో నిబద్ధతతో చేసే వ్యక్తి భూషణ్. ఇదే రాణిలో చంద్రకళపట్ల అసూయకు కారణమవుతుంది. తన బావ జగదీష్ తో రాణి తీసుకునే అతి చనువు చంద్రకళకు ఇబ్బందిగా అనిపించినా ఆమెలోని సర్దుకుపోయే మనస్తత్వం మరే విధమైన అవాంఛిత సంఘటనలకు తెరలేపదు. కాని జగదీష్ నే పెళ్లి చేసుకోవాలనే అభిప్రాయం మనసులో బలంగా ముద్రించుకుంటుంది రాణి. ఈమె సరదాగా ‘ సినీహీరోనిచ్చి పెళ్లి చేయగలవా?’ అన్న మాటను నిజమనుకుని సినీహీరోతోనే పెళ్లి చేస్తానంటాడు భూషణ్. అయితే విచక్షణాలేమితో రాణి తనను తాను గాయపరచుకోవడంతో ఈ ముక్కోణపు ప్రేమకథలోని ప్రేమ మథనంలో కళ్యాణవేదికపై ఎవరు దంపతులవుతారో అనే ఆదుర్దా పొటమరిస్తుంది. రాణిని ఆత్మీయంగా స్నేహధర్మంతో పలకరించినా చంద్రకళతో వివాహానికి పెద్దల అనుమతి తీసుకున్న జగదీష్ పాత్ర మనోనిబ్బరానికి, మంచితనానికి ప్రతీక.
అకస్మాత్తుగా సత్యదేవ్ అనారోగ్యానికి గురవడం చంద్రకళను ఆందోళనకు గురి చేస్తుంది. తన కూతురు రాణికి జగదీష్ తో పెళ్లికై చంద్రకళ త్యాగాన్ని అర్థిస్తాడు భూషణ్. అతడు చేసిన సహాయానికి ప్రతిఫలంగా జగదీష్ కు దూరం కావాలనుకుంటుంది చంద్రకళ. నృత్యకారిణి తేజస్విని అమెరికానుండి అందించిన ఆహ్వానంతో తన గమ్యానికది మలుపు కాగలదని భావించి అమెరికా చేరుకుంటుంది. ఇక రాణి ప్రవర్తన అసూయ, ఆవేశాలకు ఆలవాలమై చివరకు ఆమెను పతనంవైపు నడిపిస్తుంది. నవల ముగింపు సంతరించుకునే వేళ పాఠకుల ఊహలకు విరామం పడుతుంది. భూషణ్ గుండెపోటుకు గురవడంతో దాదాపు మూడు సంవత్సరాలుగా మాతృదేశానికి దూరమైన చంద్రకళ తిరిగి వస్తుంది. అప్పటికి రాణికి జరగాల్సిన నష్టం జరగనే జరుగుతుంది. అయితే జగదీష్ కు దూరమై రంజిత్ కు దగ్గరైన రాణికి అతడితోనే వివాహం జరిపిస్తారు. జగదీష్ , చంద్రకళల వివాహవేదికతో నవల ముగుస్తుంది. కళకైనా, కలలకైనా జీవితమే వేదిక అనే వివరణతో వేదిక అనే శీర్షికకు అందమైన అర్థాన్ని తాపడం చేసి, ముఖచిత్రంగా నర్తకిని చిత్రించడం సముచితంగా ఉంది. ఇక నవల మధ్య మధ్యలో పలకరించే నృత్యభంగిమలు ఆహ్లాదపరుస్తాయి. వేదికపై ప్రదర్శించే అద్భుత నృత్యానికి ప్రేక్షకుల చప్పట్లు అభినందనసుమాలు. నవలకు చక్కని శీర్షికనొసగి వేదికకున్న ప్రాముఖ్యాన్ని మరింత ఉన్నతీకరించి చక్కని భాష, సున్నిత భావప్రకటనతో నవల ఆసాంతం చక్కని పట్టాలపై పరుగులు తీయించి మనల్ని వేదిక దగ్గరకు చేర్చిన కోసూరి ఉమాభారతికి అభినందన చప్పట్లు.

జి. యస్. హాస్యకథలు / వదినగారి కథలు

రచయిత్రి; జి. యస్. లక్ష్మి
సమీక్ష/మాటామంతీ: మాలాకుమార్

నవరసాలల్లో హాస్యరసం ప్రాధానమైనది అని నా భావన. నవ్వు నాలుగు విధాల చేటు అన్నారు . కాని అన్ని సమయాలల్లో కాదు. అసలు నవ్వని వాడు ఒక రోగి, నవ్వటం ఒక భోగం అన్నారు జంధ్యాల. చక్కగా నవ్వుతూ ఉండేవాళ్ళను చూస్తే ఎవరికైనా మాట్లాడాలనిపిస్తుంది. అదే చిటచిటగా ఉంటే దూరంగా ఉందామనిపిస్తుంది. మనసు బాగాలేనప్పుడు, ఏదైనా చికాకు కలిగినప్పుడు మనసు మళ్ళించుకునేందుకు ఓ హాస్య నవలో, కథో చదవాలనిపిస్తుంది. ఆ కథ చదవగానే పెదవులపై ఓ చిరునవ్వు రావాలి. అందులోని హాస్య సంఘటనలు పదే పదే గుర్తొచ్చి పడీ పడీ నవ్వాలి. “పాపం బిక్కమొహం వేసాడు. “అని చదవగానే ఆ బిక్క మొహం కళ్ళ ముందు మెదలాడాలి. ఏదైనా సంఘటన హాస్యంగా ఉండవచ్చు. దానిని హాస్యంగా వ్రాయటం ఒక కళ. పత్రికలల్లో హాస్యకథ అని రాసినా ఆ కథ చదవగానే నవ్వు కాదు కదా పెదాలు కూడా విచ్చుకోవటం లేదు! కాని అదేమిటో తెలుగు లో అలాంటి హాస్య రచయతలు ఎక్కువగా లేరు. ఉన్న కొద్ది హాస్య రచయతలల్లో కి ఈ మధ్య తన హాస్య కథలతో దూసుకు వచ్చేస్తున్నారు జి. యస్. లక్ష్మి గారు. ఆరోగ్యం కోసం హాస్యం అంటూ , “జి. యస్. హాస్యకథలు / వదినగారి కథలు” పుస్తకాన్ని, మనసారా నవ్వుకోండి అని పాఠకులకు అందించారు.

జి. యస్ హాస్యకథలల్లో మొత్తం పదమూడు కథలు ఉన్నాయి. మొదటి కథ “అమ్మగారికి దండం పెట్టు” తో నవ్వటం మొదలుపెడితే ఇక ఆప కుండా నవ్వుకుంటూ పోవటమే మన పని. అయ్యో కథలన్నీ అప్పుడే ఐపోయాయా అనుకోకుండా , వెనక్కి తిప్పుతే గడుసు వదినగారు, అమాయకపు మరదలు కథలు కనిపించి అమ్మయ్య ఇంకాసేపు నవ్వుకోవచ్చు అనుకుంటాము. ఆ కథల గురించి నేను చెప్పటమెందుకు మీరే చదివి నవ్వుకోండి. పుస్తకము కొని చదువుకునే ముందు కొంచము రచయిత్రితో మాటా మంతీ.

 

1. మీకు రచనలు చేయాలనే కోరిక ఎప్పుడు కలిగింది?
జ) 1992 నుంచీ అప్పుడప్పుడు ఆకాశవాణిలో ప్రసంగవ్యాసాలు, నాటికలు, పాటలు ప్రసారమయ్యేవి. నా మొట్టమొదటికథ ఆ రోజుల్లోనే ఆంధ్రప్రభ వారపత్రికలో పడినా నేను రచనావ్యాసంగాన్ని సీరియస్ గా తీసుకున్నది 2002 నుంచే.
2. మీ హస్య కథల గురించి మాట్లాడుకునే ముందు, మీ నవల “ఒక ఇల్లాలి కథ ” గురించి చిన్న అనుమానము. మీ “ఒక ఇల్లాలి కథ” లో నాయిక స్వరాజ్యమును ముందు నుంచీ సాత్వికురాలిగా, తల్లికీ, భర్తకూ విధేయురాలుగా, అణుకువగా చూపించి, చివరలో తిరుగుబాటు చేయిస్తారు. నిజ జీవితంలో అలా మారటం సాధ్యమంటారా?
జ) ఒక ఇల్లాలి కథ లో నాయిక స్వరాజ్యం మనస్తత్వం మొదటినుంచీ తన గురించి కన్నా యితరుల గురించే యెక్కువ ఆలోచించే మనస్తత్వం. అందుకే పెద్దవాళ్ళ నిస్సహాయతను గుర్తించి రమణమూర్తి పెట్టిన షరతులకు లోబడి పెళ్ళి చేసుకుంది. పెళ్ళయాక ఆ యింటికే అంకితమయిపోయి, పుట్టింటినుంచి తను తెచ్చుకున్న బంగారంకూడా ఆడపడుచుని గొప్ప యింటిలో యివ్వడానికి తనంతట తనే యిచ్చేసింది. ఆఖరున కూడా తన తల్లీ, మేనత్తలకోసమే రమణమూర్తి దగ్గరకి వెడదామనుకుంది. కానీ, ఎప్పుడయితే మేనకోడలు స్రవంతి, ‘నువ్వు అలా వెడితే నిన్నే మాకు ఆదర్శంగా చూపిస్తారు’ అని చెప్పిందో అప్పుడు కూడా అదే మనస్తత్వంతో తనకోసం కాకుండా తన తరవాతి తరంవారికోసం తిరుగుబాటుకు నాంది పలికింది.
3. మీవి కొన్ని బ్లాగ్ పోస్ట్ లూ, ఒక కథ “అమ్మ మారిపోయిందమ్మా” మీ పేరు లేకుండా ఎవరో షేర్ చేసారు కదా!దానికి మీ స్పందన ఏమిటి?
జ) నా పేరు లేకుండా షేర్ అయినందుకు బాధగా అనిపించింది.
4. మీ కథ”అమ్మ మారిపోయిందమ్మా” కథ, దానితో పాటు మీరు పాపులర్ అయిపోయారు దానికి మీ స్పందన ఏమిటి?
జ) సంతోషంగా అనిపించింది.
5. మీకు రచనలు కాకుండా ఇంకా ఏ కళల్లోనైనా ప్రవేశం ఉందా?
జ) ప్రవేశం మాత్రమే వుంది.
6. రచయిత్రి రచన చేసేటప్పుడు దేనిని గుర్తు పెట్టుకోవాలి?
జ) తన చుట్టూ వున్న సమాజాన్ని గుర్తు పెట్టుకోవాలి. ఆ రచయిత చేసే రచన వల్ల సమాజంలో ఒక నేరస్తుడు మంచివాడుగా మారాలి కానీ, ఒక మంచివాడు నేరస్తుడుగా మారకూడదు.
7. రచనల్లో స్త్రీ పాత్రలను యెలా చిత్రీకరించాలి?
జ) స్త్రీలు కూడా మనుషులే. వారికి కూడా వ్యక్తిత్వం వుంటుంది. అటువంటి వ్యక్తిత్వం గలవారిగా చిత్రించాలని నా అభిప్రాయం.
8. ఇక హాస్య కథలు గురించి హాస్యకథలు రాయడానికీ, సీరియస్ కథలు రాయడానికీ మధ్యగల తేడా యేమిటో చెప్పండి.
జ) చాలా తేడా ఉందండీ. సీరియస్ కథలనబడే కరుణ రసాత్మక కథలూ, అణచివేత కథలూ, ఆకలి కథలూ, సమస్యలకు పరిష్కారాన్ని చూపించే కథలూ వంటివి రాస్తున్నప్పుడు ఆ రసం పండడానికి ఆ సన్నివేశాన్ని ఎంత ఎక్కువగా వర్ణించితే పాఠకులు అంత ఎక్కువగా ఆస్వాదిస్తారు.
కానీ, హాస్యకథలు రాసేటప్పుడు ఆ సన్నివేశాన్ని పండించడానికి అలా ఎక్కువగా రాస్తే ఆ హాస్యం పాఠకుడికి వెగటు పుట్టిస్తుంది. తక్కువగా రాస్తే ఆ హాస్యం పండదు. అందుకే హాస్యరసాన్ని చాలా బాలన్సెడ్ గా రాయాలి.
9. బాలన్సెడ్ గా అంటే? ఏమైనా జాగ్రత్తల్లాంటివి తీసుకోవాలా?
జ) అవునండీ. హాస్యం రాసేటప్పుడు అది ఎదుటి మనిషిలోని అవకరాన్నిగానీ, లోపాన్నిగానీ యెత్తి చూపించి పాఠకులని నవ్వించే ప్రయత్నం చెయ్యకూడదు. ఒక మనిషి అరటితొక్కమీద కాలేసి జారిపడినట్టు లాంటివి రాస్తే, అది ఎదుటి మనిషి పడే బాధని మనం హాస్యంగా తీసుకున్నట్టవుతుంది. అది పాఠకుడిలో ఉండకూడని గుణాన్ని మనం పైకి తీసుకొచ్చినట్టవుతుంది. అందుకే హాస్యరచయిత(త్రి) మరింత జాగ్రత్తగా రచనలు చెయ్యాలి.
10. “వదినగారి కథలు” లో వదినగారి గురించి అలా రాసినందుకు మీ వదినగారు ఏమీ అనుకోలేదా?
జ) హ హ. . చాలామంది అలాగే అడుగుతుంటారండీ. కానీ, నా వదినగారికథల్లో వదిన నేను సృష్టించిన పాత్ర. మా వదినలెవ్వరూ అలా లేరు. కొంతమంది మనుషులు వాళ్ళు చేసిన పని తప్పయినా సరే, తప్పని వాళ్లకి తెలిసినా సరే అస్సలు ఆ తప్పు ఒప్పుకోరు. పైగా వాళ్ళ మాటల చాతుర్యంతో ఆ తప్పుని ఒప్పుగా ఎంచక్కా దిద్దేస్తారు. దానికి చాలా తెలివితేటలూ, సమయస్ఫూర్తీ, వాక్చాతుర్యం లాంటివి కావాలి. అలాంటి పాత్ర సృష్టే ఈ వదిన. అందుకె ఈ వదినంటే నాకెంతో ఆరాధన.
11. మీరు ఇంకా ఏమైనా చెప్పదలచుకుంటే చెప్పండి.
జ. తప్పక చెపుతానండీ. ఇలా నా అభిప్రాయాలను పంచుకోవడానికి దోహదపడిన మీకూ, పత్రికా సంపాదకులకూ నా ధన్యవాదాలు.
లక్ష్మిగారు మీ అభిప్రాయాలను మాతో పంచుకున్నందుకు ధన్యవాదాలండి.

ప్రఖ్యాత రచయిత్రి మన్నెం శారదగారు చిత్రించిన ముఖ చిత్రముతో ఉన్న జి. యస్. హాస్య కథలు / వదినగారి కథలు అన్ని పుస్తక షాపులల్లోనూ దొరుకుతుంది. వందరూపాయిలకు కొనుక్కొని కడుపుబ్బ నవ్వుకోండి.

తుషార మాలిక లఘు సమీక్ష …!!

రచన: మంజు యనమదల

కవితలకు, కథలకు సమీక్షలు రాయడం అంటేనే చాలా కష్టమైన పని. సిరి వడ్డేగారు రాసిన త్రిపదలకు అది కూడా 1300 ల త్రిపదలకు నేను సమీక్ష రాయడమంటే సాహసం చేయడమే. అక్షరాలకు అందమైన పదభావాలను జత చేసి ముచ్చటైన మూడు వాక్యాల్లో త్రిపద కవితలను సిరి వడ్డే మనకు “తుషార మాలిక” తొలి త్రిపద సంపుటిగా అందించారు. ముందుగా వారికి నా ప్రత్యేక అభినందనలు.

ఒక్కో వాక్యానికి 20 అక్షరాలకు మించకుండా మూడు వాక్యాల్లో ముచ్చటైన కవితలను అందించిన తీరు చదువరులను ఆకట్టుకుంటుంది అనడంలో ఏమాత్రం సందేహం లేదు. ఇక తుషార మాలికలో మొదటి త్రిపదం జన్మనిచ్చిన అమ్మతోనే మొదలు. చరాచర సృష్టికి మూలం అమ్మ. ఆ అమ్మ ఒడి ఓనమాలతో మొదలై జీవిత పాఠాలు నేర్చుకునే వరకు చదువుల తల్లి శారదమ్మలా మనకు బాసటగా ఉంటుందని చెప్పడం. అమ్మని కూడా పసిపాపను చేస్తూ మనల్ని కొట్టి అమ్మ కూడా ఏడవడాన్ని ఎంత బాగా చెప్పారో..

అమ్మ కూడా పసిపిల్లనే …
నన్ను కొట్టి ,
తను ఏడుస్తోందేమిటో…అలా వెక్కి వెక్కి..!!

పాపాయి బోసి నవ్వులతో నేర్చుకోవడం మొదలైన అమ్మ చదువుకోవడంలో ఎప్పటికి నిత్యా విద్యార్థిగానే ఉందని చెప్పడంలో భావుకురాలి గొప్పదనం తెలుస్తోంది. జ్ఞాపకాల గురించి చెప్పినప్పుడు వాడని పున్నాగపూల పరిమళాన్ని వీడని జ్ఞాపకాల మడతలతో పోల్చడం, ఇష్టమైనవాళ్లు విసిరిన చిరునవ్వు ఎదను హత్తుకున్న అమ్మ చేతి స్పర్శతో పోల్చడం, పాపాయి అలిగి అన్నం తినకపోతే అన్నం తినని అమ్మ అలకని తన చిన్నతనంలో పోల్చుకుని చెప్పడం, నాన్నతో అనుబంధాన్ని జీవితపు అవినాభావ సంబంధంగా, గుప్పెడుగుండేలో ఒదిగిన ప్రేమ అమ్మానాన్నల స్పర్శగా అనుభూతించడం, మానవత్వాన్ని చాటిచెప్పేవి పల్లెలే అని, ప్రపంచాన్ని, పుట్టిన పల్లెటూరును తూకం వేస్తె అనుబంధాలకు తూనిక తమ పల్లెలే అని తేల్చి చెప్పడం, అనుభవ పాఠాలను నేర్పే జీవితాన్ని గురువుగా భావించడం, వెన్నెల్లో విహరిస్తున్నా మాటల అమృతాన్ని మదినిండుగా గ్రోలడంలో ఓ రకమైన తీయని విరహాన్ని చెప్పడం, మనసు కొలనులో స్వప్నసుమాలను, చేజార్చుకున్న స్మృతుల మూటల వేడుకులాటలు, రెప్పలా మాటున దాగిన కలల మంత్రంనగరి మర్మాన్ని ఛేదించడం, కాలాన్ని పట్టి ఆపేసిన జ్ఞాపకాల డైరీని, అల కల దూరాల తీరాలని, నిశీథి సుమాలను ఏరి వెన్నెల నవ్వులకివ్వడం, మది వేదన శిశిరాన్నిదాటి ఆశతో పోల్చడం, కలిసిన క్షణాలన్నీ అందెల మువ్వల నవ్వులే అని, దైన్యాన్ని దాటి ధైర్యాన్ని అందుకోవడం, మౌన ధ్యానంలో వరమైన ప్రేమని, విధి పంపకాలను అప్పగింతలుగా, హృదయపు తికమకలను, మనోనేత్రపు మనసును, ప్రక్రుతి, సనాతన ఆవర్తనాలను, సెలయేటి గలగలలు, మబ్బు గిన్నెలు తొలకరి వర్షపు పూలజల్లులను, ఆకులపై అలరాలే చినుకుల ముత్యాలను, పాత పరిచయాన్ని పడే పడే పలవరించడం, చిగురాకు సవ్వడిలో పూమొగ్గల పరిమళాన్ని ఆస్వాదించడం, తలపుల తాకిడిని పెనుగాలికి రాలిపోయే పూలతో పోల్చడం, నది నడకలను, రాకను, పోకను కూడా సంధ్యానాదంతో పోల్చడం చాలా చాలా బావుంది. కదిలే మేఘాలను, పొద్దుపొడుపుల అందాలను, చీకటి దుప్పటిలో వెన్నెల నక్షత్రాలను, జ్ఞాపకాల తుంపర్లను, ప్రేమలో విజయ కేతనాన్ని, ధీరత్వాన్ని జీవితంలో ఆటుపోట్లకు వెరవని మనసని చెప్పడం, పొగడ్త మంచిదికాదని, సాగర సంగమం జీవితమని, పున్నమి, కలువల అనుబంధాన్ని, కలల నిరీక్షణలో వేసారిన కనురెప్పలకు, రెప్పల పరదాలను వేయడం చాలా అద్భుతమైన భావం.

రెప్పల పరదాలను వేసేసాను…
కనుల సౌధానికి,
నీ కలలను గుట్టుగా దాచుకుందామనే..!!

ఇలాంటి ఎన్నో అద్భుతమైన త్రిపదలు ఈ సంపుటి నిండా పరుచుకుని మనలను ఆపకుండా చదివిస్తాయనడంలో సందేహం లేదు. అన్ని సమీక్షించడం కన్నా చదవడం బావుంటుంది. ఓ చక్కని తుషార మల్లికను అందించిన సిరి వడ్డేకి మరోసారి మనఃపూర్వక అభినందనలు.

కొత్త కథలు – సమీక్ష

సమీక్ష: – నండూరి సుందరీ నాగమణి

కొత్త కథలు – ౩౩ మంది రచయిత్రుల మంచి కథలతో వంశీ కల్చరల్ అండ్ ఎడ్యుకేషన్ ట్రస్ట్ వారు వెలుగు లోనికి తీసుకువచ్చిన ఒక మంచి పుస్తకం.

ఈ పుస్తకములో సీనియర్ రచయిత్రుల దగ్గరనుండి, వర్థమాన రచయిత్రులవరకూ అందరి కథలూ ఉన్నాయి. ప్రతీ కథ కూడా కథా, కథనమూ ఆసక్తిని కలిగించేలా ఉండటం హర్షదాయకం.

విపంచితో విద్యుల్లతకు చిన్ననాటి స్పర్థా పూర్వక స్నేహం, పెద్దయ్యాక, ఆమెను చూసి, కృషితో నాస్తి దుర్భిక్షం అనే నానుడిని గుర్తు చేసి కళ్ళు తెరిపిస్తుంది, ‘విశ్వవిపంచి’ అనే కథలో. ‘దుష్ట రక్షణ’ అనే కథలో తనను భక్షించబోయిన ముష్కరులను తెలివితో బంధించి, వారిని న్యాయస్థానానికి ఈడ్చిన శృతి పాత్రను అభినందించకుండా ఉండలేము. కానీ, దోషులు నిర్దోషులుగా నిరూపించబడి విడుదల కావటం, దుష్టులకే రక్షణ కలగటం కించిత్ బాధనే కలిగిస్తుంది. కానీ జరుగుతున్న వాస్తవ పరిస్థితులకు ప్రతిబింబంగా నిలిచిందీ కథ.

‘నెలపొడుపు’ అనే కథలో చేయని నేరానికి, ఒక హంతకిగా, కళంకితగా జైలు శిక్షను అనుభవించి తిరిగి వచ్చిన రమ్య పాత్ర కొడుకు కోసం ఎంతో ఆశతో తిరిగి వచ్చినా, బామ్మ పెంపకంలో పెరిగిన ఆ కొడుకు ఆవిడ నూరిపోసిన విష ప్రభావంతో తల్లిని ఛీత్కరించగా కుమిలిపోతూ వెనుదిరిగిన ఆమెను తన మాటలతో ధైర్యం చెప్పి, తనను తాను నిర్దోషిగా నిరూపించుకోవడం కోసం అయినా పోరాడమని అనునయిస్తాడు పోలీసు నరసింహ. ఆ స్ఫూర్తితో తిరిగి నిలబడుతుంది రమ్య.

‘స్వాభిమానం’ అనే కథలో దిక్కులేని ఒక దీనురాలికి భర్తయై అండగా నిలబడిన ఒక వృద్ధుడి ఔన్నత్యం మన కనులు చెమరింపజేస్తుంది. ‘పెండ్లి అంటే ఇది’, ‘అమ్మ నాన్న – ఒక పెళ్ళి’ కథలు జయప్రదమైన అభ్యుదయ వివాహాల గురించి ఎంతో వివరంగా తెలియజేస్తాయి. ‘పాతసామాన్లు’ అనే కథలో అటక మీద దాచిన ఒక్కొక్క వస్తువుకూ ఒక్కొక్క జ్ఞాపకాన్ని వెలికి తెచ్చి, మనసుకు హాయిని కలిగిస్తారు, రచయిత్రి. ఈ కథ మన ఇంటింటి కథ అని అనిపిస్తుంది. ‘మనిషి జాడలు’ కథ ధనముతో కొలవని మానవత్వాన్ని పరిచయం చేస్తుంది.

‘వచ్చే జన్మకైనా…’, ‘శ్రద్ధగా పని నేర్చుకో నాన్నా…’ కథలు మగపుట్టుకలో ఉండే కష్టాలను చెబుతూనే, గిలిగింతలతో నవ్విస్తాయి. ‘హుండీ’ కథ, మానవ హృదయం, మానవత్వపు దైవాన్ని నిలుపుకొని, ఎలా దేవాలయం కాగలదో ఎంతో హృద్యంగా తెలియజేస్తుంది. ఇంకా ‘చైతన్య’ కథ మహిళలకు స్ఫూర్తిదాయకంగానూ, ‘పేరు’ కథ వారిని ఆలోచింపజేసేది గానూ రచింపబడ్డాయి. ‘మానవత్వపు స్పర్శ’ మంచాన పడిన ఒక రోగికి మానసిక సాంత్వననిచ్చి కోలుకునేలా చేసిన ఒక మంచి మనిషిని పరిచయం చేస్తుంది. ఓ హెన్రీ వ్రాసిన ‘ది లాస్ట్ లీఫ్’ కథ లీలగా మనకు గుర్తుకు రాక మానదు. ‘తెలుగురాని దానివని దిగులు చెందకు…’ నేటి చిత్ర కథానాయికల, గాత్రదాన కళాకారిణులు, గాయనీ మణుల ఎంపిక మీద సంధించిన చక్కని వ్యంగ్యాస్త్రం.

మిగిలిన కథలన్నీ కూడా చదువరుల మనసులకు ఎంతో తృప్తిని ఇస్తాయి. పాఠకులూ, రచయిత(త్రు)లూ కూడా చదివి తీరవలసిన పుస్తకం ఇది. డా.సి.నారాయణరెడ్డిగారి సంస్మరణలో ఇంత మంచి పుస్తకం తీసుకువచ్చిన ‘వంశీ’ వారు ఎంతైనా అభినందనీయులే.

అంతర్వాణి – సమీక్ష

సమీక్ష: నండూరి సుందరీ నాగమణి

‘అంతర్వాణి’ – శ్రీ కొసరాజు కృష్ణప్రసాద్ గారి కవితాసంపుటి పేరుకు తగినట్టే స్వగతంగా వ్రాసుకున్న కవితలతో కొనసాగుతుంది. చక్కని పద ప్రవాహంతో, లయతో సాగిన ఈ కవితలు అన్నీ విభిన్న కవితావస్తువులతో అలరించాయి.

‘మాతా పిత: నమామి’ అంటూ అమ్మానాన్నల తలచుకొంటూ, వారికి ప్రణామములు అర్పిస్తూ మొదలైన కవితా వాహిని, ఆద్యంతమూ చదువరుల మనసును ఆకట్టుకునే విధంగా కొనసాగింది. ‘వ్రాసితిని వ్రాసితిని’ అనే కవితలో తన కవితకు స్ఫూర్తి దాయకులైన కవులను – అలనాటి రాయల నుంచి, ఇటీవలి మహాకవి శ్రీశ్రీ వరకూ అందరినీ స్మరించారు. రైతు గొప్పదనాన్ని ‘కృషీవలుడు’ అనే కవితలోనూ, తెలుగు నేల ఘనతను ‘తెలుగుతల్లి’ కవితలోనూ, శిల్పి చేతిలో శిల్పంగాను, పెద్ద పెద్ద భవంతులకు పునాది గానూ నిలిచే ‘రాయి’ని ‘రాయి’ అనే కవితలోనూ చక్కగా వర్ణించారు. ‘భడవ’, ‘చిట్టితల్లి’ అనే కవితలలో తమ సంతానం గురించి పితృ వాత్సల్యంతో వారిద్దరినీ వర్ణించారు.

వచనకవితలు వ్రాసే కవులందరికీ అజ్ఞాత గురువు శ్రీశ్రీ గారే… ‘శ్రీశ్రీ’ అనే కవితలో వారిని స్మరించుకున్న తీరు, ‘అమ్మ’ కవితలో అమ్మ గురించి వ్రాసుకున్న రీతి అమోఘంగా ఉన్నాయి. ‘మంచోళ్ళవండే’ కవిత నేటి రాజకీయ నాయకులపై, రాజకీయ పరిస్థితులపై ఒక చక్కని వ్యంగ్యాస్త్రం.

ఇంత మంచి కవితాసంపుటిని రచించిన శ్రీ ‘కొసరాజు కృష్ణప్రసాద్’ గారిని, అందంగా అచ్చువేసిన మన జేవీ పబ్లికేషన్స్ అధినేత శ్రీమతి జ్యోతి వలబోజు గారిని అభినందిస్తూ, పుస్తకం అందుకొని చదివేద్దామా మరి!
***
నండూరి సుందరీ నాగమణి

కాఫీ విత్ కామేశ్వరి – సమీక్ష

రచన: నండూరి సుందరీ నాగమణి

కం.
కామేశ్వరితో కాఫీ
ఆమే చెప్పెను కబుర్ల నలవోకనిదే
గోముగ విహరించగనే
తామిక రండి, ముదమున తనివిని పొందన్!

‘కాఫీ విత్ కామేశ్వరి’ – అండ్ కబుర్లు… అదేనండీ, కామేశ్వరితో కాఫీ మరియు తను కమ్మగా చెప్పే కబుర్లు అన్న మాట! రోజుకో చక్కని అంశం తీసుకుని, వేడి వేడి ఆనంద్ సినిమాలాంటి కాఫీని తా(లా)గిస్తూ తన కబుర్లతో ఎక్కడెక్కడికో తీసుకుపోయి మళ్ళీ తీసుకువచ్చేస్తుంది కామేశ్వరి… ఒకటా రెండా, డెబ్భై ఏడు కాఫీ ఉదయాలు… అక్కడక్కడ మధ్యాహ్నాలు… ఎప్పుడైనా ‘ఛాయ్ విత్ చెంగల్వల’ అంటూ సాయంత్రం కబుర్లూను…
పుస్తకం గురించి మాట్లాడుకునే ముందు రచయిత్రి గురించి ఓ నాలుగు మాటలు… ‘నేను రచయిత్రిని సుమా!’ అని గర్వంగా అనుకోదు, మన సొంత అక్కలా ఆప్యాయత పంచుతుంది… పిల్లల్లో పాపాయి, పెద్దల్లో అక్కాయి కామేశ్వరి చెంగల్వల. ఈమెతో నాకున్న తీయని అనుబంధం మమ్మల్ని ఆత్రేయపురం అందాలలో విహరింప జేసింది… ఆనందపుటంచులలో నిలిపింది… పాపికొండల పరిష్వంగంలో పరవశించేలా చేసింది… చూసే ప్రతీ దృశ్యాన్ని, కలిగిన ప్రతీ భావనను, చెప్పాలనుకున్న ప్రతీ మాటను అందంగా, ఎదుటివారి మనసుకు హత్తుకునేలా అక్షరీకరించటం అందరికీ సాధ్యం కాదు… అదిగో అలాంటి విషయాల్లో అందెవేసిన చేయి మన కామేశ్వరిది. తాను వ్రాసిన ‘కాఫీ విత్ కామేశ్వరి’ అనే (కథల వంటి) కబుర్ల పుస్తకాన్ని ఎంతో అందంగా, సరియైన సమయానికి అచ్చొత్తించి మనకి అందించిన మన జ్యోతి అనగా జేవీ పబ్లికేషన్స్ అధినేత శ్రీమతి జ్యోతి వలబోజు ఎంతైనా అభినందనీయురాలు.
ఇక పుస్తకం విషయం లోనికి వచ్చేద్దాం. ఇంచుమించుగా అన్ని అధ్యాయాలూ ఒక మంచి, కమ్మని, తీయని గీతంతో శుభారంభంగా ప్రారంభించింది. చెప్పే విషయాలు ఎన్నో, ఎన్నెన్నో… బాహుబలి సినిమా గురించి, మగవారి వంటల గురించి, కార్మిక సంక్షేమం గురించి, మనసుతీరా పంచే నవ్వుల గురించీ, మనసైన జంటల గురించీ, అమ్మ గురించీ, అంత్యాక్షరి గురించీ… ఏదీ వదలలేదు కామేశ్వరి… ఎంతో చక్కగా కళ్ళకు కట్టేలా, మనసుకు పట్టేలా వివరించారు…
మనం మర్చిపోయిన ఉత్తర రచన, అప్పటి తరానికి ఇప్పటి తరానికీ ఆలోచనలలోనూ, ఆచరణలోనూ ఉన్న వ్యత్యాసం, అప్పటి పండుగ వాతావరణం, ఇప్పటి ప్లాస్టిక్ తరుణం – వీటిగురించి చదువుతూ ఉంటే మనసు స్పందించక మానదు. కాలం చాలా వేగంగా మారిపోతోంది అనటానికి మన తరమే సాక్ష్యం.పూలజడలూ, పట్టు పరికిణీలు, రంగవల్లులూ, గొబ్బెమ్మలూ, పండుగలూ గతంలోకి వెళ్ళిపోయి దాక్కున్నాయి. ఈ విషయాన్ని ఎంతో హృద్యంగా చెప్పారు రచయిత్రి.
వేసవి కాలంలో ఆవకాయ పచ్చళ్ళ గురించీ, ఈనాటి అత్తల్నీ, మొగుళ్ళనీ, కోడళ్ళు పెట్టే ఆరళ్ళ గురించీ, ఓర్చినమ్మకు తేటనీరని ఎంతో ఒద్దికగా కాపురాలు చేసిన చేస్తున్న చెల్లెళ్ళ గురించీ (వారి చెల్లెలు పద్మ పొందిక నాకూ తెలుసు మరి!), చిట్టి మనవరాళ్ళ జళ్ళ గురించీ, వీధి వీధికీ వెలిసిన కూరల కూడళ్ళ గురించీ – కామేశ్వరిగారు వ్రాసిన విషయాలు చదివి తీరాల్సిందే, మళ్ళీ మళ్ళీ మననం చేసుకోవలసిందే…
ఈ రచయిత్రి చాలా నిజాయితీగా తన పొరపాట్లను ఒప్పేసుకుంటారు… తాను పని చేయకుండా, కర్ర పెత్తనం చేసే విషయంలో; అమాయకత్వం, అల్లరి వలన బాగా లావుగా ఉండేవారి మీద జోకులు వేసుకోవటం లాంటివి… చాలా ముచ్చట వేసింది నాకైతే… ఎంత మంది ఉన్నారు ఇలా తెలియక, చిన్నతనం కొద్దీ అలా అనుకునే వాళ్లమంటూ మనతో మనసు పంచుకొనే వారు? అందుకే ఈమె ఆత్మీయతకు వ్యక్తిగతంగా కూడా దాసోహం!
అలాగే అప్పుడెప్పుడో చిన్నతనంలో ఎవరైనా పడిపోతేనో, వాళ్లకి ఏమన్నా జరిగితేనో [అప్పటికి మన పగ వాళ్ళన్న మాట] ‘అచ్చిగచ్చిగ’ అని కసిగా ఏడిపించటం – అసలు ఈ మాట ఎంత మందికి తెలుసో నాకు తెలియదు కానీ మేము చిన్నప్పుడు చాలా చాలా విరివిగా వాడేవాళ్ళం ఈ పదాన్ని… మళ్ళీ ఇన్నాళ్ళకి, ఈ పుస్తకంలో చదివాను ఈ పదం… ఆహా, ఎంత చక్కని, తీయని నోస్టాల్జియా?
ఇప్పుడిక కామేశ్వరి గారి రచనా శైలి గురించి… చక్కని భాష, అలవోకగా చదివింప జేసే పదాల పొందిక, వేగం ఈమెకు వాణి ఇచ్చిన వరం. పుస్తకం తెరవడమే ఆలస్యం., మీరు చదవరు, పుస్తకమే చదివింపజేస్తుంది… ఇంత చక్కని పుస్తకాన్ని రచించిన శ్రీమతి కామేశ్వరి చెంగల్వల గారికి, నా మన:పూర్వక ధన్యవాదాభినందనలు!
మరి ‘మహారాణీ కామేశ్వరీదేవి’ గారి ఈ మంచి పుస్తకాన్ని చదివేయటానికి మీరు సిద్ధమేనా? వచ్చేయండి!
***

కొత్త కథలు – సమీక్ష

రచన: ఎమ్మెస్వీ గంగరాజు

అలనాటి మేటి తారకలు, శాంతా రంగస్వామి, పూర్ణిమా రావు, అంజుమ్ చోప్రా, డయానా ఇడుల్జీ మొదలగు వారూ, ఈనాటి తారకలు మిథాలీ, దీప్తీ, మంధానా, హర్పీత్, జూలన్ మొదలగు వారూ కలసి అద్భుతంగా ఆడుతూ అలరిస్తున్న క్రికెట్ మాచ్ ని వీక్షిస్తూంటే కలిగే అనుభూతి లాంటిదే, నిన్నా. మొన్నటి మేటి రచయిత్రులూ, నేటి వర్ధమాన రచయిత్రుల కలాల నుండి జాలువారిన ఈ 33 “కొత్త కథలు” కదంబాన్ని అవధరించడంలో కలుగుతుంది అని చెప్పక తప్పదు. క్రొత్త పాతల మేలు కలయిక అంటే ఇదేనేమో!

అలనాటి తారకలు పరుగుల వరదలు కురిపించకపోయినా వారి లేట్ కట్ లూ, స్క్వేర్ కట్ లూ ప్రేక్షకులను అలరించినట్లే, సీనియర్ రచయిత్రుల కథలలో ఉండి ఉండీ మెరిసిన తళుకులు పాఠకులను అలరించి తీరుతాయి.

దొరికిన అవకాశాన్ని చక్కగా అందిపుచ్చుకుని ప్రతిభను ప్రదర్శించిన జూనియర్ ఆటగాళ్ళ(ఆటగత్తెల)కు మల్లె వర్ధమాన రచయిత్రులు తమ ప్రతిభ ప్రదర్శించారు కథలలో.

నాలుగో, అయిదో కథలు కాస్త నిరుత్సాహం కలిగించినా కథలు భేషుగ్గా ఉన్నాయనే చెప్పాలి. మొత్తం మీద ‘సినారె’ బెనిఫిట్ మాచ్ ని – అదేనండీ, సంస్మరణ కథా సంకలనాన్ని – రక్తి కట్టించేలా చేశారు నిర్వాహకులు వంశీ రామరాజు గారు!

రచయిత్రులచే విరచితమవ్వడం వలన కాబోలు ఎక్కువ శాతం స్త్రీ పాత్రల ప్రాధాన్యత గలవే! ఉదా:
శృతి (శృతి అనకూడదు, శ్రుతి అనాలనుకోండి.) కథ”దుష్ట రక్షణ”.ఈ కథలో శ్రుతి ఏదో ఆధారం చూపించి నిందితునికి శిక్ష పడేలా చేస్తుంది అని చివరి వరకూ ఆశించిన పాఠకుడికి కాస్త నిరాశ కలుగుతుంది), రమ్య(నెల పొడుపు కథ.’కథని పూర్తిగా అరటి పండు ఒలిచి పెట్టినట్టు చెప్పేస్తే పాఠకుడిని చిన్న చూపు చూసి నట్టే అవుతుంది. అతడి ఊహకి కూడా కొంత విడిచి పెట్టాలి.’ అంటాడు సుప్రసిద్ధ కథకుడు చెహోవ్!నిజమే! అయితే, ఈ కథలో రమ్య ఆశయం ఎలా నెరవేరుతుందో పూర్తిగా పాఠకుని ఊహకి విడిచి పెట్టేశారు రచయిత్రి. అంతా పాఠకుడే ఊహించుకుంటే ఇక కథకులెందుకు?), ఇందిర(పెండ్లి అంటే ఇది), జానకి(పొద్దు తిరుగుడు పువ్వు), మాలతి(ఉత్తరం), వెంకట లక్ష్మి(స్వాభిమానం), చైతన్య(చైతన్య), జయ(గోడలు కదిలాయ్), ప్రణీత(ఈ ప్రశ్నకు బదులు ప్రశ్న కాదు), ప్రియాంక(పేరు), వైజయంతి, మారియా(మానవత్వపు స్పర్శ), సుజాత(విచక్షణ), ధార(వేగు చుక్క పొడిచింది కథ- సామాజికంగా ఇది పరిష్కారం కాదేమోనని పించింది) , ప్రవల్లిక(అమ్మా, నాన్న – ఒక పెళ్ళి), సావిత్రి(ఆలంబన), సుమ(నిర్లక్ష్యం వెల).

కొన్ని కథలు పురుష పాత్రలకూ ప్రాధాన్యత ఇచ్చాయి. ఉదా:
శేఖర్(ఇది కథ కాదు), కొడుకు(వచ్చే జన్మకైనా),వంశీ మాధవుడు, రాజారావు(ప్రేమంటే భయం ఎందుకు?),రామకృష్ణారావు(హుండీ).

సెంటిమెంట్ ప్రధానంగా కలవి – పాత సామాన్లు, వెన్నెల పుష్పాలు. విలక్షణమైన కథ”ఇద్దరు”. ‘మనిషి జాడలు’ లో రచయిత్రి ఒక క్రొత్త విషయం చెప్పారు. కారు ఓనర్లకుపయోగ పడవచ్చు. ఆర్ద్రతతో కూడిన కథ ‘బడుగు నీడ’. తమాషా కథ “శ్రద్ధగా పని నేర్చుకో నాన్నా”(పొత్తూరి విజయలక్ష్మిగారి బ్రాండు! “మైక్రో ఫైనాన్స్” లోని కష్టాలు తెలిపే కథ. మంచి సెటైర్ తో కూడిన కథ “తెలుగు రాని దానివని దిగులు చెందకు.”.

33 రచయిత్రులను ఏక ధాటిగా చదవడం ఒక చిత్రమైన అనుభవం. చివరగా, క్రికెట్ పరిభాషలో ప్రారంభించాం కాబట్టి అదే ఒరవడిలో ముగింపు పలుకుదాం!”ఉత్తరం”, “స్వాభిమానం”, “ప్రేమంటే భయం ఎందుకు?”, “హుండీ” కథలు సెంచరీలతోనూ, “ఇది కథ కాదు”, “”అమ్మ, నాన్న – ఒక పెళ్ళి”, అర్థ సెంచెరీలతోనూ అలరించాయని స్వాభిప్రాయం!

స్త్రీ ఎందుకు బానిసైంది? – ముళ్ళ కంచెల మూలాలు

రచన: జ్వలిత

భార‌తదేశానికి స్వాతంత్య్రం రాక ముందు, స్త్రీవాదం గురించిన ఆలోచ‌న భార‌త‌దేశంలో మొల‌కెత్త‌క ముందే 1942లోనే “స్త్రీ ఎందుకు బానిసైంది”. అనే ప్ర‌శ్న‌ను లేవ‌నెత్తి చ‌ర్చించి వివ‌ర‌ణనిచ్చారు “ఆత్మ గౌర‌వ ఉద్య‌మకారుడు” యాక్టివిస్ట్ ఈరోడ్ వెంక‌ట‌ప్ప రామ‌స్వామి పెరియార్‌.
వారు ఆంగ్లంలో రాసిన “Why were women Enslaved” ర‌చ‌న‌కు తెలుగు సేత ఎ.జి. య‌తిరాజులు చేయ‌గా ప్ర‌జాశ‌క్తి బుక్ హౌస్ వారు 2010లో ప్ర‌చురించారు. క‌వ‌రు పేజీతో క‌లిపి 52పేజీల పుస్త‌కం. ఇందులో మొత్తం ప‌ది అధ్యాయాలు ఉన్నాయి.

మొద‌టి అధ్యాయంలో “శీలం పాతివ్ర‌త్యం”
‘శీలం’ అనే ప‌దానికి నాశ‌నం లేనిది దృఢ‌మైన‌ది అనే నిఘంటు అర్థాలున్నాయి. కానీ, శీలం అనే ప‌దాన్ని కేవ‌లం స్త్రీల‌కు మాత్ర‌మే సంబంధించిన‌దిగా వాడ‌టాన్ని ప్ర‌స్తావిస్తారు ర‌చ‌యిత‌. ‘చెస్టిటీ’, ‘వ‌ర్జినిటీ’వంటి స‌మానార్థాల ప‌రిశీల‌న‌తో ఆడ మ‌గ క‌లియిక‌కు సంబంధంలేని ప‌రిశుభ్ర‌త‌, ప‌విత్ర‌త‌కే ఈ ప‌దానికున్న విస్తృతార్థంగా చెప్పారు. అయితే సంస్కృత భాషా ప‌దాల‌ను ప‌రిశీలించిన‌పుడు శీలానికి బానిస అనే భావం క‌లిగేట్లు వ్యాప్తి చేశార‌ని ర‌చ‌యిత త‌మ అభిప్రాయం వెలిబుచ్చారు. త‌మిళులు ప్రాచీన క‌వి తిరువ‌ళ్లువ‌ర్ ర‌చించిన ‘తిరుక్కుర‌ళ్’ వేదంగా ప‌విత్ర‌ ఉద్గ్రంథ‌గా భావిస్తారు. కాని మ‌హిళ‌ల ప‌ట్ల అందులోని అభిప్రాయాల‌ను తాను అంగీక‌రించ‌ను అంటారు పెరియార్‌. భ‌ర్త‌కు భార్య‌ బానిస‌నే భావాన్ని తిరువ‌ళ్ళువ‌ర్ అనేక ప‌ద్యాల‌లో వ్య‌క్త‌ప‌రిచాడంటారు. మ‌న భాష‌ల్లో “శీల‌వంతుడు”“ప‌త్నీవ్ర‌తుడు” అనే ప‌దాలు ప్రాచూర్యంలో లేక‌పోవ‌డానికి పురుషాధిక్య‌మే కార‌ణ‌మంటారు. యూర‌ప్ దేశాల్లో మ‌హిళ‌ల‌కు స్వేచ్ఛ ఉన్న‌ద‌నిపించినా అక్క‌డి రాజ శాస‌నాలు కూడా భ‌ర్త‌కు భార్య అణ‌గి ఉండాల‌నే ఆదేశిస్తాయ‌ని వివ‌రించారు.
స్వాతంత్రానికి ముందు భార‌త‌దేశంలో హిందూ వివాహ చ‌ట్టం లేనందువ‌ల్ల హిందూ పురుషుడు ఒక‌టి కంటే ఎక్కువ వివాహాలు చేసుకునేవాడు అని అనువాద‌కుడు వ్యాఖ్యానించారు. ఇప్పుడు చ‌ట్టం ఉన్నా బ‌హు భార్య‌త్వం మ‌న స‌మాజంలో ఇంకా కొన‌సాగుతూనే ఉందంటాను నేను. నిజ‌మైన స్త్రీ విముక్తి జ‌ర‌గాలంటే శీలం, పాతివ్ర‌త్య‌మ‌నే భావాలు న‌శించి స్త్రీ పురుషుల‌కు స‌మాన‌మైన శీలం సుస్థిరం కావాల‌న్నారు పెరియార్‌. నిర్బంధాల వ‌ల్ల‌, జ‌న్మ కార‌ణంగా వివ‌క్ష‌త వ‌ల్ల‌, బ‌ల‌వంతుడు బ‌ల‌హీనుడిని బాధించే ప‌రిస్థితి పోద‌న్నారు. నిర్బంధ శీలం, నిర్బంధ పాతివ్ర‌త్యాన్ని మించిన ఘోరం మాన‌వ స‌మాజంలో లేద‌ని వారి అభిప్రాయం.

రెండ‌వ అధ్యాయం తిరువ‌ళ్ళువ‌ర్ – శీలం, పాతివ్ర‌త్యం
ఇందులో మొద‌టి అధ్యాయం పై వ‌చ్చిన ఒక లేఖ‌ను గురించి చ‌ర్చించారు పెరియార్ రామ‌స్వామి. ఏ కాలంలో ద‌ళితుల‌ను అంట‌రానివారిగా చేసి అప్పుడే బౌద్దికంగా వారిని ఎద‌గ‌టానిక‌వ‌స‌రమైన సాధ‌నాలు లేకుండా చేశారు. దీనిని చేసిన వారే మ‌హిళ‌ల‌కు జ్ఞానసంప‌ద‌కు అవ‌కాశం లేకుండా చేసి ద‌ళితుల‌ను స్త్రీల‌ను త‌క్కువ స్థాయి అని నిర్ణ‌యించారంటారు. ఈ అధ్యాయంలో అవ్వ‌యీర్‌ నీతి గ్రంథం“అత్తిచూడి” తిరువ‌ళ్లువ‌ర్ వేదం “తిరుక్కుర‌ళ్‌”లో స్త్రీల‌కు పూర్తి న్యాయం క‌లిగించలేదంటారు. పై ర‌చ‌యిత‌లిద్ద‌రిపై ఆర్య వ్య‌వ‌స్థ ప్ర‌భావం ఉందంటారాయ‌న‌. నాటి త‌మిళ క‌వి ‘కొంబ‌న్‌’ పై కూడా ఆర్య ప్ర‌భావం ఉంద‌న్నారు.
ఈ అధ్యాయం ముఖ్య ఉద్దేశం స్త్రీ పురుషుల హ‌క్కుల మ‌ధ్య తేడా ఎందుకుండాలి అనే అంశాన్ని వివ‌రించ‌డ‌మే. మాన‌వ జాతి ప్ర‌గ‌తికి స్త్రీ పురుషుల గుణ‌గ‌ణాలు, స్వ‌భావ ల‌క్ష‌ణాలు ఒకే విధంగా ఉండాలంటారు పెరియార్‌. కానీ, పురుషులు కృత్రిమంగా, స్వార్థ‌ప‌రంగా కుట్ర‌తో స్త్రీల‌ను బానిస‌లుగా చేసుకున్నార‌న్న‌ది మ‌రో ఆరోప‌ణ‌. గ‌ర్భ‌ధార‌ణ – పిల్ల‌లు క‌న‌డం లేనంత మాత్రాన పురుషుల‌కు ప్రేమాభిమానాలు శాంత స్వ‌భావం ఉండ‌వ‌ని అనుకోవ‌ల‌సిన ప‌ని లేదు. తిరువ‌ళ్ళువ‌ర్ చెప్పిన‌ట్టు ఎక్కువ మంది అంగీక‌రించిన త‌ప్పుడు అభిప్రాయాన్ని మ‌నం అంగీక‌రించాల్సిన అవ‌స‌రం లేద‌ని పెరియార్ వివ‌రించారు.

మూడో అధ్య‌యం – ప్రేమ‌
స్త్రీ పురుషుల మ‌ధ్య ఉన్న‌ట్టు చెప్పే ప్రేమ‌కు ప్ర‌త్యేక‌మైన స్వ‌భ‌వం లేదంటారు. ప్రేమలో స్నేహం, ఆశ‌, ఆద‌ర‌ణ వంటి భావాలే ఎక్కువ అని వివ‌రించారు.తొలిచూపు ప్రేమ వంటి ప్రేమ ఒక్క‌రికే సొంతం అనేది అబ‌ద్దం అని చెబుతూ, ప్రేమ గురించి ఉప‌న్యాసాలిచ్చే వారికి మాన‌వ ప్ర‌వృత్తులు తెలియ‌వ‌ని, ఒక వేళ స‌త్యం తెలిసిన ఏదో ఒక కార‌ణంతో అంగీక‌రించ‌ర‌ని అంటారు.ప్రేమ‌కు లేనిపోని గౌర‌వం విలువ ఆపాదించింద‌ని అంటారు పెరియార్ రామ‌స్వామి. ప్రేమ‌కు ప్ర‌తి భాష‌లోను అనేక ప‌ర్యాయ ప‌దాలున్నా అవ‌న్నీ ఆడ‌, మగ మ‌ధ్య స్నేహం, కామం, ఇచ్ఛ‌, ఆశ‌, ఉత్సుక‌త వంటి వాటినే తెలియ‌జేస్తాయి.
ఏ ప్రేమ‌యినా స‌రే త‌న స్వీయ ల‌క్ష్యం సాధించేందుకే కాని వేరే కార‌ణం లేదంటారు పెరియార్‌. మ‌న స‌మాజంలో స్త్రీల‌ను ద్వీతీయ శ్రేణి పౌరులుగా మార్చినందువ‌ల్ల త‌లెత్త‌క నేల‌చూపు స్త్రీలు ప‌తివ్ర‌త‌లు అనే భావాల‌ను న‌ర‌న‌రాల్లో నింపారు పురుషులు. అంతేకాని, జ‌నాల్లో నిర్జీవ‌, స‌జీవ ప్రాణుల ప‌ట్ల ఆక‌ర్ష‌ణ వంటిదే ప్రేమ‌. అయితే ప్రేమరాహిత్య‌మే అనేక అరాచ‌కాల‌కు కార‌ణం. ప్రేమ‌లో స్వార్థం ఉండ‌దు, విశ్వ‌ప్రేమ భావ‌న గురించి నాటి స‌మాజంలో తావు లేక‌పోవ‌చ్చ‌ని నా అభిప్రాయం.

నాలుగో అధ్యాయం – వివాహం నుండి విముక్తి
వివాహం, కుటుంబ జీవితం విష‌యంలో మ‌న దేశంలో అనేక అన్యాయాలు అఘాయిత్యాలు జ‌రుగుతున్న‌వ‌ని పెరియార్ రామ‌స్వామి వివ‌రిస్తారు. వివాహ వ్య‌వ‌స్థ మ‌హిళ‌ల‌ను మ‌గ‌వారికి బానిస‌లుగా చేయ‌డం కోస‌మే ఏర్ప‌డింది అంటారు. ప‌విత్ర‌మైన వివాహాలు, దేవ‌త‌లు చేసిన పెళ్ళిళ్ళు అంటూ వేల సంవ‌త్స‌రాల నుండి మ‌హిళ‌ల‌ను మోస‌పుచ్చుతున్నాము అంటారు. చెంగ‌ల్ ప‌ట్టు న‌గ‌రంలో జ‌రిగిన ఆత్మగౌర‌వ మ‌హాస‌భ‌లో విడాకులు తీసుకునే హ‌క్కు కావాల‌ని తీర్మానించినందుకు సంస్క‌ర‌ణ వాదులు వ్య‌తిరేకించార‌నీ, త‌రువాత దేశంలో ప‌లు రాష్ట్రాల‌తో పాటు ప్ర‌పంచంలో ప‌లు దేశాల్లోను విడాకులు తీసుకునే హ‌క్కును చ‌ట్టంగా చేసింది. ‘శీలం’ విష‌యంలో అనుమానంతో ఎంద‌రో భ‌ర్త‌లు త‌మ భార్య‌ల‌ను దారుణంగా చంపుతున్న‌ట్టు ఆనాడే వారు చెప్పారు. మ‌హిళ‌లు అభివృద్ధి చెందాలంటే మ‌నుషులుగా మాన‌వ‌హ‌క్కులు, ఆత్మ‌గౌర‌వంతో జీవించాలంటే, పురుషులు కూడా సంతోషం, నైతిక విలువ‌ల‌తో ఉండాలంటే విడాకుల హ‌క్కు కావాలంటారు. దైవికం, విడ‌దీయ‌లేనిది అనేది కేవ‌లం బూట‌క‌మంటారు. స్త్రీకి పురుషుడు, పురుషునికి స్త్రీ స‌హ‌చ‌ర్యం అత్యంత అవ‌స‌రం అయితే, అందులో ఉన్న అభ్యంత‌రాలు బాధ‌లు తొల‌గించుకోవ‌ల‌సిన క‌ర్త‌వ్యం జ్ఞాన సంప‌న్న‌డైన మ‌నిషిది అంటారు.

ఐదో అధ్యాయం -త‌ప్పుకాని పున‌ర్వివాహం
పురుషుడు ఏఏ సంద‌ర్భాల్లో పున‌ర్వివాహం త‌ప్పు కాద‌ని భావించాలో పెరియార్ రామ‌స్వామి గారు వివ‌రించారు.
(1) భార్య మ‌ర‌ణించిన‌పుడు (2)భార్య వేరొక‌రితో లేచిపోయిన‌పుడు (3)భార్య దీర్ఘ రోగంతో ఉన్న‌పుడు (4) భార్య అజ్ఞానం, అహంకారంతో వివాహ బంధాన్ని గౌర‌వించ‌న‌పుడు (5) భ‌ర్త నిరాద‌ర‌ణ‌ను, హింస‌ను భ‌రించ‌లేక శాశ్వ‌తంగా పుట్టింటికి వెళ్ళిన‌పుడు (6)భ‌ర్త స్వ‌భావానికి వ్య‌తిరేకంగా న‌డుచుకునే భార్య నుండి విడిపోయిన‌పుడు (7) ధ‌నిక కుటుంబం నుండి వ‌చ్చిన భార్య భ‌ర్త‌ను తిర‌స్క‌రిస్తున్న‌పుడు. పై సంద‌ర్భాలేవి స్త్రీకి ఆ హ‌క్కును ప్ర‌క‌టించ‌లేదు. ఎవ‌రైనా వాదించేట‌పుడు శృతి, యుక్తి, అనుభ‌వం అనే మూడు అంశాల‌ను దృష్టిలో ఉంచుకోవాలంటారు.
పెరియార్ రామ‌స్వామి ఆధ్వ‌ర్యంలో నిర్వ‌హించిన ఆత్మగౌర‌వ ఉద్య‌మం ఆ బాధ్య‌త‌ల‌ను నిర్వ‌హించి స్త్రీ పురుషుల‌కు ఆనందాన్ని అందించి సామాజిక బంధాల నుండి విముక్తి క‌లిగించే ప్ర‌య‌త్నం చేసింద‌ని వివ‌రించారు. భార్య‌కు ఏ కారణంగా విడాకులు ఇవ్వ‌కుండా మ‌రో పెళ్ళి చేసుకోకూడ‌దు. ఇది ఆత్మ‌గౌర‌వ కార్య‌క‌ర్త‌లు త‌ప్ప‌క పాటించాలి అన్నారు. మ‌హిళ‌ల ప‌ట్ల స్త్రీ పురుషుల క‌ర్త‌వ్యాలు ఎలా ఉన్నాయో పురుషుల ప‌ట్ల స్త్రీల బాధ్య‌త‌లు కూడా అని చెప్పి అధ్యాయం ముగుస్తుంది.

ఆరో అధ్యాయం – వ్య‌భిచారం
‘వ్య‌భిచారం’ అనే ప‌దాన్ని సూక్ష్మంగా ప‌రిశీలిస్తే ఇది కుట్ర‌పూరితంగా మ‌హిళ‌ల‌ను క‌ల‌కాలం బానిస‌లుగా ఉంచేందుకు ప్ర‌యోగించ‌బ‌డిన‌ది అని స్ప‌ష్ట‌మ‌వుతుంది. మ‌హిళ‌ల అనైతిక‌త‌ను ప్ర‌శ్నిస్తూ పురుషుడిని నేర‌స్తునిగా చూడ‌టం లేదు.
శీలం పాతివ్ర‌త్యం, వ్య‌భిచారం అనే మాట‌లు స్వేచ్ఛా స‌మాన‌త్వం క‌ల‌గ‌ల‌సిన మాన‌వ జీవితానికి అవ‌స‌ర‌మైన‌వి. ఇవ‌న్నీ స్త్రీల‌కు పురుషుల‌కు స‌మానం. కానీ, అది జ‌ర‌గ‌డం లేదు. స్త్రీల‌ను భార్య‌ల‌ను ఆస్తులుగా ప‌రిగ‌ణిస్తూ మ‌హిళ‌లు త‌ప్ప‌ట‌డుగులు వేసిన‌ప్పుడు అతి భయంకరంగా శిక్షించింది సమాజం.

ఏడో అధ్యాయం వితంతు వివాహం: నాటి జనాభ లెక్కల ప్రకారం వితంతువుల సంఖ్య కింది విధంగా ఉన్నది
ఒక సంవ‌త్స‌రం వ‌య‌స్సు గ‌ల వితంతువులు 597
ఒక‌టి నుండి రెండు సంవ‌త్స‌రాల వ‌య‌స్సు గ‌ల వితంతువులు 494
రెండు నుండి మూడు సంవ‌త్స‌రాల వ‌య‌స్సు గ‌ల వితంతువులు 1,257
మూడు నుండి నాలుగు సంవ‌త్స‌రాల వ‌య‌స్సు గ‌ల వితంతువులు 2, 837
నాలుగు నుండి ఐదు సంవ‌త్స‌రాల వ‌య‌స్సు గ‌ల వితంతువులు 6, 707
ఐదు నుండి ప‌ది సంవ‌త్స‌రాల ప్రాయం గ‌ల వితంతువులు 85, 937
ప‌ది నుండి ప‌దిహేను సంవ‌త్స‌రాల ప్రాయం గ‌ల వితంతువులు 2, 32, 147
15 నుండి 20 సంవ‌త్స‌రాల లోపు వ‌య‌స్సు గ‌ల వితంతువులు 3, 96, 172
20 నుండి 25 సంవ‌త్స‌రాల లోపు వ‌య‌స్సు గ‌ల వితంతువులు 7, 42, 820
25 నుండి 30 సంవ‌త్స‌రాల లోపు వ‌య‌స్సు గ‌ల వితంతువులు 11, 63, 720
మొత్తం వితంతువుల సంఖ్య 26, 31, 788

దీనిని బ‌ట్టి వితంతు స‌మ‌స్య ఎంత తీవ్ర‌మైందో గ్ర‌హించి రాజ‌రామ్ మోహ‌న్ రాయ్‌, ఈశ్వ‌ర‌చంద్ర విద్యాసాగ‌ర్‌, సురేంద్ర‌నాథ్ బెన‌ర్జీ, వీరేశ‌లింగం పంతులు, గోవింద రాన‌డే వంటివారు కృషి చేశారు అంటారు. (వీరు జ్యోతిరావు పూలే ప్ర‌స్థావ‌న తేలేదు) వీరి మాట‌ల‌ను బ‌ట్టి పైన సంస్క‌ర్త‌లు స్త్రీల పై మాన‌వీయ‌త కాక హిందూ జ‌నాబా త‌గ్గ‌డం అనే దానికి ఎక్కువ ప్రాధాన్య‌త‌ను ఇచ్చిన‌ట్టు అర్థ‌మ‌వుతుంది.

ఎనిమిదో అధ్యాయం – ఆస్తి హ‌క్కు
ఈ అధ్యాయంలో ప్ర‌పంచంలో ఎక్క‌డా లేని విధంగా త‌ర‌త‌రాలుగా భార‌త‌దేశంలో రెండు ధారుణాలు కొన‌సాగుతున్నాయంటారు.
మ‌హాధారుణంలో మొద‌టిది:
దేశ ప్ర‌జ‌ల్లో ఒక భాగాన్ని అంట‌రానివారిగా ఊరికి దూరంగా జంతువుల క‌న్నా హీనంగా, ఎటువంటి భావోద్వేగాలు లేని ప్రాణులుగా చూడ‌డం.
రెండ‌వ‌ది: భార‌తీయ స్త్రీల‌ను పుట్టు బానిస‌లుగా, రెండో శ్రేణి పౌరులుగా, న‌డుస్తున్న శ‌వాలుగా ప‌రిగ‌ణించ‌డం.
మొద‌టి అంటే కుల వివ‌క్ష రూపుమాప‌నిదే స్వాతంత్య్ర పోరాటం స‌ముచితం, అంట‌రానిత‌నం తీవ్ర‌మైన జాతీయ స‌మ‌స్య‌, అది చిన్న‌దే ప‌ట్టించుకోన‌వ‌స‌రం లేదు అన‌డం మూర్ఖ‌త్వం.
మ‌హిళ‌ల‌ను బానిస‌లుగా భావించినంత కాలం మ‌నం బానిస బిడ్డ‌ల‌మే అని చెప్ప‌కోవాలంటారాయ‌న‌. జాతీయోద్య‌మ నాయ‌కులు దీనిని ప‌ట్టించుకోక పోయినా స్వ‌దేశీ సంస్థానాల‌లో కొన్ని సంస్క‌ర‌ణ‌లు చేశారు. మైసూరు, బ‌రోడా, క‌శ్మీర్‌, తిరువాన్కూర్ సంస్థానాల‌లో బ్రిటీష్ ఇండియా క‌న్నా సామాజిక సంస్క‌ర‌ణ‌లు వేగాన్నందుకున్నాయి.
బ్రిటీష్ ప్ర‌భుత్వం బాల్య వివాహాల‌ను నిషేధించే‘శార‌దా చ‌ట్టం’ చేసినా మ‌న జాతీయ నాయ‌కులు స‌హ‌క‌రించ‌క అది పూర్తిగా అమ‌లు కావ‌డం లేద‌న్నారు.
దేశంలో మార్పులు చోటు చేసుకోవాలంటే కేవ‌లం మ‌గ‌వారిపై ఆధార‌ప‌డితే ప్ర‌యోజ‌నం లేద‌నే స‌త్యాన్ని మ‌హిళ‌లు గ్ర‌హించాలి. త‌మ కోసం పురుషులు ఏమీ చేయ‌ర‌ని త‌మ‌కు తామే ఉద్య‌మాల్లో ముందుండాల‌ని గ్ర‌హించాలి అంటారు పెరియారు. మ‌హిళ‌లు మొద‌ట త‌ల్లిదండ్రుల నుండి, భ‌ర్త‌ల నుండి ఆస్తి హ‌క్కును సాధించేందుకు ఉద్య‌మించాలి అంటారు. ఆస్తి హ‌క్కు పొంద‌నంత వ‌ర‌కు బానిస‌లుగానే లెక్క‌. క‌నుక ఆస్తి హ‌క్కు కోసం, స‌మాన‌త్వం కోసం మ‌హిళ‌లు కృషి చేయాల‌న్నారు.

తొమ్మిదో అధ్యాయం – గ‌ర్భ‌నిరోధం
మొద‌టిసారి గ‌ర్భ‌నిరోధం గురించి మాట్లాడిన‌పుడు ఉలిక్కిప‌డిన స‌మాజం త‌రువాత కొంత మారింది. మ‌ద్రాసు శాస‌న‌స‌భ‌లో ప్ర‌జ‌ల మ‌ధ్య గ‌ర్భ నిరోధ ప్ర‌చారాన్ని విస్తృతం చేయాల‌ని చ‌ర్చించింది. అయితే, గ‌ర్భ నిరోధం గురించి ఇత‌రుల వాద‌న‌కు మ‌న వాద‌న‌కు తేడా ఉంది. ఆ తేడా అత్యంత ముఖ్య‌మైన‌ది. స్త్రీలు స్వేచ్ఛ పొందాలంటే గ‌ర్భ నిరోధం అవ‌స‌రం. న‌న్న‌డిగితే ప్రస్తుతం ఉన్న మ‌హిళ‌లు బిడ్డ‌ల‌ను క‌న‌డ‌మే మానెయ్యాల‌ని చెబుతాను. బిడ్డ‌ల‌ను క‌ని వారిని పెంచి పోషించ‌డంలోనే వారి శ‌క్తి సామ‌ర్థ్యాలు క‌రిగిపోతాయి అంటారు పెరియార్‌. అందుకు ఉదాహ‌ర‌ణ‌గా ఒక పురుషుడు నాకు న‌లుగురు పిల్ల‌లు. వారి పోష‌ణ‌కే నా స్వేచ్ఛ హ‌రించుకు పోతుందంటాడు. అదే ఒక మ‌హిళ అయితే ‘పిల్ల‌లు లేక‌పోతే ఏ బాయో ఏ నుయ్యో చూసుకొందును’అంటుంది.
దీనిని బ‌ట్టి స్త్రీ పురుషుల స్వేచ్ఛా స్వాతంత్య్రాలు సంతానోత్ప‌త్తి క‌ట్ట‌డి చేస్తుంది. మ‌హిళ‌లు మ‌రింత బందీలు, బాధ్యులు అవుతున్నారు. సామాన్యంగా మ‌హిళ‌లు ఉద్యోగాలు ఆస్తులు ఉండ‌నందువ‌ల్ల మ‌రింత‌గా పురుషుల‌పై ఆధార‌ప‌డి బ‌తుకుతున్నారు. అయితే, మ‌ద్రాసు రాష్ట్రంలో గ‌ర్భ నిరోధం గురించి రాష్ట్రమంతా విస్తృత ప్ర‌చారానికి ఏర్పాటు చేస్తామ‌న్న‌పుడు శాస‌న‌స‌భ‌కు మ‌హిళ‌ల త‌ర‌పున ఎన్నికైన డాక్ట‌ర్ ముత్తు ల‌క్ష్మి మాత్రం తీవ్రంగా వ్య‌తిరేకించారు. ఇది చాలా విచార‌క‌రం అని పెరియార్ ఆవేద‌న వ్య‌క్త ప‌రిచారు. మ‌ద్య నిషేద ప్ర‌చారం కంటే, అంటు రోగాల నిరోధ ప్ర‌చారం కంటే, గ‌ర్భ నిరోధ ప్ర‌చార‌మే అత్యంత ముఖ్య‌మ‌ని ఈ అధ్యాయంలో పెరియార్ వివ‌రించారు.

ప‌దో అధ్యాయం – స్త్రీల విముక్తికి పురుషాహంకారం న‌శించాలి
పురుషస్వామ్య పితృత‌స్వామ్య స‌మాజంలో మ‌హిళ‌ల విముక్తిని మ‌హిళ‌లే సాధించుకోవాలి. పురుషుల‌పై ఆధార‌ప‌డ‌కూడ‌ద‌ని స్త్రీలు గ్ర‌హించాలి. ఈ ఉద్య‌మాల్లో పురుషులు భాగ‌స్వాముల‌యితే ఉద్య‌మ ల‌క్ష్య‌మే దెబ్బ తింటుంద‌న్న‌ది వారి అభిప్రాయం. స‌మాజంలో కొద్ది మంది ధ‌న‌వంతులైన కార‌ణంగా బ‌ల‌వంతులు అత్య‌ధికులైన బ‌ల‌హీనుల‌ను త‌మ గుప్పెట‌లో శాశ్వ‌తంగా ఉంచుకునేందుకు బ‌ల‌హీనుల విముక్తికి ప‌ని చేస్తున్న‌ట్లు న‌టిస్తారు. పిల్లులు ఎలుక‌లకు విముక్తి సాధిస్తాయా? న‌క్క‌ల వ‌ల‌న కోళ్ళ‌కు విముక్తి ల‌భిస్తుందా?అందుకే స్త్రీలు జాగ్ర‌త్త‌గా ఉండాలి అంటారాయ‌న‌.
మ‌గ‌త‌నం, పితృస్వామ్యం, పురుష‌హంకారం వంటి ప‌దాలు స్త్రీల‌ను బానిస‌లుగా నిర్ధారించేవి. మ‌రి పురుషాహంకారం ఉన్న పురుషులు స్త్రీ విముక్తికి కృషి చేయరు. వివేకం, జ్ఞానం, స్వేచ్ఛ‌, సాహ‌సం వంటి గుణాలు క‌లిగిన పురుషుల‌కు మాత్ర‌మే సొంత‌మ‌ని మ‌గ‌వారు భావిస్తారు అని ఆయ‌న తేల్చి చెప్పారు. హిందూ మ‌తం బోధించినది ఏమిటంటే స్త్రీలు పుట్టుక‌తో బానిస‌లు, వారు బాల్యంలో తండ్రి పైన, య‌వ్వ‌నంలో భ‌ర్త పైన‌, వృద్ధాప్యంలో కొడుకు య‌పైన ఆధార‌ప‌డాల‌ని శాసించింది. ఇంకా ఇటువంటి చాలా ప్ర‌స్తావించారు. చివ‌ర‌గా, “మ‌హిళ‌ల బానిస‌త్వం కేవ‌లం మ‌హిళ‌ల‌ను మాత్ర‌మే బాధించ‌దు. దీనివ‌ల్ల పురుషులు కూడా ఎన్నో బాధ‌ల‌కు లోన‌వుతారు. ఇది పురుషులు గ్ర‌హించ‌లేదు. స్త్రీలు త‌మ స్వేచ్ఛ కొరకు చిన్న చిన్న ప్ర‌య‌త్నాలు చేసిన అవి పురుషులకు ఇబ్బంది క‌లిగించ‌వ‌చ్చు. అయితే, గ‌ర్భ నిరోధ‌కం, ఆరోగ్య ర‌క్ష‌ణ‌, సంక్షేమ విష‌యాల‌లో మ‌హిళ‌లు ప్ర‌త్యేక శ్ర‌ద్ధ వ‌హిస్తే పురుషుల‌కు న‌ష్ట‌మేమీ లేదు. వాస్త‌వానికి పురుషులు కూడా మ‌త సాంప్ర‌దాయాల నుండి విముక్తి పొందాల్సిన అవ‌స‌రం ఉన్న‌ది” అనే పేరాతో పుస్త‌క‌ము ముగుస్తుంది.

పెరియార్ రామ‌స్వామి మాట‌ల్లో ప్ర‌చుర‌ణ‌క‌ర్త‌ల సూచ‌న మేర‌కు ఆ పుస్త‌కంలో ఏమున్న‌ది సంక్షిప్తంగా ముందు మాటల్లో రాశాన‌న్నారు. ముందు మాట చివ‌ర ఉన్న పేరు, తేది, స‌మాచారం..ప్రకారం జనవరి మొదటి తేదీ 1942 అని రాయబడింది.
ఇటువంటి చైతన్య వంతమైన పుస్తకం అందరూ చదవతగింది.