రెండో జీవితం 4

రచన: అంగులూరి అంజనీదేవి

ఆమె దృష్టిలో ప్రేమ కామం కాదు. ఇంకేదో…! మరి పురుషునిలో తండ్రి అంశ వుండదు. ప్రేమ అంటే కామమే… ఎవరైనా మనిషి చనిపోతే ఏడుస్తారు. కానీ తాగుబోతుల భార్యలు నిత్యం ఏడుస్తూనే వుంటారు.
వంటగదిలో వున్న శకుంతల – భర్త పిల్లల్ని తిట్లే తిట్లు వినలేక, దేవుడు ఈ చెవులను ఎందుకు ఇచ్చాడా అని బాధపడ్తోంది.
తిట్లు ఆగిపోయాయి.
కుక్కర్‌ విజిల్‌ రెండు సార్లు రాగానే ఆపేసింది.
”మమ్మీ! మమ్మీ!” అంటూ ఆపదలో వున్న దానిలా నిశిత గొంతులోంచి ఆర్తనాదం విన్పించగానే బయటకి పరిగెత్తింది శకుంతల.
ప్రభాకర్‌ కూర్చున్న చోట లేడు. నిశిత దగ్గరకి వెళ్లాడు నిశితను పట్టుకొని నెడుతున్నాడు. ఏం చేస్తున్నాడో అర్థంకాక షాకైంది శకుంతల. క్షణాల్లో తేరుకుని భర్తను చేయి పట్టుకొని ఇవతలకి లాగుతూ…
‘ఏం చేస్తున్నావ్‌ దాన్ని? తాగిన మైకంలో కళ్లు మూసుకుపోయాయా?” అని అరుస్తూ, ఏడుస్తూ ఆయన్ని బలంగా లాగింది.
ఆ విసురుకి నిశితను వదిలి భార్య మీద పడ్డాడు. వాళ్లిద్దరు పెనుగులాడటం మొదలైంది. ఒకరిమీద ఒకరు విరుచుకుపడ్డారు. పై అంతస్థు నుండి విసురుగా కిందవున్న రాళ్ళపై పడటం వల్ల తలలు పగిలి కొద్దిసేపట్లోనే ప్రాణాలు విడిచారు.
అంతా క్షణాల్లో జరిగిపోయింది.
నిశిత అలాగే చూస్తూ, నిస్సహాయంగా అరుస్తోంది. ఆ అరుపులు విని చుట్టుపక్కల వాళ్లొచ్చారు.
ఆ వాతావరణం అరుపులతో, కేకలతో, ఏడుపులతో నిండి – విధిని తలపింపచేస్తోంది.
….కొంతమంది” అయ్యో! అయ్యో! ఇదేం ఘోరం? ఇంతకు ముందేగా ఇద్దర్ని ప్రాణాలతో చూశాం! ఇంతలోనే ఇదేం మాయ? ఇదేం విపరీతం?” అని గుండెలు బాదుకుంటూ నిశిత దగ్గరకి వచ్చారు.
వాళ్లంతా ఒక్కసారిగా అలా రావటంతో… నిశిత కళ్లు, నోరు, ఆవులిస్తున్నట్లు పెట్టి శిలలా అయింది. ఆ షాక్‌లోంచి ఆమెను బయటకు తీసుకురావాలని చూశారు. ఆమె భుజాలు పట్టుకొని కదిలించారు. ఆమె మాట్లాడలేదు. నెమ్మది, నెమ్మదిగా…
కుర్చీలోనే పక్కకి ఒరిగింది.
కంగారుపడి నిశితకూడా చనిపోయిందనుకున్నారు.
ఆత్రంగా ఆమె ముక్కు దగ్గర వేలు పెట్టి చూస్తూ ఒకరు…చేయిపట్టి నాడి చూస్తూ ఒకరు.. గుండెలపై చేయివేసి ఇంకొకరు… చూశారు. శ్వాస ఆడుతుండటంతో బ్రతికే వుందని నిర్ధారణ చేసుకున్నారు.
తర్వాత కార్యక్రమం ఏంటి? ఎలా చెయ్యాలి? అనుకుంటూ.. కొంతమంది కిందవున్న శవాల దగ్గర వున్నారు. వెంటనే శ్యాంవర్ధన్‌ సెల్‌నంబర్‌ తెలుసుకొని – కాల్‌చేసి విషయం చెప్పారు.
నిశిత ముఖంపై నీళ్లు చల్లారు.
ఆమె కళ్లు తెరిచి ఏడుస్తుంటే… అక్కడున్న ప్రతి ఒక్కరు ‘అయ్యో పాపం!’ అంటూ కళ్లు తుడుచుకుంటున్నారు.
*****
మనిషి జీవితం ముగిశాక చివరి గమ్యం శ్మశానం…
శకుంతల, ప్రభాకర్‌ల శవాలను శ్మశానం వైపు తరలిస్తుంటే సంవేద, నిశితల ఏడుపులు, పెడబొబ్బలు, ఆర్తనాదాలు అక్కడున్నవాళ్ల హృదయాలను పిండాయి.
ఒక దృశ్యం రెప్పపాటు కాలంలో చేజారిపోయినట్లు చూస్తుండగానే తల్లిదండ్రులు కనుమరుగై గతంలోకి చేరిపోయారు.
అన్ని కార్యక్రమాలను దగ్గరుండి చేయించి, ఓ బాధ్యత అయిపోయినట్లు భార్యతో ఊరెళ్లిపోవానికి సిద్ధమయ్యాడు శ్యాంవర్ధన్‌.
నిశితవైపు చూసింది సంవేద.
ఎండలు పెరిగి, నీళ్లు ఎండిపోయి, పొలాలు బీటలువారి, పశువులు బక్కచిక్కిపోతే ఒక ఊరు ఎలా తల్లడిల్లి పోతుందో అలా వుంది నిశిత.
ఒంటరిగా మిగిలిపోయిన నిశితను ఏం చేయాలో అర్ధంకావటంలేదు సంవేదకు. పోయినవాళ్లు ఎలాగూ తిరిగిరారు. నిశితకు తను తప్ప ఎవరున్నారు? ఒక అక్కగా నిశిత గురించి తీవ్రంగా ఆలోచిస్తూ…
”నిశితను ఏం చేద్దామండీ?” అంది మెల్లగా సంవేద.
”మీ వాళ్లెవరైనా తీసికెళ్తారేమో అడిగి చూడు వేదా?” అన్నాడు క్యాజువల్‌గా అతను నిశిత గురించి ఏమాత్రం ఆలోచించటం లేదని అర్ధమై ఆమె మనసు చివుక్కుమంది.
”అడిగి చూశాను. వాళ్లెవరు ముందుకు రావటంలేదు కనీసం. సలహా కూడా ఇవ్వటంలేదు.” అంది
”ఎందుకలా? ” అన్నాడు.
”వ్యర్ధం చేయవద్దు, దేబిరించవద్దు అని ఓ సామెత వుంది. కొందరు తమ దగ్గర వున్న డబ్బునిగాని, వనరులనుగాని, ముందూ వెనకా చూడకుండా ఖర్చుచేస్తారు. అలా ఖర్చుపెట్టేటప్పుడు వాటి అవసరాన్ని, విలువను గుర్తించరు. అలాంటి వాళ్లలో మా నాన్న ఒకడు. ఆయన ఇంతకాలం పనిచేసింది ప్రైవేటు కంపెనీలో కాబట్టి అంతో ఇంతో వచ్చిన డబ్బంతా ముందే వాడేసుకున్నాడట.. ఇప్పుడు నిశితను ఎవరూ పట్టించుకోవటంలేదు. మబ్బులు ఎప్పుడు వర్షిస్తూనే వుండవు కదా! నీళ్లను స్టోర్‌ చేసుకోవాలని నాన్నకి తెలియలేదు.” అంది సంవేద నిస్సహాయంగా చూస్తూ….
భార్య అంతగా క్రుంగిపోయి ఎప్పుడూ కన్పించలేదు.
మానవసంబంధాలు ఎంత బలీయమైనవో, అవి మనుషుల్నెంతగా బాధిస్తాయో అర్ధమవుతోంది శ్యాంవర్ధన్‌కి.
కొద్దిదూరంలో వున్న నిశిత దీర్ఘాలోచనలో మునిగి, ఎవరూలేని అనాధలా, ఏకాకిలా ఒంటరిగా చక్రాల కుర్చీలో కూర్చుని వుంది. ఆమెనలా చూస్తుంటే ఎలాంటి వారికైనా హృదయం కరిగేలా వుంది.
భర్త ఏం సమాధానం చెబుతాడా అని ఎదురుచూస్తోంది సంవేద.
సమాధానం లేనివాడిలా తలవంచుకొని, కాలి బొటనవేలితో నేలను కెలుకుతూ ఆలోచిస్తున్నాడు.
”నిశితను చూస్తుంటే ఏడ్వటం తప్ప నాకింకో ఆలోచన రావటంలేదు. అందుకే మీరేం చెబుతారోనని…!” అంది అతని వైపు ఆశగా, ఆత్రుతగా చూస్తూ…
”చెప్పానికి ఏముంది.? ఏదైనా పనిలో వుంచుదామా అంటే మీ చెల్లెలు ఏ పనీ చేయలేదు. చక్కగా పనులు చెయ్యగలిగివాళ్లకే పనులు ఇవ్వటానికి సందేహిస్తున్నారు. నీకు తెలియంది ఏముంది?” అన్నాడు శ్యాంవర్ధన్‌.
”నిశిత పనిచేసి తనను తను పోషించుకోగలిగితే నాకింత ఆలోచనదేనికి? అలాంటిది లేకనే కదా!” అంది తనలో తను అనుకున్నట్లే…
శ్యాంవర్ధన్‌ మాట్లాడలేదు. నిశిత విషయంలో ఆ ఇద్దరి ఆలోచనలు కలవటంలేదు.
సహచర్యం అనేది సేమ్‌ఫేజ్‌లో వుంటేనే ఇంజనీర్స్‌ మానిటర్స్‌ చేసినట్లు సరైన స్థాయిలో వుంటుంది. లేకుంటే పనికిరాని కాగితాన్ని వుండలా చుట్టి విసిరెయ్యాలనిపించేలా వుంటుంది. కానీ విసిరేయలేరు.
”దాన్ని మనింటికి తీసికెళ్దామండీ!” అంది ధైర్యంచేసి సంవేద.
”ఒకరిని పెళ్లిచేసుకొని ఇద్దర్ని వెంటబెట్టుకొచ్చావ్‌? దేనికి పనికొస్తుందని ఈ కుంటిదాన్ని తెచ్చుకున్నావ్‌? అంటుంది మా అమ్మ. మా అమ్మ సంగతి నీకు తెలియదు” అన్నాడు.
”అంత కుంటిదేం కాదండీ! ఒక కాలిపై నిలబడి సింక్‌ దగ్గర గిన్నెలు తోమగలదు. ఇంట్లో అవసరమైన చిన్న, చిన్నపనులు చెయ్యగలదు. అంత తిండి పెడితే చాలు.. నాకు పనిలో సాయంగా వుంటుంది. మనం దానికి షెల్టర్‌ ఇచ్చినట్లవుతుంది. అక్కను నేనుండి దాన్ని అనాధలా వదిలివెయ్యానికి నా మనసెందుకో ఒప్పుకోవటంలేదు” అంది.
”నీ ఆలోచన నీకు బాగానే వుంది. కానీ మా అమ్మ గురించి ఆలోచించు…” అన్నాడు.
”అత్తయ్యకి నేను నచ్చచెప్పుకుంటాను. మీరిప్పుడు ఒప్పుకొని దాన్ని మనవెంట తీసికెళ్తే చాలు…” అంది.
”కానీ ఎన్ని రోజులు అలావుంచుకోవాలి?” అన్నాడు ఏమాత్రం ఇష్టంలేని వాడిలా.
”దానికి ఏదో ఒక నీడ దొరికేంతవరకు. ఆ తర్వాత ఒక్కక్షణం కూడా వుండదు” అంది నన్ను నమ్మండి అన్నట్లు..
”ఓ.కె.” అంటూ పర్మిషన్‌ ఇచ్చాడు.
నిశితను తమవెంట తీసికెళ్లానికి రెడీ చేసింది సంవేద. ఇంటిఅద్దె, కరెంటు బిల్లు బ్యాలెన్స్‌ వుంటే క్లియర్‌ చేసింది. ఉన్న ఆ కొద్దిపాటి సామాన్లను తెలిసిన వాళ్ల ఇంట్లో పెట్టింది. వెంటనే బయలుదేరారు.
నిశితకి వాళ్లవెంట వెళ్తుంటే – అక్కలో తల్లి, బావలో తండ్రి కన్పించాడు. తన తండ్రిలాంటి వాడు మాత్రం కాదు.
*****
కృతిక అత్తగారు రాలేదన్న కారణంతో శృతిక అక్క దగ్గరే వుంది. ద్రోణ కాల్‌ చేసినప్పుడు అదే విషయం చెప్పింది.
”కృతిక అత్తగారు ఎప్పటికీ రాకుంటే అక్కడే వుండిపోతావా? దీనికి సొల్యూషన్‌ ఇదేనా…” అన్నాడు ద్రోణ.
”అబ్బే.. అలాంటిదేం లేదండి! జస్ట్‌ హెల్ప్‌ అంతే!” అంది. ఆమె తన మనసుకి నచ్చినదాని గురించే ఆలోచిస్తోంది. కానీ ఆమె అభిలాషను, ఆలోచనలను సమర్థించి, సానుభూతి చూపే స్థితిలో లేడు ద్రోణ.
కారణం ఆమెపట్ల అతని మనసు ఒక గాలిలా స్పర్శించి వెళ్లటంలేదు. మహోదృతమైన ఉప్పెనలా పొంగుతోంది. ఆమె మాత్రం మూసిన గుప్పెటలా మౌనంగా వుంటోంది… ఎంతో సున్నితంగా పూసే పూతలా, కాసే కాతలా వుంటుందనుకున్న ఆమె ప్రవర్తన నోటి పూతలా మారి రహస్యంగా బాధపెడ్తోంది. అది ఎవరితో చెప్పుకోలేక ఒంటరిగా కూర్చుని, తర్వాత సాధారణ స్థితికి వచ్చి బొమ్మవెయ్యటంలో మునిగిపోతుంటాడు.
పిల్లల్ని రెడీ చేస్తూ ద్రోణనుండి వచ్చిన కాల్‌ని కట్ చేసింది శృతిక. అతను మళ్లీ కాల్‌ చేశాడు. అప్పుడు మాట్లాడింది పొడి, పొడిగా..
కొలీగ్‌ మేరేజ్‌కి వెళ్లి రాత్రి లేటుగా వచ్చిన కృతిక ఉదయాన్నే బద్దకంతో లేవలేకపోతుంటే… అక్కకి దగ్గరగా వెళ్లి.
”అక్కా! నువ్వు లేచి ఆఫీసుకి రెడీ అవ్వు… నేను వెళ్లి పిల్లల్ని స్కూల్‌ దగ్గర దింపి వస్తాను.” అంది శృతిక.
”హమ్మయ్యా! ఒక పని తప్పింది. ఈరోజు అసలే ముందుగా రమ్మన్నాడు ఆఫీసులో పెద్దబాస్‌…” అని మనసులో అనుకుంటూ డ్రస్సింగ్‌ టేబుల్‌ వైపు చేయి చూపి…
”అదిగో! అక్కడ నా స్కూటీ కీస్‌ వున్నాయి. తీసికెళ్ళు” అంది కృతిక కళ్లు తెరకుండానే.. రోజు ఆఫీసుకెళ్లే ముందు కృతికనే పిల్లల్ని స్కూల్లో వదిలివెళ్తుంది. ఈరోజు అక్క డ్యూటీని శృతిక తీసుకుంది.
పిన్నితో స్కూల్‌ కెళ్లటం అంటే ఆ పిల్లలకి చాలా ఉత్సాహంగా వుంటుంది… మమ్మీ అయితే చాలా క్యాజువల్‌ గా వదిలి ఆఫీసుకి వెళ్తుంది. పిన్ని అలా కాదు ముద్దుచేస్తుంది. అవీ, ఇవీ మాట్లాడుతుంది. కొత్తగా అద్భుతంగా అన్పించిన చోట స్కూటీని ఆపి చూపిస్తుంది. ఏది అడిగినా వద్దు అనకుండా కొనిస్తుంది.
శృతికకు కూడా ఆ పిల్లల్తో సరదాగా గడిచిపోతోంది.
స్కూటీమీద పిల్లల్ని ఎక్కించుకొని వెళ్తున్న శృతికకు నిన్న టీనాను ట్యూషన్లో వదలానికి వెళ్లినప్పుడు.. ఆ టీచర్‌ ఇంట్లో గోడలకి ద్రోణ వేసిన పెయింటింగ్స్ వుండటం గుర్తొచ్చింది. ఆమె ఆలోచనలు అటు మళ్లాయి.
”టీచర్‌! ఆ పెయింటింగ్స్‌ మా బాబాయ్‌ వేసినవి…” అంది అప్పుడే కొత్తగా కన్పించిన ఆ పెయింటింగ్స్‌ని చూస్తూ టీనా. అలా అంటున్నప్పుడు టీనా కళ్లలో ఒకవిధమైన లైట్ కన్పించింది టీచర్కి..
”బాబాయ్‌ అంటే మీ వారా?” అంది శృతికవైపు చూసి టీచర్.
అవునన్నట్లు తలవూపింది శృతిక.
భర్త ాల్‌ెం బయటవాళ్లకి అద్భుతమే కావొచ్చు. కానీ ఆమెకి మాత్రం అంత ఉత్సాహంగా అన్పించదు.
తనంత ఆత్రుతగా అడుగుతుంటే ఈవిడేిం ఇంత నార్మల్‌గా వుంది అని టీచర్కి అన్పించినా… గొప్ప వాళ్లెప్పుడూ ఇలాగే వుాంరు అనుకొంది.
”ఈ పెయింటింగ్స్ ని నిన్ననే ఎగ్జిబిషన్‌లో కొన్నాం… ఇవి పెట్టాక మా ఇంట్లో కొత్త కళ ప్రవేశించింది. ఎవరు చూసినా అడుగుతున్నారు ఇవి ఎక్కడ కొన్నారు? అని… ఇక్కడ ఇంకో విశేషం ఏమిటంటే ఈ ఆర్టిస్ట్‌ను నిన్న ఎగ్జిబిషన్లో చూశాం. అది మా అదృష్టంగా భావిస్తున్నాం. ఆర్టిస్టులనే వాళ్లు సృష్టికి ప్రతిసృష్టి చేసేవాళ్ళుకదా! అందుకే ఆ ఫీలింగ్‌…” అంది టీచర్.
”ఇట్స్ ఓ.కె.” అంది శృతిక సింపుల్‌గా.
”మీరు ఆయన మిసెస్‌ అని తెలిసి ఎగ్జయిటింగ్‌గా వుంది. జస్ట్‌ ఎ మినట్! మీరిలా కూర్చోండి!” అంది ద్రోణ వర్షిత్‌ తన ఇంటికి వచ్చినంత ఆనందంగా…
…ఏమిటో ఈ ఆనందం? అనుకొని ”నేను వెళ్లాలి…” అంది శృతిక.
ద్రోణకి ఎవరు ఇంపార్టెన్స్‌ ఇచ్చినా శృతికకు నచ్చదు. అది తెలియక తన ఎమోషన్లో తను మాట్లాడుతోంది టీచర్. గోడకి తగిలించివున్న పెయింటింగ్‌ వైపు చూస్తూ…
”ఏదో అన్వేషిస్తున్నట్లున్న ఈ బొమ్మలో పైకి కన్పించని గుండె బరువు, ఎవరూ ఆపలేని దుఃఖం ఒలుకుతోంది. ఆ దుఃఖాన్ని దోసిళ్లతో పట్టి ఆపగలిగే స్నేహ హస్తం కోసం ఎదురుచూస్తున్న ఆమెలో ఎంత ఆశ”.. చాలామంది వేసిన బొమ్మల్ని చూస్తుంటాం… కానీ ద్రోణగారి బొమ్మల్లో వున్న ఆర్తి, ఆర్థ్రత, రసనైవేధ్యంలా అన్పించటం విశేష ఆకర్షణ… అందులో కన్పించే మెసేజ్‌ అమోఘం.” అంది టీచర్. ఆమె టీచర్ కాబట్టి తనెలా ఫీలవుతుందో అది చక్కగా ప్రజంట్ చేస్తోందని శృతికకు తెలుసు. ఎదుటివాళ్ల ఫీలింగ్స్‌ని, ఎమోషన్స్‌ని ఆపకూడదనుకొంది.
కానీ తన ఫీలింగ్స్‌ తనకి ముఖ్యం.
ద్రోణ తన ఒక్కదానికే సొంతం.
ఇది నాది అని అనుకోవటంలో వుండే రుచి ఆమెకు తెలుసు.
నాకేవుండాలి. నాకే చెందాలి. మరొకరికి దీనివల్ల ఉపయోగం వుండకూడదు. ఆ స్వార్ధంతోనే కొద్దిరోజులు దూరంగా వుంటే అతను దారిలోకి వస్తాడని ఇలా వచ్చింది.
భర్తలో మార్పువచ్చి వుండొచ్చు. అక్కతో చెప్పి రేపే అతని దగ్గరకి వెళ్లాలి. వెళ్లాక – ఒక్క ఫోన్‌కాల్‌ వచ్చినా వూరుకోకూడదు. భర్తను ఓ ముద్దనుచేసి పిడికిట్లో పెట్టుకోవాలి అనుకుంటూ స్కూటీని డ్రైవ్‌ చేస్తుంటే…
వెనకనుండి స్పీడ్‌గా వస్తున్న స్కూటర్‌ శృతిక స్కూటీకి డ్యాష్‌ ఇవ్వటంతో వెనకనుండి పిన్నిని పట్టుకొని కూర్చుని వున్న టీనా కిందపడింది.
వెనక్కి చూసింది శృతిక.
డ్యాష్‌ ఇచ్చిన స్కూటరతను వేగంగా ముందుకెళ్లి పోయాడు.
కిందపడ్డ టీనా బాధతో గిల, గిల కొట్టుకుంటోంది. ఆ భయంలో ఏంచేయాలో తోచలేదు శృతికకు.
ముందున్న మోనాను వెనక కూర్చోమని, టీనాను ముందు కూర్చోబెట్టుకొని, గట్టిగా పట్టుకొని ఒక చేత్తో డ్రైవ్‌ చేస్తూ హాస్పిటల్‌కి తీసికెళ్లింది.
టీనా ఏడుస్తోంది. ఎడమ చెయ్యి విరిగి చేతివేళ్లు బాగా నలిగి రక్తం కారుతున్నాయి.
యాక్సిడెంట్ కేసు అని – హాస్పిటల్‌ వాళ్లు వెంటనే వైద్యం చేయలేదు.
శృతిక ఫోన్‌ చెయ్యగానే కృతిక వచ్చింది.
భయంతో శృతికకు చెమట్లు పోస్తున్నాయి.
ఈ రోజు తన పొరపాటేం లేదని శృతికకు తెలుసు. తప్పంతా స్కూటరతనిదే.. స్పీడ్‌గా డ్రైవ్‌ చేస్తూ. ఎవరో అమ్మాయికి ‘హాయ్‌!’ చెబుతూ తన స్కూటీకి డ్యాష్‌ ఇచ్చాడు.
ఒకప్పుడు తనుకూడా ఇలా స్పీడ్‌గా వెళ్లి యాక్సిడెంట్లు చేసి తండ్రిని ఇబ్బంది పెట్టింది. ఇప్పుడు టీనా చెయ్యి తన వల్లనే విరిగిందని తెలిస్తే తండ్రి ఏమంటాడో? తల్లేమంటుందో? చూసేవాళ్ళు ఏమనుకుంటారో? అనుకుంటూ టీనా వైపు ఆందోళనగా చూస్తోంది శృతిక.
శృతిక భుజంపై చేయివేసి కంగారుపడకు అన్నట్లుగా తట్టింది కృతిక. అయినా కృతిక కళ్లలో కన్నీళ్లు వూరుతున్నాయి. తల్లికదా!
అక్కడ జరగవలసిన ప్రాసెస్‌ అంతా జరిగాక…
టీనా చేతికి ఇవ్వాల్సిన ట్రీట్మెంట్ ఇచ్చి కట్టు కట్టారు. మత్తు ఇంజక్షన్‌ ఇవ్వటంతో టీనా మత్తుగా పడుకొంది.
ద్రోణ వర్షిత్‌ వచ్చాడు. అతను రాగానే ఆత్రంగా అతని చేయిపట్టుకొని టీనా దగ్గరకి తీసికెళ్లి చూపించింది శృతిక. అతన్ని వదలకుండా అతని ప్రక్కనే నిలబడింది. ఆమెకు చాలా భయంగా వుంది. ఇప్పుడు తలపెట్టుకోటానికి ఆమెకో భుజం కావాలనిపిస్తోంది.
టీనా నానమ్మ గుండెలు బాదుకుంటూ వచ్చింది. లిఫ్ట్‌ పని చెయ్యకపోవటంతో మెట్లన్నీ ఎక్కి పైకొచ్చినట్లు రొప్పుతోంది. అందరు ఒక్కసారే ఆమెవైపు చూస్తున్నా – ఎవర్నీ పట్టించుకోకుండా మనవరాలి దగ్గరకి వెళ్లి విరిగిన చేతిని చూసి బోరున ఏడ్చింది. వెంటనే శృతికవైపు చూసి…
”నువ్వున్నావని తెలిసి ఇలాంటిదేదో జరుగుతుందని ముందే అనుకున్నాను. చిన్న పిల్లల్ని ఎక్కించుకొని బండి నడిపేతీరు ఇదేనా? ఇంకా చిన్నపిల్లవా నువ్వు?” అంది కృతిక అత్తగారు రామేశ్వరి.
సిగ్గుగా వుంది శృతికకు..
”స్కూటీని స్పీడుగా నడపటం నీకు కొత్తకాదు. నువ్వు చేసే యాక్సిడెంట్లకి భయపడి నువ్వెక్కడ కాళ్లూ, చేతులు విరగ్గొట్టుకుంటావోనని మీ నాన్న పెళ్లి చేసి గాలి పీల్చుకున్నాడు. ఇక్కడ కొచ్చి దీని చెయ్యివిరగొట్టావు. ఏం తల్లీ ఓ చోట తిన్నగా వుండలేవా?” అంది రామేశ్వరి అక్కడెవరైనా వింటారన్న వెరపు లేకుండా..
టీనాకి దెబ్బ తగిలిందన్న బాధ ఒకవైపు, రామేశ్వరి మాటలతో చేస్తున్న అవమానం ఇంకోవైపు శృతికను రాళ్లతో కొట్టినట్లనిపిస్తున్నాయి.
చెల్లెల్ని ఏమీ అనలేకపోయినా, పాపను చూస్తుంటే కృతికకు కూడా బాధగానేవుంది.
ఉదయాన్నే క్షణక్షణం గుర్తొస్తుంటే.. ”ఎప్పుడొస్తున్నావు శృతీ?” అని ద్రోణ వర్షిత్‌ ఫోన్‌ చేశాడు. ఆమెకు వెళ్లాలని వున్నా…’ఆ ఒక్కటి అడక్కు’ అన్నట్లుగా అందీ అందనట్లు మాట్లాడింది.. ‘ఇప్పుడు చూడు ఏమైందో! పెద్దావిడ ఎన్ని మాటలు అంటున్నా నోరెత్తలేని పరిస్థితి తెచ్చుకున్నావ్‌!’ అన్నట్లు శృతికవైపు చూడటం తప్ప ఏమీ చెయ్యలేకపోతున్నాడు ద్రోణ.
”ఏదో జరిగిపోయింది. ఎన్ని అన్నా ఏముందిప్పుడు…! చెల్లి మాత్రం చెయ్యాలని చేసిందా! ఇలా జరిగినందుకు దానిక్కూడా బాధగానే వుంది. ఊరుకోండి అత్తయ్యా!” అంది కృతిక చెల్లి ఫీలవ్వటం చూసి…
”నీకేం తెలియదు వూరుకో… అంతా నాదే అనుకుంటావ్‌! పిల్లలున్న వాళ్లకే తెలుస్తాయి ఇలాంటి బాధలు. ఇల్లూ, మొగుడు పట్టనట్లుండే వాళ్లకి ఏం తెలుస్తాయ్‌!” అంది రామేశ్వరి.
ఇలాంటి సందర్భాల్లో అత్తగారి నోటిముందు ఎలాంటి కోడలైనా మౌన మూర్తిలా మారటం అతి సహజం.
…ఇక తట్టుకోలేక భర్త చేతిని గట్టిగా పట్టుకొంది శృతిక.
”నేను మా ఇంటికి వెళ్తున్నా అక్కా!” అంది శృతిక అక్క ఇబ్బందిని గమనించి…
”మమ్మీ! డాడీ వస్తున్నారు. వాళ్లొచ్చాక వెళ్లు శృతీ!” అంది కృతిక.
”ఈవిడ మాటలకన్న వాళ్ల మాటలింకా ఘోరంగా వుంటాయి. నేనేమైనా కావాలని చేశానా? ఎందుకిలా అంటారు? ఒకప్పుడు జరిగిన యాక్సిడెంట్లు నా స్పీడు వల్లనే జరిగాయి. కానీ ఇది నావెనక వస్తున్న స్కూటరతను స్పీడువల్ల జరిగిందంటే అర్థం చేసుకోరేం? ఎప్పుడో ఏదో చేశానని ఇప్పుడు కూడా ఇలా అనటం ఏంటి? నాకు మాత్రం టీనా విషయంలో బాధలేదా? ఆవిడకి ఒక్కదానికే బాధవున్నట్లు మాట్లాడుతుందేం..?” అంది రోషంగా శృతిక.
”పెద్దవాళ్లు అలాగే అంటారు. నువ్వేం పీలవ్వకు..”అంది కృతిక.
”సరే! మేము వెళ్తాం వదినగారు!” అన్నాడు ద్రోణ భార్య మనసు మారకముందే అక్కడనుండి వెళ్లాలని కాదు. ఆ వాతావరణంనుండి భార్యను తప్పించటం కోసం…
‘అలాగే’ అన్నట్లు వాళ్ల వెంట హాస్పిటల్‌ బయటవరకు వచ్చింది కృతిక.
ఆటోలోంచి ఆందోళనగా దిగుతూ కన్పించారు నరేంద్రనాధ్‌, సుభద్ర.
వాళ్లను చూడగానే శృతిక… ”డాడీ వాళ్లొస్తున్నారు. మనం ఆగొద్దు రండి! వెళ్దాం!” అంది తొందరచేస్తూ…
”ఏంటా కంగారు? పలకరించి వెళ్దాం…” అన్నాడు ద్రోణ.
”వాళ్లు నన్ను తిడతారు. నేను వెళ్తాను…” అంది భయపడ్తూ.
”చూసి కూడా మాట్లాడలేదనుకోరా! సరే! నువ్వెళ్లి కార్లో కూర్చో… నేను వాళ్లను కలిసి వస్తాను.” అన్నాడు.
”వద్దు! రండి! వెళ్దాం’!” అంది చెయ్యి పట్టి లాగుతూ.
‘ఈ దిక్కుమాలిన భయం ఇప్పుడంత అవసరమా?’ అన్నట్లు ఆమెవైపు చూస్తే మరింత బాధపడ్తుందని.
శృతికను తీసుకొని నేరుగా కారు దగ్గరకి వెళ్లాడు ద్రోణ.
కార్లో కూర్చుని డోర్‌ వేస్తుంటే
”ద్రోణా!” అంటూ పిలిచాడు నరేంద్రనాధ్‌ అప్పుడే ద్రోణని చూసి..
అప్పటికే కారు కదిలింది.
”హమ్మయ్యా!” అనుకొంది శృతిక.
*****
తల్లి నోటినుండి అప్పుడప్పుడు … ‘జీవితం ఇంతే అనుకుంటే నరకం ఎంతో అనుకుంటే స్వర్గం’ అన్న మాటలు వింటుండేది నిశిత. ఇప్పుడా మాటలు గుర్తు చేసుకుంటూ…
తనకి ఒక కాలు సరిగ్గా పని చెయ్యదన్న విషయాన్ని పూర్తిగా మరచిపోయిన దానిలా అక్క పక్కన తిరుగుతూ, అక్క చెప్పిన పనులు శ్రద్ధగా, చేస్తూ అక్క వంట చేస్తుంటే సింక్‌ దగ్గర ఒక కాలిపై నిలబడి గిన్నెలు కడిగి ఇస్తుంది. కూరలు కట్ చేస్తుంది. వేలు కట్ చేసుకున్నప్పుడు అక్కకు తెలియకుండా బాధను దిగమింగుతుంది…
సంవేదను పిలిచి, పిలిచి విసుగొచ్చింది దేవికారాణికి…
”నిశితా ! ఇలారా! జ్వరమొచ్చినప్పటి నుండి తిరగలేకపోతున్నా… ఆకలిగా వుంది. పాలు ఇవ్వు…” అంది.
నిశిత వెంటనే వంటగదిలోకి వెళ్లి స్టౌ మీద వున్న పాలు గ్లాసులో నింపుకొని హార్లిక్స్‌, చక్కర కలిపి తెచ్చి ఇచ్చింది.
అమృతంలా తాగి, హాయిగా అన్పించటంతో ప్రేమగా నిశిత వైపు చూసింది దేవికారాణి.
”మంచి పాలు కలిపి ఇచ్చావు నిశితా! మీ అక్క పాలల్లో నీళ్లు కలపందే ఇవ్వట్లేదు ఈమధ్యన… అదేమంటే.. మీ అమ్మగారిని మెప్పించటం చాలా కష్టం. చల్లగా ఇస్తే వేడి చెయ్యమంటుంది. వేడిగా ఇస్తే చల్లగా చెయ్యమంటుంది. అసలివ్వకుంటే రంకెలేస్తుంది. ఆవిడ్ని చూస్తుంటే నాకు భయంగా వుంది. అని మీ బావతో చెబుతుంది. మనిషిని మనిషిలా చూడటం మానవ ధర్మం.. అత్తనయినంత మాత్రాన కన్పించని కసితోపాటు అంత నిరసన అవసరమా నిశితా! అయినా మీ అక్కను నేనేం చేశాను?” అంది దేవికారాణి.
నిశిత మాట్లాడలేదు.
దేవికారాణి ఆరోగ్యం బాగాలేనప్పుడు ఇలాగే మాట్లాడుతుంది. బాగుంటే మాత్రం సంవేదను బెదిరిస్తుంది. అంతేకాదు తన నోటి ప్రతాపంతో ఏడిపిస్తుంది. ఆ తర్వాత తీపి, తీపి కబుర్లు చెప్పి ‘నేను చాలా మంచిదాన్ని..’ అన్న అభిప్రాయం కల్గిస్తుంది.
సంవేద కూడా ఒక్కోసారి తనేంటో అత్తగారికి కూడా తెలియాలిగా అన్నట్లు ర్యాష్‌గా వుంటుంది. మళ్లీ ఏం జరగనట్లే ‘అత్తయ్యా! అత్తయ్యా!’ అంటూ కమ్మగా పిలుస్తుంది. ఆ పిలుపుకి ఎలాంటి అత్త అయినా పులకించి పోవలసిందే.
అలా పులకించి పోవడమే కాదు… ‘నీ అంత వయసులో నేనూ ఒక ఇంటికి కోడలినే వేదా! అప్పుడు మా అత్త నన్ను పెట్టిన బాధలు ఇప్పుడు నిన్ను పెట్టను” అంటుంది దేవికారాణి.
అత్తగారు అలా అనగానే మురిసిపోతూ.. ”మీ అంత వయసు రాగానే నేనూ ఒక కోడలికి అత్తనవుతాను. అందుకే మిమ్మల్నిప్పుడు బాగా చూసుకుంటాను” అంటుంది సంవేద.
ఆ క్షణంలో.. ఆ ఎమోషన్‌లో అలా మాట్లాడుకున్నా ఆ తర్వాత ఎవరి పాత్రలో వాళ్లు లీనమై అత్తా, కోడళ్ల ఆటని పోటీ పడి ఆడుతుంటారు.
పైకి ఎంతో గుంభనగా కన్పిస్తున్న వాళ్లిద్దరి మధ్యన వుండే రాజకీయాలు ప్రపంచ రాజకీయాలను మించి కన్పిస్తుంటాయి.
అందుకే దేవికారాణి వైపు చూడకుండా నేలవైపు చూస్తోంది నిశిత
”మీ అమ్మా, నాన్నా పోగానే నిన్ను ఇక్కడికి తీసుకురమ్మని నేనే చెప్పాను… మీ అక్కకి నీమీద ప్రేమ లేదు.” అంది రహస్యం చెబుతున్నట్లు దేవికారాణి.
అది నిజం కాదని తెలుసు నిశితకి. ఆరోజు అక్క తనని ఇక్కడికి తీసుకురావానికి దేవికారాణిని ఫోన్లో ఎంత రిక్వెస్ట్‌ చేసిందో తెలుసు.
”నువ్వేం ఆలోచిస్తున్నావో నాకు తెలుసు నిశితా! మీ అక్క నిన్నెలా చూసినా నీకు నేనున్నాను కదా! ఇంకేం ఆలోచించకు… సరేనా?” అంది చిన్నపిల్ల నోట్లో చాక్లెట్ పెట్టినట్లు.
అక్కకు నా మీద ప్రేమ లేదా? ఆశ్చర్యపోయి నోరు తెరిస్తే పేగులు లెక్కపెడుతుందేమోనన్న భయంతో పెదవి కదపలేదు నిశిత.
”కళ్లు తిరుగుతున్నాయి నిశితా! రెండు రోజులుగా విప్పిన బట్టలు అలాగే వున్నాయి. కాస్త ఉతికిపెడతావా?” అంది దేవికారాణి.
”అలాగే ! ఉతుకుతాను…” అంటూ స్టిక్‌ సాయంతో, ఆ గది వెనకాల బాత్‌రూం పక్కన వున్న టాప్‌ దగ్గరకి వెళ్లి దేవికారాణి బట్టల్ని వాష్‌ చెయ్యాలని కూర్చుంది నిశిత.
టాప్‌ తిప్పగానే నీళ్లు రాలేదు. లేచివెళ్లి మోటర్‌ స్విచ్‌ ఆన్‌ చేసి నీళ్లకోసం ఎదురుచూస్తూ అలాగే ఎండలో కూర్చుంది. ఒకప్పుడు అక్కడో చెట్టు వుండేది. ఆకులు రాలి చెత్తపడుతోందని దేవికారాణి కొట్టించింది. ఇప్పుడక్కడ నీడకరువైంది.
నీరెండలో మెరిసిపోతూ – ఎండతాకిడికి కందిపోతూ నీళ్లకోసం వెయిట్ చేస్తున్న నిశితను చూసి…
”నువ్వెందుకే అక్కడ కూర్చున్నావ్‌? రా లోపలకి…” అంది విషయం తెలియని సంవేద.
…చెబితే కోప్పడుతుందని… ”నువ్వెళ్లు! నేనొస్తాను” అంది నిశిత. ఏదో దాస్తున్నట్లు అన్పించి నిశిత దగ్గరకి వెళ్లింది సంవేద. అక్కడేం జరుగుతుందో అర్థం చేసుకొని వెంటనే వెనక్కి వెళ్లి…
”మీ బట్టల్ని రోజు నేనే కదా వాష్‌ చేసేది. దానికెందుకు చెప్పారాపని? ఇప్పటికే అది అన్ని పనులు చేస్తోంది. ఇలాంటి పనులు కూడా చెప్పాలా?” అంది అత్తగారి ముందునిలబడి.
”ఇలాంటి పనులు అంటే! అవి పనులు కావా? పనుల్లో కూడా తేడాలుంటాయా?” అంది దేవికారాణి.
”అమ్మ ఒక్కపని కూడా దానిచేత చేయించేది కాదు.” అంది సంవేద.
”ఇప్పుడుందా అమ్మ? అయినా పనులు చేసుకుంటే తప్పేంకాదు. చెయ్యకుండా తింటేనే చిన్నతనం… ” అంది కఠినంగా.
”అది అందరిలా వుంటే ఎంతపని చేసినా ఏంకాదు. దానికో కాలు లేదు. ఏదో ఇక్కడ వున్నానన్న భయంతో నేను చెప్పిన పనులన్నీ చేస్తూనే వుంది. మీరు కూడా దానికి పనులు చెప్పాలా? నేను చేస్తాను కదా మీ పనులు…” అంది సంవేద.
”ఆ.. నువ్వు చేస్తావ్‌! ఎంత పిలిచినా తిరిగి చూడవ్‌! పనులేం చేస్తావ్‌! అయినా ఇంత ఖర్మేంటి మాకు..? ఒక పనిమనిషిని పెట్టుకుంటే సరిపోతుంది. మీ చెల్లిని పంపించి వెయ్‌” అంది.
”మా చెల్లిని పంపించి వెయ్యమని ఇంకెప్పుడు అనకండి! దానికి నేను తప్ప ఇంకెవరు లేరు. మీ పనులన్నీ మీ కోడలిగా నేను చేస్తాను. దానికి చెప్పకండి!” అంది కచ్చితంగా.
”నువ్వు చేస్తే నాకు నచ్చటం లేదు. నీకన్నా నీ చెల్లెలే బాగా చేస్తుంది. కాలు లేదనే కాని నీకన్నా అదే అందంగా వుంటుంది.” అంది దేవికారాణి.
అందం గురించి వినాలన్నా, మాట్లాడాలన్నా మనసు చాలా ఆహ్లాదంగా వుండాలి. ఒక్కసారిగా తల్లిదండ్రుల్ని పోగొట్టుకొని, అత్తగారు ఏ క్షణంలో ఏం మాట్లాడతారో తెలియని స్థితిలో వున్న వాళ్లకు అందం గురించి వినాలంటే ఆసక్తిగా లేదు.
ఆవేశంలో అక్క ఏదైనా అంటే – ఉన్న ఈ ఒక్క ఆధారం పోతుందన్న భయంతో అక్క చేయి పట్టుకొని ”రా ! అక్కా ! వెళ్దాం! ఆమెతో గొడవెందుకు?” అన్నట్లు లాగుతోంది నిశిత.
ఏం మాట్లాడాలో తోచనట్లు నిలబడింది సంవేద.
”అది కుంటిది కాకుండా వుండి వుంటే మా శ్యాంకు దాన్నే చేసుకుని వుండేవాళ్లం. నా కళ్లకి అది అంత అందంగా కన్పిస్తుంది” అంది తృప్తిగా నిశిత వైపు చూస్తూ దేవికారాణి.
”చూడండి! అత్తయ్యా! నామీద ఏదైనా కోపం వుంటే నన్నే డైరెక్ట్‌గా పిలిచి తిట్టండి! నా చెల్లికి కాలులేదని వూరికే గుర్తు చెయ్యకండి! జరిగిందేదో జరిగి పోయింది. ఇప్పుడీ అందాల ప్రసక్తి దేనికి?” అంది కోపాన్ని దిగమింగుతూ సంవేద.
అందాల పోటీలో మార్కులు వేస్తూ మధ్యలో డిస్టర్బ్‌ జరిగినట్లు ఫీలయింది దేవికారాణి.
”గుర్తు చెయ్యానికి అదేమైనా మరచిపోయిన పాఠమా! స్పష్టంగా కళ్లముందు కన్పిస్తుంటే… కుంటిదాన్ని కుంటిదనక మీ వీధిలో ఇంకేమైనా అంటారా? నీ పెళ్లప్పుడు కూడా నీకో కుంటి చెల్లెలు వుందని ముందే చెప్పారు. నేనన్న దానిలో పెద్ద నేరమేం లేదు” అంది.
కొడుకు వస్తున్నట్లు అన్పించి, అక్కడేం జరగనట్లు సైలెంట్ గా అయింది దేవికారాణి. కొడుకు బయట కష్టపడి వస్తాడు కాబట్టి ఇంట్లో ప్రశాంతంగా వుంచాలనుకుంటుందామె.. ఆ ప్రశాంతత రావాలంటే ఏం చేయాలో తెలియదు.
శ్యాంవర్ధన్‌ రాగానే నేరుగా బెడ్‌రూంలోకి వెళ్లాడు. అతని వెంట వెళ్లింది సంవేద.
ఏం జరిగిందన్నట్లు వెంటనే ఆమె ముఖంలోకి చూశాడు.
ఏదో జరిగిందన్న విషయం ఆమె ముఖంలో అతనికి తెలిసిపోతుంది.
సంవేద హైపర్‌ సెన్సిటివ్‌.. ఏం జరిగినా ఎమోషనల్‌ అయిపోతుంది. అప్పుడే ఏడుస్తుంది. అప్పుడే నవ్వుతుంది. ఏదీ ముఖంలో దాచుకోలేదు. అన్ని భావాలు స్పష్టంగా కన్పిస్తాయి.
”ఏంటలా వున్నావ్‌? ఏం జరిగింది?” అన్నాడు ఆమె భుజాలను పట్టుకుని కుదుపుతూ.. ఆమె మౌనంగా వుంది.
”అమ్మ ఏమైనా అందా?” అన్నాడు
”నిశితకి పని చెబుతుంది. రాత్రయ్యేసరికి అది బాగా స్ట్రెయిన్‌ అయి మూలుగుతూ పడుకుంటుంది.” అని అనలేక…
” ఆ… అన్నది నా చెల్లి నాకన్నా అందంగా వుంటుందట. కాలు బాగుంటే మీకు చేసుకునేదట…” అంది తలవంచుకుని, అలా అనే ముందు పరిణామాల గురించి ఆలోచించలేదామె.
”ఓస్‌! ఇంతేనా! ఏదో నేను చేసుకున్నట్లే ఫీలవుతున్నావే!” అంటూ తలమీద ముద్దుగా తట్టాడు.
*****
అప్పటివరకు బొమ్మ గీసి ఆ గదిలోంచి బయటకొచ్చాడు ద్రోణ.
మొబైల్‌ని చెవి దగ్గర పెట్టుకొని మాట్లాడుతూ వచ్చాడు.
అంతవరకు భర్తతో ఏదో చెప్పాలని, ఆ చెప్పేదేదో రొటీన్‌లా వుండకుండా చాలా వెరయిటీగా వుండాలని మ్యాటర్‌ని రెడీ చేసి పెట్టుకున్న శృతిక అతన్నలా చూడగానే కరెంట్ పోయి చీకట్లో కూర్చున్న దానిలా అయింది.
”ఈయన ఇక మారడా? ఇంతేనా?” అనుకొంది.
అతను భోంచేస్తున్నప్పుడు కూడా ఒకటి, రెండు కాల్స్‌ మాట్లాడి పెట్టేశాడు.
”తింటున్నప్పుడు కాల్‌ కట్ చెయ్యొచ్చు కదండీ?” అంది శృతిక.
”అదేమైనా యాడా కట్ చెయ్యాటానికి… ఇంపార్టెంట్ కాల్‌ శృతీ!” అంటూ బెడ్‌రూంలోకి వెళ్లి పడుకున్నాడు.
శృతిక – టీనా చెయ్యి ఎలా వుందో అని టీనాను గుర్తు చేసుకుంటూ పడుకొంది.
కాల్‌ రాగానే లిఫ్ట్‌ చేసి.. ”చెప్పు! ఆముక్తా!” అన్నాడు చాలా క్యాజువల్‌గా … అతని పెదవులు ఆ పేరునలా ఉచ్ఛరిస్తూంటే బిగుసుకుపోయింది శృతిక.
ఆముక్త మాట్లాడుతోంది.
ఆమె ఆ రోజు ఏ సందర్భంలో ఎలా స్పందించిందో, దాన్ని కవిత రూపంలోకి తేవటానికి ఎంత కష్టపడిందో చెబుతూంటే శృతికకు ఇబ్బంది అవుతుందని నెమ్మదిగా డోర్‌ తీసుకొని పైకెళ్లాడు.
వెన్నెల్లో తిరుగుతూ మాట్లాడుతున్నాడు.
వైట్ నైట్ సూట్ లో వున్న అతను అక్కడ తిరుగుతున్న తీరు స్థిరమైన వ్యక్తిత్వాన్ని చాటుతోంది.
అతనలా వెళ్లగానే లేచి అతనివెంటే పైకెళ్లి, దొంగలాగా కొబ్బరాకుల నీడలో నిలబడింది శృతిక.
అతను అటు తిరిగి నిలబడి ఆముక్త చెప్పేది ”ఊ” అంటూ వింటున్నాడు. ఆ నిశబ్దంలో అతని గొంతు మృదుగంభీరంగా విన్పిస్తోంది.
కళాకారులు చాలా విషయాల్లో చిన్నపిల్లల్లా వుంటారు. అమాయకంగా అన్పిస్తారు. ఏ బాధలు లేని వాళ్లలా నవ్వుతారు. మాట్లాడతారు. ఇది ఎదుటివాళ్లకి ఒక్కోసారి ఆశ్చర్యంగా కూడా అన్పిస్తుంది.. వాళ్లలో ఎంత కళ వున్నా, ఎన్నో అద్భుతాలను సృష్టించగలిగే శక్తి వున్నా కొన్ని సందర్భాల్లో ఇంత నిగర్వులుగా వుంటారా అని…
…తినటం, పడుకోవటం లాంటి రొటీన్ షెడ్యూల్‌ని పక్కనపెడితే – మిగతా టైమంతా ఏదో ఒక ఐటమ్‌ని మనసులోకి తెచ్చుకొని, స్టాండ్‌ బోర్డుకి అమర్చిన కాగితంపై ఆలవోకగా కుంచెను కదుపుతూనే వుంటాడు. తన మనసు దాహాన్ని తీర్చుకోవటం కోసం ఆర్ట్‌లో మరింత మునిగి మునకలేస్తూ వుంటాడు.
తనకి మంచి పేరు తెచ్చిన పెయింటింగ్స్ ని అప్పుడప్పుడు చూసుకుంటూ.. ఎంతో ఇష్టంగా కష్టపడి మరింత కృషిచేసి ఒక స్థానాన్ని సంపాయించుకోవాలనుకుంటాడు. అభిమానుల ఫోన్‌ కాల్స్‌ కూడా ఒక్కోసారి అతనికి గొప్ప రిలీఫ్‌ని, ఇన్సిపిరేషన్‌ని ఇస్తుంటాయి. అందుకే ఎంత బిజీగా వున్న తనలోని ఆర్ట్‌కి జీవం పోసే తోటి కళాకారుల, కళాభిమానుల ఫోన్‌కాల్స్‌ని మాత్రం మిస్‌ కాడు.
అదీకాక.. ఆర్ట్‌కి సంబంధించిన విషయాలను తెలుసుకోవాలన్నా, సాధన లోపం లేకుండా సాగిపోవాలన్నా – ఎంతో వ్యయ ప్రయాసలకి ఓర్చి దూరప్రాంతాలకి వెళ్లకుండానే ఈ ఫోన్‌కాల్స్‌ సహకరిస్తుంటాయి ద్రోణకి.

ఇంకా వుంది

రెండో జీవితం 3

రచన: అంగులూరి అంజనీదేవి

ఆముక్తను చూడగానే చిరునవ్వుతో విష్‌ చేసి.. కూర్చోమన్నట్లు కుర్చీ చూపించాడు ద్రోణ.
కూర్చుంది ఆముక్త.
ద్రోణ వేసిన బొమ్మల్ని చూసి మెచ్చుకుంది ఆముక్త. మన బిడ్డల్ని ఎవరైనా ఇష్టపడ్డప్పుడు మన ఆనందం ఆకాశాన్ని ఎలా తాకుతుందో అదేస్థాయి ఆనందంలో వున్నాడు ద్రోణ.
ద్రోణ చాలా చిన్న వయసునుండే చిత్రాలు గీస్తున్నాడు. ప్రతి చిత్ర ప్రదర్శనలో తన చిత్రాలను ఎంట్రీ చేస్తుంటాడు. అతని చిత్రాలు మిగిలిన వాళ్లకన్నా విభిన్నంగా వుంటూ కళాప్రియులకు గొప్ప అనుభూతిని అందిస్తుంటాయి. ఊహలు, భ్రమలు కాకుండా స్పష్టమైన వాస్తవాలను తన బొమ్మల్లో ప్రజెంట్ చేస్తుంటాడు. ఇప్పటికి అనేక ప్రదర్శనల్లో పాల్గొని అందరి మెప్పు పొందడమే కాక అక్కడక్కడ వున్న ఆర్ట్‌ గ్యాలరీ స్పేస్‌లో అతని బొమ్మలను ప్రదర్శణకి వుంచటం విశేషం…
రీసెంటుగా అతను చేసిన ప్రయోగాలు కళాభిమానులనే కాక, తోటి చిత్రకారులను సైతం ఆశ్చర్యంలో ముంచెత్తి వారి అభినందనల వర్షంలో తడిసిపోతున్నాడు.
ద్రోణ చిత్రకళలో పిజి చేశాడు. అంతేకాదు ముంబాయిలోని పాయింట్ ఆఫ్‌ వ్యూ గ్యాలరీలో జరిగిన ప్రదర్శనలో అతని చిత్రాలు గొప్పగా వెలుగుచూశాయి. జైపూర్‌, భూపాల్‌ కోల్‌కత్తా, బెంగుళూరు, న్యూఢిల్లీ లాంటి నగరాలే కాక… లండన్‌, ఫ్రాన్స్‌, శ్రీలంక, న్యూజర్సీ లాంటి ఇతర దేశాల్లో కూడా ఆర్ట్‌ ఎగ్జిబిషన్‌లలో అతని బొమ్మల్ని వుంచాడు.
”ఈ కవిత చదువు ద్రోణా! ఇందులోని నా భావాన్ని మీ బొమ్మ రూపంలో చూసుకోవాలని వుంది.” అంది ఆముక్త.
వెంటనే ఆ కవితను తీసుకొని చదవటం మొదలుపెట్టాడు ద్రోణ. కవిత చదవటం పూర్తి కాగానే దీర్ఘంగా నిట్టూర్చాడు. కుర్చీలో వెనక్కివాలి, కళ్ళు మూసుకుకున్నాడు. ఆ కవిత పట్ల అసంతృప్తి ఉన్నట్లు, అతని ముఖంలో కన్పించకుండా చేయి అడ్డు పెట్టుకున్నాడు.
”ఏంటి ద్రోణా! నా కవిత అంతగా ఆలోచింపజేస్తుందా? నువ్వలా అన్నావనుకో… నాకు చాలా గర్వంగా వుంటుంది.” అంది ఆముక్త.
”అలా అని నేనేం అనలేదు ఆముక్తా! నీ కవితలో భావం బాగుంది. కానీ…” అంటూ అసంతృప్తిగా చూశాడు.
ఆమె మనసు కుంచించుకుపోయింది.
”ఇంకా ఏమైనా స్పష్టత రావాలంటావా ద్రోణా?” అంది లోగొంతుకతో… ఇప్పటికే ఆ కవితకి పడ్డ కష్టం అంతా, ఇంతా కాదు. ఇంకా కష్టపడాలంటే తన వల్ల కాదేమో అన్నంతగా కష్టపడింది.
”నీకెలా చెప్పాలో తెలియని సందిగ్ధతలో వున్నాను ఆముక్తా! నీ కవితకి బొమ్మ గురించి తర్వాత ఆలోచిద్దాం….” అన్నాడు
”ఆలోచించాలి అంటే! నా కవితలో అంత ఇన్సిపిరేషన్‌ లేదనేగా దాని అర్థం..?” అంది … ద్రోణకి ఏదీ నచ్చదు అన్నట్లు…
”ఇన్సిపిరేషన్‌ అంటే పికాసో లాంటి చిత్రకారుడికి గాగిన్‌ నైపుణ్యం స్పూర్తినిస్తే ఆయన జీవితం సోమర్‌సెట్ మామ్‌ లాంటి రచయితను చలింపజేసి పుస్తకం రాసేలా చేసిందట… ఇప్పుడు చెప్పు ఇన్సిపిరేషన్‌ అంటే ఎలా వుండాలో… నువ్వెందుకు ట్రై చెయ్యకూడదూ?” అన్నాడు.
ఏదో అద్భుతమైన ఫీలింగ్‌తో ఆమె హృదయం ఉప్పొంగింది. అంతలోనే తనలోకి తను చూసుకున్నట్లై…
”నా ముఖం నేనేంటి! నాకు వాళ్లతో పోలికేంటి ద్రోణా?’ అంది ఆశ్చర్యపోతూ…
ఒక్క క్షణం ఆమె ముఖంలోకి సూిగా చూశాడు.
”గొప్ప వాళ్లంతా ఒకప్పుడు నీలాగ అనుకున్నవాళ్లే…. సరైన కోణంలో ఆలోచించి, సరైన శిక్షణ పొంది, క్రమశిక్షణతో కృషిచేస్తే సాధ్యం కానిదేది లేదు. అలా కృషి చేస్తేనే కాలంతోపాటు నిలబడిపోతాం.. దేనికైనా డెడికేషన్‌ అవసరం…” అన్నాడు.
ఏదో ఊహించుకుంటూ, నాలుగు వాక్యాలు రాసి, చుట్టుపక్కల వాళ్లు దాన్ని మెచ్చుకోగానే అదో గొప్ప కవితలా ఫీలయ్యే ఆమెకి ద్రోణ మాటలు కొరుకుడు పడటంలేదు. పైగా తన స్థాయిని ఈ విధంగా ఆమె ఎప్పుడూ అంచనా వేసుకోలేదు.
”మన కళాకారుల ప్రపంచం చాలా విచిత్రంగా వుంటుంది ఆముక్తా! నేను చిత్రకారుడ్ని కాబట్టి నా ఆలోచనలన్నీ నాకన్నా ముందు కృషి చేసిన చిత్రకారుల చుట్టే తిరుగుతాయి. వాళ్లెలాంటి మెలుకువల్ని పాటించారు. వాళ్లు గీసుకున్న చిత్రాలు, ఆ చిత్రాలకి వేసిన పెయింట్, రంగుల్ని కలుపుకోవటంలో చూపిన కొత్తదనం పరిశీలిస్తాను. అలాగే నువ్వు కూడా కవితలు రాసేముందు గొప్పవాళ్లు రాసిన పుస్తకాలను బాగా చదవాలి. వాళ్లేం చెప్పారో పరిశీలించాలి…” అన్నాడు
చెక్కిట చేయి చేర్చి వింటూ..
”ఇన్నాళ్లు చిత్రకారుడంటే నువ్వే అనుకున్నాను. ఐ మీన్‌ నాకు తెలిసిన ప్రపంచం చిన్నది కావొచ్చు. రైటర్స్‌లాగా చిత్రకారులు కూడా ఎక్కువమంది వుంటారా?” అంది
”ఎక్కువమంది వున్నా కాలంతోపాటు నిలబడేవాళ్లు చాలా తక్కువమంది వుంటారు ఆముక్తా! వాళ్లలో ‘మోనాలిసా’ చిత్రాన్ని మనకి బహుమతిగా ఇచ్చాడు లీనార్డో… ఆయన చిత్రాలకి మొట్టమొదట ఆయిల్‌ పెయింట్ వాడొచ్చన్న విషయాన్ని కనుక్కున్నాడట.
తర్వాత మైకెలాంగిలో … ఈయన వంద అడుగుల ఎత్తున చర్చి అంతర్బాగపు పై కప్పు మొత్తాన్ని బొమ్మల్తో చిత్రీకరించటం కోసం నాలుగు సుదీర్ఘమైన సంవత్సరాలు ఒక్కడే ‘మంచె’ పై వెల్లకిలా పడుకొని అవిరామంగా పనిచేసి వెన్నెముక పోగొట్టుకున్న చిత్రకారుడట.
ఆ తర్వాత పికాసో అనే చిత్రకారుడు ఏదైనా ఒక చిత్రాన్ని చూడాలంటే కళ్లతో కాదు మెదడుతో అని తన చిత్రాల్లో అందాన్ని తగ్గించి క్లిష్టతను పెంచాడట..
ఇవన్నీ నాకెలా తెలుసని అనుకుంటున్నావా? కొందరు రాసిన పుస్తకాలు చదివి తెలుసుకున్నాను. అన్నాడు ద్రోణ.
”వాళ్లెప్పటి వాళ్లు? ఆ పేర్లు కూడా అదోలా వున్నాయి..” అంది ఆముక్త ఆసక్తిగా.
”చెప్పానుగా! ప్రతిభ వున్న కళాకారులు కాలంతోపాటు జీవిస్తారని.. మనలాంటి వాళ్లకి మైలురాళ్లు” అన్నాడు.
”మరి మనం వాళ్లలా కాగలమా?” అంది
”ఒక్కరోజులో, ఒక్కరాత్రిలో కాలేము. అహోరాత్రులు నిద్రమానుకొని కష్టించిన కళాకారులే ఇప్పుడు మనకి కన్పిస్తున్న ఈ మెరుపులు…” అన్నాడు.
”ఒక్క నిముషం ద్రోణా! రవివర్మకే అందని ఒకే ఒక అందానివో అనే పాటలో రవివర్మ పేరుంది కదా! ఆయన కూడా చిత్రకారుడేనా?” అంది ఆముక్త.
”అద్భుతమైన చిత్రకారుడు. ఆయన పద్దెనిమిదవ శతాబ్దానికి చెందినవాడు. ఎవరి సాయం లేకుండానే తొమ్మిదేండ్లపాటు స్వయంకృషి సాగించి, పరిశోధనలు చేసి, వైఫల్యాలను తట్టుకొని తనకు తానుగా రంగుల మిశ్రమాన్ని నేర్చుకుని పూర్తిగా చిత్రకళకే అంకితమైపోయాడు..” అన్నాడు.
”ఏం సాధించాడు?” అంది ఆముక్త.
”చాలా సాధించాడు. 1873లో తన కురులను మల్లెమాలతో అలంకరించుకుంటున్న నాయర్‌ వనితను చిత్రించాడు. దాన్ని మద్రాసు ‘పైన్‌ ఆర్ట్స్‌ ఎగ్జిబిషన్‌’లో ప్రదర్శిస్తే స్వర్ణ పథకం గెలుచుకొంది. 1874లో శరబత్‌ వాద్యాన్ని వాయిస్తోన్న తమిళ మహిళ చిత్రానికి కూడా మద్రాసులో జరిగిన ప్రదర్శనలో ప్రథమ బహుమతి లభించింది.
1875లో పారదర్శకమైన ఒక తెరకింద శయ్యమీద పవళించిన ఒక మళయాళీ సుందరి తన సహచరితో జలక్రీడ నెరుపుతోన్న చిత్రం.. మళ్లీ 1876లో ‘దుష్యంతుడికి ప్రేమలేఖ రాస్తోన్న శకుంతల.’ ఇది భారతీయ చిత్రకళా చరిత్రలో అపూర్వం. మద్రాసులో జరిగిన ప్రదర్శనలో ప్రదర్శించబడిన చరిత్ర ప్రసిద్ధ చిత్రం.
ఈ విధంగా రవివర్మ చిత్రలేఖనా పరిధి బాగా విస్తరించి స్వదేశాల్లో, విదేశాల్లో అభిమానులు పెరిగి అతని చిత్రాలను కొనేవాళ్లు ఎక్కువయ్యారు. ఇంతకన్నా ఓ కళాకారుడు సాధించవలసింది ఏముంది.” అన్నాడు ద్రోణ.
”దీన్ని బట్టి నాకు తెలిసింది ఏమిటంటే రాజా రవివర్మ చిత్రాలకి ఆడవాళ్ల సౌందర్యమే ఇన్సిపిరేషన్‌ అయిందని… ఎంతయినా మా ఆడవాళ్లం గ్రేట్!” అంది ఆముక్త గర్వంగా.
మౌనంగా వుండిపోయాడు ద్రోణ,
కర్టెన్‌ తొలగించుకొని రెండు కాఫీ కప్పులతో వచ్చి, ఒకి భర్తకి, రెండవది ఆముక్తకి ఇవ్వబోయి కప్పులోని కాఫీ అంతా ఆముక్త చీరపై పోసింది శృతిక.
ఆ వేడికి చురుక్కుమని, టక్కున లేచి నిలబడి కర్చీఫ్‌తో చీరపై కాఫీ మరకల్ని తుడుచుకొంది ఆముక్త.
”అయ్యో! లోపలకెళ్లి వాష్‌ చేసుకో ఆముక్తా!” అంటూ నొచ్చుకున్నాడు ద్రోణ. భర్త ముఖంలోని ఆ ఫీలింగ్‌ని భరించలేకపోయింది శృతిక. కాఫీయే కదా పడింది. అదేదో యాసిడ్‌ పడినట్లు ఏంటా ఎక్స్‌ప్రెషన్‌ అనుకొంది. తను కావాలని పోసినట్లు వాళ్లకి తెలియకుండా గమనిస్తూ…
”సారీ” అంటూ ”రండి! వాష్‌బేసిన్‌ చూపిస్తాను.” అంది శృతిక.
శృతిక వెంట నడిచింది ఆముక్త.
ఆముక్త వివరాలు తెలుసుకోవాలని…
”మీ వారేం చేస్తారు?” అంది మెల్లగా శృతిక
”రియల్‌ ఎస్టేట్ బిజినెస్‌..” అంది ఆముక్త.
ఇంకేం అడగాలో తోచక అంతకుమించి మోహమాటంగా అన్పించి ”అదిగోండి! అదే వాష్‌బేసిన్‌! అటు వెళ్లండి!” అంటూ చాలా క్యాజువల్‌గా తనకేదో పని వున్నట్లు పక్కకెళ్లింది శృతిక.
ట్యాప్‌ తిప్పి, కాఫీ మరకల్ని కడుక్కుని, వచ్చి ద్రోణ దగ్గర కూర్చుంది ఆముక్త. ఆమెకింకా చిత్రకారుల గురించి తెలుసుకోవాలని వుంది.
”బాపు బొమ్మలా వుంది అంటారు. ఆయన బొమ్మలకి ఎందుకంత ప్రత్యేకత?” అంది ఆముక్త.
”అదొక ప్రత్యేకమైన శైలి. అందుకే బాపు ప్రజల నాలుకపై వుండిపోయాడు. నాకు నచ్చిన వాళ్లలో ప్రస్తుతం బాపు తర్వాత కరుణాకర్‌ ఒకరు. ఆయన బొమ్మలు బావుంటాయి” అన్నాడు ద్రోణ.
”మరి నా కవితకి బొమ్మ…” అని ఆమె అడగబోతుంటే.. ఆ రూంని క్లీన్‌ చేద్దామని శృతిక వ్యాక్యూమ్‌ క్లీనర్‌తో లోపలకి వచ్చింది. ఎప్పుడైనా ఆ గదిని టైం ప్రకారం శృతికనే క్లీన్‌ చేస్తుంది. వర్కర్‌ని రానివ్వదు.
”చూద్దాం ఆముక్తా! ఆ కవిత గురించి నేను తర్వాత మాట్లాడతాను” అంటూ లేచాడు ద్రోణ.
ఆముక్త ‘నమస్తే’ చెప్పి ఇంటికెళ్లింది.
* * * * *
నిండు పౌర్ణమి కావటంతో వాతావరణం ఆహ్లాదంగా వుంది. స్టాండ్‌, బోర్డ్‌, కలర్స్‌ డాబా మీదకి తీసికెళ్లి, ట్యూబ్‌లైట్ అమర్చుకొని, బొమ్మ వేస్తున్నాడు ద్రోణ.
కొద్ది నిముషాలు గడిచాక కరెంట్ పోవటంతో వెలుగుతున్న ట్యూబ్‌లైట్ ఆరిపోయి వెన్నెలే మిగిలింది.
ఇంట్లో క్యాండిల్‌ దొరక్క చీకట్లో భయమనిపించి, భర్తను వెతుక్కుంటూ ఒక్కో మెట్టు ఎక్కి డాబాపై కొచ్చింది శృతిక.
శృతికను గమనించలేదు ద్రోణ.
అప్పుడే ఏదో కాల్‌ రావటంతో డాబాపై తిరుగుతూ మ్లాడుతున్నాడు. అతను చాలా సంతోషంగా మాట్లాడుతున్నాడు.
మండింది శృతికకు.. ఆ కాల్‌ ఆముక్తదే అనుకొంది. భర్తను చూసి వెన్నెలంటే ఇతనికి ఇష్టం కాబోలు.. వెన్నెల్లో, మెరుపుల్లో, మేఘాల్లో కొందరు సౌందర్యాన్ని వెతుక్కొని ఆరాధిస్తారు, ప్రేమిస్తారు, జీవిస్తారు కదా! తన భర్త కూడా అలాగే అనుకొంది. ఎంతయినా ఆర్టిస్ట్‌ కదా! ఆ మాత్రం రసానుభూతి తప్పకుండా వుంటుందని కూడా అనుకొంది.
కానీ ఇలా తనకి తెలియకుండా డాబాపైకి చేరి ఫోన్లో ఆడవాళ్లతో మ్లాడుతూ తిరుగుతుంటాడని తెలియదు.
ఇప్పుడు తెలిసి – అగ్ని హోత్రినిలా ఓ చూపు చూసి కోపంగా, కసిగా నేలపై కాలితో తన్నింది. ఒక్కో మెట్టు దిగి గదిలోకి వెళ్లింది.
ఆమె మనసంతా చీకటైంది. బయట చీకటిని గమనించే స్థితిలో లేదు. వెలుగు అనేది ఎదురు చూసినా వస్తుంది. చూడకపోయినా వస్తుంది. అలాగే కరెంట్ వచ్చి లైట్లు వెలిగాయి.
ఓ గంట తర్వాత కిందకెళ్లి శృతిక పక్కన పడుకున్నాడు ద్రోణవర్షిత్‌. అతనికి మళ్లీ ఫోన్‌ వచ్చింది. రింగ్‌ విని వెంటనే మొబైల్‌ ఆన్‌ చేసి ‘హలో’ అన్నాడు.
అతని గొంతు వింటుంటే నరనరం మెలిపెట్టినట్లు మొత్తుకోవటంతో అప్పటివరకు ఆపుకొని వున్న కోపాన్ని బయికి లాగింది శృతిక… ఒక్క వుదుటన లేచి కూర్చుని…
”ఎవరి దగ్గరనుండి వచ్చిందండీ ఆ ఫోన్‌?’ అంది గట్టిగా
”ఒక్క నిముషం…” అంటూ శృతిక వైపు చూసి, ఎడిటర్‌ దగ్గరనుండి.. ఏదో సీరియల్‌ పంపుతారట. దానికి నన్ను బొమ్మలు వెయ్యమంటున్నారు” అని చెప్పి…
”ఓ.కె. సర్‌! గుడ్‌నైట్!” అంటూ మొబైల్‌ ఆఫ్‌ చేసి టీపాయ్‌ మీద పెట్టాడు ద్రోణ
”చచ్చిపోతున్నా మీ ఫోన్‌కాల్స్‌తో రాత్రీ, పగలూ…” అంది పిచ్చెక్కినట్లు తలపట్టుకొని శృతిక.
”ఏమైంది శృతీ! ఏంటలా వున్నావ్‌?” అన్నాడు ద్రోణ విషయం అర్థంకాక … ఇవాళెందుకో శృతికలో చాలా మార్పు కన్పిస్తోంది ద్రోణకి.
”ఉదయం నుండి మీ ఇద్దరు గదిలో కూర్చుని మాట్లాడుకుంటూనే వున్నారు. మళ్లీ ఈ ఫోన్లేంటి? నేను వుండాలా వద్దా?” అంది
ఇప్పుడర్థమైంది ద్రోణకి.. ఆముక్త గురించి అతిగా ఆలోచిస్తోందని..
”నేను ఆర్టిస్ట్‌ని శృతీ! నా దగ్గరికి అమ్మాయిలొస్తారు, అబ్బాయిలొస్తారు, ఫోన్లు కూడా చేస్తారు. ఎవర్ని చూసినా, ఏ ఫోన్‌ విన్నా నువ్విలా హర్టయి, రియాక్ట్‌ కావటం పద్ధతి కాదు. నేనేదో తప్పుచేస్తున్నవాడిలా నీకు సంజాయిషీ ఇచ్చుకోవటం నాకు నచ్చని పని… ఇంకెప్పుడూ నువ్విలా ఫీల్‌ కాకు…” అన్నాడు అతి ముఖ్యమైన విషయం చెబుతున్నట్లు…
పొగరుగా తలెగరేసింది
”మేనత్త కొడుకు నెత్తినపెట్టుకొని చూస్తాడని మావాళ్లు నాకెన్నో ఆశలు పెట్టి ఈ పెళ్లి చేశారు. ఒక్క రోజన్నా నేను మనశ్శాంతిగా లేను. ఎంత ఆర్టిస్ట్‌ అయితే మాత్రం ఈ అమ్మాయిలేంటి? ఈ ఫోన్లేంటి?” అంది.
”నువ్వు తప్పుగా ఆలోచిస్తున్నావ్‌ శృతీ!” అంటూ నచ్చ చెప్పబోయాడు.
”నన్ను తాక్కండి! ఈ ముసుగు బతుకులంటేనే నాకు చిరాకు.. ఎందుకండీ ఈ దొంగ నాటకాలు? ఎవర్ని సంతోషపెట్టాలని…?” అంది.
”ఆవేశంలో నువ్వేం మాట్లాడుతున్నావో నీకు తెలియటం లేదు. పడుకో…” అన్నాడు ద్రోణ.
”నేను పడుకుంటే మళ్లీ ఫోన్లో మ్లాడుకుంటారు. అంతేగా?” అంది. ఆమె కళ్లు ఎర్రగా మారి ఆమె బుగ్గలతో పోటీపడ్తున్నాయి.
”నీకెంత చెప్పినా అర్థం కానప్పుడు నేనేం చెయ్యలేను. నేను పడుకుంటున్నా.. లైటాపు” అన్నాడు.
ఆమె కదల్లేదు. లైటాపలేదు. అతనే లేచి స్విచ్‌ ఆపి, పడుకున్నాడు. అతను పడుకున్నా.. ఆమె మాట్లాడుతూనే వుంది.
నిద్రపోతున్నట్లు అతని ఉచ్ఛ్వాస, నిచ్ఛ్వాసలు చూసి ఉడికిపోతున్న దానిలా లేచి నిలబడింది.
ఆ గదిలో వాకింగ్‌ చేస్తున్న దానిలా సీరియస్‌గా అటు, ఇటు తిరిగింది. తిరుగుతూనే వుంది.
… ఒక కన్ను కొద్దిగా తెరిచి శృతికను చూశాడు ద్రోణ
ఇలా అర్ధరాత్రులు కూడా వాకింగ్‌ చెయ్యొచ్చని తెలిస్తే – ఆడవాళ్లు అర్ధరాత్రులు బయటకెళ్లి షాపులు తెరిపించి, షాపింగ్‌ చేస్తారు కాబోలు. అప్పుడు మొదలవుతాయి కదా ఆర్థిక మాంద్యం బాగాలేదనే మగవాళ్లకి కష్టాలు…!
నేనిప్పుడు నిద్ర నించకపోతే శృతిక తన నోటి వాక్‌ పరిమళాల వడదెబ్బల రుచి చూపిస్తుంది. అయ్యో! నా బాషేంటి ఇలా తయారయింది? నా చేతిలో వుండేది కలమా? కుంచా? అని మనసులో అనుకుంటూ తెరిచిన ఆ ఒక్క కన్నును కూడా టక్కున మూసుకున్నాడు.
శృతికకు నిద్రరావటం లేదు.
చక్కగా జీవితాన్ని అనుభవించాల్సినప్పుడు భర్తతో అనుకూలత లేక మనసును అనుమానమనే రంపంతో కోసుకుంటూ మౌనంగా, ఒంటరితనంతో స్నేహం చెయ్యాలంటే ఏ స్త్రీకైనా కష్టమే.. ప్రేమ, ఆశ, నమ్మకం ఇవి వుంటేనే జీవితం. ఇవి లేనప్పుడు సారంలేని మట్టిలో వేసిన మొక్కలా వెలవెలపోతుంది. అది అర్థం చేసుకోకుండా తను ఏదనుకుంటే అదే నిజమని భర్త బిహేవియర్‌ని నెగెటివ్‌ కోణంలో చూడటం అలవాటు చేసుకున్నాక ఏది కష్టమో, ఏది కష్టం కాదో తెలుసుకునే స్థితిని దాటిపోతుంది ఏ భార్య అయినా… అదే స్థితిలో వుంది శృతిక.
భర్త నిద్రపోతుంటే.. మతిస్థిమితం లేకుండా ఆ గదిలో ఒంటరిగా తిరుగుతూనే వుంది శృతిక.
*****
కొడుకును బి.టెక్‌లో జాయిన్‌చేసి, హాస్టల్లో వదిలి కూతురు దగ్గరికి వచ్చాడు నరేంద్రనాధ్‌.
భోంచేసి డాబామీద కెళ్లి పడుకున్న తండ్రి దగ్గరకి వెళ్లి…
”నాన్నా… పడుకున్నారా?” అంది శృతిక.
”లేదు శృతీ! ఇప్పుడే ద్రోణ మాట్లాడివెళ్లాడు. ఆర్ట్‌లో అతని ప్రోగ్రెస్‌ వింటుంటే మనసంతా హాయిగా అన్పిస్తోంది. ఈ రోజు ఈ స్థితిలో వున్న ద్రోణ వెనక ఎంత సాధన, తపన వున్నాయో చూడకపోయినా తెలుస్తోంది” అన్నాడు. అల్లుడ్ని చూస్తుంటే ఆయనకెంత గర్వంగా వుందో అంతకన్నా ఎక్కువ తృప్తి వుంది.
‘ఆర్ట్‌ పేరుతో ఆయన దగ్గరకి వచ్చే అమ్మాయిల్ని, ఆయనకి వచ్చే ఫోన్‌కాల్స్‌ని తట్టుకోలేకపోతున్నాను నాన్నా… నీ మాటవిని, హాస్టల్లోవుండి నా చదువుని అలాగే కంటిన్యూ చేసి వుంటే బావుండేది. ఇప్పుడు పశ్చాత్తాప పడ్తున్నాను.’ అని తండ్రితో చెప్పలేక…
”అమ్మ ఎలావుంది నాన్నా. నన్ను గుర్తు చేసుకుంటుందా?” అంది.
”అవును శృతీ! పెద్దదేమో హాయిగా భర్త, పిల్లల్తో వుంటూ జాబ్‌ చేసుకుంటోంది. చిన్నది కూడా చదువు మానుకోకుండా జాబ్‌ వచ్చేంతవరకు చదివి వుంటే బావుండేది అని ఒక్కోసారి బాధపడినా అనేకసార్లు ద్రోణలాంటి భర్త అందరికి దొరుకుతాడా?” అని మురిసిపోతోంది మీ అమ్మ. చుట్టుపక్కల వాళ్లకి కూడా ఇలాగే చెప్పుకుంటోంది” అన్నాడు నరేంద్రనాద్‌.
ఆ మాటలు నచ్చనట్లు ముఖం కాస్త ముడుచుకొని..
”నేను అక్క దగ్గరకి వెళ్తాను నాన్నా…” అంది.
”ఎందుకు?” అన్నాడు ఆమెనే చూస్తూ నరేంద్రనాద్‌
”చూడాలని వుంది. పైగా కాల్‌ చేసింది” అంది.
”అది అలాగే చేస్తుంది లేమ్మా! మొన్ననేగా మీ అమ్మ వెళ్లొచ్చింది. నువ్వెళ్తే ఇక్కడ వర్షిత్‌కి ఇబ్బంది అవుతుంది”’ అన్నాడు. అల్లుడు మీద ప్రేమ పెరిగినప్పుడు వర్షిత్‌ అని పిలవటం ఆయనకి ఇష్టం.
తండ్రి ఇష్టాలు శృతికకు తెలియనివి కావు.
”నాకు తెలియదా నాన్నా! ఆయనకి నేను లేకుంటే ఎంత ఇబ్బందో! కాకుంటే అక్కను చూడాలని వుంది. ఆయన కూడా ఇంట్లో వుండట్లేదు. ఆర్ట్‌ ఎగ్జిబిషన్‌ వుందని ఢిల్లీ వెళ్తున్నారు.” అంది
”ఇంకేం ! నువ్వుకూడా ఢిల్లీ వెళ్లు…” అన్నాడు
”నేను వెళ్లట్లేదు…” అంది.
”ఏం! ఎందుకు? వర్షిత్‌ వద్దన్నాడా?”
”ఆయన రమ్మంటున్నాడు నాన్నా…నాకు ఇంట్రస్ట్‌ లేదు. అందుకే వెళ్లటం లేదు.” అంది.
”మరి వర్షిత్‌ ఏమన్నాడు?”
”ఎలాగూ ఢిల్లీ రానంటున్నావ్‌ కదా! ఒక్కదానివి ఇక్కడేం చేస్తావ్‌? మీ అక్కదగ్గరికి వెళ్లు అన్నాడు” అంది ముఖాన్ని తండ్రికి కన్పించకుండా పక్కకి తిప్పుకొని..
”సరే!” అంటూ దీర్ఘంగా నిట్టూర్చాడు నరేంద్రనాద్‌.
”రేపు మీతో వస్తాను నాన్నా ! నన్ను అక్క దగ్గర వదిలి మీరు ఇంటికెళ్లండి’ అంది శృతిక.
”అలాగే శృతీ! వెళ్లి పడుకో!” అంటూ శృతిక చెంప నిమిరాడు నరేంద్రనాద్‌.
తండ్రి అలా అనగానే వెళ్లి బట్టలు సర్దుకొంది.
ఆ రాత్రి ద్రోణ ఎంత బ్రతిమాలినా అతని మాట వినలేదు శృతిక.
*****
తెల్లవారింది.
భర్తకి చెప్పి, తండ్రితో బయలుదేరింది శృతిక.
శృతికను కృతిక ఇంట్లో దింపి, తన ఇంటికెళ్లాడు నరేంద్రనాధ్‌. శృతికను చూడగానే… ”సుత్తి పిన్నొచ్చింది” అంటూ ఎదురెళ్లి ఆమె కాళ్లను చుట్టుకొంది ఫోర్త్‌ క్లాసు చదువుతున్న టీనా. టీనాకి ‘శృతి’ పలకటం స్పష్టంగా రాదు. ఎన్నిసార్లు చెప్పినా సుత్తిని జోడించందే సింగిల్‌గా ‘పిన్ని’ అని పిలవదు. అక్క కూతురు కదా ఎలా పిలిచినా శృతికకు ముద్దుగానే వుంటుంది.
అంతలో కృతిక పెద్దకూతురు మోనా వచ్చింది. పిన్నికి దగ్గరగా వచ్చి… ”పిన్నీ! మమ్మీ ఇంకా ఆఫీసునుండి రాలేదు. మమ్మీ కన్నా ముందు మేమే వచ్చాం… రోజూ ఇలాగే వస్తుంటాం.” అంది హ్యాపీగా మోనా. మోనా ఎయిత్‌ క్లాస్‌ చదువుతోంది.
”అలాగా!” అంటూ వాళ్ల తలలు నిమిరి… వెంటనే కొంగును నడుం దగ్గర దోపి… ”మీరు కాళ్లూ, ముఖం కడుక్కుని డ్రస్‌ మార్చుకోండి! నేను మీకు టిఫిన్‌ రెడీ చేసి పెడతాను” అంటూ ఫ్రిజ్‌లోంచి దోశపిండి తీసి చకచక దోశలు వేసి పిల్లలకి పెట్టింది.
పిల్లలు పాలు తాగుతుండగా వచ్చాడు శృతిక బావ అనిమేష్‌ చంద్ర. అతనిది క్యాంపులు తిరిగే ఉద్యోగం కావటం వల్ల ఇంట్లో గడిపే రోజులు తక్కువగా వుంటాయి. జర్నీవల్ల కాబోలు నలిగిన బట్టల్లో అలసిపోయినట్లు కన్పిస్తున్నాడు అనిమేష్‌ చంద్ర.
శృతికను చూడగానే పలకరించాడు. తను కూడా ఇప్పుడే వచ్చినట్లు చెప్పింది శృతిక.
”నానమ్మేది మోనా? కన్పించటంలేదు?” అన్నాడు పెద్దకూతురు వైపు చూసి అనిమేష్‌ చంద్ర.
అతను క్యాంపునుండి రాగానే తల్లి వచ్చి కాఫీ ఇస్తుంది. కాఫీ తాగుతున్నంత సేపు కొడుకునే చూస్తూ అక్కడే నిలబడుతుంది. ఇది అనిమేష్‌ చంద్రకి చాలా ఇష్టం. వంట కూడా తల్లే ఎక్కువ చేస్తుంది. అదేమని అంటే ‘కృతికని ఆఫీసుకి వెళ్లనీరా! వంటదేముంది…” అంటుంది.
”నానమ్మతో మమ్మీ గొడవపెట్టుకొని వెళ్లగొట్టింది డాడీ” అంది మోనా
”కాదు డాడీ! నానమ్మే మమ్మీతో గొడవపెట్టుకొని వెళ్లింది” అంది టీనా.
ఎవరిది కరక్టో తెలుసుకోలేక వాళ్లు రెడీ అయినట్లు అన్పించి…
”సరే! మీరు ట్యూషన్‌కి వెళ్లండి! టైమయింది.” అంటూ అతను స్నానానికి వెళ్లాడు.
మోనా పెద్దది కాబట్టి ఒక్కతే వెళ్లగలదు. వెళ్లిపోయింది. టీనా వెళ్లలేదు. టీనాను రోజూ వాళ్ల నానమ్మనే స్కూల్‌కి, ట్యూషన్‌కి తీసికెళ్తుంది.
అది తెలిసిన శృతిక టీనాను ట్యూషన్లో వదిలి వచ్చింది
ఆఫీసునుండి ఇంటికొచ్చిన కృతిక శృతికను చూసి హాయిగా ఊపిరి పీల్చుకొంది.
”తల పగిలిపోతోంది శృతీ! కాఫీ యివ్వు…” అంటూ వాష్‌బేసిన్‌ దగ్గరకెళ్లి ముఖం కడుక్కొని, డ్రస్‌ మార్చుకొని వచ్చి ఫ్యాన్‌కింద కూర్చుంది కృతిక.
”ఇదిగో అక్కా! కాఫీ…” అంది శృతిక కాఫీ కప్పును అక్క చేతికి ఇస్తు…
కాఫీ సిప్‌ చేస్తూ…
”థ్యాంక్స్‌! శృతీ! ఇవాళ మా అత్తగారు నేనుండనంటూ వెళ్లిపోయినప్పటినుండి ఒకటే కంగారుగా వుంది. మా ఆఫీసార్డర్‌ మారినప్పటినుండి పని ఎక్కువై ఇంటికి లేటుగా వస్తున్నాను. ఈ పిల్లలతో ఎలాగా అని ఆలోచిస్తున్న టైంలో నువ్వొచ్చి ఆదుకున్నావు…” అంది బోలెడంత కృతజ్ఞత కురిపిస్తూ….
… ఒక చిన్న స్మైలిచ్చి ” ఇట్స్ ఓ.కె అక్కా! నువ్వేం కంగారుపడకు..” అంది శృతిక.
అక్కంటే అపురూపం శృతికకు…
చిన్నప్పుడు తను చేసిన తప్పులన్నీ అక్క తనమీద వేసుకొని, తనకెంత సపోర్ట్‌గా వుండేదో శృతికకు ఇంకా గుర్తుంది.
కృతిక ఆఫీసు విషయాలు చెబుతూంటే వింటూ కూర్చుంది శృతిక.
*****
ఆమె మాట్లాడలేదు. పని వత్తిడివల్లనేమో ఆమె ముఖంపై చిరు చెమట ముత్యాలు అద్దినట్లు మెరుస్తోంది. గమ్మత్తుగా అన్పించింది ద్రోణకి…
నెమ్మదిగా ఆమెను ఓ చేత్తో బంధించి, ఇంకో చేత్తో ఆమె తల వెనకభాగాన్ని మృదువుగా పట్టుకొని ఆమె వూహించని విధంగా చెమటలతో తడిసిన ఆమె ముఖాన్ని పెదవులతో అద్ది, సుగంధ పరిమళాన్ని రాస్తుంటే దాన్ని ఏమాత్రం ఆస్వాదించలేని దానిలా మెల్లగా విడిపించుకొని…
”ఇప్పుడు అక్కయ్య పిల్లలొస్తారు. వాళ్లను రెడీ చేసి ట్యూషన్‌కి పంపాలి. అక్క ఆఫీసు నుండి వచ్చేలోపల వంట చేయాలి. పిల్లలు ట్యూషన్‌ నుండి వచ్చాక వాళ్లతో హోంవర్క్‌ చేయించాలి. బావకూడా లేడు. అక్క బాగా అలసిపోతోంది ఆఫీసు పనితో… ” అని పైకి అనలేక.
”నాకు హెడ్డేక్‌గా వుంది. ఇప్పుడు రాలేను” అంది
”టాబ్‌లెట్ వేసుకొని కాఫీ తాగు, అదే తగ్గుతుంది. అది చూడదగిన ఎగ్జిబిషన్‌. చాలామంది ఆర్టిస్ట్‌లు వస్తున్నారు. వాళ్లలో ఎంతోమంది ప్రముఖులున్నారు. నిన్ను వాళ్లకి పరిచయం చేస్తాను.” అన్నాడు.
అక్కడికొచ్చే అనేకమందిలో తనో ప్రముఖమైన వ్యక్తిలా తిరుగుతున్నప్పుడు పక్కన తన భార్య వుండి తనని గమనిస్తూంటే అదో అంతు తెలియని పులకింత ద్రోణకి… సొంతవాళ్ల అభినందనలు కన్పించని బలం కళాకారులకి.
”నేను రాను. నాకు పడుకోవాలని వుంది.” అంది శృతిక.
అతను బలవంత పెట్టలేదు.
”ఓ.కె. బై…” అంటూ అతను వెళ్లబోతూ, అంతలోనే తిరిగి చూసి…
”నువ్వెప్పుడొస్తున్నావు మన ఇంటికి…” అన్నాడు
”అక్కయ్య పిల్లల్తో ఒక్కతే చేసుకోలేక పోతోంది. బావకూడా ఇంట్లో సరిగ్గా వుండటంలేదు. వాళ్లత్తగారు వచ్చేంతవరకు వుండి వస్తాను. నాన్నతో కూడా అదే చెప్పాను” అంది.
నరేంద్రనాధ్‌ అంటే ద్రోణకి గౌరవం. ఆ గౌరవాన్ని ఆయనెప్పుడు పోగొట్టుకోలేదు.
”సరే!” అన్నట్లు తలపంకించాడు ద్రోణ.
”మరి నేను అప్పటివరకు ఇక్కడే వుండనా?” అంది. కారణం అది కాకపోయినా అదే అన్నట్లు ముఖం పెట్టి…
”వాళ్లత్తగారు రాగానే కాల్‌చెయ్యి నేనొచ్చి తీసికెళ్తాను” అన్నాడు
”అలాగే…” అంది
అతను వెళ్లాక – లోపలకెళ్లి వంట చేసింది.
పిల్లలొచ్చాక – అన్నం పెట్టి, హోంవర్క్‌ చేయించింది.
ఇంకా రాని అక్క కోసం ఎదురుచూస్తోంది.
అప్పుడొచ్చింది కృతిక.
లేటయిందేమని అడగలేదు శృతిక. ఆఫీసన్నాక లేటు కాకుండా వుంటుందా? డైనింగ్‌ టేబుల్‌ దగ్గరకి వెళ్లి, ఇద్దరి పేట్లలో అన్నం పెట్టి కూరలు వేస్తుండగా…
”తలనొప్పిగా వుందన్నావట… ద్రోణ చెప్పాడు. ఎలా వుంది శృతీ?” అంది వాష్‌ చేసుకున్న చేతుల్ని తుడుచుకుంటూ నిలబడి కృతిక.
”తగ్గిందక్కా! వచ్చి కూర్చో! తిందాం! ఆకలిగా వుంది” అంది మనసులో మాత్రం ద్రోణ ఎక్కడ కలిశాడు అక్కకి అనుకుంది శృతిక.
”ద్రోణ ఫోన్‌ చేస్తే ఆఫీసునుండి డైరెక్ట్‌గా ‘ఆర్ట్‌ ఎగ్జిబిషన్‌’ దగ్గరకి వెళ్లాను శృతీ! మా కొలిగ్స్‌ కూడా వచ్చారు. చాలా గ్రాండ్‌గా వుందక్కడ! అన్ని బొమ్మలు బాగున్నాయి. ముఖ్యంగా ద్రోణ బొమ్మలు బాగా ఆకట్టుకుంటున్నాయి. మా కొలీగ్స్‌కి నచ్చి కొన్ని కొనుక్కెళ్లారు. నేను ద్రోణ వర్షిత్‌ వదినను అని చెప్పుకోవటం నాకెంతో గర్వంగా అన్పించింది.” అంది టేబుల్‌ ముందున్న చెయిర్‌ కొద్దిగా జరిపి కూర్చుంటూ…
శృతిక విోంంది.
”నువ్వు కూడా వచ్చి చూసి వుంటే బావుండేది” అంది అన్నం కలుపుతూ
”ఆయన గదిని శుభ్రం చేస్తూ ఆ బొమ్మల్ని రోజూ చూస్తూనే వున్నాను కదక్కా! కాకుంటే ఆయన మది గదిలో లేననే నా బాధ…” అని పైకి అంటే అక్క బాధపడ్తుందని మౌనంగా అన్నం కెలుకుతోంది శృతిక.
అది గమనించలేదు కృతిక. అలసిపోయి వుండటంతో గబగబ తిని, పిల్లల పక్కన పడుకొని నిద్రపోయింది.
శృతిక మాత్రం నిద్రపట్టక అటు, ఇటు కదులుతూ పడుకొంది.
*****
శ్యాంవర్ధన్‌ తాగకపోతే బావుంటాడు. అలాంటప్పుడు ధైర్యంగా దగ్గరకి వెళ్తుంది సంవేద. తాగినప్పుడు మాత్రం అడుగుదూరంలో వుంటుంది. దగ్గరకి రమ్మని బలవంతం చేస్తాడు. అతని దగ్గర వచ్చే వాసనను భరించలేక ఆమె వెళ్లదు. తాగనప్పుడు కూడా అదే వాసనను ఊహించుకొని భయపడ్తుంది. లోపలనుండి తన్నుకొచ్చే యావగింపును పెదవి చివరన ఆపుకుంటుంది.
ఎన్నోసార్లు వాంతి చేసుకుంది. అతను చేసుకున్న వాంతిని ఎత్తిపోసింది.
ఈ మధ్యన మరీ ఎక్కువగా తాగుతున్నాడు. ఆఫీసుకి వెళ్లకుండా రెండు రోజుల నుండి ఇంట్లోనే పడుకున్నాడు.
ఈ తాగడమనే పనిని భర్త ఇంత సిన్సియర్‌గా ఎందుకు చేస్తున్నాడో సంవేదకి అర్థం కావటంలేదు. అతను తాగే విధానం చూస్తుంటే… ఎవరో తాగమని ప్రోత్సహిస్తున్నట్లు, తరుముతున్నట్లు, తిడుతున్నట్లు, శాపనార్థాలు పెడ్తున్నట్లు, తాగకపోతే ఉద్యోగంలోంచి తీసేస్తామన్నట్లు, ఎంత తాగితే అంత విజయమన్నట్లు వుంటుంది. అలా తాగితే గుండె, ఊపిరితిత్తులు దెబ్బతింటాయని తెలిసి కూడా తాగుతున్నాడు.
”పెళ్లికి ముందు నా కొడుకు ఇలా లేడు. ఇప్పుడు ఇలా ఒళ్లు తెలియకుండా తాగి పడిపోతున్నాడు. ఇదేనా మొగుడ్ని మలచుకునే పద్ధతి?” అంటూ ఎప్పుడు కన్పిస్తే అప్పుడు చెంపమీద కొట్టినట్లు మాట్లాడుతోంది సంవేద అత్తగారు దేవికారాణి.
అత్తగారు ఏదో బాధతో అంటోంది అని అనుకోకుండా తన కర్మలా భావించి చాటుకెళ్లి ఏడ్చుకొంది సంవేద. ఎంత ఏడ్చుకున్నా మలచుకోవటం అంటే ఏమిటో ఆమెకు తెలియలేదు.
‘అతను మనిషి కదా! రాయి అయితే ఇంకో రాయితో కొట్టి ఆకారాన్ని మలవొచ్చు. మాటలు చెప్పటం తేలికే.. తనదాకా వస్తేనే తెలుస్తాయి లొసుగులు. అన్నట్లు ఆవిడే మాత్రం మలుచుకుందో తన భర్తను’ అని లోలోపల అనుకుంటూ…
”ఏమండీ! మీరిలా తాగుతుంటే అందరు నన్ను అంటున్నారు. నేను మిమ్మల్ని మార్చుకోలేక పోతున్నానట… అందుకే ఇలా తయారయ్యారట. అయినా ఒకరు మారిస్తేనే మారటమేంటి? మీ అంతట మీరు తాగకుండా వుండలేరా? మీ తాగుడుకన్నా వాళ్ల మాటలే నన్ను బాధపెడ్తున్నాయి…” అంది సంవేద.
”ఏంటి టీచరమ్మా! నీ లెక్చర్‌ నిన్నిలా చూస్తుంటే చేతిలో బెత్తమొక్కటే తక్కువనిపిస్తోంది. ఏదీ ఇలారా!” అన్నాడు చాలా క్యాజువల్‌గా, ఎగతాళిగా…
ఆమె రాలేదు. చేయి చాపి జడ అందుకున్నాడు గట్టిగా లాగటంతో.. ”అబ్బా” అంటూ జడ మొదట్లో పట్టుకొని నెమ్మదిగా అతని దగ్గరకి వెళ్లింది.
అదోలా నవ్వి… ”ఇన్ని రోజులు ఇంత పెద్ద జడతో ఏం పని, ఆయిల్‌ దండగ అనుకునేవాడిని.. ఇప్పుడు చూడు దీని ఉపయోగం ఎంతవుందో…!” అంటూ ఆ జడను అలాగే పట్టుకొని ముఖం మీదకి వంగాడు.
”నాకు కడుపులో తిప్పుతోంది. ఒకసారి నాతోరండి! మీకిప్పుడు కౌన్సిలింగ్‌ అవసరం…” అంది ప్రాధేయపడ్తూ అప్పటికే అనేకసార్లు చెప్పి, ఇక ఇదే ఆఖరిసారి అన్నట్లు చెప్పింది.
ఆమె జడను వదిలి… ”సరే! వేదా! నీమాట ఎందుకు కాదనాలి.. వస్తాను అక్కడ నన్ను కూర్చోబెట్టి నాలుగు మాటలు చెబుతారు. అవసరమైతే ట్రాన్స్‌లోకి తీసికెళ్తారు. .. అంతమాత్రాన నా ఎంజాయ్‌మెంట్ ని వదులకుంటా ననుకుంటున్నావా?” అన్నాడు.
చిన్నవయసునుండి సామాజికపరంగా, ఆర్థికపరంగా, కుటుంబపరంగా ఎన్నో బావోద్వేగాలను చవి చూసి, ఎలాంటి వాతావరణానికైనా తట్టుకొని నిలబడగలిగే శక్తిని సాధించిన దానిలా ఒక్కక్షణం ఓర్పుగా కళ్లు మూసుకొని, తిరిగి అతనివైపు చూస్తూ…
”ఇది ఎంజాయ్‌మెంట్? ఈ కంపు ఎంజాయ్‌మెంట్ ? ఒకసారి అద్దంలో చూసుకోండి! అందులో మిమ్మల్ని మీరు చూసుకోలేక దాన్ని పగులగొడతారు”అంది.
లోలోన ఉలికిపాటుతో ఉక్కిరిబిక్కిరి అయ్యాడు శ్యాంవర్ధన్‌ ‘నువ్వు బాగలేవు’ అంటే అతను తట్టుకోలేడు అతనిపట్ల అతనికి ప్రేమ వుంది. శ్రద్ధ వుంది. ఎంత తాగినా గ్లామర్‌ తగ్గకూడదన్న ఇది వుంది. అందుకే…
”నిజంగానే నేను బాగాలేనా వేదా?” అన్నాడు ముఖాన్ని చేతులతో తడుముకుంటూ….
”బాగుండటమంటే ఇలాగేనా ! ఆ ముఖం చూడండి! ఎలా ఉబ్బిందో…! ఆ కళ్లేమో నెత్తుటి ముద్దల్లా…! ఆ జుట్టేమో అస్తవ్యస్తంగా…! ఒళ్లేమో దీర్ఘరోగిలా తూలుతూ…! ఇలావుంటే బావున్నట్లా?” అంది ఇనుమును వేడి మీద వున్నప్పుడే వంచాలన్న సూత్రం తెలిసినదానిలా…
అతని ముఖం పాలిపోయింది.
”ఒక్కసారి ఆలోచించి చూడండి! ఇప్పుడు మనం అక్కడికి వెళ్తే తప్పేం లేదుగా. ఒకవేళ మీరు మారతారేమో…” అంది.
”నేను కావాలనే తాగుతున్నాను. ఇది రోగం కాదు. మందులు వేసుకుంటే తగ్గటానికి … వ్యసనం. అంత త్వరగా తగ్గదు” అన్నాడు.
” ఏ వ్యసనానికైనా ‘మానసిక రుగ్మతే’ కారణం. మంచి మానసిక నిపుణులతో వైద్యం చేయించుకుంటే త్వరగానే తగ్గుతుంది. ఇదేమైనా ఆర్థిక లోపమా ఒక్కరోజులో జయించలేకపోవటానికి…” అంది. ఆమెలో కలుగుతున్న ఉద్విగ్నతను, వ్యాకులతను, పొంగిపొర్లే దుఃఖాన్ని మిళితం చేసి అతని హృదయం కరిగేలా వ్యక్తం చేసింది.
ఇద్దరు కలిసి హెల్పింగ్‌ హ్యాండ్‌ స్వచ్ఛంద సంస్థ వాళ్లు నడుపుతున్న మద్యపాన వ్యసనవిముక్తి కేంద్రానికి వెళ్లారు.
అక్కడ పూలమొక్కలతో నీడనిచ్చే పెద్ద పెద్ద చెట్లతో హాయిగా అన్పిస్తోంది. లోపలకి వెళ్లగానే ఎదురుగా కూర్చుని వున్న ఓ వ్యక్తి సంవేదను, శ్యాంవర్ధన్‌ను ప్రేమగా పలకరించాడు. కూర్చోమని బెంచీ వైపు చూపించాడు.
వాళ్లు కూర్చున్నారు.
అక్కడ రెండు బెంచీలపై తాగుడికి బానిసలైన మగవాళ్లు, వాళ్ల తాలూకు ఆడవాళ్లు కూర్చుని వున్నారు. వాళ్లలో కొంతమంది లివరు సైతం పాడై, చెంపలు లోతుకి పోయి వికార స్వరూపంతో వున్నారు.. కొంతమందికి ట్రీట్మెంట్ పనిచేసినట్లు ఇప్పుడిప్పుడే కొత్తకళను సంతరించుకొని వున్నారు.
కొంతమంది తాగుబోతుల భార్యలు తమ భర్తలకి ఏదో నచ్చచెబుతూ వాళ్లతో కొట్టించుకొని ఏడుస్తున్నారు. ఆ ఏడుపుకి శ్యాంవర్ధన్‌ చలించాడు.
ఏదైనా సమస్య వచ్చినప్పుడు అలాంటి సమస్యనే పక్కవారు ఎలా పరిష్కరించుకుంటున్నారో తెలుసుకోవాలన్నట్లు ఆసక్తిగా ఎలా చూస్తారో అలా చూస్తోంది సంవేద.
ఒకతన్ని కూర్చోబెట్టి సైకాలజిస్ట్‌ మాట్లాడుతున్నాడు.
”మొదటి డ్రింకు ఎప్పుడు మొదలు పెట్టారు? అప్పట్లో ఎంత తాగేవారు? ఇప్పుడెంత తాగుతున్నారు? ప్రస్తుతం తాగి వున్నారా?” అని ప్రశ్నించాడు సైకాలజిస్ట్‌.
అతను సమాధానాలు చెబుతున్నాడు.
”మీరిక్కడ నెలరోజులు వుండవలసి వస్తుంది. రెండు, మూడు సిట్టింగ్‌లు తీసుకుంటాం…” అన్నాడు సైకాలజిస్టు.
”నెల రోజులా! నేను వుండను. వున్నా మీమాట వినను. నన్నెవరూ మార్చలేరు. మీరే కాదు. ఆ దేవుడు కూడా … నేను కావాలనే తాగుతున్నాను. నన్నెలా మాన్పిస్తారు?” అంటూ ఎదురు ప్రశ్న వేశాడు. అతనికింకా తాగిన మత్తు వదల్లేదు.
”మా దగ్గర తీసుకున్న ట్రీట్మెంట్ తో చాలామంది తాగుడు మాని సంతోషంగా వున్నారు. అలాగే మీరు కూడా ” అన్నాడు సైకాలజిస్ట్‌.
అంతలో ఓ యువకుడు వచ్చి సంవేద ముందు నిలబడి, ఆమెనే చూస్తుంటే – శ్యాంవర్ధన్‌ బిత్తరపోయి… ‘ఎవరు నువ్వు? అన్నట్లు చూశాడు.’ సంవేద కూడా అర్థం కానట్లు చూసింది.
సంవేద కళ్లలోకి చూస్తూ… ” నాకోసమే చూస్తున్నావు కదూ! సారీ! లేటయింది. పద ఇంటి కెళ్దాం.” అంటూ సంవేద చేయి పట్టుకోబోయాడు.
క్షణంలో అలర్టయిన శ్యాంవర్ధన్‌ ఆ యువకుడి కాలర్‌ పట్టుకొని…
”ఎవడ్రా నువ్వు? నా భార్యను పట్టుకోబోతున్నావ్‌!” అంటూ ఆ చెంపా, ఈ చెంపా వాయించాడు.
ఆ చర్యకి అందరు లేచి నిలబడి అవాక్కయి చూస్తున్నారు. భర్త తాగి వుంటే? ఇలా తనని సేవ్‌ చెయ్యగలిగి వుండేవాడా అనుకొంది సంవేద.
సైకాలజిస్ట్‌ వెంటనే లేచి వచ్చి శ్యాంవర్ధన్‌న్ని పట్టుకొని ఆపుతూ…
”కోప్పడకండి! అతనిక్కడ ట్రీట్మెంట్ తీసుకుంటున్నాడు. మేమిచ్చిన మెడికల్‌ ట్రీట్మెంట్ వల్ల ఆల్కహాల్‌ ప్రభావం తగ్గి భ్రమలు వచ్చి మగతగా, మత్తుగా విపరీత ధోరణిలో మాట్లాడుతున్నాడు… మీరేమీ అనుకోకండి!” అంటూ తిరిగివెళ్లి అతని స్లీో కూర్చున్నాడు.
శ్యాంవర్ధన్‌ ఆ యువకుడ్ని వదిలేశాడు.
అక్కడ చాలామంది అలాగే మూర్ఖంగా ప్రవర్తిస్తున్నారు. ఇదేం ప్రపంచంరా అన్నట్లు.. ఆ పరిసరాలను చూస్తూ, ఆ మనుషుల మధ్యన కూర్చోలేనట్లు సంవేద చేయిపట్టుకొని.
”రా! వెళ్దాం!” అంటూ ఆమెను అక్కడ నుండి లాక్కెళ్లాడు శ్యాంవర్ధన్‌
తనతో తాగుడు మాన్పించాలన్న ఆశతోనే కదా సంవేద ఇలాంటి చోటుకి వచ్చి, ఇలాటి సిట్యువేషన్‌ని ఎదుర్కోవలసి వచ్చింది? తాగుడువల్ల మనుషులు ఇంత భీభత్సంగా మారతారా? సంవేద బాధను అర్థం చేసుకోటానికి తన మనసును తను ఒప్పించుకొని, తను మారితే వచ్చే లాభాలేమిటో బేరీజు వేసుకుంటున్నాడు శ్యాంవర్ధన్‌.
రోడ్డుమీద కొందరు వ్యక్తులు గుమిగూడి వుండటం చూసి ఏమి అని అక్కడ ఆగి వాళ్లవైపు వెళ్లారు శ్యాంవర్ధన్‌, సంవేద.
ఒకతను నేలమీద పడివున్నాడు. శ్వాస ఆడుతున్నా స్పృహలో లేడు. డ్రస్‌ను బట్టి చూస్తే ఆఫీసర్‌లా ఉన్నాడు.
”తప్పతాగి పడిపోయాడు. ఎవరో ఏమో! జేబులో విజింగ్‌ కార్డుందేమో చూసి వాళ్లకి ఫోన్‌ చెయ్యండి!” అని అనేవాళ్లే కాని చేసేవాళ్లు లేరక్కడ.. నలుగురు చూసి వెళ్తుంటే ఇంకో నలుగురు చేరుతున్నారు. ప్రపంచంలో వుండే అసహ్యాన్ని, దరిద్రాన్ని చూసినట్లు చూసి ముఖం అదోలా పెట్టుకొని వెళ్తున్నారు. వాహనాలకి అడ్డంగా వుంటే తొక్కేస్తాయని జాలితో అతని చేతులు పట్టుకొని లేపలేక పక్కకి ఈడ్చి వదిలి వెళ్లారు.. నిషాలో చచ్చినట్లు పడి వున్నాడు.
ఉత్కంఠతో మనుషుల మధ్యలోంచి తొంగి చూశారు ప్రేక్షకుల్లా సంవేద, శ్యాంవర్ధన్‌.
”బాగా తాగినట్లున్నాడండీ!” అంటూ అక్కడ ఎక్కువసేపు నిలబడకుండా చాలా క్యాజువల్‌గా భర్త వైపు చూసి ”రండి! వెళ్దాం!” అంది.
ఆ దృశ్యాన్ని చూస్తుంటే శ్యాంవర్ధన్‌ కళ్లలో సన్ని నీటిపొర కదిలింది. కొద్దినిమిషాల క్రితం ఇదే స్థితిలో తనుండి వుంటే తన భార్యను కాపాడుకోగలిగేవాడా? నీళ్ల టబ్‌లో చేయిపెట్టి కెలికినట్టు మనసంతా వికలమైంది. ఎవరో గుండెను తడుతుంటే శరీరమంతా ప్రతి స్పందించినట్లు ఒక విధమైన అలజడి ప్రారంభమైంది.
సంవేదతో మాట్లాడకుండా మౌనంగా ఇల్లు చేరుకున్నాడు.
వెళ్లగానే బాత్‌రూంలోకి వెళ్లి షవర్‌ తిప్పి దానికింద కూర్చున్నాడు.
అలా ఎంతసేపు కూర్చున్నాడో అతనికే తెలియదు.
సంవేద తలుపు కొడుతుంటే విని కొత్త జన్మ ఎత్తినట్లు బయటకొచ్చాడు.
మార్పుకి యుగాలు అవసరంలేదు. క్షణాలు చాలు.
”ఇప్పుడు చాలా ప్రశాంతంగా, హాయిగా వుంది వేదా! అన్నం పెట్టు ఆకలవుతుంది.” అన్నాడు.
వెంటనే అత్తగారితో పాటు భర్తకి వడ్డించి తనుకూడా తిన్నది సంవేద.
కొడుకులో కొత్తమనిషి కన్పిస్తుంటే తింటున్నంతసేపు ఆనందిస్తూనే వుంది దేవికారాణి.
గదిలోకి వెళ్లి బెడ్‌మీద పడుకున్నాడు శ్యాంవర్ధన్‌. రెండు చేతుల్ని వెనక్కి పోనిచ్చి, తలకింద పెట్టుకొని సీలింగ్‌ వైపు చూస్తున్నాడు.
‘…మనిషన్నాక ప్రేమించాలి. ప్రేమించబడాలి. స్త్రీలను ప్రేమించాలి. పిల్లల్ని ప్రేమించాలి. పూలను ప్రేమించాలి. రాళ్లను కూడా ప్రేమించాలి. కానీ తాగుడును మాత్రం ప్రేమించకూడదు. అలాగే! నవ్వించాలి. కోప్పడాలి. కసురుకోవాలి. ఏడ్పించాలి. కానీ ఆ ఏడుపు ఓ తాగుబోతు భార్య ఏడ్చే ఏడ్పులా మాత్రం వుండకూడదు.’ అని మనసులో అనుకుంటూ సంవేద త్వరగా వస్తే బావుండను కున్నాడు.
సంవేద మెల్లగా తలుపు తీసుకొని లోపలకి వచ్చి భర్తను చూసి ఆశ్చర్య పోయింది… అతనంత ఫ్రెష్‌గా, మాన్లీగా ఎప్పుడులేడు.
ఆమెకోసమే వేచి వున్నట్లు ఆమె రాగానే కాస్త కదిలాడు.
అతనికి బాగా దగ్గరగా వెళ్లింది. ఎప్పటిలా కాకుండా.. అతను ఏమాత్రం అడగకుండానే అతని ముఖాన్ని ఊహించని విధంగా తన ముఖంతో కప్పేసింది. ఆ చర్యతో ఇన్నిరోజులు భార్య ప్రేమను పొందలేని, సరిగ్గా పొందలేని, మనసారా పొందలేని అసంతృప్తిని జయించాడు.
తాగి, తాగి కుడితిలో పడ్డ ఎలుకలా తడిసేకన్నా ఈ అనుభవం అద్భుతంగా వుంది అనుకొని నెమలి పింఛంలా విప్పుకొని తనపై పరుచుకున్న ఆమె కురుల నీడలో మౌనంగా దాగాడు శ్యాంవర్ధన్‌.
అంతేకాదు. ఆ ఆనందానికి మందేమిటో తెలుసుకొని, దాని ప్లగ్‌ ఎక్కడుందో గుర్తించి రీఛార్జీ చేసుకుంటున్నాడు.
*****
రాళ్లూ, రప్పలు మారతాయో లేదో తెలియదుకాని, తన భర్త మాత్రం లేతమొక్కలా వంగాడని, ఆ సంతోషాన్ని ఆముక్తతో పంచుకోవాలని వెళ్లింది సంవేద.
కాలింగ్‌ బెల్‌ రింగ్‌ విని తలుపుతీస్తూ.. సంవేదను చూసి.. మీటగానే వీణపై తీగ కదలినట్లు ”హాయ్‌ వేదా!” అంది ఆముక్త. వెంటనే సంవేద నీటిలో కదిలిన చేపపిల్లలా నవ్వి ”హాయ్‌ ముక్తా!” అంది.
ఆముక్త సంవేదనే చూస్తూ… ”నీ అందంలో ఒక పర్సెంట్ నాకు వచ్చివున్నా బావుండేది కదా!” అంటూ సంవేద చేయిపట్టుకొని అప్యాయంగా లోపలకి తీసికెళ్లింది ఆముక్త.
సన్నగా నవ్వి… ”నా దృష్టిలో అందానికి వ్యక్తిత్వం, తెలివితేటలే కొలమానం. శరీరం కాదు. అయినా నీకు మాత్రం ఏం తక్కువ?” అంది సంవేద.
”నీ అంత లేదుగా.!” అంది ఆముక్త.
”అలా మనం అనుకోకూడదట. దేవుడు ఎవరికి ఏది ఎంత ఇవ్వాలో అంత ఇస్తాడట… ” అంటూ కలియజూసింది సంవేద.
ఒకవైపు ఇంటీరియర్ డిజైనర్‌ ఇల్లంతా లేటెస్ట్‌గా డిజైన్‌ చేస్తోంది. ఫ్యాషన్‌ డిజైనరేమో ఆముక్త శారీస్‌కి డిజైన్‌ చేస్తోంది. చాలా అధునాతనంగా కన్పిస్తోంది అక్కడి వాతావారణం.
ఆముక్త శారీస్‌ని, ఇంటికి చేస్తున్న డెకరేషన్‌ని మెచ్చుకోకుండా వుండలేకపోయింది సంవేద.
ఆముక్తకి బోర్‌ కొట్టినప్పుడు కారుని మార్చినట్లే, ఇంటీరియర్ డిజైన్స్‌ని కూడా ఛేంజ్‌ చేపిస్తుంది.
ఆముక్తకి సంవేదతో చాలా విచిత్రంగా స్నేహం ఏర్పడింది. దాన్ని దోసిట్లో కోడిపిల్లను పట్టుకున్నంత పదిలంగా కాపాడుకుంటున్నారు. వాళ్లిద్దరు ఒకచోట కూర్చుంటే కాలాన్నే మరచిపోయి చిన్నపిల్లల్లా మాట్లాడుకుంటారు. సినిమా నుండి జీవితం దాకా అన్నీ మాట్లాడుకుంటారు. ఒకరికి తెలిసింది ఒకరితో పంచుకుంటారు. మైత్రి అన్నాక ఎంతో కొంత స్నేహ రాజకీయాలు వుంటాయి. కానీ వీళ్ల మధ్యన అవి లేకపోవటం విశేషం.
”జీవితం అరిటాకులో పరమాన్నం పెట్టుకొని నెయ్యితో తినటంలా వుంటుందని చూడటం ఇదే మొదటిసారి ముక్తా ! నీ జీవితం నిజంగానే వెన్నెల పాన్పుపై ఓ రాకుమారి పడుకొని నిద్రించే నిద్రలాంటి అందమైన హరివిల్లు…” అంది సంవేద.
”నా కవిత్వం నీకొచ్చినట్లు మాట్లాడుతున్నావు వేదా!” అంది ఆశ్చర్యపోతూ ఆముక్త… ”స్నేహ మహిమ కావొచ్చు…” అంది సంవేద.
”ఈ మధ్యన చాలా రోజులైంది నువ్వు రాక.. ఇన్ని రోజులు నాకు కన్పించకుండా ఎలా వుండగలిగావు వేదా!” అంది ఆముక్త.
”నాకెన్ని పనులు ! ఎన్ని బాధలు …! అవన్నీ చూసుకొని రావాలి కదా!” అంది సంవేద.
”నీకు బాధలేంటి వేదా! నిన్ను చూస్తుంటే బాధల మనిషిలా లేవు…” అంది ఆముక్త.
”బాధలు పడేవాళ్లను నువ్వెప్పుడైనా చూశావా ముక్తా? కనీసం ఆర్ట్‌ ఫిలిమ్స్‌ చూస్తున్నప్పుడు కూడా అలాంటి జీవితాలు వున్నాయని ఊహల్లోకి కూడా రానియ్యవనుకుంటాం… ఎందుకంటే! అలా వస్తే నీ ఊహల్లో వుండే అందమైన వాతావరణం బెదిరిపోతోంది. ముఖ్యంగా నువ్వెంతో ఇష్టంగా చదివే శరత్‌, తిలక్‌ సాహిత్యం కూడా….” అంది సంవేద.
ఒక్కక్షణం సంవేద వైపు చూసి గతం గుర్తుతెచ్చుకొంది ఆముక్త.
సంవేద ఇంటర్‌ చదువుతున్నపుడు.. ఒకరోజు వర్షంలో నిశితను చేయిపట్టుకొని నడిపిస్తూంటే సంవేద తెల్లని పాదాలు మట్టిలో కూరుకుపోవటం చూసి కారాపి ఎక్కమంది ఆముక్త. అప్పుడు ఆముక్త డిగ్రీ సెకండియర్‌లో వుంది. ఆ రోజు తను చూసిన సంవేదయేనా ఇప్పుడు తన ముందున్నది అన్నట్లు చూస్తోంది ఆముక్త. ఇద్దరి మధ్యన మంచి స్నేహం వున్నా – సంవేద పర్సనల్‌ విషయాలను ఆముక్త ఎప్పుడూ అడగదు.
”నీకు తెలిసిన బాధలు వేరు ముక్తా ! నిజానికి అవి బాధలు కావు. జ్వరం వచ్చినప్పుడు టాబ్లెట్ లేకపోవటం, ఆకలి అయినప్పుడు అన్నం దొరకపోవటం అసలైన బాధలు. ఇవి ఎలా వుంటాయో నేను అనుభవించాను. కారణం మా నాన్న తాగుబోతు.
ఆయనకి వచ్చే జీతంలో ఎక్కువ శాతం తాగుడుకే వినియోగించుకునేవాడు. ఇంట్లో ఖర్చులకి చాలా తక్కువ ఇస్తాడు. అమ్మ దాన్ని చూసి, చూసి ఖర్చుచేసేది. అలాంటప్పుడు పెద్దదాన్ని కాబట్టి నా అవసరాలకే ఎక్కువ ఉండేవి. అమ్మ పడ్తున్న బాధను చూడలేక చెల్లి నాలాగ ఇబ్బంది పడకూడదని ఎక్కువ శాతం నేను చెల్లి గురించే ఆలోచించేదాన్ని. ఇప్పుడు కూడా నా మనసు నిశిత గురించే బెంగపడ్తుంది.” అంది సంవేద.
”మీ చెల్లి చాలా లక్కీ కదా!” అంది ఆముక్త.
”లక్‌ అనే పదం మా జీవితాల్లో వుండదు.” అంది సీరియస్‌గా ఎటో చూస్తూ సంవేద.
”ప్రేమ వుంది కదా! అంతకన్నా ఏం కావాలి?” అంది ఆముక్త.
”ప్రేమ అనేది ఎంతవరకు పనికొస్తుంది ముక్తా! అది దేన్ని కొనివ్వగలదు చెప్పు! వీల్‌చెయిర్‌ లేనిదే మా చెల్లి వుండలేదు. చాలాకాలం వరకు మా నాన్న దానికి వీల్‌చెయిర్‌ కొనివ్వలేదు. అమ్మ ఇలాంటి విషయాలు ఎవరితో చెప్పొద్దంటుంది. నాన్న ఎలా వున్నా బయట గొప్పగా చెబుతుంది. అందరిలాగే తను కూడా పరిపూర్ణంగా బ్రతుకుతున్నట్లు కన్పిస్తుంది. ఒక్కోసారి అమ్మ ఏమంటుందో తెలుసా?” అంటూ ఆగింది సంవేద. ఆమెకెందుకో ఈరోజు అన్ని విషయాలు ఆముక్తతో పంచుకోవాలని పిస్తోంది.
ఆముక్త కూడా ఇలాంటి ప్రపంచం తెలియని దానిలా కొత్తగా చూస్తోంది.
”ఇదిగో ఈ బొట్టులేకుండా నా ముఖం బాగుండదు వేదా! ముఖం కడిగాక బొట్టులేకుండా అద్దంలో చూసుకోవాలంటేనే భయం నాకు. దీనికోసమే మీ నాన్నను నేను గౌరవించేది. ఈ రోజుల్లో కూడా ఇలాంటి సెంటిమెంట్ ఏంటి అని ఎగతాళిగా చూడకు. ఏ రోజుల్లో నైనా భర్త అనే పదం ఇచ్చే ప్రొటక్షన్‌ భర్త వుండే స్త్రీలకు దక్కే మర్యాద గొప్పగా వుంటుంది. అతను తాగుబోతా! తిరుగుబోతా! జూదగాడా! అన్నది ఎవరూ పట్టించుకోరు. భర్తకు ప్రత్యాన్మాయం లేదు అనేది అమ్మ….” అంది సంవేద.
ఆముక్త అలాగే చూస్తోంది.
”నేను నా తండ్రివల్ల నా అవసరాలనే కాదు ప్రేమాభిమానాలను కూడా కోల్పోయాను. అత్తగారింట్లో బాధలు పడలేక కొద్దిరోజులు అమ్మఒడిలో సేద దీరుదామని వెళ్తే మా నాన్న గారి అభిప్రాయం ఎలా వుంటుందో చెప్పనా ముక్తా! పరాయి ఇంటికి అమ్మేసిన గొడ్డు తాడు తెంపుకొని తిరిగి వస్తే.. తరిమికొట్టినట్లు వుంటుంది.” అంటూ తండ్రి తనను ఎలా చూసేవాడో చెప్పి… తన భర్త శ్యాంవర్ధన్‌ చేత ఈ మధ్యన తాగుడు ఎలా మాన్పించిందో చెప్పింది సంవేద.
ఆముక్త ఒళ్లు జలదరించింది.
ఆమెకు తెలిసిన ప్రపంచం వేరు. అందులో మగవాళ్లంతా బిజినెస్‌ మాగ్నెట్ లు – ఆడవాళ్లేమో మహారాణులు.
మగవాళ్లలో నిరంతర కృషి, శ్రమ, సర్వీస్‌ దాగి వుంటాయి. ఆత్మవిశ్వాసంతో, ప్లానింగ్‌తో, తామెంతో ముఖ్యమైన వ్యక్తులమన్న కమిట్మెంట్ తో వుంటారు. ఇతరులకంటే డిఫరెంట్ గా వుండాలని వ్యూహాత్మకంగా ఆలోచిస్తుంటారు. ప్రయత్నిస్తుంటారు. డబ్బు సంపాయించటానికి, సౌకర్యాలను పెంచుకోటానికి, సరైన గుర్తింపు తెచ్చుకోటానికి ఏం చేయాలి? ఎలా చేయాలి? అని మార్గాలను అన్వేషిస్తుంటారు.
తన భర్త ఆ కోవకి చెందినవాడే.. ‘సక్సెస్‌ అందరికి రాదు,. ఆయాచితంగా అసలే రాదు. ఎన్నో అవకాశాలను విస్తృతం చేసికొని శ్రమించాలి.’ అని చెబుతుంటాడు… సక్సెస్‌ కాలేని వారి గురించి ఎవరు పట్టించుకోరు. వారి ఆదాయం, సంపాదన గురించి ఆలోచించరు. ఎవరి సామర్థ్యాన్ని వాళ్లు గుర్తించుకొని వాళ్లను వాళ్లు నమ్ముకొని సాగిపోతుంటారు. డబ్బే లక్ష్యంగా, ఆ లక్ష్యమే జీవితంగా, ఊపిరిగా నరనరాన జీర్ణించుకొని టార్గెట్ అనే మహాశక్తిని వెంట బెట్టుకొని చిత్తశుద్ధితో సీరియస్‌గా జీవిస్తుంటారు.
”ఏంటి ముక్తా! ఆలోచిస్తున్నావ్‌!” అంది సంవేద.
”ఏం లేదు వేదా!” అంటూ ఆ టాపిక్‌ని అంతటితో వదిలేసి-
”ఇదిగో వేదా! ఈ పత్రికలో ఈ వారం కవితగా నా కవితను ప్రచురించారు. చదివి చెప్పు! ఎలా వుందో…!” అంది ఆముక్త.
కూర్చుని చదివింది సంవేద.
ఆ కవిత నిండా బావుకత.. ప్రకృతి అందాలు.
”ముక్తా! నీలో బాగా రాయగలిగే శక్తి వుంది. ఇలా వూహించి రాయకుండా మాలాంటి వాళ్ల జీవితాల్లోకి తొంగిచూసి వాస్తవానికి దగ్గరగా రాసి మా బాధల్ని ప్రజెంట్ చెయ్యరాదూ.” అంది సంవేద రిక్వెస్ట్‌గా చూస్తూ…
”బాధల్ని, కన్నీళ్లని ఎవరు చదువుతారు వేదా! జీవితంలో ఎప్పుడూ వుండేవేగా ఈ బాధలు…! రాతల్లో కూడా ఇవేనా అనుకుంటారు. ఏడుపు గొట్టు కవితల్ని రాసి ఏడ్పించటం ఎందుకు చెప్పు! నా వరకు నేను ఏమనుకుంటానో తెలుసా! నేను రాసింది చదవగానే హాయిగా ప్యాన్‌కింద కూర్చునో.. పార్కులో కూర్చునో… రెస్టారెంట్ లో కూర్చునో రిలాక్స్‌ అవుతున్న ఫీలింగ్‌ కలగాలి. ఆ ఫీలింగ్‌ కూడా అద్భుతంగా అన్పించాలి”. అంది ఆముక్త.
కష్టపడకుండా అన్నిరకాల రుచుల్ని వడ్డించుకుని తినేవాళ్లకే ఆముక్త మాటలు బావుంటాయి. తండ్రివల్ల, భర్త ద్వారా మానసికంగా బాగా నలిగిన సంవేదకు, ఆముక్త మాటలు అసహజంగా అన్పిస్తున్నాయి.
”నువ్వు ఒకే కోణంలో ఆలోచిస్తున్నావు ముక్తా! ప్రపంచంలో అనేక కోణాలు ఉన్నాయి. వాటిని ఎందుకు చూడవు నువ్వు..? చూడగలిగే శక్తి వుండి కూడా ఒకే దారిలో నడవాలనుకుంటున్నావ్‌! అదీ బాగా నలిగిన దారిలో నడుచుకుంటూ పోతున్నావు.
బాధల్ని కూడా అందంగా చెప్పొచ్చు. అందంగా అనుభవించవచ్చు అంటే నీ కవిత్వం బాధల్లో వున్నవాళ్లను కూడా ఇన్సపైర్ చెయ్యగలగాలి. వాళ్లు ఆ బాధల్లోంచి బయటకొచ్చి సేదతీరాలి. నువ్వు రిప్రజెంట్ చేసే ప్రతి వాక్యంలో నిత్యం మనల్ని మనం చూసుకోగలగాలి. అది చూసి ఎవర్నివాళ్లు ప్రమోట్ చేసుకోగలగాలి. డైనమిక్‌గా మలుచు కోగలగాలి… నీ కవిత్వం వల్ల ఎలాంటి ఉపయోగాలు వున్నాయో అప్పుడు అర్థమై మళ్లీ ఈ భావుకత వైపు వెళ్లవు..” అంది సంవేద.
”నాకు భావుకత అంటే చాలా ఇష్టం వేదా! నా కన్నా ముందు రాసిన భావ కవులంతా యోధానుయోధులుగా ప్రకటింపబడింది పూల గురించి, ప్రకృతి గురించి రాసేకదా!” అంది ఆముక్త.
”వాళ్లు పూలలో కన్నీళ్లను చూశారు. నువ్వు నిప్పుల్ని చూడు” అంది సంవేద చాలా ప్రశాంతంగా చూస్తూ.
”నిప్పుల్ని చూడటం.. మానసికంగా సంఘర్షించటం.. ఆకలిని తీసుకొని, నిత్యం కడుపులో రగిలే జఠరాగ్నిలా వూహించి. దాన్ని అడవిలో వ్యాపించే కార్చిచ్చుతో, సముద్ర గర్బంలో దాగి వుండే బడబాగ్నితో పోల్చిరాయడం వట్టి హంబగ్‌. ఆకలి అనేది అతి సహజమైన క్రియ. కాగితాలపై అంత గొప్పగా రాసేంత పెద్ద అంశమేం కాదు దానికంత ప్రాధాన్యత ఇవ్వాల్సిన అవసరం కూడా లేదు. బాధలని, ఆకలని, చావుకేకలని, కన్నీటి సంతకాలని, ఏవేవో ప్రజంట్ చేసి పాఠకుల్ని ఈ కవులెందుకు చంపుతారో నాకు అర్థం కావటంలేదు..” అంది విసుగ్గా చూస్తూ ఆముక్త…
ఆ క్షణంలో… ఆముక్త కవిత్వంలో సంవేద చూడాలనుకున్న మార్పు వేళ్ల సందుల్లోంచి కారిపోతున్న నీళ్లలా జారిపోయింది. కవిత్వమనేది గాయపడిన వాళ్లకి ఆయింట్మెంట్ రాసేలా వుండాలి కాని, సోమరివాళ్లను జోకొట్టేలా వుండకూడదని ఆముక్త ఎప్పటికి తెలుసుకోగలదు. మనసులో అనుకుంటూ అనాసక్తిగా చూస్తే బావుండదని, ఆ పత్రికని రాజుబిడ్డలా పదిలంగా పట్టుకొని…
”ఈ పత్రికను పట్టుకెళ్లి మా ఎదురింట్లో, పక్కింట్లో ఇచ్చి చదవమని చెబుతాను ముక్తా! బై… ” అంటూ లేచింది సంవేద. సంతోషపడ్తూ – సంవేదతో గేటువరకు నడిచింది ఆముక్త.
*****
శకుంతల, ప్రభాకర్‌ పదిరోజుల క్రితం పై అంతస్తులోకి మారారు. ఇంటి ఓనర్స్‌ వయసులో పెద్దవాళ్లు కావటంతో మెట్లెక్కి దిగాలంటే కష్టంగా వుందని కిందకి మారారు.
శకుంతల వాళ్లు మారిన ఇంటిని కొత్తగా కడుతుండటంతో ఇంకా పని మిగిలి వుంది. గోడలకి వెలుపల వైపు ప్లాస్టింగ్‌ చేసి, పిట్టగోడలు కట్టాలి. పై అంతస్థు కావటంతో, ఇంకా వర్క్‌ మిగిలి వుండటం వల్ల అద్దె కాస్త తగ్గించారు. ఇది బాగా ప్లస్‌ అయింది శకుంతలకి… ఆ డబ్బుతో నిశిత అడిగింది కొనివ్వాలని ఆమె ఆశ…
”మమ్మీ! ఈసారి నాకు మంచి స్టిక్‌ కొనివ్వు… నాన్న తెచ్చిన స్టిక్‌కి క్వాలిటీ లేక బ్యాలెన్స్‌ ఆగటం లేదు.”అని ఆ మధ్యన నిశిత అన్న మాటలు గుర్తొచ్చాయి.
చికెన్‌ వండమని చెప్పి తాగుతూ కూర్చున్నాడు ప్రభాకర్‌. వంటగదిలోకి వెళ్లి వంట చేస్తూ తన ధ్యాసలో తనుంది. భర్త తాగుడుకి బానిస కాకుండా వుండి వుంటే తనకింత సమస్య వుండేదికాదు. ఈ మధ్యన ఒక టైమంటూ లేకుండా గొంతుదాకా తాగి కూలబడిపోతున్నాడు. ఏది ఏమైనా ఇంకొద్దిగా డబ్బుని పోగుచేసుకుంటే నిశితకి మంచి స్టిక్‌ వస్తుందని ఆలోచిస్తోంది. శకుంతల.
నిశిత చక్రాల కుర్చీలో కూర్చుని, చేతుల సాయంతో దాన్ని నెట్టుకుంటూ గదిలోంచి బయకి వచ్చింది. రాత్రి ఎనిమిది దాటటంతో చుట్టుపక్కల నిశ్శబ్దంగా అన్నిస్తూ, అక్కడంతా తెల్లని హంసరెక్కలా వెన్నెల కురుస్తోంది. ఆ వాతావరణాన్ని మౌనంగా ఆస్వాదిస్తూ దారినవెళ్లే మనుషుల్ని చూస్తూ కూర్చుంది. స్ట్రీట్ లైట్ వెలుగుతోంది.
ప్రభాకర్‌ కొద్ది కొద్దిగా తాగుతూ, మధ్య మధ్యలో వాగుతున్నాడు.
”పెద్దదేమో వున్నన్ని రోజులు వుండి, మొన్న చెప్పకుండానే వెళ్లింది. పెళ్లయ్యాక రోషం ముదిరి, దానికి నా విలువ తెలియటం లేదు. బలుపంటే అదే… కుంటిదేమో పిలిచినా పలకదు. దీనికి పొగరెక్కువైంది. కళ్లు పైకెక్కాయి. ఏం చూసుకునో వీళ్లకింత..?” అంటూ తిట్ల వర్షం కురిపిస్తున్నాడు.
ఎప్పుడైనా స్త్రీలో తల్లి హృదయం వుంటుంది.

ఇంకా వుంది.

రెండో జీవితం 2

రచన: అంగులూరి అంజనీదేవి

గబగబ లోపలకెళ్లింది.
”మమ్మీ! మమ్మీ !” అంటూ పిలిచింది.
మిక్సీలో మసాలపొడి వేస్తూ, ఆ సౌండ్‌లో శృతిక పిలుపు విన్పించక వెంటనే పలకలేదు సుభద్ర.
”అబ్బా! మమ్మీ! ఓ నిముషం ఈ మిక్సీని ఆపు. ఎప్పుడు చూసినా దీని సౌండ్‌తో చచ్చిపోతున్నా…” అంది శృతిక.
శృతిక మూమెంట్స్ చూడగానే అర్థమై మిక్సీ ఆపింది సుభద్ర.
ఇవాళ హాలిడే కూడా కాదు. శృతిక హాస్టల్‌నుండి ఎందుకొచ్చినట్లు? ఎప్పుడు చూసినా ఇంటికొస్తుంది. హాస్టల్‌ ఫీజు దండగ అని మనసులో అనుకుంటూ…
”నిన్ననే కదే హాస్టల్‌ కెళ్లావ్‌! అప్పుడే వచ్చావెందుకు? ఇలా తిరుగుతుంటే చదువెలా వస్తుంది? ఇలా చదివితే ఇప్పుడున్న కాంపీషన్‌లో నువ్వు వెనకేవుంటావు. అదేదో పారిన్‌ లాంగ్వేజెస్‌ ట్రైనింగట. అందులో జాయినవరాదటే… జర్మన్‌, ఫ్రెంచ్‌, జపనీస్‌ లాంగ్వేజెస్‌లో సర్టిఫికెట్ వుంటే ట్రాన్స్‌లేటర్‌గా పార్ట్‌టైమ్‌ జాబ్‌ చేసుకోవచ్చట. అక్క చెప్పింది.” అంది సుభద్ర.
ప్రస్తుతం తనున్న పరిస్థితికి, తల్లి మాటలకి ఏ మాత్రం సెట్ అవదని ఓపిగ్గా తలవంచుకొంది శృతిక.
”ఏంటలా వున్నావ్‌? అక్కను చూసి నేర్చుకోవే. అక్క చూడు ఎంత కష్టపడి చదువుతుందో…” అంది
”అక్కడ నా స్కూటీని ట్రాఫిక్‌ కానిస్టేబుల్‌ పట్టుకున్నాడు. అది వినకుండా ఇప్పుడు అక్కగురించి అంత కష్టపడి చెప్పటం అవసరమా మమ్మీ?” అంది శృతిక.
”హాస్టల్‌కి కాలేజి దూరమని స్కూటీ కొనిస్తే ఇలా పోలీసులకి ఎన్నిసార్లు అప్పజెబుతావే దాన్ని…? ట్రాఫిక్‌ సిగ్నల్‌ దగ్గర ఎర్రలైట్ వెలగ్గానే ప్రతి ఒక్కరు ఆగిపోతారు. ఆ మాత్రం తెలియదా నీకు?” అంది సుభద్ర.
” ఆ మాత్రం నాకు తెలియదని నేను చెప్పానా? ఏదో త్వరగా ఇంటికొద్దామనుకున్నాను. అలా జరిగిపోయింది. అన్నీ మనం అనుకున్నట్టే జరుగుతాయా?” అంది శృతిక.
”సరే! అక్కడ ఫైన్‌ కట్టాలంటే డబ్బు కావాలిగా! నా దగ్గర లేవు. డాడీ ఇవ్వరు. ఇప్పుడెలా?” అంది.
”ఎప్పుడు చూసినా డాడీ, డాడీ అంటావెందుకు? ఆఫీసుల్లో ఆడవాళ్లు కష్టపడ్డట్లు నువ్వూ ఈ వంటగదిలో కష్టపడ్తున్నావ్‌! ఆ మాత్రం డబ్బుల్ని నీ దగ్గర వుంచుకోలేవా? అడిగితే ఇవ్వరా డాడీ?” అంది.
”అవసరాలకు ఇస్తారు కాని, ఇలా ఫైన్లు కట్టడానికి ఇవ్వరు. ఒకసారి మీ విమలత్త ఏమందో తెలుసా? ‘మా అన్నయ్య శృతికకు చిన్నప్పటి నుండి కట్టే ఫైన్లు చూస్తుంట్తే ఆ డబ్బుతో మీరే ఓ చిన్నపాటి కాలేజి కట్టుకోవచ్చు వదినా!’ అని అంది…” అంటూ శృతిక కళ్లలోకి చూసింది సుభద్ర.
”అవును కదా! అలా అంది కదా! అది నిజమా! ఏదైనా ప్రాకట్టికల్‌గా ఆలోచించటం రాదు విమలత్తకి… వాళ్ల కొడుకైతే మరీనూ! ఎప్పుడు చూసినా సైలెంటుగా అన్నీ తెలసినవాడిలా మా కాలేజీలో ఓ లెక్చరర్‌లా అన్పిస్తాడు. మా లెక్చరర్‌ కూడా అంతే పదిక్లాసులకి ఓ జోక్‌ కూడా వెయ్యడు.”
టాపిక్‌ వేరే రూట్లో వెళ్తున్నట్లు అన్పించి మౌనంగా వుంది సుభద్ర.
”మమ్మీ! నా స్కూటీ!” అంది శృతిక
”డబ్బులిప్పుడు కావాలంటే లేవు శృతీ!” అంది సుభద్ర
మండింది శృతికకు..
”అదే అన్నయ్య అడిగితే నువ్విలాగే అంటావా? అసలు వాడెన్ని ఫైన్లు కట్టడంలేదు. రోడ్డు మీద వాడి బండి ఎప్పుడు చూసినా సిక్ట్సీ పైనే స్పీడ్‌ వెళ్తుంది. త్రిబుల్స్‌ లేకుండా వాడెప్పుడైనా డ్రైవ్‌ చేశాడా? వాడికో రూలు … నాకో రూలు… కనేటప్పుడు మాత్రం ఇద్దరూ సమానమే అంటారు. ఆ తర్వాతనే తేడాలు చూపిస్తారు.” అంది కోపంగా శృతిక.
శృతిక మాట్లాడటం మొదలుపెడితే తట్టుకోవటం కష్టమని సుభద్రకి తెలుసు. అంతేకాదు ప్రతి విషయాన్ని తేలిగ్గా తీసుకుంటుంది. ‘పొరపాటు’ అని తెలిసినా ఇలా ఇంకెప్పుడు చేయకూడదు అని అనుకోదు. వ్యక్తిత్వం లేనిదానిలా ఎక్కడికక్కడే సరిపెట్టుకుంటుంది లేదంటే నిర్లిప్తంగా ఉంటుంది.
చిన్న రంధ్రంతో పడవ మునిగినట్లు బలమైన వ్యక్తిత్వం వున్నవాళ్లే ఒక్కోసారి పెయిలవుతుంటారు. అలాంటిది ఇలా ప్రతిదీ ఆషామాషీగా తీసుకొని నిర్లక్ష్యంగా ప్రవర్తిస్తుంటే ఎలా? ఇలా అయితే ఇకముందు ఎలా వుంటుందో.. మొన్ననే ఒక యాక్సిడెంట్ చేసి తృటిలో తప్పించుకొంది. అని వ్యధ చెందుతూ తలవంచుకొంది సుభద్ర.
”ఏమి మమ్మీ! ఆలోచిస్తున్నావు? దాన్నక్కడే వదిలేద్దామా?” అంది తల్లిని బెదిరిస్తున్నట్లు…
అప్పుడొచ్చాడు నరేంద్రనాధ్‌. రావడమే కోపంతో, టెన్షన్‌తో గస పెట్టుకుంటూ వచ్చాడు.
”ఆ స్కూటీని ఇంటికి తేవద్దు. అక్కడే వుండనీ.. లేకుంటే ఈ స్పీడేంటి? ఈ ఫైన్లేంటి? నా కొలీగ్‌ చెప్పాడు. మీ అమ్మాయి స్కూటీని ట్రాపిక్‌ పోలీస్‌ పట్టుకున్నాడని … వెంటనే వచ్చాను. ఈ వయసులో ఈ టెన్షన్‌ అవసరమా నాకు?” అన్నాడు భార్యని, కూతుర్ని చూస్తూ… ఒళ్లంతా చెమట పట్టింది ఆయనకు..
”అది నన్ను కనక ముందు తెలుసుకోవలసింది. ఇప్పుడు ఏ టెన్షన్లు లేకుండానే గడిచిపోతుందా? జీవితమంటే అంత ఈజీయా తేలిగ్గా నడిపించానికి… ఎంత ఆశో చూడు…” అని మనసులో గొణుక్కుంటూ పైకి విన్పిస్తే ఫైన్‌ కట్టడని మౌనంగా వుంది శృతిక.
భర్త ఆందోళన అర్థం చేసుకొంది సుభద్ర.
”మీరేం టెన్షన్‌ పడకండి! ప్రతిదానికి ఇలా అయితే బి.పి. పెరుగుతుంది. ఆ ఫైన్‌ డబ్బులిచ్చి పంపండి! అదేదో అదే చూసుకుంటుంది.” అంటూ అతి మామూలుగా మాట్లాడింది.
”ఎంత తేలిగ్గా మాట్లాడుతున్నావు సుభద్రా! దాని సంగతి తెలిసే నువ్విలా…” అన్నాడు
”ఏం చేద్దామండీ! ఏదో చిన్నపిల్ల అని వదిలేద్దాం…” అంటూ సమర్థించింది.
శృతిక అడిగినంత డబ్బు ఇచ్చి ఆఫీసుకెళ్లాడు నరేంద్రనాద్‌.
పిల్లలు ఎంత ఇబ్బంది పెడ్తున్నా తనలో తను టెన్షన్‌ పడతాడేకాని, గట్టిగా నాలుగు మాటలు మాట్లాడి భార్యను నొప్పించడు. పిల్లల్ని కష్టపెట్టడు. ఆఫీసులో తనకొచ్చే జీతంతోనే ఇల్లుగడిపి, పిల్లలు చేసే వెదవ పనులకి ఫైన్లు కట్టి బరువుగా నిట్టూర్చటం అలవాటు చేసుకున్నాడు.
స్కూటీవున్న స్థలానికి వెళ్లింది శృతిక…
*****

”శృతికను ద్రోణకి ఇచ్చి పెళ్లి చేద్దామండీ! ఒకసారి మీ చెల్లెలితో, బావగారితో మాట్లాడండి!” అంది సుభద్ర.
”దీని స్వభావం వాళ్లకి సరిపోదేమో! ఆలోచించు సుభద్రా! పెళ్లంటే ఓ జీవిత కాలానికి సంబంధించింది. నవ్వులాట కాదు.” అన్నాడు నరేంద్రనాద్‌.
”భవిష్యత్‌ బ్రహ్మలా మాట్లాడకండి శృతికకు ఏంతక్కువ?” అంది
”తల్లికి బిడ్డ ఎప్పుడూ ఎక్కువగానే కన్పిస్తుంది.” అన్నాడు
”అలా అనుకుంటే ఏ ఇద్దరి మనస్తత్వాలు ఒకేలా వుండవు. పెళ్లిళ్లు కావటంలేదా? కాల ప్రవాహంలో అన్నీ కొట్టుకుపోతుంటాయి. పెళ్లి చెయ్యటం మన ధర్మం…”
”ద్రోణకి కాకుండ ఇంకెవరికైనా ఇచ్చి చేద్దాం.” అన్నాడు.
”ఇంకెవరైనా దాన్ని అర్థం చేసుకోలేరు. ఇది పొరపాటున ఏదైనా తొందరపడి మాట్లాడినా మీ చెల్లెలు కడుపులో పెట్టుకుంటుంది. అన్నయ్య కూడా మంచివాడు. ద్రోణ సంగతి మనకి తెలిసిందే.. అక్కడైతే మనమ్మాయి సురక్షితంగా వుంటుంది” అంది.
”విమల ఏమంటుందో?”
”మీ మాట కాదనదు. ఆమెకు మీరంటే గౌరవం…”
”అయినా ఆలోచిద్దాంలే తొందరేముంది?”
”మీరు ఆలోచించే లోపల అది ఎక్కడో చోట యాక్సిడెంట్ చేసి కాళ్లూ, చేతులు విరగ్గొట్టుకుంటుంది. ఇది మాత్రం సత్యం.” అంది సుభద్ర.
వినలేనివాడిలా చూశాడు. భార్యచెప్పింది నిజమే అన్పిస్తోంది. విమల ఒప్పుకోకపోయినా గడ్డం పట్టుకొని బ్రతిమాలి అయినా తన కూతుర్ని ద్రోణకిచ్చి పెళ్లి చెయ్యాలనుకున్నాడు నరేంద్రనాధ్‌.
*****

సంవేదకి శ్యాంవర్ధన్‌తో పెళ్లి అయింది.
భర్త ఆఫీసునుండి ఇంటికి వచ్చేంతవరకు ఆ పని, ఈ పని చేసింది అత్తగారు చెప్పిన ఎక్స్‌ట్రా పనుల్ని కూడా ఓర్పుగా చేసింది సంవేద.
శ్యాంవర్ధన్‌ వచ్చి డ్రస్‌ మార్చుకుంటుంటే వంటగదిలోకి వెళ్లి, స్టౌ వెలిగించి, కుక్కర్‌ పెట్టింది. భర్త ఇంటికొచ్చి తనని చూడగానే ఎలా చిన్నపిల్లాడై, మురిపించి, మరిపిస్తాడో గుర్తొచ్చి పులకించి వంటగదిలోంచి బయటకొస్తూ…
భుజంమీద నుండి బరువుగా ముందుకి జారిన జడను కుడిచేత్తో వెనక్కి విసిరింది. ఆ విసురుకి తల్లోని సన్నజాజులు దెబ్బతగిలినట్లు ముఖం మాడ్చుకొని అతి సున్నితంగా కిందకి రాలాయి. కాళ్లకింద పడితే నలుగుతాయన్నట్లు వెంటనే వంగి నేలరాలిన పూలను ఏరి డైనింగ్‌ టేబుల్‌ అంచున పెట్టింది.
ఆమె కిందకి వంగగానే జారిన జడను ఎప్పటిలాగే వెనక్కి విసిరింది. ఆ విసురుకి ఆ జడ వెళ్లి శ్యాంవర్ధన్‌ ముఖానికి తాకింది.
”ఎన్నిసార్లు కొడతావే నీ జడతో నన్ను… ఆడుకుంటున్నావా నాతో…?” అంటూ అతని గొంతు గంభీరంగా, కోపంగా విన్పించటంతో కాస్త వణికింది సంవేద.
”నీకీ మధ్యన బాగా ఎక్కువవుతుంది. అందుకే ఇలా ప్రవర్తిస్తున్నావు…” అన్నాడు. అతని మూడ్‌ బాగాలేదని తెలిసిపోతోందామెకు.
”అయ్యో! అలాంటిదేం లేదండి! ఏదో అలా విసిరినప్పుడు కొద్ది కొద్దిగా మిమ్మల్ని తాకుతున్నట్లుంది. అది యాదృశ్చికం” అంది.
”యాదృశ్చికమా! నీ బొందా! ముఖం మండుతోంది..” అన్నాడు.
… దగ్గరకి వెళ్లి ‘ఉఫ్‌, ఉఫ్‌’ అంది మంట తగ్గటం కోసం…
”చాల్లే నీ ట్రీట్మెంట్.. గిల్లి ఏడ్పించి, ముద్దు పెట్టుకున్నట్లు…” అన్నాడు అదోలా చూస్తూ శ్యాంవర్ధన్‌ ఆ చూపును గమనిస్తూ…
ముద్దు అన్న పదం వినగానే వెనక్కి, వెనక్కి అడుగులు వేసి, వంటగదిలోకి వెళ్లింది సంవేద.
సహచర్యం అనేది వీణలాంటిది. తీగలపై వేళ్లు ఆడే విధానాన్ని బట్టే శృతులైనా, గతులైనా.. ఎంత గట్టి తీగలైనా లాగి పీకితే మొత్తుకుంటూ మూలుగుతాయి. వాటినే గొప్ప రాగాలనుకుంటారు.
”వేదా ! సోడా పట్టుకురా! ఈరోజు మందు నీ చేత కలిపించుకోవాలి” అన్నాడు.
”మీరు ఏదైనా అడగండి తెస్తాను. అది మాత్రం తేను.” అంది ఖచ్చితంగా… ఇప్పుడు సంవేదకు మందంటేనే భయంగా ఉంది. ఆ రోజు తను తాగినప్పుడు తల్లి తనను పట్టుకొని ఏడ్వటం, ఇంకెప్పుడు ఇలాంటి పని చెయ్యనని తల్లికి మాట ఇచ్చి ఓదార్చటం ఆమెకింకా గుర్తుంది.
”ఏం! ఎందుకు ? నేను కలపమన్నానే కాని, తాగమనలేదుగా”
”అలా అని నేను అనట్లేదు మా నాన్నకు కూడా మా అమ్మే కలిపిచ్చేది. నేను ఇచ్చేదాన్ని కాదు.” అంది.
” మీ నాన్నకి నువ్వెలా ఇస్తావే పిచ్చిమొద్దు.. భార్య ఇస్తుంది కానీ…” అన్నాడు
”నేను మా అమ్మలాంటి భార్యను కాను. నన్ను అర్థం చేసుకోండి!” అంది వంటగదిలోంచి బయటకు రాకుండానే…
”భార్యల్లో కూడా రకాలుంటారా? అమ్మలాంటి భార్య, అక్కలాంటి భార్య, అమ్మమ్మ లాంటి భార్య అని…” అన్నాడు.
”అదంతా నాకు తెలియదు. ఈ విషయంలోనైతే నన్ను బలవంతపెట్టకండి! నేనసలే మంచిదాన్ని కాదు.” అంది తనెలా తాగిందో గుర్తొచ్చి.
”మంచి దానివి కాకుంటే ఏంచేస్తావ్‌? నన్నేమైనా మర్డర్‌ చేస్తావా?” అన్నాడు.
”ఛ…ఛ అవేం మాటలండీ! ఒక్కసారే అంత పెద్దమాట అనేశారు. నేను బాధపడ్తానని తెలిసే మాట్లాడుతున్నారు కదూ” అంటూ బాధగా తలవంచుకొని, ముఖాన్ని దోసిట్లో పెట్టుకొంది.
తలలో వున్న సన్నజాజులు ఎందుకేడుస్తున్నావ్‌ అన్నట్లు ముందుకి కదిలి ఆమె చెంపల్ని నిమిరాయి. సన్నజాజులు తప్ప నిన్ను ఓదార్చే వారెవరూ లేరన్నట్లు ఆ వాతావరణం మౌనంగా మారింది.
సంవేద ఏడుస్తున్నట్లు అన్పించినా, అదేం పెద్ద విషయం కాదన్నట్లు ఆమెవైపు చూడకుండా… కొద్దిసేపు అలాగే కూర్చుని, ఆ తర్వాత మెల్లగా లేచి ఆమెకు దగ్గరగా వెళ్లి చెవి దగ్గర ముఖం పెట్టి…
”నేను నీ చేత విస్కీలో సోడా కలపమన్నానని నీ ఫ్రెండ్‌ అదే కవితలు రాస్తుంది చూడు ఆముక్త.. ఆవిడతో చెబుతావా? చెబితే ఆవిడ నన్నేం చేస్తుంది? అసలేంటే నీ బెదిరింపులు? మంచిదాన్ని కాదని తెగరెచ్చిపోతున్నావ్‌?” అన్నాడు శ్యాంవర్ధన్‌. అలా అంటున్నపుడు ఆమె జడ అతని చేతిలో వుంది.
”ఆముక్త నా ఫ్రెండ్‌! అంతే! ఇలాంటివి ఆమెతో చెప్పను” అంది. అయినా అతనామె జడ వదలలేదు నొప్పిగా వుంది.
”అత్తయ్యా ! మీ అబ్బాయి చూడు…” అంటూ పిలవాలనుకుంది. మళ్లీ ఏమనుకుందో, ఆ పిలుపును గొంతులోనే నొక్కేసుకుంది.
కళ్లలో నీళ్లు చిప్పిళ్లటంతో అమ్మ గుర్తొచ్చింది. పెళ్లిచేసి అత్తగారింకి పంపుతూ అమ్మ చెప్పిన మాటలు గుర్తొచ్చాయి.
”స్త్రీ జీవితానికి రెండు ముఖాలు వుంటాయి వేదా! ఏ ముఖంలో మారే రంగుల్ని ఆ ముఖంలోనే నిక్షిప్తం చేసుకోవాలి. రెండు ముఖాలకి పొంతన వుండకూడదు. ఉండాలని చూడకు. వుంటే బావుంటుందని ఆశించకు. ఆశలకి, ఊహలకి అతీతమైన జీవితంలోకి నువ్విప్పుడెళ్తున్నావ్‌! ఇమిడిపోతున్నాననుకో కూరుకుపోతున్నాననుకోకు.
జీవితం సుదీర్ఘమైనది. క్షణ క్షణం మరణిస్తున్నా పైకి ఏమాత్రం కన్పించకుండా అవసరాన్ని బట్టి నిస్తుండాలి. ఒక్కోసారి నటన కూడా బావుంటుంది. ఎందుకంటే నేను ప్రతిరోజు చేస్తున్న పని అదే కాబట్టి…ఇప్పుడు నాకేం తక్కువ చెప్పు! ఇద్దరు కూతుళ్లున్నారు. భర్త వున్నాడు. కానీ నిజాలను చూసి ఉలిక్కిపడకుండా ఉద్రేకాలను అణచుకుంటేనే ఇవన్నీ దక్కుతాయి. ఇవిగో ఇవి కన్నీళ్లు కావు. ఆనంద భాష్పాలు..” అంటూ కళ్లు వత్తుకొంది.
కన్నీళ్లని ఆనందభాష్పాలుగా వ్యక్తం చేసిన అమ్మలోని సహనం కళ్లముందు మెదిలి సంవేదలోని కన్నీళ్లు ఆగిపోయాయి. ఆవేశం, ఉద్రేకం, సూిగా ప్రశ్నించటం, ఎదురుతిరగటం లాంటివి భర్తదగ్గర చెయ్యకూడదని అమ్మ చెప్తుంటే ఏమో అనుకుందికాని, ఇప్పుడు తనుకూడా అమ్మలాగే సర్దుకుపోవటం విచిత్రంగా అన్పించింది.
పెళ్లి అనేది ఆమెలో ఎంత మార్పు తెచ్చిందో ఆమెకు అర్థమవుతోంది. ఆ మార్పులో ఆనందాన్ని వెతుక్కోవాలని కూడా చూస్తోంది.
”ఫ్లీజ్‌ ! వదలండి! నొప్పిగా వుంది.” అంది ఊపిరి బిగబట్టి, అలా అడుగు తున్నప్పుడు ఆమె మెడ పక్కన నరాలు ఉబ్బి, ఎమోషన్స్‌ని ఎలా కంట్రోల్ చేసుకుంటుందో తెలిసిపోతోంది.
”వదలకపోతే మీ అమ్మతో చెబుతావా?” అన్నాడు నిర్లక్ష్యంగా
”నాకు మా అమ్మను చూడాలని వుంది.” అంది బాధను దిగమింగుతూ…
”నీకిప్పుడేమంత కష్టమైన పని చెప్పానని.. ఇంత మాత్రానికే మీ అమ్మ గుర్తురావాలా? ఛ…ఛ నీకన్నా చిన్నపిల్లలు నయం. ఏ పని చెబితే ఆ పని చేస్తారు.” అంటూ ఆమెను వదిలి వెళ్లి కూర్చున్నాడు.
స్టౌ ఆపి, కుక్కర్‌ దింపి, వెళ్లి పడుకొంది.
ఆమె ఆలోచనలు ఇంకోవిధంగా సాగుతున్నాయి.
భర్త చేత ఈ తాగుడు మాన్పించాలి.
లేకుంటే రోజూ ఈ గొడవతో నలిగిపోతూ ఓర్పును అరువు తెచ్చు కోవాలంటే.. అసహజంగా అన్పిస్తోంది. అందుకే…
ఆమెలో ఓ ఆలోచన వచ్చింది. అది భర్తతో చెప్పాలని అతను వచ్చేంతవరకు ఎదురుచూస్తూ మెలకువతోనే వుంది.
వచ్చి పడుకున్నాడు శ్యాంవర్ధన్‌.
ఆమె చేతిని తన చేతిలోకి తీసుకొని నలుపుతూ…
”నీ దగ్గరో మంచి గుణం వుంది వేదా! నీకెంత కోపం వచ్చినా, నా మీద అలిగి మూడంకె వెయ్యవు.” అన్నాడు ముద్ద, ముద్దగా మాట్లాడుతూ.. అతను కొంచెం తాగినా, తాగాడన్న విషయం వెంటనే తెలిసిపోతోంది.
ఒక్కక్షణం బాధగా కళ్లు మూసుకొంది. ఇన్నిరోజులు తాగి మాట్లాడే తండ్రిని దూరంనుండి భరించేది. ఇప్పుడు భర్తను దగ్గరగా వుండి భరించాల్సి వస్తోంది.
”ఏమండీ! ఇక్కడేదో హాస్పిటల్‌ వుందట… అక్కడ తాగే మగవాళ్లకి కౌన్సిలింగ్‌ ఇస్తారట. నాకెందుకో మీకు కౌన్సిలింగ్‌ అవసరమనిపిస్తోంది. రేపు వెళ్దామా?’ అంది చాలా ప్రేమగా.. దేన్నైనా అమాంతం అంగీకరించే అమాయకుడ్ని కాను నేను అన్నట్లు ఆమె నోటిమీద చేయిపెట్టి…
”రేపు నువ్వు మీ పుట్టింటికి వెళ్లి, మీ అమ్మను చూసుకొని రా! లేకుంటే ఇలాంటి పిచ్చి, పిచ్చి ఆలోచనలే వస్తుంటాయి. ఇక పడుకో.. మరచిపోకు రేపు మీ పుట్టింటికి వెళ్లటం …” అన్నాడు.
మనసునెవరో నలిపినట్లైంది సంవేదకి..
నిద్రపోతున్నట్లు నిస్తూ కళ్లు మూసుకొంది.
నటనే జీవితమా? అనుకుంది.
*****

తెల్లవారింది.
సంవేద ఇంట్లో, రోజులాగ వుండలేకపోతోంది. ఆమె ఏ పనిచేస్తున్నా ‘రేపు వెళ్లి మీ అమ్మను చూసుకొని రా!’ అన్న భర్త మాటలే విన్పిస్తున్నాయి.
పనంతా అయ్యాక ఆఫీసుకి ఫోన్‌చేసి ‘నేను మా ఇంటికి వెళ్తున్నాను’ అని భర్తతో చెప్పింది.
శ్యాంవర్ధన్‌ కంగారుపడ్డాడు. రాత్రి టైంలో ఏదో మూడ్‌లో వుండి అలా అంటే ఈ పిచ్చిది నిజంగానే వెళ్తుందా’ అని మనసులో అనుకుంటూ అతనేదో చెప్పబోయే లోపలే ఫోన్‌ పెట్టేసింది సంవేద.
”సరే! వెళ్లిరానీ! పుట్టింటి మీద బెంగకూడా కాస్త తగ్గుతుంది. వచ్చాక, చెప్పిన మాట వింటుంది’. అని మనసులో అనుకున్నాడు.
సంవేద పుట్టింటికి వెళ్లింది.
…వెళ్లగానే చెల్లిని కావలించుకొని, ముద్దుపెట్టుకొంది. తల్లి రెండు చేతుల్ని పట్టుకొని గిర, గిరా తిప్పింది. తండ్రి దగ్గరకి వెళ్లి.. ‘నాన్నా ! నేనొచ్చాను.’ అంది ఆయన ఆ మాటవిని, సంవేదవైపు చూడకుండానే..
‘ఊ…’ అన్నాడు.
దాంతో సంవేద మనసు చివుక్కుమన్నా ఆ సంతోషంలో అదేం పట్టించుకోలేదు.
చెల్లితో కలిసి అన్నం తింటుంటే ఆనందంగా ఉంది.
తల్లేమో – అల్లుడి గారి గురించి అడుగుతూ ”ఇంకాస్త తిను వేదా!’ అంటూ వడ్డిస్తూంటే మాటలురాని దానిలా తింటూ కూర్చుంది సంవేద. భోజనాలు అయ్యాక-
”అమ్మా! చెల్లి స్టిక్‌తో బ్యాలెన్సయి ఇప్పుడు బాగా నడుస్తోంది. నాకు చాలా సంతోషంగా వుంది” అంది ఒకప్పుడు స్టిక్‌ పట్టుకున్నా సరిగ్గా నడవలేక పోయిన నిశితను గుర్తుచేసుకుంటూ…
”కేరళ డాక్టర్‌ మన ఊరికి రావడమే నిశిత అదృష్టం. ఆయన ఇచ్చిన ఇంజక్షన్లు బాగా పనిచేశాయి. నిశిత కూడా ఇప్పుడు అక్క నన్ను చూస్తే ఆనందిస్తుందని రోజూ నిన్ను గుర్తుచేసుకుంటూ ఒక్కోసారి రాత్రివేళల్లో అక్కా! అక్కా! అంటూ కలవరిస్తోంది వేదా!” అంది శకుంతల
కదిలిపోయింది సంవేద.
చెల్లెలు తనకి ఎన్నిసార్లు గుర్తొచ్చిందో గుర్తుచేసుకొంది.
”అక్కా! బావ నిన్ను బయటకి తీసికెళ్లి తినిపిస్తుంటారా?” అంది సడన్‌గా నిశిత. అలా తీసికెళ్లి తినిపిస్తేనే మంచి బావ. అని నిశిత అభిప్రాయం.
నవ్వింది సంవేద. ఎన్నో రకాల నవ్వుల్లోంచి ఓ నవ్వుని సెలెక్ట్‌ చేసుకొని నవ్వినట్లుందా నవ్వు..
అక్కవైపు ఆసక్తిగా చూస్తోంది నిశిత.
కూతురి చేతుల్ని ప్రేమగా నిమురుతూ, గాజుల్ని సరిచేస్తూ, ఏమి చెబుతుందా అని ఎదురుచూస్తోంది శకుంతల.
”బావ చాలా మంచివాడు నిశీ! ఒక్కమాటలో చెప్పాలంటే బంగారంతో కప్పబడిన ముత్యపు చిప్ప.” అంది సంవేద.
”అదేం పోలికే వేదక్కా?” అంది నిశిత ఆశ్చర్యపోతూ
”కాస్త ఎఫెకట్టివ్‌గా వుంటుందని చెప్పాను.” అంది సంవేద
హాయిగా నవ్వారు వాళ్లు..
ఇక్కడ తండ్రి తాగినట్లే అక్కడ తన భర్త కూడా తాగుతాడని, తాగినప్పుడు అతన్ని భరించటం కష్టంగా వుందని చెబితేవాళ్లు తట్టుకోగలరా? అందుకే అబద్దపు రంగునీళ్లని నిజంపై చల్లి శ్యాంవర్ధన్‌ గురించి అందంగా చెప్పింది.
అది వింటున్నప్పుడు వాళ్ల ముఖంలో కన్పిస్తున్న వెలుగును కొలవటానికి ఎన్ని క్యాలిక్యులేటర్లయినా సరిపోవనిపించింది. సంవేదకు…
సంవేద జీవితం సర్వాంగాలను అలంకరించుకొని వున్న పచ్చి పసుపు ముద్దలా అన్పించి కూతురు వెళ్లేటప్పుడు కనుదిష్టి యంత్రాన్ని పంపాలనుకొంది.
”శకుంతలా!” అంటూ భార్యను కేకేశాడు ప్రభాకర్‌.
”ఆ… వస్తున్నా!” అంటూ భర్త దగ్గరకి వెళ్లింది శకుంతల.
అప్పటికే ఆయన ఓ రౌండ్‌ తాగి వున్నాడు.
”నీ పెద్దకూతురు ఎన్ని రోజులు వుంటుందట..?” అంటూ భార్య ముఖంలోకి చూడకుండా చిప్స్‌ తింటూ అడిగాడు.
”వచ్చింది ఈరో జే కదండీ!” అంది శకుంతల.
”పెళ్లి చేసి పంపాక ఇంకా ఏం పని దానికి మనింట్లో..?” అన్నాడు.
”ఏదో పని వుండి రాలేదండీ! చూసిపోదామని వచ్చింది” అంది.
”చూసిపోవటానికి ఇదేమైనా ఎగ్జిబిషనా?” అన్నాడు.
ఆ మాటకి ఆశ్చర్య చకితురాలైంది శకుంతల.
”పుట్టింటిని ఎగ్జిబిషన్‌తో పోల్చకండి! వినటానికి బావుండదు. కన్నవాళ్లను చూడాలని ఏ ఆడపిల్లకైనా వుంటుంది. దానికి మీరిలా అర్థాలు మార్చి మాట్లాడితే ఉరేసుకోవాలనిపిస్తుంది.” అంది.
”అర్థాలతో, పరమార్థాలతో నాకేం పని? కష్టపడి పెళ్లి చేసి పంపాక ఇక్కడేం పని అంటున్నా.. ఆ కుంటిదాంతో ఎలాగూ బాధలు తప్పవు. ఈ పెద్దది కూడా ‘చూసిపోతాను’ అంటూ వచ్చి కూర్చుంటే సంపాయించి పెట్టేది నువ్వా? నేనా?” అన్నాడు కఠినంగా.
ఆ మాటలు స్పష్టంగా విన్పిస్తున్నాయి సంవేదకి. ఆమెలోని నరనరం వేదనతో మూలిగింది.
భర్త మాటలకి బాధపడింది శకుంతల.. ఆయనెప్పుడూ అలాగే మాట్లాడతారు. అదేం అంటే ‘ఉన్న విషయం మాట్లాడుతున్నా తప్పేంటి?’ అంటాడు. ఏది తప్పో, ఏది ఒప్పో తెలియదు కాని, మనుషులకి మనశ్శాంతి లేకుండా చేస్తాడు. ఇంకా ఏమంటాడో, సంవేద వింటుందని వెళ్లి తలుపు మూసి వచ్చింది.
”అక్కా! నాన్న మాటలకి బాధపడ్తున్నావా?” అంది నిశిత జాలిగా.
”ఇది బాధ అని ఎవరితో చెప్పుకోవాలి నిశీ? అనేది మన నాన్నే కదా! అయినా నాన్న పైకి అలా అంటారే కాని లోపల మనమంటే ప్రేమ వుంటుంది. నాన్నే లేకుంటే మనమింత వాళ్లం అయ్యేవాళ్లమా?” అంది సంవేద.
అక్క పైకి అలా మాట్లాడుతున్నా లోపల చాలా ఫీలవుతోందని నిశితకి తెలుసు.
”నాన్న ఇలాంటి వ్యక్తి అని మీ అత్తగారికి తెలిస్తే ఎలా అక్కా? అసలే. ఆ రోజు నీ పెళ్లిలో కట్నం దగ్గర పెద్ద గొడవ చేసింది. ఆవిడకి డబ్బు పిచ్చి అని చాలా మంది అన్నారు. నీకావిడతో కష్టంగా వుంటుందేమోనని నేను అప్పుడప్పుడు అనుకుంటుంటాను. అవునా?” అంది.
నిశిత తలపై చేయి వేసి గుండెలకి అదుముకుంటూ…
”అలాంటిదేం లేదు నిశీ! నువ్వెక్కువగా ఆలోచించకు సరేనా?” అంది సంవేద
‘సరే’అన్నట్లు తలవూపింది నిశిత.
గోడకి కొత్తగా ఓ బొమ్మ తగిలించివుంటే సంవేద దృష్టి దానిమీద పడింది. ఆమె దాన్నే చూస్తూ దానిపక్కన…
‘ ఒక చెంపపై నిశ్శబ్దంగా జారే కన్నీటి చుక్కను తుడవటానికి మరో హృదయం పడే తపనే ప్రేమ… అదే కన్నీటి చుక్కను రానివ్వకుండా మరో హృదయం పడే ఆరాటం స్నేహం…’ అని రాసి వున్న క్యాప్షన్‌ చదివి…
”ఈ బొమ్మ ఎక్కడిది?” అంది సంవేద
”ఇది కౌముది అక్క నాకు గిఫ్ట్‌గా ఇచ్చింది. దాన్ని వాళ్ల తమ్ముడు వేశాడట. ఎగ్జిబిషన్లో పెడితే చాలామంది కొంటున్నారని కూడా చెప్పింది.” అంది నిశిత.
‘హృదయంలోకి తొంగి చూసుకుంటే కదా! అక్కడ వుండే కన్నీటి తడి కన్పించేది? ఎవరికుంటుంది అంత ధైర్యం? హృదయం మాట పక్కన పెడితే! ‘పుట్టిల్లేమైనా ఎగ్జిబిషనా?’ అన్న తండ్రి మాటలే హృదయాన్ని పుండులా మార్చి సలుపుతోంది.
”నిశీ! నీకో జీవిత రహస్యం చెప్పనా?” అంది సంవేద
”చెప్పక్కా!” అంది నిశిత ఆసక్తిగా
”స్త్రీకి రెండు జీవితాలు వుంటాయి నిశీ! ఒక జీవితం ఇక్కడ. ఒక జీవితం అక్కడ. ఎక్కడైనా మనలో కలిగే ఎమోషన్స్‌ని పూర్తిస్థాయిలో తగ్గించుకొని సంయమనం పాటిస్తేనే మానవ సంబంధాలు బావుంటాయి.” అంది సంవేద.
అక్కవైపు అలాగే చూసింది నిశిత.
పెళ్లయాక వేదక్కలో ఇంత మార్పా? అనుకుంటూ అవాక్కయింది.
*****

శృతికను పెళ్లి చేసుకునే ముందు సంవేద కోసం ప్రయత్నం చేశాడు ద్రోణ. సంవేదను పెళ్లి చేసుకుంటానని, వాళ్ల పెద్దవాళ్లతో మాట్లాడమని కౌముదితో చెప్పాడు.
”ఆ అమ్మాయికి వాళ్ల నాన్న ఈ మధ్యనే పెళ్లి చేశాడు ద్రోణా! నాకీ విషయం ముందు తెలిసి ఉంటే బావుండేది కదా! ప్రభాకరంకుల్‌ తాగినప్పుడు ఎలావున్నా ఆడపిల్లల్ని చాలా పద్ధతిగా, క్రమశిక్షణతో పెంచాడు. సంవేద చాలా మంచి అమ్మాయి. ఇల్లు, కాలేజీ తప్ప మరో ప్రపంచం లేనట్లుండేది. ఆ అమ్మాయిని మనం మిస్సయ్యాం…” అంది బాధగా కౌముది.
ద్రోణ తట్టుకోలేకపోయాడు.
ఇన్ని రోజులు – ప్రతిదీ తను అనుకున్నట్లే జరుగుతోందని గర్వపడిన అతడు ఇప్పుడా భ్రమలోంచి బంతిలా బయటపడ్డాడు. నిస్సత్తువ ఆవరించినట్లు, మనశ్శరీరాలు దేన్నో పోగొట్టుకున్నట్లు భయంకరమైన ఒంటరితనానికి లోనయ్యాడు.
కొన్ని పోగొట్టుకున్నా దొరుకుతాయి. కొన్ని దొరకవు. దొరకని వాటిలో సంవేద ఒకటి. తను చేజార్చుకున్నది ఎంత విలువైనదో, ఎంత ముఖ్యమైనదో తెలిసి అతను విలవిల్లాడుతున్నసమయంలో…
”మామయ్యకి శృతికదే ఆలోచన ద్రోణా! హాస్టల్లో వుండనంటుందట. అందులో వుండే కొందరమ్మాయిల ఫోన్‌కాల్స్‌ గురించి, వాళ్లు చేస్తున్న ఎంజాయ్‌ గురించి చెబుతూ చదువు మానేస్తానంటుందట. ఎంత చెప్పినా వినట్లేదట. చదువు మాన్పించి ఇంట్లో పెట్టుకొని ఏంచేయాలి? అంటున్నాడు మామయ్య. ఆయన బాధ చూడలేక శృతికకు పెళ్లిచేయ్యమని చెప్పాను. అత్తయ్యకు కూడా నా మాటలు నచ్చాయి. కానీ… మామయ్యకు శృతికను నీకు తప్ప ఇంకెవరికి ఇవ్వాలని లేదు.” అంది ద్రోణ తల్లి విమలమ్మ.
ఉలిక్కిపడ్డట్టు తల్లివైపు చూశాడు.
”నిర్ణయం నీదే ద్రోణా! నాదేం లేదు. ఇందులో బలవంతం కూడా లేదు. కానీ శృతిక నా అన్నయ్య కూతురు కాబట్టి.. నా కోడలైతే బావుంటుందని నా ఆశ”. అంది.
ద్రోణ మాట్లాడలేదు. ద్రోణ మౌనం చూస్తుంటే ఆమెకింకా ఉత్సాహం పెరిగింది.
”నువ్వు శృతికను తప్పకుండా చేసుకోవాలి ద్రోణా! ఎందుకంటే దానివల్ల మనమందరం ఆనందంగా వుంటాం. మా అన్నా, చెల్లెల్ల అనుబంధం కూడా పెరుగుతుంది. అనుబంధాలు, ఆత్మీయతలు ఎంత అవసరమో నీకు తెలుసుకదా! మీ నాన్నగారు కూడా ‘శృతిక మన ఇంట్లో తిరుగుతున్నా కళగా వుంటుంది. మన అబ్బాయి పక్కన వుండదగిన అమ్మాయి’ అని అంటున్నారు.” అంది విమలమ్మ. అన్ని వైపులనుండి మాట్లాడుతున్న విమలమ్మలోని తల్లి మనసును అర్థం చేసుకున్నాడు ద్రోణ.
శృతికను పెళ్లి చేసుకున్నాడు.
*****

ద్రోణ చిత్రకారునిగా చరిత్ర సృష్టించాలనుకుంటున్నాడు.
మనసు రంగులో అనుభూతి కుంచెను ముంచి, అతనెక్కడ విదిలించినా అదో అందమైన బొమ్మ అవుతుంది. ఇది నిజంగా గీసిన బొమ్మా! లేక బ్రహ్మ సృష్టించిన అపురూపమైన అందమా అన్పిస్తుంది. అంతటి జీవకళను తన కదలికల్తో సృష్టిస్తున్న ఆ కుంచె అతనికో వరం.. అతనిలో ఒక్క ఆర్టే కాక మంచి లిటరరీ మైండ్‌; లిటరరీ టేస్ట్‌ వుంది. దేన్నైనా త్వరగా గ్రహిస్తాడు.
స్టాండ్‌ బోర్డు ముందు నిలబడి బొమ్మ గీస్తున్నాడు ద్రోణ.
చుట్టూ కొండలు – మధ్యలో కొలను. ఆ కొలను చుట్టూ ఆకుపచ్చని పచ్చిక. ఆ పచ్చికలో రకరకాల పక్షులు, కుందేళ్లు… అక్కడ నిలబడిన ఇద్దరు వృద్ధులు తమ చేతికర్రను పక్కన పెట్టి, కుందేళ్లను చేతిలో పట్టుకొని నిమురుతుంటే.. పక్షులు కొన్ని ఆనందతాండవం చేస్తున్నట్లు ఎగురుతుంటే… ద్రోణ కుంచె ఆ పక్షుల రెక్కలకి ఫినిషింగ్‌ టచ్‌ ఇస్తోంది.
ఆ తర్వాత అతని కుంచె పక్షుల రెక్కల్ని వదిలి కుందేళ్ల చెక్కిళ్లను మీటినప్పుడు గిలిగింతలు పెట్టినట్లై నిజంగానే ఆ కుందేలు ఉలిక్కిపడిందా అన్పిస్తోంది. నెమ్మదిగా అతని కుంచె కిందకి జారి నెమలిని నిమరగా ఆ నెమలి నరనరం మెలి తిరినట్లు పురివిప్పింది. అలా చక, చక కదులుతున్న అతని కుంచె కదలికలు అనంతంలా, అద్భుతంగా సాగుతుంటే…
అతని మొబైల్‌ రింగయింది…
చిత్రం గీస్తూ మధ్యలో ఫోన్‌ లిఫ్ట్‌ చేసే అలవాటు అతనికి లేదు. అదలా మోగి, మోగి ‘నో ఆన్సరింగ్‌’ అంటూ ఆగిపోవలసిందే..
కానీ స్క్రీన్‌పై ఆముక్త పేరు కన్పించగానే వెంటనే లిఫ్ట్‌చేసి… ”చెప్పు! ఆముక్తా!” అన్నాడు.
మొబైల్‌ని టీపాయ్‌ మీద పెట్టి లౌడ్‌స్పీకర్‌ ఆన్‌చేశాడు.
ఫోన్లో మాట్లాడుతున్నా… అతని కుంచె ఆగకుండా బొమ్మకి అక్కడక్కడ రఫ్‌ చేస్తూ కదులుతూనే వుంది.
”నేనో కవిత రాశాను ద్రోణా! దానికి నువ్వు బొమ్మ వెయ్యాలి… కవిత కూడా ఎలా ఉందో చెప్పాలి” అంది యాంగ్జయిటీగా
ఆముక్త గొంతులోని ఆనందం తరంగాలై అతని చెవుల్ని సోకుతుంటే పసితనం, అమాయకత్వం పోదిచేసినట్లు అన్పించింది. ఇలాటి ఫీలింగ్‌ని ఒక్క ఆర్టిస్ట్‌లు మాత్రమే పొందగలుగుతారు.
”కంగ్రాట్స్ ఆముక్తా! అయినా కవితలు రాయటం నీకు కొత్తేమీ కాదుగా…” అన్నాడు. వాళ్లిద్దరి మధ్యన నువ్వు, నువ్వు అని పిలుచుకునే చనువు వుంది.
” ఈ కవిత చాలా కష్టపడి రాశాను. ఎన్నో రోజులు ఆలోచించి, ఎంతో ఫీలింగ్‌తో రాశాను.” అంది.
కవిత రాయాలన్నా, బొమ్మ గీయాలన్నా ఫీలింగ్‌ కావాలి. ఆ ఫీలింగ్‌ కూడా ఎప్పటికప్పుడు కొత్తగా, కష్టంగా, ఇప్పుడే మొదలుపెట్టినట్లు తడబాటుగా, బాధగా, హాయిగా, ఇబ్బందిగా, ఉత్సాహంగా రకరకాలుగా వుంటుంది. ఇది ప్రతి ఒక్క ఆర్టిస్ట్‌కి అనుభవమయ్యే వుంటుంది. అందుకే నెమ్మదిగా నవ్వాడు ద్రోణ.
”నువ్వు నవ్వుతున్నావు ద్రోణా! అంటే ! నా కవితకి బొమ్మ వెయ్యవా? కవిత ఎలా వుందో చూడవా? జోక్‌గా తీసుకుంటున్నావా?” అంది గొంతులోకి సీరియస్‌నెస్‌ని తెచ్చుకుంటూ…
”అలాంటిదేం లేదు ఆముక్తా! ఈ బొమ్మ పూర్తికాగానే నీ కవితకి బొమ్మ వేస్తాను…” అన్నాడు.
”మొన్న నువ్వు ఒక ప్రముఖ కవి కవితలకి బొమ్మలు వేశావు చూడు.. అలా వెయ్యాలి నా కవితకి…”
”నీ కవిత ఏ రేంజ్‌లో వుందో చూడాలిగా…” అన్నాడు
ఆముక్త ఫోన్లో తన కవిత గురించి చెబుతోంది.
భర్తతో ఏదో పని వుండి తలుపు తీసుకొని లోపలకి తొంగిచూసిన శృతిక ఫోన్లో అమ్మాయి గొంతువిని షాక్‌ తిన్నదానిలా చూసి, దబాలున చప్పుడు వచ్చేలా గట్టిగా తలుపేసి వెనక్కి వెళ్లింది.
ఆ చప్పుడికి ఒక్కక్షణం కళ్ళుమూసుకొని ఇరిటేషన్‌గా ఫీలయి, డిస్టర్బ్‌ అయినట్లు తల విదిలించాడు ద్రోణ.
”రేపొస్తాను ద్రోణా మీ ఇంటికి… నా కవితతో…” అంది ఆముక్త.
”సరే! ఆముక్తా! అలాగే రా…” అంటూ ఫోన్‌ కట్ చేశాడు ద్రోణ.

*****

ద్రోణకి కాల్‌చేసి ”నేను మీ ఇంటికి వస్తున్నాను ద్రోణా” అంది ఆముక్త. ఎప్పుడు రావాలో చెప్పాడు ద్రోణ. సరిగ్గా అతను చెప్పిన టైంకు… గేటు తీసుకొని లోపలకి నడిచి, నేరుగా అతను బొమ్మలు వేసే గదిలోకి వెళ్లింది ఆముక్త.
ఆమె అలా ద్రోణ గదిలోకి వెళ్లటం – గార్డన్‌లో పూలుకోస్తున్న శృతిక చూసింది. నిన్న ఫోన్లో మాట్లాడింది ఈవిడే కాబోలు అన్న ఆలోచన రాగానే ఆమె మనసు ముడుచుకుపోయింది.

ఇంకా వుంది..

రెండో జీవితం

రచన : అంగులూరి అంజనీదేవి

జీవితం చిన్నదే అయినా మనుషుల్లో ఆశలు, ఆకాంక్షలు వుంటాయి. తాము చేరుకోవలసిన గమ్యాలు, పెట్టుకున్న లక్ష్యాలు వుంటాయి. శాంతికి, అశాంతికి మధ్యన అవ్యక్తపు ఆలోచనలు, ఊహకందని అలజడులు వుంటాయి. వీటికోసం ఎంతో గోప్యంగా తమ హృదయాన్ని రహస్యపు మందిరంగా చేసుకొంటారు. మనసును దారంతో బిగించి కట్టిన పొట్లంలా మార్చుకుంటారు. తాము గీసుకున్న బొమ్మలో తామే తిరుగుతున్నట్లు తమలోకి తాము చూసుకుంటారు. ఎక్కడ ఆగుతామో అక్కడ మన ఆనందం ఆగుతుందని గ్రహిస్తారు. తిరిగి ప్రయాణం సాగిస్తారు. అదొక నిరంతర సాహస యాత్రలా సాగుతారు. చివరకు జీవితం చిన్నది కాదని భ్రమిస్తారు. కానీ… జీవితం లేత కొమ్మల్ని పట్టుకొని వేలాడే మంచుబిందువు. తప్పని సరిగా తెగిపోయేదే. జారిపోయేదే!
ఒక జీవిత కాలం ఎందుకు బ్రతుకుతున్నామని ఎవరిని వాళ్లు ప్రశ్నించుకున్నప్పుడు ” ప్రేమించేందుకు, ప్రేమను వెతుక్కునేందుకు అని మాత్రమే కాకుండా ప్రేమించబడేందుకు, ప్రేమను పంచేందుకు” అని జవాబు చెప్పుకోగలగాలి. అనుమానించేందుకు, అవమానించేందుకు అని కాదు. ఒక మనిషి ఎదుటి మనిషిని ప్రేమించినా, అవమానించినా, అభిమానించినా, చివరికి అనుమానించినా దాని అంతస్సూత్రం ఆత్మతృప్తి… కానీ అనుమానంతో, అవమానంతో వచ్చే తృప్తి పరిపూర్ణం కాదు. గెలిచినట్లు కాదు… ఎవరు ఎవర్ని ప్రపంచంలో గెలవాలన్నా ఒకే ఒక్క ఆయుధం ప్రేమ. దీనితో గెలిచిన గెలుపు శాశ్వతం.
ఆరోజు కాలేజీలో జరిగే సెమినార్లో అంతవరకు మాట్లాడిన వాళ్లంతా స్టడీగురించి, ఫ్రీడమ్‌ ఫైటర్స్‌ గురించి, సోషల్‌ యాక్టివిటీస్‌ గురించి, ఎన్విరాన్‌మెంట్ కండిషన్స్‌ గురించి, ఇంకా ఫ్రెండ్‌షిప్‌ గురించి మాట్లాడారు.
ఇప్పుడు ద్రోణ వంతు వచ్చింది.
వెంటనే ద్రోణ మైకు అందుకొని మాట్లాడడం మొదలుపెట్టాడు.
”ప్రేమంటే ఎదుటి మనిషి హృదయ సముద్రపు లోతు, ఒడ్డు, వెడల్పు తెలుసుకొని, అంతులేని అన్వేషణ చేస్తూ, ఆపేక్ష కురిపిస్తూ ఆ మనిషి రూపాన్ని క్షణం కూడా మరచిపోకుండా వెన్నెల ముద్దలో, గులాబి పువ్వులో చూసుకోవటమే… అంతేకాదు. అదొక మానసిక స్థితి. నిరంతర ధ్యానం. ప్రేమ మనుషుల్ని బందీలను చేస్తుంది. ఒకరిని మరొకరి ఆధీనంలో వుంచుతుంది. అలాటి ప్రేమలోని తాజాదనాన్ని, సున్నితత్వాన్ని కోల్పోకుండా వుండాలంటే స్థితప్రజ్ఞత కావాలి… ఇష్టంతో ఏర్పడిన ప్రేమలో బాధ్యత కన్పిస్తుంది. భరించటం వుంటుంది… ‘నేను’ తప్ప ఈ ప్రపంచంలో ఇంకేమీ నాకు లేదు. ‘నువ్వు’ తప్ప ఈ ప్రపంచాన్నుంచి ఇంకేమీ నాకు అక్కర్లేదు అన్పిస్తుంది. ఇంతెందుకు ఒక్కోసారి మన భావాలు కూడా మనల్ని ఎంతగానో ఊపి, ఊగించి చివరికి మనం ప్రేమించిన వ్యక్తి దగ్గర మనల్ని ఆపేస్తాయి. అదిమాత్రమే అంతిమ లక్ష్యం అన్నట్లు… ఆ ఒక్క గమ్యం కోసం తక్కిన ప్రయాణాలన్నీ త్యాగం చేసుకుంటాం. ఎందుకు? మనదైన, మనసైన, ఆవ్యక్తి మనకోసం అన్వేషిస్తుంది. నిరీక్షిస్తుంది. వదిలిపోలేని బంధంలా ఆ మనిషి స్పృహ మనల్ని తాళ్లతో చుట్టి వేస్తుంది. మనం ఎంత బలవంతులమైనా ‘ప్రేమ’ దగ్గర మాత్రం ఎప్పటికీ బలహీనులమే. అది మన బలం కూడా కావొచ్చేమో…
కానీ… ఎదుటివాళ్లకి ఇష్టం లేకుండా ఫోర్స్‌ చేసి ప్రేమించమని వెంటబడకూడదు. ‘నో’ చెప్పగానే తప్పుకోవాలి. స్నేహితులకి చెప్పుకోటానికో, బయట వ్యక్తులకి చెప్పుకోటానికో నాకో లవర్‌ కావాలనుకోవటం తప్పు… ఎందుకంటే చాలామంది ప్రేమ పేరుతో ఎవరూ తమ వెంట పడకూడదని, ఏ ఆటంకం లేకుండా తమ చదువు సాగితే బావుండని ఆశిస్తారు. కెరియర్‌ వెరీ ఇంపార్టెంట్ అనుకుంటారు. చచ్చినప్పుడు ఎంతసేపు ఏడ్వాలి? ఏడ్వకుండా ఎంతసేపు చదవాలి? అన్నట్లు ప్రతిక్షణాన్ని తమ చేతుల్లోకి తీసుకుంటున్నారు. కెరియర్‌ని బిల్డప్‌ చేసుకోవాలనుకుంటున్నారు.
అటువంటి వాళ్ల జీవితాల్లోకి ప్రేమ పేరుతో వెళ్లకూడదు. డిస్టర్బ్‌ చెయ్యకూడదు. ఒకప్పుడు ప్రేమకోసం తమ ప్రాణాలను పోగొట్టుకున్నవాళ్లుంటే ఇప్పుడు ప్రేమ పేరుతో ప్రాణాలను తీస్తున్నారు. యాసిడ్లు పోస్తున్నారు. ఇది ప్రేమకాదు. హింస…” అని ద్రోణ స్పష్టంగా చెప్తుంటే అక్కడున్న విద్యార్థులందరికి అతని మాటలు నచ్చినట్లు క్లాప్స్‌ కొట్టారు.
ద్రోణ తను చెప్పాలనుకున్న ‘ప్రేమ’ గురించి చెప్పి, వెళ్లి తన సీట్లో కూర్చున్నాడు.
ఆ సెమినార్లో సీనియర్స్‌, జూనియర్స్‌ అని లేకుండా అందరూ వున్నారు.
సెమినార్‌ పూర్తయ్యాక ఆముక్తతో… ”సంవేద రాలేదా?” అన్నాడు ద్రోణ
అతనెందుకు సంవేదను అడుగుతున్నాడో అర్థమయిన దానిలా ముఖం చిన్నబుచ్చుకొని… ”రాలేదు ద్రోణా! అయినా తన విషయంలో నువ్వేం డౌట్ పెట్టుకోకు. డబ్బులు తప్పకుండా ఇస్తుంది. ఒకవేళ తను ఇవ్వకపోయినా నేను ఇస్తాను…” అంది ఆముక్త.
అతను నొచ్చుకున్నట్లు చూస్తూ… ”ఛ. ఛ. నేను అందుకోసం అడగలేదు ఆముక్తా! సెమినార్‌కి వచ్చి వుంటే బావుండేది కదా అని అడిగాను. అంతే!” అంటూ పక్కకెళ్లాడు ద్రోణ.
వెళ్తున్న ద్రోణని చూసి సమయం, సందర్భం చూడకుండా ద్రోణతో అలా మాట్లాడవల్సింది కాదని ఆముక్తకి ఆ క్షణంలో బాధనిపించింది.
క్లాసయ్యాక క్యాంటీన్‌ దగ్గరకి వెళ్లినప్పుడు ద్రోణతో ”ద్రోణా! ఆరోజు సంవేద కాలేజి ఫీజుకోసం కొంత డబ్బు అవసరమై నిన్ను అడగ్గానే ఇచ్చావు. థ్యాంక్స్‌! కానీ నేను నీ దగ్గర తీసుకొని తనకి ఇచ్చానని సంవేదకి తెలియదు. నేనే ఇచ్చాననుకుంటోంది. ఇప్పటికే చాలాసార్లు ”ఇంట్లో డబ్బుకి ఇబ్బందిగా వుంది ఆముక్తా! తర్వాత ఇస్తాను.” అంది. ‘ఇట్స్ ఓ.కె.’ అన్నానే కాని, ద్రోణ ఏమనుకుంటాడో అన్న గిల్టీ ఫీలింగ్‌ నన్ను పొడుస్తోంది. అయినా ఆ డబ్బు తిరిగి ఇవ్వాల్సిన బాధ్యత నాది. ఇస్తాను..” అంది ఆముక్త.
అతను ఆ మాటల్ని శ్రద్ధగా విని… ”ఆముక్తా! నేనిప్పుడు నా క్లాస్‌మేట్స్ తో కలిసి బయట రూంలో వుండటం లేదు. అక్కడ చదువుకోటానికి డిస్ట్రబెన్స్‌గా వుండి, ప్రస్తుతం మా కౌముది అక్కయ్య వాళ్ల ఇంట్లో వుంటున్నాను. సంవేద ఉండేది మా అక్కయ్య వాళ్ల ఎదురింట్లోనే… రోజులు గడుస్తుంటే వాళ్ల ఇంట్లో ఆర్థిక పరిస్థితి మా అక్కయ్య ద్వారా తెలిసింది. నేను తన ఫీజుకోసం ఇచ్చిన డబ్బులు నాకు తిరిగి ఇవ్వనవసరం లేదు. నువ్వు కూడా అడక్కు…” అన్నాడు చాలా దయార్థ హృదయంతో.
”తనలా వూరుకోదు. డబ్బులు అందగానే ఇచ్చేస్తుంది. తను అలాటి మనిషి కాదు..” అంది తలవంచుకొని సంవేద వ్యక్తిత్వం తెలిసినదానిలా.
”కానీ ఫోర్స్‌ చెయ్యకు. ఎప్పుడిస్తే అప్పుడు తీసుకుందాం.” అన్నాడు ద్రోణ లైట్ తీసుకో అన్నట్లు.
కానీ ఆముక్తకి తెలుసు సంవేద ఇంట్లో ఆర్థిక పరిస్థితి తీసుకున్న డబ్బుల్ని తిరిగి ఇచ్చే స్థితిలో లేదని… ద్రోణకీ తెలుసు ఈ ప్రపంచంలో మనం ఎవరికి ఏది ఇచ్చినా అది మన దగ్గర తగ్గిపోతుంది కాని మనం ఇష్టపడే వ్యక్తికి ఏమిచ్చినా అది ఇంతై, అంతై అన్నట్లు పెరిగి పెద్దదై నిలువెత్తు విలువై కన్పిస్తుందని…
అందుకే ఆముక్తకి ‘బై’ చెప్పి అక్కడనుండి వెళ్లిపోయాడు ద్రోణ.
*****

మరుసటి రోజు క్లాసుకెళ్లాలని ద్రోణ బైక్‌ దిగి వస్తుంటే… ఆముక్త అతనికి ఎదురుగా వెళ్లి… ”ద్రోణా! ఈ రింగ్‌ నీ దగ్గర వుంచు. సంవేద మనీ ఇచ్చాక తీసుకుంటాను” అంది.
రింగ్‌వైపు చూస్తూ… ”ఈ రింగ్‌ ఎవరిది?” అన్నాడు ద్రోణ.
”నాది. తను నా ఫ్రెండ్‌! నా ఫ్రెండ్‌ కోసం నాకేమైనా చెయ్యాలనిపిస్తుంది. ప్రస్తుతం నా దగ్గర కూడా అంత డబ్బు లేదు. అందుకే ఈ రింగ్‌…” అంది
ద్రోణ ఆముక్త ముఖంలోకి చూస్తూ… ”నువ్వు నా ఫ్రెండ్‌వి ఆముక్తా! నీకోసం ఐ మీన్‌ నీ ఫ్రెండ్‌ కోసం నువ్వింతగా ఆలోచిస్తున్నప్పుడు, నేను నీ ఫ్రెండ్‌కి ఆ మాత్రం హెల్ప్‌ చెయ్యటంలో పెద్ద ఇబ్బందేం లేదు నాకు… ఇలా రింగ్‌ ఇచ్చి అమ్మాయిల మీదున్న నగల్ని తాకట్టుపెట్టుకునేవాడ్ని చెయ్యకు. ఇవ్వడం తెలియనప్పుడు ఫ్రెండ్‌షిప్‌ ఎందుకు దండగ…” అన్నాడు. బాధ, కోపం మిళితమై అతని ముఖం జేవురించింది.
”అది కాదు ద్రోణా!” అని ఆమె మ్లాడబోతుంటే…
”చూడు ఆముక్తా! నువ్వింకేం చెప్పకు. నేను నా ఫ్రెండ్స్‌ని వెంటేసుకొని సినిమాలకో, పార్టీలకో వెళ్లి డబ్బును విచ్చలవిడిగా ఖర్చు పెట్టలేదు. ఒక అమ్మాయి కాలేజి ఫీజుకోసం కొంత డబ్బును హెల్ప్‌ చేశాను. ఇది ఖర్చు కాదు. అవసరం. అదీ చదువుకోసం. ప్లీజ్‌! దీని గురించి మరచిపోండి! ఈ పనిలో నాకు తృప్తి వుంది.” అంటూ తన క్లాసురూం వైపు వెళ్లాడు.
ఆముక్త తన ఫ్రెండ్‌ కోసం వెయిట్ చేస్తూ అక్కడే నిలబడింది.
ద్రోణ సాయంత్రం కాలేజినుండి ఇంటికెళ్లాక ఫ్రెషప్పయి ఎప్పటిలాగే మేడ మీదకెళ్లి డైరీ రాస్తూ కూర్చున్నాడు. అతనికి మొదటిసారి ఆముక్త సంవేదను పరిచయం చెయ్యటం గుర్తొచ్చింది. ఆ రోజు ద్రోణకి సంవేద పేరు బాగా నచ్చింది. ఆ పేరులో వున్న సౌందర్యం, లాలిత్వం, పరిపూర్ణత అతని మనసును హత్తుకొంది. ఆముక్త సంవేదను పిలిచిన ప్రతిసారి అతను క్లాసులోకి వెళ్తూనో, అటు, ఇటు తిరుగుతూనో వింటూనే వుంటాడు. అదేం చిత్రమో ఆ పిలుపు ఎంత వద్దన్నా అతని చెవుల్లో మళ్లీ, మళ్లీ రిపీట్ అవుతోంది. అలా కావటం ఆశ్చర్యంగా కూడా వుంది.
సంవేద తనకేమవుతుంది? స్నేహితురాలా? ప్రేమికురాలా? ఆ రెండూ కాక ఇంకేమైనానా? మరెందుకు ఆమెపట్ల తన మనసింత ఉద్విగ్నంగా కొట్టుకుంటుంది? అంతేకాదు ఆకాశం ఉరిమినప్పుడు నేల పులకించినట్లు… మేఘం కురిసినప్పుడు భూమి తడిసి తన్మయత్వంతో ఒళ్లు విరుచుకున్నట్లు… మనసంతా ప్రజ్వలిత పాలపుంత అవుతోంది,
ముందెప్పుడూ లేనివిధంగా దాహార్తితో కంపిస్తున్న తన హృదయంలోకి ఆమె మెల్లగా నడుచుకుంటూ రావటం అతనికి అర్థమవుతోంది. కొండల నడుమన ఆకుపచ్చని రంగేసినట్లు అతని గుండె సస్యశ్యామలమవుతోంది. మనసును కెలికి ఓ వెన్నెల రాత్రి కలలోకి కూడా వచ్చింది. అపూర్వంగా చూసి, ‘నా వైపు చూడవా? నేను నీ మనిషిని.’ అన్నట్లు నవ్వింది. మళ్లీ కన్పిస్తానని చెప్పింది. ఆ చెప్పటంలో ఎంత ఆత్మీయత! ఎంత ఆర్ధ్రత!
అది చూడగానే… అతని మనసు తేనెతో నిండిన దోసిలి అయింది. ఎప్పుడూ లేనిది ఏమిటో తన మనసులోగిలిలోకి ఈ అతిధి రాక అనుకున్నాడు. ఆ రాకలో వుండే స్వచ్ఛతకి, గాఢతకి కట్టుబడిపోయాడు. ఒక మనిషిని ఇంతగా ప్రేమించడం వుంటుందా అని ఆశ్చర్యపోయాడు. ఆ ఆశ్చర్యంలో కూడా ఏదో ఆనందం.
ఇక ఆపుకోలేక.. ఎన్నో ఏళ్లుగా ఆ అమ్మాయిని ప్రేమించి, ప్రేమించి అలసిపోయినవాడిలా ఉద్వేగంతో ఆలోచిస్తూ డైరీలో ఒక్కో అక్షరాన్ని ఎంతో ఆర్తితో, నిజాయితీతో నింపుతున్నాడు.
నిజానికి సంవేదను చూసిన క్షణం నుండి తన మనసు ఎలా తరంగిణి అయిందో.. గుర్తొస్తేనే ప్రపంచాన్ని మరిచి ఆ అమ్మాయిని ఎలా చేరుకోవాలను కుంటున్నాడో.. ఈ స్పందన ఎంత కొత్తగా వుందో.. ఏది ఎప్పుడు పుడ్తుందో తెలియనట్లు ఈ ప్రేమ ఎందుకు పుట్టిందో…! ఒకవేళ ఇది ప్రేమ అయితే అనుక్షణం ఆ అమ్మాయిని తలచుకుంటూ ‘తనకి నేనేమిచ్చానా?’ అని ఆలోచిస్తూ… ‘ఇంకా ఏం కావాలి?’ అని అడగాలనుకుంటూ.. అన్నీ ఇచ్చినా ఇంకా ఏదో మిగిలివుందే ‘ఎప్పుడివ్వాలి?’ అని ఆరాటపడ్తూ… ‘ప్రేమంటే ఇలా మౌనంలో తడుస్తూ ప్రయాణించడమేనా’ అని అనుకుంటూ…. ‘ప్రతి చోటా నీవే అయ్యి, నాకంటూ ఏమిలేని నాలో నేనెక్కడో అర్థంకాక నేను ఒక గాఢమైన అలౌకిక ఆనందంలో మునిగిపోతున్నాను కదా!’ అని సంవేద చెవిలో చెబుతున్నట్లు భ్రమపడ్తూ, నిజంగానే ఏదో ఒక రోజు ఈ ‘ప్రేమ’ ను ఆమెతో చెప్పాలని ఆలోచిస్తుంటే…
అంతలో ద్రోణ స్నేహితుడు లోహిత్‌ లోపలికి వచ్చి ”ఏమి చేస్తున్నావ్‌ ద్రోణా ! వీడు నా ఫ్రెండ్‌ విష్ణు…” అంటూ ఫ్రెండ్‌ని పరిచయం చేశాడు.
‘హలో…’ అంటూ పలకరింపుగా నవ్వి., రాస్తున్న డైరీని పక్కన పెట్టి ఆ ఇద్దర్ని కూర్చోమన్నట్లు సోఫావైపు చేయి చూపాడు ద్రోణ.
విష్ణు ద్రోణవైపు ఆసక్తిగా చూస్తూ ”మీ పేరు ద్రోణ కదా! వెరయిటీగా వుంది. దాని మీనింగేంటి?” అన్నాడు కూర్చుంటూ.
”ద్రోణ అనే పదం ద్రోణి నుండి వచ్చింది. ద్రోణి అంటే కుండ. కుండలోంచి పుట్టటం వల్ల ద్రోణుడు, కుంభ సంభవుడు అని కూడా అంటారు. భారతంలో ద్రోణాచార్యులు అలాగే పుట్టారట…” అన్నాడు ద్రోణ.
”కుండలోంచి క్రియేషన్‌ జరిగింది కాబట్టి ద్రోణాచార్యులు టెస్ట్‌ట్యూబ్‌ బేబి…” అన్నాడు విష్ణు
విష్ణు ఆలోచనాశక్తికి చకితుడై ”నేను మాత్రం టెస్ట్‌ట్యూబ్‌ బేబీని కాదు. నేను పుట్టిన నక్షత్రాన్ని బట్టి, నాకా పేరు పెట్టారు. పూర్తి పేరు ద్రోణవర్షిత్‌! ఈజీగా పిలవొచ్చని ‘ద్రోణ’ అంటుంటారు”. అన్నాడు ద్రోణ.
”ద్రోణా! వీడికో బొమ్మకాని, కవితకాని కావాలట… ఫ్రెండ్‌కి ప్రజెంట్ చేస్తాడట.. నువ్వు బొమ్మలు బాగా వేస్తావని చెప్పి నీదగ్గరకి తీసుకొచ్చాను.” అన్నాడు లోహిత్‌.
”బొమ్మగీసే మూడ్‌లో లేను లోహిత్‌! మన సీనియర్‌ ఆముక్త వుందిగా. భావకవితలు అద్భుతంగా రాస్తుంది. ఓ కవిత రాసి ఇమ్మని అడగండి!” అన్నాడు ద్రోణ.
ఆముక్త పేరువినగానే విష్ణు ఫీలింగ్స్‌ మారాయి.
ద్రోణకి దగ్గరగా వెళ్లి ”ఆముక్తను గుర్తు చెయ్యకురా! వాడసలే బాధలో వున్నాడు.” అన్నాడు లోహిత్‌.
ద్రోణకి అర్థమైంది. విష్ణు ఆముక్తను గాఢంగా ప్రేమిస్తున్నాడు. కానీ ఆముక్త పెళ్ళి ద గ్రేట్ బిజినెస్‌ మాగ్నెట్ మణిచందన్‌తో జరగబోతోంది.
అక్కడో క్షణం కూడా కూర్చోలేక ”రా వెళ్దాం!”’ అంటూ లోహిత్‌ను తీసుకొని బయటకెళ్లాడు విష్ణు…
జీవితం ఓ ప్రశ్న. అదెప్పుడంటే జవాబు దొరకనప్పుడు. విష్ణు ఇప్పుడు అదే స్థితిలో ఉన్నాడు అనుకుంటూ లేచి కికీ దగ్గరకెళ్లి నిలబడ్డాడు. ఎదురింట్లో వెన్నెల కిరణంలా తిరుగుతూ మళ్లీ సంవేద కన్పించింది.
ద్రోణలో ఒకవిధమైన ప్రకంపన మొదలై అతని గుండె చాలా తీవ్రస్థాయిలో స్పందించింది.
స్పందన మార్పుకి నాంది…
ఎలా స్పందిస్తున్నామన్నదే అస్తిత్వం, వ్యక్తిత్వం.
ఈ స్పందనే సిద్ధార్దుడిని బుద్దుడిగా మార్చింది.
ఆగ్నేస్‌ను విశ్వమాత చేసింది.
కరమ్‌చంద్‌ని మహాత్ముడిగా నిలబెట్టింది.
ద్రోణకి వెంటనే కుంచె పట్టుకోవాలనిపించేలా చేసింది.
మరుసటి రోజు…
”వేదా!” అంటూ గట్టిగా పిలిచింది సంవేద తల్లి శకుంతల.
”వేద లేదు శకుంతలా!” అంటూ చిన్నకూతురు నిశిత తండ్రిని ఇమిటేట్ చేసినట్లు గంభీరంగా అంటుంటే నవ్వకుండా వుండలేకపోయింది శకుంతల.
అయినా ఆ నవ్వును పైకి కన్పించనీయకుండా…
”వేదా! సంవేదా ! ఎక్కడున్నావే. త్వరగా రా!” అంటూ గట్టిగా పిలిచింది శకుంతల.
”అదిరాదు. దానికి పెత్తనాలు ఎక్కువయ్యాయి.” అంది నిశిత తల్లి లాగే గట్టిగా మాట్లాడుతూ…
”అది వింటే వూరుకోదు నీకు…మరీ నోరెక్కువైపోతోంది!” అంది శకుంతల
”దానికి చెల్లెలంటే ప్రాణం.” అంది నిశిత
ఆ మాటకి కదిలిపోయింది శకుంతల. సంవేద నిశితను ఎంతగా ప్రేమిస్తుందో గుర్తుచేసుకుంటూ కళ్లు తడిచేసుకుంది.
తల్లి భావాన్ని కనిపెట్టింది నిశిత. తల్లి తన గురించి అలా బాధపడటం నిశితకి ఇష్టం వుండదు. అయినా తల్లి ఎంత చెప్పిన వినకుండా బాధపడ్తూనే వుంటుంది.
”అమ్మా! అక్క ఎక్కడికెళ్లిందో చెప్పనా! కౌముది అక్కయ్య డ్రస్‌ మెటీరియల్స్‌ తెచ్చిందట. చూసి వస్తానని వెళ్లింది.” అంటూ నిజం చెప్పింది నిశిత.
”మొన్ననే కదే డ్రస్‌లు కొన్నది. అప్పుడే ఎందుకట?” అంది శకుంతల
”నా కోసం కొంటానంది. దానికి ఈ మధ్యన నామీద ప్రేమ ఎక్కువైందిలే..” అంది నిశిత తమాషాగా కళ్లు తిప్పుతూ కాసింత గర్వంతో…
నిశిత ముఖంలోని సంతోషం చూసి అలాగే నిలబడి… ‘దీని ముఖంలో ఈ సంతోషం ఎప్పటికి ఇలాగే వుంటే బావుండు’ అని మనసులో అనుకుంటూ ఆలోచిస్తోంది శకుంతల.
నిశితకు దేవుడు ఒక కాలు లేకుండా చేసినా మాటలతో ఆకట్టుకునే నైపుణ్యం ఇచ్చాడు. ఎంత విషాదంలో వున్న వాళ్లయినా ఆమె మాటలకి ప్రశాంత మనస్కులైపోతారు. మనిషి చూడానికి అందంగా వుండి, ఒక కాలు లేదన్న భావాన్ని బయటకి కనబడకుండా వుంటుంది.
నిశితకి తెలుగు బాగా చదవగలిగేంత వరకు నేర్పింది సంవేద. అప్పుడప్పుడు కాలేజి లైబ్రరీనుండి బుక్స్‌ తెచ్చి ఇస్తుంది. ఆ బుక్సే నిశితకు మంచి కాలక్షేపం..
సంవేద గురించి ఏ ఆలోచన లేదు శకుంతలకి. నిశిత గురించి నిత్యం బాధపడ్తూనే ఉంటుంది.
ప్రభాకర్‌ గేటు తీసుకొని లోపలకి వస్తూనే శకుంతల చెంప చెళ్లు మనిపించాడు. ఆమె తేరుకునే లోపలే ఇంకో చెంపమీద బలంగా కొట్టాడు.
కళ్లు తిరిగినట్లై రెండు చెంపల్ని పట్టుకొని, అలాగే నిలబడింది శకుంతల. తనేం తప్పు చేసిందో అర్థం కాలేదు. కళ్లలో నీళ్లు తిరగటం తప్ప…
అది చూసి వణికింది నిశిత. తండ్రి తల్లిని కొట్టినప్పుడల్లా అదే పరిస్థితి ఆమెది. తల్లిని కొడుతుంటే ఏ బిడ్డా ఓర్చుకోలేదంటారు. చూస్తూ నిస్సహాయంగా విలపించటం తప్ప మరోదారి లేదు నిశితకి…
”బుద్ది వుందా నీకు? ఎదిగిన ఆడపిల్లని ఇళ్లవెంట తిప్పుతావా? ఆడపిల్లల్ని కన్న తల్లికి వుండాల్సిన లక్షణమేనా ఇది? ఏం పని నీ కూతురికి ఎదురింట్లో..? పిలువు దాన్ని..” అంటూ కోపంగా అరుచుకుంటూ లోపలకి వెళ్లాడు ప్రభాకర్‌.
తల్లి తనవైపు చూస్తే తన కంటి చూపుతోనే తల్లిని ఓదార్చాలని చూస్తోంది నిశిత. కానీ నిశిత ఫీలింగ్స్‌ని పట్టించుకోకుండా ఎదురింటి వైపు చూసింది శకుంతల.
అక్కడ కౌముది – సంవేద ఇంకా కొంతమంది ఆడవాళ్లు డ్రస్‌ మెటీరియల్స్‌ చూస్తున్నారు.
యువకుడైన ద్రోణ – లోహిత్‌ ఫ్రెండ్స్‌ పతంగిలు ఎగరేస్తూంటే డాబాపై నిలబడి వున్నాడు. అతను సంవేదను చూడలేదు.
పైన ద్రోణ వున్న విషయం సంవేద చూడలేదు. చూస్తే వెళ్లేది కాదు.
కౌముది తమ్ముడు వున్నట్లు తెలిసి సంవేద అక్కడకెందుకు వెళ్లటం అన్నదే ప్రభాకర్‌ కోపం.
”సంవేదా!” గట్టిగా కేకేసింది శకుంతల.
అది పిలుపుకాదు. అరుపు.
ద్రోణ కిందకి చూశాడు.
సంవేద పరిగెత్తుతున్నట్లే ఇంట్లోకి వెళ్లటం చూసి ఇప్పటి వరకు ఆ అమ్మాయి తను నిలుచున్న చోటుకిందనే వుందన్న వూహ చాల థ్రిల్లింగ్‌గా అన్పించింది.
తండ్రి ఇంట్లోకి వచ్చి వుంటాడన్న భయంతోనే ఊపిరి బిగబట్టుకొని లోపలకెళ్లిన సంవేదను తన దగ్గరకి రమ్మని సైగ చేసింది నిశిత. సంవేద వెంటనే నిశిత దగ్గరకి వెళ్లింది.
”అక్కా”! అమ్మను నాన్న కొట్టాడు” అంది బాధగా ముఖం పెట్టింది నిశిత.
సంవేద గుండె కలుక్కుమంది.
”ఎందుకు?” అంది వెంటనే…
”నువ్వు ఎదురింట్లో వుండటం చూసి… ఆడపిల్లకి ఏంటా తిరుగుళ్లు అని…” అంది నిశిత.
తననో చట్రంలో బిగించి ఆ చట్రమేదో సడలినట్లు తండ్రిలో కలిగిన ఉలికిపాటుకి కోపం వచ్చింది సంవేదకి…
ఎంతమంది అమ్మాయిలు కాలేజీలు మానేసి పార్కులకి వెళ్ళటం లేదు? సినిమాలకు వెళ్ళటం లేదు? తను ఎదురింటికి వెళ్తే తప్పా? అలా వెళ్లినందువల్ల అక్కడ జరిగిన తప్పేమీ లేదుకదా!… అనవసరంగా తల్లి కొట్టించుకొంది. తను ఏం చేసినా, ఎక్కడికి వెళ్లినా తల్లిని కొడతాడు. ఇదేం సంస్కృతి? ఇదేం తృప్తి? ఇలాటి తండ్రులు వుంటారా? అని ఆవేశం ఆపుకోలేక…వెంటనే తల్లి దగ్గరకి వెళ్లింది సంవేద.
”అమ్మా ! నాన్న కొట్టాడా?” అంది”
మాట్లాడలేదు శకుంతల.
”నాన్న కొడ్తుంటే అలాగే పడుంటావా? అందుకేనా నువ్వుండేది? ఇదేమిటని ప్రశ్నించలేవా? ఇంత వయసొచ్చినా చిన్నపిల్లలా కొట్టమని ఒళ్లప్ప జెప్పటమేనా నీపని..? మేం ఎదుగుతున్నాం.. ఇంతకు ముందులా ఊరుకోమని చెప్పు నాన్నకి…” అంది సంవేద.
”అది కాదు వేదా! నువ్వు కౌముది వాళ్ల ఇంటికి ఎందుకు వెళ్లావు? అదీ వాళ్ల తమ్ముడు వుండగా.. అదే నాన్నకి కోపం. అందుకే కొట్టాడు” అంది నెమ్మదిగా కూతురు వైపు చూస్తూ…
”ఈ పద్దతేం బాగలేదమ్మా! నేనేమైనా అతని దగ్గరకెళ్లి మాట్లాడానా? నాన్న ఎందుకింత వక్రంగా ఆలోచిస్తున్నాడు?” అంది సంవేద.
”ఆడపిల్ల తండ్రికి భయముంటుంది సంవేదా” అంది శకుంతల.
”ఇది భయంకాదు. నన్ను అనుమానించటం, అవమానించటం, ఆయనెలా మాట్లాడినా ఏం చేసినా సహిస్తున్నాం. కాబట్టి రెచ్చిపోతున్నాడు. అదే ఎదురు తిరిగితే…? అంటూ నత్తగుల్లలోంచి బయటకొచ్చి సాగినట్లు సంవేద ప్రశ్నిస్తుంటే…
”ఎక్కడున్నావే శకుంతలా! పిలుస్తుంటే నిన్ను కానట్లు పలకవేం? విన్పించట్లేదా?” అంటూ ప్రభాకర్‌ పిలవగానే భయపడ్తూ పరిగెత్తింది భర్త దగ్గరకి శకుంతల.
తలకొట్టుకొంది సంవేద.
”అదొచ్చిందా? ఇంకా ఆ ఇంట్లోనే చచ్చిందా?” అన్నాడు
”వచ్చిందిలెండి” అంది ముక్తసరిగా శకుంతల
”దాన్ని ఆ స్పోకెన్‌ ఇంగ్లీష్‌ క్లాస్‌కి వెళ్లనియ్యకు. వచ్చేవరకు రాత్రవుతుంది. లేదంటే టైమింగ్స్‌ మార్చుకోమని చెప్పు!” అన్నాడు ప్రభాకర్‌ సంవేదను ఉద్దేశించి…
”వీలు కాదటండీ! అలా మార్చుకోవాలని అది కూడా అనుకొంది. ఈ కోచింగ్‌ క్లాసుల టైమింగ్సే అలా వున్నాయి ఆడప్లిలలకి కాస్త ఇబ్బందిగానే వుంది…” అంది శకుంతల.
ఏ మూడ్‌లో వున్నాడో ఏం మాట్లాడలేదు ప్రభాకర్‌.
రాత్రి ఎనిమిది కాకముందే.. ఎప్పటిలాగే రౌండ్‌ టేబుల్‌ సెక్షన్‌ మొదలుపెట్టాడు ప్రభాకర్‌
ఆ టేబుల్‌ మీద విస్కీ, సోడా, ఐస్‌, చిప్స్‌ అమర్చి వున్నాయి.
ఆ వాతావరణం ఆ ఇంట్లో రోజూ వుంటుంది.
ఇంట్లో అందరు చూస్తుండగానే తాగుతూ కూర్చుంటాడు.
ఆయన్నలా చూస్తూ నిశ్శబ్దంగా తిరగటం ఆ ఇంట్లో అందరికి అలవాటైపోయింది.
మితంగా తాగినంతసేపు ఏమీ అనడు.
మోతాదు మించితే చెప్పిందే చెప్పి, అరిచిందే అరిచి, పిచ్చెక్కేలా చేస్తాడు.
”మీ ఇద్దరు తిని, వెళ్లి పడుకోండి!” అంది శకుంతల సంవేదతో…
ఆ మాటతో మౌనంగా ప్లేట్లు అందుకొని – నిశితకి, తనకి అన్నంపెట్టుకొని, తన గదిలోకి తీసికెళ్లింది సంవేద. వెళ్లేముందు తండ్రిముందున్న బాటిల్స్‌ని, తండ్రిని ఒకటికి రెండుసార్లు అలాగే చూసి వెళ్లింది.
అన్నం తిన్న తర్వాత.. బెడ్‌షీట్స్ సరిచేసి, చెల్లి పక్కన పడుకొంది.
చెల్లిపై చేయివేసి… కాలేజీలో ఆ రోజు జరిగిన విషయాలు చెబుతూ పడుకొంది.
”ఇక చాల్లెండి! ఎక్కువైనట్లుంది…” అంది శకుంతల భర్త తాగి, తాగి ఏమవుతాడోనన్న బెంగతో…
ఆయన తాగుతూ ఎంజాయ్‌ చెయ్యటం లేదు. దీర్ఘాలోచనలో వున్నాడు.
సడన్‌గా శకుంతలవైపు చూశాడు.
”పెద్దదానికి పెళ్లిచేసి, కుంటిదాన్ని ఇంట్లో వుంచుకుందాం శకుంతల!” అన్నాడు ఫ్రభాకర్‌. ఆశ్చర్యపోయింది శకుంతల.
చదువుకుంటున్న సంవేదకు, ఇప్పుడు పెళ్లేంటి? ఆ సంభాషణ నచ్చలేదు. శకుంతలకి.. కానీ తనిప్పుడు ఏ మాత్రం అడ్డు చెప్పినా బండబూతులు తిడతాడని మౌనంగా చూసింది.
”ఇవాళ మా ఆఫీసులో ఒక అబ్బాయి గురించి మాట్లాడుకున్నాం. ముందుగా మా ఫ్రెండ్‌ ఇంటికెళ్లి ఆ అబ్బాయి వివరాలు తెలుసుకుందాం. ఆ తర్వాత నేరుగా అబ్బాయి ఇంటికి వెళ్లి, చూసి వద్దాం..” అన్నాడు ప్రభాకర్‌.
ఆశ్చర్యపోయింది శకుంతల.
అప్పుడే అబ్బాయిని చూడటం దాకా వచ్చిందా అని ఆలోచిస్తూ – తనకీ పెళ్లి ప్రయత్నాలు ఏమాత్రం నచ్చటంలేదని చెప్పాలనుకుంది. ఆయన మాట కాదంటే ఆయన అరిచే అరుపులకి చుట్టుపక్కల వాళ్లు నిద్రలేస్తారని భయంతో వణికి పోయింది.
ఆయన ధోరణిలో ఆయన మాట్లాడుతున్నాడు. ఎంత తాగినా ఏ మాత్రం తడబడటంలేదు. స్పష్టంగానే చెబుతున్నాడు. కాకుంటే కళ్లు బాగా ఎర్రబడి మత్తుగా చూస్తున్నాడు. ఉచ్ఛ్వాస, నిశ్వాసలు కాస్త తేడాగా వున్నాయి.
ఆయన తాగినపుడు అలాగే వుంటాడు. నిద్రపోయి లేస్తే తిరిగి మామూలైపోతాడు. త్వరగా అన్నం తిని పడుకుంటే బావుండని చూస్తోంది శకుంతల.
”అబ్బాయి మనకు నచ్చితేనే చేద్దాం శకుంతలా! మా ఫ్రెండ్‌తో కూడా అదే చెప్పాను. ‘మా అమ్మాయిని ముందు చూపించం. చదువుకుంటోంది. డిస్టర్బ్‌ అవుతుంది. మాకు అన్నివిధాల పర్వాలేదనిపిస్తే వెంటనే పెళ్లి చేస్తాను.’ అని చెప్పాను” అన్నాడు ప్రభాకర్‌.
భర్త మాటలు పద్ధతిగా అన్పించాయి శకుంతలకి. ఇంతకన్నా ఎక్కువగా ఏ తండ్రీ ఆలోచించడేమో! మంచి సంబంధం దొరికితే సంవేదకు పెళ్లి చెయ్యటమే ఉత్తమం అనుకొంది.
ఈ రోజుల్లో ఆడపిల్లలు చదువుతున్నారు ఉద్యోగాలు చేస్తున్నారు. వాళ్లు బయటకెళ్లాక పైకి చెప్పుకోలేని ఎన్నో సమస్యల్ని ఎదుర్కొంటున్నారు. అందుకు కారణం పెళ్లి చేసుకున్నాక తగినంత స్వేచ్ఛ, ఎకనామికల్‌ సెక్యూరిటీ, ఆత్మగౌరవాన్ని నిలుపుకోగలిగేంత వాతావరణం వుంటుందో లేదో నన్న అనుమానం.. అందుకే పెళ్లికన్నా ఉద్యోగానికే ప్రాధాన్యత ఇస్తున్నారు.
కానీ బయటవుండే సమస్యలు బయటవుంటాయి. ఇంట్లో వుండే ఇబ్బందులు ఇంట్లో వుంటాయి. సంవేదకి మంచి సంబంధం దొరికితే పెళ్లి చెయ్యటమే మంచి దనుకొంది.
భర్తకి వ్యతిరేకంగా మాట్లాడలేదు.
”రేపు ఉదయాన్నే అబ్బాయిని చూడానికి వెళ్దాం. పద పడుకుందాం..” అన్నాడు లేవబోయి కాస్త తూలుతూ, వెంటనే శకుంతల పట్టుకోవటంతో పూర్తిగా లేచి, ఆమె ఆసరాతో బెడ్‌ దగ్గరకి నడిచాడు.
”మీరు అన్నం తినలేదు. తిన్నాక పడుకుందాం!” అంది
‘ఉష్‌’ అంటూ నోటిమీద వేలువుంచుకొని…
”పడుకో.. అన్నాడు గట్టిగా..
టక్కున పడుకొంది శకుంతల. ఆమెకు ఆకలిగా వుంది.
మోకాళ్లను కడుపులోకి ముడుచుకొంది. అప్పుడప్పుడు ఇదే పరిస్థితి.
*****

ఉదయం ఎనిమిది గంటలకి…
సంవేద కోసం అబ్బాయిని చూడాలని శకుంతల, ప్రభాకర్‌ వెళ్లారు. తామెక్కడికి వెళ్తున్నామో సంవేదకి చెప్పలేదు.
నిశితకి టిఫిన్‌ పెట్టింది సంవేద.
ఆ తర్వాత ఏం చేయాలో తోచలేదు.
కాలేజి లేదు…
ఇంట్లో టీ.వి. లేదు..
సినిమా లేదు. షికారు లేదు…
బయటకెళ్లే అలవాటులేదు..
ఆ అలవాటును కూడా ఒక తాడులా చేసుకొని ప్రతిరోజు ఒక దారం పోగుతో దాన్ని కలిపినేస్తూ తెంచటానికి వీలుకానంత బలంగా మార్చుకొంది.
ఆలోచిస్తూ కూర్చుంది సంవేద. అలా చాలాసేపు గడిచింది.
ఎప్పటినుండో సంవేదలో ఓ కోరిక వుంది.
ఆ కోరిక తీరాలంటే తల్లీదండ్రి ఇంట్లో వుండకూడదు. ఇవాళ వాళ్లిద్దరు ఇలా ఇంట్లో లేకపోవటం అనేది అరుదైన అవకాశం. కానీ ఆమెలో కలిగే సంకోచం ఆ అవకాశాన్ని డామినేట్ చేస్తోంది.
కానీ ఈ విషయంలో వెనుకడుగు వెయ్యకూడదు. నిస్సంకోచంగా నిర్ణయం తీసుకోవాలి.
తండ్రిని గుర్తుచేసుకుంటూ ధైర్యం తెచ్చుకొంది.
‘నువ్వు సంతోషంగా వుండాలంటే ఒక్క క్షణమైనా నీ తండ్రిని అనుకరించు, ఆయన ప్రతిరోజూ అనుభవిస్తున్న ఆనందపు నిషాను కాస్తయినా చవిచూడు’ అని ఆమె మనసు పదే పదే చెప్పింది.
అనుకరణ చాలా గొప్పది అది లేకపోతే మనం ఏమీ నేర్చుకోలేం. ఏమీ చేయలేం. పిల్లలు పెద్దవాళ్లను అనుకరిస్తూ మాటలు, నడక, నడత ఎలా అలవర్చుకుంటారో అలాగే వాళ్ల అలవాట్లను కూడా ఫాలో అవుతారు.
వెంటనే లేచి నాన్న విస్కీ బాటిల్స్‌ని దాచుకునే ర్యాక్‌ దగ్గరకి వెళ్లింది. వాటివైపు చూసింది.
ఓ విస్కీ బాటిల్‌ని బయటకి తీసింది.
ఆలస్యం చేస్తే అమ్మా, నాన్న వస్తారని.. వెంటనే ఆ బాటిల్‌ మూతతీసి, విస్కీని గాజు గ్లాసులోకి ఒంపుకొని, సోడా కలిపింది. గడ, గడ తాగింది. ఆమె గొంతు చుర, చురా మండి ఎంతో ఘాటుగా అన్పించింది.
ఆ బాటిల్‌ని తిరిగి యధా స్థానంలో పెట్టింది.
ఇన్ని రోజులు నాన్న తాగుతుంటే అదెలా వుంటుందో నన్న జిజ్ఞాస వుండేది. ఇప్పుడది తీరింది. ప్రపంచాన్ని జయించినట్లు అంతు తెలియని తృప్తిగా వుంది.
అలా ఓ ఐదు నిముషాలు గడిచాక…
నర,నరాల్లో ఏదో అగ్ని పాకుతున్నట్లై, పరిసరాలు తనచుట్టూ తిరుగుతున్నట్లు అన్పించటం మొదలైంది.
తల తిరుగుతోంది. దిక్కు తెలియనట్లు తిక్క, తిక్కగా వుంది. కడుపులో తిప్పి, వాంతి వచ్చినట్లుగా అన్పిస్తోంది.
ఒక్క అడుగులో బయట కొచ్చింది.
శరీరం తేలిపోతున్నట్లు స్వాదీనం తప్పుతోంది.
అడుగులు తడబడి అక్కడున్న స్టూల్‌ని తట్టుకొని టక్కున కింద పడింది.
కాలేజీకి వెళ్తున్న ద్రోణ గేటు దాటి బయటకి రాగానే శబ్దం విన్పించి అటువైపు చూశాడు.
కిందపడ్డ సంవేదను చూసి నిశ్చేష్టుడయ్యాడు. వెంటనే తేరుకుని…
”అయ్యో! కిందపడిందే! ఇప్పుడెలా?” అన్నట్లు అతని మనసు ఉద్విగ్నంగా కొట్టుకొంది.
ఆమె దగ్గరకి ఎవరూ రాకపోవటంతో ఇంట్లో ఎవరూ లేరనిపించింది.
ఏం చేయాలో తోచనట్లు ఒక్కక్షణం అలాగే నిలబడిపోయాడు.
సంవేదకు, ద్రోణకు మధ్యన రోడ్డే అడ్డం.
ద్రోణకి ఇప్పుడు తను వెళ్ళవలసిన పని గుర్తు రావడంలేదు. సంవేద తప్ప అతని కళ్లకి ఇంకేం కన్పించటం లేదు.
దగ్గరకి వెళ్లి ఆమెను పూలచెండులా చేతుల్లోకి తీసుకొని, స్పృహ వచ్చేంత వరకు తన ఒడిలో పడుకోబెట్టుకొని అసలేం జరిగిందో తెలుసుకోవాలని వుంది.
ఇంట్లో ఎవరూ లేనట్లు అర్థమై అచేతనంగా పడివున్న సంవేద దగ్గరికి వెళ్లాలన్న ఆత్రుతతో ఒక అడుగు ముందుకు వేశాడు.
అంతలో ఆటో వచ్చి ఆగింది.
ఆటోలోంచి సంవేద అమ్మా, నాన్న దిగారు.
ద్రోణ వాళ్లను చూడగానే ముందుకి వేసిన అడుగును వెనక్కి తీసుకున్నాడు.
లోపల కెళ్లగానే కిందపడివున్న సంవేదను చూసి, కంగారు పడింది శకుంతల.
”ఇదేంటండీ! ఇది కిందపడింది?” అంటూ ఆదుర్దాగా ముందుకి వంగి సంవేద భుజాలు పట్టుకొని, లేపాలని చూసింది.
ప్రతిరోజు భర్త దగ్గర వచ్చే వాసన సంవేద దగ్గర గుప్పుమనటంతో శకుంతల గుండెలు అదిరాయి.
”ఇదేం ఖర్మ దేవుడా!” అంటూ భర్తవైపు చూసింది.
”ఈ మధ్యన పిల్లలకి డైటింగుల గోల ఎక్కువైంది ఇదికూడా డైటింగ్‌ చేస్తుందేమో! కళ్లు తిరిగి కిందపడింది. లేపి లోపల పడుకోబెట్టు… భూమి, ఆకాశం ఏకమైనట్టు ఏంటా ఎక్స్‌ప్రెషన్‌? ” అంటు సంవేదవైపు చూడకుండా…”ఆ కుంటిదెక్కడ చచ్చిందో చూడు” అంటూ నిశితను గుర్తుచేసి, అక్కడ తన అవసరమేం లేనట్లు తన గదిలోకి వెళ్లాడు ప్రభాకర్‌.
నిశిత గుర్తొచ్చింది శకుంతలకి…
సంవేదను అలాగే వదిలి, నిశితకూడా ఇదే పరిస్థితిలో వుందేమోనన్న భయంతో ఒక్క వుదుటున లేచి నిశిత కోసం వెళ్లింది.
తలుపేసుకొని, చదువుకుంటూ తన లోకంలో తనుంది నిశిత.
తను భయపడిందేం అక్కడ లేకపోవటంతో ‘హమ్మయ్యా’ అనుకొని తిరిగి సంవేదన దగ్గరికి వచ్చింది.
మెల్లగా లేపి, అతిప్రయత్నంతో లోపలకి తీసికెళ్లి పడుకోబెట్టింది.. తొమ్మిది నెలలు కడుపులో పెరిగి బయటకొచ్చిన బిడ్డను ఎత్తుకోవటం తేలికే కాని ఇరవై సంవత్సరాలు పెరిగిన బిడ్డను మోయటం మాటలు కాదు.
నిస్సహాయంగా సంవేదను చూస్తూ అక్కడే కూర్చుంది. మత్తుగా, మరో లోకంలో వున్నట్లున్న కూతురి వైపు చూడాలంటేనే భయంగా వుంది.
ఇలా ఎందుకు జరిగింది?
రోజూ తన భర్త తాగుతున్నందువల్లనే కదా అయినా…
వయసొచ్చిన పిల్లలు చూస్తుండగా విస్కీ తాగితే ఒక్కోసారి ఇలాటి పరిణామాలు వస్తాయని ‘తాగే తండ్రులు’ ఒక్కసారి కూడా ఆలోచించరా? అసలు అలాటి స్పృహ వుండదా వాళ్లలో వాళ్లను మార్చాలంటే ఎన్ని మాటలు కావాలి! ఎన్ని జీవిత సత్యాలు చెప్పాలి! ఎంత మనోయజ్ఞం జరగాలి! అంత ఓపిక, శక్తి లేని దానిలా శకుంతల ప్రాణం వుసూరుమంది.
కానీ భర్తను మార్చుకోవటం భార్యగా తన ధర్మం.
ఎలాటి ప్రయత్నాలు చేయకుండా దివ్యశక్తులు అద్భుతాలను చేయవన్నట్లు మన ప్రయత్నం లేకుండా ఏదీ జరగదు. ఇలా చాలామంది భార్యలు తాగుబోతు భర్తల్ని చిన్నపిల్లల్ని చేసి మార్చుకోవాలని బెత్తం చేత్తో పట్టుకున్న టీచర్లలా ఫీలవుతుతుంటారు.
శకుంతల మాత్రం ఆ భావంలోంచి బయటకొచ్చి, ఎంతో ఎదిగిన దానిలా కర్తవ్యం ఆలోచించింది.
…మెల్లగా లేచి భర్త దగ్గరికి వెళ్ళింది.
”ఆ సంబంధం ఖాయం చేద్దామండీ!” అంది శకుంతల.
‘వద్దనుకొని, వచ్చేశాం కదా! మళ్లీ ఇంతలోనే ఈ మార్పేంటి?” అన్నాడు చిరాగ్గా ప్రభాకర్‌. భర్త వాలకం చూస్తుంటే…
ఎలా చెప్పాలా అని ఆలోచిస్తోంది.
తప్పతాగి పడివున్న కూతురే ఆమె కళ్లముందు మెదిలి మనసును పర పర కోస్తోంది.
”ఆ అబ్బాయి తండ్రి పెంపకంలో పెరిగినవాడు కాదని .. తండ్రివున్నా ఎక్కడున్నాడో తెలియదని… అత్తగారు వున్నా కూడా మామగారు లేరని… పెద్దవాళ్లు లేని ఇంటికి అమ్మాయిని ఇస్తే ఎలా వుంటుందోనని… నువ్వేగా వద్దన్నావ్‌!” అన్నాడు. ఈసారి ఆయన గొంతులో కాస్త సౌమ్యత ధ్వనించింది.
మాట్లాడలేదు శకుంతల.
పరిశీలనగా ఆమెనే చూస్తూ….
”నీ ముఖమేంటి శకుంతలా! కూర్చోబెట్టిన పీనుగలా వుంది. వెళ్లి కడుక్కొనిరా! చూడబుద్దికావటం లేదు.” అన్నాడు.
‘ఇది కడుక్కంటే వచ్చే కళ కాదులెండి!’ అని మనసులో అనుకుంటూ అలాగే కూర్చుంది.
”ఏమైంది శకుంతలా?” అన్నాడు అనునయంగా..
”నాకెందుకో ఇంటికొచ్చాక ఆ సంబంధాన్ని వదులుకోవాలనిపించటం లేదు. ఆ అబ్బాయికి మంచి క్వాలిఫికేషన్‌ వుంది భవిష్యత్తులో మంచి పొజిషన్‌లోకి వస్తాడు. కట్నం కూడా మన స్థోమతకి తగినట్లే అడుగుతున్నారు. ఇంతకన్నా ఏం కావాలి? మనం అనుకున్నవి పెద్ద కారణాలు కావేమో ననిపిస్తోంది” అంది శకుంతల.
ఇంటికి వచ్చేంతవరకు ‘ఈ పెళ్లివద్దు’ అని వాదించిన శకుంతలేనా ఈ మాటలు అంటున్నది అన్నట్లు ఆశ్చర్యపోయాడు ప్రభాకర్‌. అయినా తల్లి కదా ఏది మాట్లాడినా బిడ్డ శ్రేయస్సునే బేస్‌ చేసుకుంటుందన్న నమ్మకంతో…
”సరే! ఆలోచిద్దాంలే శకుంతలా!” అన్నాడు.
”ఆలోచించటం కాదు. వెంటనే వాళ్లకి ఫోన్‌ చెయ్యండి! సంవేదను చూసుకోటానికి రమ్మని…”అంది.
”ఏంటి నీ తొందర? వెళ్లి సంవేదను పిలువు. దాన్ని కూడా ఓ మాట అడుగుదాం…” అన్నాడు.
ఆ మాటతో కంగారుపడింది. భయంతో చెమట్లు పోశాయి వెంటనే తేరుకొని…
” అది పడుకొని వుంది లెండి! ఇప్పుడెందుకు దాన్ని కదలించటం… నేను తర్వాత మాట్లాడతాను. ముందు వాళ్లకి ఫోన్‌ చెయ్యండి!” అంది.
”సరే చేస్తాను…” అన్నాడు ప్రభాకర్‌.
భార్య చెప్పిన పని చెయ్యటం ఆయనకి ఇదే మొదటిసారి. ఈ అనుభవం చాలా కొత్తగా, హాయిగా ఉంది.
ఫోన్‌ చేసి సంవేదను చూసుకొని వెళ్లమని మధ్యవర్తితో మాట్లాడాడు ప్రభాకర్‌. వాళ్లకి అమ్మాయి నచ్చితే త్వరగా పెళ్లి చెయ్యాలన్నదే ఆయన ఆలోచన.
*****

రోజులు క్షణాల్లా దొర్లుతున్నాయి.
ఒకరోజు శకుంతల సంవేదను కూర్చోబెట్టి మాట్లాడింది. మాట్లాడుతూనే కూతుర్ని పట్టుకొని ఏడ్చింది. తండ్రిని ఇమిటేట్ చెయ్యొద్దని, జీవితంలో ఇంకెప్పుడూ తాగడం లాంటి పని చెయ్యొద్దని చెప్పింది.
”నన్ను క్షమించమ్మా! ఇంకెప్పుడూ అలాటి పని చెయ్యను. ప్రామిస్‌!” అంటూ మాట ఇచ్చింది సంవేద.
సంవేద పెళ్లి ప్రయత్నాలు ముమ్మరంగా సాగుతున్నాయి.
*****

ట్రాఫిక్‌ రూల్స్‌కి వ్యతిరేకంగా స్కూటీ నడుపుతోంది శృతిక. ఆమె వెనుక ఫ్రెండ్‌ తమ్ముడు రోషన్‌ కూర్చుని ఉన్నాడు.
లోకల్‌లో అంత స్పీడ్‌గా ఆ స్కూటీ వెళ్తుంటే చూసేవాళ్లకి ఏమో కాని, రోషన్‌కి మాత్రం భయంతో ప్రాణాలెగిరిపోయేలా వున్నాయి.
”అక్కా!” అంటూ గట్టిగా పట్టుకొని ”కొంచెం స్పీడ్‌ తగ్గించు… ఇప్పుడు మనకంత అర్జంట్ పనులేం లేవుగా…” అన్నాడు రోషన్‌
”అంత స్పీడ్‌లో వెళ్తేనే బైక్‌మీద వెళ్తున్న ఫీలింగ్‌ వస్తుంది నాకు… నువ్వు భయపడి నన్ను భయపెట్టకు.” అంది శృతిక.
‘నీ ఫీలింగ్‌తో నన్ను చంపకక్కా! ఆటోలో వెళ్లినా వెళ్లేవాడ్ని… ఏదో మా ఇంటివైపు వెళ్తున్నావని డ్రాప్‌ చెయ్యమన్నాను.” అంటూ గట్టిగా కళ్లు మూసుకున్నాడు.
”ఒరే రోషిగా! నీకో చిట్టి చిట్కా చెప్పనా! స్పీడ్‌గా వెళ్తే చావర్రా ! త్వరగా వెళ్తారు.” అంది ఒకచేత్తో హ్యాండిల్‌ పట్టుకొని, ఇంకో చేత్తో తన తలమీద హ్యాట్ తీసి, అదే చేతిని వెనక్కి పోనిచ్చి రోషన్‌ తలమీద పెడ్తూ….
అసలే భయంగా వున్న రోషన్‌ ”ఎక్కడికి పైకా?” అన్నాడు.
”కాదురా ! ఇంటికి… అదిగో అక్కడ సిగ్నల్‌ పడింది. ఇప్పుడు నేనక్కడ ఆగకుండా ఎలా వెళ్తానో చూడు…” అంటూ ట్రాఫిక్‌ సిగ్నల్‌ దగ్గర ఆగకుండా వెళ్లింది.
స్టాప్‌ లిమ్‌ట్ దగ్గర నిలబడివుండే ట్రాఫిక్‌ పోలీస్‌ శృతికను ఆపాడు. అతని స్టైల్‌లో మాట్లాడుతూ…
‘వెహికిల్‌ని పక్కన పెట్టి దిగు’ అన్నాడు.
ఆమె ఏమాత్రం తొణక్కుండా దిగింది.
రోషన్‌ కూడా దిగాడు. దిగి, ఓ పక్కగా నిలబడి, సడన్‌గా చెంపమీద కొడితే బిత్తరపోయినట్లు చూస్తున్నాడు. రోషన్‌ వైపు చూసి ‘వీడేంటి ఇలా అయ్యాడు’ అనుకొంది శృతిక.
స్కూటీకి సంబంధించిన రికార్డ్స్‌ చూపించమన్నాడు పోలీస్‌… ఒక్కక్షణం అర్థం కానట్లు చూసింది శృతిక.
”అర్థం కాలేదా? డ్రైవింగ్‌ లైసెన్స్‌, వెహికిల్‌ పర్మిట్, ఇన్సూరెన్స్‌, పొల్యూషన్‌ సర్టిఫికెట్, ఇవన్నీ వున్నాయా? వీటిల్లో ఏ ఒక్కటి లేకపోయినా పనిష్‌మెంట్ పెద్దగా వుంటుంది” అంటూ బెదిరించాడు.
అవన్నీ స్కూటీలోంచి తీసి చూపించింది.
అతను చూశాడు. అవన్నీ మళ్లీ ఆమెకే ఇచ్చాడు. అవి తీసుకొని…
‘ఇక నేనిక్కడెందుకుంటాను?’ అన్నట్లు స్కూటీవైపు నడవబోయింది.
”ఆగు…” అన్నాడు గద్దింపుగా..
ఆగింది శృతిక.
”ట్రాఫిక్‌ రూల్స్‌ని వ్యతిరేకించి స్పీడ్‌గా దూసుకొచ్చావు. దీనివల్ల యాక్సిడెంట్లు అయ్యే ప్రమాదం వుంది. నువ్వు ఫైన్‌ కట్టందే వెళ్లడానికిలేదు.” అన్నాడు కటువుగా
”ఎంత కట్టాలి?” అడిగింది వెంటనే.
చెప్పాడు పోలీస్‌.
”అంత డబ్బు నా దగ్గరలేదు.” అంది
”పార్కింగ్‌ ప్లేస్‌లో స్కూటీని పెట్టి, కీ నా చేతికి ఇచ్చి ఇంటికెళ్లు… ఫైన్‌ కట్టి స్కూటీని తీసికెళ్లు అన్నాడు.
ఒక్క నిముషం పెదవి కొరుకుతూ ఆలోచించి, సెల్‌పౌచ్‌లోంచి మొబైల్‌ తీసి ఏ నెంబర్‌కి చేయాలా అని చూస్తోంది. తండ్రికి చేస్తే కోప్పడతాడు. అక్క కృతికకు చేస్తే?
అమ్మో ! నిన్ననే ఓ గంట నిలబెట్టి ఓ క్లాస్‌ పీకింది.
‘సాఫ్ట్‌స్కిల్స్‌లో కోచింగ్‌ తీసుకోమని… సాఫ్ట్‌స్కిల్స్‌ను పెంచే పర్సనాలిటీ డెవలప్మెంట్, కాన్ఫిడెన్స్‌ బిల్డింగ్‌, కమ్యూనికేషన్‌ స్కిల్స్‌, మైండ్‌ మేనేజ్‌మెంట్ టెక్నిక్స్‌ వంటి అంశాల్లో తర్ఫీదు పొందటం వల్ల ఎదుటివారిని మెప్పించే నైపుణ్యం, స్పష్టమైన వాక్చాతుర్యం అలవడుతుంది’ అని…
ఇలా తను హాస్టల్లో వుండకుండా బయట తిరుగుతున్నానని తెలిస్తే చంపేస్తుంది. ఇప్పుడెలా?
స్కూటీని తియ్యమన్నట్లు లాఠీతో స్కూటీపై గట్టిగా కొట్టాడు పోలీస్‌.
ఉలిక్కిపడింది శృతిక.
‘నాకు మాత్రమే గొప్పగా గుర్తింపురావాలి. నాకంటే ఎవరూ గొప్పవారు కాదు. ఏపనిలో కూడా నాకు నేనేసాటి… అవకాశం దొరికితే ఎలాంటివారినైనా అవహేళన చెయ్యగల సత్తా వుంది నాకు…’ అన్న అభిప్రాయంతో వుండే ఆమెకు ఇలా నాలుగు రోడ్లు కలిసేచోట పోలీస్‌ పక్కన స్కూటీతో నిస్సహయంగా నిలబడటం తలకొట్టేసినట్లు వుంది. ఇప్పటికే రోడ్డుమీద వెళ్లే తన ఫ్రెండ్స్‌ కాని, కాలేజీ వాళ్లుకాని చూసివుంటారేమోనని ఆత్మన్యూనతతో చచ్చిపోతోంది.
వెంటనే పోలీస్‌ చెప్పినచోట స్కూటీని పార్క్‌చేసి, కీ అతని చేతిలో పెట్టి, ఆటో ఎక్కింది. రోషన్‌ కూడా ఆమెతో పాటు ఆటో ఎక్కాడు.
‘త్వరగా ఇంటికి వెళ్లటమంటే ఇదేనా శృతికక్కా?’ అన్నట్టు ఆమె ముఖంలోకి చూశాడు. రోషన్‌ చూసింది ఒక్కసారే అయినా మళ్లీ, మళ్లీ చూస్తున్నట్లు అన్పించి… వాడి చూపుల్ని తట్టుకోలేకపోతోంది. వాడి దృష్టిని మళ్లించటం కోసం… చాలా ముద్దుగా వాడివైపు చూసి…
”రోషీ! అదిగో ఆ హోర్డింగ్‌ చూడు.. వివెల్‌ సోప్‌ అడ్వర్‌టయిజ్‌మెంట్ ”అందం మీ సొంతం ప్రపంచం మీ పాదాల చెంత.” బావుంది కదూ” అంటూ రోషన్‌ తొడమీద మెల్లగా గిల్లింది.
రోషన్‌ ఉలిక్కిపడి అటు చూసేలోపలే దాన్ని దాటి వెళ్లింది ఆటో…
తన ఫీలింగ్‌ని శృతిక అర్థం చేసుకుందో లేదోనని, మళ్లీ చూశాడు. అదేచూపు, అదేస్థాయిలో గుచ్చుకుంటోంది. ఇంటికి వెళ్లేంతవరకు వీడింతేనా?
‘ఒరేయ్‌! అలా చూడకురా! అసలే నా బాధలో నేనున్నా… అయినా ఆ చూపేంటిరా! అలా కూడా చూడగలవా నువ్వు?’ అని మనసులో అనుకొంది… మనసులో ఎన్ని అనుకుంటే ఏం లాభం? పైకేమైనా తెలుస్తాయా? చస్తాయా!
కొద్దిదూరం వెళ్లగానే ఓ ప్లెక్సీ బోర్డు కన్పించింది. ‘హమ్మయ్యా!’ అనుకుంటూ ”అదిగో అటు చూడు రోషన్‌! ‘ఒక ఐడియా మీ జీవితాన్నే మార్చివేస్తుంది’ ఈ కాప్షన్‌ చాలా బావుంది కదూ!” అంది.
రోషన్‌ దానివైపు చూడకుండా..
”కొన్ని ఐడియాలు అంతే శృతికక్కా! మార్చి, మార్చి వేస్తుంటాయి.” అన్నాడు.
ఇదేదో తను ఇంతకముందు చేసిన పనికి దగ్గరగా అన్పించి, ఆ ఫీలింగ్‌ని పైకి కన్పించనీయకుండా.. ఎప్పుడైనా, ఎక్కడైనా మీవెంటే అన్న ‘హచ్‌’ హోర్డింగ్‌వైపు చూపించింది.
‘నేను నీవెంటగా రానక్కా! జీవితంలో పొరపాటున కూడా నీ స్కూటీ ఎక్కను. ఆ పోలీసోడి చూపులకి తడవకుండా జాగ్రత్త పడ్డాను.’ అన్నట్లుగా ఓ చూపు చూశాడు. ఆమె రోషన్‌వైపు చూసే లోపలే ఇంకో హోర్డింగ్‌ వచ్చింది.
రోషన్‌ ఉత్సాహంగా, ఉల్లాసంగా దానివైపు చూస్తూ…
”అదిగదిగో శృతికక్కా! అన్నికన్నా అది చాలా వెరైటీగా వుంది. ఎవరికి దురదపెడితే వాళ్లే గీరుకోవాలి అన్నట్లు గోడకేసి వీపును గోక్కుంటూ ఆ దురదపోవాలంటే ఈ క్రీమును వాడండి! అన్నట్లు ఓ వ్యక్తి ఎక్స్‌ప్రెషన్‌ ఇస్తున్నాడు. చూడు” అన్నాడు.
రోషన్‌ చెప్పేది అర్థమవుతున్నా చాలా క్యాజువల్‌గా వుండానికి ప్రయత్నిస్తూ, ఇల్లు రాగానే ఆటోని ఆపి, దిగింది శృతిక.

ఇంకా వుంది.