విశ్వపుత్రిక వీక్షణం – అమ్మ. . విశాలాక్షి

రచన: డా.విజయలక్ష్మీ పండిట్.

దివ్య తన రెండునెలల కూతురు విశాలాక్షికి పాలిస్తూ పాప చిరుపెదవులతో తనపాలు కుడుస్తున్నప్పటి ఆ మాతృత్వపు మాధుర్యాన్ని కళ్ళుమూసుకుని అనుభవిస్తూ ఆస్వాదిస్తూంది.
ఆ మాతృత్వపు అనుభూతి దివ్యలో అలజడిని రేపుతూంది. తన మనోసంద్రంలో తాను తప్పుచేశానన్న పచ్ఛాతాప కెరటాలు లేచిపడుతున్నాయి. వాళ్ళ అమ్మ విశాలాక్షి జ్ఞాపకాలు చుట్టుముట్టాయి దివ్యను.
“ఎంత నిర్లక్ష్యం చేసి ఎంత చులకనగా చూసిందితను అమ్మను” తలుచుకున్న దివ్యకు కంట్లో నీళ్ళుతిరిగి చెంపలపై కారాయి.
హృదయం బరువెక్కింది అమ్మ జ్ఞాపకాలతో .
అంతలో బుజంమీద మెత్తగ చేయి అనడంతో భర్త చేయి స్పర్శను గుర్తించి కండ్లు తెరిచింది.
భర్త రాకను గమనించలేదు దివ్య.
భర్త ఆనందు ఆఫీసునుండి వచ్చి కాళ్ళుచేతులు కడుక్కొని కూతురును చూడాలని రూములోకి రావడం. దివ్య కళ్ళుమూసుకుని మంచానికి తల వెనుకకు ఆన్చి బాధపడడం గమనించి ఓదార్పుగాదివ్య బుజం మీద చేయి వేశాడు.
“అత్తమ్మ గుర్తుకొచ్చారా దివ్యా” అన్నాడు ఆనందు.
భర్త ఓదార్పు మాటలకు దివ్యకు దుఖం కట్టలు తెంచుకుని బయటపడింది. దివ్యపక్కన కూర్చొని దివ్య తలను తన బుజానికి ఆన్చుకొని తల నిమురుతుండి పోయాడు.
కొంతచసేపయినాక పాపను ప్రక్కన ఊయలలో
పడుకోబెట్టింది దివ్య. ఊయలపై చేతులాన్చి కూతురిని చూస్తూ పాప చేయి సుతరాము మెల్లగ తాకాడు ఆనందు.
“నేను అమ్మ ప్రేమను, విలువను గుర్తించకుండా
నిర్దయగా ప్రవర్తించానండి . మా అమ్మ విషయంలో
కూతురుగా మా అమ్మపై చూపాల్సిన ప్రేమ ఆప్యాయత , సహాయము సేవ చేయలేక
పోయాననే బాధ నేను తల్లినైనప్పటి నుండి నన్నింకా తొలిచేస్తుందండి. ”అనింది దివ్య.
ఏదో కొత్త విషయం వింటున్నట్టు చూశాడు దివ్య వైపు ఆనందు.
***
దివ్య ఆనందుతో చెప్పసాగింది .
“దాదాపు సంవత్సరం ముందు మన పెండ్లి
అయిన ఆరు నెలలకు మా అమ్మ చనిపోవడంతో మా నాన్న ఒంటరివాడయిపోయాడు. అమ్మ చనిపోయినపుడు నేను అత్తగారింటిలో వున్నందున అమ్మ చనిపోయే
ముందు తుదిగడియలలోఅమ్మదగ్గర లేకపోయిను. అమ్మకు జ్వరంతీవ్రంగా
వున్నా నన్ను పిలిపిస్తానని నాన్నంటే అమ్మే వద్దనిందట. దివ్య వచ్చి ఏమి చేస్తుంది
కొత్త పెండ్ల కూతురు”అని.
“నా మొండివైఖరి కన్నింటికి నాన్న నన్ను
సపోర్టు చేస్తూ అమ్మ చెప్పేమాటలు
పట్టించుకొనేవాడు కాదు. మా ఇద్దరి వల్ల అమ్మ మనసు బాధపడేలా చేయడానికి నేనే కారణం. మా నాన్న నన్ను ఎక్కువ గారబం చేయడంతో ఆ చిన్న వయసులో అమ్మ చూపించే క్రమశిక్షణ నచ్చక నేనంటే నాన్నకే ఎక్కువ ఇష్టమనే భావనతో అమ్మను బాధపెట్టి నేను సంతోష పడేదాన్ని. నా నిర్లక్షపు చేష్టలను మౌనంగా భరించింది .
నా ప్రవర్తన తలుచుకుంటే ఇప్పుడు గుండె పిండినట్టవుతుందండి” అని ఆగి మరల కొనసాగించింది.
“ఎంత క్రూరమైన మనసు నాది! ఎందుకలా తయారయాను నేను? ఎవరు కారణం ? నాన్న చేసే మురిపం నాలో మొండితనాన్ని ,అమ్మ పట్ల
నా నిర్లక్షాన్ని పెంచాయా? ఇప్పుడు ఈ ప్రశ్నలు నన్ను తొలిచేస్తున్నాయండి.
మా అమ్మ క్రమశిక్షణకు ప్రాధాన్యమిచ్చేది .
ఒకే కూతురయినయినా
‘మొకై వంగనిదే మానైవంగదు‘ అనే సామెతన్నట్టు చిన్నప్నటి నుండి మంచి చెడు తెలియాల పిల్లలకు. చిన్నపిల్లల మనస్తత్వం నుండి మనసు క్రమంగా ఎదగాలి వయసుతో పాటు అని అనవసరమైన వాటికి వద్దనేది. నాన్నేమో నా కోరకలను నా ఏడుపును చూసి కరగిపోయి అమ్మకు వ్యతిరేకంగా నా డిమాండ్లను
తీర్చేవాడు. అమ్మపట్ల నాకు ఒక వ్యతిరేక భావన చోటుచేసుకొంది. నా పెంపకం పట్ల సమన్వయం లేని అమ్మా నాన్నల నిర్ణయాల? ఏది కారణం?తర్జన మొదలయింది నాలో . ”
“మన పాపను నాలా కాకుండా అమ్మ నాన్న అంటే ప్రేమ ,అప్యాయత అనురాగం పంచుకొనే మొదటి స్నేహితులనే భావనతో పెరిగేలా తల్లి తండ్రులం మనమిద్దరం జాగ్రత్తగా పెంచుకోవాలండి. ” అనింది.
“అలాగే చేద్దాం గాని నీవు బాధపడకు “ అన్నాడు ఆనందు.
దివ్య మరల “నేనుఅమ్మ కాబోతున్నానని తెలిసినప్పటి నుండి నాలో చోటుచేసుకున్న శరీరక మార్పులే కాకుండా మానసికంగా కూడా మార్పులు రాసాగాయి. అమ్మను గురించిన ఆలోచనలు ఎక్కువయ్యాయి. తప్పుచేసానన్న భావన. ఆ ఆలోచనలు నాలో పఛ్చాతాపాన్ని కలుగచేసాయి. ఏదో తెలియని వెలితి నన్ను వెంటాడేది. అమ్మ ప్రేమంటే ఏమిటో తెలియరాసాగింది.
నేను అమ్మను నిర్లక్షం చేసినా నాకు బాగలేనప్పుడు మా అమ్మ విశాలాక్షి అడిగి అడిగి బుజ్జగించి నా విసుగుదలను భరిస్తూ నాకేమి ఇష్టమో అడిగి చేసి ఆప్యాయంగా కథలు చెపుతూ అన్నంపెట్టేది , స్నానం చేయించి బట్టలు మార్చి జోకొడుతూ నిద్ర పోయేంతవరకు ప్రక్కన కూర్చొని వెళుతూ మెల్లగ నా నుదురు బుగ్గలను ముద్దాడేది. ఎంత హాయనిపించేది అమ్మ తోడు . . !
నేను గర్భం దాల్చిన తరువాత మొదటి మూడునెలలు అన్నం కూరలు వండే వాసనలు సయించక అమ్మ చేతివంటలు తినాలని ఎంతనిపించిందని నాకు. రాను రాను అమ్మలేని వెలితి భూతంలా పెరగసాగింది. నేనేమి
కోల్పోయానో తెలిసి వచ్చిందండి. నేను లోలోపల ఒంటరిగా బాధపడసాగాను. మీతో చెప్పుకోవాలని ఎన్నోమార్లు అవుతున్నా కాని మీ అమ్మగారితో మీ ప్రవర్తన మీరు చూపే గౌరవం , ప్రేమ చేసే సేవ చూసినపుడు నేను కుంచించుక పోయేదాన్ని. మా అమ్మ పట్ల నా ప్రవర్తనను విని నన్ను మీరు అసహ్యించుకుంటారేమో అని. ”
దివ్య తన మనసులోని బాధనంతా వెళ్ళబోసుకుంటుంటే . . తనకు ఊరట కలుగుతుందని ఆనందు అడ్డు చెప్పకుండా
వింటున్నాడు.
దివ్య దిగులుగా ఉన్నపుడు అనందు ఆడపిల్లలకు గర్భంతో ఉన్నప్పుడు ఆ సమయంలో అమ్మలేని లోటు ఎవరు తీర్చలేనిదని ఓదార్చేవాడు కాని దివ్య తను వాళ్ళ అమ్మ పట్ల తప్పుచేశానన్న ఆ భావన వల్ల ఎక్కువ బాధపడుతుందని తెలియదు.
దివ్య మరలా ఆనందుతో. . ,
“ఇంటికి రాగానే మీరు మొదట మీ అమ్మగారి గదిలోకి వెళ్ళి పరామర్శించి “అన్నం తిన్నావా,మందులేసుకున్నావా అమ్మా అంటూ అత్తమ్మ దగ్గర కూర్చొని అప్పుడప్పుడు కాళ్ళు వత్తుతూ మాట్లాడి తర్వాత వచ్చి భోంచేయడం, అత్తమ్మకు కావాల్సినవి అడిగి అడిగి తెచ్చిపెట్టడం, సాయంత్రాలపూట బాల్కనీలో కూర్చొని మీరు తనతో కబుర్లు చెప్పడం నేను పెండ్లయినప్పటి నుండి గమనించాను. నేను మా అమ్మ పట్ల ఆ ప్రేమ గౌరవం ఆప్యాయత చూపలేదు పంచుకోలేదన్న భావన నన్ను ఎంతో బాధపెడుతూంది” అనింది దివ్య.
“నీ బాధను అర్థంచేసుకున్నా దివ్యా . చిన్నప్పుడు పిల్లలు అమ్మ నాన్నలను చాల అనుసరిస్తారు. వారిలో నైతిక విలువలకు నడవడికకు పునాది ఇంటివాతావరణం. అమ్మ నాన్నలు ఒకరినొకరు గౌరవించుకుంటు పిల్లల ముందు తగువులాడకుండ ఒక సమతుల్యతతో సంయమనంతో పిల్లలను పెంచుకోవాలి. అలాంటి ఇంటివాతావరణం మా ఇంటిలో వుండేది”అన్నాడు ఆనందు. మరలా కొద్ది సేపాగి ఆనందు అన్నాడు దివ్యతో. .
“మా నాన్న మా అమ్మను ఎప్పుడు ఆప్యాంగా ఆమె మాటలకు విలువిస్తూ “ అమ్మ చెప్పిందిగా ఇంకేంటి “అని మా ముందు అమ్మను సమర్తించి ఏ దయినా అమ్మకు చెప్పదలచుకుంటే వాళ్ళిద్దరే ఉన్నప్పుడు చెప్పేవారు.
అమ్మ కూడ మా నాన్నను సపోర్ట్ చేస్తూ
“నాన్న చెప్పారు కదరా నాన్న అట్లే చేద్దాము “అని అది ఎందుకలా చేయాలో విడమరిచి చెప్పి మా అన్నను నన్ను ఒప్పించేది మా అమ్మ. ”
“నిజమేనండి మా నాన్నకు మా అమ్మంటే ఎంతో ప్రేమ . అమ్మ చనిపోవడంతో నా కంటే కూడా మా నాన్న అమ్మను ఎక్కువ మిస్ అవుతున్నారన్నది గ్రహించాను . వారివురి ప్రేమను గుర్తించలేదు నేను. మూర్ఖురాలిని. కాని నా పెంపకంలోని నాన్న మా అమ్మను నిర్లక్ష్యం చేశారు నాముందు. బహుశ నాపై దాని ప్రభావం,పర్యవసానం ఊహించి వుండరు మా నాన్న. నేను మా అమ్మ నాన్నలకు ఒక్క బిడ్డకావడం , నాకు చిన్నపుడు అలాంటి పెంపకం లేనందున నేను ఆడింది ఆట పాడింది పాటగా వుండి అమ్మ మనసును, ప్రేమను గుర్తించ లేకపోయానండి” అని బాధ పడింది.
పాప ఊయలలో కదలడంతో దివ్య ఆనందు లేచి ఊయల దగ్గరకు వెళ్లారు . ఊయలను మెల్లగ ఊపింది దివ్య.
ఆనందు పాపవైపు చూస్తూ మీ అమ్మ పోలికలని మీ అమ్మ పేరు “విశాలాక్షి “అని పేరు పెట్టుకున్నావు కదా. నాకు మా అమ్మకు నచ్చిందా పేరు . మీ అమ్మగారు కూడా చాల మంచి మనిషి.
పాప కండ్లు తెరిచింది . ఆనందు కూతురును జాగ్రత్తగా చేతుల్లోకి తీసుకుని ఆప్యాయంగా చూస్తూ . . మన అమ్మ విశాలాక్షిని ప్రేమగా పెంచుకుందాము. పాప నీ లాగా తయారుకాకుండా వాళ్ళ అమ్మను, అదే నిన్ను ప్రేమగా చూసుకోనేటట్టు పెంచే బాధ్యత ఇక నాదికద దివ్యా “ అన్నాడు ఆనందు.
భర్త మాటలతో తన మనసులోని భారం కొంచెం దిగిపోయినట్టనిపించింద దివ్యకు.

*****

విశ్వపుత్రిక వీక్షణం – “వెన్నెలను తాగిన పిల్లనగ్రోవి”

రచన: విజయలక్ష్మి పండిట్

పచ్చని చెట్లను కౌగిలించుకుని
పరవశంతో గలగల నవ్వుతూంది గాలి
ఆ పచ్చని చిక్కని గాలి నవ్వులు
అడవి గుండెలో ప్రతిధ్వనిస్తున్నాయి,

నదిలో నీరు ఏరై పారుతూ
పలవరించి పరితపిస్తూంది..,
నలుగురి దాహం తీర్చకనే
సముద్రుని పాలవుతున్నాని,

ఆకాశంలో ఆ పక్షులు
మాట్లాడుకుంటున్నాయి.,
మనిషి భాషకున్నట్టు మాటలకు
చందస్సు వ్యాకరణము లేవు,
మనసును తాకే శక్తియుక్తి వాటి సొంతం,

ఆ సెలఏటి చల్లని తటంపై
పిల్లనగ్రోవిని ఊదుతున్నాడెవడో..,
వెన్నెలను తాగితాగి పిల్లనగ్రోవి
మత్తుగా రాగాలు పాడుతుంటే..,
కునుకు తీస్తూంది ఆ వెన్నెలరాత్రి..,

చంద్రుడు మైమరచి ఆగిపోయాడు
వెన్నల వానై కురుస్తూంది ..,
మత్తెక్కిన పిల్లనగ్రోవి రాగాలు
అలలుఅలలుగా పయనిస్తున్నాయి
అలసిన మనసుల సేదతీర్చుతూ…

విశ్వపుత్రిక వీక్షణం – “విశ్వం పిలిచింది”

రచన: డా.విజయలక్ష్మీ పండిట్

చేతిమీద చల్లగ ఏదో స్పర్శ తగలడంతో కండ్లు తెరిచాడు అభిదీప్.ఆ స్పర్శలో ఎంతో స్వాంతన ..ఏదో మహత్తు వున్నట్టు తోచింది.
లేచికూర్చుని ఎవరా అని చుట్టూ చూశాడు.
తనపక్కన ఒక యువకుడు నిలుచుని వున్నాడు.
అతనిలో ఏదో చెప్పవీలుకాని తేజస్సు .అతని ఒంటినుండి ఆహ్లాదంగా ప్రవహిస్తూ చల్లగా
అభిదీప్ ను తాకుతూంది.
“ఎవరు మీరు “ అంటూ ఆ అర్ధరాత్ర సమయంలో తన నిద్ర చెరిగిపోయినందుకు చీకాకుగా అడిగాడు చుట్టు చూస్తూ..,
మిద్దెమీద పిండి ఆరబోసినట్టు వెన్నెల వెలుగు. తనకు కొంచెం దూరంలో అమ్మ , నాన్న, చెల్లి పడుకొనివున్నారు పడకలపైన.
అప్పుడప్పుడు వేసవి కాలంలో ముఖ్యంగ వెన్నెలలో చల్లని గాలికి పడుకోవడం అలవాటు చేశాడు పదహారేండ్ల అభిదీప్ అందరికి.
అందుకు కారణం..,చిన్నప్పటినుండి
అభిదీప్ కు ఆకాశమన్నా నక్షత్రాలన్నా చందమామన్నా అమితమైన ఆసక్తి , ఇష్టం .
“మీరు ఎవరు ? ఎందుకొచ్చారు? ఏంకావాలి “అన్నాడు అభిదీప్ ఆ యువకుడినుద్దేసించి.
“నా పేరు చంద్రుడు ,నేను నీకోసమే వచ్చాను
అభి “అన్నాడు అతడు.
“నా పేరు ఎట్లా తెలుసు ఇతనికి ?అదీ అమ్మ నాన్న ,దగ్గరి ఫ్రెండ్స పిలిచినట్టు అభి అనిపిలుస్తున్నాడు “ అనుకుమ్మాడు అభిదీప్.
“నేనెట్లా తెలుసు మీకు ..,నా పేరుకూడా చెప్పకనే పిలుస్తున్నారు” అన్నాడు
“నేను నీ బాల్యంనుండి నీ స్నేహితున్ని . ఇంకా చిన్నగా వున్నపుడు నీవెప్పుడు మీ అమ్మ నడుగుతూ వుండేవాడివి కదా..,చంద్రుడు నా స్నేహితుడంటావు కదా .., ఎప్పుడు నాకోసం క్రిందికి దిగివచ్చి నాతో ఆడుకోడేమి ..? “అని
అన్నాడు చంద్రుడు.
నా చిన్నప్పటి మాటలు ఇతనికెలా తెలుసని
మరింత ఆశ్చర్యంతో అనుమానంతో చంద్రుడి
వైపు చూడసాగాడు అభిదీప్.
“మీరెప్పుడు ముందెపుడు నాకు కనిపించలేదు
ఇప్పుడెందుకు వచ్చారు “ ఇంత రాత్రి అని ..,
మీరు చంద్రుడన్నారు ..,అయినా చంద్రుడు మవిషి ఆకారంలో వుండడు కదా “ అంటూ పౌర్ణమి చంద్రుని వైపు చూశాడు అభిదీప్.
“నీవు ఆస్ట్రోనట్ కావాలి చంద్రుడిపై కాలుపెట్టాలి ,తిరగాలి అని ఎప్పుడు నీలో రగులు తూంటుంది కదా ,ఆ నీ కోరిక..ఆకర్షణకు ఇక దిగురాక తప్పలేదు నాకు మిత్రమా ..” అంటాడు చంద్రుడు.
“మీకెలా తెలుసు నా మనసులోని కోరికలు, ఆలోచనలు” అని అడుగుతాడు చంద్రుడిని.
“మాకు అందుతాయి అభి ..,నిర్మల నిశ్చల నిజాయితి మనసు కోరికల ఆలోచనల తరంగాలు.
మా చైతన్యము .., కాన్సియస్నెస్ వాటిని
గ్రహిస్తుంది .., రెండు రోజుల క్రితం భారతదేశం
చేసిన “చంద్రయాన్” అంతరిక్ష ప్రయోగం విజయవంతమయినపుడు పొంగిపోయీవు.
నీవు కూడా ఆస్ట్రోనట్ అయి భూమికి దగ్గరున్న చంద్ర గ్రహాన్ని మనుషుల ఆవాస యోగ్యంగా చేసే ఆ భృహత్ కార్యంలో నేను వుండాలి..,చంద్రగ్రహంపై
కాలుమోపాలి..,అక్కడ చెట్లను మెక్కలను పెంచి మానవ ఆవాసాలను ఏర్పరచాలి అని నీ మనసులోని బలంగా నాటుకున్న నీ కోరికను మీ అమ్మ నాన్నలతో అన్నావుకదా. అప్పుడు
వారు ఒకరి మొహం ఒకరు చూసుకుంటూ నీ
కోరికను కొట్టి పారేశారు కదా..?!”
“ఆ నీ కోరిక చిన్నప్పుడు నీ గుండె
లోతులలో నాటుకుని పెద్ద వృక్షమై ఇప్పుడు బయట పడిందని వాళ్ళకు తెలియదు. ఆ నీ కోరికను నెరవేర్చే వైపు నీకు చేయూతనిచ్చి నిన్ను సన్నద్ధం చేయడానికి విశ్వం నన్ను నీ వద్దకు పంపింది అభి “ అన్నాడు చంద్రుడు.
“నిన్ను నాతో చంద్ర గ్రహానికి తీసుకుపోయి
భవిష్యత్ లో మానవులు .. మీరు ఏర్పరచ బోయె
ఆ ఆవాసాలను .., అదే మూన్ కాలనీలను
నీకిపుడే చూపిస్తాను వస్తావా . నన్ను చంద్రా అని పిలువు “ అని మిలమిల మెరుస్తున్న తన
కుడి చేతిని చాచాడు చంద్రుడు అభిదీప్ వైపు.
ప్రేమతో ఆప్యాయంగా పిలిచిన ఆ మాటలు
అభిదీప్ మనసును తాకాయి. కొంచెంసేపు తటపటాయించాడు ..ఈ అగంతకుడితో
పోవడం మంచిదా కాదా .. అనుకుంటూ..,
మరల కొన్ని నిముషాలకు చంద్రునితో వెళ్ళాలనే నిర్ణయం తళుక్కున మెరిసి చంద్రుని చేయందుకున్నాడు నిద్రపోతున్న అమ్మ
నాన్నలను చూస్తూ .
“నేను మరలా మీ ఇంట్లో ఇక్కడ ఈ రాత్రికే మీ అమ్మ నాన్న మేలుకోక ముందే దింపుతాను నిన్ను అభి ..రా” అంటూ అభిదీప్ చేయి పట్టుకున్నాడు.
అభిదీప్ శరీరమంతా ఏదో విద్యుత్ అయస్కాంత
శక్తి పాకి దూదిపింజలా శరీరం తేలికై అంతరిక్షంలో
చంద్రుడితో కూడా మాయమయ్యాడు .
అభిదీప్ కు ఊహించే శక్తి, సృహ ఏమిలేవు.
అంతా శూన్యం గా తోచింది.
అభిదీప్ కు సృహవచ్చేప్పటికి చంద్రుడితో
కూడా చంద్రగ్రహంపై వున్నారిద్దరు.
చంద్రుని శరీరం లాగే ఏదో శక్తి అభిదీప్ లో ప్రవేశించి శరీరంపై ఏ తొడుగు ఏమిలేకుండానే చంద్రుడు తన చేయిపట్టుకుని నడిపిస్తున్నాడు.
శరీరం లేనట్టు తను చంద్రుడితో గాలిలో తేలిపోతూ చూస్తున్నాడు ఆసక్తిగా.
చంద్రగ్రహం పై మనుషుల కాలనీలు వెలిసాయి.
గుండ్రని మెరిసే బోర్లించిన పేద్ద తెల్లని ఇండ్లు బారులు బారులుగా . మధ్యలో పెద్ద
గాజు తలుపులతో అల్యూమినియంలా మెరసే
తొట్లలో పచ్చని చిన్నగ గిడసబారి బోన్సాయి చెట్లు మొక్కలు కాయలు పండ్ల తో నిండుగా ఉన్నాయి. అక్కడక్కడా మనుషులు తేలుతూ పండ్లు కూరగాయలు సేకరిస్తూ కనిపించారు. వాళ్ళ శరీరాలకు తలకు పలుచటి తొడుగులున్నాయి.
వీపుమీద చిన్న ఆక్సిజన్ సిలిండర్.
“ మనుషుకు కావాలసిన ప్రాణవాయువు.., అదే ఆక్సిజన్ సప్లై ఎలా ..చంద్రునిపై ఆక్సిజన్ వుండదుకదా..” అని అడిగాడు అభిదీప్.
“భూమిపైని గ్రీన్ హౌస్సెస్ లాగ ఇక్కడ
ఘనీభవించిన నీటిని తెచ్చి నిలువచేసుకుని ఈ వాతావరణానికి పెరిగే ఆహారపు మొక్కలను పెంచుతున్నారు., పిండిపదార్థాలు తయారుచేసే కిరణజన్యసంయోగ క్రియ ప్రక్రియ కోసం కార్బన్ డయాక్సైడ్ను విడుదలచేసే మొక్కలను,ఆ ప్రక్రియలో కార్బన్ డయాక్సైడ్ను గ్రహించి పచ్చని చెట్లు
విడుదలచేసే ఆక్సజన్ ను
సేకరించి స్టోర్ చేయడం,ఇక్కడున్న మనుషులకు ఆహారానికి కాలాల్సిన అనుకూల పంటలు పండించుకోవడం ఇక్కడ పెద్ద పరిశ్రమ.
హీలియం ఖనిజం తీసే గనులు , రాకెట్, సెటలైట్ లాంచింగ్ స్టేషన్లు చాలా దేశాలు ఇక్కడ నడుపుతున్నాయి. భూమిపై హీలియం నిక్షేపాల కొరతుంది.హీలియం నుండి విద్యుశ్చక్తి ని తక్కువ కర్చుతో తయారు చేయడానికి వీలున్నందువల్ల
కూడా ఇక్కడ ఆ గనుల నుండి తీసి భూమికి తీసుకుపోతున్నారు. చంద్ర గ్రహం నుండి ఇతర గ్రహాలకు సెటలైట్ లను దూరాన్ని అధికమించి పంపడం తక్కువ ఖర్చుతో కూడుకున్న పని అందువల్ల రాకెట్ లాంచింగ్ స్టేషన్లు వెలిసాయి చంద్ర గ్రహంపైన అన్నాడు చంద్రుడు .

“చంద్రా ఇది భవిష్యత్ పరిస్థితి అన్నావుకదా ఇప్పుడు భూమిపై ఏ సంవత్సరం జరుగుతూంది”
అడిగాడు అభిదీప్.

“ఇప్పుడు భూమిపై 2040 వ సంవత్సరం నడుస్తూంది . ఆ కాలంలో నీవుకూడా ఒక వ్యోమగామునిగా అంటే ఆస్ట్రోనట్ గా ఇక్కడ
ఉండి కొన్ని ముఖ్యమయిన ప్రయోగాలు జరుపుతావు అభి “ అన్నాడు చంద్రుడు.

ఆశ్ఛర్యంతో అభిదీప్ ముఖం వెలిగింది .అవునా అన్నట్టు చూశాడు . చంద్రుడు చిరునవ్వుతో తల ఊపాడు.

అభిదీప్ మెదడులో ఒక అలోచన మెదిలింది.
“ నీఆలోచన నీ కుటుంబాన్ని గురించి కదా.. నీ భార్య బిడ్డ భూమి పైనే వుంటారు.నీవు మాత్రం ఐదు సంవత్సరాలు ఇక్కడ ముఖ్యమయిన ప్రయోగాలు చేసి కీర్తి గడిస్తావు.”

తనమనసులో మెదిలే ఆలోచనలు చంద్రుడు పసికట్టడం ఆశ్చర్యంగా వుంది అభిదీప్ కు.

“ఈ విశ్వమంతా శక్తి తరంగాల మయం అభి ..,నీ ఆలోచనల శబ్దతరంగాలు నాకు చేరి నీ ఆలోచనలు ఏమిటో తెలుస్తాయి “అంటాడు చంద్రుడు.

కొడుకు చేయిపట్టి నడిపిస్తున్న తండ్రి లా చంద్రుడి చేతిలో తనచేయితోఅభిదీప్ ఎంతో ఉత్సుకతతో విమానంనుండి క్రింద భూమిపైన దృశ్యాలను తిలకించి ఆనందించే పిల్లాడిలా చంద్ర గ్రహం ఉపరితలంపైని మానవ ఆవాసాలను ప్రయోగశాలలను, ఇతర గనులను, రాకెట్ లాంచింగ్ స్టేషన్లను ఆనందంతో తిలకించాడు.

“ అభి ఇంక బయలుదేరుదాము మీ అమ్మ నాన్న లేవక ముందే తెలవారక ముందే నిన్ను మీ మిద్దె పైన దింపుతాను . లేకపోతే మీ అమ్మ నాన్న కంగారు పడతారు రా… “అన్నాక అంతా శూన్యం..

కొన్ని క్షణాలలో మిద్దెపైన వున్నా రిద్దరు.తన మునుపటి శరీర స్థితిని పొందుతాడు అభిదీప్.

ఆ సమయంలో అభిదీప్ మనసులోని అనుమానానికి చంద్రుడు ఇలా జవాబిచ్చాడు.।
“ అభి నీవు నాతో కూడా చంద్రునిపైకి వచ్చిన
రీతిన మానవులు చంద్రగ్రహానికి వెళ్ళలేరా
అని అనుకుంటున్నావు..,అది ఈ మానవ
శరీరంతో వీలుకాదు.మనోమయ తరంగ సూక్ష్మ
శరీర జీవులు వేరే వున్నారు..,
నీవు నాతో చంద్రుడిపై తిరుగాడిన అనుభవం అనుభూతి నీవు భవిష్యత్తులో నీ లక్ష్యం నెరవేరడానికి తొలిమెట్టు. నీ కలను సజీవంగ వుంచి నిన్ను విశ్వం ముందుకు నడిపిస్తుంది మిత్రమా..”
అంటూ అభిదీప్ ను కౌగిలించుకుని “ఇక సెలవు “అంటూ అభిదీప్ చేయివదిలి పెడతాడు.

ఆ అయస్కాంత అద్భుత అనుభవం అభిదీప్ ను
చాల సంవత్సరాలు వెంటాడింది.

***

అభిదీప్ కొడుకు శశాంక్ వాళ్ళనాన్న చెప్పిన కలలాంటి తన అనుభవాన్ని ఆశ్చర్యంతో విన్నాడు.
చంద్రుడిపై తన ఐదు సంవత్సరాల ప్రయోగాలు ముగించుకుని తిరిగి వచ్చిన తరువాత చంద్రునిపై తన అనుభవాలను భార్య దివ్య కొడుకు శశాంక్
తో పంచుకుంటాడు.

పది సంవత్శరాల శశాంక్ ఆ సమయంలో వాళ్ళనాన్ననడుగుతాడు,” నాన్నా మీకు ఎందుకు ఆస్ట్రోనాట్ అవ్వాలనిపించింది .., తాత నాన్నమ్మ ఒప్పుకున్నారా ?“ అని.

“ అది నాజీవిత కల శశాంక్ ..,నేను చిన్నప్పుడు
మా అమ్మ ఒడిలో కూర్చోపెట్టుకుని చంద్రున్ని చూపిస్తూ అదిగో ఆ
చల్లని చంద్రుడు నీ స్నేహితుడు నాన్నా..
నీవు కూడా వెళతావా చంద్రున పైకి అని చంద్రుని తలంపై అడుగిడిన వ్యోమగాములగురించి చెప్పేది.
ఆ మాటలు నాలో అన్నంతో పాటు జీర్ణ మయి నా శరీర ధాతువుల్లో కలిసిపోయి నా జీవన కలగా ధ్యేయంగా మిగిలిపోయింది.చంద్రుని పైకి వెళ్ళాలనే కోరిక బలంగా ఉండిపోయింది.
నా కోరికను ,సంకల్పాన్ని ఈ విశ్వం గ్రహించి నాకు తోడయి చంద్రుడితో ఆ అపురూప అద్భుత అనుభవాన్నిచ్చింది.
ఆ నా బాల్యపు సృతులతో , చంద్రునితో కలలాంటి అనుభవంతో నా వెన్నంటి నడిపించింది విశ్వం నన్ను “ అని అంటాడు కొడుకుతో అభిదీప్.

“నాన్నా చంద్రునితో చంద్రగ్రహంపైకి వెళ్ళి వచ్చిన మీ కల లాంటి ఆ అనుభవాన్ని తాత నాన్నమ్మ తో చెప్పారా మీరు..వాళ్ళేమన్నారు ?”అని అడుగుతాడు శశాంక్.

“రెండుమూడ సార్లు చెప్పినపుడు వాళ్ళు అయోమయంతో నన్ను చూస్తూ వీడికేదో గాలి సోకినట్టుందనుకుని మా అమ్మమ్మ ఊరి
దగ్గర వున్న అవధూత దగ్గరకు తీసుకున వెళ్ళారు.
మా అమ్మమ్మ ఆ అవదూతను తన పరమగురువుగా భావించ తన పిల్లల జీవిత సమస్యలను చెపుకుంటూ ఆ అవధూత సలహాలు తీసుకున స్వాంతన పొందుతూండేది.

మా అమ్మ నాన్న అమ్మమ్మ వాళ్ళు నన్ను ఆ అవదూత దగ్గరకు తీసుకెళ్ళినారు.
మేము అతనున్న ఆశ్రమం లోపలికి వెళ్ళగానే
కండ్లు తెరిచి నావైవు చూసి,
“ చంద్రుడి చేయి పట్టుకుని “చంద్రయాన్” చేసి చంద్రునిపై కాలు పెట్టి భవిష్యత్ లోని మానవుల ఆవాసాలను చూసివచ్చావు అభిదీప్ అదృష్టవంతుడివి “అన్నాడు.

“చంద్రుడి చైతన్యం చెప్పినట్టు ఇతడు చంద్రుడి పైకి వెళతాడు “అని కండ్లు మూసుకున్నాడు.
అప్పటినుండి అమ్మ నాన్నలు నా ప్రయత్నాలకు లక్ష్య సాధనకు అన్ని రకాలుగా సపోర్ట్ చేశారు .

“శశాంక్ ఇప్పుడు నేను చెప్పే దేమంటే జీవితంలో యవ్వనంలోనే ఆలోచించి ఒక మంచి లక్ష్యాన్ని
పెట్టుకోవాలి.ఎవరికోసమో కాకుండా నీవేమి కావాలనుకుంటావో , సాధించాలనుకుంటావో ఆ కలను సాకారం చేసుకొని సాధించడానికి నిజాయితితో నీ వంతు శ్రమించాలి.
మనుషులన్నాక ప్రేమలు, పెండ్లిల్లు పిల్లలు ఇవి సహజంగా జరిగేవే కాని నీవు పెట్టుకున్న ఆ లక్ష్యం ,కల నిన్ను ఆ వైపు నడిపించి అమూల్యమయిన మన జీవితానికి ఒక సార్థకతనిస్తుంది.
ఆ కల గురించిన చింత తీవ్రతను బట్టి అది మంచి పని అయినప్పుడు ఒళ్ళంత కండ్లు చెవులతో మనను ఎల్ల వేళల కనిపెట్టుకుని వున్న ఈ విశ్వం మన సంకల్ప సాధనవైపు నడిపిస్తుందని నా గట్టి నమ్మకం .”అంటాడు కొడుకుతో అభిదీప్.

బాల్కనీలో కూర్చొని వాళ్ళనాన్న చెప్పిన వుదంతం విన్న శశాంక్ చీకటి కమ్ముకుంటున్న ఆకాశంలో మిణుకు మిణుకు మంటున్న నక్షత్రాలవైపు చూస్తూ వుండిపోయాడు.

లోపలికి నడిచిన అభిదీప్ వంటింట్లో ఉన్న
భార్య దివ్య దగ్గరకు వచ్చి, “ దివ్య ..శశి కి సరయిన వయసులోనే నా జీవితానుభవాలను లక్ష్య సాధను గురించి చెప్పాను.అల్లరి చిల్లర తిరుగుడులు ఆలోచనలకు చోటివ్వకుండా వాడి మనసు ఒక జీవిత లక్ష్యాన్ని ఏర్పరచుకుని ఆ దిశవైపు సాగాలని నాకోరిక దివ్య” అంటాడు.

ఒక జీవితలక్ష్యం తో తన తో కూడా చదివిన అభిదీప్ ను ఎంతో అభిమానించేది దివ్య.
ఇద్దరు ఇష్టపడి పెండ్లి చేసుకున్నారు. దివ్య
అభిదీప్ బుజంపై చేయివేసి నవ్వుతూ “నీ కొడుకు ఏమి కలకంటాడో..ఆ మంచి లక్ష్య సాధనవైపు నడిపించమని విశ్వం ను వేడుకుంటూ శశిని గైడ్ చేయడానికి ఎవరిని పంపుతుందో చూడాలి మనం .” అంటుంది దివ్య .
*******
By

విశ్వపుత్రిక వీక్షణం – “మైండ్ సెట్”

రచన: విజయలక్ష్మీ పండిట్

“మనసును స్థిరం చేసుకోమ్మా గీతా! ఈ కాలప్రభావంవల్ల మనుషుల జీవితాలలో మా తరం ఊహించని మార్పులు చోటుచేసుకున్నాయి.
మనం చేసే మంచి ప్రయత్నం ఫలించనపుడు, పరిస్థితి మన చేయిదాటిపోయినపుడు, మనం జీవితమంతా వగచే బదులు కాలానికనుగుణంగా, పరిస్థితికి రాజీపడి మైండ్ సెట్ చేసుకుని మన జీవితాన్ని నరకం చేసుకోకుండా బతకాల్సి వస్తూంది. జరిగినదానికి నీ జీవితాన్ని బలి ఇవ్వకుండా, ధైర్యంగా ఆలోచించి మనసును సమాధాన పరచుకుని ఒక నిర్ణయం చేసుకో !”
కాలం నిర్ణయిస్తున్న జీవిత మార్పులను ఎంత బాగా పరిశీలించి తనకు జీవిత సత్యాన్ని, ఆ సలహాను నాన్న ఇవ్వకపోతే నా జీవితం ఎలాఉండేదో .” అనుకుంది గీత.
వైవాహిక జీవితంలో ఎదురయిన ఊహించని మార్పుకు తాను లోనయింది. తను కృంగిపోకుండా వాళ్ళ నాన్న అప్పుడన్న మాటలు ఇప్పుడు మరలా తన కూతురు దివ్య తన జీవితం గురించి తీసుకున్న నిర్ణయం వల్ల పదే పదే గుర్తుకు రాసాగాయి గీతకు.
అందుకు కారణం ఈ వేగవంత కాలప్రభంజనంలో చిన్నాభిన్నమవుతున్న సంస్కృతులు, ఆర్థిక స్థితిగతులలో కొట్టుకు పోతూ ప్రేమలు, అనుబంధాలు, జీవితాలను అనూహ్యంగా ప్రభావితం చేయడాన్నిచూస్తూంది.
ఈ తరంలో భార్య భర్తల అనుబంధం ఉద్యోగాలు, హోదాలు,ఆదాయాల కనుకూలంగా మారిపోవడం లేదా తెగతెంపు చేసుకుని జీవిత భాగస్వామిని మార్చుకోవడం సాధారణమయిపోయింది.
పెండ్లి చేసుకోకుండా యువతి యువకులు సహజీవనం చేయడం. కుదిరినంత కాలం కలిసి జీవిస్తూ కుదరని పక్షంలో విడిపోవడం. ఆ సహజీవనంలో మహిళలు తల్లులయిన తర్వాత విడిపోవడం పిల్లల భాద్యతలు ఆడవారి మీదపడి ఎక్కువగా నష్టపోవడం జరుతూంది.
అది మంచి మార్పు అనాలో, విలువలకు తావులేని జీవితానుకూల నిర్ణయాలనుకోవాలో భోధపడలేదు ముందుతరం తల్లి తండ్రులకు. సరిదిద్దే ప్రయత్నం చేసినా విననప్పుడు ఇంకేమి చేయాలి తల్లి తండ్రులు ?! గీత మనసు పరిపరివిదాల ఆలోచనలో పడి అలిసిపోయింది కూతురు దివ్య భవిష్యత్ గురించి.
సాయంత్రం కిటికి ప్రక్కన కూర్చున్న గీతకు కిటికి ఆవలివైపున మల్లెచెట్టులో అప్పుడే విడిగిన మల్లెపూల వాసన రూములోపలికి వచ్చి చేరి ముసురుతున్న ఆలోచనలను తరిమేస్తూ మనసుకు స్వాంతననిస్తూంది .

ఆ సాయంత్రపు ఆ క్షణాల ఓదార్పుకు మనసు తేలిక కాగా , కుర్చి వెనుకకు వాలి కళ్లు మూసుకుంది గీత. పాత జ్ఞాపకాలు మెదడులో మెదలసాగాయి.

***

ఆ రోజు గీత జీవితంలో మరపురాని రోజు. తన జీవిత గమనాన్ని మార్చి వేసింది .

అమెరికాలో ఉన్న భర్త రమేష్ నుండి మెసేజ్. “గీతా ఈ వీకెండ్ కాల్ చేయి ముఖ్యమయిన విషయం మాట్లాడాలి”
తనూ ముఖ్యమయిన ఒకవిషయం రమేష్ కు ఫేస్ టైమ్ చేసి చెప్పాలని వెయిట్ చేస్తూంది.
గీత రమేష్ ఇద్దరు సాఫ్టువేర్ ఇంజనీర్లు. గీత పట్టుపట్టి బి. టెక్. చేసి క్యాంపస్ సెలక్షన్స్ లో ఉద్యోగం తెచ్చుకుంది .
అమెరికాలో సాఫ్టువేర్ ఇంజనీరుగా పనిచేస్తున్న రమేష్ తో పెండ్లి నిర్ణయించారు. నిర్ణయమైన రెండు నెలల తరువాత పెండ్లి జరిగింది.
గీత ఒకటే సంతానం కావడంతో కూతురు పెండ్లి ఘనంగా చేశారు రామరావు.
గీత రమేష్ లు ఒక నెల హనిమూన్ హాయిగా తిరిగారు . రమేష్ కు లీవు అయిపోవడంతో గీతకు వీసా రాకముందే వెళ్ళాల్సి వచ్చి అమెరికా వెళ్ళిపోతాడు.
కొన్ని ఎంక్యయరీస్ వల్ల గీత కు వీసా రావడం లేటవుతుంది.
రెండవసారి వీసా ఇంటర్వూకు అటెండయి వస్తుంది గీత.
కూతురు భర్తతో కూడా అమెరకాకు వెళ్ళలేక పోయినందుకు ఆందోళన చెందుతారు గీత తల్లి తండ్రులు.
రమేష్ వెళ్ళిన తరువాత మూడు నెలలు గడిచిపోతుంది.
గీత ఆ శనివారం రాత్రి పది గంటలకు రమేష్ కు ఫోన్ చేస్తుంది. రెండుమార్లు కాల్ చేసిన తరువాత రమేష్ ఫోన్ కలుస్తుంది.
రమేష్ పలకరింపులయిన తరువాత గీతతో “ గీతా నీకు ఒక సమస్య వివరిస్తాను. నీవు ఆలోచించి నీ నిర్ణయం చెప్పు” అంటూ చెప్పుకొచ్చాడు.
పెండ్లికి ముందు అమెరికాలో ఒక అమెరికా అమ్మాయితో తన రిలేషన్ షిప్ప్ గురించి వివరిస్తాడు. ఇద్దరు పెండ్లి కూడా చేసుకోవాలనుకుంటారు కాని రమేష్ వాళ్ళ తల్లితండ్రులు ఆ పెండ్లిని తిరస్కరించడంతో ఆగిపోతుంది.
“మా అమ్మ నా పెండ్లి అమెరకన్ తో వద్దని తీవ్రంగా వ్యతిరేకించి చేసుకుంటే ప్రాణాలు తీసుకుంటానని బెదరించి నాకు బంధమేసింది.”
“గీతా వింటున్నావా”అన్నాడు
భర్త మాటలు విని షాక్ నుండి తేరుకుంటూ “ఊ” అనింది గీత.
“నేనొక నిర్లిప్తతతో అమ్మ నాన్న బలవంతంతో నిన్ను వచ్చి చూసి ఒప్పకోవడం పెండ్లి జరిగిపోవడం ఒక కలగా జరిగి పోయింది.”
“నీతో చెప్పాలని నా మనసు చాలా మొరాయించినా నీవు ఏమకుంటావో నీ రియాక్షన్ ఎలా ఉంటుందోనని భయపడి నీతో చెప్పలేదు.
నాది తప్పే గీతా! పెండ్లికి ముందే చెప్పాలనుకున్నాను. మా అమ్మ నీవు ఒప్పుకోవని పెండ్లి జరగదనే భయంతో ఆంక్ష పెట్టింది .” ఆగి ఆగి రమేష్ చెబుతున్నాడు ,
“ఒక గిల్టీ ఫీలింగ్ నన్ను వెంటాడేది. నీ మంచితనం నీ అందం నన్ను కట్టి పడేసింది. నీతో గడిపిన ఆ నెల రోజులు నా జీవితంలో మరపురానివి. నేను నా పెండ్లి సంగతి రేచల్ తో చెప్పలేదు.
నేను అమెరికాకు తిరిగొచ్చిన తరువాత రేచల్ నన్ను కలసి నపుడు చెప్పింది. తను ప్రెగ్నెంటని పెండ్లి చేసుకుందామని వాళ్ళ పెరెంట్స కూడా వత్తిడి చేస్తున్నారని.
రేచల్ ఫాదర్ ఇండియన్ మదర్ అమెరికన్. ఆయన వచ్చి నాతో మాట్లాడి మారేజ్ కి ఒత్తిడి తెస్తున్నాడు. ఏం చేయాలో నాకు అగమ్యగోచరంగా ఉంది. మన పెండ్లి కాకముందు రేచెల్ ను అంతే ప్రేమించాను. తను కూడ చాల మంచి అమ్మాయి. ఇక్కడే నా కంపెనీలో నే ఉద్యోగం. అంతే కాకుండ తాను అమెరకన్ సిటిజన్. ఆ విధంగా ఇష్టపడిన అమ్మాయిని పెండ్లి చేసుకుని అమెరకన్ సిటిజన్ గా ఇక్కడే స్థిరపడాలనుకున్నాను.”
“నా ఆలోచనలను ఆశయాలను గుర్తించకుండా మా అమ్మ మొండి పట్టుదలతో అమె చచ్చిపోతుందనే భయంతో నిన్ను చేసుకున్నాను. మా తల్లి తండ్రులు బిడ్డల జీవితాలను ఇంతగా నియంత్రిస్తారని నేను ఊహించలేదు. ఏదయినా ఇలాంటి సంఘటన మన కుటుంబంలో జరిగినపుడే మనుషుల నిజమయిన వ్యక్తిత్వాలు బయటపడుతాయి. ఆ విదంగా నేనూహించని నా తల్లి తండ్రుల నిజ భావజాలాన్ని తెలుసుకున్నాను .” రమేష్ చెప్పుకుంటూ పోతున్నాడు .,
“ఇపుడు రేచల్ మా బిడ్డకు తల్లి కాబోతూంది పెండ్లి చేసుకోమని ఒత్తిడి పెరిగింది. వారికి మన పెండ్లి జరిగినట్టు చెప్పలేదు. ఏం చేయమంటావు గీత. మరోసారి మోసము చేయలేను. నాకు అగమ్యగోచరంగా ఉంది .,”
ఆగి మరలా అన్నాడు రమేష్
“నిన్ను క్షమించమని అడిగే అర్హత కూడా లేదు నాకు. నీ ముందు నా సమస్య పెట్టి ముద్దాయిగా నిలబడి నీ అభిప్రాయం అడుగుతున్నాను చెప్పు . నీవు నా భార్యే కాదు ఒక దగ్గరి స్నేహితురాలివన్న భావనతో నీముందు పెడుతున్నాను నా మనసులోని మాటలను. నీ సలహా నాకు శిరోధార్యం,అదే పాటిస్తాను చెప్పు గీత ప్లీజ్ “అని అన్నాడు.
గీతకు తల తిరిగి పోతూంది. రమేష్ మాటలలో అతని నిస్సహాయత, బాధ, తప్పు చేశాననే నిజాయితి భావన వెల్లడవుతున్నాయి.
“గీతా. చెప్పు, నన్ను క్షమించవా ప్లీజ్ “అని మాటలు వినిపిస్తున్నాయి. గీతా నాకు మీ ఇద్దరు కావాలనిపిస్తుంది. రేచల్ ను, నా బిడ్డతల్లినీ విడువలేను, నీవు కూడా నాకు కావాలి. మన సమస్యకు పరిష్కారం చెప్పు గీతా అన్నాడు. ఇద్దరు కావాలి “అని రమేష్ ధైర్యంగా చెప్పడం నచ్చినా, గీతకు ఇంకో ఆడదానితో జీవితం పంచుకోగలనా? అనే తెలియని అనుమానం భయం చుట్టుముట్టాయి.
“నాకు కొంచెం టైంకావాలి రమేష్ నేను ఫోన్ చేస్తాను మీకు “అని ఫోన్ పెట్టేసింది గీత. తాను గర్భవతినని రమేష్ కు చెప్పాలనుకున్న వార్త గీత మనసులోనే వుండిపోయింది.

***

పదిరోజుల తరువాత గీత తాను తన జీవితంలో తలెత్తిన సమస్యను వాళ్ళ నాన్నముందు పెట్టి
“నాన్న, నేను రమేష్ కు మరలా పెండ్లి చేసుకోడానికి అభ్యంతరం లేదని మొదటి భార్యగా నా అంగీకారాన్ని తెలుపుతు లెటర్ పంపుతున్నాను.” అని చెప్పింది.
రామారావు బాధతో కోపంతో ఊగిపోయాడు ఆ విషయం విని. తల్లి తండ్రులిద్దరు కృంగిపోయారు. రామారావు కూతురి నిర్ణయాన్ని ఖండించలేదు.
రమేష్ దూరతీరాలలో ఉన్నా తనకు పుట్టబోయే బిడ్డకు నాన్న తనకు భర్త రమేష్ అని ఒక నిర్ణయానికొచ్చి రమేష్ కు ఆ ఉత్తరం పంపింది గీత.
రమేష్ రేచల్ ను పెండ్లి చేసుకోవడం, మొదట రేచల్ కు మగబిడ్డ పుట్టడం, తరువాత నాలుగు నెలలకు గీతకు ఆడబిడ్డ పుట్టడం జరిగిపోయాయి.
రేచల్ తో పెండ్లి అయిన మూడునెలలకు రమేష్ కు తాను గర్భవతినన్న విషయం తెలియచేసింది గీత. సంతోషపడిన రమేష్ ఇండియా వచ్చి గీతను చూసి రెండు వారాలు గడిపాడు. గీతను అమెరిక రమ్మన్నా గీత ఇండియాలోనే స్థిరపడ్డాలని నిర్ణయించుకుని తను చేసే జాబును కొనసాగిస్తూ ఇండియాలోనే ఉండిపోయింది. దివ్యను పెంచుకుంటూ.
రమేష్ ద్వారా గీత గురించి తెలుసుకున్న రేచల్ కు గీత పై గౌరవం పెరిగింది. ప్రతి సంవత్సరం రెండు మూడు నెలలు ఇండియాలో గీత దివ్యలతో గడిపేవాడు రమేష్. పిల్లలు పెరిగేకొద్ది అన్న చెల్లెలు అనుబంధాన్ని పెంచారు రేచల్ గీత.
కాని దివ్యకు వయసు పెరిగే కొద్ది అమ్మకు జరిగిన అన్యాయాన్ని మరువలేక పోతోంది. మగవాళ్ళను నమ్మి మోసపోకూడదనే ఆలోచనలు దివ్య మనసులో తిష్ట వేసాయి.
రమేష్ దాదాపు రెండురోజుల కొకసారి గీత దివ్యలతో మాట్లాడినా, అమ్మ ఒంటరితనాన్ని చూసి దివ్యకు మనసు బాధగా ఉండేది .
గీతను దిగాలుగా చూసినపుడు గీత నాన్న గీతకు నీవు తీసుకున్న నిర్ణయానికి మైండ్ సెట్ చేసుకోమని జీవించమని సలహా ఇస్తూ ఉండేవాడు.
గీత తన వైవాహిక జీవితంలో పూర్తిగా పొందాల్సిన ఆనందందాన్ని పొందలేకపోయినా వాళ్ళ నాన్న మారల్ సపోర్ట్ కు ఎల్లప్పుడు మనసులో ధన్యవాదాలు తెలుపుకుంటుంది.
ఇపుడు కూతురు దివ్య తనతో కూడా సాఫ్టువేర్ ఇంజనీరుగా పనిచేస్తున్న స్నేహితుడు ఆదిత్యతో సహజీవనం చేస్తానని, కుదిరితే ఆ తరువాత పెండ్లి చేసుకుంటానని తీసుకున నిర్ణయాన్ని గీత ముందు పెట్టింది .
దివ్య మనసు, దృఢ నిర్ణయం గీతకు బాగా తెలుసు. తన జీవితంలో మరో సమస్యను ఎలా తీసుకోవాలో, మరోసారి మనసును సమాధాన పరచుకోవాల్సి వచ్చిందని . ఆలోచించసాగింది గీత.

విశ్వపుత్రిక వీక్షణం “జ్ఞాపకాల గోడ”

రచన: విజయలక్ష్మీ పండిట్

 

అది చలికాలం.ఉదయం ఆరు గంటలకు  మదనపల్లెలో రైలు దిగి  నాగరాజు తెచ్చిన వ్యాన్లో మా అమ్మ వాళ్ళ ఇంటికొచ్చేప్పటికి ఏడుగంటలు కావస్తోంది. సూట్కేస్ ఇంట్లో పెట్టి నాగరాజు వెళ్ళాడు.

వెళ్ళేప్పటికి అమ్మ ,నాన్న సుజాత మేలుకొని ఉన్నారు. సుజాత వంటపనే కాకుండా అమ్మ నాన్నకు  సహాయం చేస్తుంది వాళ్ళ అవసరాలలో.

నేను గడపలో అడుగు పెట్టగానే ఇంట్లోనుంచి కాఫీ వాసన నా ముక్కుపుటాలలో దూరి నన్ను ఆప్యాయంగా ఆహ్వానించింది.

మా అమ్మ చేతి కాఫికి ప్రత్యేకమయిన రుచి.

వర్మ కాఫీవర్క్స్ కొట్టులో అప్పటికపిపుడు వేయించిన కాఫి గింజలు చికోరి కలిపి మిషన్ లో పొడి చేసి ఇస్తారు. ఆ కాఫీపొడి తెప్పించుకుని వాసన పోకుండా గట్టిమూతుండే ఒక స్టీల్ డబ్బాలో పెట్టుకుంటుంది మా అమ్మ.

ప్రొద్దున్నే లేవగానే మరిగే వేడి నీళ్ళు డికాషిన్ ఫిల్టర్ లోని కాఫీపొడిలో పోసి మూతపెడుతుంది. అమ్మ పండ్లు తోముకుని మొహం కడుక్కుని తల దువ్వుకుని, బొట్టు సరిచేసుకుని వంటింటిలోకి వచ్చేటప్పటికి పాలామె శకుంతల పాలు తెస్తుంది.

అమ్మ వాళ్ళు జర్సీ ఆవులను పెట్టుకోవడం మానేసిన తరువాత ఆమె వాళ్ళ ఇంటిలో ఆవులతో పాలు పిండి మాకు ఆవుపాలు తెస్తుంది ఉదయం ఆరు గంటలలోపు.

తాజాగా తెచ్చిన పాలు పొంగినాక తేరిన డికాక్షన్ లో పోసి, కాఫి చేసి రెండు గ్లాసులలో పోసుకుని హాల్లోకి వస్తుంది. మా అమ్మ తెచ్చే కాఫీగ్లాస్ కోసం కాచుకున్న మా నాన్నకిచ్చి, తాను ఇద్దరు కూర్చుని కాఫీ ఆస్వాదిస్తు తాగుతారు. బహుశ రోజు ఆ సమయంలో ఆ కాఫీ వాసనను పసిగట్టి ఆ సమయానికి సూర్యుడు మా వరండాలోకి వచ్చి తన కిరణాలతో ఫిల్టర్ కాఫీని ఆస్వాదిస్తున్నట్టు ఉంటాడు

***

రాత్రి ట్రైన్లో మెలకువతో నిద్ర లేనందున రాగానే అమ్మను నాన్నను పలకరించి , బాగున్నావా సుజాతా అని పలకరిస్తూ బాత్ రూమ్ లో కెళ్ళాను. పనులు ముగించుకుని త్వరగా బయటపడ్డాను అమ్మ చేతి కాఫీ కోసం.

చలికాలంలో ఆ కాఫి వెచ్చదనం ,రుచిని అన్నీ  మరచి నింపాదిగా బయటి ప్రకృతితో కలిసి కూర్చొని ఆ కాఫీతాగే క్షణాలను తాగుతూ ఆస్వాదించడం దినంలో ఒక మంచి సమయం.

ఢైనింగ్ టేబుల్ దగ్గర నేను అమ్మ కూర్చొని మాట్లాడుతుంటే సుజాత కాఫీ గ్లాసు నా కందించింది. కాఫీ గ్లాసు తీసుకుని ఒకసారి సిప్ చేసి కాఫీ గొంతులో మెల్లగా దిగుతుంటే కాఫి గ్లాసు టేబుల్ మీద పెట్టాను. నాకు

ఎదురుగా ఉన్న డైనింగ్ హాలు గోడ మీదకు పాకాయి నా చూపులు.

నాకు ఎదురుగా మా అమ్మమ్మ ఫోటో. ఆ ఫోటోకు కుడివైపున మా మేనమామ ఫోటో. వెనుతిరిగి చూశాను అటువైపు గోడపై మా నాన్నమ్మ ఫోటో. ముగ్గరివి బస్ట్ సైజు పెద్ద ఫోటోలు. ముగ్గురు ఈ ప్రపంచాన్ని వీడారు. మా అమ్మమ్మ చనిపోయినప్పుడు నా వయసు దాదాపు నాలుగు ఐదు సంవత్సరాల మధ్య, మా నాన్నమ్మ చనిపోయనపుడు నేను నా మొదటి పాపకు గర్భంతో వున్నాను. మా మేనమామ మా పెండ్లి అయిన రెండు సంవత్సరాల తరువాత చనిపోయారు హర్ట్ అటాక్ తో.

అప్పుడప్పుడు ఆ ఫోటోలు మన్మల్ని మా నాన్నమ్మ, అమ్మమ్మలతో, సెలవుల్లోమా మేనమామ ఇంట్లో గడిపిన రోజులు గుర్తు చేస్తుంటాయి.

ఆ ఫోటోలో ఉన్న మా అమ్మమ్మ మా అమ్మ. వాళ్ళను అయిదు మందిని పెంచిన అమ్మ.

మా అమ్మకు ముగ్గురు అక్కలు ఒక అన్న. మా అమ్మ చిన్నపుడే సొంతమమ్మ  చనిపోయింది.

మా ముత్తాతలు ముగ్గురు. ఆ కాలంలో వారిది  చిన్న సంస్థానం. విజయ నగర రాజుల కాలంనుండి శిస్తు వసూలు , ఇతర ప్రజా పనులు , రైతుల బాగోగులు చూడడం. ఆ ముగ్గురుకి మా అమ్మమ్మ ఒక్కతే కూతురు ఆ సంస్థానానికి వారసురాలు.

మా అమ్మమ్మకు పెండ్లి అయిన ఆరు నెలలకే భర్త చనిపోవడంతో వారసులు లేక ఆ సంస్థానానికి మా మేనమామ దత్త పుత్రుడిగా ఆ సంస్థానానికి వారసుడయ్యాడు.

తెల్లగా, ఎంతో ఆప్యాయత నిండిన పలుచని మొహముతో, లేత పసుపుకు ఆకుపచ్చ అంచు కంచిపట్టు చీరతో, మెడలో పగడాల దండతో , కొంగు కుడిబుజము మీదకు కప్పు కుని ఉన్న ఆ ఫోటో చూస్తూ అమ్మ నడిగాను“ అమ్మా ఆ ఫోటోలో బొజ్జమ్మవ్వకు ఆ ఫోటో తీసినపుడు ఎంత వయసు “అని.

అమ్మ రెండు నిమిషాలాగి బహుశ డెబ్బయి ఇయిదు సంవత్సరాలు ఉంటుందేమో ..,

ఆ కాలంలో మీ అమ్మమ్మ పుట్టిన తేదీ, జాతకం రాసినారు కాని భద్రంగా దాచిపెట్టడం ఎక్కడుంది..,అవన్ని చేతులు మారి మాసిపోయి ఎటుపోయాయో.” అని ఆగి మరలా…,

“మీ అమ్మమ్మ ఆ సంస్థానంలో మా ముగ్గురు తాతలకు ఒకటే ముద్దుల కూతురు. ఆమె పుట్టినపుడు ప్రసూతి గదినుండి బయటికి నిమ్మకాయ విసిరినారట. జ్యోతిష్యులు ఆ నిమ్మకాయ బయట పడగానే ఆమె పుట్టిన ఘడియలను లెక్కగట్టి ఆమె జాతకం రాశారంట”. అని ఆగి  “జాతకం లో రాసినట్టు పెండ్లి అయిన ఆరు నెలలకు భర్త చనిపోయారు..”అన్నది అమ్మ.

తన పుట్టింటి సంస్థానం విషయాలు కథలు కథలుగా చెప్పేది మా అమ్మ మాకు సందర్భాలను బట్టి .

అమ్మ లేచి “నేను స్నానం చేసి వస్తాను పాప విజయా” అని వెళ్ళింది.

మా పిల్లలకు పాపలు పుట్టినా, మా అమ్మకు మాత్రం ఎప్పటికి మేము పాపలం బాబులం.

నేను అమ్మ పద్దతిలో నా కూతుర్ల పేరు ముందు పాప పెడుతుంటాను అప్పుడప్పుడు.

మావారు “మన పాపలకు పాపలిప్పుడు నీవేమో ఇంకా పాప అంటున్నావు”అని ఆట పట్టిస్తారు.

“అది అంతేలేండి మన అమ్మలు ముని మనవళ్ళు, మనవరాళ్ళు పుట్టినా మనలను పాప, నాయనా, బాబు అని పిలుస్తారు. మనమున్నంతకాలము మన పిల్లలు మనకు పిల్లలే మన కుటుంబ వ్యవస్థలో” అని సమర్థించుకుంటాను.

మా అమ్మమ్మ, మా మేనమామ ఫోటోలు చూస్తూన్న నన్ను నా ఎదురుగా వున్న ఆ జ్ఞాపకాలగోడ టైమ్ మెషిన్ లాగ అమాంతం నన్నునా బాల్యం జ్ఞాపకాల తోటలోకి తీసుకెళ్లి దించిందని గ్రహించలేదు.

***

అది మా అమ్మమ్మ ఊరు కలిచెర్లలో నేను పుట్టిన ఇల్లు. నా చైతన్యం ఆ ఇంటిలో నన్ను ఇదు సంవత్సరాల పిల్లను చేసి నడిపిస్తూ ఉంది. మా అక్క నేను మా బాల్యంలో తిరుగాడి ఆడి పాడి గడిపిన లోగిలి. నేను సాక్షినై చూస్తున్నాను.

ఇంటి ముందు వత్తుగ అల్లుకున్న నిత్యమల్లి పందిరి. రెండివైపుల ఎరుపు, తెలుపు ముద్దగన్నేరు చెట్లు , కనకాంబరం, మాసుపత్రి, మరువము, నేలమీద అల్లుకున్న ఆ ఆకుల సువాసనలు. పందిరి క్రింద రాలిన ఆకులు పూలపై నడుచుకుంటూ వరండా దాటి నాలుగు ఏనుగుతలల స్థంబాలతో నిలిపిన హాలులోకి వెళ్ళాను. హాలులో ఈశాన్యం మూల తెల్లని పెద్ద కృష్ణుని విగ్రహం నడుము మీద చేతులు పెట్టుకుని నవ్వుతూ నన్ను పలకరిస్తున్నట్టు. మా అమ్మకు ఇష్టమయిన శ్రీకృష్ణ విగ్రహం. పక్కన రెండు పెద్ద గదులు, వెనకల , వంటిల్లు, దినుసుల నిల్వ గది,ఆ గదిలో వ్రేలాడుతు మూడు పెద్ద ఉట్టెలు వెన్న నెయ్యి పాత్రలను పెట్టడానికి.

ప్రక్కన భోజనాల హాలు. భోజనాల హాలులో మా తాతలు కూర్చొని భోచేసే పెద్ద పీటలు మూలల్లో వెండి నగిషీతో .భోజనాల గది దిగగానే వెనకల పది అడుగుల దూరంలో మూడు అడుగుల ఎత్తు ఉన్న తులసి కోట. నాలుగు వైపుల దీపపు గూళ్ళతో .ఇంటి ముఖద్వారం నుండి కనిపిస్తుంది.

వెనకల చేదబావి, కుడి వైపు పెద్ద స్నానాల గది.అందులో దాదాపు ఆరడుగుల పొడవు ,మూడడుగుల వెడల్పు, నాలుగడుగుల ఎత్తు వున్న నీళ్ళతొట్టి. లోపలికి తెరిచిన పెద్ద వేడి నీళ్ళు కాచుకొనే అండా. బయట నుండి కట్టెలు ,పొట్టు,తుంగలు పెట్టి నీళ్ళు కాచే పొయ్యి.

ఆటునుండి నేను పక్కన ఒక అర్థ ఎకరా అంత పశువులను కట్టే కొటం , గడ్డి, కట్టెలు, తుంగలు ఉన్న స్థలం లోకి నడిచాను.

ఆ ప్రహరీ గోడ ప్రక్కన మునగ, కరివేపాకు , టెంకాయ చెట్లు. అక్కడ మూల వున్న పేడ దిబ్బ ప్రక్కన అమ్మ నాటించిన రామ బాణం చెట్లు గుబురుగా తీగలు సాగి మునగ చెట్టెక్కి బాగా విస్తరించాయి. చిన్న కాడతో తెల్లని బాణం లాగా పొడుచుకొచ్చిన పెద్ద రామబాణం మెుగ్గలు. మా అమ్మమ్మ ఆదేశం ప్రకారం ఆ మొగ్గలను సాయంత్రం నాలుగయిదు గంటలకు మా యింట్లో ఉండే రామన్న గోడమీద కెక్కి కోయాలి అవి విడిగి పోకముందే. అవి కోసేప్పుడు చిన్ని చిన్ని పూల మేదరి బుట్టలు పట్టుకుని నేను మా అక్క క్రింద నిలుచుండే వాళ్ళం. ఆ కోసిన మొగ్గలను మా బుట్టలోకి వేసేవాడు రామన్న. కొంచెం నిండగానే హాలులోకి వెళ్ళి అమ్మమ్మ ముందు చాపమీద పోసేవాళ్ళం. దాదాపు ఒక కేజి మొగ్గలు కాసేవి.

అమ్మమ్మ రెండు రెండు మొగ్గలను చాపమీద పేర్చేది. సాయంత్రం నాలుగు గంటలకు ఇద్దరు పని అమ్మాయిలు , అప్పుడప్పుడు మా అమ్మ మొగ్గలు కట్టడం మొదలు పెట్టి రెండు గంటలపాటు ముగించేవారు.

కట్టిన మొగ్గలను వెడల్పు వెదురు బుట్టలో తడిగుడ్డ పరచి అందులో కట్టిన మాలలను పెట్టి తడి గుడ్డ కప్పి పెట్టేది అమ్మమ్మ.

సాయంత్రం ఏడు గంటల సమయానికి విచ్చుకుని రామబాణం పూల పరిమళం ఇల్లంతా చుట్టి వేసేది. సాయంత్రం మా అక్కకు , నాకు రెండు జడలు వేసి అడ్డంగా రెండు జడలను కలుపుతు ఒకొక్క మూర మాకు పూలు పెట్టేది మా అమ్మమ్మ.

దేవుని పటాలకు, అమ్మకు తీసిపెట్టి, వంటమనిషి రెడ్డేమ్మకు, పనిపాప వసంతకు, మిగిలిన పూలను ఆ వీధిలో వారికి రోజుకు నాలుగయిదు ఇండ్లకు ఇచ్చి పంపేది. మరచిపోలేని రామబాణం పువ్వులు.

ఒడిలో పోసుకుంటూ ఆడుకున్న జ్ఞాపకాలు ముసురుకున్నాయి ఆ పరిమళంతో పాటు.

అటు నుండి ఇంటిని ఆనుకుని ఉన్న మిద్దె మెట్లు ఎక్కాను. మిద్దెపైకి ఎక్కాక నా చూపులు ఎడమవైపుకు మళ్ళాయి.

దాదాపు నాలుగు వందల గజాలదూరంలో ఆ వీధికి కుడి మలుపులో మా మేనమామ ఇల్లు. అది దాదాపు మూడుఎకరాల స్థలం. నాలుగు వైపుల దాదాపు నలభై యాభై అడుగుల ఎత్తు గల రాతి ప్రహరీ కోటగోడలు. గోడలపై కొనలోఇనప బాణాలు. అటువైపు వీధిలోనుండి ఇంటిలోకి పెద్ద ఇనుప గేటు. చిన్న సంస్థానంలోని హంగులతో పెద్ద వరండ.

ఆ వరండాలో పులిచర్మంతో ఈజీ చెయిర్ లాంటి పెద్ద  కుర్చీ. మా మేనమామ నరసింహారెడ్డి కూర్చుంటారు ఆ కుర్చీలో.ప్రక్కన కొన్ని కుర్చీలు .

మా మామ మంచి వేటగాడు. రెండు పులులను వేటాడి చంపినారు. ఒక పులిని బాకరాపేట అడవిలో పులి తారసపడితే వేటాడి చంపి కారు డిక్కులో వేసుకుని వచ్చారు.అపుడు వా స్నేహితురాళ్ళతో బడినుంచి ఇంటికి వస్తూ మా మేనమామ కారులో వెనకల తెరచిన డిక్కీ లో పులిని చూసి మేము భయపడిపోయిన సీను నా కనులముందు మెదిలింది. నేను మూడో ,నాలుగో తరగతి చదువుతున్నానప్పుడు మదనపల్లిలో. మా అమ్మమ్మ చనిపోయిన తరువాత మా చదువులకోసం మదనపల్లె లోమా నాన్న (B.A. Hons. L.L.B.) లాయర్ గా మదనపల్లెలో ప్రాక్టీసు పెట్టారు.

మా మేనమామ ఇంట్లో లోపల దాదాపు నాలుగు పెద్ద హాలులు , ఆరు రూములు, కొంచెం విడిగా పెద్ద వంటిల్లు , దానికి ఆనుకుని పెద్ద స్టోర్ రూము. వంటగది ప్రక్కన పెద్ద భోజనాల గది పది మందికి పెద్ద డైవింగ్ టేబుల్ .ముఖద్వారానికి ఎదురుగావెనుక ఆరడుగుల ఎత్తు తులసి కోట.ఆ తులసి బృందాలనానికి మూడు వైపుల చుట్టూ దీపాలు పెట్టడానకి దీపపు గూళ్ళ తో ఐదడుగుల ఎత్తు గోడలు. దీపావళి, కార్తీక పౌర్ణమి పండుగలు,రాములవారి , పోలేరమ్మ తిరునాళ్ళ రోజులలో వెలుగుతాయి అన్ని దీపాలు.

ఆ బృందావనానికి ప్రక్కన వర్తులాకారంలో పెద్ద దేవుని గది. ఆ కోటగోడలకు లోపల ఒక మూల దాదాపు నలబై అడుగుల ఎత్తు నాలుగు పెద్ద రూముల లాంటి గెరిసెలు ధాన్యాలు పోసి నిల్వకు. మిద్దె ఎక్కి ఆ గరిసెలలోకి వడ్లు పోసేవారు.

ఆ ఇంటికి ముందు యాబై అడుగుల దూరంలో దాదాపు వందమంది పట్టే పెద్ద చావుడి ఉంది. మా తాతలు రైతులతో, ఇతర ఆఫీసుల నుండి వచ్చే సిబ్బందితో ఆ చావిడిలో మాట్లాడేవారు. ఆ పెద్ద చావిడిపై నుండి తిరనాళ్ళప్పుడు తప్పెటలు , కీలుగుఱ్ఱాలు,నెమలి నాట్యము, మాకు చూపెట్టేవాళ్ళు. పీర్ల పండగప్పుడు

పైనుండి తీపి మిఠాయిలు చల్లేవాళ్ళము. మా మేనమామ ఒక పీరును చేయించారు.

మా అమ్మమ్మ ఉన్న ఇంటికి ఎడమ వైపు సందు మలుపులో ఒక చావిడి. ఎవరు బయటి ఊరువాళ్ళు వచ్చినా అక్కడ ఉచిత భోజనము తినమని దండువారా వేయించేవాళ్ళట.

మా మామ వాళ్ళ ఇంటి ముందు కుడి వైపుకు ఐదారు వందల గజాల దూరంలోమా తాతలు కట్టించిన శ్రీరాములవారి దేవాలయం. అమ్మతో అప్పుడప్పుడు గుడికి వెళ్ళేవాళ్ళం.

గుడికి దగ్గరే మేము వెళ్ళిన బడి. పక్కా గదులతో ప్రాథమిక పాఠశాల.

మిద్దె పైన నా చూపులు కలియతిరిగి ఆ పరిసరాలను జ్ఞాపకం చేసుకున్నాక క్రింద ఇంటి లోపలికి వచ్చాను.

మా అమ్మమ్మ హాలులో చాపపైన కూర్చొని వెండి తట్టలో వేడి అన్నంలో తన కుడిచేతి నిండ నెయ్యి పోసి, వట్టి పప్పు కలిపి, దానిలో పప్పు చారుపై తేట వేసి కలిపి మా ఇద్దరిని పిలిచింది .

ఇద్దరం వెళ్ళి అమ్మమ్మ ముందు కూర్చున్నాము. ఒక ఖాళి గిన్నెలోకి నీరు పోస్తూ మా చేతులు కడిగింది. తరువాత మాకు చేతి ముద్దలు పెడుతూంటే ఇద్దరం తింటున్నాము.

అంతలో మా అమ్మ స్నానం ముగించుకుని దేవుని గదిలోకి వెళుతూ “ఎన్ని రోజులు ఉంటావమ్మా, మరలా ఎప్పుడు నీ హైదరాబాదు ప్రయాణం” అని అడగటంతో ఆ కాలంలో అమ్మమ్మ చేతి ముద్దలు తింటున్న జ్ఞాపకాలను నెమరువేసుకుంటున్న నన్ను ఈ కాలంలోకి తెచ్చి దింపింది ఆ జ్ఞాపకాల గోడ.

 

*****

 

 

 

విశ్వపుత్రిక వీక్షణం – “మనసును విను”

రచన: విజయలక్ష్మి పండిట్

రమ ఆదివారం ఉదయం టిఫిన్ కు ఇడ్లీలు చట్నీ వేసిన ప్లేటును డైనింగ్ టేబుల్ దగ్గర కూర్చున్న భర్త రాజశేఖర్ ముందు పెడుతూ..,
“ఏమండీ… మన మనసును విని మనసు కోరినట్టే నడుచుకోడానికి మనకు అన్ని సమయాలలో వీలవుతుందంటారా” అడిగింది భర్తను. అప్పుడప్పుడు శేఖర్ అని పిలుస్తుంది భర్తను.
“ఇవాళేంటి నీకు ఉదయాన్నే ధర్మసందేహం కలిగింది” అంటూ ఇడ్లి తుంచి చట్నీలో అద్ది తింటూ … “బలేగుంది ఇడ్లీ సాఫ్టుగా..,”అన్నాడు శేఖర్.
రమకు రాజశేఖర్ కు పెండ్లయి మూడు సంవత్సరాలయింది . మూడో సంవత్సరానికి పాప దివ్య పుట్టింది వారి అనురాగ బంధంగా. దివ్యకు ఆరునెలలు నిండాయి. శేఖర్ చిన్న వయసులోనే మంచి కంపెనీలో సి.ఇ.ఒ.
“ఇంతకీ ఎందుకొచ్చింది నీకీ ప్రశ్న “ అని అన్నాడు రాజశేఖర్.
“మన మనసు చెప్పినట్టు, కోరినట్టు నడుచుకోవడం అన్ని సమయాలలో ఎలా వీలవుతుంది రమా..? ఎన్నో కట్టుబాట్లు, నిబంధనలు, ఆచారవ్యవహారాలు ,ఆర్థిక సమస్యలు, పెద్దవాళ్ళ మనస్తత్వాలు, పరిస్థితులు ఇవన్ని కాదని అన్ని సమయాలలో  మన మనసు ఇష్టానుసారం నడుచుకోలేము.“కాని ..అని ఆగి రాజశేఖర్ మంచినీళ్ళు కొంచెం తాగి మరలా అన్నాడు..,
“ కొన్ని ముఖ్యమయిన విషయాలలో అంటే మన చదువు, ఉద్యోగం, వివాహం విషయాలలో మన నిర్ణయాలు మన మనసు కోరినట్టు జరుపుకోడానికి ప్రయత్నం చేయాలి.., ఒకవేళ జరుగకపోయినా ఆ సమయ సంధరర్భాన్ని బట్టి
నిర్ణయాలను కొంచెమార్చు కోవచ్చుకదా..” అన్నాడు.
“మీకు మగవాళ్ళకయితే అవన్ని చెల్లుతాయేమో కాని మాకు ఆడపిల్లలకు చదువు, ఉద్యోగం , పెండ్లి విషయాలలో మా మనసు కోరినట్టు జరగడం లేదు కదా” అంది రమ.
శేఖర్ రమ మనసు ఎందుకు బాధపడుతుందో గ్రహించాడు.
రమ స్నేహితురాలు గీతిక వారం రోజుల క్రితం అమెరిక నుండి ఫేస్ టైమ్ చేసి “నేను ఇండియా వస్తున్నాను రమ వీకెండ్ లో కలుద్దాం “అని చెప్పిందని రమ శేఖర్ తో అన్న విషయం గుర్తుకొచ్చింది శేఖర్ కు.
“మీ ఫ్రెండ్ గీతిక అమెరికా నుండి వచ్చిందా రమా” అంటూ మాట మార్చాడు.
గీతిక కోరినట్టు బి.టెక్. తరువాత యు.ఎస్. లో ఎమ్. ఎస్. చదవడానికి వాళ్ళ ఫ్రెంఢ్సుతో పాటు అప్లై చేసుకోడానికి రమ వాళ్ళ అమ్మనాన్నలు ఒప్పుకోక పోవడం .. రమ తండ్రి తన స్నేహితుని కొడుకు రాజశేఖర్ తో రమ వివాహానికి ఇరువైపుల తల్లి తండ్రులు ఒప్పుకోవడంతో రమ రాజశేఖర్ ల పెండ్లి జరిగిపోయింది.
రమ తన మనసును విన్నా తన మనసు కోరిక నెరవేరలేదు. పరిస్థితులతో రాజీ పడాల్సి వచ్చింది. అందరు తన అదృష్టాన్ని పొగిడారు.
అందం ,మంచి ఉద్యోగం ఉన్న రాజశేఖర్ భార్య కావడం. అందులో రమ వాళ్ళ అమ్మమ్మ , నాన్నమ్మలు ఒకే మనుమరాలు రమ పెండ్లి చూడాలనే కోరికను తీర్చామన్న రమ తల్లి తండ్రుల తృప్తి . బ్యాంక్ ఉద్యోగం చేస్తున్న రమ తండ్రి ఆనందరావుకు రిటైర్మెంట్ దగ్గర పడడంతో రమవాళ్ళ అమ్మ భారతి భర్తను తొందరపెట్టింది కూతురి పెండ్లి గురించి.
అందరి ఆనందం కోసం రమ తన మనసు కోరికను త్యాగం చేసింది. రాజశేఖర్ ప్రేమానురాగాలు రమను మరిపించాయి.
కాని …, అప్పుడప్పుడు ,తన స్నేహితులు పైచదువులు చదివి అమెరికా ,జర్మనీలలో ఉద్యోగాలు చేస్తున్నారని విన్నప్పుడు రమ మనసు రమను నిలదీస్తుంది.
రాజశేఖర్ భార్య రమ మనసును చదివి, అర్థంచేసుకోవడంతో ఇట్టే గ్రహించాడు రమ ప్రశ్నల అంతరార్థాన్ని .
రమకు అమెరికాలో ఎమ్ . ఎస్ . చేసి ఉద్యోగం చేయలేదన్న మనసు కోరిక అప్పుడప్పుడు బయటపడుతుందని గ్రహించాడు.
“గీతిక నిన్న వస్తుందన్నావు వచ్చిందా? ఏంటి గీతిక అమెరికా కబుర్లు,విశేషాలు” అని అడిగాడు శేఖర్ రమను.

***

శేఖర్ ప్రశ్నలతో రమ ఆలోచనలు నిన్నటి రోజు గీతికతో గడిపిన సమయంలో జరిగిన సభాషణ సినిమా రీలు లాగ మనసులో తిరుగుతుంటే భర్తతో అంది..,
“దానికేమి లేండి అద్రుష్టవంతురాలు . తను కోరుకున్నట్టు అమెరకాలో ఎమ్. ఎస్ చేసి ఇప్పుడు కాంటాక్ట్ జాబ్ చేస్తూందట. త్వరలో మంచి కంపెనిలో జాబ్ వస్తుందని ఎక్సపెక్ట్ చేస్తున్నానని గీతిక చెప్పిందని అంది రమ.
గీతికతో తన మాటలను గుర్తు చేసుకుంటూ..,
“గీతికా ఎలా ఉన్నారు మీ అమ్మ నాన్నలు” అడిగింది రమ.
“అలాగే ..బాగానే ఉన్నారు…,ఈ మధ్య మా అమ్మనాన్నలకు నా పెండ్లి బెంగ పట్టుకుంది. అప్పుడయితే నా అమెరికా చదువు గురించి వాళ్ళను ఒప్పించాను గాని ఇపుడు వెంటనే నా పెండ్లి అంటే ఎలా కుదురుతుంది. నాకు జాబ్ రావాలి వీలయితే అక్కడే ఉద్యోగం చేసే వాడినే పెండ్లి చేసుకోవాలనుకుంటున్నాను. ఎలా రాసి పెట్టుందో మరి నాకు “ అంది.
“మనం ఎంత చదువులు చదివి ఉద్యోగాలు చేసినా ఆడపిల్లల పెండ్లి అయితేనే పెద్ద బాధ్యత తీరినట్టు ఫీలవుతారు మన అమ్మ నాన్నలు.
నీకేం రమా… మంచి ఉద్యోగంలో ఉన్న అందమయిన భర్త , ముద్దుగా పాప . చక్కని సంసారం.” అంది గీతిక . ఆ మాటలు రమలో ఆనందాన్ని నింపాయి.
“నా మనసు కోరినట్టు అమెరకాలో చదువు ఉద్యోగం వచ్చింది . మరి అక్కడ స్థిరపడిన అమెరికా సిటిజన్ దొరికితే చేసుకోవాలనుంది. అది అంత సులభంగా నెరవేరేనా…, మన చేతిలో పని కాదుకదా రమా.మా పేరెంట్సుకు నేనక్కడ స్థిరపడడం ఇష్టంలేదు. ఏ అమెరకన్ నో, నల్లవాడినో పెండ్లి చేసేసుకుంటానో అని వారి బెంగ. అయినా నా భవిష్యత్ కదా నా మనసు చెప్పి నడుచుకోవడం నా కలవాటు ఎవరేమనుకున్నా..,” అంది గీతిక పాపనెత్తుకుని.
తను అమెరికా నుండి తెచ్చిన పింక్ కలర్ ఫ్రాక్ దివ్యకు వేసి బలే సరిపోయింది రమా పాపకు అంటూ ముద్దాడింది.
“ రమా…నీకు యు.స్.లో ఎమ్.ఎస్. చేయాలనే కోరిక తీరలేదు కదా బాధనిపించదా రమా..”అని అన్నది గీతిక.
ఆ ప్రశ్నకు రమకు కొంత నిరాశ కలిగినా “అప్పటి మా కుటుంబలో మంచి సంబంధం దొరికిందని నా  పెండ్లి వైపే మొగ్గు చూపారు అంతా . అమెరికాకు వెళ్ళడం అవసరం లేదు పెండ్లయినాక ఏదయినా జాబ్ వస్తే ఇక్కడే చేద్దువుగాని అని నచ్చచెప్పారు . శేఖర్ కు నేను నచ్చడంతో నేను ఒప్పుకోక తప్ప లేదు..,ఆ పరిస్థితులు  అలాంటివి “అంది రమ తన
మనసులోని వెలితిని బయటపడనీయకుండా.
“అయినా… ఐ యామ్ ఓకె … గీతిక. శేఖర్ చాల అండస్టాండింగ్. మంచి మనషి. ఆ విషయంలో నేను అద్రుష్టవంతురాలనే. నాకు వెంటనే జాబ్ చేయాలని లేదు. పాప కొంచెం పెరిగి స్కూలుకు వెళ్ళాక తరువాత ఆలోచిస్తాను. మనీ విషయంలో కొరత లేకుండా నాకిచ్చి మానేజ్ చేయమంటాడు” అన్నది రమ.
గీతిక ఆ రోజు రమ వాళ్ళింటిలో లంచ్ చేసి వాళ్ళ ఊరికి ట్రైనుకు టయిమవుతూందని నాలుగు గంటలకు వెళ్ళింది.
***
వాళ్ళిద్దరు స్నేహితుల మధ్య జరిగిన సంభాషణను రమ రాజశేఖర్ తో చెప్పింది.
శేఖర్ విని కొద్ది సేపాగి అన్నాడు…
“రమా … మన మనసు కోరికలు పరిస్థితులతో రాజి పడక తప్పదు. అయినా …మనం మన జీవితాన్ని ఆనందంగా మలచుకుంటూ రావడం మన చేతుల్లోనే వుంటుంది రమా.! అదే విజ్ఞుల పని. గడిచిపోయిన జీవితాన్ని కోరికలను పట్టుకుని వ్రేలాడుతూ ముందున్న క్షణాలను ఆనందంగా అనుభవించక ఎప్పుడు ఏదో కొరతతో జీవించడం అజ్ఞానం కదా.. చెప్పు” అన్నాడు. రమ ఇచ్చిన కాఫీని సిప్ చేస్తూ…మరలా..,
“నాకు నా టీనేజ్ లో MBBS చదివి డాక్టరునవాలని కోరికుండేది. కాని మా ఆర్థిక కారణాలవల్ల, నా ఇద్దరు అక్కల పెళ్లిళ్ల భాద్యతల వల్ల, అకస్మాత్తుగా మా అమ్మ జబ్బుతో మరణించడంవల్ల నేను మెడిసిన్ లో ఫ్రీ సీటు తెచ్చకోలేకపోయాను. మా నాన్న నాకు డొనేషన్ కట్టే పరిస్థితిలో లేని కారణంగా ఆ కోరిక తీరలేదు నాకు. మా నాన్నగారి పరిస్థితిని అర్థం చేసుకుని బయోటెక్నాలజిలో ఎమ్. ఎస్సి. చేసి, ఎన్విరాన్మెంటల్ సైన్స్ లో Ph.D. చేసి డాక్టరేట్ పొందాను. వెంటనే మంచి ఉద్యోగం కూడా.”
“నేనెప్పుడు MBBS చదివి డాక్టర్ని కానందుకు విచారించలేదు. జీవితాన్ని ఎలా ఆనందమయం చేసుకోవాలనే వైపు నా మనసును మళ్ళించి నా మనసుకు ట్రైనింగ్ ఇస్తుంటాను రమా…,మన మనసే మన ఆలోచనలు’ అనే బుద్ధుని ప్రభోదతో ఏకీభవిస్తాను నేను “అని ఆగాడు శేఖర్.మరలా…,
“ఆ సత్యాన్ని గ్రహించి నడుచుకుంటూ మన జీవితంలోని ప్రతి క్షణాన్ని గమనిస్తూ ఆ ఆనందాలను అనుభవిస్తూ జీవించడంలో ఆనందాన్ని పొందుతాను రమా..! ఆ క్షణంలో .. అంటే..వర్తమానంలో జీవించడం లోనే ఆనందముంది. క్రమంగా జీవితం పట్ల  ఒక ఆశావహ దృక్పథం మనలో చోటుచేసుకుని మనలను నడిపిస్తుంది. లేకపోతే మన తరంలో ఈ మారుతున్న సాంకేతిక,వస్తుప్రపంచానికి..  తీరని కోరికలకు బానిసలయిపోతాం.”
“మన మనసును వినాలి. కాదనను కాని..జీవితం పట్ల మన అవగాహన మన మనసునునడిపించాలి.  మనసు కోరుతున్న కోరికలను మనం మారుతున్న పరిస్థితులతో బేరీజు వేసుకుంటూ మన మనసుకు మనం బానిస కాకుండా మన మనసును మన కంట్రోల్ లో పెట్టుకుంటే మనం జీవితాన్ని ఆనందంగా గడపొచ్చు అవునా..కాదా..? చెప్పు” అంటూ లేచి వెళ్ళి రమ దగ్గర కూర్చున రమ బుజాలపై చేతులేసి తన వైపుకు తప్పుకున్నాడు.
శేఖర్ మాటలు వింటున్న రమ తనకు భర్త నిజాయితీతో కూడిన మాటలతో ఎంతో స్వాంతన దొరుకుతూండడం గ్రహించింది. నిజమేనేమో …నేను నా మనసు మాటలు వింటూ మదనపడుతుండి పోతున్నాను తప్ప నా మనసును అవగాహనతో అనునయంగా సమాధాన పరుచుకోలేకపోయాను . అందుకే నా మనసు నన్ను నియంత్రిస్తూంది అనే సత్యాన్ని గ్రహించింది.
శేఖర్ లాగ నేను సరయిన జీవితావగాహనతో నా మనసును ట్రైన్ చేయడం లేదు అందుకే ఆ కొరత నా జీవితంలో తీరని కోరికగా నిలిచి పోయిందని గ్రహించింది రమ. మనసు మర్మాన్ని గ్రహించేట్టు చేశాడు శేఖర్ అని అనుకోసాగింది.
శేఖర్ అన్నాడు రమతో .. “అయినా ఈ కాలంలో చదువుకోవాలంటే జీవితాంతం చదువుకొనే.. అదే ..’లైఫ్ లాంగ్ లర్నింగ్ ‘కు ఆన్ లైన్ కోర్సులకు అవకాశాలు ఎన్నిలేవు చెప్పు..?! పాప కొంచెం పెద్దదయినాక నీ కిష్టమయిన కోర్సులు చేసుకో రమా. మనసుండాలే గాని మార్గాలనేకం మనకు ఈ అంతర్జాల యుగంలో.. అవునా “ అన్నాడు శేఖర్ రమను ఎంకరేజ్ చేస్తూ రమ మనసును స్వాంతన పరిచే ప్రయత్నంతో.
రాజశేఖర్ తన మనసును గ్రహించి సున్నితంగా సమాధాన పరిచే ప్రయత్నాన్ని గ్రహించిన రమలో భర్త పట్ల ఆరాధన భావం చోటుచేకుంది. మెల్లగా తన తలను శేఖర్ భుజానికానించి కళ్ళుమూసుకుంది తేలికయిన మనసు ఆ ఆనంద ఘడియలను మనసారా అనుభవిస్తూ. రమలోని మార్పును గ్రహించిన శేఖర్ భార్యను మరింత దగ్గరగా తనకు అదుముకుంటూ రమ బుగ్గపై తన పెదవులాన్చాడు.
వారి ఆనందానికి వంత పాడుతున్నట్టు ఇంటిముందున్న వేప చెట్టు పూతనారగిస్తున్న కోయిల కమ్మగా రాగాలు తీస్తూంది.

విశ్వపుత్రిక వీక్షణం – భూమి ద్వారం మూసుకపోతోంది

రచన: విజయలక్ష్మి పండిట్.

మన దేశంలో, ఇతర అభివృద్ధి చెందుతున్న దేశాలలో మహిళలలో చిన్నవయసులోనే 15-45 ఏండ్ల లోపే గర్భసంచి తొలగింపుకు లోనవుతున్నారని, ఇది మహిళలలను ఆరోగ్య సమస్యలకు గురిచేయడమే కాకుండా కొన్ని బీద, వెనుకబడిన, నిరక్షరాస్య మానవ సమూహాలు, జాతులు అంతరించిపోయే ప్రమాదాన్ని కొన్ని అధ్యయనాలు తెలుపుతున్న నిజాలు.

ఇటీవల మహిళా దినోత్సవ సధర్భంగా “ వసుంధర “ పురస్కార గ్రహీత గైనకాలజిస్టు డా. వెంకట కామేశ్వరి గారి ప్రత్యక్ష అనుభవం ఆమె మాటలలో మనలో తీవ్ర ఆలోచనలను రేపుతుంది. ఇది పెరుగుతున్న స్రీల
ఆరోగ్య, ఆర్థిక, మానవ జనాభా, జాతి అంతరించిపోయే వైపు నిశ్శబ్ధంగా అడుగులేస్తున్న తీవ్ర సమస్య.
ఆమె పంచుకున్న నిజాలు నాలో రేపిన భయాలోచనలు ఈ నా కవితాక్షరాలుగా రూపు దిద్దుకున్నాయి.

***

“భూమి ద్వారం మూసుకపోతోంది”

“ఇదిగో ఇటు చూడండి
నన్ను చూడండి ..,
నిర్ధయగా నన్ను కోసి పారేసిన
నా దుర్గతిని తిలకించండంటూ”…
గుట్టలుగా గుట్టలుగా పడి
గడ్డకట్టిన రక్తమాంసాల దిబ్బ
ఏడుస్తూ పిలుస్తూన్న భావన..!?

కొంచెం దగ్గరకెళ్ళి పరిశీలించి
అవాక్కయినాను..అర్థమయింది
ఆ ఆర్థనాదాలెవరివో…
ఎవరో కాదు.., అవి
నిర్జీవంగా పడివున్న
మాతృమూర్తి మందిరాలు
మనిషికి ప్రాణంపోసే జీవామృతకలశాలు
ప్రకృతిని వికశింపచేసే ఆలయాలు
అవి స్త్రీ పవిత్రగర్భాశయాలు…!

ఎవరిదీ అజ్ఞానాంధకార చర్య?
ఎవరీ అమానుష కార్యకర్తలు..?!
మనిషి మూర్ఖత్వం స్వార్థం
పడగవిప్పి బుస కొడుతున్న వైనం
గుడిలో గర్భాలయాన్ని పడగొట్టినరీతి
మాతృమూర్తుల శరీరాలయాలలో
పవిత్ర గర్భాశయాన్ని విడగొడుతున్నారు..,

మనిషి జాతి మనుగడకు
తెరదించు తున్నారు
కవిపించడంలేదా..?!
మాతృమూర్తుల గర్భాశయాల నాశనం
వినిపించలేదా ఆ …గర్భాశయాల గోష.?!
భూమిపై మూసుకుపోతూంది
మనిషి సంక్రమణ ద్వారం..?!

నిరక్షరాస్యత చీకటి వలయంలో చిక్కుకున్న
అభంశుభంఎరుగని అమాయక పడతులు
తమ అర్ధాయుషును ఆ దిబ్బలో వదలి
నడిచిపోతున్నారు జీవశ్చవాలై..,

అదిగో అటుచూడండి
భూమిపై గుంపులు గుంపులుగా
నిష్క్రమిస్తున్నాయి గర్భాశయాలు
మాతృమూర్తి ఆలయాలు
గర్భాలయంకూలిన శిధిలాలయాలు
స్త్రీ శిధిలాలయాలు
శిధిలాలయాలు..?!

విశ్వపుత్రిక వీక్షణం – 2035 లో…?!!

రచన: విజయలక్ష్మీ పండిట్

 

మా నాలుగో అంతస్తు అపార్ట్‌మెంట్  బాల్కనిలో రాత్రి 8 గం. సమయంలో కూర్చొని చూస్తున్న నాకు, బషీర్‌బాగ్‌  ఫ్లై ఓవర్‌పై వచ్చే వాహనాల లైట్లు మిణుకు మిణుకుమంటూ క్రిందికి జారుతూంటే కార్తీక పౌర్ణమినాడు నదిలో వదలిన దీపాలు అలలకు మెల్లగా కదులుతూ నదీ ప్రవాహంతో కూడా క్రిందికి ప్రయాణిస్తున్నట్టు అందంగా తోచాయి. ఆ దృశ్యాన్ని తిలకిస్తూ అలాగే ఆస్వాదిస్తూ వున్నాను.

అంతలో రెండు రోజుల ముందు నాతో పదవతరగతి చదువుతున్న నా మనుమడు జయ్‌ జరిపిన సంభాషణ గుర్తుకొచ్చింది.

ఆ రోజు జయ్‌ ఇంటికి వచ్చి ఫ్రెషప్‌ అయి టీవీ చూస్తూన్న నా పక్కన కూర్చున్నాడు.

”హాయ్‌ అమ్మమ్మా…’ అంటూ..,

”హాయ్‌ నాన్నా జయ్‌, వాట్ ఈజ్‌ ద టుడేస్‌ న్యూస్‌ అబౌట్ యువర్‌ స్కూల్‌. ఈ రోజు మీ స్కూల్‌ విశేషాలేంటి చెప్పు” అన్నాను.

తెలుగు భాష కూడా అర్థం కావాలని రెండు భాషల్లో అడుగుతూ, మాట్లాడుతుంటాను. స్కూల్స్‌లో ఎలాగూ అంతా ఇంగ్లీష్‌లోనే కదా మాట్లాడుకుంటారు. మన తెలుగు భాషను మరిచిపోకుండా ఉండాలనే ఉద్దేశంతో నేను తెలుగులో సంభాషణకు దింపుతాను. మధ్యలో అర్థం కాకపోతే ఇంగ్లీషులో చెప్పి తెలుగు అర్థాలు చెపుతూ. మన మాతృభాష తెలుగును బతికించుకోడానికి మనం పాటించాల్సిన పద్ధతనిపించింది నాకు. ముఖ్యంగా అమెరికాలో పెరిగి ఇండియాకు వచ్చిన పిల్లలకు.

”అమ్మమ్మా ఈ రోజు మా స్కూల్‌లో చాలా వండర్‌ఫుల్‌ డిస్కషన్‌ జరిగింది మా ఫిజిక్స్‌ క్లాస్‌లో. మా టీచర్‌ సెల్‌ఫోన్స్‌, నెట్వర్క్స్‌ను, ఆర్టిఫిషియల్‌ ఇంటెలిజెన్స్‌ ఇంపాక్ట్‌ గురించి మాతో డిస్కస్‌ చేస్తూ, ఒక ప్రశ్న వేశారు” అంటూ ఆగి..

”క్యాన్‌ యు ఇమాజిన్‌ ద ఇంపాక్ట్‌ ఆఫ్‌ ద ఆర్టిఫిషియల్‌ ఇంటెలిజెన్స్‌ అండ్‌ 5జి  టెక్నాలజీ నెట్వర్క్‌ మొబైల్స్‌ ఆన్‌ హూమన్‌ సొసైటీ? ఇమాజిన్‌ ద పిక్చర్‌ ఆఫ్‌ ద సొసైటీ ఇన్‌ 2035” అని అడిగారు. అంటే కృత్రిమ మేధస్సు, 5 జి టెక్నాలజీ సెల్‌ఫోన్స్‌ యొక్క ప్రభావం మానవ సమూహాలపై ఎలా వుంటుందో, 2035 సంవత్సరం నాటికి మానవ జీవితాన్ని గూర్చి ఊహించగలరా? అని ప్రశ్నించారు. మా ఫ్రెండ్స్‌ నలుగురైదుగురు మ్లాడినాక నేను 2035లో హుమన్‌ సొసైటీ ఎలాగుంటుందో, ఎదుర్కొనే సమస్యలేవో నా ఇమాజినేషన్‌ను చెప్పాను. నా సమాధానం విని మా టీచర్‌ నన్ను అప్రిషియేట్ చేశారు అమ్మమ్మా” అన్నాడు జయ్‌.

”అవునా నాన్నా.. వెరీగుడ్‌..” అని ” ఏంటి  నీ సమాధానం జయ్‌ ఎలా ఉంటుంది 2035లో మన సొసైటీ. ఈ ఆర్టిఫిషియల్‌ ఇంటెలిజెన్స్‌, 5 జి టెలికమ్యూనికేషన్‌ నెట్వర్క్‌లు తెచ్చే మార్పులు ఏమి చెప్పు” అన్నాను.

జయ్‌.., ”నేను మొదట, ప్రపంచ దేశాలు ముఖ్యమైన ఇన్నోవేషన్స్‌ చేపట్టాల్సి వుంటుందన్నాను. అదేమంటే మనిషికి ఆకలి లేకుండా చేయడం. మనిషి శరీరాన్ని పోషించే పోషకాలు చెట్టులాగ మనిషే తన శరీరంలో తయారు చేసుకొనే జీవరసాయన పరిశోధనలు చేయాల్సి వుంటుంది” అన్నాను.

”ఎందుకు అలా అనుకుంటున్నావు జయ్‌”అని అడిగారు మా టీచర్‌.

” ఎందుకంటే 2035/2040కి దాదాపు ఆర్టిఫిషియల్‌ ఇంటెలిజెన్స్‌, రోబోట్స్  ప్రపంచంలో విద్య, వైద్య వ్యవసాయం, ఫుడ్‌ ప్రొడక్షన్‌ దాదాపు అన్ని రంగాలలో మనుషులు చేసే పనులన్ని మెషీన్స్‌ చేపట్టటం జరుగుతుంది. వాహనాలు డ్రైవర్స్‌ లేకుండా నడుస్తాయి. హోటల్స్‌లో, రెస్టారెంట్స్ లో వంట మనుషులు, క్యాటరర్స్‌ లేకుండా మిషన్స్‌ను రోబోట్స్ ను కంట్రోల్  చేయడానికి ఇద్దరు ముగ్గురు మనుషులుంటే చాలు.  ఆర్టిఫిషియల్‌ ఇంటెలిజన్స్‌ సహాయంతో రోబోట్స్  చేతనే అన్ని పనులు జరిగిపోతాయి. ఒకసారి మెషిన్స్‌పై ఇన్‌వెస్ట్‌ చేశాక చాలామంది మనుషుల సేవలు అవసరం లేకుండా లాభాలు గడిస్తారు పరిశ్రమల, అన్ని రంగాల పెట్టుబడిదారులు. మనిషికి సంపాదనకు  ఉద్యోగ అవకాశాలు తగ్గిపోతాయి. ఉద్యోగాలు లేక డబ్బులు లేకపోతే వారికి ఆకలి ఎలా తీరుతుంది? ఎలా పోషించుకుంటారు కుటుంబాలను.  జనాభా ఎక్కువగా ఉన్న మన దేశం, చైనా దేశంలోని ప్రజలకు ఉపాధి, ఆదాయం కోల్పోయే పరిస్థితి వస్తుందేమో. ఇక 5జి టెక్నాలజీతో పరిశ్రమలలో ఇప్పటికంటే దాదాపు వందరెట్లు వేగంతో డేటా ట్రాన్స్‌ఫర్‌ చేసే నెట్వర్క్‌ వచ్చి మనుషుల ఇన్‌వాల్వ్‌మెంట్ ను డ్రాస్టిక్ గా తగ్గిస్తాయి. మైక్రో సెకండ్స్‌లో అతి వేగంగా డేటా అంది ఒక దాని వెంబడి ఒకటి పనులన్ని మిషన్స్‌ చేసే సిస్టమ్స్‌ వస్తాయి. ఇక ప్రజలకు ఉపాధి ఏది? ప్రజలకు ఆకలెలా తీరుతుంది? నిరుద్యోగం వల్ల అరాచకాలు పెరుగుతాయి. మరి ఇక ఉన్న సొల్యూషన్‌ మనిషికి ఆకలి లేకుండా చేయడమే కదా? శరీర వృద్ధికోసం తన  ఆహారం తానే వృక్షాల్లాగా తయారు చేసుకోవడంతో ఎన్నో సమస్యలు లేకుండా పోతాయి కదా అమ్మమ్మా? నా సమాధానానికి మా టీచర్‌, క్లాస్‌మేట్స్  పెద్దగా నవ్వుతూ క్లాప్స్‌ కొట్టారు.” అని మరలా జయ్‌..,

”అమ్మమ్మా.. 2030/40 నాటికి భూమిపై అప్పటి వాతావరణం మార్పులు విపరీతంగా వుంటాయి. రాబోయే పరిస్థితులను ఊహిస్తే మనుషులు ఎక్కువ ఇంటిపట్టునే ఉండే పరిస్థితి వస్తుంది. ఇంటివద్దనుండే పనులు సర్వీసెస్‌ చేయడం వల్ల ఎక్కువ వాహనాలు నడువవు. ట్రాన్స్‌పోర్ట్‌ కొరకు కార్ల డిమాండ్‌, తయారి తగ్గుతుంది. పెట్రోలు బాధలు వుండవు. వాహనాల వల్ల ఏర్పడే కాలుష్యం తగ్గుతుంది. సర్వీసెస్‌ ఇంటివద్దనుండే చేస్తారు. కాని అన్ని రంగాలలో  మనిషి అవసరం లేకుండా క్రమంగా రోబోలు, ఆర్టిఫిషియల్‌ ఇంటెలిజెన్స్‌ మెషిన్స్‌ మనిషి చేసే పనులు చేయడం మొదలు పెడితే మనిషి ఎలా బతుకుతాడు సంపాదన లేకుండా? ఇప్పటికే కొన్ని పెద్ద పెద్ద హోటల్స్‌లో రోబోలు వండటం, వడ్డించడం చేస్తున్నాయి. కొన్ని కార్పొరేట్ హాస్పిటల్స్‌లో ఆపరేషన్స్‌ చేయడానికి గంటలు, గంటలు నిలబడి చేయలేక, ఇతర అసిస్టెంట్స్  ఖర్చులు తగ్గించుకోవడానికి డాక్టర్స్‌ రోబోలను ఆశ్రయిస్తున్నారు. విద్యారంగంలో కూడా ‘లర్నింగ్‌ త్రూ రోబో’ అని భవిష్యత్‌లో ఆన్‌లైన్‌లోనే చదవడం, రోబోల ద్వారా పరీక్షలు వ్రాయడం అన్ని జరిగిపోతే టీచర్స్‌ అవసరం లేకుండా పోతుందేమో కదా అమ్మమ్మా..” అన్నాడు జయ్‌.

నేను జయ్‌ మాటలు వింటూ అలా చూస్తూండి పోయాను వాడివైపు. ఎంత ఎదిగిపోయారు ఈ కాలం పిల్లలు. మన సమాజంలో వచ్చే మార్పులను ఎంతగా గమనిస్తున్నారు. ముఖ్యంగా టెక్నాలజీ తెచ్చే మార్పులు యువతను ఆకట్టుకుంటున్నాయి, అనుకుంటూ..,

”ఎక్కడ ఎప్పుడు చదివావురా నాన్నా.. ఈ కొత్త టెక్నాలజీల గురించి” అన్నాను.

”నేను ఎక్కువ లేటెస్ట్‌ టెక్నలాజికల్‌ డెవలప్‌మెంట్స్  గురించి నెట్ లో చదువుతుంటాను. అవన్నీ చదువుతున్నప్పుడు, రాబోయే ప్రపంచ పరిస్థితులను ఊహిస్తూ ఉంటాను అమ్మమ్మా” అన్నాడు.

మా ఇద్దరి ఆ సంభాషణతో నా మెదడు నుండి ఒక పాత జ్ఞాపకం జారిపడింది. ఆ జ్ఞాపకం నా చిన్ననాి, నేను చదివిన ఒక కథల పుస్తకం నా మెదడులో అప్పుడప్పుడు మెదలుతుండేది. ఆ కథ పేరు ‘అంతా గమ్మత్తు’. ఇప్పుడు జయ్‌ ఊహించిన భవిష్యత్‌ కాల పరిస్థితులు దాదాపు ఏభై అరవై సంవత్సరాల ముందే నేను చదివి ఆశ్చర్యపోయిన  కలలాిం ఆ కథ గుర్తుకొచ్చి జయ్‌తో అన్నాను.

”జయ్‌ నా చిన్నప్పుడు దాదాపు నీ వయసులో మా ఊరి లైబ్రరీలో చదివిన ‘అంతాగమ్మత్తు’ అనే కథ గుర్తుకొస్తూందిరా నాన్నా నీ ఊహా ప్రపంచాన్ని వింటూంటే” అన్నాను.

” ఏంో ఆ కథ చెప్పు అమ్మమ్మా” అన్నాడు జయ్‌.

ఆ కథను నెమరు వేయడానికి నా మెదడు, అదే నా జ్ఞాపకాలు ఏభై ఏండ్లు వెనక్కి నడిచాయి టైం మెషిన్‌లో. ఆ కథను చెప్పసాగాను.

*****

”అంతా గమ్మత్తు’ కథ ఎవరు రాసారో గర్తులేదు నాకు కాని ఆ కథ చదివినప్పుడు ముద్రించిన చిత్రాలు నా మెదడులో బలమైన జ్ఞాపకాలుగా మిగిలి పోయాయి జయ్‌”

”ఆ కథలో ఒక మనిషి దాదాపు నిర్మానుష్యంగా వున్న భూమిపై నుండి భూమిలోకి ప్రయాణించే ఒక టన్నెల్‌ ద్వారా భూ గర్భంలోకి దిగుతాడు. దిగిన దారి ఒక భూగర్భ పట్టణ వీధిలో నిలబెడుతుంది అతన్ని. రోడ్లన్నీ నిర్మానుష్యంగా ఉంాయి. అతనికి మండిపోతున్న వేడిగాలులు వీస్తున్న భూతలంపైనుండి భూగర్భంలో కొంచెం చల్లగానే అనిపిస్తుంది. అంతలో ఒక కారు వచ్చి అతని ముందు నిలబడుతుంది. కారులో ఎవ్వరూ వుండదు. డ్రైవర్‌ కూడా లేకుండా ఆ కారు నడిచింది. డోర్‌ తెరుచుకుని లోపలకూర్చో మని ఇన్‌స్ట్రక్షన్‌ వినిపించడంతో అతడు కారులో ఎక్కి కూర్చుంటాడు. ఆ కారు అతన్ని ఒక అరగంట తరువాత ఒక భవనం ముందు దింపుతుంది లోపలికి వెళ్ళమని ఆదేశిస్తూ. అతడు కారు దిగి లోపలకు వెళతాడు. మనుషులెవరూ కనిపించరు. లోపల నడిచి వెళుతుండగా ఎదురుగా ఉన్న పెద్ద గది నుండి ‘లోపలికి రండి’అన్న పిలుపు వినిపిస్తుంది. అతడు మెల్లగా తలుపు తెరుచుకుని లోపలకు వెళతాడు. ఆ గదిలో గోడలపై చుట్టూ టీవి స్క్రీన్‌లు, మధ్యలో పరుచుకున్న ఒక పెద్ద కీ బోర్డుల ముందు ఒక మనిషి కూర్చుని ఉన్నాడు. కీ బోర్డు నొక్కుతున్న మనిషికి రెండు వేళ్లు మాత్రమే ఉంటాయి చెరొక చేతికి.

రమ్మని తలవూపి తన పని, కీ బోర్డ్‌ ఆపరేట్ చేస్తూ ”ఎక్కడ వుంటావు” అని అడుగుతాడు. హోటల్‌ పేరు చెపుతాడు. వచ్చిన మనిషి ‘మీ పట్టణంలో మనుషులు కనిపించలేదని’ అడుగుతాడు. మా దేశంలో జనాభా చాలా తక్కువ. దాదాపు ఇరవై సంవత్సరాల ముందు భూమి మీద వాతావరణ కెలామిటీల వల్ల జనం చాలామంది చనిపోయారు. అందరు భూగర్భంలోని ఇండ్లలోనే వుంటారు. వేడిగాలుల వల్ల ఎక్కువ బయటకు తిరగడం తక్కువ. అందరికి అన్ని ఇంటికి సప్లై అవుతాయి మెషిన్స్‌ ద్వారా. ఆ వాతావరణాన్ని తప్పించుకోడానికి భూగర్భంలో సిటీలను నిర్మించాము. అంతా ఎక్కువ మిషన్స్‌తో నడుస్తుంది అని ముగిస్తాడు. వచ్చిన అతను తిరిగి బయటకు వెళ్ళినపుడు తాను వచ్చిన కారు అతన్ని హోటల్‌ ముందు దింపుతుంది. హోటల్‌ ప్రక్కన ఉన్న షాపులోకి వెళతాడు. మనిషిని బోలిన ఆకారంలోని మిషన్‌  స్వాగతం చెప్పి ఏమి కావాలని అడిగి టైప్‌ చేసుకుని అన్ని తెచ్చి పెడుతుంది. అతను ఆ రోబో ఇచ్చిన బిల్లును చెల్లించి హోటల్‌ లోకి వెళతాడు. హోటల్‌ రిసెప్షన్లో కూడా రోబోనే చెకిన్‌ ఏర్పాట్లు చేస్తుంది. ఆ మనిషి అనుకుంటాడు ఈ సిటీలో అంతా గమ్మత్తుగా ఉందే అని.

”ఆ కథ నా జ్ఞాపకాలలో నిలిచిపోయి ఒక కలలాగా అనిపించినా, ఇప్పుడు నీ భవిష్యత్‌ ఊహల ప్రపంచాన్ని తలపిస్తుంది జయ్‌”అన్నాను.

”వెరీ ఇంటరెస్టింగ్‌ అమ్మమ్మా.. ఫిఫ్టీ, సిక్స్‌టీ ఇయర్స్‌ ముందు వ్రాసిన కథ అంటే ఆ రైటర్‌ ఫ్యూచర్‌ను ఎంత బాగా ఇమేజిన్‌ చేశాడో కదా! అమ్మమ్మా. నీవు చదివిన ఆ కథలోని పరిస్థితులు మార్పులు వస్తాయేమో క్రమంగా. వాతావరణ మార్పుల వల్ల భూమి ఉష్ణోగ్రత పెరిగిపోయి, నీరు లేక జననష్టం ఎక్కువగా ఉంటుంది. ఇక నివాసాలన్నీ అండర్‌ గ్రౌండ్‌లో వెలుస్తాయేమో, అంతేకాదు ఇంకో గ్రహానికి ”మార్స్‌” గ్రహంపై మానవ నివాసానికి ప్రయోగాలు జరుగుతున్నాయి” అని జయ్‌ అంటుండగా షాపింగ్‌ చేసుకుని వాళ్ళ అమ్మ రావడంతో ”హాయ్‌ అమ్మా…” అంటూ లేచి వెళ్ళాడు జయ్‌.

*****

ఇప్పుడు బాల్కనీలో ఆ దీపాల ధారలాగా మిణుకుమిణుకు మని మెరుస్తూ జారుతున్న కార్లను చూస్తుంటే.. సన్నగా వస్తున్న కార్ల శబ్దం వింటుంటే.. ఇంకో పది ఇరవై సంవత్సరాలకు కార్ల సంఖ్య తగ్గి కారు నడవడం తగ్గిపోతుందా? ముందు ముందు వేగవంతమైన సాంకేతిక మార్పులతో ప్రజల జీవితంలో ఏ అనూహ్య మార్పులు చోటు చేసుకో నున్నాయో. వాతావరణం మార్పులతో మనుషులు ఏ అవాంతరాలు ఎదుర్కోవలసి వస్తుందో అని ఒక రకమయిన భయంతో కూడిన ఆలోచనలు చుట్టుమ్టుాయి నన్ను.

బాల్కనీకి దగ్గరగా లైట్ల వెలుగులో మా వీధికి ఇరువైపులా ఉన్న చెట్లు నాకు అకస్మాత్తుగా చెట్టు ఎత్తున్న పదిచేతులు పైకి చాచి నిలుచున్న పచ్చని దేహాలతో ఉన్న మనుషులుగా తోచారు.

జయ్‌ చెప్పినట్లు మనుషులు కూడా చెట్లలాగా స్వయం పోషకాలుగా మారిపోతే ఈ ఈతిబాధలు  సమిసిపోతాయా అనే ప్రశ్న నా మనసులో ఉదయించింది.

 

******

విశ్వపుత్రిక వీక్షణం – “డిప్రెషన్‌”

రచన: విజయలక్ష్మీ పండిట్

మోగుతున్న ఫోన్‌ను తీసి ‘హలో’ అంది సుమతి.
అవతలివైపు ‘హలో మేడమ్‌ నమస్కారమండి, బాగున్నారా? నేను సుధను మేడమ్‌, గుర్తుపట్టారా,”
సుమతికి వెంటనే ‘సుధ’ ఎవరో గుర్తుకు రాలేదు.
సుధ ”నేను మేడమ్‌ డిప్రెషన్‌ నుండి నన్ను రక్షించి నాకో భవిష్యత్తు నిచ్చారు ”.
”ఓ… సుధ బాగున్నావా అమ్మా, నీ టోన్‌లో మార్పుంది. ఎవరో అనుకున్నా, ఏం చేస్తున్నావు, ఎక్కడున్నావు” అడిగింది సుమతి సంతోషంతో.
“మేడమ్‌ హైదరాబాద్‌లో నాకు ఇంగ్లీషు లెక్చరర్‌గా పోస్ట్‌ వచ్చింది. నేను మా పేరెంట్సు మీ ఇంటికి ఈ రోజు వద్దామనుకుంటున్నాము మేడమ్‌. ఈ రోజు రావచ్చా, ఎప్పుడు రమ్మంటారు మేడమ్‌”అంది సుధ.
”మధ్యాహ్నం నాలుగు గంటలకు రండి సుధ. కాంగ్రాట్యులేషన్స్‌ సుధ లేక్చరర్‌ పోస్ట్‌ సాధించావు గుడ్‌” అని, ”ఈవినింగు రండమ్మా… ఒకే”అని ఫోన్‌ పెట్టేసింది సుమతి.
ఆదివారం బ్రేక్‌ఫాస్ట్‌ చేసి కాఫీ సిప్‌ చేస్తూ న్యూస్‌ పేపర్‌ చదువుతున్న సమతికి సుధ చేసిన ఆ ఫోన్‌కాల్‌ చాలా సంతోషాన్నిచ్చింది.సుమతి ఆలోచనలు గతంలోకి మళ్ళాయి.

***

దాదాపు ఆరు సంవత్సరాల క్రితం. కాలేజిలో ఇంగ్లీషు లెక్చరర్‌గా పనిచేస్తున్న తను ఆ రోజు మధ్యాహ్నం రెండు గంటల క్లాసు తీసుకుని స్టాఫ్‌ రూముకు వస్తూంది. దారిలో ఉన్న చెట్టు క్రింద ఆరుగుపై కూర్చున్న తల్లితండ్రులు కూతురుని బ్రతిమాలుతున్నారు. నీవు చదువుకోవాలిరా అమ్మలూ.. సుధా చదువుకొని నీవు మంచి ఉద్యోగం చేయాలి. మా లాగా చదువులేక ఆ ఇంట ఈ ఇంట పనిచేస్తూ, మీ నాన్న ఆటో నడుపుతూ మా బతుకులు ఇలా అయిపోయాయి. నీమీదే మా ఆశంతా సుధా చదువుకోమ్మా…” అని ఆ అమ్మాయి వాళ్మ అమ్మ అంటూంది.
“నాకు చదువుకోవాలని లేదు.. నేను వచ్చేస్తాను ఇంటికి” అని మొండికేసి చెపుతూంది ఆ అమ్మాయి. బహుశ మొదటి సంవత్సరంలో చేరినట్టుంది అని అనుకుని కొంతసేపు తటపటాయించి మెల్లగా వాళ్ళదగ్గరకు వెళ్ళింది సుమతి.
లెక్చరర్ సుమతిని చూడగానే లేచి నిలుచుని ”నమస్కారం మేడమ్‌” అంది సుధ. సుధతోపాటు వాళ్ళ అమ్మా నాన్న లేచి నిలుచుని సుమతికి నమస్కరించారు.
సుధ పేరంట్సును చూస్తూ ”ఏందుకు మీరు బాధపడుతున్నట్టున్నారు? ఏమయింది” అని.
“నీ పేరేంటమ్మా” అని సుధ నడిగింది సుమతి.
‘సుధ’ అని బదులిచ్చింది.
”నాకు చదువుకోవాలని లేదు అంటున్నావు ఎందుకమ్మా సుధా” అని అడిగింది సుమతి.
“ఏంటో అమ్మ డిప్రెసనంట సదువుకోవాలని లేదంట, ఇంటికి వచ్చేస్తానంటాంది, మీరయిన చెప్పండమ్మా, ఎన్నో ఆశలు పెట్టుకుని దాని భవిసత్తు బాగుండాలని కాయకష్టం చేసి సదివిస్తున్నాము. ఈ పిల్లేమో సదవనంటాంది “ అని సుధ తల్లి మొరపెట్టుకుంది. వెంటనే సుధ వాళ్ళ నాన్న,
”నీవయిన చెప్పు తల్లి నా బిడ్డకు సదువుకోమని, ఎట్లాగోట్ల మా బిడ్డను సదివించి దాని కాళ్ళమీద అది నిలబడాలని మా ఆశ. వాళ్ళ అక్క సదువుకుంటానంటే మేము పెళ్ళిచేసి ఆ మూర్ఖుని చేతిలో పెట్టి దాని బతుకు నాశనం చేసినాము. తాగి తగవులాడటం తప్ప దాని మొగుడు చిల్లిగవ్వ సంపాదించకుండా, నా పెద్ద కూతురు గుడ్డల షాపులో పనిచేసి తెచ్చుకొనే జీతంతో ఇద్దరు బిడ్డలను, మొగున్ని సాకుతూ కష్టాలు పడుతూంది. ఈ పిల్ల బాగా సదువుకుని మంచి ఉద్యోగం తెచ్చుకుని బాగుపడుతుందనుకుంటే నేను సదవనంటాంది.నీవయినా బుద్ధి చెప్పమ్మా” అంటూ నమస్కారం పెట్టాడు వెంకటస్వామి.
“సుధ నాన్న బక్కపలచగా బాగా చితికి పోయినట్టున్నాడు, పాపం” అని అనుకుంది సుమతి. దీనంగా కృంగిపోయిన వారి చూపులు సుమతి మనసును కలిచివేసాయి.
సుమతి సుధ భుజంపై చేయివేసి ”ఎందుకు చదువొద్దంటున్నావు సుధా. మీ అమ్మ నాన్న నీకోసం, నిన్ను విద్యావంతురాలిని చేసి ఒక ఉద్యోగస్తురాలిగా ఆర్థికంగా మంచి భవిష్యత్‌ నీకివ్వడానికి వాళ్ళు అంత శ్రమపడుతుంటే, చదివించే అమ్మ నాన్న లేక ఎంతో మంది అభాగ్యులు అనాథలు చదువుకోవాలని తహతహలాడుతూంటే నీవెందుకట్లా నిరాశకు లోనవుతున్నావు?” అంటూ సుధకు నచ్చ చెప్పడానికి ప్రయత్నిస్తుంది సుమతి.
“ఎందుకో మేడమ్‌ నాకు జీవితం మీద, చదువుమీద విరక్తిగా వుంది. చదవాలని లేదు” అంది తలవాల్చుకుంటూ సుధ .నీరసంగా మానసికంగా కృంగిపోయినదానిలా అనిపించింది సుధ సుమతికి.
అందంగా, హుందాగా మంచి వ్యక్తిత్వం ప్రతిబింబించే ఆకారం సుమతిది. సుమతి కండ్లలోకి సూటిగా చూడలేక పోతూంది సుధ.
సుమతి కొంచెం ఆగి… సుధ వాళ్ళ అమ్మా నాన్నతో ”సరే నేను చెప్పి చూస్తాను మీరు వెళ్ళండి”అని వాళ్ళను పంపి సుధతో ”ఎక్కడుంటావు సుధా”అని అడిగింది.
”ఉమెన్స్‌ హాస్టల్లో వుంటున్నా మేడమ్‌. మా ఇంట్లో చదువుకోడానికి స్థలం… రూము లేదని మా అమ్మా నాన్న హాస్టల్లో చేర్పించారు”అంది.
“సరే నేను హాస్టల్‌ వార్డెన్తో మాట్లాడుతాను మా ఇంటిలో వుంటావా నాతో కూడా” అంది సుమతి.
సుధ కాసేపు తటపటాయించి ‘మా అమ్మ నాన్నలతో మాట్లాడి చెప్తా మేడమ్‌” అంది.
“సరే రేపు చెప్పు” అని సుమతి స్టాఫ్‌ రూమ్‌ వైపు నడిచింది.

***

సుధ సుమతి వాళ్ళ ఇంట్లో వుండానికి వాళ్ళ అమ్మ నాన్న ఒప్పుకోవడంతో వార్డెన్‌తో మాట్లాడి సుధను వాళ్ళ ఇంటికి తీసుకుని వచ్చింది సుమతి.
సుధ అమ్మ నాన్నలకు తమ బిడ్డను ఆదుకోడానికి దిగివచ్చిన దేవతలా అన్పించింది సుమతి. కూతురు బాగుపడుతుందనే నమ్మకం కలిగింది వాళ్ళకు.
సుధ సన్నగా ఐదున్నర అడుగుల పొడవుండి అమాయకంగా అనిపిస్తుంది.
సుమతి తన ఇంట్లో అదనంగా వున్న చిన్న గదిలో సుధ వుండడానికి ఏర్పాటు చేసింది. తనతో కూడా కూర్చోమని బ్రేక్‌ఫాస్ట్‌, లంచ్‌, డిన్నర్‌ చేసేలా బిడియాన్ని పోగొట్టింది . ఇద్దరు సూపర్‌ బజార్‌కు వెళ్ళారు. సుధకు కావాల్సిన టాయిలెట్ ‌ సామాన్లు, కొన్ని డ్రస్సులు కొని, ఇతర ఇంటికి కావాల్సిన ప్రొవిషన్స్‌ తెచ్చుకుంది సుమతి.
ఆ రోజు ఈవినింగు ముందున్న స్టడీ రూములో వుండే చిన్న పుస్తకాల లైబ్రరీ దగ్గరకు సుధను తీసుకెళ్ళి కొన్ని మంచి జీవితగాథలు ఇంగ్లీషు, తెలుగు భాషల్లో పుస్తకాలను ఎంపిక చేసి, ”క్లాసు పుస్తకాలే కాకుండా ఈ కథలు, జీవిత గాథలు అప్పుడప్పుడు చదువు సుధా. పుస్తకాలు మంచి స్నేహితులు. అవి మన జీవితాలలో నిత్యం భాగమయితే మనమెంతో ఆనందాన్ని, విజ్ఞానాన్ని పొందుతాము. మన కష్ట నష్టాలను మరిచిపోతాము” అని సుధ చేతికిచ్చింది .
మానసికంగా, శారీరకంగా సుధ చాలా నీరసించినట్టు గమనించి డాక్టరు దగ్గరకు తీసుకెళ్ళి బలానికి టానిక్ , విటమిన్‌ మాత్రలు తీసి, రెగ్యులర్‌గా వేసుకోమని ఇచ్చింది. వారం పది రోజులు గడిచాక తనతో కూడా సుధను తీసుకొని వెళ్ళి రామకృష్ణ మఠంలో యోగా, మెడిటేషన్‌ క్లాసెస్‌లో చేర్పించింది సుమతి.
సుధ వీలయినపుడల్లా సుమతికి పనులలో సాయం చేస్తూ ఇంటిని నీటుగా సర్దుతూ సుమతికి చేదోడుగా మెలగడం సుమతికి సంతోషానిచ్చింది. చదువుకుంటూ పిల్లలు దూరంగా ఉండడం వల్ల సుమతికి ఒక్కసారిగా ఏర్పడిన ఒంటరి తనాన్ని సుధ పోగొట్టింది.

***

ఆ రోజు ఆదివారం. ఇద్దరు సాయంకాలం స్నాక్స్‌ తిని టీ త్రాగి బాల్కనీలో కూర్చున్నారు. సుధను యోగా, మెడిటేషన్ క్లాసుల గురించి అడిగింది సుమతి . సుధ “ నాకు ఎంతో సహాయపడుతున్నాయి మేడమ్. ముందులాగ నీరసంగా నిరాశగా లేను.” అంది.
సుధ కొంచెం కోలుకున్న తరువాత ఆ అమ్మాయి డిప్రెషనుకు కారణం తెలుసుకోవాలని వెయిట్ చేసింది సుమతి. కొద్ది సేపాగి మెల్లగా అనునయంగా సుధ నడిగింది.
“ఎందుకు సుధా అంత డిప్రెషన్‌ చోటుచేసుకున్నది నీలో..”అని, మరలా
”నీవు తెలివైన దానివి, నీ చేతిలో నీ భవ్యిత్తుంది. ఈ విషయాన్ని గుర్తుపెట్టుకుని అన్ని పక్కన పెట్టి ఒక జీవిత లక్ష్యంతో నీవు ముందుకు సాగాలి. నీ గురించి ఎంత బాధపడ్డారో చూశావా మీ అమ్మా నాన్న” . సుమతి ప్రేమ ఆప్యాయతతో అడుగుతుంటే సుధకు దుఃఖం పెల్లుబికింది. కొంతసేపు చిన్నగా ఏడుస్తూ వుండిపోయింది.
ఏడుపు ఆపినాక సుధ తలమీద చేయివేసి నిమురుతూ, ”ఇప్పుడు చెప్పు నీ నిరాశ నిస్పృహకు కారణం?” అంది సుమతి.
“రవి వాళ్ళ అమ్మ అన్న మాటలు నాలో ఎప్పుడూ మెదులుతూ నన్ను కృంగదీస్తాయి మేడమ్‌” అంది.
“రవి ఎవరు? నీ బాయ్‌ఫ్రెండా”అడిగింది సుమతి.
“మా స్కూల్‌మ్‌ట్ మేడమ్‌” మా డాబా ఇల్లు దాటుకొని స్కూలుకు వెళ్ళే దారిలో వాళ్ళ ఇల్లు. వాళ్ళకు వ్యాపారాలు న్నాయి. నేను స్కూలుకు వెళ్ళేప్పుడు అప్పుడప్పుడు నాతో కూడా రవి కలుసుకుని ఇద్దరం మాట్లాడుకుంటూ వెళ్ళేవాళ్ళం. రవి మంచి అబ్బాయి. నేను బాగా రాస్తానని నా టెంత్‌క్లాస్‌ నోట్సు, అసైన్‌మెంట్ వర్క్‌ బుక్స్‌ తీసుకుని రాసుకుని ఇచ్చేస్తుంటాడు. ఒకసారి నా నోట్ బుక్ లో “ఐ లవ్‌ యు సుధ” అని హార్ట్‌ బొమ్మ వేసి అందులో వ్రాశాడు” అని ఆగి సుధ మరలా..
”నేను ఎవరు? మా అమ్మా నాన్న ఎవరో, ఏం చేస్తారో అన్ని విషయాలు రవితో చెప్పాను. అయితే ఏమి, నీవంటే నాకిష్టం అని స్నేహంగా ఉండేవాడు. కాని ఒక రోజు నేను వాళ్ళ ఇంటి ముందు వెళుతూంటే రవి వాళ్ళ అమ్మ నన్ను లోపలికి పిలిచింది. రవి ‘హాయ్‌ సుధ’ అని వచ్చాడు, అంతలో వాళ్ళ అమ్మ, ” ఆగు రవి.. ఈ పిల్లతో ఏంటి నీ స్నేహం? వాళ్ళ నాన్న ఒక ఆటోవాలా. వాళ్ళ అమ్మ ఇండ్లల్లో పనులు చేసుకొనే పనిమనిషి. ఈ దరిద్రపు స్నేహితురాలును ఎట్లా పట్టావురా!”అంటూ నావైపు తిరిగి ”ఇక ఎప్పుడైనా మా వాడితో కనిపించావో… జాగ్రత్త, ఇక వెళ్ళు.. దరిద్రపుదాన”అని గొణుగుతూ ఇంట్లోనుండి బయటకు గెంటేసినట్లు పంపి తలుపులేసుకుంది. తరువాత రవి నాకు కనిపించలేదు. ఎక్కడో దూరంగా హాస్టల్‌లో పెట్టి చదివిస్తున్నారని తెలిసింది. అప్పటి నుండి నాకు, నా పేరెంట్సు మీద , చాలి చాలని సంపాదనతో గడిచే మా దరిద్రపు బతుకులపైన అసహ్యం, విసుగు, నిస్పృహ. దానికి తోడు మా అక్క కన్నీటి కాపురం. నాకు ఎందుకీ బ్రతుకు అనిపించి జీవితమంటే విరక్తి ఏర్పడింది మేడమ్‌”అని ముగించింది.

సుధ మాటలు విన్న సుమతి ఆ టీనేజ్ లో పిల్లల మనస్తత్వాలు ఎంత సున్నితంగా ఉంటాయో , కుల మత ఆర్థిక పరిస్తితులు అంటని , రాబోయే జీవితం ఆలోచనకు రానియ్యని మగపిల్లల ప్రేమమాటలు ఆడపిల్లలను ఎలాంటి మాయలో పడేస్తాయో, ఆలోచిస్తూ ఉండిపోయింది.
కొంతసేపు ఆగి సుధతో..,“అంతే సుధ ఒక్కోసారి మనం ఇష్టపడేవాళ్ళను ఆత్మీయులను కోల్పోయినపుడు, తిరస్కరింపబడి అవమానానికి లోనయినపుడు, బాధ పడుతూ ఇంకా ఇంకా కృంగిపోతూ ఆ మనసనే చీకటి బావిలోకి జారిపోతుంటాము. జీవితమంటే ఆసక్తి కోల్పోతాము. అంతా శూన్యంగా తోస్తుంది. అప్పుడే మనకు ఎంతో ధైర్యం, స్థైర్యం, విచక్షణా జ్ఞానం అవసరమనేది మనం గ్రహించలేనంతగా ఆ చీకటి వలయంలో చిక్కుకొని కృంగిపోయి డిప్రెషన్‌కు లోనవుతాము. అలాంటి మనిషిని ఎంతో సున్నితంగా అర్థం చేసుకుని ఆదుకునే ఆపన్నహస్తం దొరికితే మరలా ఈ ప్రపంచంలోకి వస్తాము. నా జీవితంలో నేనూ డిప్రెషన్‌కు లోనయిన క్షణాలను, కాలాన్ని నేనూ చవి చూశాను కాబట్టి నీ పరిస్థితిని చూసి దాని ప్రభావం ఏమిటో తెలిసి నిన్ను అర్థంచేసుకున్నాను” అని అంటూంటే , సుధ ఆశ్చర్యంగా సుమతి ముఖంలోకి చూసింది. ఇంత నిబ్బరంగా, హుందాగా ఉండే సుమతి మేడమ్ ‌కు డిప్రెషనా అని ఆశ్చర్యపోయింది సుధ.
సుమతికి స్టూడెంట్సతో ఫ్రెండ్లీగా వుండే మంచి లెక్చరర్‌గా పేరు. సుధ మొహంలో ప్రతిఫలించిన ఆశ్చర్యాన్ని గమనించి సుమతి తన కథ చెప్పసాగింది

***

సుమతి, ”నేను ఇంటర్‌ మీడియ్‌ అవగానే కాలేజీలో చేరాలని చాలా ఉబలాటపడ్డాను. కాని సంప్రదాయం అంటూ, ఆడపిల్లలకు పైచదువెందుకంటూ మా నాన్న పెండ్లి చేయడంతో పైచదువులు ఒక తీరని కోరికగా మిగిలిపోయింది నాకు. ఆ కాలపు సాంప్రదాయాల వలయంలో చిక్కుకుని అదే జీవితమనుకునే కొందరు తల్లిదండ్రులు పిల్లల మానసిక పరిస్థితిని, ముఖ్యంగా ఆడపిల్లల అభిప్రాయాలకు, చదువుకోవాలన్న కోరికను పట్టించుకునేవారు కాదు. ఐదు సంవత్సరాలలో ఇద్దరు పిల్లలు కలగడం, కూతురు నెలల పిల్లగా ఉన్నప్పుడు ఆక్సిడెంట్ లో నా భర్త శ్రీథర్‌ చనిపోవడం నన్ను కోలుకోలేని అగాథంలోకి నెట్టేశాయి. మా పిల్లలను అమ్మ, నాన్న, అన్నయ్య వాళ్ళే నాకంటే ఎక్కువ పట్టించుకున్నారు. ఎప్పుడు దిగులుగా, తిండి సరిగా తినక నీరసించిపోయి మానసికంగా కృంగిపోయాను. అలా ఒక సంవత్సరం గడిచిపోయింది. మానాన్న నా పరిస్థితికి తల్లడిల్లిపోతూ నాకు త్వరగా పెండ్లిచేసి తప్పు చేశానన్న బెంగతో చనిపోయారు. నన్ను ఆ పరిస్థితి నుండి ఓపికతో వెలుగులోకి నడిపించింది మా అమ్మ, అన్నయ్య, వదినలే.
”మా అన్నయ్య నా ఆరోగ్యాన్ని గురించి ఎంతో శ్రద్ధ వహించాడు. రామకృష్ణ మఠ్‌లో యోగా, మెడిటేషన్‌ క్లాసుల్లో చేర్పించారు. అక్కడి లైబ్రరీలో మెంబర్‌షిప్‌ కట్టి వివేకానందుని జీవిత చరిత్ర, అతని సూక్తులు, ఆ పుస్తకాలు చదవమని ఎంకరేజ్‌ చేశారు. మనిషి శారీరకంగా, మానసికంగా కోలుకొనేట్టు ఎంతో శ్రద్ధ తీసుకున్నారు. నాతో ఎక్కువ సేపు గడుపుతూ నేను నా గత జీవితాన్ని మరచిపోవాలని నాకు ఎన్నో బుక్స్‌ తెచ్చిచ్చి చదివి వినిపించే వాడు. మంచి సినిమాలు, ప్రదేశాలు చూపించి ఆ డిప్రెషన్‌ నుండి బయట పడేట్టుచేసేవాడు.
నన్నుచదువుకోమని ఎంకరేజ్‌ చేసి డిస్టెన్స్‌ ఎడ్యుకేషన్‌ కోర్సులో చేర్పించాడు. బి.ఎ. అయినాక నాకు ఇష్టమైన ఇంగ్లీషు లిటరేచర్‌లో ఎమ్‌.ఏ. లో చేరాను. గోల్డ్‌ మెడలిస్ట్‌గా ఉత్తీర్ణురాలవడానికి మా అమ్మ, అన్నయ్య వదినలే కారణం. నా పిల్లలను వాళ్ళ పిల్లలుగానే పెంచారు. మా అన్నయ్య కొడుకుతో సహా ముగ్గురు పిల్లలన్నట్టు. నాకు మరలా జీవితాన్నిచ్చిన దేవతలు “ అని అంటూన్న సుమతి గొంతులో ఆ జ్ఞాపకాల తాలూకు దుఃఖపు జీర మెదిలింది.
కొద్దిసేపాగి సుమతి మరలా సుధతో, ”మీ అమ్మానాన్నలతో నీవు ఆ రోజు చెట్టుకింద నీ వాలకం చూడగానే అనుకున్నాను నీవు ఎంతో డిప్రెషన్‌కు లోనయివున్నావని. నిన్ను ఆ ఊబిలో కూరుకు పోకుండా బయట పడేయాలనే నిర్ణయంతో నా దగ్గర పెట్టుకుని నీకు మంచి భవిష్యత్తును ఇవ్వాలని నా ఇంట్లోకి తెచ్చుకున్నాను ”అని ఆగి మరలా అంది సుమతి,
”మరి నా కథ విన్నావు కదా… దేవుడిచ్చిన జీవితాన్ని కాలం కాటేసినా, మరలా మనలను కాలమే ముందుకు నడిపిస్తుంది. మధ్యలో వచ్చే ఆటుపోట్లకు తట్టుకుని ఆశావాదదృక్పథంతో మన జీవితాలను మనం మరలా నిలబెట్టుకోవాలని నేను తెలుసుకున్నాను సుధా. నా జీవితమే ఉదాహరణ. మరి నీ జీవితాన్ని ఏవిధంగా దిద్దుకుంటావన్నది ఇప్పుడు నీ చేతుల్లో వుంది. నేను నాలుగు మంచి మాటలు చెప్పి, నీవు శారీరకంగా, మానసికంగా కోలుకోవాలని నా ప్రయత్నం చేశాను. నీ భవిష్యత్‌కు బాటలు వేసుకోవడం ఇక నీ చేతుల్లో వుంది. ఔనా” అని తన కథను పూర్తి చేసింది సుమతి.
”మీరు నాకోసం దేవుడు పంపిన దేవత మేడమ్‌” అంది సుధ ఒణికే గొంతుతో సుమతికి చేతులు జోడించి సమస్కారం పెడుతూ.
సుమతి, ”సుధ నీవు ఎవరో ఏమో అన్నారని అంత డిప్రెషన్‌కు లోనయినావు. టూ ఎమోషనల్‌, పరిణితి చెందని అప్పటి నీ వయసు అలాంటిది.నీ పేద తల్లి తండ్రులు నీకోసం పడే కష్టాలు, తపన నీవు అర్థం చేసుకోలేదు. రవి వాళ్ళ అమ్మ మాటలు నిన్ను ముందే మేలుకొనేటట్టు చేసాయి అని పాజివ్‌ ఆంగిల్‌లో ఆలోచించు. టీనేజ్ ‌లో వున్న మీ కథ, అదే రవి నీవు ఇంకా ముందుకు వెళ్ళి ప్రేమ అంటూ మగవాడి ఆకర్షణ వలలో పడి నీ జీవితం పాడు కాకముందే వాళ్ళ అమ్మ హెచ్చరిక నీకు తోడ్పడిందని పాజివ్‌ కోణంలో తీసుకుంటూ, నీ ఆత్మన్యూనతా భావాన్ని తొలగించుకో. బాగా చదువుకుని మంచి ఉద్యోగం సంపాదించి, నీ మంచి భవిష్యత్తుకు బాటలు వేసుకుంటూ మీ తల్లిదండ్రుల ఆశలను నెరవేర్చు. వృద్ధాప్యంలో వారిని ఆదుకో. ఆ లక్ష్యంతో నీవు నీ భవిష్యత్‌ను దిద్దుకోవాలి. చదువుకుని మంచి ఉద్యోగంలో వున్న అమ్మాయికి పెండ్లి ఒక సమస్య కాదు. చదువుకుని ఉద్యోగం చేసే మంచి వ్యక్తిత్వం ఉన్న వాడు నీకు భర్తగా వస్తాడనే నమ్మకం నాకుంది. సరేనా..” అంది సుధతో ఆప్యాయంగా.
సుమతి జీవితంలో ఎదురు కొన్న సమస్యలు ఆ డిప్రెషన్ నుండి కోలుకున్న రీతి సుధ లో చాల మార్పును తెచ్చాయి. సుమతి మేడమ్ కష్టం ముందు నా సమస్య చాల చిన్నదనే అవగాహనకొచ్చింది సుధ.
సుమతి వద్దనే వుంటూ తన జీవితాన్ని చక్కదిద్దుకుంది సుధ. చదువుమీద బాగా శ్రద్ధ ఏర్పరుచుకుంది. తనకోసం తన తల్లి తండ్రులు పడే కష్టాలు , ప్రేమ విలువ అర్థంచేసుకుంది సుధ. తన జీవిత లక్ష్యాన్ని నిర్ణయించుకుంది.
అమ్మ నాన్న వచ్చి కూతురు కోలుకొని చదువుకోవడం చలాకీగా వుండడం చూసి అనందపడేవారు. సుమతి ఎంతో సంతోషించేది. బి.ఎ. ఫస్ట్‌క్లాసులో పాసయి, యూనివర్సిటీలోఎం.ఏ.ఇంగ్లీషులో చేరింది. హాస్టల్‌లో చేరింది. అప్పుడప్పుడు ఫోన్‌ చేసేది . నెట్, సెట్ ’ఎగ్జామ్‌ బాగా రాశానని ఫోన్‌ చేసింది. ఇప్పుడు లెక్చరర్‌ పోస్ట్‌ వచ్చిందని ఫోన్‌ చేయడంతో సుమతికి ఎంతో సంతోషమయింది. ఊబిలోకి దిగజారిపోతున్న ఒక అమ్మాయి జీవితానికి చేయూతనిచ్చాననే తృప్తితో నిండింది సుమతి మనసు.

***

ఆ సాయంకాలం సుధ వాళ్ళ అమ్మనాన్న వచ్చారు. శుభ్రంగా మంచి బట్టలు వేసుకుని, ఆనందంతో వెలిగే సుధ పేరెంట్సును చూసి సుమతి చాలా సంతోషించింది. సుధ స్వీ‌ట్సు, పండ్లు తెచ్చింది. ఒక పట్టుచీర సుమతి చేతుల్లో పెట్టి పాదాలకు నమస్కరించింది, ”నా మొదటి సాలరీతో మీకు కొన్న చీర మేడమ్‌” అంటూ.
సుధ ఎమోషనల్‌గా ”మేడమ్‌ మీరు ఆ రోజు నా అదృష్టంగా నాకు లభించిన దేవత మీరు. మీరే లేకుంటే నేను ఏమయిపోయేదాన్నో” అని కళ్ళ నీళ్ళు పెట్టుకుంది సుధ. తన చెమ్మగిల్లిన కండ్లను దాచుకోవడం సుమతి తరం కాలేదు. సుధను అక్కున చేర్చుకుంది సుమతి , సుధ వీపు పై చేయివేసి సముదాయిస్తూన్నట్టు.
తమ కూతురును తీర్చిదిద్ది మంచి జీవితానిచ్చిన ఆ దేవతకు సుధ తల్లి తండ్రులు రెండు చేతులు జోడించారు సుమతివైపు ఆర్తితో, ఆనందంతో చూస్తూ.

******

విశ్వపుత్రిక వీక్షణం – కలల రెక్కలు

రచన: విజయలక్ష్మీ పండిట్
సాయంకాలం మిద్దెపైన వాకింగ్ చేస్తూంది విరజ.
టప్ మని శబ్దం రావడంతో వెనుతిరిగి చూసింది.
రెక్కతెగి రక్తం కారుతూ పడివుంది ఒక పావురం. ఒకరెక్కతో ఎగరడానికి ప్రయత్నిస్తూంది.  కాని వీలుకాక రెక్కను టపటపలాడిస్తూ శరీరాన్ని లాగుతూంది కష్టపడి.  క్రిందపడిన రక్తం చుక్కల పై తెగిన రెక్కను క్రిందలాగుతూ పోవడంతో ఎఱ్ఱగా రక్తం గీతలు పడ్డాయి.
“అయ్యో పాపం ఎట్లా తెగింది నీ రెక్క “ అంటూ విరజ పావురాన్ని చేతుల్లోకి తీసుకుని రెక్కను నిమురుతూ చుట్టు చూసింది.  మిద్దెపైని టి.  వి ఆన్టెన్నాకు వేలాడుతూంది గాలిపటానికి కట్టి ఎగరవేతలలో పోటీలలో ఎదుటి గాలీపటాలను తెంపే “మాన్జా “ అది.  గట్టి దారానికి గాజుపెంకుల పొడిని గమ్ములో కలిపి పూసి ఆరబెట్టి అమ్ముతారు గాలిపటాలు ఎగరేసే సంక్రాంతి సీజన్లో.
“గోడమీద ఎగురుతూ వచ్చిందేమో పాపం ఆ మాన్జా చుట్టుకుని తెంపింది రెక్కను” అనుకుంది విరజ. మాన్జాకు అంటుకున్న రక్తంమరక  సాక్షం చెప్పింది .
మాన్జా వల్ల జరిన ప్రమాదాలను విన్నప్పుడు చదివినపుడు,మనుషుల ఆనందాలకోసం మతిమాలిన చేష్టలలో మాన్జా ఒకటని ఎప్పుడో నిర్దారించుకుంది విరజ.
పావురాన్ని చేతిలో పట్టుకుని గబగబ క్రిందికి ఇంటిలోకి వెళ్ళి ఫస్టెయిడ్ బాక్స్ తీసుకుని రెక్కలపైని గాయాన్ని డెటాల్ తో తుడిచి ఆయింట్మెంట్ రాసి రెక్కను దగ్గరకుచేర్చి గాజు క్లాత్తో కట్టుకట్టింది.
విరజ చేతిలో చిక్కిన పావురం ప్రమాదాన్ని ఎదుర్కొంటున్న ప్రాణి బాధ, భయం చూచనగా కనుగుడ్లు తిప్పుతూంది.  కట్టుకట్టి కిచన్ బాల్కనిలో ఒకమూల పావురాన్ని దింపి తినడానికి గింజలు ఒక ప్లాస్టిక్ గిన్నెలో వేసి, ఇంకో  గిన్నెలో తాగడానికి నీళ్ళుపెట్టి లోపలికొచ్చి కిటికీలో నుండి చూసింది.
పావురం అటు ఇటు చూస్తూ ఎవరు లేరని నిర్దారించుకుందేమో నీళ్ళ గిన్నెదగ్గరి కెళ్ళి మెడ వంచి నీళ్ళుతాగింది.  మెల్లగా గిన్నెల చుట్టు ఒకసారి తిరిగి నేలపై చతికిలబడింది.
“పాపం నొప్పిగుందేమో తెగిన రెక్క” అనుకుంటూ లోపలికెళ్ళి తన పనిలోకి మళ్లింది విరజ.
విరజకు మాటిమాటికి, తెగిన రెక్కతో పైకెగరలేక  కుంటుకుంటూ నీరసంగా నడుస్తున్న పావురం మదిలో మెదులుతూంది.  ” కావాలన్న చోటిక స్వేచ్ఛగా ఎగిరిపోలేని అవిటితనం రెక్కలు తెగిన పక్షికి” అనుకుంది విరజ.
అప్పుడు అనూహ్యంగా విరజ రెండురోజులనుండి దిగాలు మొగముతో తిరుగుతున్న కూతురు దీపికను ఆ పావురంతో పోల్చుకుంటూంది.

****
విరజకు కూతురు గీతిక మదిలో మెదిలింది.
ఎప్పుడూ చలాకీగా ఎగురుతూ గెంతుతూ ఆనందగా ఉండే గీతిక అలా దిగాలుగా ఉండడానికి కారణం పైచదువులకు అమెరికాకు పంపలేనని వాళ్ళ నాన్న నికార్సిగా చెప్పడం.
“నీకున్న అకడమిక్ రికార్డ్ కు కాంపస్ సెలక్షన్ లో జాబ్ తప్పక వస్తుంది నీకు .  అమెరకాలో ఎమ్ . ఎస్. చేయడమవసరమా” అని అమెరికాలో ఎమ్ . ఎస్ . చేయాలన్న గీతిక ప్రతిపాదనను వాళ్ళ నాన్న విశ్వనాథ్ కొట్టి  పారేయడంతో గీతిక కలల రెక్కలు కుంచించుకపోయి మనసును నిరాశ, నిస్సత్తువ ఆవరించాయి.
వాళ్ళ నాన్న అమెరికాకు వద్దనడానికి కారణం కూతురు పైని అతిగారాబం. అక్కడ ఏమికష్టాలు పడాల్సి వస్తుందో గారాల కూతురు అనే సగటు నాన్నలకుండే భయం కారణం కాని. . ,పంపే స్తోమత లేక కాదు అని విరజకు, గీతికకు తెలుసు.
గీతిక చిన్నప్పటి నుండి వీలయినంతవరకు పై చదువులు చదివి తరువాత తనకిష్ట మయిన జాబ్ లో చేరి స్థిరపడిన తరువాతనేపెండ్లి చేసుకోవాలనే నిర్ణయించుకున్నట్టు వాళ్ళ అమ్మ విరజతో అంటుండేది.
అకడమిక్ గా మంచి తెలివితో గోల్డ్ మెడల్స తెచ్చుకున్న వాళ్ళమ్మ విరజ, వాళ్ళ నాన్నపట్టుదలకు కట్టుబడి పెండ్లి చేసుకోవడంతో పైచదువులు చదివి లెక్చరర్ గా జాబ్ చేయాలన్న  విరజ కలల రెక్కలు తెగి రాలిపోయాయి అనే ఆలోచన, బాధ గీతక మనసులో నాటుకుంది.
“చదువుకున్న అమ్మనాన్నలు కూడా ఆడపిల్లలు ప్రపంచాన్ని చూడాలి,కాలానుగుణంగా వారి మనసు, ఆలోచనలు పెరగాలి అనే ఆలోచనలు కాకుండా. . , ఎంతసేపు ఆ మూసలో పోసిన పిల్లల భవిష్యత్ ప్లాన్స వేసుకుంటూ వుండిపోతారు”. . అంటుంది గీతిక వాళ్ళ నాన్న అమ్మతో.
విరజకు కూతురి వాదన నిజమనిపించింది.
విరజ వాళ్ళ నాన్న మెదిలాడు మనసులో.
విరజ గ్రాడ్యుఏట్ అవగానే ఎమ్.  ఎ.  చేస్తానని అడిగింది వాళ్ళ నాన్నను.  అప్పటికే విరజకు పెండ్లి
సంబంధం చూసిన వాళ్ళ నాన్న రామకృష్ణ రావు  . . ,”మంచి సంబంధం, అబ్బాయి విశ్వనాథ్ కు మంచిచదువు, ఉద్యోగం,అందం, సాంప్రదాయమైన తెలిసిన కుటుంబం .  నిన్నుకోరి చేసుకుంటానన్నాడు . పైచదువులెందుకు కావాలంటే పెళ్ళయినాక మీ ఆయన్ను ఒప్పించుకుని పైచదువులు చదువుకో “ అని తనపెళ్ళి చేసేయడం, ఇదు సంవత్సరాలలో ఇద్దరు పిల్లలను కనడం జరిగి పోయింది.  వాళ్ళపెంచడంతో తన పైచదువు  మూలపడింది.
తను పోస్ట్ గ్రాడ్యుయేట్ పాసయి లెక్చరర్ ఉద్యోగం చేయాలన్న తన కలను నిజంచేసుకోలేకపోయింది విరజ.
గీతిక అమెరికాలో యం. యస్ . చేయాలన్న కోరికను విరజ సమర్తించింది.
“నాన్నతో చెప్పి వొప్పించంమ్మా” అని వాళ్ళమ్మతో మొరపెట్టుకుంది గీతిక.
విరజకు భర్త విశ్వనాథ్ ను ఒప్పించడం ఒక పరీక్షనే. విరజ ధైర్యస్తురాలు.  కూతురు అమెరికా చదువు గురించి విశ్వనాథ్ కున్న భయాలు విరజకు లేవు. తనూ పైచదువు చదవలేకపోయానన్న బాధ అనుభవించింది కాబట్టి కూతురు గీతిక మనసును అర్థంచేసుకుంది.
“మగవాళ్లకు ఆ అనుభవం లేదు కదా . కొడుకుల చదువుకిచ్చే ప్రాముఖ్యతను కూతురు చదువుల కిచ్చేవారు కాదు.  వయసొస్తూనే ఆడపిల్ల పెండ్లి ధ్యాస పట్టుకుంటుంది తల్లితండ్రలకు”అనుకుంది విరజ .
ఈ తరం ఆడపిల్లలుకు బయటి ప్రపంచం ఎక్సపోసర్ ఎంతో అవసరం అని విరజ ఆలోచన.  ఈ తరం యువతకు,ముఖ్యంగ ఆడపిల్లలకు కూడా అన్ని విషయాలలో; చదువులు, ఉద్యోగాలు,పెండ్లిళ్ళు, వైవాహిజీవితం విషయాలలో నిర్దిష్ట మయిన కోరికలు,ఆలోచనలున్నాయి. అవి సాధించుకోవాలనే పట్టుదల కూడా మెండుగా ఉంది.  యువత ఆలోచనా ధోరణిలో తరాల అంతరాలు చాల ప్రస్పుటంగా కనిపిస్తున్నాయి.
తమ తరం ఆడపిల్లల్లా తల్లితండ్రుల, అన్నతమ్ముల,భర్తల మాటలకు తలవంచి జీవితాలను గడిపేసే రకంగా లేరు ఈ తరం ఆడపిల్లలు.
యువత చదువుతో పాటు ప్రపంచంలో, ప్రజల ఆలోచనా ధోరణులలో వస్తున్న మార్పులను గమనిస్తున్నారు.  ఈ తరం ఆడపిల్లకు పెండ్లే పరమావధి కాదు. జీవితంలో ఆత్మవిశ్వాసంతో, ఆర్థిక స్వాంతంత్రంతో, తనజీవితాన్ని, కుటుంబాన్ని తమ పిల్లలను రాబోయే తరానికణుగుణంగా పెంచుకోవడం అనే భహుముఖ కర్తవ్యాలు ముందున్నాయి ఆడపిల్లలకు.
మనదేశ మగపిల్లలు, ముఖ్యంగా విదేశాల లో చదివి ఉద్యోగాలు చేస్తున్న వాళ్ళు ఆ దేశాలలో ఆలుమగల జీవితాలను గమనించడం,సర్వెంట్స పెట్టుకోవడం కాస్టిలి కావడం, ఇద్దరు ఉద్యోగాలు చేయడం. . ,కారణాలు ఏమయినా కలిసి ఇంటి పనులలో పిల్లల పెంపకంలో,వంట పనులలో భార్యకు సాయం చేస్తున్నారు. యువతలోని ఈ మార్పుకు కారణం బయటి ప్రపంచంలో వారు పొందుతున్న అనుభవాలు, అవగాహన.
విరజకు ఆలోచిస్తే, మంచి చెడ్డలను బేరీజు వేస్తే” ఆడపిల్లలను విదేశాలలో చదువుల కోసం దూరంపంపుతున్నామే “ అనే భయాందోళనలక్కర లేదనిపిస్తుంది .
విదేశాలలో పైచదువుచదవడంవల్ల ప్రపంచ జ్ఞానం పెరుగుతుంది.  నలుగురితో ఎలా అడ్జస్ట అవ్వాలో నేర్చుకుంటారు. వాళ్ళ జీవితాలను వాళ్ళు మానేజ్ చేసుకోవడం జరుగుంది.  ఈ బిహేవియరల్ మార్పుల వలన ఆడపిల్లలు అనుకోని అవాంతరాలు,ప్రాబ్లంసును ఎదుర్కొనే ధైర్య స్తైర్యాలనిస్తుందని, వారి భవిష్యత్ ను తీర్చిదిద్దుకోవడానికి తోడ్పడుతుందని విరజ ఆలోచన.
అక్కడి ప్రజల జీవితం నుండి నేర్చుకోవాలసినవి చాలా ఉన్నాయి.  ప్రపంచంలో మార్పులను గమనిస్తూ,ఆ  ప్రజలతో జీవిస్తూ  నేర్చుకోవాల్సిందే కదా. . .  అనిపిస్తుంది విరజకు.   “ఎనెన్నో కలలల కంటూన్న ఆడపిల్లలకు జీవితాలలో శీగ్రంగా చోటుచేసుకుంటున్న మార్పుల పై అవగాహన లేనిపక్షంలో పరిస్తితులను ఎదుర్కోలేక జీవితం గాయాలపాలై,వారి కలలరెక్కలు తెగి,గాయపడిన పక్షిలా కుంటుతూ జీవితాన్ని గడపాలసిందే కదా. ?!” అని అనుకుంటోంది విరజ.
విరజ మనసు మాటి మాటికి స్వేచ్చగా ఎగిరే రెక్కలు తెగి మూలగెంతున్న పావురంతో గీతికను పోల్చుకుంటూంది.  కూతురిని నిస్సహాయంగా గెంతుతున్న పావురంతో పోల్చుకోవడాన్ని సహించలేకపోయింది విరజ మనసు.
“పావురానికి ఆ మాన్జా వల్ల పొంచివున్న ఉపద్రవం తెలియక కదా రెక్క తెగింది.  ఆడపిల్లలు అగసాట్ల పాలవడానికి కారణం వీరికి లోకజ్ఞానం లేకపోవడం, హానికరమైన మాన్జాను పోలిన అపాయకరమైన పెనుమార్పులు ప్రపంచప్రజల జీవితాలలో చోటుచేసుకుంటున్నాయన్న అవగాహన లేకపోవడం కదా “అని అనుకుంటూ . . ,”కూతురు గీతిక జీవితంలో ఏమి కష్టాల నెదుర్కోవలసి వస్తుందో” అని విరజ మనసు పరి పరి విధాలుగా ఆలోచించ సాగింది.
తుదకు ఏదో గుర్తుకొచ్చి ఒక కత్తెర తీసుకుని గబ గబ మిద్దెపైకి వెళ్ళింది.  టి. వి. ఆన్టెన్నాకు పొడవుగా వ్రేలాడుతున్న మాన్జాను కత్తిరించి తెచ్చి డస్ట్ బిన్లో పడేసింది.  ఇంకో పక్షి రెక్కలు తెగకూడదని తను మంచి పని చేశానని గాలి పీల్చుకుంది.
ఆ సంఘటనతో విరజ కూతురి విషయమై ఒక గట్టి నిర్ణయానికొచ్చింది.  అమెరకాలో చదువు పూర్తి చేసి ఆ సంవత్సరమే ఉద్యోగంలో చేరిన కొడుకు కార్తీక్ తో చెల్లెలు గీతిక అమెరకాలో పైచదువు విషయంలోతన అభిప్రాయాన్ని చెప్పి
మీ నాన్నను ఒప్పించదలచానని చెప్పింది.
కార్తీక్ కూడా చెల్లెలు గీతిక అభిప్రాయాలను, ఆలోచనలను సపోర్టు చేస్తాడు.
విరజ,వారంరోజులు వీలయి నపుడల్లా భర్తతో మంచిగా,ప్రేమతో కూతురు కలలు కన్న అమెరికాలో పైచదువులకు ఎందుకు పంపాలో, దానివల్ల గీతిక చదువుతో పాటు జీవితాన్ని కూడా ఎలా చదువగలుగుతుందో,ఆ అనుభవం వల్ల తన జీవితాన్ని మలుచుకొనే నేర్పరితనం కూడా గీతికకు పరోక్షంగా జరిగే లాభాలనూ ఉదాహరణలతో చెపుతూ భర్తను ఒప్పించింది
అమెరికాలో పై చదువుకు వాళ్ళ నాన్న ఒప్పుకోవడంతో ముడుచుక పోయిన గీతిక కలలరెక్కలు విశాలంగా విచ్చుకున్నాయి.
తన ఆనందానికి అవదులు లేవు. స్నేహితుకు ఫోన్ చేసింది. అమ్మ నాన్నను కౌగిలించుకొని ముద్దాడింది.
అన్న కార్తీక్ తో సంతోషాన్ని పంచుకుంది.  విశ్నానాథ్ కు కూతురిని ఆనందంగా చూడడంతో పెద్ద భారం
దిగినట్టయింది .
భార్య విరజ మాటలలో నిజం లేకపోలేదనే  భావన స్థిర పడింది అతనిలో.

*****

పదిరోజుల తరువాత పావురం రెక్క గాయం మాని కొంచెం కొంచెం ఎగరడం మొదలు పెట్టింది .  విరజకు కోలుకుని ఎగరడానికి ప్రయత్నం చేస్తున్న పావురాన్ని చూసి చాల సంతోషంగా ఉంది ఒక మూగజీవికి మరలా జీవితానిచ్చాననే తృప్తితో.
అమెరికాకు వెళ్ళడానికి కావాల్సిన క్వౌలిఫికేషన్లను,ముందుపనులన్ని స్నేహితురాళ్ళతో కలిసి చేసుకుని మంచి యూనివర్సిటీ లో సీటు కూడా సంపాదించుకుంది గీతిక .
వాళ్ళనాన్న సుముఖంగా లేకపోవడంతో ఆగిపోయిన ప్రయాణానికి డేట్ ఫిక్స్ చేసుకుంది.
అదే యూనివర్సిటీలో సీటువచ్చిన ఇద్దరు స్నేహితులతో కలిసి వెళ్ళడానకి గీతిక అన్ని సర్దుకుంది విరజ సలహా సహాయంతో.
రాజీవ గాంధి ఇంటర్నేషనల్ ఏయిర్పోర్టులో ఇంటర్నేషనల్ టర్మినల్ యువతతో, దిగులుతో కూడిన ఆనందంతో జాగ్రత్తలు చెపుకుంటూ,
వీడ్కోలు చెప్పే తల్లి తండ్రులతో కోలాహలంగా ఉంది.
ఒకవైపు ఎమ్.  ఎస్.  చదవడానికి అమెరికాకు వెళుతున్నాననే ఆనందం, మరో వైపు ఎప్పుడూ అమ్మ నాన్నలను వదిలి దూరంగా ఉండని గీతిక మనసును కంట్రోల్ చేసుకుంటూ ఇద్దరు స్నేహితురాళ్ళతో సెక్యూరిటీ చెక్ వైపు నడుస్తూ కండ్లుతుడుచుకోవడం విరజ,విశ్వనాథ ల చూపులను తప్పించుకోలేకపోయింది.
సెక్యూరిటీ చెక్ ముగించుకుని చేయి ఊపుతూన్న కూతురును చూస్తూన్న విరజ, విశ్వనాథ్ ల మనసులు బరువెక్కాయి.  ఇటువైపుకు తిరిగి కండ్లుతుడుచుకుంటున్న భార్య బుజం పై చేయివేశాడు విశ్వనాథ్ . రాని నవ్వును మొహంపై పులుముకుంటూ . . , ”నాకు ధైర్యం చెప్పి నీవు ఏడుస్తున్నావా. . విరీ”. . అన్నాడు ఓదార్పుగా .  ఇద్దరు ఇంటికి తిరిగి వచ్చారు .  కూతురు గీతిక లేక ఇల్లు ఉసూరుమనిపించింది వారికి .
అయినా కూతురి కోరిక నెరవేరి కలలరెక్కలతో తాను ఏర్పరుచుకున్న లక్ష్యం వైపు ఆకాశంలో విమానంలో ఎగిరి వెళుతూందనే ఆనందంతో మనసును సంభాలించుకుంది విరజ.
విరజకు పావురం గుర్తుకు వచ్చి . . ,”గీతిక వెళ్ళే పని ఒత్తిడిలో ఈ రోజు పావురానికి గింజలు వెయ్యలేదు
కదా”అని అనుకుంటూ బాల్కనీలోకి వెళ్ళింది .  చిందిపోయిన గింజలతో, గిన్నెలో మిగిలిన నీళ్ళతో
ఆ బాల్కని ఖాళీగా ఉంది.
“గాయం మానింది, నిస్సహాయత తొలిగింది, మానిన రెక్కలతో ఎగిరిపోయింది పావురం “ అనుకుంటూ సంతోషంగా లోపలికి నడిచింది విరజ.
విశ్వనాథ్ మాటలు,”జాగ్రత్త నాన్నా గీతు. . ,చేరిన వెంటనే ఫోన్ చేయి, మెసేజ్ ఇవ్వు రోజు ఫేస్ టయిములో మాట్లాడు” అని ఫ్లైట్ టేకాఫ్ కు ముందు కూతురుతో చెపుతున్న భర్త విశ్వనాథ్ మాటలు వినింది.  భార్యను, పిల్లలను అమితంగా ప్రేమించే విశ్వనాథ్. . , కూతురు ఎడబాటును ఎట్ల తట్టుకుంటారో అని కొంచెం దిగులు పడింది విరజ.

***\\\***\\\****