విశ్వపుత్రిక వీక్షణం – రెక్కలకొండ

రచన: డా.విజయలక్ష్మీ పండిట్

జయ డైనింగు హాల్లోకొచ్చి “విహన్‌ను పిలిచాను వస్తున్నాడు” అంటూ భర్త అనిల్‌ వైపు తిరిగి, ”విహన్‌ మన పెరటి తోటలో వేపచెట్టును చూస్తూ నిలబడి చేతులూపుతూ మాట్లాడుతున్నాడండి. ఎవరితో మాట్లాడుతున్నావు నాన్నా అంటే, అదిగో ఆ వేప చెట్టుతో మాట్లాడుతున్నాను. అది కొమ్మల చేతులతో పిలిచి నవ్వుతూ మాట్లాడుతుందమ్మా. దానికి పెద్ద కండ్లు, నోరు కూడా వున్నాయి చూడు అంటాడు. నాకు కనిపించడంలేదండి”అంటూ ఆందోళన పడింది జయ.అనిల్‌కు అంతా అర్థమయింది. తనకు వున్నట్టే పెరిడోలియా (Pareidolia) మానసిక స్వభావం విహన్‌కు వున్నట్టుందని గ్రహించాడు.
తన బాల్యంలో పెరడోలియా ప్రభావం వల్ల తన ఊహా, కలల జగత్తులో తన ‘రెక్కల కొండ’ అనుభవం జయకు చెప్పాల్సిన సందర్భం వచ్చిందని గ్రహించాడు.
”నాలాగే విహన్‌కు ‘పెరిడోలియా’ వున్నట్టుంది”అన్నాడు.
చిన్న తనంలో తనను అలరించి తన భవిష్యత్తుకు బాటలు వేసిన ఆ రెక్కల కొండ పేరు
“విహన్ “ అనిల్ కొడుకుకు పెట్టాడు.
”పెరిడోలియా’ అంటే ఏమి, ఏమి టా కథ”అని అడిగింది భార్య జయలక్ష్మి.
”పెరిడోలియా అనేది ఒక మానసిక లక్షణం, మనసు ఒక అవాస్తవ ఆకారం లేదా శబ్దం వల్ల ప్రేరణ పొందుతుంది. ఆ ప్రేరణ వల్ల ప్రాణం లేని వస్తువులతో మనిషి ఆకారాలను లక్షణాలను ఊహించుకుంటారు. ఆ పెరిడోలియా ప్రేరణ వల్ల నేను నా బాల్యంలో కొండకు కండ్లు, రెక్కలున్నట్టు, మాట్లాడినట్టు, నన్ను తనపై కూర్చోబెట్టి త్రిప్పినట్టు ఊహించుకుంటూ ఒక విధమైన కలల జగత్తులో ఉండిపోయేవాడిని” అంటూ భార్యకు తన అనుభవం చెప్పడం మొదలుపెట్టాడు అనిల్‌ .అనిల్‌ కండ్ల ముందు తన బాల్యంలో ఆ ఊహల,కలల సంఘటనలు సినిమా ఫ్లాష్‌బ్యాక్‌లా రీలు తిరిగింది.

***

అనిల్‌ తన రూమ్‌లో కిటికీలోనుండి దూరంగా చూస్తూ నిలబడున్నాడు.
”అనీల్‌…నాన్నా.. అనీల్‌ ఎక్కడున్నావు” అంటూ వాళ్ళ అమ్మ సరళ పిలుస్తూ రూమ్‌లోకి తొంగి చూసింది. తొమ్మిదేండ్ల అనిల్‌ కిటికీ నుండి తన చూపులను వెకనక్కు తిప్పి చూస్తూ ” ఇక్కడ ఉన్నానమ్మా” అన్నాడ. టిఫిన్‌ తినకుండా ఏం చేస్తున్నావురా…బ్రేక్‌ఫాస్ట్‌ చేద్దువుగాని రా”
అని” ఇంతకీ అంతగా ఏం చూస్తున్నావు కిటికీ నుండి”అని అనీల్‌ దగ్గరకొచ్చింది సరళ .ఎత్తయిన ప్రదేశంలో వుండే తమ ఇంటి కిటికీలో శీతాకాలపు మంచుతెరలలో నీలగిరి కొండల అందలాను చూడాలేకాని వర్ణించడం కష్టం అనుకునేది. ఆ పరిసర ప్రాంతం టీ తోటలతో పచ్చగా మెలికలు తిరుగుతూ కనిపించే ఘాట్ రోడ్లతో పచ్చగా, ఆహ్లాదంగా ఉంది. నీలంగా కోన్‌ ఆకారంలో పొగమంచుతో కప్పబడి అందంగా హుందాగా నీలాకాశం తెరముందు నిలబడి వున్న కొండను చూపించాడు. ”ఆ కొండ పిలుస్తూందమ్మా నన్ను రెక్కలు చాచి పిలుస్తూంది” అన్నాడు.
సరళ వింతగా చూస్తూ ”కొండ పిలవడమేమిటిరా.ఏదైనా కలగాని వచ్చిందా,ఇంకా నిద్ర, కలలోనుండి బయటపడలేదా!” అని కొడుకు మాటలను కొట్టిపారేసి రా టిఫిన్‌ చేద్దువుగాని నాన్న వెయిట్ చేస్తున్నారు నీ కోసం” అని కొడుకు చేయిపట్టుకుని నడిపించుకుంటూ వెళ్ళింది డైనింగు హాల్‌లోకి. అనిల్‌ కిటికీ నుండి ఆ కొండవైపు చూస్తూ వెళ్ళాడు.

అది ఆదివారం సాయంకాలం. కిటికి ప్రక్కన తన టేబుల్‌పై రంగులు, బ్రష్‌లు పెట్టుకుని స్టాండుకు తగిలించిన డ్రాయింగు పేపర్‌పై ఆ కొండను పదే పదే చూస్తు పెయింట్ చేస్తున్నాడు అనిల్‌.
అనిల్ కు పెయింటింగ్ అంటే ఇష్టం. వాళ్ళ నాన్న రవికుమార్ ఎంకరేజ్మెంట్ వల్ల పెయంటింగ్ క్లాసులకు వెళతాడు.
అనిల్‌ వాళ్ళ నాన్న రవికుమార్‌ కొడునుకు సాయంత్రం వాక్‌కు తీసుకెళదామని అనీల్‌ రూమ్‌లోకి వచ్చి కొడుకు గీసిన బొమ్మవైపు ఆశ్చర్యంగా చూస్తున్నాడు.
”ఏంటి నాన్నా.. అనిల్‌ ఆ కొండకు రెక్కలు కండ్లు గీశావు. చాలా వింతగా బాగుంది నీ ఇమాజినేషన్‌” అన్నాడు.
”కాదు నాన్నా.. ఆ కొండకు నిజంగానే రెక్కలు, కండ్లు వున్నాయి. నా వైపు చూస్తూ రెక్కలు చాచి పిలుస్తుంది అప్పుడప్పుడు నన్ను” అన్నాడు.
కుమార్‌ అయోమయంగా చూశాడు. తరువాత నవ్వేస్తూ ”ఒకే సరే అలా వాక్‌కు వెళదాంరా కాసేపు” అని కొడుకును పిలిచాడు.
అనీల్‌ తాను గీసిన ఆ కొండ బొమ్మవైపు వాళ్ళ నాన్నవైపు మార్చి మార్చి చూసి.. ”సరే నాన్నా..”అంటూ వాళ్ళ నాన్న వెనకాల నడిచాడు. నడిచి వెళుతూ వెనక్కు తిరిగి చూసి టాటా అని చేయి వూపుతూ నడిచి వస్తున్న కొడుకును వింతగా చూస్తూ ” ఎవరికి టాటా చెపుతున్నావు అనీల్‌” అని అడిగాడు.
”ఆ పటంలో నేను గీసిన కొండ తన రెక్కలు ఊపుతూ టాటా చెప్పింది నాన్నా అన్నాడు.
రవికుమార్‌కు ఏమీ పాలుపోలేదు.
అనీల్‌ ఎందుకిలా అవాస్తవంగా మాట్లాడుతున్నాడు అనుకుని ”రా వెళదాం” అంటూ కొడుకును షూష్‌ వేసుకోమని షూ స్టాండ్‌ దగ్గరకు తీసుకెళ్ళి ఇద్దరూ షూస్‌ వేసుకున్నాక ఇంటి బయటకు నడిచారు. రోడ్డు కిరువైపులా పూల మొక్కలతో, పచ్చని గుబురుగా అందంగా తీర్చినట్టుండే ఫెర్న్‌ మోక్కలతో, నీలగిరి తైలం చెట్లు తలలూపుతూ కదులుతుంటే చల్లని గాలిలో రోడ్డుపై నడవసాగారు. సరళ ఆ రోజు రాలేదు.
”అమ్మ రాలేదు కద నాన్నా”అన్నాడు అనీల్‌.
”అమ్మకు ఈ రోజు కాస్త నలతగా వుండి రావాలనిపించలేదంది. అందుకే ఇద్దరం వెళదాం” అంటూ ముందుకు సాగారు.
నడుస్తున్న అనిల్‌ చూపులు మరలా ఆ కొండపై సారించాడు. మరలా చేయూపాడు.
కుమార్‌ కొడుకుతో ఏదో మాట్లాడుతూ నడుస్తున్నాడు. అనిల్‌ కొండవైపే చూస్తూ నడుస్తున్నాడు. వాకింగు ముగించి ఇంటికి వచ్చి స్నానం చేసి డిన్నర్‌ తిన్న తరువాత అనిల్‌ పడుకుంటూ మరలా ఒకసారి తాను గీసిన నీలంకొండ రెక్కలను, కండ్లను బ్రష్‌తో సరిచేసి తదేకంగా ఆ నీలం రెక్కల కొండకేసి చూస్తూ నిలబడిపోయాడు .
అలా చూస్తూ తాను ఆ కొండ మీద ఎక్కి కూర్చున్న ట్టు ఊహించుకుంటూ క్రమంగా ఆ అనుభూతిని పొందసాగాడు.

*****

అనిల్‌ తన ఊహాజగత్తులో కొండపైన చదునుగా వున్న ప్రాంతంలో రాయిపై కూర్చుని వున్నాడు. రెక్కలు ఊపుతూ ఆ నీలం కొండ ఆకాశంలో వెళుతూంది. పైకి క్రిందకి రెక్కలు ఊపుతూ నీలం కొండ ఆకాశంలో ఓ వింత పక్షిలా ఎగురుతూంది. కొండతోపాటు అనిల్‌ ఆకాశంలో ప్రయాణిస్తున్నాడు. సూర్యుడు ఉదయించాడు. తూర్పున ఆకాశం రంగులు మార్చుకుంటూంది. సూర్యోదయంలో మబ్బుల్లో ప్రయాణం చాలా సంతోషంగా వుంది అనిల్‌కు. అనిల్‌కు అంతా వింతగా వుంది. ఆకాశంలో విమానం లో వెళుతూ కిటికీలోంచి చూసినపుడు క్రింద చెట్లు, నీటి కాలువలు చిన్న చిన్న కొండలు, టీ తోటలు ,అగ్గిపెట్టెల్లా పేర్చిన ఇండ్లు,దూరానికి బొమ్మరిండ్లలాగున్నట్టు తోచాయి.కొద్దిసేపు తిరిగాక అనిల్‌కు ఆకలేస్తూ, దాహంగాకూడా ఉంది.
అది గ్రహించినట్లు కొండ ”అనిల్‌ ఆకలేస్తుందా” అని అడిగింది. ”అవును” తలూపుతూ ఊ కొట్టాడు అవునని. మెల్లగా కొండ క్రిందికి దిగి ఒక రెస్టారెంట్ దగ్గర రోడ్డు పక్క ఆగింది. అనిల్‌ దిగడానికి అనువుగా తన శరీర ఆకృతిని చిన్నగా చేసింది.నీ జేబులో డబ్బులున్నాయి. ఏమి కావాలో తిని రమ్మనింది ఆ రెక్కల కొండ. జేబులో చేయిపెట్టి చూశాడు. వందరూపాయల నోట్లు. కొండవైపు చూసి నవ్వుముఖంతో ”నీపేరేమి” అడిగాడు అనిల్‌.
”నాకు పేరు లేదు” అంది కొండ.
”నేను నిన్ను ‘విహాన్‌’అని పిలుస్తాను. విహంగం అంటే పక్షి. నీవు రెక్కలతో పెద్ద నీలం పక్షిలా వున్నావు” అన్నాడు అనిల్‌.
”సరే అలాగే పిలు” అంది కొండ.
అనిల్‌ రెస్టారెంట్ లోకి వెళ్ళాడు. వంటల వాసన గుమగుమలాడుతూంది. వెళ్ళి ఒక బల్ల దగ్గర కుర్చీలో కూర్చున్నాడు. లోపల జనం తక్కువగా వున్నారు. ఒక చిన్నపిల్లవాడు వచ్చి చేతిలోని స్పాంజితో అనిల్‌ కూర్చున్నా టేబుల్‌ తుడుస్తూ ”ఏం కావాలి”అన్నాడు.
అనిల్‌ ”ఏమున్నాయి ఫుడ్‌ అయిటమ్స్‌” అడిగాడు.
”బ్రెడ్‌ జామ్‌ బట్టర్‌, సాండ్‌విచ్‌, ఎగ్సు, ఇడ్లీ, వడ, దోశ”అని చెప్పుకుంటూ పోతున్నాడు.
మాసిన బట్టలతో జిడ్డుకారుతున్న ఆ పిల్లవాడివైపే జాలిగా చూస్తూ అనిల్‌ ”ఇడ్లీ వడ” అన్నాడు. పావుగంట తరువాత ఇడ్లీలు రెండు వడలు రెండు పేర్చిన ప్లేటు, చ్నెట్నీ సాంబారు గిన్నెలు ట్రేలో పెట్టుకొని తెచ్చాడు ఆ పిల్లవాడు.
టేబుల్‌పై పెట్టి ఆ పిల్లవాడు వెళ్ళిపోయాడు.
మరలా మంచి నీళ్ళ జగ్గు పట్టుకొచ్చి గ్లాసులో నీళ్ళు పోశాడు. ఆ పిల్లాడితో అనిల్‌ ”నీవు తిన్నావా టిఫిన్ ‌”అన్నాడు. ”లేదు” అన్నాడు.
”రా నాతో కూడా తిను”అని పిలిచాడు. ”ఇంకా గంట వుంది నేను తినడానికి. రోజు ఆ టైముకే నాకు టిఫిన్ ‌ పెడతారు”అని వేడి వేడి ఇడ్లీలవైపు చూస్తూ నీళ్ళు గ్లాసులో పోసి వెళ్ళిపోయాడు ఆ పిల్లవాడు. వెళుతున్న ఆ అబ్బాయి కాళ్ళపై పడింది అనిల్‌ దృష్టి. కాళ్ళకి చెప్పులు లేవు మురికిగా నల్లగా మడమలు చీలి వున్నాయి.
అనిల్‌ తింటూ ఆలోచిస్తున్నాడు, ”ఆ అబ్బాయికి అమ్మ నాన్న లేరా! నాలాగా స్కూల్‌కు వెళ్ళడం
లేదా!”అని జాలితో నిండిపోయింది అనిల్‌ మనసు.టిఫిన్‌ తిని డబ్బులు చెల్లించి వెనుదిరిగాడు. వెళుతూ వెళుతూ ఆ పిల్లాడికోసం వెతికాయి అనిల్‌ కండ్లు. వెనుక కిచెన్‌ కిటికి దగ్గర తనను చూస్తూ నిలబడి వున్నాడు ఆ పిల్లాడు.
అనిల్‌ చేయి వూపాడు. ఆ పిల్లాడు కూడా చేయి వూపాడు. తన చేతిలో వున్న డబ్బులో వందరూపాయల నోటు తీసి ఆ పిల్లాడి దగ్గరకెళ్ళి ఇవ్వబోయాడు.
”వద్దు” అన్నాడు ఆ పిల్లవాడు.
”తీసుకో” అన్నాడు అనిల్‌. ”పని చేయకుండా దానం తీసుకోవడం నాకిష్టం లేదు” అన్నాడు.
ఆ పిల్లాడి ముఖానికేసి చూస్తూ వంద రూపాయల నోటును జేబులోకి నెట్టుతూ వెనుతిరిగాడు అనిల్‌ తలవంచుకుని. మరలా దగ్గరకొచ్చి నీపేరేమి అని అడిగాడు. ”అందరు ‘చింటూ’ అంటారు అన్నాడు ఆ అబ్బాయి.
”మీ అమ్మా నాన్నా ఎక్కడున్నారు”అడిగాడు అనిల్‌.
”లేరు. ఈ హోటల్‌ ఓనర్‌కి నేను దొరికానట దారిలో నాకు రెండు సంవత్సరాలప్పుడు”అన్నాడు చింటూ. అనిల్‌కు ఇంకేమి మాటలు రాలేదు.
అనిల్‌ అనిల్‌ అని పిలుస్తున్నట్టనిపించి చూశాడు. రోడ్డుకవతల కొండ పిలుస్తూంది రమ్మని.
త్వరగా నడిచి చిన్నదిగా గుండ్రని దిమ్మెలాగ కుచించుకుపోయిన కొండ చివరకు ఎక్కి రాయిమీద కూర్చున్నాడు. కొండ పెద్దగా పెరిగి రెక్కలు చాచి పైకెగిరింది. అనిల్‌కు అయోమయంగా వుంది. మనసులో చింటు గురించిన తపన.
*****
“అన్ని కొండలకు రెక్కలు లేవు నీకెందుకు రెక్కలున్నాయి, ఆకాశంలో ఎగురుతున్నావు, మాట్లాడుతున్నావు, చూస్తున్నావు. నీలో ఏవో మాయలున్నాయి. నన్నే ఎందుకు పిలిచావు” అని కొండను ప్రశ్నించాడు అనిల్‌.
”నేను ఎగిరే పర్వతాన్ని. ఒకప్పుడు నా పై గుహలో తపస్సు చేసుకొనే ఒక ఋషి నాకు ఈ వరాన్ని ప్రసాదించాడు. నాకు మంచి మనసున్ననీలాంటి పిల్లలంటే ఇష్టం. వాళ్ళకు మాత్రమే కనిపిస్తాను. పలకరిస్తాను, ప్రేమిస్తాను, విహారానికి తీసుకెళతాను”అన్నది ఆ రెక్కల కొండ.
”నాతో కూడా ఆ హోటల్‌లో వున్న ‘చింటూ’ ఆ పిల్లాడిని కూడా తీసుకెళదామా” అన్నాడు అనిల్‌.
”అందరికీ ఈ అదృష్టం దక్కదు. కొందరికే లభిస్తుంది” అని ”ఇంకా మనం తిరగాల్సిన ప్రదేశాలున్నాయి. ‘జూ’ చూస్తావా అన్నది విహాన్ కొండ మాట మారుస్తూ.
”సరేనని” తలూపాడు అనిల్‌.
”ఆకాశంలో విహరిస్తున్న మనం అందరికీ
కనిపిస్తామా”అడిగాడు అనిల్‌.
”లేదు ఎవరికి మనం కనపడము. కాని మనకందరు కనిపిస్తారు”అంది విహాన్‌ కొండ. నేలపైనుండి ”టక టక”మని శబ్దం వినిపించడంతో క్రిందికి చూశాడు అనిల్‌. ఎండలో విశాలంగా పరచుకుని వున్న రాళ్ళపై కూర్చొని సుత్తితో రాళ్ళను కొడుతున్నారు కొంతమంది మనుషులు. ఆడ మగ చిన్న పెద్ద. ఆ గుంపులో తన వయస్సున్న పిల్లలు కూడా నిక్కర్లు మాత్రం వేసుకుని చమటలు కారుస్తూ రాళ్ళను ముక్కలు చేస్తున్నారు.
”చిన్న పిల్లలు ఎంత కష్టపడుతున్నారో కదా ఎండలో వాళ్ళ అమ్మ నాన్నతో” అన్నాడు అనిల్‌.
”అవును, బీదరికం వాళ్ళ బాల్యాన్ని కొల్లగొట్టింది నీలా బాల్యం అమ్మ నాన్నతో గడుపుతూ, స్కూలు కెళుతూ పిల్లలతో ఆడుకుంటూ, కథలు వింటూ, చదువుకుంటూ కావాల్సిన తిండి తింటూ ఆనందంగా బాల్యం గడిపే అదృష్టం లేదు ఆ పిల్లలకు.ఇలాంటి బాల కార్మికులెందరో హోటల్లలో ,పరిశ్రమలలో, ఇండ్లలో పనిచేస్తూ బీదరికానికి బలి అవుతున్నారు”అంటూ ముగించింది విహాన్‌ కొండ.
అంతలో ‘జూ’ వచ్చింది. జూలో ఒక వైపు చిన్న నీలం దిబ్బలాగా నేలపైకి దిగి ”వెళ్ళి జంతువులను చూసి రా” అంది విహాన్ కొండ.
అనిల్‌ ఆలోచిస్తూ నిలబడ్డాడు.
”అంతా తిరిగి నడచి చూడలేవులే రా.. ఎక్కు నేను త్రిప్పి చూపిస్తా”నంది విహాన్‌ కొండ.
అనిల్‌ ఎక్కి కూర్చోగానే రెక్కలు మెల్లగా కదుపుతూ లేచింది రెక్కలకొండ.
కుచించుకు పోయిన కొండ ఆకారంలోనే నేలకు కొంచెం ఎత్తులో ఎగురుతూ ‘జూ’లోని జంతువులను చూపిస్తూ అనిల్‌ అడిగే ప్రశ్నలకు సమాధానాలు చెపుతూ ‘జూ’ అంతా చూపెట్టింది.
”జంతువులకు తిండి సరిగా పెట్టకుండా ఎందుకు బంధించి ‘జూ’లో పెడతారు.వాటికి అడవుల్లో స్వేచ్ఛగా తిరిగే అవకాశం లేకుండా”అన్నాడు అనిల్‌.
”నిజమే పాపం చాలా జంతువులకు ‘జూ’ ఒక బందిఖానా. అడవుల్లో స్వేచ్ఛగా విహరిస్తూ తిరిగే ఆ జంతువులకు ఎంత కష్టమొచ్చిందో” అంది విహాన్‌ కొండ.
విహాన్‌ కొండపై కూర్చొని నీరెండలోఆకాశంలో మేఘాల తెరల మాటున ప్రయాణిస్తున్న అనిల్‌కు ‘జూ’లో జంతువుల బదులు చింటు, కొండ మీద రాళ్ళు కొడుతున్న పిల్లలు, ఇంకా బాల్యం వీడని చిన్న పిల్లలు తప్పించుకోలేని బోనుల్లో, ఇనుప తీగల గదుల్లో, పంజరాల్లో, కంచె వేసి వదిలిన జంతువుల స్థానాల్లో సరిగా తిండిలేక, నిరాశగా, నిస్సహాయంగా, దీనంగా కనిపించారు.ఇష్టానుసారము ఆడుకుంటూ తిరిగే స్వేచ్ఛలేక బోనుల్లో మసలుతున్న జంతువుల్లా కండ్ల ముందు కదిలారు. ఆ దృశ్యం అట్లే నిలిచిపోయింది అనిల్‌ లేతమనుసులో…!

“ఇక సాయంత్రమయింది వేళదామా!” అంటూ విహాన్‌ కొండ అనిల్‌ను వాళ్ళ ఇంటికి కొంచెం దగ్గర
దించి ఎగిరి వెళ్ళిపోయింది రెక్కలతో టాటా చెపుతూ. అప్పుడప్పుడు ఆ రెక్కల కొండపై ఊహల విహారం, కల అనిల్‌ చదువుకూ, జీవితానికి పునాది వేసింది.
అనిల్‌ పెద్దవాడయి… ఐ.ఏ.ఎస్‌. చదివి, కలెక్టరయి పేద ప్రజల సంక్షేమానికి తోడ్పడాలని, బాల కార్మిక వ్యవస్థను చేతనయినంతవరకు రూపు మాపే ప్రయత్నం చేయాలనే పట్టుదలతో పెరిగాడు.కలెక్టరయ్యాడు.ఆ పట్టుదలకు కారణం, ప్రేరణ తన బాల్యంలో ఊహల ప్రపంచంలో ‘విహన్‌’ రెక్కల కొండపై తాను చేసిన విహారం.

***

తన బాల్యంలో ఊహల,కలల కథను ముగించి అనిల్‌ జయతో ”అప్పుడప్పుడు వచ్చే నా కల అనుభవాన్ని మా నాన్నాతో చెప్పాను. నాన్నకు తెలిసిన ఒక సైక్రియాట్రిస్ట కు నా ఊహలను,కలను గురించి చెప్పాడు.
అతను నాకు ‘పిరిడోలియా’ అనే మానసిక లక్షణం వల్ల అలాంటి ఊహాప్రపంచంలో ఉన్నానని, పిల్లల కలలపై దాని ప్రభావం గురించి చెప్పి వయస్సు పెరిగే కొద్దీ మెదడులో వచ్చే మార్పుల వల్ల ఆ మానసిక లక్షణం కనుమరుగవుతుంది అన్నాడు.నా వయసు పెరిగేకొద్ది నాకు ఆ పిరడోలియా లక్షణం తగ్గినా, నా బాల్యం లో ఆ ఊహల కల నా మనసులో నిలిచిపోయింది” అని అనిల్ మరలా…
”విహన్‌’ ‘పెరిడోలియా’ వల్ల ఎటువంటి ఊహల సంఘటనలు ఎదుర్కొంటాడో ? ఆ మాట్లాడే వేప చెట్టు విహాన్ కు ఏ కథలు చెపుతుందో, ఏ అనుభవాలు వాడికి పంచుతుందో మెల్లగా సున్నితంగా తెలుసుకోవాలి మనం అంటూ”, దీనంగా భయంగా చూస్తున్న భార్య భుజంపై చేయివేసి తట్టి ”నత్తింగ్ విల్‌ హాపెన్‌ జయా. బి బోల్డ్‌. మనం పేరెట్సు ఇలాంటి పిల్లలలో మార్పులను జాగ్రత్తగా గమనిస్తూ, వాళ్లు ఎదుర్కొనే సమస్యలను సున్నితంగా అర్థం చేసుకుంటూ సలహాలిస్తూ పెంచుకోవాలి. ఒక విధంగా నేను నా బాల్యంలో పెరిడోలియ ‘మానసిక లక్షణం వల్ల ఆ కల కనడం వల్ల నా జీవితానికి ఒక లక్ష్యాన్ని ఏర్పరుచుకున్నాను. చూద్దాం విహాన్‌కు ఎలాంటి ఊహలు అదే… కలల అనుభవం కలుగుతుందో”అని ధైర్యం చెప్పాడు భార్యకు.
అంతలో ‘విహాన్‌’ అనిల్‌ తొడపై ఎక్కి కూర్చుంటూ వాళ్ళ నాన్న మెడచుట్టూ చేతులు వేసి ”నాన్నా ఈ రోజు మన ఇంటి వేపచెట్టు నాతో మాట్లాడింది. రేపు మంచి కథలు చెపుతానంది” అని వాళ్ళ నాన్నతో అన్నాడు ఎనిమిదేండ్ల విహాన్.
”ఆ వేపచెట్టు చెప్పే కథలు నాకు, మీ అమ్మకు రోజు చెప్పాలి నువ్వు సరేనా” అని కొడుకును హత్తుకుని,”అమ్మా చెట్టుతల్లీ విహన్‌కు ఊహలలో స్పురింపచేసే అనుభవాలతో ,నీ కథలతో వాడిని మంచి వ్యక్తిగా తీర్చిదిద్దు” అని అప్రయత్నంగా కోరుకున్నాడు మనసులో ఆ వేప చెట్టును అనిల్‌.
*****

విశ్వపుత్రిక వీక్షణం .. “ప్రేమ రేఖలు”

రచన: డా. విజయలక్ష్మి పండిట్

 

 
మెరిసే మేఘల తివాసీపై
నడిచి వస్తూందా హిరణ్యతార,
ఆమె పాదాలు సోకి అడుగు అడుగుకు రాలుతున్నాయి నక్షత్రాలు ముత్యాల్లా ..,
రాలుతున్న ప్రతినక్షత్ర విస్పోటనం
కురిపిస్తూంది బంగారు రజినివర్షం..,
ధారగా జలజలా రాలుతున్న కాంచనచినుకులు..,
ఆ హిరణ్యతార బంగారు చేలాంచలమై
సముద్రుని ఒంటిపై జీరాడుతూ ..,
భూమ్యాకాశాన్ని కలిపే బంగారు జలతారు వంతెనయింది ..,
ఆ బంగారువారధి రజనిసోపానాలపై
క్రిందుకి దిగితూ వచ్హాడు అందమయిన ఆ పురుషుడు..శశాంకుడు,
సముద్రతలానికి దిగివచ్చి అలలపై మెరుస్తూవయ్యారంగా కదలే బంగారు
హంసనావ నధిరో హించాడు..
అంతలో….ఒక్కక్షణంలో
శశాంకుని ప్రక్కన చేరింది హిరణ్యతార..,
ఇంకేముంది..!
వెండి బంగారు కిరణాలు పరస్పరం ఢీకొని కలిసిపోయి కరిగిపోయి సముద్రునిలో ప్రతిఫలించి
వెలసిందచట ఒక నిర్మల నిచ్చల వెలుగుసంద్రం..!
భూనభోంతరాళాన్ని అల్లుకున్నాయి
ఆ అద్వైత వెలుగుప్రేమరేఖలు …,
ఆకారవికారాలు లేని కేవల అఖండ చైతన్యజ్యోతియై
వెలిగిపోతోంది అంతరిక్షం..,
సమస్తవిశ్వం అలముకుంది ఆదినిశ్శబ్దం..,
లోకాలనలరిస్తూంది ఉప్పొంగే ఓం’కారం,
ఆపాతమధురం ఆ..దివ్యమంగళ నాధం..,

నేకన్న ఆ…కల ఎంతో మధురం
ధన్యం నా జన్మం ..!!

విశ్వపుత్రిక వీక్షణం – “ఆ ఏడు భూములు”

 

రచన: విజయలక్ష్మీ పండిట్

అంతరిక్షకు ఆ రోజు కాలు ఒకచోట నిలవడం లేదు. అంతరిక్షంలో తేలుతున్నట్టే వుంది.

అందుకు కారణం ఆమెకు అమెరిక అంతరిక్ష సంస్థ “నాసా”(NASA) నుండి తనకు “ట్రాపిస్ట్-।”నక్షత్రం చుట్టు తిరుగుతున్న 7 భూములపై ప్రయోగాలలో అవకాశాన్ని కలిగిస్తూ ఆహ్వానం.

అంతరిక్షకు తన అద్భుతమైన కల నిజమయిన అనుభవం.

తన బాల్యం నుండి అంతరిక్షకువిశ్వం అంటే ఎంతో మక్కువ. అందుకు పునాదులు వేసింది వాళ్ళ అమ్మ వసుంధర చిన్నప్పటి నుండి అంతరిక్షకు చేసిన అలవాటు.

వసుంధరకు ఊహ తెలిసినప్పటి నుండి ఇష్టమయిన రాత్రిచర్య ఆకాశంలో నక్షత్రాలను లెక్కపెట్టడం, వాటిని వేలుతో గీతలు గీస్తూ కలుపుతూ జంతువుల పక్షుల బొమ్మలు గీయడం , ముగ్గులేయడం. వసుంధర యవ్వనంలో మిద్దెమీద రాత్రి పూట పడకనో చాపనో పరచుకుని వెల్లకిలా పడుకుని ఆకాశానికేసి చూస్తూ మెరిసే నక్షత్రాలను, వివిద ఆకారాలలో ఇటు అటూ కదిలి పోయే మేఘాలను, ఆ మేఘాల మాటున దోబూచులాడే చంద్రుడిని గమనించడం ఓ గొప్ప సరదా. ఆ సరదాతోనే వసుంధర భౌతిక శాస్త్రంలో ఎ. ఎస్సి. పట్టాపుచ్చుకుని లెక్చెరర్ అయ్యింది.

ఆకాశం అందాలను తిలకించే సరదా పెండ్లయి బిడ్డ పుట్టిన తరువాత కూడా కొనసాగింది. రాత్రులలో మిద్దెపైన తన పాపను ప్రక్కన పడుకోపెట్టుకొని ఆకాశంలో తాను గమనించిన ఆకాశంఅందాలు, అంతరిక్షంలోని అద్భుతాలు; పాలపుంతలోని నక్షత్ర సమూహాలను, గ్రహాల గోళాల విన్యాసాలు అన్నింటిని చెపుతూండేది. పాపకు అంతరిక్ష అని పేరు పెట్టింది.

వసుంధర భర్త ఆకాశ్ భార్య సరదాలో పాలుపంచుకుంటూ కూతురుతో పాటు తాను వసుంధర చెప్పే విశ్వం కథలను వింటూ నిద్ర పోయేవాడు.

తల్లి వసుంధర అంతరిక్షలో నాటిన విశ్వం పైని ఆసక్తి బీజం దినదినం పెరిగి పెద్దదై అంతరిక్షంలోకి పెరిగి విశ్వంరూపం దాల్చింది. చిన్నప్పటినుండి విశ్వం పుట్టుక, పాలపుంత, నక్షత్ర కూటములు సూర్యమండలం లోని గ్రహాల కదలికలు , గ్రహణాలు, తోకచుక్కలు అన్నింటిని అమ్మ తెచ్చిన వీడియోలు అట్లాసులలోఆశక్తితో చదివేది. ఆస్ట్రానమి కాస్మాలజి సబ్జెక్టులలో పి. జి. కోర్స్ చేసి గోల్డమెడల్ తెచ్చుకుంది. ఆమెరికాలో ఎమ్. ఎస్. చేసి NASA లో చేరింది . అంతరిక్షకు పేరుమోసిన మహిళా ఆస్ట్రోనాట్స్ వాలెంటిన తెరస్కోవా, కల్పనా చావ్లా, సునీతా విలియమ్స్ రోల్మాడల్స్. కాలము దూరమును వివరించిన మేధావి ఐన్ స్టీన్ , విశ్వం రహస్యాలను వివరించిన స్టీఫెన్ హాకిన్స్ అన్నా గౌరవం.

అంతరిక్షకు విశ్వం లోతులు, అద్భుతాలు తెలుసుకొనే కొద్ది భూమిపై మానవ జీవనాన్ని సుసంపన్నం చేయాలనే తపన ఎక్కువైంది . రానురాను మానవుని ఆలోచనారహిత జీవిత విధానంతో భూమి వాతావరణం కళుషితమై స్వచ్చమైన గాలి నీరు ఆహారం కరువవుతున్న పరిస్థితులను గమనిస్తూ తనకున్న అంతరిక్షం పైని పరిజ్ఞానంతో భూమిని పోలి, నీరు ప్రాణులను కలిగిన భూగ్రహాలు మన భూమికి దగ్గరలో ఉంటే మనిషి మనుగడను కాపాడుకోవచ్చని ఊహాగానాలు చేసేది.

ఆ రోజు February, 23 , 2017 అంతరిక్ష కల నిజమయిన రోజు. నాసా’ (NASA) పంపిన హబుల్ టెలెస్కోప్ తీసిన ట్రాపిస్ట-1 ( TRAPPIST-1) నక్షత్రం చుట్టు దాదాపు భూమి సైజు, ఆకారము కలిగిన ఏడు భూములు ఏడు వలయాలలో తిరుగుతున్న సముదాయముందని పోటోలతో ప్రకటించింది. ట్రాపిస్ట-1 నక్షత్రం మన భూమికి కేవలం 40 కాంతి సంవత్సరాల దూరంలో ఉందని, దానిచుట్టు తిరుగుతున్న భూములలో ముఖ్యంగా నక్షత్రానికి దూరంగా ఉన్న కడపటి మూడు భూముల ఉపరితలంలో నీరు వుందని, జీవం ఉండే అవకాశాలు లేకపోలేదని ప్రకటించారు. మన భూమికి అవతల జీవం గురించి పరిశోధనలు చేయడానికి చాలా అనువైన ప్రదేశమని చాలమంది అంతరిక్ష శాస్త్రవేత్తలు సంతోషం వ్యక్తం చేసినట్టు ప్రకటించారు.

ఆరోజు అంతరిక్ష సంతోషానికి అవధులు లేవు.

భవిష్యత్ లో ‘నాసా ‘ అంతరిక్ష ప్రయోగాలలో ఆ ఏడుభూములపై వాతావరణం , నీరు, జీవం గురించి పరిశోధనలపై ఎక్కువ దృష్టి కేంద్రీకరించనున్నారని, ఆ ప్రయోగాలలో పాల్గొనడానికి అంతరిక్షకు ఆహ్వానమందింది.

ఆ ఆహ్వానం అందుకున్న అంతరిక్షకు ఆ ఏడు భూములపై తాను దిగి తిరుగాడుతూ అచ్చట స్వచ్చమైన నీటివనరులను చూసి మన భూమిపై ప్రజలకు స్వచ్చమైన నీరు దొరికే అవకాశలు మెండుగా వున్నాయని మురిసి పోతున్నట్టు కలలు కనసాగింది.

—/—/—/—/—/—

విశ్వపుత్రిక వీక్షణం 1 – రమ్య ది రోబో

రచన:విజయలక్ష్మీ పండిట్

సూపర్ బజార్ నుండి ఇంటికి వచ్చిన లక్ష్మి వరండాలో చెప్పుల స్టాండు పై చెప్పులు వదిలి ఇంట్లోకి వెళ్లి తన
హాండ్ బ్యాగ్ ఢైనింగ్ టేబుల్ పై పెట్టి బాత్రూం వైపు నడిచింది. డ్రైవర్ సామాన్ల బ్యాగ్ తెచ్చి డైనింగ్ టేబుల్ దగ్గర పెట్టి వెళ్లాడు.
ఫ్రెషప్ అయ్యక కాఫీ తాగాలని వంటింటి వైపు నడుస్తూ అంతలో భర్త రామ్ కు కాఫీ టి ఏదయినా కావాలేమో అడగాలని ఆఫీస్ రూమ్ వై పు నడిచింది.
భర్త ఆఫీస్ రూమ్ నుండి ఎవరో ఆడమనిషి గొంతు ఇంగ్లీషులో మాట్లాడడం వినిపించింది.
వాకిలికెదురుగా కూర్చున రామ్ .
“ఎంతసేపయింది నీవు వచ్చి “అని అడిగాడు లక్ష్మిని.
“ఇప్పుడే పదినిముషాలయింది. మీకు కాఫీ కావాలా నేను చేసుకుంటున్నాను “ అని అడుగుతూ లోపలికి వచ్చి, రామ్ కు ఎదురుగా కూర్చున్న ఆమె వైపు చూసింది. బొమ్మ లాగున్న ఆ అమ్మాయి కండ్లు మిటకరిస్తూ నవ్వు ముహం పెట్టి , “హలో లక్ష్మి హౌవార్ యు, ఇ యామ్ రమ్య “ అంటూ లేచి నిలబడి చేయి చాచింది.
లక్ష్మి అప్రయత్నంగా షేక్ హ్యాండి్ ఇచ్చింది. ఆ చేతిస్పర్శలో ఏదో తేడా ఫీలయింది లక్ష్మి .
“రామ్ మీ గురించి అంతా చెప్పారు “అంది.
“అంతా అంటే “అనుకుంది లక్ష్మి మనసులో.
లైట్ పింక్ పంజాబ్ డ్రస్సులో బాబ్డ్ హేర్ తో చక్కగా అందంగా ఉంది. వయసు ఇరవై ప్లేస్ వుంటుంది. కానీ ఆ అమ్మాయి కదలికలలో ఏదో కొత్తదనం కనిపించింది.
అంతవరకు భార్య ముఖకవళికలతో మార్పును గమనిస్తూ ముసి ముసి నవ్వులు నవ్వుకుంటున్న రామ్,
“ లక్ష్మీ షి ఈజ్ రమ్య ద రోబో. మనం హైటెక్స్ ఇంటర్నేషనల్ కాన్ఫరెన్సలో ‘సోఫియా ‘ రోబోను చూసి వచ్చిన తరువాత నేనన్నాను గుర్తుందా? ఒక రోబోను ఇంట్లో అసిస్టెంట్ గా పెట్టుకుందామని, మూడునెలల ముందు రోబోను బుక్ చేశాను. ఈ రోజే డెలివర్ చేసారు. రమ్య అని పేరు పెట్టాను “ అన్నాడు .
లక్ష్మి కి నమ్మశక్యం కావడం లేదు.
ఇంతలో రామ్, “లక్ష్మి ఇప్పుడే తాగాను కాఫీ రమ్య పెట్టింది. చాలా రుచిగా తయారు చేసింది” అన్నాడు రమ్య రోబో వైపు చూస్తూ .
రమ్య రోబో బ్రాడ్ స్మైల్ ఇచ్చింది.
రామ్ , రమ్య రోబోను ఏదో బుక్ , ఫైల్ తెమ్మని అడిగాడు ఏ అలమరలో ఉన్నాయో చూపెడుతూ. రమ్య రోబో
వెళ్లి చెప్పిన బుక్ , ఫైలు కరెక్ట్ గా తెచ్చి ఇచ్చింది.
రమ్య రోబో ఖాళీ కాఫి కప్పు తీసుకొని వంటింటి వైపు నడుస్తూ ఆగి , ”లక్ష్మీ షల్ ఐ గెట్ కాఫీ ఫార్ యు” అని అడిగింది .
ఆశ్చర్యం నుండి తేరుకొని లక్ష్మి “ఒ కె ప్లీస్”అనగానే రోబో మెల్లగ నడిచి వెళ్లింది .
రామ్ లక్ష్మికి రోబో పనితనం గురించిన పరిచయం చేయడమని గ్రహించింది. తేరపార చూస్తేకాని రోబో అని
తెలవనంత నైపుణ్యంగా తయారుచేశారా రోబోను .
మనిషి మేథస్సుకు మనసులో జోహారులు పలికింది లక్ష్మి.
రోబో కనుమరుగవగానే “మీ రమ్య రోబోకు తెలుగు రాదా?, ఆడ రోబో లే దొరుకుతాయా ? మగరోబోలు దొరకవా ? అన్ని యంగ్ గానే ఉంటాయా ?”అని మనసులో మెదులుతున్న ప్రశ్నలడిగేసింది లక్ష్మి .
భార్య ముఖంలో అనుమానాన్ని , ఈర్ష్యను పసికట్టిన రామ్ లేచి లక్ష్మి బుజంపై చేయివేసి తన వైపుకు తిప్పకుని,
“ఏంటి మైడియర్ అలాగున్నావు. రమ్య కేవలం రోబో అదే బొమ్మే కదా మనిషి ఆకారంలోయంత్రం మాత్రమే. మనకు కావలసిన పనులు చెప్పి చేయించాను”అని ఆగి మరలా,
నా ఆఫీసులో బుక్స్ , ఫైల్స్ ను వాటి స్థలాలలో పెట్టడం, ఇంటిని శుభ్రంగా ఉంచడం, లెటర్లు, డ్రాఫ్టులు టైప్ చేయడం మొదలయిన పనులు చేస్తుంది , నీవు అమెరికా వెళ్లినపుడు అమ్మ నాన్నకు , నాకు సహాయం చేయడం” అని టేబుల్ మీద ఏదో వెతుకుతున్న రామ్ ను
“ నేను లేనప్పుడు మీ కెలాంటి సాయం అంది” లక్ష్మి.
“నీవు లేనప్పుడు అప్పుడప్పుడు నా తలంటడం, వీపు రుద్దడం, స్నానంమపుడు టవలు మరిచిపోతే
అందివ్వడం , తలనెప్పయితే తల మర్దన చేయడం, భోజనం వడ్డించడం . . . ”అంటూ అప్పచెపుతూ పోతున్నాడు రామ్.
“అంతేనా ఇంకా ఏమయినా వున్నాయా మీకు రమ్య రోబో చేయవలసిన పనులు “ అని లక్ష్మి ఘాటుగా అడగ్గానే. . ,
కోపంతో ఎర్రపడిన లక్ష్మి ముఖంలోక చూసి టక్కున ఆపేశాడు రామ్ ఏదో తప్పు జరిగుంటుంది నా మాటల వల్ల అని.
“ఇంకేమున్నాయి. . నాకిష్టమైన మిగతావన్ని
నీవు లేనిదే నాకు లేవు లక్ష్మీ “ అని లక్ష్మి చుబుకం పట్టుకుని, “నిన్ను ఉడికించాలని అలా అన్నాను
లేవోయ్ “అన్నాడు రామ్.
దాదాపు ముపై వసంతాల వైవాహిక జీవితంలో రామ్ ను చదివిన లక్ష్మి కి తెలుసు అతడేమిటో. . ’ తనంటే తమ పిల్లలంటే ఎంత ప్రేమో, బాధ్యతో.
“సరేలేండని” నవ్వేసింది లక్ష్మి .
కాని ఎక్కడో గూడు కట్టుకున్న అనుమానం, ఏదో ఈర్ష్య. ,” అందమయిన రమ్య రోబోకు అలవాటు పడిపోతాడేమో. నేను అమెరికాలో అమ్మాయి దగ్గర ఆరు నెలలు ఉండి వచ్చిన తరువాత ఏన్ని మార్పులు జరుగుంటాయూే” అనే భయం పట్టు కుంది
లక్ష్మి కి. ఇలాంటి అందమయిన ఆడ రోబోలను తయారుచేసిన వాళ్లను మనసులో తిట్టుకుంది.
* * * *
నెల తరువాత అమెరికాలో వర్జీనియాలో లక్ష్మి కూతురు , అల్లుడు ఏయిర్ పోర్ట్ కు వచ్చి లక్ష్మిని రిసీవ్ చేసుకున్నారు ఆప్యాయంగా.
రెండవసారి ప్రెగ్నెన్సీ తో భారంగా నడుస్తున్న కూతురు బుజంపై చేయి వేసి “జయ్ ఏడీ . . . ? రాలేదా రూపా . . ! అని అడిగింది లక్ష్మి కూతురిని. మనుమడిని చాల నెలల తరువాత చూడబోతూ లక్ష్మి .
జయ్ క్రిష్ తో ఆడుకుంటూ రానన్నాడు, మన పక్కింటి వాణి తో చూడమని చెప్పొచ్చాము అని, రూపా వాళ్ల నాన్న గురించి అడుగుతూ, ముగ్గురు కబుర్లు చెప్పుకుంటూ ఇల్లు చేరారు.
హల్లో అడుగు పెట్టగానే “జయ్. . . ఎక్కడున్నావు రా నాన్నా, , ?” అని పిలిచింది మనుమడిని లక్ష్మి.
“బాగున్నారా ఆంటి “అని పలుకరించిన వాణిని, బాగున్నావా వాణి అని పరామర్శించింది . కండ్లు మాత్రం మనవడిని వెతుకుతున్నాయి .
“జయ్ ఎవరొచ్చారో చూడు “అని వాళ్ల నాన్న గట్టిగా పిలవడంతో ప్రక్క రూమ్ నుండి వచ్చాడు నాలుగేండ్ల జయచంద్ర .
“హయ్ అమ్మమ్మా” అంటూ లక్ష్మి దగ్గరకు వచ్చి చుట్టుకుంటూ.
ఎవరి కోసమో చూస్తూ . . ”వేరీస్ తాత ?“ అని అడిగాడు.
అంతలో రూములోనుండి ఇంకో అబ్బాయి వచ్చాడు . అమెరికన్ల పోలిక, నాలుగయిదు సంవత్సరాల వయసుంటుదని అనుకుంటూ
“నీ ఫ్రెండ్ పేరేమి “అని అడిగింది లక్ష్మి, ఆ అబ్బాయి పట్టి పట్టి నడిచే తీరునుగమనిస్తూ . . . ,
“హి ఈస్ క్రిష్ , మై ఫ్రెండ్ అండ్ హెల్పర్ రోబో అమ్మమ్మా!” అని జవాబిచ్చి క్రిష్ దగ్గరకు వెళ్లి,
“ షి ఈజ్ మై అమ్మమ్మ క్రిష్ . . మై మదర్స్ మదర్ “ అని పరిచయం చేశాడు.
లక్ష్మి తేరపార చూస్తూంది క్రిష్ రోబోను . . మనసులో రమ్య రోబో మెదిలింది .
అంతలో. .
“హాయ్ అమ్మమ్మా హౌఆర్ యూ”. . అని చేయి చాపాడు క్రిష్ రోబో. చేయందుకుని, “ఇ యామ్ ఫైన్, థాంక్యు క్రిష్“ అని జయ్ వైపుతిరిగి,
“ఏం సహాయం చేస్తాడు” అని సహాయం అంటే మనవడికి అర్థం కాలేదని గ్రహించి “వాట్ హెల్ప్ క్రిష్ డు ఫర్ యు” అని ఇంగ్లీషు లో అడిగింది. వీలయినంతవరకు మనవడికి తెలుగు అలవాటు కావాలని తెలుగులోనే మట్లాడుతుంది లక్ష్మి .
“నాకు స్టోరీస్ చదివి వినిపిస్తాడు, నా హోమ్ వర్క్ చేస్తాడు, నా నోట్స్ రాసిపెడతాడు , మాత్స్ లో హెల్ప్ చేస్తాడు , డ్రాయింగ్ , బొమ్మలు గీస్తాడు “అంటూ ఏకరువు పెడుతున్నాడు జయ్.
ఆశ్చర్య పోతున్న లక్ష్మి “ నీవేం చేస్తున్నావు , ఏమి నేర్చుకుంటున్నావు అన్నీ క్రిష్ చేసి పెడుతుంటే. . ?!” అని ఒడిలో కూర్చొని వున్న మనవడినడిగింది చిరాకుపడుతూ.
ఏదో గుర్తుకొచ్చి . . . కూతురును పిలిచింది లక్ష్మి .
రెస్ట్ రూమ్ కెళ్లి వచ్చి అందరూ మొదట కాఫీ తాగుదామని రూప వాణి కాఫీ తయారుచేసి ఇద్దరు కాఫీ కప్పులతో హాల్లోకి వచ్చారు.
“రూపా. . . వాడికన్ని క్రిష్ రోబో చేసి పెడితే వీడికి తెలివితేటలు ఎట్లా పెరుగుతాయి. లెక్కలు, రీడింగ్, రైటింగ్ , కాగ్నిటివ్ , సైకోమోటార్ అన్ని లర్నింగ్ స్కిల్స్ ఎలా డెవలప్ అవుతాయి. చిన్నపుడే మెదడుకు రిసెప్టివిటి బాగా వుంటుంది . అన్ని నేర్చుకుంటే మెదడు కంప్యూటర్ లో స్టోరయి అవసరమయినపుడు వాడుకోడానికి వీలవుతుంది. రేపు జయ్ బదులు క్రిష్ రోబో పరీక్షలు రాయాలి. ఇలాగయితే జయ్ మెదడు పనిచేయక వెస్టేజ్ అయిపోకముందే ఈ హెల్పర్ రోబోను పంపించేయండి, ఎందుకు కొనిచ్చారు “ అని బాధపడిపోయింది లక్ష్మి .
“నాన్న ఆర్డర్ చేసి కొనిచ్చాడమ్మా మనవడికి సర్ప్రయిస్ గిఫ్టు “అంది రూప.
“మీ నాన్న కు రోబోల పిచ్చి పట్టింది, ఇంట్లో ఏమో రమ్య ఆడ రోబోను కొని అసిస్టెంట్ గా పెట్టుకున్నాడు. నేను అమెరికా వచ్చినపుడు ఆఫీసులో, ఇంట్లో మీ నాన్నకు , తాత , నాన్నమ్మ లకు హెల్ప్ కంట. మనవడికేమో క్రిష్ రోబో హెల్పర్.
పెద్ద పెద్ద బిసినెస్లలో , కంపెనీలలో , టీచింగ్ ఎయిడ్స్ గా ఆర్టిఫిషియల్ ఇంటెలిజెన్స్ చాలా అవసరమే కాని కుటుంబాలలో చిన్న పిల్లలకు విద్యలో ఇలాంటి రోబోలవలన ఏమి అనర్థాలకు దారితీస్తాయో ఈ మానవ రోబోలు”
అంటూ వాపోయింది లక్ష్మి .
“మనం వద్దనుకుంటే ట్రయల్ పీరియడ్ లోపల రిటర్న్ చేయచ్చులే అమ్మా. నాన్నకు నేను నచ్చచెబుతానులే . మేమూ రిటర్న్ చేయాలనుకున్నాము. రోబో పైన డిపెన్డయి నేర్చుకున్నవి కూడా మరిచిపోతున్నాడు. ” అని కూతురనగానే కొంచెం కుదుట పడింది లక్ష్మి . రమ్య రోబోను కూడా రిటర్న్ చేసేయాలని నిర్ణయించుకుంది
మనసులో.
అమెరికా వచ్చే ముందు వాళ్ల అత్తమ్మ చేసిన కంప్లయింటు గుర్తు కొచ్చింది లక్ష్మికి.
వాళ్ల అత్తగారు భర్త పలవరింత గురించి చెప్పింది. వయసులో డెబ్బయి పైబడిన భర్త కలవరిస్తున్నాడట “ రమ్యా . . కాలు మెల్లగా వత్తు” అని, మరలా నిద్ర లో నవ్వుతూ. . . ”ఇక చాలు .నీ చేతులు గిలిగింతలు పెడుతున్నాయి “అని మెలికలు తిరుగుతున్నాడట నిద్రలో .
లక్ష్మి వాళ్ల అత్తమ్మ కోడలికి చెప్పి , “ ఇవేమి మరమనుషులే తల్లీ. . . మనలను మరిచిపోయేట్టున్నారు వీళ్లు , వద్దు వాపసు పంపించేయమను రమ్యమ్మను, ”అని అత్తమ్మ అంటూంటే నవ్వాగిందికాదు లక్ష్మికి.
*****
లక్ష్మీ . . . . . లక్ష్మీ. . . . . ఏమయింది అంత గట్టిగా నవ్వుతున్నావు నిద్రలో . బాగా తెలవారి పోయిందిలే . . . అంటూ బుజం పట్టి కుదుపుతూ లేపుతున్నాడు భర్త రామ్.
కండ్లు తెరిచి భర్తను చూసి రోబోల కలల ప్రపంచం నుండి బయటపడిన లక్ష్మి . . ,
“ హమ్మయ్య . కలే “నిజంకాదని కుదుట పడింది మనసు. రామ్ కు ఒక ఎడ్యుకేషనల్ టీచింగ్ లర్నింగ్
ఎయిడ్స్ తయారుచేసే కంపెనీ ఉంది. అతడే దానికి సి. ఇ. ఒ.
లక్ష్మికూడా ఎడ్యుకేషన్ లో ప్రొఫెసర్. ఇద్దరు అకాడమీషియన్స్, క్రొత్త ఎడ్యుకేషన్ టెక్నాలజీలను ఫాలో అవుతూ , అవి ఎంతవరకూ స్కూల్ , కాలేజి విద్యకు తోడ్పడు తున్నాయో స్టడీ చేస్తుంటారు.
ముందురోజు రామ్ తో కూడా హైటెక్ ఇంటర్ నేషనల్ కాన్ఫరెన్స్ కు వెళ్ళింది లక్ష్మి .
‘సోఫియా రోబో’ను తనతో కూడా తెచ్చాడు డా. డేవిడ్ హాన్సన్ , సోఫియా రోబో సృష్టి కర్త , హాన్సన్ రోబోటిక్స్ కంపెని
స్థాపకుడు .
కాన్ఫరెన్సలో సోఫియా రోబో పెద్ద అట్రాక్షన్ . కండ్లు ఆర్పుతూ, సంభాషణకు తగినట్టు ముఖకవళికలు మార్చుతూ మధ్యలో చిరునవ్వుతో అందరిని ఆకట్టుకుంది. అదొక మరపురాని అనుభవం.
ఇంటికి వస్తూ దారిలో “లక్ష్మీ . . . మనమూ ఒక రోబోను కొనుక్కుందామా మనకు అసిస్టెంట్ గా పనులు చేసిపెడుతుంది” అన్నాడు రామ్.
“అన్ని లక్షలు, కోట్లు డబ్బులు పెట్టి కొనుక్కొని ఇంట్లో పనులకు పెట్టుకుంటారా” అంటూ జోక్ అని కొట్టి పారేసింది లక్ష్మి .
కాని ఇంటికి వచ్చాక సోఫియా రోబో రూపు రేఖలు, హావభావాలు, మాటలు తనను వెంటాడుతునే ఉన్నాయి.
చర్చలో రాబోయే కాలంలో అన్నిరకాల వ్యాపార లావాదేవీలలో ; విద్య, వైద్యం, అగ్రికల్చర్, బయో
టెక్నాలజీ , రిటేల్ మొదలయిన పెద్ద కంపెనీలలో ఆర్టిఫిషియల్ ఇంటెలిజెన్స్ తో పెద్ద ఎత్తున రోబోల అవసరాన్ని అందరూ గుర్తించారు .
సోఫియా రోబో, మాటలలో భవిష్యత్ లోతమ రోబోల కుటుంబం పెరుగుతుందని, మానవ కుటుంబాలతో కలిసి మెలసి జీవించే కాలం వస్తుందని ఆశాభావాన్ని వ్యక్తం చేసింది.
ఆ మాటలు లక్ష్మి మనసులో నాటుకున్నాయి.
మానవ, రోబో కుటుంబాల సహజీవనమెలా ఉంటుందో అని ఉత్సుకత పెరిగింది లక్ష్మి లో.
ఆ ఆలోచనల పర్యవసానంగా తను అంత సుదీర్ఘ కల కన్నానని కలను నెమరువేసుకుంటూ “ఈ రోబోల తయారీ కుటుంబాలలో ఎమోషనల్ ఘర్షణలకు , పెద్దల్లో సోమరితనానికి , పిల్లలలో మెదడు పనితనాన్ని దెబ్బ తీసే విచ్చలవిడి ఉపయోగాలను నియంత్రించే చట్టాలు పటిష్టంగా ఉండాల”ని అనుకుంటూ బాత్ రూములోకి నడిచింది లక్ష్మి .

—— ********——-