విశ్వపుత్రిక వీక్షణం – 2035 లో…?!!

రచన: విజయలక్ష్మీ పండిట్

 

మా నాలుగో అంతస్తు అపార్ట్‌మెంట్  బాల్కనిలో రాత్రి 8 గం. సమయంలో కూర్చొని చూస్తున్న నాకు, బషీర్‌బాగ్‌  ఫ్లై ఓవర్‌పై వచ్చే వాహనాల లైట్లు మిణుకు మిణుకుమంటూ క్రిందికి జారుతూంటే కార్తీక పౌర్ణమినాడు నదిలో వదలిన దీపాలు అలలకు మెల్లగా కదులుతూ నదీ ప్రవాహంతో కూడా క్రిందికి ప్రయాణిస్తున్నట్టు అందంగా తోచాయి. ఆ దృశ్యాన్ని తిలకిస్తూ అలాగే ఆస్వాదిస్తూ వున్నాను.

అంతలో రెండు రోజుల ముందు నాతో పదవతరగతి చదువుతున్న నా మనుమడు జయ్‌ జరిపిన సంభాషణ గుర్తుకొచ్చింది.

ఆ రోజు జయ్‌ ఇంటికి వచ్చి ఫ్రెషప్‌ అయి టీవీ చూస్తూన్న నా పక్కన కూర్చున్నాడు.

”హాయ్‌ అమ్మమ్మా…’ అంటూ..,

”హాయ్‌ నాన్నా జయ్‌, వాట్ ఈజ్‌ ద టుడేస్‌ న్యూస్‌ అబౌట్ యువర్‌ స్కూల్‌. ఈ రోజు మీ స్కూల్‌ విశేషాలేంటి చెప్పు” అన్నాను.

తెలుగు భాష కూడా అర్థం కావాలని రెండు భాషల్లో అడుగుతూ, మాట్లాడుతుంటాను. స్కూల్స్‌లో ఎలాగూ అంతా ఇంగ్లీష్‌లోనే కదా మాట్లాడుకుంటారు. మన తెలుగు భాషను మరిచిపోకుండా ఉండాలనే ఉద్దేశంతో నేను తెలుగులో సంభాషణకు దింపుతాను. మధ్యలో అర్థం కాకపోతే ఇంగ్లీషులో చెప్పి తెలుగు అర్థాలు చెపుతూ. మన మాతృభాష తెలుగును బతికించుకోడానికి మనం పాటించాల్సిన పద్ధతనిపించింది నాకు. ముఖ్యంగా అమెరికాలో పెరిగి ఇండియాకు వచ్చిన పిల్లలకు.

”అమ్మమ్మా ఈ రోజు మా స్కూల్‌లో చాలా వండర్‌ఫుల్‌ డిస్కషన్‌ జరిగింది మా ఫిజిక్స్‌ క్లాస్‌లో. మా టీచర్‌ సెల్‌ఫోన్స్‌, నెట్వర్క్స్‌ను, ఆర్టిఫిషియల్‌ ఇంటెలిజెన్స్‌ ఇంపాక్ట్‌ గురించి మాతో డిస్కస్‌ చేస్తూ, ఒక ప్రశ్న వేశారు” అంటూ ఆగి..

”క్యాన్‌ యు ఇమాజిన్‌ ద ఇంపాక్ట్‌ ఆఫ్‌ ద ఆర్టిఫిషియల్‌ ఇంటెలిజెన్స్‌ అండ్‌ 5జి  టెక్నాలజీ నెట్వర్క్‌ మొబైల్స్‌ ఆన్‌ హూమన్‌ సొసైటీ? ఇమాజిన్‌ ద పిక్చర్‌ ఆఫ్‌ ద సొసైటీ ఇన్‌ 2035” అని అడిగారు. అంటే కృత్రిమ మేధస్సు, 5 జి టెక్నాలజీ సెల్‌ఫోన్స్‌ యొక్క ప్రభావం మానవ సమూహాలపై ఎలా వుంటుందో, 2035 సంవత్సరం నాటికి మానవ జీవితాన్ని గూర్చి ఊహించగలరా? అని ప్రశ్నించారు. మా ఫ్రెండ్స్‌ నలుగురైదుగురు మ్లాడినాక నేను 2035లో హుమన్‌ సొసైటీ ఎలాగుంటుందో, ఎదుర్కొనే సమస్యలేవో నా ఇమాజినేషన్‌ను చెప్పాను. నా సమాధానం విని మా టీచర్‌ నన్ను అప్రిషియేట్ చేశారు అమ్మమ్మా” అన్నాడు జయ్‌.

”అవునా నాన్నా.. వెరీగుడ్‌..” అని ” ఏంటి  నీ సమాధానం జయ్‌ ఎలా ఉంటుంది 2035లో మన సొసైటీ. ఈ ఆర్టిఫిషియల్‌ ఇంటెలిజెన్స్‌, 5 జి టెలికమ్యూనికేషన్‌ నెట్వర్క్‌లు తెచ్చే మార్పులు ఏమి చెప్పు” అన్నాను.

జయ్‌.., ”నేను మొదట, ప్రపంచ దేశాలు ముఖ్యమైన ఇన్నోవేషన్స్‌ చేపట్టాల్సి వుంటుందన్నాను. అదేమంటే మనిషికి ఆకలి లేకుండా చేయడం. మనిషి శరీరాన్ని పోషించే పోషకాలు చెట్టులాగ మనిషే తన శరీరంలో తయారు చేసుకొనే జీవరసాయన పరిశోధనలు చేయాల్సి వుంటుంది” అన్నాను.

”ఎందుకు అలా అనుకుంటున్నావు జయ్‌”అని అడిగారు మా టీచర్‌.

” ఎందుకంటే 2035/2040కి దాదాపు ఆర్టిఫిషియల్‌ ఇంటెలిజెన్స్‌, రోబోట్స్  ప్రపంచంలో విద్య, వైద్య వ్యవసాయం, ఫుడ్‌ ప్రొడక్షన్‌ దాదాపు అన్ని రంగాలలో మనుషులు చేసే పనులన్ని మెషీన్స్‌ చేపట్టటం జరుగుతుంది. వాహనాలు డ్రైవర్స్‌ లేకుండా నడుస్తాయి. హోటల్స్‌లో, రెస్టారెంట్స్ లో వంట మనుషులు, క్యాటరర్స్‌ లేకుండా మిషన్స్‌ను రోబోట్స్ ను కంట్రోల్  చేయడానికి ఇద్దరు ముగ్గురు మనుషులుంటే చాలు.  ఆర్టిఫిషియల్‌ ఇంటెలిజన్స్‌ సహాయంతో రోబోట్స్  చేతనే అన్ని పనులు జరిగిపోతాయి. ఒకసారి మెషిన్స్‌పై ఇన్‌వెస్ట్‌ చేశాక చాలామంది మనుషుల సేవలు అవసరం లేకుండా లాభాలు గడిస్తారు పరిశ్రమల, అన్ని రంగాల పెట్టుబడిదారులు. మనిషికి సంపాదనకు  ఉద్యోగ అవకాశాలు తగ్గిపోతాయి. ఉద్యోగాలు లేక డబ్బులు లేకపోతే వారికి ఆకలి ఎలా తీరుతుంది? ఎలా పోషించుకుంటారు కుటుంబాలను.  జనాభా ఎక్కువగా ఉన్న మన దేశం, చైనా దేశంలోని ప్రజలకు ఉపాధి, ఆదాయం కోల్పోయే పరిస్థితి వస్తుందేమో. ఇక 5జి టెక్నాలజీతో పరిశ్రమలలో ఇప్పటికంటే దాదాపు వందరెట్లు వేగంతో డేటా ట్రాన్స్‌ఫర్‌ చేసే నెట్వర్క్‌ వచ్చి మనుషుల ఇన్‌వాల్వ్‌మెంట్ ను డ్రాస్టిక్ గా తగ్గిస్తాయి. మైక్రో సెకండ్స్‌లో అతి వేగంగా డేటా అంది ఒక దాని వెంబడి ఒకటి పనులన్ని మిషన్స్‌ చేసే సిస్టమ్స్‌ వస్తాయి. ఇక ప్రజలకు ఉపాధి ఏది? ప్రజలకు ఆకలెలా తీరుతుంది? నిరుద్యోగం వల్ల అరాచకాలు పెరుగుతాయి. మరి ఇక ఉన్న సొల్యూషన్‌ మనిషికి ఆకలి లేకుండా చేయడమే కదా? శరీర వృద్ధికోసం తన  ఆహారం తానే వృక్షాల్లాగా తయారు చేసుకోవడంతో ఎన్నో సమస్యలు లేకుండా పోతాయి కదా అమ్మమ్మా? నా సమాధానానికి మా టీచర్‌, క్లాస్‌మేట్స్  పెద్దగా నవ్వుతూ క్లాప్స్‌ కొట్టారు.” అని మరలా జయ్‌..,

”అమ్మమ్మా.. 2030/40 నాటికి భూమిపై అప్పటి వాతావరణం మార్పులు విపరీతంగా వుంటాయి. రాబోయే పరిస్థితులను ఊహిస్తే మనుషులు ఎక్కువ ఇంటిపట్టునే ఉండే పరిస్థితి వస్తుంది. ఇంటివద్దనుండే పనులు సర్వీసెస్‌ చేయడం వల్ల ఎక్కువ వాహనాలు నడువవు. ట్రాన్స్‌పోర్ట్‌ కొరకు కార్ల డిమాండ్‌, తయారి తగ్గుతుంది. పెట్రోలు బాధలు వుండవు. వాహనాల వల్ల ఏర్పడే కాలుష్యం తగ్గుతుంది. సర్వీసెస్‌ ఇంటివద్దనుండే చేస్తారు. కాని అన్ని రంగాలలో  మనిషి అవసరం లేకుండా క్రమంగా రోబోలు, ఆర్టిఫిషియల్‌ ఇంటెలిజెన్స్‌ మెషిన్స్‌ మనిషి చేసే పనులు చేయడం మొదలు పెడితే మనిషి ఎలా బతుకుతాడు సంపాదన లేకుండా? ఇప్పటికే కొన్ని పెద్ద పెద్ద హోటల్స్‌లో రోబోలు వండటం, వడ్డించడం చేస్తున్నాయి. కొన్ని కార్పొరేట్ హాస్పిటల్స్‌లో ఆపరేషన్స్‌ చేయడానికి గంటలు, గంటలు నిలబడి చేయలేక, ఇతర అసిస్టెంట్స్  ఖర్చులు తగ్గించుకోవడానికి డాక్టర్స్‌ రోబోలను ఆశ్రయిస్తున్నారు. విద్యారంగంలో కూడా ‘లర్నింగ్‌ త్రూ రోబో’ అని భవిష్యత్‌లో ఆన్‌లైన్‌లోనే చదవడం, రోబోల ద్వారా పరీక్షలు వ్రాయడం అన్ని జరిగిపోతే టీచర్స్‌ అవసరం లేకుండా పోతుందేమో కదా అమ్మమ్మా..” అన్నాడు జయ్‌.

నేను జయ్‌ మాటలు వింటూ అలా చూస్తూండి పోయాను వాడివైపు. ఎంత ఎదిగిపోయారు ఈ కాలం పిల్లలు. మన సమాజంలో వచ్చే మార్పులను ఎంతగా గమనిస్తున్నారు. ముఖ్యంగా టెక్నాలజీ తెచ్చే మార్పులు యువతను ఆకట్టుకుంటున్నాయి, అనుకుంటూ..,

”ఎక్కడ ఎప్పుడు చదివావురా నాన్నా.. ఈ కొత్త టెక్నాలజీల గురించి” అన్నాను.

”నేను ఎక్కువ లేటెస్ట్‌ టెక్నలాజికల్‌ డెవలప్‌మెంట్స్  గురించి నెట్ లో చదువుతుంటాను. అవన్నీ చదువుతున్నప్పుడు, రాబోయే ప్రపంచ పరిస్థితులను ఊహిస్తూ ఉంటాను అమ్మమ్మా” అన్నాడు.

మా ఇద్దరి ఆ సంభాషణతో నా మెదడు నుండి ఒక పాత జ్ఞాపకం జారిపడింది. ఆ జ్ఞాపకం నా చిన్ననాి, నేను చదివిన ఒక కథల పుస్తకం నా మెదడులో అప్పుడప్పుడు మెదలుతుండేది. ఆ కథ పేరు ‘అంతా గమ్మత్తు’. ఇప్పుడు జయ్‌ ఊహించిన భవిష్యత్‌ కాల పరిస్థితులు దాదాపు ఏభై అరవై సంవత్సరాల ముందే నేను చదివి ఆశ్చర్యపోయిన  కలలాిం ఆ కథ గుర్తుకొచ్చి జయ్‌తో అన్నాను.

”జయ్‌ నా చిన్నప్పుడు దాదాపు నీ వయసులో మా ఊరి లైబ్రరీలో చదివిన ‘అంతాగమ్మత్తు’ అనే కథ గుర్తుకొస్తూందిరా నాన్నా నీ ఊహా ప్రపంచాన్ని వింటూంటే” అన్నాను.

” ఏంో ఆ కథ చెప్పు అమ్మమ్మా” అన్నాడు జయ్‌.

ఆ కథను నెమరు వేయడానికి నా మెదడు, అదే నా జ్ఞాపకాలు ఏభై ఏండ్లు వెనక్కి నడిచాయి టైం మెషిన్‌లో. ఆ కథను చెప్పసాగాను.

*****

”అంతా గమ్మత్తు’ కథ ఎవరు రాసారో గర్తులేదు నాకు కాని ఆ కథ చదివినప్పుడు ముద్రించిన చిత్రాలు నా మెదడులో బలమైన జ్ఞాపకాలుగా మిగిలి పోయాయి జయ్‌”

”ఆ కథలో ఒక మనిషి దాదాపు నిర్మానుష్యంగా వున్న భూమిపై నుండి భూమిలోకి ప్రయాణించే ఒక టన్నెల్‌ ద్వారా భూ గర్భంలోకి దిగుతాడు. దిగిన దారి ఒక భూగర్భ పట్టణ వీధిలో నిలబెడుతుంది అతన్ని. రోడ్లన్నీ నిర్మానుష్యంగా ఉంాయి. అతనికి మండిపోతున్న వేడిగాలులు వీస్తున్న భూతలంపైనుండి భూగర్భంలో కొంచెం చల్లగానే అనిపిస్తుంది. అంతలో ఒక కారు వచ్చి అతని ముందు నిలబడుతుంది. కారులో ఎవ్వరూ వుండదు. డ్రైవర్‌ కూడా లేకుండా ఆ కారు నడిచింది. డోర్‌ తెరుచుకుని లోపలకూర్చో మని ఇన్‌స్ట్రక్షన్‌ వినిపించడంతో అతడు కారులో ఎక్కి కూర్చుంటాడు. ఆ కారు అతన్ని ఒక అరగంట తరువాత ఒక భవనం ముందు దింపుతుంది లోపలికి వెళ్ళమని ఆదేశిస్తూ. అతడు కారు దిగి లోపలకు వెళతాడు. మనుషులెవరూ కనిపించరు. లోపల నడిచి వెళుతుండగా ఎదురుగా ఉన్న పెద్ద గది నుండి ‘లోపలికి రండి’అన్న పిలుపు వినిపిస్తుంది. అతడు మెల్లగా తలుపు తెరుచుకుని లోపలకు వెళతాడు. ఆ గదిలో గోడలపై చుట్టూ టీవి స్క్రీన్‌లు, మధ్యలో పరుచుకున్న ఒక పెద్ద కీ బోర్డుల ముందు ఒక మనిషి కూర్చుని ఉన్నాడు. కీ బోర్డు నొక్కుతున్న మనిషికి రెండు వేళ్లు మాత్రమే ఉంటాయి చెరొక చేతికి.

రమ్మని తలవూపి తన పని, కీ బోర్డ్‌ ఆపరేట్ చేస్తూ ”ఎక్కడ వుంటావు” అని అడుగుతాడు. హోటల్‌ పేరు చెపుతాడు. వచ్చిన మనిషి ‘మీ పట్టణంలో మనుషులు కనిపించలేదని’ అడుగుతాడు. మా దేశంలో జనాభా చాలా తక్కువ. దాదాపు ఇరవై సంవత్సరాల ముందు భూమి మీద వాతావరణ కెలామిటీల వల్ల జనం చాలామంది చనిపోయారు. అందరు భూగర్భంలోని ఇండ్లలోనే వుంటారు. వేడిగాలుల వల్ల ఎక్కువ బయటకు తిరగడం తక్కువ. అందరికి అన్ని ఇంటికి సప్లై అవుతాయి మెషిన్స్‌ ద్వారా. ఆ వాతావరణాన్ని తప్పించుకోడానికి భూగర్భంలో సిటీలను నిర్మించాము. అంతా ఎక్కువ మిషన్స్‌తో నడుస్తుంది అని ముగిస్తాడు. వచ్చిన అతను తిరిగి బయటకు వెళ్ళినపుడు తాను వచ్చిన కారు అతన్ని హోటల్‌ ముందు దింపుతుంది. హోటల్‌ ప్రక్కన ఉన్న షాపులోకి వెళతాడు. మనిషిని బోలిన ఆకారంలోని మిషన్‌  స్వాగతం చెప్పి ఏమి కావాలని అడిగి టైప్‌ చేసుకుని అన్ని తెచ్చి పెడుతుంది. అతను ఆ రోబో ఇచ్చిన బిల్లును చెల్లించి హోటల్‌ లోకి వెళతాడు. హోటల్‌ రిసెప్షన్లో కూడా రోబోనే చెకిన్‌ ఏర్పాట్లు చేస్తుంది. ఆ మనిషి అనుకుంటాడు ఈ సిటీలో అంతా గమ్మత్తుగా ఉందే అని.

”ఆ కథ నా జ్ఞాపకాలలో నిలిచిపోయి ఒక కలలాగా అనిపించినా, ఇప్పుడు నీ భవిష్యత్‌ ఊహల ప్రపంచాన్ని తలపిస్తుంది జయ్‌”అన్నాను.

”వెరీ ఇంటరెస్టింగ్‌ అమ్మమ్మా.. ఫిఫ్టీ, సిక్స్‌టీ ఇయర్స్‌ ముందు వ్రాసిన కథ అంటే ఆ రైటర్‌ ఫ్యూచర్‌ను ఎంత బాగా ఇమేజిన్‌ చేశాడో కదా! అమ్మమ్మా. నీవు చదివిన ఆ కథలోని పరిస్థితులు మార్పులు వస్తాయేమో క్రమంగా. వాతావరణ మార్పుల వల్ల భూమి ఉష్ణోగ్రత పెరిగిపోయి, నీరు లేక జననష్టం ఎక్కువగా ఉంటుంది. ఇక నివాసాలన్నీ అండర్‌ గ్రౌండ్‌లో వెలుస్తాయేమో, అంతేకాదు ఇంకో గ్రహానికి ”మార్స్‌” గ్రహంపై మానవ నివాసానికి ప్రయోగాలు జరుగుతున్నాయి” అని జయ్‌ అంటుండగా షాపింగ్‌ చేసుకుని వాళ్ళ అమ్మ రావడంతో ”హాయ్‌ అమ్మా…” అంటూ లేచి వెళ్ళాడు జయ్‌.

*****

ఇప్పుడు బాల్కనీలో ఆ దీపాల ధారలాగా మిణుకుమిణుకు మని మెరుస్తూ జారుతున్న కార్లను చూస్తుంటే.. సన్నగా వస్తున్న కార్ల శబ్దం వింటుంటే.. ఇంకో పది ఇరవై సంవత్సరాలకు కార్ల సంఖ్య తగ్గి కారు నడవడం తగ్గిపోతుందా? ముందు ముందు వేగవంతమైన సాంకేతిక మార్పులతో ప్రజల జీవితంలో ఏ అనూహ్య మార్పులు చోటు చేసుకో నున్నాయో. వాతావరణం మార్పులతో మనుషులు ఏ అవాంతరాలు ఎదుర్కోవలసి వస్తుందో అని ఒక రకమయిన భయంతో కూడిన ఆలోచనలు చుట్టుమ్టుాయి నన్ను.

బాల్కనీకి దగ్గరగా లైట్ల వెలుగులో మా వీధికి ఇరువైపులా ఉన్న చెట్లు నాకు అకస్మాత్తుగా చెట్టు ఎత్తున్న పదిచేతులు పైకి చాచి నిలుచున్న పచ్చని దేహాలతో ఉన్న మనుషులుగా తోచారు.

జయ్‌ చెప్పినట్లు మనుషులు కూడా చెట్లలాగా స్వయం పోషకాలుగా మారిపోతే ఈ ఈతిబాధలు  సమిసిపోతాయా అనే ప్రశ్న నా మనసులో ఉదయించింది.

 

******

విశ్వపుత్రిక వీక్షణం – “డిప్రెషన్‌”

రచన: విజయలక్ష్మీ పండిట్

మోగుతున్న ఫోన్‌ను తీసి ‘హలో’ అంది సుమతి.
అవతలివైపు ‘హలో మేడమ్‌ నమస్కారమండి, బాగున్నారా? నేను సుధను మేడమ్‌, గుర్తుపట్టారా,”
సుమతికి వెంటనే ‘సుధ’ ఎవరో గుర్తుకు రాలేదు.
సుధ ”నేను మేడమ్‌ డిప్రెషన్‌ నుండి నన్ను రక్షించి నాకో భవిష్యత్తు నిచ్చారు ”.
”ఓ… సుధ బాగున్నావా అమ్మా, నీ టోన్‌లో మార్పుంది. ఎవరో అనుకున్నా, ఏం చేస్తున్నావు, ఎక్కడున్నావు” అడిగింది సుమతి సంతోషంతో.
“మేడమ్‌ హైదరాబాద్‌లో నాకు ఇంగ్లీషు లెక్చరర్‌గా పోస్ట్‌ వచ్చింది. నేను మా పేరెంట్సు మీ ఇంటికి ఈ రోజు వద్దామనుకుంటున్నాము మేడమ్‌. ఈ రోజు రావచ్చా, ఎప్పుడు రమ్మంటారు మేడమ్‌”అంది సుధ.
”మధ్యాహ్నం నాలుగు గంటలకు రండి సుధ. కాంగ్రాట్యులేషన్స్‌ సుధ లేక్చరర్‌ పోస్ట్‌ సాధించావు గుడ్‌” అని, ”ఈవినింగు రండమ్మా… ఒకే”అని ఫోన్‌ పెట్టేసింది సుమతి.
ఆదివారం బ్రేక్‌ఫాస్ట్‌ చేసి కాఫీ సిప్‌ చేస్తూ న్యూస్‌ పేపర్‌ చదువుతున్న సమతికి సుధ చేసిన ఆ ఫోన్‌కాల్‌ చాలా సంతోషాన్నిచ్చింది.సుమతి ఆలోచనలు గతంలోకి మళ్ళాయి.

***

దాదాపు ఆరు సంవత్సరాల క్రితం. కాలేజిలో ఇంగ్లీషు లెక్చరర్‌గా పనిచేస్తున్న తను ఆ రోజు మధ్యాహ్నం రెండు గంటల క్లాసు తీసుకుని స్టాఫ్‌ రూముకు వస్తూంది. దారిలో ఉన్న చెట్టు క్రింద ఆరుగుపై కూర్చున్న తల్లితండ్రులు కూతురుని బ్రతిమాలుతున్నారు. నీవు చదువుకోవాలిరా అమ్మలూ.. సుధా చదువుకొని నీవు మంచి ఉద్యోగం చేయాలి. మా లాగా చదువులేక ఆ ఇంట ఈ ఇంట పనిచేస్తూ, మీ నాన్న ఆటో నడుపుతూ మా బతుకులు ఇలా అయిపోయాయి. నీమీదే మా ఆశంతా సుధా చదువుకోమ్మా…” అని ఆ అమ్మాయి వాళ్మ అమ్మ అంటూంది.
“నాకు చదువుకోవాలని లేదు.. నేను వచ్చేస్తాను ఇంటికి” అని మొండికేసి చెపుతూంది ఆ అమ్మాయి. బహుశ మొదటి సంవత్సరంలో చేరినట్టుంది అని అనుకుని కొంతసేపు తటపటాయించి మెల్లగా వాళ్ళదగ్గరకు వెళ్ళింది సుమతి.
లెక్చరర్ సుమతిని చూడగానే లేచి నిలుచుని ”నమస్కారం మేడమ్‌” అంది సుధ. సుధతోపాటు వాళ్ళ అమ్మా నాన్న లేచి నిలుచుని సుమతికి నమస్కరించారు.
సుధ పేరంట్సును చూస్తూ ”ఏందుకు మీరు బాధపడుతున్నట్టున్నారు? ఏమయింది” అని.
“నీ పేరేంటమ్మా” అని సుధ నడిగింది సుమతి.
‘సుధ’ అని బదులిచ్చింది.
”నాకు చదువుకోవాలని లేదు అంటున్నావు ఎందుకమ్మా సుధా” అని అడిగింది సుమతి.
“ఏంటో అమ్మ డిప్రెసనంట సదువుకోవాలని లేదంట, ఇంటికి వచ్చేస్తానంటాంది, మీరయిన చెప్పండమ్మా, ఎన్నో ఆశలు పెట్టుకుని దాని భవిసత్తు బాగుండాలని కాయకష్టం చేసి సదివిస్తున్నాము. ఈ పిల్లేమో సదవనంటాంది “ అని సుధ తల్లి మొరపెట్టుకుంది. వెంటనే సుధ వాళ్ళ నాన్న,
”నీవయిన చెప్పు తల్లి నా బిడ్డకు సదువుకోమని, ఎట్లాగోట్ల మా బిడ్డను సదివించి దాని కాళ్ళమీద అది నిలబడాలని మా ఆశ. వాళ్ళ అక్క సదువుకుంటానంటే మేము పెళ్ళిచేసి ఆ మూర్ఖుని చేతిలో పెట్టి దాని బతుకు నాశనం చేసినాము. తాగి తగవులాడటం తప్ప దాని మొగుడు చిల్లిగవ్వ సంపాదించకుండా, నా పెద్ద కూతురు గుడ్డల షాపులో పనిచేసి తెచ్చుకొనే జీతంతో ఇద్దరు బిడ్డలను, మొగున్ని సాకుతూ కష్టాలు పడుతూంది. ఈ పిల్ల బాగా సదువుకుని మంచి ఉద్యోగం తెచ్చుకుని బాగుపడుతుందనుకుంటే నేను సదవనంటాంది.నీవయినా బుద్ధి చెప్పమ్మా” అంటూ నమస్కారం పెట్టాడు వెంకటస్వామి.
“సుధ నాన్న బక్కపలచగా బాగా చితికి పోయినట్టున్నాడు, పాపం” అని అనుకుంది సుమతి. దీనంగా కృంగిపోయిన వారి చూపులు సుమతి మనసును కలిచివేసాయి.
సుమతి సుధ భుజంపై చేయివేసి ”ఎందుకు చదువొద్దంటున్నావు సుధా. మీ అమ్మ నాన్న నీకోసం, నిన్ను విద్యావంతురాలిని చేసి ఒక ఉద్యోగస్తురాలిగా ఆర్థికంగా మంచి భవిష్యత్‌ నీకివ్వడానికి వాళ్ళు అంత శ్రమపడుతుంటే, చదివించే అమ్మ నాన్న లేక ఎంతో మంది అభాగ్యులు అనాథలు చదువుకోవాలని తహతహలాడుతూంటే నీవెందుకట్లా నిరాశకు లోనవుతున్నావు?” అంటూ సుధకు నచ్చ చెప్పడానికి ప్రయత్నిస్తుంది సుమతి.
“ఎందుకో మేడమ్‌ నాకు జీవితం మీద, చదువుమీద విరక్తిగా వుంది. చదవాలని లేదు” అంది తలవాల్చుకుంటూ సుధ .నీరసంగా మానసికంగా కృంగిపోయినదానిలా అనిపించింది సుధ సుమతికి.
అందంగా, హుందాగా మంచి వ్యక్తిత్వం ప్రతిబింబించే ఆకారం సుమతిది. సుమతి కండ్లలోకి సూటిగా చూడలేక పోతూంది సుధ.
సుమతి కొంచెం ఆగి… సుధ వాళ్ళ అమ్మా నాన్నతో ”సరే నేను చెప్పి చూస్తాను మీరు వెళ్ళండి”అని వాళ్ళను పంపి సుధతో ”ఎక్కడుంటావు సుధా”అని అడిగింది.
”ఉమెన్స్‌ హాస్టల్లో వుంటున్నా మేడమ్‌. మా ఇంట్లో చదువుకోడానికి స్థలం… రూము లేదని మా అమ్మా నాన్న హాస్టల్లో చేర్పించారు”అంది.
“సరే నేను హాస్టల్‌ వార్డెన్తో మాట్లాడుతాను మా ఇంటిలో వుంటావా నాతో కూడా” అంది సుమతి.
సుధ కాసేపు తటపటాయించి ‘మా అమ్మ నాన్నలతో మాట్లాడి చెప్తా మేడమ్‌” అంది.
“సరే రేపు చెప్పు” అని సుమతి స్టాఫ్‌ రూమ్‌ వైపు నడిచింది.

***

సుధ సుమతి వాళ్ళ ఇంట్లో వుండానికి వాళ్ళ అమ్మ నాన్న ఒప్పుకోవడంతో వార్డెన్‌తో మాట్లాడి సుధను వాళ్ళ ఇంటికి తీసుకుని వచ్చింది సుమతి.
సుధ అమ్మ నాన్నలకు తమ బిడ్డను ఆదుకోడానికి దిగివచ్చిన దేవతలా అన్పించింది సుమతి. కూతురు బాగుపడుతుందనే నమ్మకం కలిగింది వాళ్ళకు.
సుధ సన్నగా ఐదున్నర అడుగుల పొడవుండి అమాయకంగా అనిపిస్తుంది.
సుమతి తన ఇంట్లో అదనంగా వున్న చిన్న గదిలో సుధ వుండడానికి ఏర్పాటు చేసింది. తనతో కూడా కూర్చోమని బ్రేక్‌ఫాస్ట్‌, లంచ్‌, డిన్నర్‌ చేసేలా బిడియాన్ని పోగొట్టింది . ఇద్దరు సూపర్‌ బజార్‌కు వెళ్ళారు. సుధకు కావాల్సిన టాయిలెట్ ‌ సామాన్లు, కొన్ని డ్రస్సులు కొని, ఇతర ఇంటికి కావాల్సిన ప్రొవిషన్స్‌ తెచ్చుకుంది సుమతి.
ఆ రోజు ఈవినింగు ముందున్న స్టడీ రూములో వుండే చిన్న పుస్తకాల లైబ్రరీ దగ్గరకు సుధను తీసుకెళ్ళి కొన్ని మంచి జీవితగాథలు ఇంగ్లీషు, తెలుగు భాషల్లో పుస్తకాలను ఎంపిక చేసి, ”క్లాసు పుస్తకాలే కాకుండా ఈ కథలు, జీవిత గాథలు అప్పుడప్పుడు చదువు సుధా. పుస్తకాలు మంచి స్నేహితులు. అవి మన జీవితాలలో నిత్యం భాగమయితే మనమెంతో ఆనందాన్ని, విజ్ఞానాన్ని పొందుతాము. మన కష్ట నష్టాలను మరిచిపోతాము” అని సుధ చేతికిచ్చింది .
మానసికంగా, శారీరకంగా సుధ చాలా నీరసించినట్టు గమనించి డాక్టరు దగ్గరకు తీసుకెళ్ళి బలానికి టానిక్ , విటమిన్‌ మాత్రలు తీసి, రెగ్యులర్‌గా వేసుకోమని ఇచ్చింది. వారం పది రోజులు గడిచాక తనతో కూడా సుధను తీసుకొని వెళ్ళి రామకృష్ణ మఠంలో యోగా, మెడిటేషన్‌ క్లాసెస్‌లో చేర్పించింది సుమతి.
సుధ వీలయినపుడల్లా సుమతికి పనులలో సాయం చేస్తూ ఇంటిని నీటుగా సర్దుతూ సుమతికి చేదోడుగా మెలగడం సుమతికి సంతోషానిచ్చింది. చదువుకుంటూ పిల్లలు దూరంగా ఉండడం వల్ల సుమతికి ఒక్కసారిగా ఏర్పడిన ఒంటరి తనాన్ని సుధ పోగొట్టింది.

***

ఆ రోజు ఆదివారం. ఇద్దరు సాయంకాలం స్నాక్స్‌ తిని టీ త్రాగి బాల్కనీలో కూర్చున్నారు. సుధను యోగా, మెడిటేషన్ క్లాసుల గురించి అడిగింది సుమతి . సుధ “ నాకు ఎంతో సహాయపడుతున్నాయి మేడమ్. ముందులాగ నీరసంగా నిరాశగా లేను.” అంది.
సుధ కొంచెం కోలుకున్న తరువాత ఆ అమ్మాయి డిప్రెషనుకు కారణం తెలుసుకోవాలని వెయిట్ చేసింది సుమతి. కొద్ది సేపాగి మెల్లగా అనునయంగా సుధ నడిగింది.
“ఎందుకు సుధా అంత డిప్రెషన్‌ చోటుచేసుకున్నది నీలో..”అని, మరలా
”నీవు తెలివైన దానివి, నీ చేతిలో నీ భవ్యిత్తుంది. ఈ విషయాన్ని గుర్తుపెట్టుకుని అన్ని పక్కన పెట్టి ఒక జీవిత లక్ష్యంతో నీవు ముందుకు సాగాలి. నీ గురించి ఎంత బాధపడ్డారో చూశావా మీ అమ్మా నాన్న” . సుమతి ప్రేమ ఆప్యాయతతో అడుగుతుంటే సుధకు దుఃఖం పెల్లుబికింది. కొంతసేపు చిన్నగా ఏడుస్తూ వుండిపోయింది.
ఏడుపు ఆపినాక సుధ తలమీద చేయివేసి నిమురుతూ, ”ఇప్పుడు చెప్పు నీ నిరాశ నిస్పృహకు కారణం?” అంది సుమతి.
“రవి వాళ్ళ అమ్మ అన్న మాటలు నాలో ఎప్పుడూ మెదులుతూ నన్ను కృంగదీస్తాయి మేడమ్‌” అంది.
“రవి ఎవరు? నీ బాయ్‌ఫ్రెండా”అడిగింది సుమతి.
“మా స్కూల్‌మ్‌ట్ మేడమ్‌” మా డాబా ఇల్లు దాటుకొని స్కూలుకు వెళ్ళే దారిలో వాళ్ళ ఇల్లు. వాళ్ళకు వ్యాపారాలు న్నాయి. నేను స్కూలుకు వెళ్ళేప్పుడు అప్పుడప్పుడు నాతో కూడా రవి కలుసుకుని ఇద్దరం మాట్లాడుకుంటూ వెళ్ళేవాళ్ళం. రవి మంచి అబ్బాయి. నేను బాగా రాస్తానని నా టెంత్‌క్లాస్‌ నోట్సు, అసైన్‌మెంట్ వర్క్‌ బుక్స్‌ తీసుకుని రాసుకుని ఇచ్చేస్తుంటాడు. ఒకసారి నా నోట్ బుక్ లో “ఐ లవ్‌ యు సుధ” అని హార్ట్‌ బొమ్మ వేసి అందులో వ్రాశాడు” అని ఆగి సుధ మరలా..
”నేను ఎవరు? మా అమ్మా నాన్న ఎవరో, ఏం చేస్తారో అన్ని విషయాలు రవితో చెప్పాను. అయితే ఏమి, నీవంటే నాకిష్టం అని స్నేహంగా ఉండేవాడు. కాని ఒక రోజు నేను వాళ్ళ ఇంటి ముందు వెళుతూంటే రవి వాళ్ళ అమ్మ నన్ను లోపలికి పిలిచింది. రవి ‘హాయ్‌ సుధ’ అని వచ్చాడు, అంతలో వాళ్ళ అమ్మ, ” ఆగు రవి.. ఈ పిల్లతో ఏంటి నీ స్నేహం? వాళ్ళ నాన్న ఒక ఆటోవాలా. వాళ్ళ అమ్మ ఇండ్లల్లో పనులు చేసుకొనే పనిమనిషి. ఈ దరిద్రపు స్నేహితురాలును ఎట్లా పట్టావురా!”అంటూ నావైపు తిరిగి ”ఇక ఎప్పుడైనా మా వాడితో కనిపించావో… జాగ్రత్త, ఇక వెళ్ళు.. దరిద్రపుదాన”అని గొణుగుతూ ఇంట్లోనుండి బయటకు గెంటేసినట్లు పంపి తలుపులేసుకుంది. తరువాత రవి నాకు కనిపించలేదు. ఎక్కడో దూరంగా హాస్టల్‌లో పెట్టి చదివిస్తున్నారని తెలిసింది. అప్పటి నుండి నాకు, నా పేరెంట్సు మీద , చాలి చాలని సంపాదనతో గడిచే మా దరిద్రపు బతుకులపైన అసహ్యం, విసుగు, నిస్పృహ. దానికి తోడు మా అక్క కన్నీటి కాపురం. నాకు ఎందుకీ బ్రతుకు అనిపించి జీవితమంటే విరక్తి ఏర్పడింది మేడమ్‌”అని ముగించింది.

సుధ మాటలు విన్న సుమతి ఆ టీనేజ్ లో పిల్లల మనస్తత్వాలు ఎంత సున్నితంగా ఉంటాయో , కుల మత ఆర్థిక పరిస్తితులు అంటని , రాబోయే జీవితం ఆలోచనకు రానియ్యని మగపిల్లల ప్రేమమాటలు ఆడపిల్లలను ఎలాంటి మాయలో పడేస్తాయో, ఆలోచిస్తూ ఉండిపోయింది.
కొంతసేపు ఆగి సుధతో..,“అంతే సుధ ఒక్కోసారి మనం ఇష్టపడేవాళ్ళను ఆత్మీయులను కోల్పోయినపుడు, తిరస్కరింపబడి అవమానానికి లోనయినపుడు, బాధ పడుతూ ఇంకా ఇంకా కృంగిపోతూ ఆ మనసనే చీకటి బావిలోకి జారిపోతుంటాము. జీవితమంటే ఆసక్తి కోల్పోతాము. అంతా శూన్యంగా తోస్తుంది. అప్పుడే మనకు ఎంతో ధైర్యం, స్థైర్యం, విచక్షణా జ్ఞానం అవసరమనేది మనం గ్రహించలేనంతగా ఆ చీకటి వలయంలో చిక్కుకొని కృంగిపోయి డిప్రెషన్‌కు లోనవుతాము. అలాంటి మనిషిని ఎంతో సున్నితంగా అర్థం చేసుకుని ఆదుకునే ఆపన్నహస్తం దొరికితే మరలా ఈ ప్రపంచంలోకి వస్తాము. నా జీవితంలో నేనూ డిప్రెషన్‌కు లోనయిన క్షణాలను, కాలాన్ని నేనూ చవి చూశాను కాబట్టి నీ పరిస్థితిని చూసి దాని ప్రభావం ఏమిటో తెలిసి నిన్ను అర్థంచేసుకున్నాను” అని అంటూంటే , సుధ ఆశ్చర్యంగా సుమతి ముఖంలోకి చూసింది. ఇంత నిబ్బరంగా, హుందాగా ఉండే సుమతి మేడమ్ ‌కు డిప్రెషనా అని ఆశ్చర్యపోయింది సుధ.
సుమతికి స్టూడెంట్సతో ఫ్రెండ్లీగా వుండే మంచి లెక్చరర్‌గా పేరు. సుధ మొహంలో ప్రతిఫలించిన ఆశ్చర్యాన్ని గమనించి సుమతి తన కథ చెప్పసాగింది

***

సుమతి, ”నేను ఇంటర్‌ మీడియ్‌ అవగానే కాలేజీలో చేరాలని చాలా ఉబలాటపడ్డాను. కాని సంప్రదాయం అంటూ, ఆడపిల్లలకు పైచదువెందుకంటూ మా నాన్న పెండ్లి చేయడంతో పైచదువులు ఒక తీరని కోరికగా మిగిలిపోయింది నాకు. ఆ కాలపు సాంప్రదాయాల వలయంలో చిక్కుకుని అదే జీవితమనుకునే కొందరు తల్లిదండ్రులు పిల్లల మానసిక పరిస్థితిని, ముఖ్యంగా ఆడపిల్లల అభిప్రాయాలకు, చదువుకోవాలన్న కోరికను పట్టించుకునేవారు కాదు. ఐదు సంవత్సరాలలో ఇద్దరు పిల్లలు కలగడం, కూతురు నెలల పిల్లగా ఉన్నప్పుడు ఆక్సిడెంట్ లో నా భర్త శ్రీథర్‌ చనిపోవడం నన్ను కోలుకోలేని అగాథంలోకి నెట్టేశాయి. మా పిల్లలను అమ్మ, నాన్న, అన్నయ్య వాళ్ళే నాకంటే ఎక్కువ పట్టించుకున్నారు. ఎప్పుడు దిగులుగా, తిండి సరిగా తినక నీరసించిపోయి మానసికంగా కృంగిపోయాను. అలా ఒక సంవత్సరం గడిచిపోయింది. మానాన్న నా పరిస్థితికి తల్లడిల్లిపోతూ నాకు త్వరగా పెండ్లిచేసి తప్పు చేశానన్న బెంగతో చనిపోయారు. నన్ను ఆ పరిస్థితి నుండి ఓపికతో వెలుగులోకి నడిపించింది మా అమ్మ, అన్నయ్య, వదినలే.
”మా అన్నయ్య నా ఆరోగ్యాన్ని గురించి ఎంతో శ్రద్ధ వహించాడు. రామకృష్ణ మఠ్‌లో యోగా, మెడిటేషన్‌ క్లాసుల్లో చేర్పించారు. అక్కడి లైబ్రరీలో మెంబర్‌షిప్‌ కట్టి వివేకానందుని జీవిత చరిత్ర, అతని సూక్తులు, ఆ పుస్తకాలు చదవమని ఎంకరేజ్‌ చేశారు. మనిషి శారీరకంగా, మానసికంగా కోలుకొనేట్టు ఎంతో శ్రద్ధ తీసుకున్నారు. నాతో ఎక్కువ సేపు గడుపుతూ నేను నా గత జీవితాన్ని మరచిపోవాలని నాకు ఎన్నో బుక్స్‌ తెచ్చిచ్చి చదివి వినిపించే వాడు. మంచి సినిమాలు, ప్రదేశాలు చూపించి ఆ డిప్రెషన్‌ నుండి బయట పడేట్టుచేసేవాడు.
నన్నుచదువుకోమని ఎంకరేజ్‌ చేసి డిస్టెన్స్‌ ఎడ్యుకేషన్‌ కోర్సులో చేర్పించాడు. బి.ఎ. అయినాక నాకు ఇష్టమైన ఇంగ్లీషు లిటరేచర్‌లో ఎమ్‌.ఏ. లో చేరాను. గోల్డ్‌ మెడలిస్ట్‌గా ఉత్తీర్ణురాలవడానికి మా అమ్మ, అన్నయ్య వదినలే కారణం. నా పిల్లలను వాళ్ళ పిల్లలుగానే పెంచారు. మా అన్నయ్య కొడుకుతో సహా ముగ్గురు పిల్లలన్నట్టు. నాకు మరలా జీవితాన్నిచ్చిన దేవతలు “ అని అంటూన్న సుమతి గొంతులో ఆ జ్ఞాపకాల తాలూకు దుఃఖపు జీర మెదిలింది.
కొద్దిసేపాగి సుమతి మరలా సుధతో, ”మీ అమ్మానాన్నలతో నీవు ఆ రోజు చెట్టుకింద నీ వాలకం చూడగానే అనుకున్నాను నీవు ఎంతో డిప్రెషన్‌కు లోనయివున్నావని. నిన్ను ఆ ఊబిలో కూరుకు పోకుండా బయట పడేయాలనే నిర్ణయంతో నా దగ్గర పెట్టుకుని నీకు మంచి భవిష్యత్తును ఇవ్వాలని నా ఇంట్లోకి తెచ్చుకున్నాను ”అని ఆగి మరలా అంది సుమతి,
”మరి నా కథ విన్నావు కదా… దేవుడిచ్చిన జీవితాన్ని కాలం కాటేసినా, మరలా మనలను కాలమే ముందుకు నడిపిస్తుంది. మధ్యలో వచ్చే ఆటుపోట్లకు తట్టుకుని ఆశావాదదృక్పథంతో మన జీవితాలను మనం మరలా నిలబెట్టుకోవాలని నేను తెలుసుకున్నాను సుధా. నా జీవితమే ఉదాహరణ. మరి నీ జీవితాన్ని ఏవిధంగా దిద్దుకుంటావన్నది ఇప్పుడు నీ చేతుల్లో వుంది. నేను నాలుగు మంచి మాటలు చెప్పి, నీవు శారీరకంగా, మానసికంగా కోలుకోవాలని నా ప్రయత్నం చేశాను. నీ భవిష్యత్‌కు బాటలు వేసుకోవడం ఇక నీ చేతుల్లో వుంది. ఔనా” అని తన కథను పూర్తి చేసింది సుమతి.
”మీరు నాకోసం దేవుడు పంపిన దేవత మేడమ్‌” అంది సుధ ఒణికే గొంతుతో సుమతికి చేతులు జోడించి సమస్కారం పెడుతూ.
సుమతి, ”సుధ నీవు ఎవరో ఏమో అన్నారని అంత డిప్రెషన్‌కు లోనయినావు. టూ ఎమోషనల్‌, పరిణితి చెందని అప్పటి నీ వయసు అలాంటిది.నీ పేద తల్లి తండ్రులు నీకోసం పడే కష్టాలు, తపన నీవు అర్థం చేసుకోలేదు. రవి వాళ్ళ అమ్మ మాటలు నిన్ను ముందే మేలుకొనేటట్టు చేసాయి అని పాజివ్‌ ఆంగిల్‌లో ఆలోచించు. టీనేజ్ ‌లో వున్న మీ కథ, అదే రవి నీవు ఇంకా ముందుకు వెళ్ళి ప్రేమ అంటూ మగవాడి ఆకర్షణ వలలో పడి నీ జీవితం పాడు కాకముందే వాళ్ళ అమ్మ హెచ్చరిక నీకు తోడ్పడిందని పాజివ్‌ కోణంలో తీసుకుంటూ, నీ ఆత్మన్యూనతా భావాన్ని తొలగించుకో. బాగా చదువుకుని మంచి ఉద్యోగం సంపాదించి, నీ మంచి భవిష్యత్తుకు బాటలు వేసుకుంటూ మీ తల్లిదండ్రుల ఆశలను నెరవేర్చు. వృద్ధాప్యంలో వారిని ఆదుకో. ఆ లక్ష్యంతో నీవు నీ భవిష్యత్‌ను దిద్దుకోవాలి. చదువుకుని మంచి ఉద్యోగంలో వున్న అమ్మాయికి పెండ్లి ఒక సమస్య కాదు. చదువుకుని ఉద్యోగం చేసే మంచి వ్యక్తిత్వం ఉన్న వాడు నీకు భర్తగా వస్తాడనే నమ్మకం నాకుంది. సరేనా..” అంది సుధతో ఆప్యాయంగా.
సుమతి జీవితంలో ఎదురు కొన్న సమస్యలు ఆ డిప్రెషన్ నుండి కోలుకున్న రీతి సుధ లో చాల మార్పును తెచ్చాయి. సుమతి మేడమ్ కష్టం ముందు నా సమస్య చాల చిన్నదనే అవగాహనకొచ్చింది సుధ.
సుమతి వద్దనే వుంటూ తన జీవితాన్ని చక్కదిద్దుకుంది సుధ. చదువుమీద బాగా శ్రద్ధ ఏర్పరుచుకుంది. తనకోసం తన తల్లి తండ్రులు పడే కష్టాలు , ప్రేమ విలువ అర్థంచేసుకుంది సుధ. తన జీవిత లక్ష్యాన్ని నిర్ణయించుకుంది.
అమ్మ నాన్న వచ్చి కూతురు కోలుకొని చదువుకోవడం చలాకీగా వుండడం చూసి అనందపడేవారు. సుమతి ఎంతో సంతోషించేది. బి.ఎ. ఫస్ట్‌క్లాసులో పాసయి, యూనివర్సిటీలోఎం.ఏ.ఇంగ్లీషులో చేరింది. హాస్టల్‌లో చేరింది. అప్పుడప్పుడు ఫోన్‌ చేసేది . నెట్, సెట్ ’ఎగ్జామ్‌ బాగా రాశానని ఫోన్‌ చేసింది. ఇప్పుడు లెక్చరర్‌ పోస్ట్‌ వచ్చిందని ఫోన్‌ చేయడంతో సుమతికి ఎంతో సంతోషమయింది. ఊబిలోకి దిగజారిపోతున్న ఒక అమ్మాయి జీవితానికి చేయూతనిచ్చాననే తృప్తితో నిండింది సుమతి మనసు.

***

ఆ సాయంకాలం సుధ వాళ్ళ అమ్మనాన్న వచ్చారు. శుభ్రంగా మంచి బట్టలు వేసుకుని, ఆనందంతో వెలిగే సుధ పేరెంట్సును చూసి సుమతి చాలా సంతోషించింది. సుధ స్వీ‌ట్సు, పండ్లు తెచ్చింది. ఒక పట్టుచీర సుమతి చేతుల్లో పెట్టి పాదాలకు నమస్కరించింది, ”నా మొదటి సాలరీతో మీకు కొన్న చీర మేడమ్‌” అంటూ.
సుధ ఎమోషనల్‌గా ”మేడమ్‌ మీరు ఆ రోజు నా అదృష్టంగా నాకు లభించిన దేవత మీరు. మీరే లేకుంటే నేను ఏమయిపోయేదాన్నో” అని కళ్ళ నీళ్ళు పెట్టుకుంది సుధ. తన చెమ్మగిల్లిన కండ్లను దాచుకోవడం సుమతి తరం కాలేదు. సుధను అక్కున చేర్చుకుంది సుమతి , సుధ వీపు పై చేయివేసి సముదాయిస్తూన్నట్టు.
తమ కూతురును తీర్చిదిద్ది మంచి జీవితానిచ్చిన ఆ దేవతకు సుధ తల్లి తండ్రులు రెండు చేతులు జోడించారు సుమతివైపు ఆర్తితో, ఆనందంతో చూస్తూ.

******

విశ్వపుత్రిక వీక్షణం – కలల రెక్కలు

రచన: విజయలక్ష్మీ పండిట్
సాయంకాలం మిద్దెపైన వాకింగ్ చేస్తూంది విరజ.
టప్ మని శబ్దం రావడంతో వెనుతిరిగి చూసింది.
రెక్కతెగి రక్తం కారుతూ పడివుంది ఒక పావురం. ఒకరెక్కతో ఎగరడానికి ప్రయత్నిస్తూంది.  కాని వీలుకాక రెక్కను టపటపలాడిస్తూ శరీరాన్ని లాగుతూంది కష్టపడి.  క్రిందపడిన రక్తం చుక్కల పై తెగిన రెక్కను క్రిందలాగుతూ పోవడంతో ఎఱ్ఱగా రక్తం గీతలు పడ్డాయి.
“అయ్యో పాపం ఎట్లా తెగింది నీ రెక్క “ అంటూ విరజ పావురాన్ని చేతుల్లోకి తీసుకుని రెక్కను నిమురుతూ చుట్టు చూసింది.  మిద్దెపైని టి.  వి ఆన్టెన్నాకు వేలాడుతూంది గాలిపటానికి కట్టి ఎగరవేతలలో పోటీలలో ఎదుటి గాలీపటాలను తెంపే “మాన్జా “ అది.  గట్టి దారానికి గాజుపెంకుల పొడిని గమ్ములో కలిపి పూసి ఆరబెట్టి అమ్ముతారు గాలిపటాలు ఎగరేసే సంక్రాంతి సీజన్లో.
“గోడమీద ఎగురుతూ వచ్చిందేమో పాపం ఆ మాన్జా చుట్టుకుని తెంపింది రెక్కను” అనుకుంది విరజ. మాన్జాకు అంటుకున్న రక్తంమరక  సాక్షం చెప్పింది .
మాన్జా వల్ల జరిన ప్రమాదాలను విన్నప్పుడు చదివినపుడు,మనుషుల ఆనందాలకోసం మతిమాలిన చేష్టలలో మాన్జా ఒకటని ఎప్పుడో నిర్దారించుకుంది విరజ.
పావురాన్ని చేతిలో పట్టుకుని గబగబ క్రిందికి ఇంటిలోకి వెళ్ళి ఫస్టెయిడ్ బాక్స్ తీసుకుని రెక్కలపైని గాయాన్ని డెటాల్ తో తుడిచి ఆయింట్మెంట్ రాసి రెక్కను దగ్గరకుచేర్చి గాజు క్లాత్తో కట్టుకట్టింది.
విరజ చేతిలో చిక్కిన పావురం ప్రమాదాన్ని ఎదుర్కొంటున్న ప్రాణి బాధ, భయం చూచనగా కనుగుడ్లు తిప్పుతూంది.  కట్టుకట్టి కిచన్ బాల్కనిలో ఒకమూల పావురాన్ని దింపి తినడానికి గింజలు ఒక ప్లాస్టిక్ గిన్నెలో వేసి, ఇంకో  గిన్నెలో తాగడానికి నీళ్ళుపెట్టి లోపలికొచ్చి కిటికీలో నుండి చూసింది.
పావురం అటు ఇటు చూస్తూ ఎవరు లేరని నిర్దారించుకుందేమో నీళ్ళ గిన్నెదగ్గరి కెళ్ళి మెడ వంచి నీళ్ళుతాగింది.  మెల్లగా గిన్నెల చుట్టు ఒకసారి తిరిగి నేలపై చతికిలబడింది.
“పాపం నొప్పిగుందేమో తెగిన రెక్క” అనుకుంటూ లోపలికెళ్ళి తన పనిలోకి మళ్లింది విరజ.
విరజకు మాటిమాటికి, తెగిన రెక్కతో పైకెగరలేక  కుంటుకుంటూ నీరసంగా నడుస్తున్న పావురం మదిలో మెదులుతూంది.  ” కావాలన్న చోటిక స్వేచ్ఛగా ఎగిరిపోలేని అవిటితనం రెక్కలు తెగిన పక్షికి” అనుకుంది విరజ.
అప్పుడు అనూహ్యంగా విరజ రెండురోజులనుండి దిగాలు మొగముతో తిరుగుతున్న కూతురు దీపికను ఆ పావురంతో పోల్చుకుంటూంది.

****
విరజకు కూతురు గీతిక మదిలో మెదిలింది.
ఎప్పుడూ చలాకీగా ఎగురుతూ గెంతుతూ ఆనందగా ఉండే గీతిక అలా దిగాలుగా ఉండడానికి కారణం పైచదువులకు అమెరికాకు పంపలేనని వాళ్ళ నాన్న నికార్సిగా చెప్పడం.
“నీకున్న అకడమిక్ రికార్డ్ కు కాంపస్ సెలక్షన్ లో జాబ్ తప్పక వస్తుంది నీకు .  అమెరకాలో ఎమ్ . ఎస్. చేయడమవసరమా” అని అమెరికాలో ఎమ్ . ఎస్ . చేయాలన్న గీతిక ప్రతిపాదనను వాళ్ళ నాన్న విశ్వనాథ్ కొట్టి  పారేయడంతో గీతిక కలల రెక్కలు కుంచించుకపోయి మనసును నిరాశ, నిస్సత్తువ ఆవరించాయి.
వాళ్ళ నాన్న అమెరికాకు వద్దనడానికి కారణం కూతురు పైని అతిగారాబం. అక్కడ ఏమికష్టాలు పడాల్సి వస్తుందో గారాల కూతురు అనే సగటు నాన్నలకుండే భయం కారణం కాని. . ,పంపే స్తోమత లేక కాదు అని విరజకు, గీతికకు తెలుసు.
గీతిక చిన్నప్పటి నుండి వీలయినంతవరకు పై చదువులు చదివి తరువాత తనకిష్ట మయిన జాబ్ లో చేరి స్థిరపడిన తరువాతనేపెండ్లి చేసుకోవాలనే నిర్ణయించుకున్నట్టు వాళ్ళ అమ్మ విరజతో అంటుండేది.
అకడమిక్ గా మంచి తెలివితో గోల్డ్ మెడల్స తెచ్చుకున్న వాళ్ళమ్మ విరజ, వాళ్ళ నాన్నపట్టుదలకు కట్టుబడి పెండ్లి చేసుకోవడంతో పైచదువులు చదివి లెక్చరర్ గా జాబ్ చేయాలన్న  విరజ కలల రెక్కలు తెగి రాలిపోయాయి అనే ఆలోచన, బాధ గీతక మనసులో నాటుకుంది.
“చదువుకున్న అమ్మనాన్నలు కూడా ఆడపిల్లలు ప్రపంచాన్ని చూడాలి,కాలానుగుణంగా వారి మనసు, ఆలోచనలు పెరగాలి అనే ఆలోచనలు కాకుండా. . , ఎంతసేపు ఆ మూసలో పోసిన పిల్లల భవిష్యత్ ప్లాన్స వేసుకుంటూ వుండిపోతారు”. . అంటుంది గీతిక వాళ్ళ నాన్న అమ్మతో.
విరజకు కూతురి వాదన నిజమనిపించింది.
విరజ వాళ్ళ నాన్న మెదిలాడు మనసులో.
విరజ గ్రాడ్యుఏట్ అవగానే ఎమ్.  ఎ.  చేస్తానని అడిగింది వాళ్ళ నాన్నను.  అప్పటికే విరజకు పెండ్లి
సంబంధం చూసిన వాళ్ళ నాన్న రామకృష్ణ రావు  . . ,”మంచి సంబంధం, అబ్బాయి విశ్వనాథ్ కు మంచిచదువు, ఉద్యోగం,అందం, సాంప్రదాయమైన తెలిసిన కుటుంబం .  నిన్నుకోరి చేసుకుంటానన్నాడు . పైచదువులెందుకు కావాలంటే పెళ్ళయినాక మీ ఆయన్ను ఒప్పించుకుని పైచదువులు చదువుకో “ అని తనపెళ్ళి చేసేయడం, ఇదు సంవత్సరాలలో ఇద్దరు పిల్లలను కనడం జరిగి పోయింది.  వాళ్ళపెంచడంతో తన పైచదువు  మూలపడింది.
తను పోస్ట్ గ్రాడ్యుయేట్ పాసయి లెక్చరర్ ఉద్యోగం చేయాలన్న తన కలను నిజంచేసుకోలేకపోయింది విరజ.
గీతిక అమెరికాలో యం. యస్ . చేయాలన్న కోరికను విరజ సమర్తించింది.
“నాన్నతో చెప్పి వొప్పించంమ్మా” అని వాళ్ళమ్మతో మొరపెట్టుకుంది గీతిక.
విరజకు భర్త విశ్వనాథ్ ను ఒప్పించడం ఒక పరీక్షనే. విరజ ధైర్యస్తురాలు.  కూతురు అమెరికా చదువు గురించి విశ్వనాథ్ కున్న భయాలు విరజకు లేవు. తనూ పైచదువు చదవలేకపోయానన్న బాధ అనుభవించింది కాబట్టి కూతురు గీతిక మనసును అర్థంచేసుకుంది.
“మగవాళ్లకు ఆ అనుభవం లేదు కదా . కొడుకుల చదువుకిచ్చే ప్రాముఖ్యతను కూతురు చదువుల కిచ్చేవారు కాదు.  వయసొస్తూనే ఆడపిల్ల పెండ్లి ధ్యాస పట్టుకుంటుంది తల్లితండ్రలకు”అనుకుంది విరజ .
ఈ తరం ఆడపిల్లలుకు బయటి ప్రపంచం ఎక్సపోసర్ ఎంతో అవసరం అని విరజ ఆలోచన.  ఈ తరం యువతకు,ముఖ్యంగ ఆడపిల్లలకు కూడా అన్ని విషయాలలో; చదువులు, ఉద్యోగాలు,పెండ్లిళ్ళు, వైవాహిజీవితం విషయాలలో నిర్దిష్ట మయిన కోరికలు,ఆలోచనలున్నాయి. అవి సాధించుకోవాలనే పట్టుదల కూడా మెండుగా ఉంది.  యువత ఆలోచనా ధోరణిలో తరాల అంతరాలు చాల ప్రస్పుటంగా కనిపిస్తున్నాయి.
తమ తరం ఆడపిల్లల్లా తల్లితండ్రుల, అన్నతమ్ముల,భర్తల మాటలకు తలవంచి జీవితాలను గడిపేసే రకంగా లేరు ఈ తరం ఆడపిల్లలు.
యువత చదువుతో పాటు ప్రపంచంలో, ప్రజల ఆలోచనా ధోరణులలో వస్తున్న మార్పులను గమనిస్తున్నారు.  ఈ తరం ఆడపిల్లకు పెండ్లే పరమావధి కాదు. జీవితంలో ఆత్మవిశ్వాసంతో, ఆర్థిక స్వాంతంత్రంతో, తనజీవితాన్ని, కుటుంబాన్ని తమ పిల్లలను రాబోయే తరానికణుగుణంగా పెంచుకోవడం అనే భహుముఖ కర్తవ్యాలు ముందున్నాయి ఆడపిల్లలకు.
మనదేశ మగపిల్లలు, ముఖ్యంగా విదేశాల లో చదివి ఉద్యోగాలు చేస్తున్న వాళ్ళు ఆ దేశాలలో ఆలుమగల జీవితాలను గమనించడం,సర్వెంట్స పెట్టుకోవడం కాస్టిలి కావడం, ఇద్దరు ఉద్యోగాలు చేయడం. . ,కారణాలు ఏమయినా కలిసి ఇంటి పనులలో పిల్లల పెంపకంలో,వంట పనులలో భార్యకు సాయం చేస్తున్నారు. యువతలోని ఈ మార్పుకు కారణం బయటి ప్రపంచంలో వారు పొందుతున్న అనుభవాలు, అవగాహన.
విరజకు ఆలోచిస్తే, మంచి చెడ్డలను బేరీజు వేస్తే” ఆడపిల్లలను విదేశాలలో చదువుల కోసం దూరంపంపుతున్నామే “ అనే భయాందోళనలక్కర లేదనిపిస్తుంది .
విదేశాలలో పైచదువుచదవడంవల్ల ప్రపంచ జ్ఞానం పెరుగుతుంది.  నలుగురితో ఎలా అడ్జస్ట అవ్వాలో నేర్చుకుంటారు. వాళ్ళ జీవితాలను వాళ్ళు మానేజ్ చేసుకోవడం జరుగుంది.  ఈ బిహేవియరల్ మార్పుల వలన ఆడపిల్లలు అనుకోని అవాంతరాలు,ప్రాబ్లంసును ఎదుర్కొనే ధైర్య స్తైర్యాలనిస్తుందని, వారి భవిష్యత్ ను తీర్చిదిద్దుకోవడానికి తోడ్పడుతుందని విరజ ఆలోచన.
అక్కడి ప్రజల జీవితం నుండి నేర్చుకోవాలసినవి చాలా ఉన్నాయి.  ప్రపంచంలో మార్పులను గమనిస్తూ,ఆ  ప్రజలతో జీవిస్తూ  నేర్చుకోవాల్సిందే కదా. . .  అనిపిస్తుంది విరజకు.   “ఎనెన్నో కలలల కంటూన్న ఆడపిల్లలకు జీవితాలలో శీగ్రంగా చోటుచేసుకుంటున్న మార్పుల పై అవగాహన లేనిపక్షంలో పరిస్తితులను ఎదుర్కోలేక జీవితం గాయాలపాలై,వారి కలలరెక్కలు తెగి,గాయపడిన పక్షిలా కుంటుతూ జీవితాన్ని గడపాలసిందే కదా. ?!” అని అనుకుంటోంది విరజ.
విరజ మనసు మాటి మాటికి స్వేచ్చగా ఎగిరే రెక్కలు తెగి మూలగెంతున్న పావురంతో గీతికను పోల్చుకుంటూంది.  కూతురిని నిస్సహాయంగా గెంతుతున్న పావురంతో పోల్చుకోవడాన్ని సహించలేకపోయింది విరజ మనసు.
“పావురానికి ఆ మాన్జా వల్ల పొంచివున్న ఉపద్రవం తెలియక కదా రెక్క తెగింది.  ఆడపిల్లలు అగసాట్ల పాలవడానికి కారణం వీరికి లోకజ్ఞానం లేకపోవడం, హానికరమైన మాన్జాను పోలిన అపాయకరమైన పెనుమార్పులు ప్రపంచప్రజల జీవితాలలో చోటుచేసుకుంటున్నాయన్న అవగాహన లేకపోవడం కదా “అని అనుకుంటూ . . ,”కూతురు గీతిక జీవితంలో ఏమి కష్టాల నెదుర్కోవలసి వస్తుందో” అని విరజ మనసు పరి పరి విధాలుగా ఆలోచించ సాగింది.
తుదకు ఏదో గుర్తుకొచ్చి ఒక కత్తెర తీసుకుని గబ గబ మిద్దెపైకి వెళ్ళింది.  టి. వి. ఆన్టెన్నాకు పొడవుగా వ్రేలాడుతున్న మాన్జాను కత్తిరించి తెచ్చి డస్ట్ బిన్లో పడేసింది.  ఇంకో పక్షి రెక్కలు తెగకూడదని తను మంచి పని చేశానని గాలి పీల్చుకుంది.
ఆ సంఘటనతో విరజ కూతురి విషయమై ఒక గట్టి నిర్ణయానికొచ్చింది.  అమెరకాలో చదువు పూర్తి చేసి ఆ సంవత్సరమే ఉద్యోగంలో చేరిన కొడుకు కార్తీక్ తో చెల్లెలు గీతిక అమెరకాలో పైచదువు విషయంలోతన అభిప్రాయాన్ని చెప్పి
మీ నాన్నను ఒప్పించదలచానని చెప్పింది.
కార్తీక్ కూడా చెల్లెలు గీతిక అభిప్రాయాలను, ఆలోచనలను సపోర్టు చేస్తాడు.
విరజ,వారంరోజులు వీలయి నపుడల్లా భర్తతో మంచిగా,ప్రేమతో కూతురు కలలు కన్న అమెరికాలో పైచదువులకు ఎందుకు పంపాలో, దానివల్ల గీతిక చదువుతో పాటు జీవితాన్ని కూడా ఎలా చదువగలుగుతుందో,ఆ అనుభవం వల్ల తన జీవితాన్ని మలుచుకొనే నేర్పరితనం కూడా గీతికకు పరోక్షంగా జరిగే లాభాలనూ ఉదాహరణలతో చెపుతూ భర్తను ఒప్పించింది
అమెరికాలో పై చదువుకు వాళ్ళ నాన్న ఒప్పుకోవడంతో ముడుచుక పోయిన గీతిక కలలరెక్కలు విశాలంగా విచ్చుకున్నాయి.
తన ఆనందానికి అవదులు లేవు. స్నేహితుకు ఫోన్ చేసింది. అమ్మ నాన్నను కౌగిలించుకొని ముద్దాడింది.
అన్న కార్తీక్ తో సంతోషాన్ని పంచుకుంది.  విశ్నానాథ్ కు కూతురిని ఆనందంగా చూడడంతో పెద్ద భారం
దిగినట్టయింది .
భార్య విరజ మాటలలో నిజం లేకపోలేదనే  భావన స్థిర పడింది అతనిలో.

*****

పదిరోజుల తరువాత పావురం రెక్క గాయం మాని కొంచెం కొంచెం ఎగరడం మొదలు పెట్టింది .  విరజకు కోలుకుని ఎగరడానికి ప్రయత్నం చేస్తున్న పావురాన్ని చూసి చాల సంతోషంగా ఉంది ఒక మూగజీవికి మరలా జీవితానిచ్చాననే తృప్తితో.
అమెరికాకు వెళ్ళడానికి కావాల్సిన క్వౌలిఫికేషన్లను,ముందుపనులన్ని స్నేహితురాళ్ళతో కలిసి చేసుకుని మంచి యూనివర్సిటీ లో సీటు కూడా సంపాదించుకుంది గీతిక .
వాళ్ళనాన్న సుముఖంగా లేకపోవడంతో ఆగిపోయిన ప్రయాణానికి డేట్ ఫిక్స్ చేసుకుంది.
అదే యూనివర్సిటీలో సీటువచ్చిన ఇద్దరు స్నేహితులతో కలిసి వెళ్ళడానకి గీతిక అన్ని సర్దుకుంది విరజ సలహా సహాయంతో.
రాజీవ గాంధి ఇంటర్నేషనల్ ఏయిర్పోర్టులో ఇంటర్నేషనల్ టర్మినల్ యువతతో, దిగులుతో కూడిన ఆనందంతో జాగ్రత్తలు చెపుకుంటూ,
వీడ్కోలు చెప్పే తల్లి తండ్రులతో కోలాహలంగా ఉంది.
ఒకవైపు ఎమ్.  ఎస్.  చదవడానికి అమెరికాకు వెళుతున్నాననే ఆనందం, మరో వైపు ఎప్పుడూ అమ్మ నాన్నలను వదిలి దూరంగా ఉండని గీతిక మనసును కంట్రోల్ చేసుకుంటూ ఇద్దరు స్నేహితురాళ్ళతో సెక్యూరిటీ చెక్ వైపు నడుస్తూ కండ్లుతుడుచుకోవడం విరజ,విశ్వనాథ ల చూపులను తప్పించుకోలేకపోయింది.
సెక్యూరిటీ చెక్ ముగించుకుని చేయి ఊపుతూన్న కూతురును చూస్తూన్న విరజ, విశ్వనాథ్ ల మనసులు బరువెక్కాయి.  ఇటువైపుకు తిరిగి కండ్లుతుడుచుకుంటున్న భార్య బుజం పై చేయివేశాడు విశ్వనాథ్ . రాని నవ్వును మొహంపై పులుముకుంటూ . . , ”నాకు ధైర్యం చెప్పి నీవు ఏడుస్తున్నావా. . విరీ”. . అన్నాడు ఓదార్పుగా .  ఇద్దరు ఇంటికి తిరిగి వచ్చారు .  కూతురు గీతిక లేక ఇల్లు ఉసూరుమనిపించింది వారికి .
అయినా కూతురి కోరిక నెరవేరి కలలరెక్కలతో తాను ఏర్పరుచుకున్న లక్ష్యం వైపు ఆకాశంలో విమానంలో ఎగిరి వెళుతూందనే ఆనందంతో మనసును సంభాలించుకుంది విరజ.
విరజకు పావురం గుర్తుకు వచ్చి . . ,”గీతిక వెళ్ళే పని ఒత్తిడిలో ఈ రోజు పావురానికి గింజలు వెయ్యలేదు
కదా”అని అనుకుంటూ బాల్కనీలోకి వెళ్ళింది .  చిందిపోయిన గింజలతో, గిన్నెలో మిగిలిన నీళ్ళతో
ఆ బాల్కని ఖాళీగా ఉంది.
“గాయం మానింది, నిస్సహాయత తొలిగింది, మానిన రెక్కలతో ఎగిరిపోయింది పావురం “ అనుకుంటూ సంతోషంగా లోపలికి నడిచింది విరజ.
విశ్వనాథ్ మాటలు,”జాగ్రత్త నాన్నా గీతు. . ,చేరిన వెంటనే ఫోన్ చేయి, మెసేజ్ ఇవ్వు రోజు ఫేస్ టయిములో మాట్లాడు” అని ఫ్లైట్ టేకాఫ్ కు ముందు కూతురుతో చెపుతున్న భర్త విశ్వనాథ్ మాటలు వినింది.  భార్యను, పిల్లలను అమితంగా ప్రేమించే విశ్వనాథ్. . , కూతురు ఎడబాటును ఎట్ల తట్టుకుంటారో అని కొంచెం దిగులు పడింది విరజ.

***\\\***\\\****

విశ్వపుత్రిక వీక్షణం – “మీ…టూ..అమ్మా”

రచన: విజయలక్ష్మీ పండిట్

ఆ రోజు ఆదివారం . రమ ఒకటే హడావుడి చేస్తూంది. భర్త ఆనంద్ కు ఏమి అర్థం కావడం లేదు .

“ఏంటి రమ..,సండే అంత బిజీ బిజీగా ఉన్నావు ఎక్కడికెళుతున్నావు “ అని అడిగాడు భర్త ఆనందు.

“ఈ రోజు సిటీలో వివిధ మహిళా మండళ్ళ మహిళలు, ఇతర ప్రోగ్రసివ్ ఉమన్ యాక్టివిస్ట్ గ్రూపులు కలిసి “ మీ ..టూ” ర్యాలీ చేస్తున్నామండి.నేను కొన్ని ప్లాకార్డులు వ్రాశాను. వాటిని ఈ కర్రలకు అంటించాలి.త్వరగా కావాలి
టైమ్ అయిపోతోంది. కొంచెం హెల్ప్ చేయండి ప్లీజ్” అని భర్తను అడిగింది రమ.

ఆ రోజు ఆదివారం కావడంతో తప్పించుకోలేక సరేనన్నాడు ఆనంద్. ప్లకార్డులకు గమ్ము పూసి కఱ్ఱలకు అంటిస్తూ .. “రమా..“మీ.. టూ”అంటే ఏమిటి.. మీ ర్యాలీ పర్పస్ ఏమిటి ?”అని అడిగాడు ఆనందు ఆ నినాదం పుట్టుపూర్వోత్తరాలు పూర్తిగా తెలియక.
రమ “మీకు తెలయదాండి దేశమంతా “మీ..టూ” నినాదంతో అట్టుడుకుతూంది.పెద్ద పెద్ద ఘరానా నాయకులు, పాత్రికేయులు, సినిమా హీరోలు, పారిశ్రామిక వేత్తలు అందరి పేర్లు బయటికొచ్చి మీడియాలలో అదే న్యూస్ . ఆడవాళ్ళను పనిస్థలాలలో , స్కూలు, కాలేజీలలో , ఇండ్లల్లో ఆటబొమ్మలుగా చేసి లైంగికంగా వేదిస్తూ, చిన్న చిన్న ఆడబిడ్డలను, టీనేజ్ అమ్మాయిలను, ఆడ పనిమనుషులను మాటలతో, బెదిరింపులతో, కానుకలు డబ్బులు ఎరచూపి మభ్యపెట్టి నిరంతరం సతాయిస్తూ ఆడదంటే కేవలం వాళ్ళ కామదాహం తీర్చుకొనేందుకున్న ఆటబొమ్మగా ట్రీట్ చేసే మగవాళ్ల ఆటలు ఇక చెల్లవు.” అని ఆవేశంగా చెపుతూ రమ ఆగి,
“పద్మా ..గమ్ము బాటల్ నా స్టడీ రూములో టేబుల్ పైనుంది తీసుకురా “అని పనమ్మాయికి పురమాయించి మరలా కంటిన్యూ చేసింది ఆనందుతో ..
“ఇన్ని రోజులు ఆడవాళ్ళు మా పరువు పోతుందనో, పై అధికారులు సతాయిస్తారనో , బయటికి చెప్పుకొనే ధైర్యం లేక, ఇతర మహిళల సహకారం సపోర్టు లేక ఈ మగవాళ్ళు చేసే అఘాయిత్యాలు బయటికి
రాలేదు . ఇప్పుడు “మీ టూ” … నేను కూడా మగవాని కామచేష్టల వేదింపులకు బలి అయినానని, ఎదుర్కున్నానని .. అమెరికాలో మెుదలయిన (me..too) “మీ..టూ” ఉద్యమంతో మన దేశంలో మహిళలూ ధైర్యంతో బయటపడుతున్నారు. ఇది గొప్ప మార్పు కదండి “అని భర్తనుద్దేశించి అని, అంతలో పద్మ తెచ్చిన గమ్ బాటిల్ అందుకుని మిగిలిన కార్డులకు గమ్ పూసి ఇవ్వసాగింది ఆనందుకు.
ఆనందుకు రమతో ఏమి చెప్పావో తోచలేదు. “మీ..టూ” కార్డులను కఱ్ఱలకంటించ సాగాడు.
అక్కడ నిలుచుని ఇద్దరు చేసే పనిని గమనిస్తూంది పద్మ.

*****

దాదాపు పదిహేనేండ్ల పద్మ యవ్వనం అపుడప్పుడే వికసిస్తుంది .రమ తన ఎనిమిదేండ్ల కూతురుకు బట్టలు తెచ్చినపుడంతా పద్మకు ఒకటో రెండో పంజాబ్ డ్రస్సులు తెస్తుంది. రోజు స్నానం చేసి శుభ్రంగా ఉండాలని , పనులు, వంటలో సాయం చేసేప్పుడు తనకు నచ్చిన వంటలు నేర్పుతూ,నచ్చని విషయాలు గురించి చెపుతూంటే పద్మ ఊ..కొడుతూ రమ దగ్గర అన్ని నేర్చుకుంటూంది.
పద్మ పదోతరగతి పాసయిందని ,పద్మకు పై చదువులు చదవాలని కోరిక బలంగా ఉన్నా తనకు కాలేజికి పంపే స్థోమత అవగాహన లేక విధిలేక అలాగే వుండిపోయిందని పద్మ వాళ్ళ అమ్మ చెప్పింది రమతో.
ఆ ముందు సంవత్సరం సెలవుల్లో రమ వాళ్ళ అమ్మ వాళ్ళ ఊరికి వెళ్ళినపుడు పద్మను తనతో పాటు తెచ్చుకుంది రమ.
రమ కాలేజిలో కెమిస్ట్రీ లెక్చరర్. ఆనంద్ వేరొక కాలేజిలో మాత్స్ లెక్చరర్. ఇద్దరికి టైమింగ్స్ ఓకటే కావడంతో తనకు వంట ,ఇంటి పనులలో సహాయంగా ఉంటుందని , తాము వచ్చేలోపు వాళ్ళకూతురు దివ్య స్కూలునుండి ఇంటికి వచ్చినపుడు తోడుగా ఉండి ఆడించుకుంటుందని భర్త ఆనందును సంప్రదించి తనతో తీసుకొచ్చింది పద్మను.
అంతకంటే ముఖ్యకారణం పద్మ వాళ్ళ అమ్మ
రమణమ్మ చెప్పుకున్న తన జీవితం., పల్లెలో కూలిచేసుకుని బతుకుతూ కూతురిని పల్లెలోనే బడికి పంపేది రమణమ్మ. భర్త తాగుడుకు బానిసై కాలేయం జబ్బుతో కూతురు రెండు సంవత్సరాలప్పుడు చనిపోయాడు. రమణమ్మ అత్త ముసలామెను చిన్నకొడుకు కోడలు పట్టించుకోక వదిలేస్తే ఆ బాధ్యత తనే
తీసుకుంది.
పద్మ సమర్త అయి పైట వేసుకుని , పొడుగాటి జడతో తెల్లగా , తీర్చిన కనుముక్కుతో అందంగా ఎదిగే కొద్ది వాళ్ళ అమ్మకు కూతురును అందరు మగాళ్ళ ఆకలి చూపులనుండి కాపాడుకోవడం గగనమయింది.
కూతురు చిన్నపిల్ల. ఎండలో కూలిపని చేయడం రమణమ్మకు ఇష్టంలేదు. అందుకే పట్నం వస్తూ రమ వాళ్ళ అమ్మగారింటికి వచ్చింది. కూతురును రమ వాళ్ళ అమ్మ అన్నపూర్ణమ్మ ఇంట్లోపెడితే వాళ్ళ పంచన పనులు చేసుకుంటూ వాళ్ళు పెట్టింది తిని నీడ పట్టున ఉంటుందని తీసుకొచ్చింది.తరువాత మంచి పిల్లగాడు కుదిరితే పద్మకు పెండ్లి చేయాలని రమణమ్మ ఆశ.
రమ అమ్మనాన్నలు దానగుణము , పేదల పట్ల కనికరమున్న మంచివాళ్ళని చిన్నప్పటి నుండి వాళ్ళింట్లో పెరిగిన రమణమ్మకు తెలుసు.
పద్మను రమ ఆనందు బాగా చూసుకుంటారు. వాళ్ళ కూతురు దివ్య కూడా అక్క అంటూ పద్మతో సాయంత్రం ఆడుకోవడం , పద్మ దివ్యకు కథలు చెప్పడం , వంట పనిలో సాయం చేయడంతో రమకు పెద్ద రిలీఫ్.

*****

రమ ప్లాకార్డులను కట్టకట్టి ప్రక్కనున్న స్టూలు పై పెట్టి
పద్మ కేసి చూసింది.
పద్మ “అమ్మా..” మీ..టూ” అంటే ఏంటమ్మా” అని అడిగింది రమను.
అంతలో తన సెల్ ఫోన్ మోగడంతో ఆనందు తన కొలీగ్ ఫోన్ చేసాడని అక్కడినుండి ముందున్న బాల్కనివైపు నడిచాడు.
రమ ఆనందుతో మాట్లాడినప్పడు అక్కడ లేదని గ్రహించి ఆనందు అటువెళ్ళగానే పద్మతో …
“చూడు పద్మా నీవు వయసులో వున్నావు నిన్ను ఎవరయిన మగవాళ్ళ పట్టుకుని తాకగూడని చోట్ల తాకడం తడమడం , నిన్ను మాయమాటలు చెప్పి బలవంతం చేసి వాళ్ళ కోరిక తీర్చుకోడానికి ప్రయత్నం చేసే అవకాశాలున్నాయి . అందువల్ల నీవు బయటికి పనిమీద వెళ్ళినా ,ఇంట్లో ఉన్నా ఆ దురుద్దేశాలను పసికట్టి దూరముండటం , అవసరమయితే ప్రతిగటించడం.., అంటే వాడెవడయినా వాడిని తోసి రక్కి నిన్ను నీవు కాపాడుకోవాలి. తెలిసిందా” అని …మరలా …,
“ ఏమయినా జరిగితే పరువు పోయేది జీవితం నాశనమయ్యేది ఆడవాళ్ళకే.అలా వాళ్ళ జీవితంలో
లైంగిక వేదింపులకు గురి అయిన ఆడవాళ్ళు “me too” అంటే “నేను కూడా “ అని అర్థం. ఆ వేధింపులను నేను కూడా అనునుభవించానని ముందుకొచ్చి మీడియాలో అంటే TV , ఇంటర్ నెట్ లో తమ కథలు చెప్పి ఆ మగవాళ్ళ పేర్లు బయటపెడుతున్నారు. దీని వల్ల మగవాళ్ళు పరువు పోతుందనో, ఉద్యోగాలు పోతాయనో కొంచెం ఒళ్ళుదగ్గర పెట్టుకుని నడుచుకుంటారు, ఆడవాళ్ళపై ఇలాంటి అఘాయిత్యాలు జరగడం తగ్గుతుంది.
అందువల్ల మా మహిళా మండలి తరఫున మేమంతా “మీ.. టూ” ర్యాలీ లో పాల్గొటున్నాము టైమయింది మేమంతా డిఫెరెంట్ ప్లేసెస్ నుండి బయలుదేరి టాంకుబండ్ దగ్గర చేరి అక్కడ మీటింగ్ ముగిసాక వస్తాను , నీవు దివ్యకు మధ్యాహ్నం లంచ్ పెట్టు అని.., ఆ ప్లకార్డులు నా కారులో పెట్టు “ అని లోపలి కెళ్ళింది పర్సు నీళ్ళ బాటిల్ తెచ్చుకొనేందుకు .
పద్మ కఱ్ఱలకు కట్టిన “మీ..టూ” నినాద జండాలను కార్లో పెట్టి రమ కారు దగ్గరకు రాగానే, పద్మ రమతో “అమ్మా మీతో నేను కూడా వస్తాను“మీ.. టూ” ర్యాలీకి “అంది.
రమ కారులో కూర్చోబోతూ వెనుతిరిగి నీవెందుకే దివ్యతో గడుపు. ఏమయినా ఆటలాడుకుంటూ లేదా కథలు చదువుకోండి అంది.
పద్మ తలదించుకుని “మీ ..టూ అమ్మా “అంది.
ఒక్క క్షణం నివ్వెరపోయిన రమ ఏమనుకుందో పద్మతో “కారెక్కు “అని …, ఉండు దివ్యను వాళ్ళ నాన్నను చూసుకోమని చెప్పొస్తానని లిఫ్ట్ దగ్గరకు నడిచింది. తిరిగొచ్చికారులో కూర్చుంటూ రా…అని డ్రైవింగ్ సీటు ప్రక్క డోరు తెరిచింది.
పద్మ రమ ప్రక్కన సీటులో కూర్చోగానే కారు స్టార్ట్ చేసింది రమ. కారు రోడ్డుపైకి రాగానే సర్దుకుని కూచుంటూ..
“ఇప్పుడు చెప్పు “మీ టూ”అన్నావు కదా ..ఏం జరిగింది ఎక్కడ ఎప్పుడు అని ప్రశ్నల వర్షం కురిపిస్తు అడిగింది రమ.

పద్మ చెప్పడం మెుదలు పెట్టింది. వాళ్ళ పల్లెలో స్కూల్లో మగ టీచర్లు ఇద్దురు అప్పుడప్పుడు పిలిచి ఒళ్ళంత తడుముతూ మధ్యలో ముద్దులు పెట్టుకోవడం నుంచి వాళ్ళమ్మ కూలికి పోయి ఇంటికి వచ్చేలోపు పక్కింటి గోపాల్ ఎదురింటి రాముడు తనతో ఆడుకుందాంరా అని చేసే వెకిలి పనులు అన్ని విడమర్చి చెప్ససాగింది.
రమ మధ్యలో “మీ అమ్మతో చెప్పలేదా నువ్వు “అని అడిగింది .
”చెప్పినానమ్మా … అమ్మ .. నన్ను ఒడిలో కూర్చేబెట్టుకుని రొమ్ములకదుకుని బావురుమని ఏడ్చింది. మన ఆడబతుకులింతేనే… బీదోళ్ళము .. మీ నాయన కూడా పోయినాడు ఇంకందరికి చులకనే మనమంటే. సందు దొరికితే కాటేసేందుకు కాసుకోనుంటారు తోడేళ్ళమాదిరి ఈ మగనాయాళ్ళు అని తిట్టింది. నిన్ను అన్నపూర్ణమ్మ వాళ్ళింట్లో పెడతా అక్కడ నీకు భద్రం అనింది.” అని పద్మ అనగానే..
“మరి ఇక్కడ మా దగ్గర బాగుందా నీకు “అని అడిగింది రమ.
తటపటాయిస్తూ తల అడ్డంగా ఊపింది.
ఏమి బాగలేదు చెప్పు అంది రమ.
“అమ్మా నేను చదువుకుంటాను నన్ను ఆడోళ్ళ హాస్టల్ లో చేర్పించవా…ప్లీజ్” అంది దీనంగా పద్మ.
రమకు తన కూతురు దివ్య ఏదైన గట్టిగ కోరుకుంటే చాలా దీనంగా మెహం పెట్టి ప్లీజ్ అమ్మా అని అడగడం గుర్తొచ్చింది. అప్రయత్నంగా రమ చేయి చాచి పద్మ తలనిమురుతూ .. సరే చూద్దామన్నట్టు తల ఊపింది. మబ్బులు కమ్మిన ఆకాశంలో మెరుపు మెరిసి మాయమయినట్టు పద్మ మెుఖంలో ఆనందం తలుక్కున మెరిసింది.
రమ మనసులో .. ఇక్కడ పద్మ కు “మీ టూ” సమస్య ఎవరితో..?! అనే అనుమానం మెుదలయింది.

*****

పదిరోజుల తరువాత ఒకరోజు రమ పద్మను తన బట్టలు సర్దుకోమని దుర్గాబాయి దేశముఖ్ స్కూల్ లో చేర్పించింది .హాస్టల్లో విడిచి వస్తూ పద్మ చేయి పట్టుకుని బయట లాన్లోకి తీసుకొచ్చి అక్కడ
మొక్కల మద్య బెంచిపై ప్రక్కన కూర్చోబెట్టుకుంది. పద్మకు ఆ వయసులో ఆడపిల్లలు తీసుకోవలసిన జాగ్రత్తలతో పాటు ఆత్మ స్థైర్యంతో జీవితాన్ని ధైర్యంగా ఎదుర్కోవాలని, బాగా చదువుకొని నీవు ఉద్యోగం చేస్తూ నీ కాళ్ళనీద నీవు నిలబడి మీ అమ్మను నీవే భాద్యతగా చూసుకోవాలని బుద్ది మాటలు చెప్పింది. అవసరమయినపుడు ఫోన్ చేయమని తనది, ఆనందుది ఫోన్ నంబర్లు ఇచ్చింది. చేతిఖర్చులకు డబ్బులిచ్చి జాగ్రత్తగా వాడుకోమని చెప్పి పద్మను లోపలికి పంపి కారు పార్కింగ్ వైపు నడిచింది రమ.
రమ వెళుతూ వెనుతిరిగి చూసింది .పద్మ హాస్టల్ గేటు దగ్గర తనను చూస్త్తూ చేయి ఊపింది.రమ కూడా నవ్వుతూ చేయి ఊపింది .
పద్మ “మీ ..టూ అమ్మా “ అని చెప్పి తన సమస్యను ,చదవాలనే కోరికతో ముడిపెట్టి చాకచక్యంగా నెరవేర్చు కోవడం నచ్చింది రమకు.
పద్మ ఇలా హాస్టల్ లో ఉంటూ చదువుకుంటాననడానికి కారణం రమ తన తమ్ముడు శ్రీను అని రమకు ఆనందు ద్వారా తెల్సింది.

*****

కారునడుపుతున్న రమకు భర్త ఆనందుతో ఆరోజు తన సంభాషణ గుర్తుకొచ్చి పెదవులపై చిరునవ్వు మెదిలింది.
“మీ టూ “ర్యాలీ నుండి ఇంటికి వచ్చాక ఆ రాత్రి భోజనాలయి దివ్య , పద్మ వాళ్ళు నిద్ర పోయాక రమ భర్తతో “పద్మ హాస్టల్లో ఉండి చదువుకుంటానని అడిగింది” అని చెప్పి “ఎందుకో భయపడుతూందండి మన ఇంట్లో వుండడానికి “ అని భర్త ముఖంలోకి చూసింది .
బెడ్ పై కాళ్ళు చాంచుకుని కూర్చొని ఇంగ్లీష్ నవలను చదువుకుంటూన్న ఆనందు తాపిగా తలలెత్తి
బుక్కును బెడ్ మీద పెట్టి రమ వైపు చూసి ఇలారామన్నట్టు సైగచేసాడు. రమ రాగానే పక్కన కూర్చోబెట్టుకున్నాడు.
“నీ అనుమానం నా కర్థమయింది రమా..నేను మగవాడిననేగా..?!అని
“రమా..పద్మ హాస్టల్ లో ఉండి చదువుకుంటాను సార్ “అని నన్ను వారం రోజుల క్రితం అడిగింది.
శ్రీను , నీ తమ్ముడు తిరిగి వెళ్ళిన రోజు సాయంకాలం పద్మ వంటింటి బాల్కనిలో కూర్చొని ఏడుస్తూంది.నేను ఎందుకమ్మా ఏడుస్తున్నావు పద్మా అని అడిగితే ఇంకొంచెం గట్టిగా ఏడుస్తూ ..శ్రీను సార్ మంచివాడు కాదు సార్ వచ్చినపుడంతా నన్ను బలవంతపెడతాడు. మెున్న వచ్చినపుడు నాకు లొంగవు కదూ ఈసారి వచ్చినపుడు నీ పని పడతానుండు అని బెదిరించి పోయినాడు సార్ అని వెక్కి వెక్కి ఏడుస్తూ చెప్పింది . నేను హాస్టల్ లో ఉండి చదువుకుంటాను నన్ను బయట లేడీస్ హాస్టల్లో పెట్టి చదివించండి సార్ అని నా కాళ్ళు పట్టుకుని ఏడ్చింది పద్మ .
నాకు శ్రీను గాడి మీద చెప్పలేనంత కోపం వచ్చింది వాడిని చావగొడదామా అన్నంత . సరే రమతో మాట్లాడుతా చదువుకుందువులే అని ఓదార్చాను.
రమ అమ్మతో ఈ విషయం చెప్పకండి సార్ అమ్మ బాధ పడుతుంది తమ్ముడితో గొడవవుతుందనింది పద్మ.సరే సమయం చూసుకుని నీకు చెప్పాలనుకున్నా. మీ “మీ.. టూ “ ర్యాలీ ఈ సమస్యకు పరిష్కారం చూపింది. పద్మ తనే నీతో సున్నితంగా “మీ .. టూ” అమ్మా అని చెప్పుకుని” అని ..ఆనందు రమను దగ్గరికి అదుముకుంటూ…”నా మీద నమ్మకం లేదా డియర్ “అన్నాడు.
రమకు మనసులో గూడుకట్టుకున్న భారం దిగిపోయింది. భర్త సంస్కారంపై నమ్మకమున్నా ఆ సమయంలో ఆలోచనలు అలా …అనుకుంటూ భర్త బుజం పై తలవాల్చి మరలా తలెత్తి ఆనందు బుగ్గ పై సున్నితంగా ముద్దు పెట్టింది. తేలికయిన రమ మనసును ఆ ముద్దు తెలిపింది ఆనందుకు.
చెన్నయిలో బి.టెక్ . చదువుతూ హాలిడేస్ లో అక్కబావ దగ్గరికి వచ్చినపుడు శ్రీను పద్మను అది తెచ్చిపెట్టు ఇది తెచ్చి పెట్టు అని పదే పదే పిలిచి చేయిపట్టుకోవడం రమకు గుర్తుకొచ్చింది.
ఆడపిల్లలను ఎంత జాగ్రత్తగా పెంచుకోవాలో అర్థమయింది రమకు. “మీ.. టూ” ర్యాలీ మీటింగులో పిల్లలతో ముఖ్యంగా ఆడపిల్లలతో తల్లి తండ్రులు ఎక్కువ టైమ్ గడుపుతూ వాళ్ళు ఈ అభద్ర సమాజంలో తమను తాము ఏ విధంగా కాపాడుకోవాలో చర్చించుకున్న విషయాలు గుర్తు కొచ్చి రమకు కూతురు దివ్య మెదిలింది మనసులో.

#********#

విశ్వపుత్రిక వీక్షణం – “రహస్య స్నేహితులు”

రచన: డా. పి.విజయలక్ష్మి పండిట్

నింగిలోని నిశ్చల సంధ్య కిరణాలు నిశ్శబ్ధంగా నేలతల్లి ఒడిలో వాలి లాలిస్తున్నాయి
తరులను లతలను , గడ్డి పోచలను, కొండ కోనలను. మెడలు వాల్చి పూలు ఆకులు పక్షులు నిదురమ్మ ఒడిలో తూగుతున్నాయి.
అలసిన సూర్యుడ్ని అక్కున చేర్చుకుంది సంధ్య.
కాలమే మైమరచి మమేక మయింది ఆ క్షణాలలో.
అదనుచూసి ఆకుల సందులలో దూరి పరచుకుంటున్న నిశీధి నీడల ఊడలు, నాటుకుంటున్నాయి భూమాత శరీరంలో కర్కశంగా. అంతలో, అలముకున్న చీకటి తెరలను చీల్చుకుంటూ వచ్చాయి పూర్ణచంద్రుడు వదిలిన చంద్రికల శరాలు. జగమంతా వెన్నెల కిరణాల ఆనంద తాండవం . జలదరించి పులకించింది
ప్రకృతి తనువు సమస్తం.
ఆ ప్రకృతి లో భాగమయి తన ఇంటి ప్రక్కన విశాలంగా పచ్చని తివాచి లాగ పరుచుకొని వున్న లాన్ లో కూర్చొని టీ తాగుతూ ఆ క్షణాలలో లీనమై ఆ సంధ్యాసమయానన్ని ఆస్వాదిస్తున్న జయ
తనువు , మనసు కూడా పులకరించింది.
ఆ సంధ్యాసమయంలో చీకటి వెలుగులు ఆడుతున్న దాగుడుమూతలాటగా తోచింది జయకు. ఒకదాని వల్ల మరొకదానికి పరస్పర అస్తిత్వ మన్నట్టు ఉన్నాయి చీకటి వెలుగులు.
ఆ దాగుడుమూతలాటలో పాలు పంచుకొనే సమస్త ప్రకృతి. పగలు రాత్రి కలిసి నడిచిన కాలం ఒక రోజు. ఆ రోజును నిష్టగా నడిపే ఆదిత్యుడు. ప్రతి జీవి జీవితం చీకటి వెలుగుల సమ్మేళనం అన్న జీవితసత్యం గోచరించింది జయకు ఆ సంధ్య సమయంలో.
**
జయ మనసులో ఆ ఆలోచనలు తొంగిచూడడానికి కారణం తన స్నేహితురాలు వసుధ . రెండు రోజుల క్రితమే జయ, జయ భర్త ఆదిత్య , బ్రెస్ట్ క్యాన్సర్ నుండి కోలుకుంటున్న వసుధను చూసివచ్చారు. దాదాపు ఒక సంవత్సరం ఆ క్యాన్సర్ మహమ్మారి చీకటి పంజాలో రేడియో తెరపి, కీమో తెరపితో శారీరకంగా, మానసికంగా అలసిపోయి జీవితాన్ని గడిపి త్వరగానే కోలుకుంది వసుధ.

తను తిరిగి పొందిన జీవితాన్ని గురించి వసుధ చెప్పిన మాటలు మననం చేసుకుంది జయ.
“నా భర్త, పిల్లలు, అత్త మామలతో పాటు నా చుట్టు ఉండి ఏ ఫలాపేక్ష లేకుండ నిస్వార్థంగా నిరంతరం నాకు చేదోడు వాదోడుగా వుండి నాకు ధైర్యం, ఆత్మవిశ్వాసం , స్పూర్తిని పంచిన నా రహస్య స్నేహితులు ఎవరో తెలుసా జయ?!”అని మరలా కొనసాగించింది వసుధ,
“క్యాన్సర్ దిగులు కమ్మిన నా మనసుకు నేనున్నానని వెచ్చని స్నేహ హస్తాన్ని అందించేవాడు రోజు ఉదయించే సూర్యుడు.
ఆ ఉదయ కిరణాలలో స్నానం చేస్తూన్న నన్ను పలకరిస్తున్నట్టు పచ్చని ఆకుల చేతులనూపే చెట్లు. నా శరీరాన్ని సున్నితంగా తాకుతూ అనునయించే చల్లని గాలి. ప్రేమగా తనువును తడుపే వాన చినుకులు. అనంతంగా పరచుకుని రక్షణ గొడుగులా నేనున్నానని ధైర్యాన్నిచ్చే నీలాకాశం. రాత్రులలో చీకటిని చీల్చుకుంటూ మిణుకు మిణుకు మని మెరిసే నక్షత్రాలు, చంద్రుని వెన్నెల నాలో జీవితాశను నిలబెట్టి, నాకు ధైర్యాన్ని , ఆత్మవిశ్వాసాన్ని నింపుతూ నన్ను ఆ చీకటికాలం నుండి బయటపడేసింది ఆ రహస్య స్నేహితులే జయా . . ”అని వసుధ చెప్పిన తన అనుభవం జయలో ప్రకృతిమాత పట్ల ఆరాధన భావం మేల్కొంది.
**
“ప్రకృతి పట్ల ఎంత మంచి అవగాహన వసుధది. . ! అని జయ తలుస్తూ . . .
అవును సూర్యుడు, చంద్రుడు, నక్షత్రాలు, చల్లనిగాలి, నీరు , పచ్చని చెట్లు, నీలాకాశం , కొండ కోనలు మనకు తెలియకుండానే మన చుట్టు వుంటూ మనలను కాపాడుతున్న రహస్య స్నేహితులు. ఈ సహజ ప్రకృతి సత్యాన్ని గమనించి, గ్రహిస్తూ ఆస్వాదిస్తూ ఆ రహస్య స్నేహితుల నిస్వార్థ సేవలను స్నేహాన్ని గుర్తించే సమయం లేని ప్రాపంచిక జీవులం మనం.
మనం జీవిస్తున్న భూమాత ఒడిలో అణువణువున అడుగడుగున స్పూర్తిని నింపే మన స్నేహమయ సహజీవులను గుర్తించలేకున్నామనే సత్యాన్ని గుర్తించింది జయ.

భూమిపై జీవులకు వెలుగును పంచే గుణంతో విరాజిల్లే రవి చంద్రులు తారలు, ప్రాణవాయువును ఆహారాన్నందించే పచ్చని చెట్లు, జీవుల దాహం ఆకలి తీర్చే నదులు, కొండ కోనలు అంకిత భావంతో మనిషికి ఆనందమయ జీవితాన్నందించేందుకే వున్నాయా అని అనిపించింది జయకు.

అనాయాసంగా దొరికే ప్రకృతి స్నేహం, చికిత్స పట్ల మనకు అవగాహన లోపించి జీవుల హితాన్ని కోరే ఆ నిస్వార్థ ప్రకృతి స్నేహితుల పరిరక్షణ పట్ల బాధ్యతలేని జీవనశైలి మనది . . , అనే రియలైజేషన్ మేల్కొంది జయలో.

ఇన్నిరోజులు తన రిటైర్డ లైఫ్ ను ఎలా నలుగురికి ప్రయోజనకారిగా, తనకు ఆరోగ్యం ఆనందం, శాంతి నొసగే కార్యక్రమం, వ్యాపకం కొరకు ఆలోచిస్తున్న జయ తన ఫామ్ హౌస్ లో “ప్రకృతి చికిత్సాలయం” నడపాలనే నిర్ణయానికొచ్చింది. అందుకు స్పూర్తి తన స్నేహితురాలు వసుధకు మనసులో ధన్యవాదాలు తెలుపుకొంటూ భర్తకు తన నిర్ణయాన్ని తెలపాలని ఇంట్లోకి నడిచింది.

*****

విశ్వపుత్రిక వీక్షణం – రెక్కలకొండ

రచన: డా.విజయలక్ష్మీ పండిట్

జయ డైనింగు హాల్లోకొచ్చి “విహన్‌ను పిలిచాను వస్తున్నాడు” అంటూ భర్త అనిల్‌ వైపు తిరిగి, ”విహన్‌ మన పెరటి తోటలో వేపచెట్టును చూస్తూ నిలబడి చేతులూపుతూ మాట్లాడుతున్నాడండి. ఎవరితో మాట్లాడుతున్నావు నాన్నా అంటే, అదిగో ఆ వేప చెట్టుతో మాట్లాడుతున్నాను. అది కొమ్మల చేతులతో పిలిచి నవ్వుతూ మాట్లాడుతుందమ్మా. దానికి పెద్ద కండ్లు, నోరు కూడా వున్నాయి చూడు అంటాడు. నాకు కనిపించడంలేదండి”అంటూ ఆందోళన పడింది జయ.అనిల్‌కు అంతా అర్థమయింది. తనకు వున్నట్టే పెరిడోలియా (Pareidolia) మానసిక స్వభావం విహన్‌కు వున్నట్టుందని గ్రహించాడు.
తన బాల్యంలో పెరడోలియా ప్రభావం వల్ల తన ఊహా, కలల జగత్తులో తన ‘రెక్కల కొండ’ అనుభవం జయకు చెప్పాల్సిన సందర్భం వచ్చిందని గ్రహించాడు.
”నాలాగే విహన్‌కు ‘పెరిడోలియా’ వున్నట్టుంది”అన్నాడు.
చిన్న తనంలో తనను అలరించి తన భవిష్యత్తుకు బాటలు వేసిన ఆ రెక్కల కొండ పేరు
“విహన్ “ అనిల్ కొడుకుకు పెట్టాడు.
”పెరిడోలియా’ అంటే ఏమి, ఏమి టా కథ”అని అడిగింది భార్య జయలక్ష్మి.
”పెరిడోలియా అనేది ఒక మానసిక లక్షణం, మనసు ఒక అవాస్తవ ఆకారం లేదా శబ్దం వల్ల ప్రేరణ పొందుతుంది. ఆ ప్రేరణ వల్ల ప్రాణం లేని వస్తువులతో మనిషి ఆకారాలను లక్షణాలను ఊహించుకుంటారు. ఆ పెరిడోలియా ప్రేరణ వల్ల నేను నా బాల్యంలో కొండకు కండ్లు, రెక్కలున్నట్టు, మాట్లాడినట్టు, నన్ను తనపై కూర్చోబెట్టి త్రిప్పినట్టు ఊహించుకుంటూ ఒక విధమైన కలల జగత్తులో ఉండిపోయేవాడిని” అంటూ భార్యకు తన అనుభవం చెప్పడం మొదలుపెట్టాడు అనిల్‌ .అనిల్‌ కండ్ల ముందు తన బాల్యంలో ఆ ఊహల,కలల సంఘటనలు సినిమా ఫ్లాష్‌బ్యాక్‌లా రీలు తిరిగింది.

***

అనిల్‌ తన రూమ్‌లో కిటికీలోనుండి దూరంగా చూస్తూ నిలబడున్నాడు.
”అనీల్‌…నాన్నా.. అనీల్‌ ఎక్కడున్నావు” అంటూ వాళ్ళ అమ్మ సరళ పిలుస్తూ రూమ్‌లోకి తొంగి చూసింది. తొమ్మిదేండ్ల అనిల్‌ కిటికీ నుండి తన చూపులను వెకనక్కు తిప్పి చూస్తూ ” ఇక్కడ ఉన్నానమ్మా” అన్నాడ. టిఫిన్‌ తినకుండా ఏం చేస్తున్నావురా…బ్రేక్‌ఫాస్ట్‌ చేద్దువుగాని రా”
అని” ఇంతకీ అంతగా ఏం చూస్తున్నావు కిటికీ నుండి”అని అనీల్‌ దగ్గరకొచ్చింది సరళ .ఎత్తయిన ప్రదేశంలో వుండే తమ ఇంటి కిటికీలో శీతాకాలపు మంచుతెరలలో నీలగిరి కొండల అందలాను చూడాలేకాని వర్ణించడం కష్టం అనుకునేది. ఆ పరిసర ప్రాంతం టీ తోటలతో పచ్చగా మెలికలు తిరుగుతూ కనిపించే ఘాట్ రోడ్లతో పచ్చగా, ఆహ్లాదంగా ఉంది. నీలంగా కోన్‌ ఆకారంలో పొగమంచుతో కప్పబడి అందంగా హుందాగా నీలాకాశం తెరముందు నిలబడి వున్న కొండను చూపించాడు. ”ఆ కొండ పిలుస్తూందమ్మా నన్ను రెక్కలు చాచి పిలుస్తూంది” అన్నాడు.
సరళ వింతగా చూస్తూ ”కొండ పిలవడమేమిటిరా.ఏదైనా కలగాని వచ్చిందా,ఇంకా నిద్ర, కలలోనుండి బయటపడలేదా!” అని కొడుకు మాటలను కొట్టిపారేసి రా టిఫిన్‌ చేద్దువుగాని నాన్న వెయిట్ చేస్తున్నారు నీ కోసం” అని కొడుకు చేయిపట్టుకుని నడిపించుకుంటూ వెళ్ళింది డైనింగు హాల్‌లోకి. అనిల్‌ కిటికీ నుండి ఆ కొండవైపు చూస్తూ వెళ్ళాడు.

అది ఆదివారం సాయంకాలం. కిటికి ప్రక్కన తన టేబుల్‌పై రంగులు, బ్రష్‌లు పెట్టుకుని స్టాండుకు తగిలించిన డ్రాయింగు పేపర్‌పై ఆ కొండను పదే పదే చూస్తు పెయింట్ చేస్తున్నాడు అనిల్‌.
అనిల్ కు పెయింటింగ్ అంటే ఇష్టం. వాళ్ళ నాన్న రవికుమార్ ఎంకరేజ్మెంట్ వల్ల పెయంటింగ్ క్లాసులకు వెళతాడు.
అనిల్‌ వాళ్ళ నాన్న రవికుమార్‌ కొడునుకు సాయంత్రం వాక్‌కు తీసుకెళదామని అనీల్‌ రూమ్‌లోకి వచ్చి కొడుకు గీసిన బొమ్మవైపు ఆశ్చర్యంగా చూస్తున్నాడు.
”ఏంటి నాన్నా.. అనిల్‌ ఆ కొండకు రెక్కలు కండ్లు గీశావు. చాలా వింతగా బాగుంది నీ ఇమాజినేషన్‌” అన్నాడు.
”కాదు నాన్నా.. ఆ కొండకు నిజంగానే రెక్కలు, కండ్లు వున్నాయి. నా వైపు చూస్తూ రెక్కలు చాచి పిలుస్తుంది అప్పుడప్పుడు నన్ను” అన్నాడు.
కుమార్‌ అయోమయంగా చూశాడు. తరువాత నవ్వేస్తూ ”ఒకే సరే అలా వాక్‌కు వెళదాంరా కాసేపు” అని కొడుకును పిలిచాడు.
అనీల్‌ తాను గీసిన ఆ కొండ బొమ్మవైపు వాళ్ళ నాన్నవైపు మార్చి మార్చి చూసి.. ”సరే నాన్నా..”అంటూ వాళ్ళ నాన్న వెనకాల నడిచాడు. నడిచి వెళుతూ వెనక్కు తిరిగి చూసి టాటా అని చేయి వూపుతూ నడిచి వస్తున్న కొడుకును వింతగా చూస్తూ ” ఎవరికి టాటా చెపుతున్నావు అనీల్‌” అని అడిగాడు.
”ఆ పటంలో నేను గీసిన కొండ తన రెక్కలు ఊపుతూ టాటా చెప్పింది నాన్నా అన్నాడు.
రవికుమార్‌కు ఏమీ పాలుపోలేదు.
అనీల్‌ ఎందుకిలా అవాస్తవంగా మాట్లాడుతున్నాడు అనుకుని ”రా వెళదాం” అంటూ కొడుకును షూష్‌ వేసుకోమని షూ స్టాండ్‌ దగ్గరకు తీసుకెళ్ళి ఇద్దరూ షూస్‌ వేసుకున్నాక ఇంటి బయటకు నడిచారు. రోడ్డు కిరువైపులా పూల మొక్కలతో, పచ్చని గుబురుగా అందంగా తీర్చినట్టుండే ఫెర్న్‌ మోక్కలతో, నీలగిరి తైలం చెట్లు తలలూపుతూ కదులుతుంటే చల్లని గాలిలో రోడ్డుపై నడవసాగారు. సరళ ఆ రోజు రాలేదు.
”అమ్మ రాలేదు కద నాన్నా”అన్నాడు అనీల్‌.
”అమ్మకు ఈ రోజు కాస్త నలతగా వుండి రావాలనిపించలేదంది. అందుకే ఇద్దరం వెళదాం” అంటూ ముందుకు సాగారు.
నడుస్తున్న అనిల్‌ చూపులు మరలా ఆ కొండపై సారించాడు. మరలా చేయూపాడు.
కుమార్‌ కొడుకుతో ఏదో మాట్లాడుతూ నడుస్తున్నాడు. అనిల్‌ కొండవైపే చూస్తూ నడుస్తున్నాడు. వాకింగు ముగించి ఇంటికి వచ్చి స్నానం చేసి డిన్నర్‌ తిన్న తరువాత అనిల్‌ పడుకుంటూ మరలా ఒకసారి తాను గీసిన నీలంకొండ రెక్కలను, కండ్లను బ్రష్‌తో సరిచేసి తదేకంగా ఆ నీలం రెక్కల కొండకేసి చూస్తూ నిలబడిపోయాడు .
అలా చూస్తూ తాను ఆ కొండ మీద ఎక్కి కూర్చున్న ట్టు ఊహించుకుంటూ క్రమంగా ఆ అనుభూతిని పొందసాగాడు.

*****

అనిల్‌ తన ఊహాజగత్తులో కొండపైన చదునుగా వున్న ప్రాంతంలో రాయిపై కూర్చుని వున్నాడు. రెక్కలు ఊపుతూ ఆ నీలం కొండ ఆకాశంలో వెళుతూంది. పైకి క్రిందకి రెక్కలు ఊపుతూ నీలం కొండ ఆకాశంలో ఓ వింత పక్షిలా ఎగురుతూంది. కొండతోపాటు అనిల్‌ ఆకాశంలో ప్రయాణిస్తున్నాడు. సూర్యుడు ఉదయించాడు. తూర్పున ఆకాశం రంగులు మార్చుకుంటూంది. సూర్యోదయంలో మబ్బుల్లో ప్రయాణం చాలా సంతోషంగా వుంది అనిల్‌కు. అనిల్‌కు అంతా వింతగా వుంది. ఆకాశంలో విమానం లో వెళుతూ కిటికీలోంచి చూసినపుడు క్రింద చెట్లు, నీటి కాలువలు చిన్న చిన్న కొండలు, టీ తోటలు ,అగ్గిపెట్టెల్లా పేర్చిన ఇండ్లు,దూరానికి బొమ్మరిండ్లలాగున్నట్టు తోచాయి.కొద్దిసేపు తిరిగాక అనిల్‌కు ఆకలేస్తూ, దాహంగాకూడా ఉంది.
అది గ్రహించినట్లు కొండ ”అనిల్‌ ఆకలేస్తుందా” అని అడిగింది. ”అవును” తలూపుతూ ఊ కొట్టాడు అవునని. మెల్లగా కొండ క్రిందికి దిగి ఒక రెస్టారెంట్ దగ్గర రోడ్డు పక్క ఆగింది. అనిల్‌ దిగడానికి అనువుగా తన శరీర ఆకృతిని చిన్నగా చేసింది.నీ జేబులో డబ్బులున్నాయి. ఏమి కావాలో తిని రమ్మనింది ఆ రెక్కల కొండ. జేబులో చేయిపెట్టి చూశాడు. వందరూపాయల నోట్లు. కొండవైపు చూసి నవ్వుముఖంతో ”నీపేరేమి” అడిగాడు అనిల్‌.
”నాకు పేరు లేదు” అంది కొండ.
”నేను నిన్ను ‘విహాన్‌’అని పిలుస్తాను. విహంగం అంటే పక్షి. నీవు రెక్కలతో పెద్ద నీలం పక్షిలా వున్నావు” అన్నాడు అనిల్‌.
”సరే అలాగే పిలు” అంది కొండ.
అనిల్‌ రెస్టారెంట్ లోకి వెళ్ళాడు. వంటల వాసన గుమగుమలాడుతూంది. వెళ్ళి ఒక బల్ల దగ్గర కుర్చీలో కూర్చున్నాడు. లోపల జనం తక్కువగా వున్నారు. ఒక చిన్నపిల్లవాడు వచ్చి చేతిలోని స్పాంజితో అనిల్‌ కూర్చున్నా టేబుల్‌ తుడుస్తూ ”ఏం కావాలి”అన్నాడు.
అనిల్‌ ”ఏమున్నాయి ఫుడ్‌ అయిటమ్స్‌” అడిగాడు.
”బ్రెడ్‌ జామ్‌ బట్టర్‌, సాండ్‌విచ్‌, ఎగ్సు, ఇడ్లీ, వడ, దోశ”అని చెప్పుకుంటూ పోతున్నాడు.
మాసిన బట్టలతో జిడ్డుకారుతున్న ఆ పిల్లవాడివైపే జాలిగా చూస్తూ అనిల్‌ ”ఇడ్లీ వడ” అన్నాడు. పావుగంట తరువాత ఇడ్లీలు రెండు వడలు రెండు పేర్చిన ప్లేటు, చ్నెట్నీ సాంబారు గిన్నెలు ట్రేలో పెట్టుకొని తెచ్చాడు ఆ పిల్లవాడు.
టేబుల్‌పై పెట్టి ఆ పిల్లవాడు వెళ్ళిపోయాడు.
మరలా మంచి నీళ్ళ జగ్గు పట్టుకొచ్చి గ్లాసులో నీళ్ళు పోశాడు. ఆ పిల్లాడితో అనిల్‌ ”నీవు తిన్నావా టిఫిన్ ‌”అన్నాడు. ”లేదు” అన్నాడు.
”రా నాతో కూడా తిను”అని పిలిచాడు. ”ఇంకా గంట వుంది నేను తినడానికి. రోజు ఆ టైముకే నాకు టిఫిన్ ‌ పెడతారు”అని వేడి వేడి ఇడ్లీలవైపు చూస్తూ నీళ్ళు గ్లాసులో పోసి వెళ్ళిపోయాడు ఆ పిల్లవాడు. వెళుతున్న ఆ అబ్బాయి కాళ్ళపై పడింది అనిల్‌ దృష్టి. కాళ్ళకి చెప్పులు లేవు మురికిగా నల్లగా మడమలు చీలి వున్నాయి.
అనిల్‌ తింటూ ఆలోచిస్తున్నాడు, ”ఆ అబ్బాయికి అమ్మ నాన్న లేరా! నాలాగా స్కూల్‌కు వెళ్ళడం
లేదా!”అని జాలితో నిండిపోయింది అనిల్‌ మనసు.టిఫిన్‌ తిని డబ్బులు చెల్లించి వెనుదిరిగాడు. వెళుతూ వెళుతూ ఆ పిల్లాడికోసం వెతికాయి అనిల్‌ కండ్లు. వెనుక కిచెన్‌ కిటికి దగ్గర తనను చూస్తూ నిలబడి వున్నాడు ఆ పిల్లాడు.
అనిల్‌ చేయి వూపాడు. ఆ పిల్లాడు కూడా చేయి వూపాడు. తన చేతిలో వున్న డబ్బులో వందరూపాయల నోటు తీసి ఆ పిల్లాడి దగ్గరకెళ్ళి ఇవ్వబోయాడు.
”వద్దు” అన్నాడు ఆ పిల్లవాడు.
”తీసుకో” అన్నాడు అనిల్‌. ”పని చేయకుండా దానం తీసుకోవడం నాకిష్టం లేదు” అన్నాడు.
ఆ పిల్లాడి ముఖానికేసి చూస్తూ వంద రూపాయల నోటును జేబులోకి నెట్టుతూ వెనుతిరిగాడు అనిల్‌ తలవంచుకుని. మరలా దగ్గరకొచ్చి నీపేరేమి అని అడిగాడు. ”అందరు ‘చింటూ’ అంటారు అన్నాడు ఆ అబ్బాయి.
”మీ అమ్మా నాన్నా ఎక్కడున్నారు”అడిగాడు అనిల్‌.
”లేరు. ఈ హోటల్‌ ఓనర్‌కి నేను దొరికానట దారిలో నాకు రెండు సంవత్సరాలప్పుడు”అన్నాడు చింటూ. అనిల్‌కు ఇంకేమి మాటలు రాలేదు.
అనిల్‌ అనిల్‌ అని పిలుస్తున్నట్టనిపించి చూశాడు. రోడ్డుకవతల కొండ పిలుస్తూంది రమ్మని.
త్వరగా నడిచి చిన్నదిగా గుండ్రని దిమ్మెలాగ కుచించుకుపోయిన కొండ చివరకు ఎక్కి రాయిమీద కూర్చున్నాడు. కొండ పెద్దగా పెరిగి రెక్కలు చాచి పైకెగిరింది. అనిల్‌కు అయోమయంగా వుంది. మనసులో చింటు గురించిన తపన.
*****
“అన్ని కొండలకు రెక్కలు లేవు నీకెందుకు రెక్కలున్నాయి, ఆకాశంలో ఎగురుతున్నావు, మాట్లాడుతున్నావు, చూస్తున్నావు. నీలో ఏవో మాయలున్నాయి. నన్నే ఎందుకు పిలిచావు” అని కొండను ప్రశ్నించాడు అనిల్‌.
”నేను ఎగిరే పర్వతాన్ని. ఒకప్పుడు నా పై గుహలో తపస్సు చేసుకొనే ఒక ఋషి నాకు ఈ వరాన్ని ప్రసాదించాడు. నాకు మంచి మనసున్ననీలాంటి పిల్లలంటే ఇష్టం. వాళ్ళకు మాత్రమే కనిపిస్తాను. పలకరిస్తాను, ప్రేమిస్తాను, విహారానికి తీసుకెళతాను”అన్నది ఆ రెక్కల కొండ.
”నాతో కూడా ఆ హోటల్‌లో వున్న ‘చింటూ’ ఆ పిల్లాడిని కూడా తీసుకెళదామా” అన్నాడు అనిల్‌.
”అందరికీ ఈ అదృష్టం దక్కదు. కొందరికే లభిస్తుంది” అని ”ఇంకా మనం తిరగాల్సిన ప్రదేశాలున్నాయి. ‘జూ’ చూస్తావా అన్నది విహాన్ కొండ మాట మారుస్తూ.
”సరేనని” తలూపాడు అనిల్‌.
”ఆకాశంలో విహరిస్తున్న మనం అందరికీ
కనిపిస్తామా”అడిగాడు అనిల్‌.
”లేదు ఎవరికి మనం కనపడము. కాని మనకందరు కనిపిస్తారు”అంది విహాన్‌ కొండ. నేలపైనుండి ”టక టక”మని శబ్దం వినిపించడంతో క్రిందికి చూశాడు అనిల్‌. ఎండలో విశాలంగా పరచుకుని వున్న రాళ్ళపై కూర్చొని సుత్తితో రాళ్ళను కొడుతున్నారు కొంతమంది మనుషులు. ఆడ మగ చిన్న పెద్ద. ఆ గుంపులో తన వయస్సున్న పిల్లలు కూడా నిక్కర్లు మాత్రం వేసుకుని చమటలు కారుస్తూ రాళ్ళను ముక్కలు చేస్తున్నారు.
”చిన్న పిల్లలు ఎంత కష్టపడుతున్నారో కదా ఎండలో వాళ్ళ అమ్మ నాన్నతో” అన్నాడు అనిల్‌.
”అవును, బీదరికం వాళ్ళ బాల్యాన్ని కొల్లగొట్టింది నీలా బాల్యం అమ్మ నాన్నతో గడుపుతూ, స్కూలు కెళుతూ పిల్లలతో ఆడుకుంటూ, కథలు వింటూ, చదువుకుంటూ కావాల్సిన తిండి తింటూ ఆనందంగా బాల్యం గడిపే అదృష్టం లేదు ఆ పిల్లలకు.ఇలాంటి బాల కార్మికులెందరో హోటల్లలో ,పరిశ్రమలలో, ఇండ్లలో పనిచేస్తూ బీదరికానికి బలి అవుతున్నారు”అంటూ ముగించింది విహాన్‌ కొండ.
అంతలో ‘జూ’ వచ్చింది. జూలో ఒక వైపు చిన్న నీలం దిబ్బలాగా నేలపైకి దిగి ”వెళ్ళి జంతువులను చూసి రా” అంది విహాన్ కొండ.
అనిల్‌ ఆలోచిస్తూ నిలబడ్డాడు.
”అంతా తిరిగి నడచి చూడలేవులే రా.. ఎక్కు నేను త్రిప్పి చూపిస్తా”నంది విహాన్‌ కొండ.
అనిల్‌ ఎక్కి కూర్చోగానే రెక్కలు మెల్లగా కదుపుతూ లేచింది రెక్కలకొండ.
కుచించుకు పోయిన కొండ ఆకారంలోనే నేలకు కొంచెం ఎత్తులో ఎగురుతూ ‘జూ’లోని జంతువులను చూపిస్తూ అనిల్‌ అడిగే ప్రశ్నలకు సమాధానాలు చెపుతూ ‘జూ’ అంతా చూపెట్టింది.
”జంతువులకు తిండి సరిగా పెట్టకుండా ఎందుకు బంధించి ‘జూ’లో పెడతారు.వాటికి అడవుల్లో స్వేచ్ఛగా తిరిగే అవకాశం లేకుండా”అన్నాడు అనిల్‌.
”నిజమే పాపం చాలా జంతువులకు ‘జూ’ ఒక బందిఖానా. అడవుల్లో స్వేచ్ఛగా విహరిస్తూ తిరిగే ఆ జంతువులకు ఎంత కష్టమొచ్చిందో” అంది విహాన్‌ కొండ.
విహాన్‌ కొండపై కూర్చొని నీరెండలోఆకాశంలో మేఘాల తెరల మాటున ప్రయాణిస్తున్న అనిల్‌కు ‘జూ’లో జంతువుల బదులు చింటు, కొండ మీద రాళ్ళు కొడుతున్న పిల్లలు, ఇంకా బాల్యం వీడని చిన్న పిల్లలు తప్పించుకోలేని బోనుల్లో, ఇనుప తీగల గదుల్లో, పంజరాల్లో, కంచె వేసి వదిలిన జంతువుల స్థానాల్లో సరిగా తిండిలేక, నిరాశగా, నిస్సహాయంగా, దీనంగా కనిపించారు.ఇష్టానుసారము ఆడుకుంటూ తిరిగే స్వేచ్ఛలేక బోనుల్లో మసలుతున్న జంతువుల్లా కండ్ల ముందు కదిలారు. ఆ దృశ్యం అట్లే నిలిచిపోయింది అనిల్‌ లేతమనుసులో…!

“ఇక సాయంత్రమయింది వేళదామా!” అంటూ విహాన్‌ కొండ అనిల్‌ను వాళ్ళ ఇంటికి కొంచెం దగ్గర
దించి ఎగిరి వెళ్ళిపోయింది రెక్కలతో టాటా చెపుతూ. అప్పుడప్పుడు ఆ రెక్కల కొండపై ఊహల విహారం, కల అనిల్‌ చదువుకూ, జీవితానికి పునాది వేసింది.
అనిల్‌ పెద్దవాడయి… ఐ.ఏ.ఎస్‌. చదివి, కలెక్టరయి పేద ప్రజల సంక్షేమానికి తోడ్పడాలని, బాల కార్మిక వ్యవస్థను చేతనయినంతవరకు రూపు మాపే ప్రయత్నం చేయాలనే పట్టుదలతో పెరిగాడు.కలెక్టరయ్యాడు.ఆ పట్టుదలకు కారణం, ప్రేరణ తన బాల్యంలో ఊహల ప్రపంచంలో ‘విహన్‌’ రెక్కల కొండపై తాను చేసిన విహారం.

***

తన బాల్యంలో ఊహల,కలల కథను ముగించి అనిల్‌ జయతో ”అప్పుడప్పుడు వచ్చే నా కల అనుభవాన్ని మా నాన్నాతో చెప్పాను. నాన్నకు తెలిసిన ఒక సైక్రియాట్రిస్ట కు నా ఊహలను,కలను గురించి చెప్పాడు.
అతను నాకు ‘పిరిడోలియా’ అనే మానసిక లక్షణం వల్ల అలాంటి ఊహాప్రపంచంలో ఉన్నానని, పిల్లల కలలపై దాని ప్రభావం గురించి చెప్పి వయస్సు పెరిగే కొద్దీ మెదడులో వచ్చే మార్పుల వల్ల ఆ మానసిక లక్షణం కనుమరుగవుతుంది అన్నాడు.నా వయసు పెరిగేకొద్ది నాకు ఆ పిరడోలియా లక్షణం తగ్గినా, నా బాల్యం లో ఆ ఊహల కల నా మనసులో నిలిచిపోయింది” అని అనిల్ మరలా…
”విహన్‌’ ‘పెరిడోలియా’ వల్ల ఎటువంటి ఊహల సంఘటనలు ఎదుర్కొంటాడో ? ఆ మాట్లాడే వేప చెట్టు విహాన్ కు ఏ కథలు చెపుతుందో, ఏ అనుభవాలు వాడికి పంచుతుందో మెల్లగా సున్నితంగా తెలుసుకోవాలి మనం అంటూ”, దీనంగా భయంగా చూస్తున్న భార్య భుజంపై చేయివేసి తట్టి ”నత్తింగ్ విల్‌ హాపెన్‌ జయా. బి బోల్డ్‌. మనం పేరెట్సు ఇలాంటి పిల్లలలో మార్పులను జాగ్రత్తగా గమనిస్తూ, వాళ్లు ఎదుర్కొనే సమస్యలను సున్నితంగా అర్థం చేసుకుంటూ సలహాలిస్తూ పెంచుకోవాలి. ఒక విధంగా నేను నా బాల్యంలో పెరిడోలియ ‘మానసిక లక్షణం వల్ల ఆ కల కనడం వల్ల నా జీవితానికి ఒక లక్ష్యాన్ని ఏర్పరుచుకున్నాను. చూద్దాం విహాన్‌కు ఎలాంటి ఊహలు అదే… కలల అనుభవం కలుగుతుందో”అని ధైర్యం చెప్పాడు భార్యకు.
అంతలో ‘విహాన్‌’ అనిల్‌ తొడపై ఎక్కి కూర్చుంటూ వాళ్ళ నాన్న మెడచుట్టూ చేతులు వేసి ”నాన్నా ఈ రోజు మన ఇంటి వేపచెట్టు నాతో మాట్లాడింది. రేపు మంచి కథలు చెపుతానంది” అని వాళ్ళ నాన్నతో అన్నాడు ఎనిమిదేండ్ల విహాన్.
”ఆ వేపచెట్టు చెప్పే కథలు నాకు, మీ అమ్మకు రోజు చెప్పాలి నువ్వు సరేనా” అని కొడుకును హత్తుకుని,”అమ్మా చెట్టుతల్లీ విహన్‌కు ఊహలలో స్పురింపచేసే అనుభవాలతో ,నీ కథలతో వాడిని మంచి వ్యక్తిగా తీర్చిదిద్దు” అని అప్రయత్నంగా కోరుకున్నాడు మనసులో ఆ వేప చెట్టును అనిల్‌.
*****

విశ్వపుత్రిక వీక్షణం .. “ప్రేమ రేఖలు”

రచన: డా. విజయలక్ష్మి పండిట్

 

 
మెరిసే మేఘల తివాసీపై
నడిచి వస్తూందా హిరణ్యతార,
ఆమె పాదాలు సోకి అడుగు అడుగుకు రాలుతున్నాయి నక్షత్రాలు ముత్యాల్లా ..,
రాలుతున్న ప్రతినక్షత్ర విస్పోటనం
కురిపిస్తూంది బంగారు రజినివర్షం..,
ధారగా జలజలా రాలుతున్న కాంచనచినుకులు..,
ఆ హిరణ్యతార బంగారు చేలాంచలమై
సముద్రుని ఒంటిపై జీరాడుతూ ..,
భూమ్యాకాశాన్ని కలిపే బంగారు జలతారు వంతెనయింది ..,
ఆ బంగారువారధి రజనిసోపానాలపై
క్రిందుకి దిగితూ వచ్హాడు అందమయిన ఆ పురుషుడు..శశాంకుడు,
సముద్రతలానికి దిగివచ్చి అలలపై మెరుస్తూవయ్యారంగా కదలే బంగారు
హంసనావ నధిరో హించాడు..
అంతలో….ఒక్కక్షణంలో
శశాంకుని ప్రక్కన చేరింది హిరణ్యతార..,
ఇంకేముంది..!
వెండి బంగారు కిరణాలు పరస్పరం ఢీకొని కలిసిపోయి కరిగిపోయి సముద్రునిలో ప్రతిఫలించి
వెలసిందచట ఒక నిర్మల నిచ్చల వెలుగుసంద్రం..!
భూనభోంతరాళాన్ని అల్లుకున్నాయి
ఆ అద్వైత వెలుగుప్రేమరేఖలు …,
ఆకారవికారాలు లేని కేవల అఖండ చైతన్యజ్యోతియై
వెలిగిపోతోంది అంతరిక్షం..,
సమస్తవిశ్వం అలముకుంది ఆదినిశ్శబ్దం..,
లోకాలనలరిస్తూంది ఉప్పొంగే ఓం’కారం,
ఆపాతమధురం ఆ..దివ్యమంగళ నాధం..,

నేకన్న ఆ…కల ఎంతో మధురం
ధన్యం నా జన్మం ..!!

విశ్వపుత్రిక వీక్షణం – “ఆ ఏడు భూములు”

 

రచన: విజయలక్ష్మీ పండిట్

అంతరిక్షకు ఆ రోజు కాలు ఒకచోట నిలవడం లేదు. అంతరిక్షంలో తేలుతున్నట్టే వుంది.

అందుకు కారణం ఆమెకు అమెరిక అంతరిక్ష సంస్థ “నాసా”(NASA) నుండి తనకు “ట్రాపిస్ట్-।”నక్షత్రం చుట్టు తిరుగుతున్న 7 భూములపై ప్రయోగాలలో అవకాశాన్ని కలిగిస్తూ ఆహ్వానం.

అంతరిక్షకు తన అద్భుతమైన కల నిజమయిన అనుభవం.

తన బాల్యం నుండి అంతరిక్షకువిశ్వం అంటే ఎంతో మక్కువ. అందుకు పునాదులు వేసింది వాళ్ళ అమ్మ వసుంధర చిన్నప్పటి నుండి అంతరిక్షకు చేసిన అలవాటు.

వసుంధరకు ఊహ తెలిసినప్పటి నుండి ఇష్టమయిన రాత్రిచర్య ఆకాశంలో నక్షత్రాలను లెక్కపెట్టడం, వాటిని వేలుతో గీతలు గీస్తూ కలుపుతూ జంతువుల పక్షుల బొమ్మలు గీయడం , ముగ్గులేయడం. వసుంధర యవ్వనంలో మిద్దెమీద రాత్రి పూట పడకనో చాపనో పరచుకుని వెల్లకిలా పడుకుని ఆకాశానికేసి చూస్తూ మెరిసే నక్షత్రాలను, వివిద ఆకారాలలో ఇటు అటూ కదిలి పోయే మేఘాలను, ఆ మేఘాల మాటున దోబూచులాడే చంద్రుడిని గమనించడం ఓ గొప్ప సరదా. ఆ సరదాతోనే వసుంధర భౌతిక శాస్త్రంలో ఎ. ఎస్సి. పట్టాపుచ్చుకుని లెక్చెరర్ అయ్యింది.

ఆకాశం అందాలను తిలకించే సరదా పెండ్లయి బిడ్డ పుట్టిన తరువాత కూడా కొనసాగింది. రాత్రులలో మిద్దెపైన తన పాపను ప్రక్కన పడుకోపెట్టుకొని ఆకాశంలో తాను గమనించిన ఆకాశంఅందాలు, అంతరిక్షంలోని అద్భుతాలు; పాలపుంతలోని నక్షత్ర సమూహాలను, గ్రహాల గోళాల విన్యాసాలు అన్నింటిని చెపుతూండేది. పాపకు అంతరిక్ష అని పేరు పెట్టింది.

వసుంధర భర్త ఆకాశ్ భార్య సరదాలో పాలుపంచుకుంటూ కూతురుతో పాటు తాను వసుంధర చెప్పే విశ్వం కథలను వింటూ నిద్ర పోయేవాడు.

తల్లి వసుంధర అంతరిక్షలో నాటిన విశ్వం పైని ఆసక్తి బీజం దినదినం పెరిగి పెద్దదై అంతరిక్షంలోకి పెరిగి విశ్వంరూపం దాల్చింది. చిన్నప్పటినుండి విశ్వం పుట్టుక, పాలపుంత, నక్షత్ర కూటములు సూర్యమండలం లోని గ్రహాల కదలికలు , గ్రహణాలు, తోకచుక్కలు అన్నింటిని అమ్మ తెచ్చిన వీడియోలు అట్లాసులలోఆశక్తితో చదివేది. ఆస్ట్రానమి కాస్మాలజి సబ్జెక్టులలో పి. జి. కోర్స్ చేసి గోల్డమెడల్ తెచ్చుకుంది. ఆమెరికాలో ఎమ్. ఎస్. చేసి NASA లో చేరింది . అంతరిక్షకు పేరుమోసిన మహిళా ఆస్ట్రోనాట్స్ వాలెంటిన తెరస్కోవా, కల్పనా చావ్లా, సునీతా విలియమ్స్ రోల్మాడల్స్. కాలము దూరమును వివరించిన మేధావి ఐన్ స్టీన్ , విశ్వం రహస్యాలను వివరించిన స్టీఫెన్ హాకిన్స్ అన్నా గౌరవం.

అంతరిక్షకు విశ్వం లోతులు, అద్భుతాలు తెలుసుకొనే కొద్ది భూమిపై మానవ జీవనాన్ని సుసంపన్నం చేయాలనే తపన ఎక్కువైంది . రానురాను మానవుని ఆలోచనారహిత జీవిత విధానంతో భూమి వాతావరణం కళుషితమై స్వచ్చమైన గాలి నీరు ఆహారం కరువవుతున్న పరిస్థితులను గమనిస్తూ తనకున్న అంతరిక్షం పైని పరిజ్ఞానంతో భూమిని పోలి, నీరు ప్రాణులను కలిగిన భూగ్రహాలు మన భూమికి దగ్గరలో ఉంటే మనిషి మనుగడను కాపాడుకోవచ్చని ఊహాగానాలు చేసేది.

ఆ రోజు February, 23 , 2017 అంతరిక్ష కల నిజమయిన రోజు. నాసా’ (NASA) పంపిన హబుల్ టెలెస్కోప్ తీసిన ట్రాపిస్ట-1 ( TRAPPIST-1) నక్షత్రం చుట్టు దాదాపు భూమి సైజు, ఆకారము కలిగిన ఏడు భూములు ఏడు వలయాలలో తిరుగుతున్న సముదాయముందని పోటోలతో ప్రకటించింది. ట్రాపిస్ట-1 నక్షత్రం మన భూమికి కేవలం 40 కాంతి సంవత్సరాల దూరంలో ఉందని, దానిచుట్టు తిరుగుతున్న భూములలో ముఖ్యంగా నక్షత్రానికి దూరంగా ఉన్న కడపటి మూడు భూముల ఉపరితలంలో నీరు వుందని, జీవం ఉండే అవకాశాలు లేకపోలేదని ప్రకటించారు. మన భూమికి అవతల జీవం గురించి పరిశోధనలు చేయడానికి చాలా అనువైన ప్రదేశమని చాలమంది అంతరిక్ష శాస్త్రవేత్తలు సంతోషం వ్యక్తం చేసినట్టు ప్రకటించారు.

ఆరోజు అంతరిక్ష సంతోషానికి అవధులు లేవు.

భవిష్యత్ లో ‘నాసా ‘ అంతరిక్ష ప్రయోగాలలో ఆ ఏడుభూములపై వాతావరణం , నీరు, జీవం గురించి పరిశోధనలపై ఎక్కువ దృష్టి కేంద్రీకరించనున్నారని, ఆ ప్రయోగాలలో పాల్గొనడానికి అంతరిక్షకు ఆహ్వానమందింది.

ఆ ఆహ్వానం అందుకున్న అంతరిక్షకు ఆ ఏడు భూములపై తాను దిగి తిరుగాడుతూ అచ్చట స్వచ్చమైన నీటివనరులను చూసి మన భూమిపై ప్రజలకు స్వచ్చమైన నీరు దొరికే అవకాశలు మెండుగా వున్నాయని మురిసి పోతున్నట్టు కలలు కనసాగింది.

—/—/—/—/—/—

విశ్వపుత్రిక వీక్షణం 1 – రమ్య ది రోబో

రచన:విజయలక్ష్మీ పండిట్

సూపర్ బజార్ నుండి ఇంటికి వచ్చిన లక్ష్మి వరండాలో చెప్పుల స్టాండు పై చెప్పులు వదిలి ఇంట్లోకి వెళ్లి తన
హాండ్ బ్యాగ్ ఢైనింగ్ టేబుల్ పై పెట్టి బాత్రూం వైపు నడిచింది. డ్రైవర్ సామాన్ల బ్యాగ్ తెచ్చి డైనింగ్ టేబుల్ దగ్గర పెట్టి వెళ్లాడు.
ఫ్రెషప్ అయ్యక కాఫీ తాగాలని వంటింటి వైపు నడుస్తూ అంతలో భర్త రామ్ కు కాఫీ టి ఏదయినా కావాలేమో అడగాలని ఆఫీస్ రూమ్ వై పు నడిచింది.
భర్త ఆఫీస్ రూమ్ నుండి ఎవరో ఆడమనిషి గొంతు ఇంగ్లీషులో మాట్లాడడం వినిపించింది.
వాకిలికెదురుగా కూర్చున రామ్ .
“ఎంతసేపయింది నీవు వచ్చి “అని అడిగాడు లక్ష్మిని.
“ఇప్పుడే పదినిముషాలయింది. మీకు కాఫీ కావాలా నేను చేసుకుంటున్నాను “ అని అడుగుతూ లోపలికి వచ్చి, రామ్ కు ఎదురుగా కూర్చున్న ఆమె వైపు చూసింది. బొమ్మ లాగున్న ఆ అమ్మాయి కండ్లు మిటకరిస్తూ నవ్వు ముహం పెట్టి , “హలో లక్ష్మి హౌవార్ యు, ఇ యామ్ రమ్య “ అంటూ లేచి నిలబడి చేయి చాచింది.
లక్ష్మి అప్రయత్నంగా షేక్ హ్యాండి్ ఇచ్చింది. ఆ చేతిస్పర్శలో ఏదో తేడా ఫీలయింది లక్ష్మి .
“రామ్ మీ గురించి అంతా చెప్పారు “అంది.
“అంతా అంటే “అనుకుంది లక్ష్మి మనసులో.
లైట్ పింక్ పంజాబ్ డ్రస్సులో బాబ్డ్ హేర్ తో చక్కగా అందంగా ఉంది. వయసు ఇరవై ప్లేస్ వుంటుంది. కానీ ఆ అమ్మాయి కదలికలలో ఏదో కొత్తదనం కనిపించింది.
అంతవరకు భార్య ముఖకవళికలతో మార్పును గమనిస్తూ ముసి ముసి నవ్వులు నవ్వుకుంటున్న రామ్,
“ లక్ష్మీ షి ఈజ్ రమ్య ద రోబో. మనం హైటెక్స్ ఇంటర్నేషనల్ కాన్ఫరెన్సలో ‘సోఫియా ‘ రోబోను చూసి వచ్చిన తరువాత నేనన్నాను గుర్తుందా? ఒక రోబోను ఇంట్లో అసిస్టెంట్ గా పెట్టుకుందామని, మూడునెలల ముందు రోబోను బుక్ చేశాను. ఈ రోజే డెలివర్ చేసారు. రమ్య అని పేరు పెట్టాను “ అన్నాడు .
లక్ష్మి కి నమ్మశక్యం కావడం లేదు.
ఇంతలో రామ్, “లక్ష్మి ఇప్పుడే తాగాను కాఫీ రమ్య పెట్టింది. చాలా రుచిగా తయారు చేసింది” అన్నాడు రమ్య రోబో వైపు చూస్తూ .
రమ్య రోబో బ్రాడ్ స్మైల్ ఇచ్చింది.
రామ్ , రమ్య రోబోను ఏదో బుక్ , ఫైల్ తెమ్మని అడిగాడు ఏ అలమరలో ఉన్నాయో చూపెడుతూ. రమ్య రోబో
వెళ్లి చెప్పిన బుక్ , ఫైలు కరెక్ట్ గా తెచ్చి ఇచ్చింది.
రమ్య రోబో ఖాళీ కాఫి కప్పు తీసుకొని వంటింటి వైపు నడుస్తూ ఆగి , ”లక్ష్మీ షల్ ఐ గెట్ కాఫీ ఫార్ యు” అని అడిగింది .
ఆశ్చర్యం నుండి తేరుకొని లక్ష్మి “ఒ కె ప్లీస్”అనగానే రోబో మెల్లగ నడిచి వెళ్లింది .
రామ్ లక్ష్మికి రోబో పనితనం గురించిన పరిచయం చేయడమని గ్రహించింది. తేరపార చూస్తేకాని రోబో అని
తెలవనంత నైపుణ్యంగా తయారుచేశారా రోబోను .
మనిషి మేథస్సుకు మనసులో జోహారులు పలికింది లక్ష్మి.
రోబో కనుమరుగవగానే “మీ రమ్య రోబోకు తెలుగు రాదా?, ఆడ రోబో లే దొరుకుతాయా ? మగరోబోలు దొరకవా ? అన్ని యంగ్ గానే ఉంటాయా ?”అని మనసులో మెదులుతున్న ప్రశ్నలడిగేసింది లక్ష్మి .
భార్య ముఖంలో అనుమానాన్ని , ఈర్ష్యను పసికట్టిన రామ్ లేచి లక్ష్మి బుజంపై చేయివేసి తన వైపుకు తిప్పకుని,
“ఏంటి మైడియర్ అలాగున్నావు. రమ్య కేవలం రోబో అదే బొమ్మే కదా మనిషి ఆకారంలోయంత్రం మాత్రమే. మనకు కావలసిన పనులు చెప్పి చేయించాను”అని ఆగి మరలా,
నా ఆఫీసులో బుక్స్ , ఫైల్స్ ను వాటి స్థలాలలో పెట్టడం, ఇంటిని శుభ్రంగా ఉంచడం, లెటర్లు, డ్రాఫ్టులు టైప్ చేయడం మొదలయిన పనులు చేస్తుంది , నీవు అమెరికా వెళ్లినపుడు అమ్మ నాన్నకు , నాకు సహాయం చేయడం” అని టేబుల్ మీద ఏదో వెతుకుతున్న రామ్ ను
“ నేను లేనప్పుడు మీ కెలాంటి సాయం అంది” లక్ష్మి.
“నీవు లేనప్పుడు అప్పుడప్పుడు నా తలంటడం, వీపు రుద్దడం, స్నానంమపుడు టవలు మరిచిపోతే
అందివ్వడం , తలనెప్పయితే తల మర్దన చేయడం, భోజనం వడ్డించడం . . . ”అంటూ అప్పచెపుతూ పోతున్నాడు రామ్.
“అంతేనా ఇంకా ఏమయినా వున్నాయా మీకు రమ్య రోబో చేయవలసిన పనులు “ అని లక్ష్మి ఘాటుగా అడగ్గానే. . ,
కోపంతో ఎర్రపడిన లక్ష్మి ముఖంలోక చూసి టక్కున ఆపేశాడు రామ్ ఏదో తప్పు జరిగుంటుంది నా మాటల వల్ల అని.
“ఇంకేమున్నాయి. . నాకిష్టమైన మిగతావన్ని
నీవు లేనిదే నాకు లేవు లక్ష్మీ “ అని లక్ష్మి చుబుకం పట్టుకుని, “నిన్ను ఉడికించాలని అలా అన్నాను
లేవోయ్ “అన్నాడు రామ్.
దాదాపు ముపై వసంతాల వైవాహిక జీవితంలో రామ్ ను చదివిన లక్ష్మి కి తెలుసు అతడేమిటో. . ’ తనంటే తమ పిల్లలంటే ఎంత ప్రేమో, బాధ్యతో.
“సరేలేండని” నవ్వేసింది లక్ష్మి .
కాని ఎక్కడో గూడు కట్టుకున్న అనుమానం, ఏదో ఈర్ష్య. ,” అందమయిన రమ్య రోబోకు అలవాటు పడిపోతాడేమో. నేను అమెరికాలో అమ్మాయి దగ్గర ఆరు నెలలు ఉండి వచ్చిన తరువాత ఏన్ని మార్పులు జరుగుంటాయూే” అనే భయం పట్టు కుంది
లక్ష్మి కి. ఇలాంటి అందమయిన ఆడ రోబోలను తయారుచేసిన వాళ్లను మనసులో తిట్టుకుంది.
* * * *
నెల తరువాత అమెరికాలో వర్జీనియాలో లక్ష్మి కూతురు , అల్లుడు ఏయిర్ పోర్ట్ కు వచ్చి లక్ష్మిని రిసీవ్ చేసుకున్నారు ఆప్యాయంగా.
రెండవసారి ప్రెగ్నెన్సీ తో భారంగా నడుస్తున్న కూతురు బుజంపై చేయి వేసి “జయ్ ఏడీ . . . ? రాలేదా రూపా . . ! అని అడిగింది లక్ష్మి కూతురిని. మనుమడిని చాల నెలల తరువాత చూడబోతూ లక్ష్మి .
జయ్ క్రిష్ తో ఆడుకుంటూ రానన్నాడు, మన పక్కింటి వాణి తో చూడమని చెప్పొచ్చాము అని, రూపా వాళ్ల నాన్న గురించి అడుగుతూ, ముగ్గురు కబుర్లు చెప్పుకుంటూ ఇల్లు చేరారు.
హల్లో అడుగు పెట్టగానే “జయ్. . . ఎక్కడున్నావు రా నాన్నా, , ?” అని పిలిచింది మనుమడిని లక్ష్మి.
“బాగున్నారా ఆంటి “అని పలుకరించిన వాణిని, బాగున్నావా వాణి అని పరామర్శించింది . కండ్లు మాత్రం మనవడిని వెతుకుతున్నాయి .
“జయ్ ఎవరొచ్చారో చూడు “అని వాళ్ల నాన్న గట్టిగా పిలవడంతో ప్రక్క రూమ్ నుండి వచ్చాడు నాలుగేండ్ల జయచంద్ర .
“హయ్ అమ్మమ్మా” అంటూ లక్ష్మి దగ్గరకు వచ్చి చుట్టుకుంటూ.
ఎవరి కోసమో చూస్తూ . . ”వేరీస్ తాత ?“ అని అడిగాడు.
అంతలో రూములోనుండి ఇంకో అబ్బాయి వచ్చాడు . అమెరికన్ల పోలిక, నాలుగయిదు సంవత్సరాల వయసుంటుదని అనుకుంటూ
“నీ ఫ్రెండ్ పేరేమి “అని అడిగింది లక్ష్మి, ఆ అబ్బాయి పట్టి పట్టి నడిచే తీరునుగమనిస్తూ . . . ,
“హి ఈస్ క్రిష్ , మై ఫ్రెండ్ అండ్ హెల్పర్ రోబో అమ్మమ్మా!” అని జవాబిచ్చి క్రిష్ దగ్గరకు వెళ్లి,
“ షి ఈజ్ మై అమ్మమ్మ క్రిష్ . . మై మదర్స్ మదర్ “ అని పరిచయం చేశాడు.
లక్ష్మి తేరపార చూస్తూంది క్రిష్ రోబోను . . మనసులో రమ్య రోబో మెదిలింది .
అంతలో. .
“హాయ్ అమ్మమ్మా హౌఆర్ యూ”. . అని చేయి చాపాడు క్రిష్ రోబో. చేయందుకుని, “ఇ యామ్ ఫైన్, థాంక్యు క్రిష్“ అని జయ్ వైపుతిరిగి,
“ఏం సహాయం చేస్తాడు” అని సహాయం అంటే మనవడికి అర్థం కాలేదని గ్రహించి “వాట్ హెల్ప్ క్రిష్ డు ఫర్ యు” అని ఇంగ్లీషు లో అడిగింది. వీలయినంతవరకు మనవడికి తెలుగు అలవాటు కావాలని తెలుగులోనే మట్లాడుతుంది లక్ష్మి .
“నాకు స్టోరీస్ చదివి వినిపిస్తాడు, నా హోమ్ వర్క్ చేస్తాడు, నా నోట్స్ రాసిపెడతాడు , మాత్స్ లో హెల్ప్ చేస్తాడు , డ్రాయింగ్ , బొమ్మలు గీస్తాడు “అంటూ ఏకరువు పెడుతున్నాడు జయ్.
ఆశ్చర్య పోతున్న లక్ష్మి “ నీవేం చేస్తున్నావు , ఏమి నేర్చుకుంటున్నావు అన్నీ క్రిష్ చేసి పెడుతుంటే. . ?!” అని ఒడిలో కూర్చొని వున్న మనవడినడిగింది చిరాకుపడుతూ.
ఏదో గుర్తుకొచ్చి . . . కూతురును పిలిచింది లక్ష్మి .
రెస్ట్ రూమ్ కెళ్లి వచ్చి అందరూ మొదట కాఫీ తాగుదామని రూప వాణి కాఫీ తయారుచేసి ఇద్దరు కాఫీ కప్పులతో హాల్లోకి వచ్చారు.
“రూపా. . . వాడికన్ని క్రిష్ రోబో చేసి పెడితే వీడికి తెలివితేటలు ఎట్లా పెరుగుతాయి. లెక్కలు, రీడింగ్, రైటింగ్ , కాగ్నిటివ్ , సైకోమోటార్ అన్ని లర్నింగ్ స్కిల్స్ ఎలా డెవలప్ అవుతాయి. చిన్నపుడే మెదడుకు రిసెప్టివిటి బాగా వుంటుంది . అన్ని నేర్చుకుంటే మెదడు కంప్యూటర్ లో స్టోరయి అవసరమయినపుడు వాడుకోడానికి వీలవుతుంది. రేపు జయ్ బదులు క్రిష్ రోబో పరీక్షలు రాయాలి. ఇలాగయితే జయ్ మెదడు పనిచేయక వెస్టేజ్ అయిపోకముందే ఈ హెల్పర్ రోబోను పంపించేయండి, ఎందుకు కొనిచ్చారు “ అని బాధపడిపోయింది లక్ష్మి .
“నాన్న ఆర్డర్ చేసి కొనిచ్చాడమ్మా మనవడికి సర్ప్రయిస్ గిఫ్టు “అంది రూప.
“మీ నాన్న కు రోబోల పిచ్చి పట్టింది, ఇంట్లో ఏమో రమ్య ఆడ రోబోను కొని అసిస్టెంట్ గా పెట్టుకున్నాడు. నేను అమెరికా వచ్చినపుడు ఆఫీసులో, ఇంట్లో మీ నాన్నకు , తాత , నాన్నమ్మ లకు హెల్ప్ కంట. మనవడికేమో క్రిష్ రోబో హెల్పర్.
పెద్ద పెద్ద బిసినెస్లలో , కంపెనీలలో , టీచింగ్ ఎయిడ్స్ గా ఆర్టిఫిషియల్ ఇంటెలిజెన్స్ చాలా అవసరమే కాని కుటుంబాలలో చిన్న పిల్లలకు విద్యలో ఇలాంటి రోబోలవలన ఏమి అనర్థాలకు దారితీస్తాయో ఈ మానవ రోబోలు”
అంటూ వాపోయింది లక్ష్మి .
“మనం వద్దనుకుంటే ట్రయల్ పీరియడ్ లోపల రిటర్న్ చేయచ్చులే అమ్మా. నాన్నకు నేను నచ్చచెబుతానులే . మేమూ రిటర్న్ చేయాలనుకున్నాము. రోబో పైన డిపెన్డయి నేర్చుకున్నవి కూడా మరిచిపోతున్నాడు. ” అని కూతురనగానే కొంచెం కుదుట పడింది లక్ష్మి . రమ్య రోబోను కూడా రిటర్న్ చేసేయాలని నిర్ణయించుకుంది
మనసులో.
అమెరికా వచ్చే ముందు వాళ్ల అత్తమ్మ చేసిన కంప్లయింటు గుర్తు కొచ్చింది లక్ష్మికి.
వాళ్ల అత్తగారు భర్త పలవరింత గురించి చెప్పింది. వయసులో డెబ్బయి పైబడిన భర్త కలవరిస్తున్నాడట “ రమ్యా . . కాలు మెల్లగా వత్తు” అని, మరలా నిద్ర లో నవ్వుతూ. . . ”ఇక చాలు .నీ చేతులు గిలిగింతలు పెడుతున్నాయి “అని మెలికలు తిరుగుతున్నాడట నిద్రలో .
లక్ష్మి వాళ్ల అత్తమ్మ కోడలికి చెప్పి , “ ఇవేమి మరమనుషులే తల్లీ. . . మనలను మరిచిపోయేట్టున్నారు వీళ్లు , వద్దు వాపసు పంపించేయమను రమ్యమ్మను, ”అని అత్తమ్మ అంటూంటే నవ్వాగిందికాదు లక్ష్మికి.
*****
లక్ష్మీ . . . . . లక్ష్మీ. . . . . ఏమయింది అంత గట్టిగా నవ్వుతున్నావు నిద్రలో . బాగా తెలవారి పోయిందిలే . . . అంటూ బుజం పట్టి కుదుపుతూ లేపుతున్నాడు భర్త రామ్.
కండ్లు తెరిచి భర్తను చూసి రోబోల కలల ప్రపంచం నుండి బయటపడిన లక్ష్మి . . ,
“ హమ్మయ్య . కలే “నిజంకాదని కుదుట పడింది మనసు. రామ్ కు ఒక ఎడ్యుకేషనల్ టీచింగ్ లర్నింగ్
ఎయిడ్స్ తయారుచేసే కంపెనీ ఉంది. అతడే దానికి సి. ఇ. ఒ.
లక్ష్మికూడా ఎడ్యుకేషన్ లో ప్రొఫెసర్. ఇద్దరు అకాడమీషియన్స్, క్రొత్త ఎడ్యుకేషన్ టెక్నాలజీలను ఫాలో అవుతూ , అవి ఎంతవరకూ స్కూల్ , కాలేజి విద్యకు తోడ్పడు తున్నాయో స్టడీ చేస్తుంటారు.
ముందురోజు రామ్ తో కూడా హైటెక్ ఇంటర్ నేషనల్ కాన్ఫరెన్స్ కు వెళ్ళింది లక్ష్మి .
‘సోఫియా రోబో’ను తనతో కూడా తెచ్చాడు డా. డేవిడ్ హాన్సన్ , సోఫియా రోబో సృష్టి కర్త , హాన్సన్ రోబోటిక్స్ కంపెని
స్థాపకుడు .
కాన్ఫరెన్సలో సోఫియా రోబో పెద్ద అట్రాక్షన్ . కండ్లు ఆర్పుతూ, సంభాషణకు తగినట్టు ముఖకవళికలు మార్చుతూ మధ్యలో చిరునవ్వుతో అందరిని ఆకట్టుకుంది. అదొక మరపురాని అనుభవం.
ఇంటికి వస్తూ దారిలో “లక్ష్మీ . . . మనమూ ఒక రోబోను కొనుక్కుందామా మనకు అసిస్టెంట్ గా పనులు చేసిపెడుతుంది” అన్నాడు రామ్.
“అన్ని లక్షలు, కోట్లు డబ్బులు పెట్టి కొనుక్కొని ఇంట్లో పనులకు పెట్టుకుంటారా” అంటూ జోక్ అని కొట్టి పారేసింది లక్ష్మి .
కాని ఇంటికి వచ్చాక సోఫియా రోబో రూపు రేఖలు, హావభావాలు, మాటలు తనను వెంటాడుతునే ఉన్నాయి.
చర్చలో రాబోయే కాలంలో అన్నిరకాల వ్యాపార లావాదేవీలలో ; విద్య, వైద్యం, అగ్రికల్చర్, బయో
టెక్నాలజీ , రిటేల్ మొదలయిన పెద్ద కంపెనీలలో ఆర్టిఫిషియల్ ఇంటెలిజెన్స్ తో పెద్ద ఎత్తున రోబోల అవసరాన్ని అందరూ గుర్తించారు .
సోఫియా రోబో, మాటలలో భవిష్యత్ లోతమ రోబోల కుటుంబం పెరుగుతుందని, మానవ కుటుంబాలతో కలిసి మెలసి జీవించే కాలం వస్తుందని ఆశాభావాన్ని వ్యక్తం చేసింది.
ఆ మాటలు లక్ష్మి మనసులో నాటుకున్నాయి.
మానవ, రోబో కుటుంబాల సహజీవనమెలా ఉంటుందో అని ఉత్సుకత పెరిగింది లక్ష్మి లో.
ఆ ఆలోచనల పర్యవసానంగా తను అంత సుదీర్ఘ కల కన్నానని కలను నెమరువేసుకుంటూ “ఈ రోబోల తయారీ కుటుంబాలలో ఎమోషనల్ ఘర్షణలకు , పెద్దల్లో సోమరితనానికి , పిల్లలలో మెదడు పనితనాన్ని దెబ్బ తీసే విచ్చలవిడి ఉపయోగాలను నియంత్రించే చట్టాలు పటిష్టంగా ఉండాల”ని అనుకుంటూ బాత్ రూములోకి నడిచింది లక్ష్మి .

—— ********——-