అరుంధతి… అటుకుల చంద్రహారం.

రచన: గిరిజారాణి కలవల

 

మామూలుగా తెలుగు సినిమాల్లో వచ్చే డైలాగే ఇది… “ఇరవై నాలుగు గంటలు గడిస్తే కానీ ఏ సంగతీ చెప్పలేము…” అన్నాడు మెళ్ళో స్టెత్ సవరించుకుంటూ.. ఆ కుర్ర డాక్టర్.

డ్యూటీలోకి కొత్తగా వచ్చినా,  ఆ వాక్యం బానే కంఠోపాఠం పట్టినట్టున్నాడు.. అందుకే అప్పచెప్పేసాడు… అంతటితో ఆగకుండా అతని స్క్రిప్ట్ లో రాసిన మరో డైలాగ్ గుర్తు వచ్చి…” ఎందుకైనా మంచిది… బంధువులందరికీ కబురు పెట్టండి.. ఆవిడ ఎవరినైనా చూడాలని అనుకుంటే కనుక వెంటనే పిలిపించండి… ఆవిడకి ఆఖరికోరిక ఏదెనా వుంటే తీర్చేయండి..” అంటూ… పూర్తిగా చెప్పేసానా… ఇంకేమైనా చెప్పాలా.. అన్నట్టుగా.. నర్సు సిస్టర్ వేపు  చూసాడు…

ఆ నర్సమ్మ.. అంతేగా . అంతేగా.. అన్నట్టు బుర్ర పైకీ కిందకీ ఊపింది. ఈ మాటలు చెప్పేసి.. వాళ్ళిద్దరూ.. ఇంకేమైనా.. ఈ డైలాగులు చెప్పవలసిన పేషెంట్స్ వున్నారేమో వెతుక్కుంటూ వెళ్లిపోయారు.

ఆ మాటలకి అక్కడున్నవారందరూ మొహామొహాలు చూసుకున్నారు. అందరూ.. ఒకరి భుజాలమీద మరొకరు చేతులు వేసి… క్రికెట్ ఆటలో లాగా  గుండ్రంగా.. వచ్చి.. తలలు వంచి.. ” ఇప్పుడు.. ఏంటి కిం కర్తవ్యం?  ఏదో ఈ పూట మంచం  నుంచి దించెయ్యొచ్చు  అనుకుంటూంటే డాక్టర్ ఇంకా ఇరవైనాలుగు గంటలు అంటూ డౌట్ పెట్టాడు.. పైగా ఆఖరి కోరిక అంటున్నాడు… కొంపతీసి అది తీరకపోతే.. కానీ ఈవిడ పోదేమో.. ఆవిడ ఆఖరి కోరికేంటో మనకి తెలుసు కదా… అది ఇప్పుడు ఎక్కడ తీర్చగలమూ… అయినా గాడిదగుడ్డు కాదూ… నిజంగా ఆఖరి కోరిక కోసం ప్రాణం పోకుండా వుంటుందా ఏంటి? పోయే కాలం వస్తే అదే పోతుంది.. ఆ ప్రాణం ఎలాగూ పోతుంది.. దానికోసం ఇప్పుడు ఆ ఆఖరికోరిక తీర్చక్కర్లేదు.. ” అని తీర్మానం చేసుకున్నారు… ఆ పోడానికి సిద్ధంగా వున్న.. ముసలావిడ అరుంధతిగారి కొడుకు, కోడలు,  కూతురు, అల్లుడూ.. ఇంకా చెరి ఇద్దరి చొప్పున.. మొత్తం  నలుగురు మనవలూ.. వాళ్ళ పెళ్ళాలూ  అదీ సంగతి..

ఐ. సి. యు లో వున్న అరుంధతిగారిని ఒకరితర్వాత ఒకరు చూసి వచ్చేసి… ఇరవైనాలుగు గంటల్లో హాస్పిటల్ వాళ్ళే ఫోన్ చేస్తారెటూ.. అప్పుడు వద్దాము.. ఇక్కడుండి చేసేది లేదు పోదాం… అనుకుంటూ రెండు కుటుంబాలవారూ ఇళ్ళకి వెళ్లి పోయారు.

అదేమీ తెలియని అరుంధతి… తన ఆఖరి కోరిక తీరేదాకా.. తన గుండెని కొట్టుకోమనే చెప్పినట్టుంది..

డాక్టర్లు చెప్పిన ఇరవైనాలుగు గంటల గడువు నలభైఎనిమిదికి పెరిగింది..

మళ్లీ రెండు కుటుంబాలూ రౌండప్ చేసుకున్నారు.

అరుంధతి కూతురు… ఉమ.. ” వదినా! పోనీ డాక్టర్ చెప్పినట్లు అమ్మ ఆఖరి కోరిక తీరిస్తేనో.. పాపం ఆ ప్రాణం కొట్టుకుంటోంది.. దాని కోసమే కాబోలు..” అంది..

దానికి అరుంధతి కోడలు.. భారతి.. ” నీకేం.. నువ్వు బానే చెపుతావు.. సలహాలు… ఇప్పుడు హాస్పిటల్ ఖర్చే.. రెండు లక్షలు అయింది… ఇక ఆ కోరిక  కూడా తీర్చాలంటే కనీసం.. మరో రెండు లక్షలు అయినా పెట్టాలి. మా వల్ల కాదమ్మా!   ఏంటండీ బెల్లం కొట్టిన రాయల్లే మాట్లాడరు.. మీ చెల్లికి సమాధానం చెప్పండీ” అంది.   హమ్మా !!    ఆ తర్వాత.. అమ్మది నాకేగా అని కొట్టేద్దామనే ప్లాన్ కాబోలు.. అనుకుంది మనసులో..

అరుంధతి కొడుకు.. బ్రహ్మానందం..  భార్య భారతి మాటలకి తలూపుతూ..” అంతేగా.. అంతేగా.. ” అన్నాడు.

అన్న, వదిన మాటలకి చర్రున కోపం వచ్చింది  ఉమకి.. ఆ కోపం తన భర్త  శివరావు మీద చూపిస్తూ..”ఏంటండీ.. తుమ్మ మొద్దులా నిలబడ్డారూ.. చెప్పండీ.. అమ్మ గురించి రాత్రి మనం ఏమనుకున్నామో.. ” అంటూ.. కసిరింది.

” అది కాదు.. బామ్మర్దీ… ఇలాంటి స్టేజీ లో వున్నవారి ఆఖరి కోరిక తీర్చకపోతే.. ఆ ప్రాణం అలా కొట్టుకుంటూనే వుంటుందట..ఆ తర్వాత ఆత్మ కూడా ఇక్కడిక్కడే తిరుగుతూఉంటుందట. దయ్యమై మనల్ని పట్టుకోనూ వచ్చట.. అందుకని  చూస్తూ చూస్తూ ఎలా ఊరుకోగలము.. ఇప్పటికే హాస్పిటల్ ఖర్చు రెండులక్షలయిందని మీ ఆవిడ బాధ పడుతోంది.. ఇంకా ఇలాగే.. ఐ. సి. యు. లో.. వెంటిలేటర్ మీద ఎన్నాళ్ళుంచుతాము?  మరో రెండు మూడు లక్షలు పైగా అయేట్టుంది ఖర్చు .. ఏతావాతా ఆ తర్వాత కర్మకాండల ఖర్చు ఎలాగూ తప్పదు.. అందుకే.. అదేదో కొనేసి ఆవిడకి ఓసారి చూపించామనుకో.. తృప్తిగా కళ్ళు మూస్తుంది మీ అమ్మ గారు.. ” అన్నాడు శివరావు.

” అదేంటన్నయ్యా… మీరూ అలాగే అంటారు? ఇప్పుడు అంత పెట్టుబడి మేము ఎలా పెట్టగలము? కాస్త ఆలోచించండి.. ” అంది భారతి.

” ఔనమ్మా… అదికూడా ఆలోచించాను.. అందుకే నేను సగం పెడతాను.. మీరు సగం పెట్టండి. ఆవిడకీ సంతృప్తిగా అనిపిస్తుంది.. పైగా ఇప్పటి కోరికా అది ? మనవెవరం రాక ముందుది.. ఆవిడ కాపురానికి వచ్చినప్పటినుండీ.. కాదు కాదు.. ఆవిడ చిన్నప్పటి నుంచీ దాని మీదే వుంది ఆవిడ మనసు.. అదేదో మనం కొంటే..  ఓసారి కళ్ళారా చూసుకుని.. కళ్ళు మూసేస్తుందిక. ఆ తర్వాత కార్యక్రమాలు అయ్యాక.. మళ్లీ మనిద్దరం ఎవరి వాటా వాళ్ళు తీసేసుకుందాం.. ఇంతకిమించి మరో మార్గం లేదు ఇప్పుడు..  ” అన్నాడు శివరావు.

” ఆ సగం పెట్టాలన్నా… ఇబ్బందే అన్నయ్యగారూ.. ” అంది భారతి.. మనసులో మాత్రం ఇదేదో బావుందే.. ఇలాగైనా నా కోరికా తీరవచ్చు.. అనుకుంటూ..

వెంటనే అందుకుంది ఉమ…” మాకు మాత్రం ఇబ్బంది లేదేంటి వదినా.. అప్పో సప్పో చేయాల్సిందే మేమైనా.. ఏదో అమ్మ ఆఖరి కోరిక తీర్చగలిగితే చాలు.. ” అంది..

ఈ రూపంలో అయినా తన కోడళ్ళ కిద్దరికీ.. ఏదో అమర్చినట్లవుతుంది.. అనుకుంది తనూ లోలోపల.

” అయితే.. మరి పదండి… వెళ్లి తీసుకువద్దాము.. సాయంత్రానికి మనం తీసుకువచ్చి ఆవిడకి చూపిస్తే.. .. రాత్రికి ఏ సంగతీ తేలిపోతుంది.. ” అంటూ శివరావు అందరినీ  బయలు దేరమన్నాడు.

పొలో మని రెండు కార్లలో అందరూ బయలుదేరారు.

వాళ్ళందరూ ఎక్కడకి బయలుదేరారో.. ఏం తేబోతున్నారో..

అసలు..  ఇంతకీ ఆ అరుంధతి గారి ఆఖరి కోరిక ఏంటో తెలుసుకోవాలంటే… చాలా వెనక్కి వెళ్ళాలి. ఎంత వెనక్కి అంటే.. అరుంధతి బాల్యం లో దాకా వెళ్లి పోవాలి…

టయ్ టయ్ టయ్.. రింగులు రింగులు తిప్పుతున్నా.. ఫ్లాష్ బ్యాక్ లోకి..

అప్పుడు.. అరుంధతికి ఆరేళ్ల వయసు.  తండ్రి, తల్లి, బామ్మ, అన్నయ్య..వీళ్లు  తన కుటుంబ సభ్యులు.  అప్పుడప్పుడు.. పండగలకీ, పబ్బాలకీ.. మేనత్త సుభధ్ర అత్తగారి ఊరు అమలాపురం నుంచి పుట్టింటికి వస్తూ వుండేది. ఓ వారం పది రోజులుండి వెళ్ళేది. మేనత్త వస్తోందంటే అరుంధతికి చాలా సంతోషంగా వుండేది. ఆవిడ వున్ననాళ్ళూ.. వెనకాలే  తిరిగేది. ఆవిడ తీసుకువచ్చే.. సున్నుండల కోసమో.. వెళ్ళేటపుడు చేతిలో పెట్టే ఐదురూపాయల కోసమో కాదు ఆ సంతోషం. మేనత్త మెడలో మెరిసిపోయే అటుకుల చంద్రహారం కోసం.. అదంటే అరుంధతికి ఎంత ఇష్టమో. పచ్చగా మెరిసి పోయే మేనత్త మెడలో ఆ  నాలుగుపేటలు… అరచేయంత బిళ్ళతో వుండే ఆ అటుకుల చంద్రహారం. ఆవిడ నడుస్తున్నపుడు.. ఊగుతూ.. తళుక్కున మెరుస్తూ.. అరుంధతిని ఆకట్టుకునేది.  ” అత్తా! ఓసారి నీ గొలుసు ఇయ్యవా..” అనడిగితే.. అబ్బే.. అస్సలు ఇచ్చేది కాదు మేనత్త. మిగిలినప్పుడు ఎంత ముద్దు చేసినా… చంద్రహారం దగ్గరకి వచ్చేసరికి మాత్రం ఒప్పుకునేది కాదు. ” ఇంకా నయమే.. ఇది పిల్లలు వేసుకోకూడదే.. నాలుగు పేటలూ నలభై తులాలు.. ఎక్కడెనా పారేసావనుకో.. మా అత్తారు గుమ్మం కూడా తొక్కనీయరు.. చిన్నపిల్లవి నీకెందుకూ ఇంత గొలుసు..” అనేది కానీ.. ముచ్చటపడుతోంది కదా.. ఓసారి కూడా అరుందతి మెళ్ళో వేసేదికాదు.

” అమ్మా! అత్తకి ఉన్న గొలుసు లాంటిది నాకూ చేయించవే.. ” అని అమ్మ దగ్గర గారాలు పోయేది అరుంధతి.

” మనకంత తాహతు లేదే తల్లీ. ఆ కరణం గారు తన దగ్గర. ఆ జమాబందీ లెక్కలు రాసేటప్పుడు  మీ నాన్నకి   ఇచ్చిన ఏదో.. రూపాయీ, అర్ధా.. డబ్బులు  మిగిల్చి.. నీకూ, నాకూ.. చెరో ముక్కుపుడకా… కాళ్ల కి వెండిపట్టీలు.. కొనగలిగారు… అంతే.. ఇక ముందుకు మాత్రం ఇక పోలేరే.. నాలుగు వేళ్ళూ వేళకి లోపలకి వెడితే చాలు… నాలుగుపేటల గొలుసంత సంబరమే మన బతుకులకి… ” అనేది అమ్మ.. ఆ నిష్టూరాలేంటో అర్ధమయేవి కావు అప్పట్లో అరుంధతికి.

రాత్రి పూట బామ్మ పక్కలో పడుకుని.. కధలు వినేటప్పుడు.. ..” బామ్మా.. అటుకుల చంద్రహారం కొనాలంటే ఎంత డబ్బులు కావాలీ? ” అనేది.

” ఓసి, పిచ్చి మొహమా.. నీకెప్పూడూ అదే ధ్యాస.. అది కొనాలంటే డబ్బులు అక్కర్లేదే.. పెళ్లి చేసుకుంటే చాలు.. అత్తారే కొనిపెడతారు.. మీ సుభధ్ర అత్తకి దాని పెళ్ళి లో.. వాళ్ళ అత్తగారు పెట్టారు ఆ చంద్రహారం.. నీకూ అలాగే మీ అత్తగారు పెడతారులే. ” అనేది ఆవిడ.

వెంటనే నాన్న దగ్గరకి పరుగెత్తుకుని వెళ్లి..” నాన్నా! నాకు తొందరగా పెళ్ళి చేసెయ్యి నాన్నా ! మా అత్తారు అటుకుల చంద్రహారం పెడతారు.. ” అంది.

” అలాగే.. బంగారు తల్లీ… ఇంకొక్క పదేళ్ళు ఆగు.. అలాగే చేసేస్తాను.. ” అనేవాడు తండ్రి.

ఓసారి.. అరుంధతికి మల్లెపూలతో జడ కుట్టింది బామ్మ.. కూతురితో.. ” సుభధ్రా! ఓసారి నీ చంద్రహారం.. అరుంధతి మెళ్ళో వెయ్యవే.. ముచ్చటపడుతోంది… ఈ జడ, ఆ హారంతో.. ఫోటో తీయిద్దాము.. దాని మోజు తీరుతుంది.. ” అని.. ఆ  హారం వేయించి స్టూడియోకి తీసుకెళ్ళి ఫోటో తీయించింది. ఆ ఫోటోకి ఫ్రేమ్ కట్టించి.. మంచం పక్కనే పెట్టుకునేది అరుంధతి.. హారం కేసి చూస్తూ పడుకునేది.

చూస్తూండగా పెళ్ళీడుకి ఎదిగింది.  వచ్చిన రెండు సంబంధాలలో ఇది బాగా నచ్చింది అరుంధతి తండ్రికి..  పెళ్లి కొడుకు  శేఖరానికి గవర్నమెంట్  ఉద్యోగం… సొంత ఇల్లు.. రెండెకరాల మాగాణి వుంది  కరెంటు ఆఫీసులో గుమాస్తా గిరీ  వుంది..  తండ్రికి రెండకరాల పొలం వుంది.. ఆయన వ్యవసాయం చేస్తాడు.. ముగ్గురు ఆడపిల్లలు.. పెద్ద పిల్లకి పెళ్ళి అయింది.. ఇంకా ఇద్దరు పెళ్ళికి వున్నారు. తల్లి లేదు.. వాళ్ళకి అరుంధతి నచ్చింది.. జాతకాలూ కుదిరాయి.

తమ తాహతుకి ఇంతకి మించి సంబంధం రాదని అనుకుని అరుంధతి తండ్రి.. మంచిరోజు చూసుకుని తాంబూలాలు మార్చుకుందామనుకున్నాడు. మళ్లీ గుర్తు చేసింది అరుంధతి.. అటుకుల చంద్రహారం గురించి తండ్రికి.

ఆయన.. తాంబూలాలు మార్చుకునే రోజున వియ్యంకుడితో అన్నాడు…  “పెళ్లి కి మేము మా పిల్లకి బాలతొడుగు కింద..  జత గాజులు, పుస్తెల గొలుసు పెడతాము… మీరు మీ కోడలికి ఎలాగూ ఏదో ఒకటి చేయించాలి కదా… అటుకుల చంద్రహారం చేయించండి.. మా పిల్లకి ఎప్పటినుండో దాని మీద మనసుగా వుంది..” అంటూ మొహమాటం లేకుండా చెప్పేసాడు.

“అయ్యో.. మీరింతగా చెప్పాలా! మా ఇంటికి వచ్చే మహాలక్ష్మికి.. చంద్రహారం చేయించమంటే కాదంటామా… అయితే.. పంట చేతికి వచ్ఛాక చేయిస్తాను.. ఇప్పుడు పెళ్లిలో నల్లపూసల దండ, ఉంగరం పెడతాం  లెండి.. ” అంటూ తప్పించుకున్నాడు అరుంధతి కాబోయే మావగారు..

“పంట చేతికి    రాక పోతుందా.. తన  కలల పంట పండకపోతుందా.. ” అనుకుని… తల వంచి మెళ్ళో తాళి కట్టించేసుకుంది అరుంధతి.. కానీ… కాలక్రమంలో పుట్టింటివారు పెట్టిన బంగారం పుస్తెల గొలుసు  స్థానంలో.. పసుపుతాడు వచ్చింది కానీ… అటుకుల చంద్రహారం పెడతామన్న మాట హుళిక్కే అయింది. పంట చేతికి రావడం మాట అటుంచి.. మిగిలిన ఇద్దరాడబడుచుల పెళ్ళి కోసం.. వున్న రెండెకరాలు అమ్మేసారు మామగారు. ఆ తర్వాత.. ఆడబడుచుల రాకపోకలు.. పురుళ్ళు, పుణ్యాలూ.. ఆ తర్వాత మామగారు మంచాన పడితే ఖర్చులూ.. ఇలా ఒకదానితర్వాత మరోటి వచ్చిపడి అటుకుల చంద్రహారాన్ని వెనక్కి నెట్టేసాయి. మధ్య మధ్యలో.. తన చిన్నప్పటి ఫోటో.. మేనత్త తన మెడలో వేసినప్పుడు తీయించుకున్న ఫోటో కేసి ఆశగా చూసుకుంటూ వుండిపోయేది పాపం.

తర్వాత.. తన పిల్లలు బ్రహ్మానందం, ఉమ పుట్టడం.. వాళ్ళ చదువులు, ఖర్చులకి సొంత ఇల్లు కూడా అమ్మాల్సిన పరిస్థితి  వచ్చింది. పేరుకి గవర్నమెంట్ ఉద్యోగమే అయినా జీతం అంతంతమాత్రమే..ఎప్పుడూ ఏదో ఒక ఖర్చు రెడీగా కూర్చునేది. పాపం.. శేఖరానికి. భార్య అరుంధతి నోరు తెరిచి అడక్కపోయినా.. ఆవిడ కోరిక తెలుసు.. ఎప్పటికైనా  ఎలాగైనా తీర్చాలనే అనుకుంటూ వుంటాడు.

” అరుంధతీ… ఉన్న ఆస్తులను అమ్మేసుకోవలసి వచ్చింది.. నా చెల్లెళ్ళు.. ఇప్పుడు మన పిల్లల కోసం. ఇప్పుడు పిల్లల బాధ్యత కూడా తీరిపోయింది.. అబ్బాయి సెటిల్ అయిపోయాడు.. అమ్మాయికి పెళ్లి చేసేసాం.. ఇక కొత్తగా ఖర్చులు లేవు.. మరో మూడు నెలలో రిటైర్ అయిపోతాను.. అప్పుడు వచ్చే డబ్బులతో నీకు అటుకుల చంద్రహారం చేయిస్తాను.. ఒట్టు.. ” అన్నాడు శేఖరం.

ఆ మాటలతో అణిగిపోయిన అటుకుల చంద్రహారం ఆశ మళ్లీ మొలకెత్తింది అరుంధతికి. భర్త ఎప్పుడు రిటైర్ అవుతాడా.. ఎప్పుడు చంద్రహారం కొంటాడా అని ఆ మూడు నెలలూ మూడు యుగాలుగా గడిపింది. రిటైర్ అయ్యాక… ఓ నెలరోజుల్లో.. శేఖరం చేతికి ఓ పెద్ద మొత్తమే అమిరింది. ఆ  సాయంత్రమే భార్యాభర్తలిద్దరూ .. బంగారం కొట్టుకి వెళ్ళారు. అయితే.. అరుంధతి కోరుకున్న నాలుగుపేటలకీ.. ఈ డబ్బుతో రెండు పేటలు కూడా రావని తెలిసింది.  పోనీ ఒక పేట తీసుకోమని భర్త చెప్పినా.. రాజీ పడలేదు అరుంధతి.. నాలుగుపేటలూ.. అరచెయ్యంత బిళ్ళ వుండాల్సిందే.. వేరేలా వద్దు కాక వద్దనేసింది. చేసేదేం లేక  ఇంటి మొహం పట్టారు.

ఇంతలో శేఖరం స్నేహితుడు.. మోహనరావు.. ఇల్లు కట్టుకుంటూ.. అవసరానికి నీ దగ్గర వున్నవి సర్దు… పదిహేను రోజుల్లో చీటీపాట డబ్బులు వస్తాయి.. అప్పుడు ఇచ్చేస్తానంటే.. కాదనలేక తనకి వచ్చిన డబ్బును.. మోహనరావుకి  ఇచ్చాడు. పదిహేను రోజులే కదా.. అని రాతకోతలేవీ లేకుండా  చేబదులుగా  ఇచ్చాడు. తానొకటి తలిస్తే దేముడొకటి తలుస్తాడు కదా.. ఆఫీసు నుంచి ఇంటికి వస్తున్న  మోహనరావు యాక్సిడెంట్ అయి అక్కడక్కడే పోయాడు.. ఆ తర్వాత… ఈ డబ్బు సంగతి శేఖరం.. మోహనరావు కొడుకులని అడిగితే.. తమకేం తెలీదు.. తండ్రేం తమకి చెప్పలేదు కాబట్టి మాకు సంబంధం లేదని నిక్కచ్చి గా చెప్పేసారు. తమకి అంటూ మిగిలింది మొత్తం ఇలా పోగొట్టుకొనేసరికి శేఖరం దిగులతో మంచమెక్కాడు. భార్య కోరిక తీర్చలేకపోయాననే  బాధతో నెలలోపునే కన్ను మూసాడు.

అరుంధతి కొడుకు పంచన చేరక తప్పలేదు. ఏదో ఫర్వాలేదు.. రోజులు వెళ్ళదీస్తోంది.. అప్పుడప్పుడు ఆశగా తన చిన్నప్పటి ఫోటో కేసి చూసుకుంటూ. ఆవిడ కోరిక తీర్చలేని స్థితిలో అయితే మాత్రం లేడు కొడుకు. ఓ సారి భార్యతో..  “పోనీ పాపం.. అమ్మకి ఆ హారం కొంటేనో.” . అని పొరపాటున అన్నాడు.. అంతే.. .”ఇంత వయసులో కూడా ఆవిడకి అటుకుల చంద్రహారమేంటీ.. నవ్వుతారు అందరూ.. ఊరుకోండి..  ఆవిడకి మనం మూడుపూటలా తిండి పెడుతున్నాం చాలు.. ఇక ఆ కోరికలెక్కడ తీరుస్తాం.” . అంటూ కోడలు భారతి.. బ్రహ్మానందాన్ని..  మళ్లీ నోరెత్తనీయలేదు.

ఓపిక ఉన్ననాళ్ళూ కొడుకు, కోడలికి  చేయగలిగినంత చేసిన.. అరుంధతి.. ఇక ఎనభైలో పడిన వయసూ.. శరీరం మూలన పడి.. చివర ఇదిగో ఇలా ఐ. సి. యూ వరకూ లాక్కొచ్చాయి..

అన్ని షాపులూ తిరిగి.. చివరకు లలితా జ్యూయలరీలో నాలుగు పేటల అటుకుల చంద్రహారం.. మొత్తానికి తీసుకున్నారు బ్రహ్మానందం, ఉమ.. చెరిసగం డబ్బులేసుకుని..

తిన్నగా  హాస్పిటల్ కి వచ్చి.. అరుంధతి దగ్గరకి వెళ్ళారు.  కూతురు, కోడలు.. కొడుకు, అల్లుడు ఆవిడ బెడ్ కి అటూఇటూ చేరి.. ఆవిడ రెండు చెవుల్లోనూ…

” అటుకుల చంద్రహారం.. అటుకుల చంద్రహారం.. ఇదిగో.. ఒకసారి కళ్ళు తెరవండి..” అంటూ పదే పదే అనేసరికి.. అప్పటిదాకా అచేతనంగా వున్న అరుంధతి శరీరంలో చిరుకదలిక కనపడింది. నెమ్మదిగా కళ్ళు తెరిచింది. ఎదురుగా.. అటుకుల చంద్రహారం కనపడేసరికి.. ఆ గాజుకళ్ళలో మెరుపు మెరిసింది. నెమ్మదిగా ఆవిడ తల పైకెత్తి.. మెడలో ఆ హారం వేసారు.. ఆ హారం స్పర్శ లోపల  గుండెకి తెలిసింది కాబోలు.. చిన్నగా కొట్టుకోవడం మొదలెట్టింది.. అక్కడే వున్న డ్యూటీ డాక్టర్..  మానిటర్ కేసి చూస్తూ ..

” వండర్.. ఆవిడ పల్స్ కరెక్టుగానే కొట్టుకుంటోంది…” అంటూ.. గబగబా మిగిలిన టెస్టులు అన్నీ చేసి.. ” చాలా ఆశ్చర్యంగా వుంది.. ఆవిడకి ఇప్పుడు ఏ ప్రోబ్లమ్ లేదు.. ఇంత సడన్ గా ఈ మార్పుకి మాకే వింతగా వుంది.. రెండు రోజుల్లో ఆవిడని ఇంటికి తీసుకెళ్ళపోవచ్చు మీరు”.. అనేసరికి.. వినగానే  ఢాం అని పడిపోయిన భారతిని, ఉమని.. అదే హాస్పిటల్ లో చేర్చారు..

క్షేమంగా ఇంటికి చేరిన అరుంధతి.. అటుకుల చంద్రహారం మోజు తీర్చుకుని .. సెంచరీ కొట్టాక.. ఓరోజు నిద్రలోనే.. ఎవరికీ చెప్పకుండానే.. శాశ్వత నిద్రలోకి వెళ్లి పోయింది తృప్తిగా..

 

 

*****

కౌండిన్య హాస్యకథలు – పెళ్ళిలో చీరింగ్ గల్స్

రచన: రమేశ్ కలవల

“ఏవండి, పెళ్ళిలో ఆర్కెస్ట్రా అన్నారు, సంగీత్ అన్నారు.. అందరి పిల్లల పెళ్ళిళ్ళు గ్రాండ్ గా చేసుకుంటుంటే మన ఒక్కగానొక్క కూతురు పెళ్ళి కూడా అదిరిపోయేలాగా చేయాలి కదండి” అంది కుశల.
“ఆ సంగతి నాకు వదిలేయ్” అని కంగారుపడకు అన్నట్లు సైగలు చేసి మళ్ళీ టీ వి లో క్రికెట్ మ్యాచ్ చూడటం మొదలుపెట్టాడు.
“పెళ్ళి వారంలో పడింది, ఇంట్లో చుట్టాలంతా వచ్చి ఉన్నారు. మీరు తీరిగ్గా క్రికెట్ చూస్తే ఎలాగండి? వాళ్ళకి ఫోను చేసి ఆ రెండు పనులు ఈ పూట అవ్వగొట్టండి, నాన్చద్దండి” అంది కుశల
అక్కడ టీ వీ లో క్రికెట్ మ్యాచ్ రక్తి కడుతోంది. ఆయన అభిమాన టీమ్ బాగా ఆడటంతో దాంట్లో చీర్ గాల్స్ ను పదే పదే చూపిస్తున్నారు. వారు ఉల్లాసంగా, ఉత్సాహంగా నృత్య ప్రదర్శన చేస్తూ వారి టీమ్ ను ప్రోత్సహిస్తున్నారు. ఆయనకు నచ్చిన టీమ్ బాగా ఆడటంతో ఆ టీ వీ ముందు ఆయన కూడా ఆ చీర్ గాల్స్ ను అనుకరిస్తూ స్టెప్లు వేయబోయి జారుతున్న లుంగీని సరైన సమయంలో పట్టుకున్నాడు, ప్రమాదం తప్పిందనుకున్నాడు. అదంతా చూస్తున్న కుశల కోపంతో “పెళ్ళి విషయాలు మీకు ఏ మాత్రం పట్టడం లేదు కాబోలు” అంటూ వెళ్ళి ఆ టీ వీ ఆపేసింది కుశల
ఆందోళన పడుతున్న కుశల వైపుకు చూసి “సరేగానీ, నాకు ఓ మంచి ఆలోచన వచ్చింది. మన అమ్మాయి పెళ్ళిలో ఓ లేటెస్టు ట్రెండ్ సెట్ చేద్దాం” అన్నాడు. కుశల ఏదో చెప్పండన్నట్లుగా మొహం పెట్టింది. ఇంతలో హరి “టి ట్వంటీ క్రికెట్ లో లాగా పెళ్ళిలో చీర్ గాల్స్ ను పెట్టిస్తే ఎలా ఉంటుంది” అన్నాడు. “ఏడ్చినట్లుంది. సరదాకి కూడా ఓ సమయం ఉండద్దూ. మీతో పెట్టుకుంటే అయ్యేలాగా లేదు నేనే ఏదోకటి చేస్తాను” అంటూ కుశల వేరే గదిలోకి వెళ్ళింది. హరి కి మాత్రం తనకు తట్టిన ఐడియా విపరీతంగా నచ్చింది, అప్పుడే ఆ గదిలోనుంచి అటు వెళ్ళబోతున్న చెల్లెలు కూతుర్లు, తమ్ముడు కూతుర్ని పిలిచాడు. మళ్ళీ టీ వీ ఆన్ చేసాడు హరి. ఆ చీర్ లీడర్స్ ను చూపిస్తూ “అమ్మాయిలు, మీరు అచ్చం అలాగే డాన్స్ చేయగలరా?” అని అడిగాడు. “ఓ అది ఎంత పని” అంటూ వాళ్ళలానే వయ్యారంగా డాన్స్ వేయడంతో “పెళ్ళిలో మీరు ముగ్గురూ ఇలాగే చేస్తే గనుక ఒక్కొక్కళ్ళకు వెయ్యి రూపాయలు ఇస్తాను. ఈ వారం రోజులూ ప్రాక్టీసు చేస్తారా?” అని అడిగారు హరి. “ఓ తప్పకుండా” అంటూ “వాళ్ళ చేతిలో ఉండేవి ఎలాగా?” అని అడిగారు. “అవా! పాం పాం లు జిగేల్ జిగేల్ మనేవి నేను తీసుకొస్తాను కదా” అన్నాడు.
“ఇంతకీ మీకు క్రికెట్ లో చీర్ గాల్స్ ఎలా వచ్చారో తెలుసా?” అని అడిగాడు హరి. లేదన్నట్లు తల ఊపి తెలుసుకోవాలన్నట్లు కుతూహలంతో హరి వైపుకు చూసారు. “ఓ రోజు క్రికెట్ క్లబ్లో ఒకావిడ బోర్ కొట్టకుండా పాటలు పొట్టుకొని బూజులు దులుపుతుంటే ఆవిడ వేసే స్టెప్లు చూసి ఆ క్లబ్ వోనర్ ఇదేదో బావుందని, ఈ డాన్స్ క్రికెట్ ఆడుకున్నపుడు పెట్టిస్తే బావుంటుందని తలచి ఇంకో ఇద్దరిని పెట్టి డాన్స్ పెట్టించగానే అది అందరికీ బాగా నచ్చి అప్పటి నుండి ప్రతీ మ్యాచ్ లో అలానే చేస్తున్నారనమాట” అన్నాడు హరి. “నిజంగా” అని అడిగారు హరి సంగతి తెలిసి. “అవునుకానీ, మీరు మటుకు పెళ్ళిలో అదరకొట్టేయాలి” అనగానే ఆ టీ వీ ముందు నించొని ప్రాక్టీసు చేయడం మొదలు పెట్టారు.
వారం రోజులు గిర్రున తిరిగాయు పెళ్ళి రోజు రానే వచ్చింది. కుశల సంగీత్, ఆర్కెష్ట్రా మాట్లాడనందుకు పెళ్ళిలో హరి కనపడితే చాలు దెప్పి పొడుస్తూనే ఉంది. హరి ఉద్దేశ్యం ఏమిటంటే క్రికెట్ లో లాగా పెళ్ళి తంతులలో కూడా గోల్స్ ఉంటాయనమాట. వధువరులు నీరసపడకుండా ఈ చీరింగ్ ఎంతో ఉపయోగపడుతుందని తన అభిప్రాయం, అదీకాక ఒక్కొక్క తంతుకు ఒక్కో రకం పాట, బీట్ తో స్టెప్స్ వేస్తుంటే ఆ తంతుకు అందం కూడా వస్తుందని ఆలోచించాడు.పెళ్ళిళ్ళలో అస్సలు బొత్తిగా తంతుల వైపు దృష్టి లేకుండా ఏ బాతాకాణీ వేసుకునే వారికి, తోచక సెల్ఫీలు తీసుకునే వారి స్టేజీ మీద చీర్ గాల్స్ చేసేది చూస్తూ, ఈ వధువరుల వైపు కూడా చూస్తారని ఓ ఆశ కూడా.
కళ్యాణ మండపం ముందు వచ్చే వారిని ఆహ్వానించడానికి ఓ బల్ల వేసి జల్లటానికి పన్నీరు, రాయటానికి గంథం, బొట్టు పెట్టడానికు కుంకుమ అన్నీ పెట్టారు. ఇంతలో హరి వాళ్ళ ఓ సారి వేలి విడిచిన కాలు పట్టుకొన్న మావయ్య, అత్తయ్య రావడంతో ఆహ్వానించి పన్నీరు జల్లి, గంథం, బొట్టు పెట్టారు. తరువాత అకస్మాత్తుగా తెరచాటునుండి ముగ్గురు చీర్ గాల్స్ వచ్చారు. క్రికెట్ మ్యాచ్ చీర్ గాల్స్ కు ఏమాత్రం తీసిపోరు. ఆ వచ్చిన వారి పక్కనే నించొని డాన్స్ మొదలుపెట్టారు. ఆ చేతిలో మెరిసిపోతున్న పాం పాం లోతో ఆయన మొహం మీద ఓ సారి రాసారు. ఆయనకు అసలే డస్ట్ ఎలర్జీ, అలా రాయడంతో ఓ రెండు తుమ్ములు తుమ్మి “ఏరా హరి, ఏవిటిరా ఇదంతా? నా మీద ఇంకా నీకు కోపం పోలేనట్లుంది” అన్నారు. “అదేం లేదు మావయ్యా! ఏదో పెళ్ళిలో కొత్త ట్రెండ్ సెట్ చేద్దామని. మీరు లోపలికి పదండి” అంటూ పెళ్ళి జరుగుతున్న ప్రదేశానికి తీసుకొని వెళ్ళాడు హరి.
తరువాత వాళ్ళ దూరపు చుట్టాలయిన “బాయిలర్” బామ్మగారు కావడంతో ఆ చీర గాల్స్ అటు పరిగెత్తారు. ఆవిడ ఎవరింటి కెళ్ళినా సరే బాయిలర్ లో వేడి వేడిగా సల సలా కాగే నీళ్ళు పోసుకోవడం అలవాటు, అందుకే అందరికీ ఆవిడ బాయిలర్ బామ్మాగారనే తెలుసు. ఆవిడ కాలు క్రింద మోపారో లేదో ముగ్గరూ చెంగు చెంగున “ఒన్ టూ త్రీ ఫోర్” అంటూ డాన్స్ మొదలు పెట్టారు. అది చూసి ఆవిడ ఎక్కడ లేని సంతోషం వేసి దిగగానే “ఏదీ ఒకటి నాకు కూడా ఇవ్వండ్రర్రా” అంటూ వాళ్ళ చేతిలో ఓ పాం పాం లాక్కొని డాన్స్ వేయడం మొదలుపెట్టబోతుంటే అటు వెడుతున్న కుశల అది కాస్తా చూసి “ఇదేనా మీరు పెళ్ళిలో పెట్టిస్తానన్నది” అని హరిని కోపంతో అంటూ ఆ పాం పాం పిల్లల మొహాన పడేసి బాయిలర్ బామ్మగారిని పలకరిస్తూ లోపలకు తీసుకెళ్ళింది.
పెళ్ళి తంతులు జరుగుతున్నాయి. ఈ ముగ్గురూ చీర్ గాల్స్ జనాలు నించున్న చోట్లా అకస్మాత్తుగా ప్రత్యక్షం అవుతున్నారు ప్రదర్శన ఇస్తున్నారు, సందడి చేస్తున్నారు. ఒకళ్ళిద్దరు ఈ అకస్మాత్తుగా డాన్సులు వేయడంతో పెద్దవాళ్ళు దడుచుకున్నారు. కొంతమందికి అది వింతగా అనిపించి ముసి ముసి నవ్వులు కూడా నవ్వుతున్నారు.
శుభ ముహూర్తం ఆసన్నమయ్యింది. హరి మండపం పైనుండి చుట్టూరా చూసి ఆ చీర్ గాల్స్ కు సైగలు చేయడంతో వాళ్ళు కూడా ఆ స్టేజ్ ఎక్కారు. ఓ పక్కన డాన్స్ మొదలుపెట్టారు. పంతులు గారు “వాయిద్యాలు వాయిద్యాలు” అని అరుస్తున్నారు, ఇంతలో ఆయన ఇటు తిరిగే సరికి వీళ్ళ డాన్సులు చేయడం చూసి కళ్ళార్పకుండా అటు చూసారు. ఎన్నో పెళ్ళిళ్ళు చేయించిన మనిషి ఆయన ఎన్నడూ ఇలా చూడలేదు కానీ ఇదేదో కొత్తగా, ఆకర్షణగా ఉండటంతో ఆయన చిరునవ్వు నవ్వి తన మానా మంత్రాలు చదవడం మొదలు పెట్టారు. పెళ్ళికి విచ్చేసిన వారందరూ అటు స్టేజి వైపుకు చూస్తూ ఉండిపోయారు. ఒక్కో తంతుకు ఒక్కో నృత్యం చేసి ఆ ముగ్గురూ కూడా అందరినీ అలరించారు, అందరి మనసుకు నచ్చేలా డాన్స్ లతో ఆకట్టుకున్నారు. పెళ్ళి యథావిధిగా ముగిసింది. అందరినీ భోజనాలకు వెళ్ళమని మైకులలో చెప్పడంతో కొందరు లేచి బయలుదేరారు.
ఓ పక్క భఫే భోజనాలు పెడుతుంటే ఇంకో వైపు నించొని తింటున్నారు. ఇంతలో ఆ తింటున్న దగ్గర ఓ ఎనౌంట్మెంట్ చేయటంతో అందరి చూపు అటు మళ్ళింది. “మీ భోజనాలతో పాటుగా ఆర్కెష్ట్రా కాకుండా కొత్తగా ఉండేలా చీర్ గాల్స్ ప్రదర్శన చేయబోతున్నారు” అనగానే ఆ ముగ్గురూ ఆ పక్కనే ఉన్న స్టేజీ ఎక్కారు. మంచి పాటలతో వయ్యారంగా డాన్స్ చేస్తుంటే అందరూ మైమరిచీ ఊగిపోతూ భోజనం చేస్తూ వీక్షిస్తున్నారు.
కొంతసేపటి తరువాత ఎక్కడి నుండి వచ్చారో బాయిలర్ బామ్మ గారు, ఇంకో ఇద్దరితో ఆ స్టేజి మీదకు చేరి ఆ ముగ్గురు పిల్లల చేతిలోనుండి ఆ పాం పాం లు లాక్కొన్నారు. ఆవిడ మధ్యలో నించొని మైఖేల్ జాక్సన్ లా ఓ చేయి పైకి ఎత్తి ఓ పోజు పెట్టారు. మైఖేల్ లానే కీచు గొంతుతో ఓ పాట మొదలు పెట్టి మ్యాజిక్ తో చక్కటి రిథమ్ తో డాన్స్ వేయడంతో అక్కడ ఉన్న వారు, భోజనం చేస్తున్న వారు నోరు తెరిచి ఆ ప్రదర్శన చూస్తూ, చప్పట్లు కొడుతూ, కేరింతలు కొట్టడంతో అక్కడ పెళ్ళి పీటలు మీద కూర్చున్న పెళ్ళికొడుకు, పెళ్ళి కూతురుకి అక్కడ ఏం జరుగుతుందో చూడాలన్న కుతూహలం కలిగింది. ఎలాగూ అరుంధతీ నక్షత్రం చూపించే తంతు ఉంది కాబట్టి అటు బయటకు నడిచారు. ఆ బామ్మ గార్లు చేతులలో ఉన్న వాటితో ఆ నృత్యం చేయడం చూసి పెళ్ళి కొడుకు, పెళ్ళి కూతురు ఆశ్చర్యపోయారు. అటు అరుంధతీ నక్షత్రాన్ని చూసే తంతుతో పాటు బామ్మగార్ల ప్రదర్శన చూసి ముగ్దులయ్యారు.
ఇంతలో హరి దగ్గరకు ఒకాయన పరిగెత్తుకుంటూ వచ్చి ఫోన్ అందిస్తూ “ మా సార్ మీతో మాట్లాడుతారుట” అంటూ ఫోన్ అందించాడు.
“హలో” అన్నాడు
“హలో. నేను హైదరాబాద్ క్రికెట్ జట్టు కల్చరల్ సెక్రటరీ మాట్లాడుతున్నాను. మీ అమ్మాయి పెళ్ళిలో ముగ్గురు పిల్లలు, ముగ్గురు బామ్మ గార్లు చీర్ గాల్స్ అద్భుతమైన ప్రదర్శన ఇస్తున్నారట కదా.? ఓ నెల రోజులలో మేము ఓ చారిటీ క్రికెట్ మ్యాచ్ ఆడబోతున్నాము ఆ మ్యాచ్ లో వారితో ప్రదర్శన ఇప్పిద్దామని కాల్ చేసాను” అన్నారు.
“సార్ బానే ఉంది కానీ ఇప్పుడే నాలుగు పెళ్ళిళ్ళలో వారి ప్రోగ్రామ్ పెట్టించాలని నలుగురు అడిగారు, కాబట్టి మీరేమనుకోక పోతే డేట్సు ఒక్క సారీ చూసి కాల్ చేస్తానని” ఫోన్ పెట్టేసారు.
అటు ఆ బాయిలర్ బామ్మగారి వైపుకు పరుగెట్టుకొని వెళ్ళి ఆ సంగతి చెప్పగానే ఆవిడ “ఓరేయ్ హరి మాకు కూడా టీ వీ లో కనిపించే వారిలా మోడ్రన్ డ్రెస్ కుట్టిస్తేనేరా డాన్సులు వేసేది. ఇలా పట్టు చీరలలో చేయడం కష్టంగా ఉంది” అన్నారు. అక్కడ ఉన్నవారంతా నవ్వేసారు.
“ఓ ఆ మాత్రం చేయలేనా” అన్నాడు హరి. ఇంతలో కుశల ఏం జరుగుతుందో చూడటానికి అటు రాగానే తన స్నేహితురాలు “ఏది ఏమైనా మీ అమ్మాయి పెళ్ళలో కొత్తగా సందడి పెట్టించావు కుశల, మా అందరికీ మీ ఐడియా భలే నచ్చింది” అంటూ పొగుడుతుంటే ఏం అనాలో అర్థం కాక హరి వైపుకు చూసింది. హరి కాలర్ ఎగరేసాడు.
“బాయిలర్ బామ్మగారి వైపుకు తిరిగి ఇంతకీ ఏ క్రికెట్ టీమంటే ఇష్టం అని చెప్పావు?” అని అడిగాడు
“మియా! మేరొకో క్యా సమ్జా ? తుమ్హారుకు ఇత్నా భీ నై మాలూమ్ ? హమ్ బచపన్ మే హైదరాబాద్ కె హర్ మొహల్లే మే క్రికెట్ దేఖా హై తో హైదరాబాద్ టీమ్ కో ఛీర్ కరేంగా!” అంది
“కైసే కైసే యైసే యైసే హో గయా ధేఖో?” అన్నాడు హరి పక్కనున్న ఆయనతో

సమాప్తం.

మా వదిన మంచితనం- నా మెతకతనం..

రచన: జి.ఎస్.లక్ష్మి..


నవంబరు 8న మన ప్రథానమంత్రి నరేంద్రమోడీగారు రాత్రి యెనిమిదిగంటలకి మొత్తం ప్రపంచమే ఉలిక్కిపడేలా. 500, 1000 రూపాయిలనోట్లు ఆరాత్రి పన్నెండుగంటలనుంచీ చెల్లుబడి కావంటూ ఒక ప్రకటన చేసారు. అది వినగానే ప్రపంచం మాట దేవుడెరుగు.. నా గుండెల్లో రైళ్ళు పరిగెత్తాయి. సంగతి కూడా అలాంటిదే మరి..
అసలే నాది ముక్కుసూటిగా వ్యవహరించే స్వభావం. బీరువాలో డబ్బుంటే ఖర్చుపెట్టుకోవడం, లేకపోతే మాట్లాడకుండా వూరుకోవడం తప్ప చాటూమాటూ తెలీనిదాన్ని. అలాంటిదానికి నాకు మా వదిన బ్రైన్ వాష్ చేసేసి, పిల్లలున్నప్పుడు యేవేవో అవసరాలుంటూంటాయి కనుక భర్తకి తెలీకుండా కొంత డబ్బైనా ఓ పక్కన పెట్టుకోవడం ఆడవాళ్ళందరి ప్రథమ కర్తవ్యం అని హితబోధ చేసింది. వదిన చెప్పిన మాటలు నామీద యెంత ప్రభావం చూపెట్టాయంటే అప్పటివరకూ దాపరికం అంటే యెరుగని నేను మా యింట్లోవాళ్ళకి తెలీకుండా యేడాదినుంచీ కొంత సొమ్ము పక్కకి పెడుతుంటే అది మొన్న దసరాల టైమ్ కి మూడువేలైంది. నాకేమిటో మనసుకి చాలా ధైర్య మొచ్చినట్టు అనిపించేసి, అలాంటి చక్కటి సలహా యిచ్చినందుకు మా వదినకి బోలెడు కృతజ్ఞతలు చెప్పేసుకున్నాను. అందుకు వదిన నన్ను పిచ్చిదాన్ని చూసినట్టు చూసి, అది చాలా తక్కువ మొత్తమనీ, ఈ యేటినుంచీ యింకాస్త యెక్కువగా వెనకేయమనీ అంటూ యెలా వెనకేయాలో సలహాలు కూడా యిచ్చింది. నేను ఇంకా నెమ్మదిగా ఆ సలహాలు పాటిద్దామా వద్దా అనుకుంటూండగానే యిలా మోడీగారు ఆ నోట్లు సరైన లెక్క చూపించకపోతే చెల్లవని ప్రకటించేసేరు. నా గుండెల్లో రాయి పడింది. ఇలా డబ్బులు దాచానని యింట్లో చెపితే అప్పటిదాకా నన్ను నమ్మినవాళ్ళు యెక్కడ నన్ను దొంగలా చూస్తారోనని బెంగ. చెప్పకపోతే ఆ డబ్బంతా చిత్తుకాగితాలయిపోతాయేమోనని భయం. ముందు నుయ్యి వెనక గొయ్యిలాగైంది నా పరిస్థితి. ఇంకేం చేస్తానూ.. “త్వమేవ శరణం” అంటూ వదిన వైపు ఆర్తిగా చూసాను. వదిన అభయహస్తం యిచ్చింది. ఆ నోట్లు మార్చి పెడతాననీ, మా యింట్లోవాళ్ల ముందు అబధ్ధాలాడి డబ్బు దాచినట్టు బైటకి తెలీకుండా మానేజ్ చేస్తాననీ, మర్నాడు పొద్దున్నే డబ్బు తీసుకుని రమ్మనీ చెప్పింది. అంతకన్న గత్యంతరం నాకు కనిపించలేదు. ఎందుకంటే నేను వెళ్ళి బ్యాంకులముందు పూటలకి పూటలు క్యూలో నిలబడలేకపోవడం మాట అటుంచితే అసలు నా దగ్గర యిలా బ్లాక్ మనీ వున్నట్టు యింట్లోవాళ్ళకి తెలీడం నాకు అస్సలు యిష్టం లేదు. అందుకనే మర్నాడు పొద్దున్నే వదిన యేదో నోము నోచుకుంటోందనీ, వాయినం అందుకుందుకు రమ్మందనీ యింట్లో చెప్పి, ఆ బ్లాక్ మనీ తీసుకుని అన్నయ్యింటికి వచ్చాను.
వదిన నన్ను సాదరంగా ఆహ్వానించింది. అన్నయ్యకి యిద్దరు ముగ్గురు బ్యాంక్ ఆఫీసర్లు తెలుసనీ, మనం వెళ్ళక్కరలేకుండా ఈ 500, 1000నోట్లు తీసుకుని వందనోట్లు యిస్తారనీ చెప్పింది. నాకు చాలా ధైర్యం వచ్చేసింది. ఆపదలో ఆదుకున్న వదిన వంక ఓ భక్తురాలిలా చూసాను. ఇంతలో ఆఫీసుకి వెళ్ళడానికి అన్నయ్య తయారై వచ్చాడు. “ఏంటి చెల్లాయ్ సంగతులూ..” అంటూ. “అంతా విని మళ్ళీ అడుగుతారేవిటండీ. పాపం మీ బావగారు పైసా యివ్వడానికి పది కారణాలడుగుతున్నారని, యింట్లో వాడడానికి యిచ్చిన డబ్బులో కాస్త ఓ పక్కకి పెట్టిందిట మీ చెల్లెలు. అదికూడా పిల్లలున్నారు కదా.. యెప్పుడే అవసరం వస్తుందో ననే తప్పితే తనకోసమా యేమైనానా.. కానీ నిన్న మోడీగారి ప్రకటనతో ఆ డబ్బులు యెలా మార్చుకోవాలో తెలీక బాధపడుతుంటే నేనే మనింటికి రమ్మన్నాను. మీకు యిద్దరు ముగ్గురు బ్యాంక్ ఆఫీసర్లు తెల్సుకదా.. పాపం స్వర్ణ క్యూలో యెక్కడ నిలబడగలదూ.. మీరు కాస్త ఆ నోట్లు మార్పించెయ్యండి.. “ అంది.
“ఓ దానికేం భాగ్యం.. ఏం చెల్లాయ్.. బావగారు మరీ అంత పిసినారా యేంటీ. అయినా యింట్లో భార్యని అలా పరాయిదానిలా చూస్తే యెలా?” అన్న అన్నయ్య మాటలకి నా మనసు చివుక్కుమంది. నా మాయదారి దాపరికం కాదు కానీ దేవుడిలాంటి మా ఆయనకి చెడ్డపేరు తెచ్చానా అని ఓ క్షణం అనిపించింది. ఇంతలో వదిన అందుకుని “అవన్నీ యిప్పుడెందుకు లెండి.. యేది స్వర్ణా డబ్బూ..” అంటూ చెయ్యి చాచింది. మాట్లాడకుండా బేగ్ లోంచి తీసి వదిన కుడిచేతిలో మూడువేలూ పెట్టేను. “ఎంతుందేమిటీ?” అన్నాడు అన్నయ్య చెయ్యి చాస్తూ.. వదిన యెప్పుడు తన యెడం చేతిలోంచి డబ్బు కట్టలు కుడిచేతిలోకి మార్చుకుందో తెలీదుకానీ, “ముఫ్ఫైమూడు వేలు..” అంటూ నేనిచ్చిన డబ్బుతోపాటు, తనది కూడా కలిపేసి అన్నయ్య చేతిలో పెట్టేసింది. నేను నిర్ఘాంతపోయేను. అంటే నావి మూడువేలూ, వదినవి ముఫ్ఫైవేలూనా..మొత్తం నా డబ్బే అనే అభిప్రాయం పెట్టేస్తోందా అన్నయ్యలో.. అయ్యయ్యో.. ఛీ ఛీ.. అన్నయ్యముందు యెంత సిగ్గుచేటు..విషయం అర్ధమయి నేను నోరు విప్పే లోపలే అన్నయ్య వెళ్ళిపోయేడు. నాకు కోపం ఉబికుబికి వచ్చేసింది. “ఇదేంటి వదినా.. నేను మూడు వేలే కదా ఇచ్చేను. ముఫ్ఫైవేలు కూడా నావే అనెందుకు చెప్పేవూ?” అడిగేసేను ఉక్రోషంగా..
“కూల్..స్వర్ణా.. డబ్బు మార్చేటప్పుడు మూడు వేలైతేనేం ముఫ్ఫైవేలైతేనేం.. అయినా ఇప్పుడు నేను నా డబ్బులు మార్చుకుందుకు మా అన్నయ్య దగ్గరికి వైజాగ్ వెళ్ళలేనుగా.. అందుకే మీ అన్నయ్యకే యిచ్చేసేను.. “ అంది.
అంటే వదిన యెంత తెలివిగా తన బ్లాక్ మనీని వైట్ చేసుకుందో అనుకుంటూ పైకి నోరు మెదపలేని నా మెతకతనానికి నన్ను నేను తిట్టుకున్నాను.