బ్లాగ్గడి – తెలుగు బ్లాగర్లకు ప్రత్యేకం – రూ 200 విలువగల బహుమానం

బ్లాగులు బ్లాగర్లకు సంబంధించిన ఆధారాలతో నిర్మితమైన ప్రత్యేక గడి

 

కూర్పు: భరద్వాజ్ వెలమకన్ని

చిత్తరువు: కోడిహళ్ళి మురళీమోహన్..

 

మీ సమాధానాలను editor@maalika.org కి పంపండి. విజేతలు ఒకరికన్నా ఎక్కువగా ఉంటే లాటరీ పద్ధతిలో ఎంపిక చేసిన ఒక విజేతకు బహుమతి పంపబడుతుంది.

 

 

 

 

ఆధారాలు:

 

అడ్డం :

1. హేమిటో ఈ అమాయక చక్రవర్తిగారిని “కిక్” సినిమాలో హీరోయిన్ ఎవరని అడిగితే రంగమ్మ అని అన్నార్ట!

 

5. శైలబాలగారికిష్టమైన నది, అయితే అది మీదీ కాదు, మనదీ కాదు – ఒక స్త్రీవాద బ్లాగు

 

7. అమెరికా బెంగళూర్ల మిశ్రమ బ్లాగు వ్రాసేవారి పేరు

 

10. “కెలుకుడు” ప్రక్రియ ఈ బ్లాగులోనే ప్రారంభమైంది

 

12. రెండునిముషాల మేగీని ఒక నిముషంలోనే ఎలా చెయ్యాలో చెప్పిన బ్లాగు

 

13. కొత్తగా మొదలయిన “షాడో”  బ్లాగు

 

16. కార్తీక్ అనబడే ఈయన బ్లాగులో అడుగు మిస్సయ్యి తల కాస్త సాగింది

 

17. తెనాలి వారి బిఱుదు ఒంగోలువారిది కూడానా?

 

22. అమెరికా జూదగృహాల యజమానిగారి కార్డు కన్నడ ఇంటిపేరుగలవారి తెలుగుబ్లాగెలా అయ్యింది చెప్మా?

 

23. ఈ బ్లాగు పేరు తిరగబడింది. కారణం ప్రముఖ తెలుగు పత్రిక యజమానే!

 

24. గడికి సమాధానాలు దొరకకపోతే మీరు మీ గోత్రనామాలు పంపించే ఆయన బ్లాగిది!

 

 

నిలువు:

 

2. మధురభావాల మాల! ఏదో మిస్సయినట్టుందే?

 

3. పొద్దుగడులు సమకూర్చే విదేశి తెలుగు రచయితగారి సంక్షిప్తనామం

 

4. బ్లాగుల్లో త్రాష్టుడూ, నరహంతకుడు గట్రా గట్రా గట్రా … సరదాగా అంటున్నాలేండి. చాలా సరుకున్న బుఱ్ఱ, ఇంటిపేరు లేకుండా!

 

5. తెలంగాణాని ఏకిపారేసే ఈయన స్క్రీన్ పేరు చిందరవందరైంది.

 

8. యమలోకంనుండి కూడా బ్లాగులు వ్రాస్తానంటూ చెప్పుకునేవారి స్క్రీన్ పేరు

 

9. ఓ సామాన్యుడి స్క్రీన్ పేరు తలక్రిందులై తలకాయ తెగ్గోసుకుంది

 

11. దుర్గం కరువైన ప్రముఖ బ్లాగర్ ఇంటిపేరు చిందరవందరైంది

 

12. ఆచార్య ఫణీంద్ర గారి సాహిత్యపీఠంలో ఒక భాగం

 

13. ఇదొక సంకలిని – కాకపోతే కాస్త వివాదాస్పదం

 

15. సెల్ ఫోనులు, అక్రమసంబంధాలు ఎక్కువగా కనబడే బ్లాగుకి యజమాని.

 

16. బ్లాగుల్లో హాస్యం అనగానే జనాలకు గుర్తొచ్చే బ్లాగు.

 

18. 10 అడ్డం చివరి రెండక్షరాలతో కలిపితే శ్యామలరావుగారి బ్లాగులా స్ఫురిస్తుంది.

 

20. “పాత సామాన్లు కొంటాం” అన్నట్టు “కొత్త బ్లాగర్ల టెంప్లేట్లు మారుస్తాం” అంటూ తిరిగే అక్కయ్యగారి ఇంటిపేరు తిరగబడిందోచ్

 

22. తోక తెగిన 5 నిలువుగారి ఇంటిపేరు

Categories Uncategorized

తెలుగు పండితుడి మసాలా పాట!

రచన: భరద్వాజ్ వెలమకన్ని

 

ఒక తెలుగు పండితుడు విధిలేక ఓ రవితేజ సినిమాకు వ్రాసే మసాలా పాట ఇలా ఉంటుందేమో?

 

పల్లవి: 

 

నీ ఊసులతో సృష్టిస్తా ఉత్పలమాల

నీ చెంపలపై రాసేస్తా చంపకమాల

మెడ చూసి అల్లుతా మత్తేభాన్ని, శిగపేరుతో కుమ్మేస్తా శార్దూలాన్నీ

నీ  ముక్కు  నుండి పుట్టిస్తా ముత్యాలసరమే … ! 

 

నీ ఊసులతో సృష్టిస్తా ఉత్పలమాల

నీ చెంపలపై రాసేస్తా చంపకమాల

మెడ చూసి అల్లుతా మత్తేభాన్ని, శిగపేరుతో కుమ్మేస్తా శార్దూలాన్నీ

నీ ముక్కు నుండి పుట్టిస్తా ముత్యాలసరమే … ! 

 

 

చరణం 1: 

 

నీ ఆటా పాటా నాకు ఆటవెలది

నీ తలపు వలపు నాకు తేటగీతి

సింగారించిన నడుము సీసపద్యమే

కందిపోయే నీ బుగ్గ కందమేలే

 

నీ ముక్కు  నుండి పుట్టిస్తా ముత్యాలసరమే … ! 

 

చరణం 2:

 

నువ్వే వయ్యారం వలకబోస్తే భట్టి విక్రమార్కులూ భ ర న భ భ ర వ

నువ్వే అందాన్ని ఆరబోస్తే నల చక్రవర్తి కూడ న జ భ జ జ జ ర 

నీ కాలి అందెల చప్పుళ్ళకి మారు మూల పల్లె కూడ మ స జ స త త గ 

నీ వాలు కళ్ళ చూపులకేమో శతవయో వృధ్ధులూ స భ ర న మ య వ 

 

నువ్వే గురువయితే నేనే లఘువవుతా 

నువ్వే గురువయితే నేనే లఘువవుతా

 

నువ్వే నా తోడయితే య మా తా రా జ భా న సా … 

నీ ముక్కు  నుండి పుట్టిస్తా ముత్యాలసరమే … ! 

 

పల్లవి: 

 

నీ ఊసులతో సృష్టిస్తా ఉత్పలమాల

నీ చెంపలపై రాసేస్తా చంపకమాల


ఇదేమైనా బాగుందా??

జనక మహరాజుగారు యజ్ఞం చేయాలనుకుని అందుకోసం ఏటి ఒడ్డున పూజ చేసి భూమిని దున్నుతుంటే ఆయనకు సీతాదేవి పసిబిడ్డగా దొరికింది. అంటే యజ్ఞం చేయకముందే ఫలం లభించినట్టే కదా..

దానికంటే కొన్నేళ్ల ముందు దశరధ మహారాజు పిల్లలు లేరని ఎవరో అయ్యను బతిమాలుకుని పుత్రకామేష్టీ అనే యాగం పూర్తి చేస్తే గాని ప్రసాదం దొరకలేదు. అది దొరికిన తర్వాత కూడా పెద్ద తంటా వచ్చి పడింది. మరి ఆయనకు  ఉన్నది ఒక్కరు కాదు ముగ్గురు భార్యలాయే. వాళ్లకు ఎలా పంచాలో తెలీక వాళ్లకే పాయసాన్ని ఇచ్చి సర్దుకోమని చెప్పాడు మహారాజు. వాళ్ళు కూడా తమలో తాము మాట్లాడుకుని ఎలాగో పంచేసుకుని తినేస్తారు. తొమ్మిది నెళ్ల తర్వాత నలుగురు  కొడుకులను కన్నారు.   అక్కడ సీతాదేవి ఏమో యజ్ణం చేయకుండానే బిడ్డలా దొరికింది. ఇక్కడేమో యజ్ఞం పూర్తి చేసాక ప్రసాదం పంచుకుని తిన్న తర్వాత గర్భవతులై కుమారులను కన్నారు.  ఇదేమైనా బావుందా? దశరధుడంటే ఆడంబరం కోసం భుజకీర్తులు కట్టుకుని, ఆసరా కోసం ఖడ్గాన్ని చేతికర్రగా వాడుకునే మామూలు మనిషి కాదు. దేవతలు , రాక్షసులు మాటా మాటా అనుకుని  యుద్ధానికి దిగే పరిస్థితి వచ్చినప్పుడు ధనుర్భాణాలన్నీ సర్దుకుని వచ్చి ఈ ముప్పును పోగొట్టమని ఈ మహారాజుకే కదా వర్తమానం పంపిస్తారు కదా. అలాంటి గొప్పవ్యక్తి  పిల్లలు లేక అల్లాడుతుంటే  ఒక్కరంటే ఒక్కరైనా  ప్రత్యుపకారమైనా చేసారా? తాను సాయం చేసిన దేవతలు ఈ చిన్ని వరం ఇవ్వలేకపోయారు. చివరకు అ మహారాజే యజ్ఞపురుషుడైన ఆదినారాయణమూర్తికి అర్జీ పెట్టుకుని అది మంజూరయ్యాక యాగం అది ఇదీ అని తిప్పలు పడ్డాక సంతానం కలిగింది.

అసలు ఈ దేవతలున్నారే.. వీళ్లలో ఒక్కరికైనా సంతానం ఉందా? అంటే వేరేవాళ్లను సంతానవంతులు కావాలి అని దీవించే యోగ్యత లేనట్టే కదా.. అవునయ్యా! మనకు దగ్గర లేనిది ఇంకొకరికి ఎలా ఇస్తాం. అసలు వీళ్లు అన్నం దినే మనుష్యులేనా? అమృతం తాగారు కనక ఆకలి ఉండదు. పాతికేళ్లకు మించి వయసు పెరగదు. కళ్ళు మూసుకుని నిద్ర కూడా పోరు. ఎప్పుడూ ఆ కల్పవృక్షం నీడలో ఉండాల్సిన వాళ్లు. అసలు వీళ్లకు సంతాన లోపం ఏంటి? ఒక్కరికంటే ఒక్కరికీ పిల్లలు లేరు. చెట్లను పెంచేవాడికి ఎప్పుడో ఒకప్పుడు కాయలు కనిపిస్తాయి కాని ఎదిగే మొక్కను నరికేస్తుంటే ఇక కాయలేం దొరుకుతాయి పొయ్యిలోకి కట్టెలు తప్ప? అసలు ఈ దేవతలున్నారే. యుద్ధమంటే మహా ఇష్టం వీళ్లకు ఎప్పుడు చూసినా ఆ రాక్షసులతో గొడవ పెట్టుకుని ఒంటికాలిమీద లేస్తారు, అప్పుడప్పుడు ఓడిపోయి చెట్లల్లో, కొండల్లో దాక్కుంటారు. వాళ్లకు అలా అలవాటైపోయింది మరి. ఇక వీళ్ల రాజున్నాడే ఆ దేవేంద్రుడు. ఒక్కరోజైనా ఇంటి పట్టున ఉండి వేళకింత అమృతం  తాగాడా అంట?  ఏదో ఒక తిక్కపని చేసి ఇల్లు వాకిలి, పెళ్ళాం పిల్లల్ని వదిలి తన చిరునామా కూడా ఎవ్వరికీ చెప్పకుండా ఎక్కడో  తలదాచుకుంటాడు. అందరినీ చల్లగా చూడాలి. అవసరమైనప్పుడు వెళ్లి కాపాడాలి అనుకునే విష్ణుమూర్తి హాయిగా పాలసముద్రంలో ఆదిశేషువుపై నిద్రపోయి ఉన్నాడు. నోరెత్తితే మూడో కన్ను తెరుస్తా అని భయపెట్టే మహాశివుడేమో కొండల్లో, కోనల్లో. ఏదీ దొరక్కపోతే స్మశానంలో ఉంటున్నాడు..

మరి ఈ ఇద్దరికి పిల్లాపీచు ఎందుకు లేరు అన్న  సందేహం రాకమానదు. ఏమంటారు?.. వీళ్లిద్దరూ అప్పుడప్పుడు చేతికి దొరికిన రాక్షసులను వదలకుండా శుభాంతం చేస్తారు. అంతే కాకుండా వాళ్ల తాలూకు మహానగరాలను కూడా నేలమట్టం చేసారు. మరి ఆ పాపం ఊరికే పోతుందా? ఈ పాపఫలమే విష్ణుమూర్తికి పిల్లల్లేకుండా చేసింది.. పాల సముద్రమే ఇల్లైనా పిల్లా పాప లేకపోయినప్పుడు ఈ పాలెవరు తాగుతారు? ఇక ఆ శివుడి విషయానికొస్తే.. ఈయనా, ఆ కుబేరుడు భుజం భుజం రాసుకుంటూ తిరిగే దోస్తులైనా ఈ సంసారికి ఒక ఇల్లూ లేదు, ఆస్థిపాస్థులు లేవు. ఎప్పుడూ గోచీపాతనే గతి. ఇదంతా ఎందుకు జరుగుతుంది. చేసిందానికి అనుభవించాలి కదా..

అదలా ఉంటే జన్మంతా తీన్ తేరగా ఉన్న దేవేంద్రుడికి పిల్లల్లున్నారు కదా అంటారు. ఎందుకు లేరు నిక్షేపంగా ఒక కొడుకున్నాడు. జయంతుడని..  అతను మన్మధుడంతటి  అందగాడని అనుకుంటారు కాని మనకు అసలు సంగతి తెలీదు కదా. కాని రంభ ఉంది చూసారూ…. ఆమె ఎవరా? స్వర్గంలో ఉన్న అప్సర స్త్రీలందరికీ నాయకురాలండి. ఆవిడ మనవాడి విషయంలో కాస్త ఆసక్తి చూపించిందంట.   దేవతలకు మనలా మాటికి మాటికి రెప్పలల్లార్చే అవసరం ఆగత్యం లేదు కదా అలాంటప్పుడు  ఎవరినైనా ఎంతసేపైనా అలా చూస్తూ ఉండొచ్చు కదా. ఊహూ ! అంత అందగాడిని ఎక్కువ సేపు చూడడానికి ఉన్న రెండు కళ్లు చాలక దేవరాజు ఇంద్రుడి కొలువులో నాట్యం చేసి మెప్పించి కొన్ని యుగాల పాటు ఆయనకున్న వెయ్యి కళ్లను అద్దెకు తీసుకుని జయంతుని చూసిందంట. అప్పుడు కాని కూసింత తృప్తి చెందేది కాదంట రంభ.. అలాంటివాడు, అందగాడు  ఒక మంచి హోదాలో ఉన్నట్టుగాని, వారసత్వంగా తండ్రి సంపాదించి పెట్టిన ఆ స్వర్గలోకాన్ని ఏలినట్టుగా కూడ వినలేదు. ఇక పిల్లదాని విషయం.. అందరికీ ఆమె పేరు జయంతి అని మాత్రమే తెలుసు. కాని ఆ అమ్మాయికు పెళ్ళైందా? ఎవరికిచ్చారు? అల్లుడెవరు? వాళ్ల వంశం ఎంత అభివృద్ధి చెందింది? ఈ విషయాలేమీ ఎక్కడా తెలీవు. నామరూపాలు లేకుండా సదరు జనాభాలో కలిసిపోయింది. ఏమిటిదంతా? తండ్రులు చేసిన అపకారపు పనులకు ఫలితం పిల్లల నెత్తిన పడుతుంది.

 
ఇంకో సంగతి చూడండి.. మన్మధుడు తెలుసు కదా? శ్రీమహావిష్ణువుకు కొడుకులాంటివాడు.. ఆ తల్లితండ్రుల అతని మీదే ప్రాణాలు పెట్టుకుని చూసుకుంటున్నారు. పుత్ర వ్యామోహంతో అతి గారాబంగా పెంచడంతో వాడో  కొరకరాని కొయ్యగా తయారై కాస్త లేత హృదయం కనపడగానే అందులోకి దూరి తిష్టవేస్తాడు. కంటికి నదురుగా  కాస్త  బుద్ధిమంతులైన  ఆడపిల్లకాని, మగపిల్లవాడు కాని కనడ్డారో  తన దగ్గర పూలతో తయారు చేసుకున్న  బాణాలన్నీ వాళ్ల మీద ద్రిమ్మరించేసి కుయ్యో మొర్రో అనేలా చేసేస్తాడు. ఆ విష్ణుమూర్తి మీద ఉన్న భయం, గౌరవంతోనో, చేతకానితనంతోనో ఆతని ఆకతాయితనాన్ని ముల్లోకాల వాళ్లు భరిస్తూ వచ్చారు. కాని ఒకసారి సదాశివుడి మీద కూడా ఇలాగే చిలిపితనం చూపించబోయాడు. అసలే ముక్కోపి ఊరుకుంటాడా?. భస్మం చేసాడు.

మన్మధుడేమి పరాయివాడు కాదు. విష్ణుమూర్తి తనకు దోస్తే కదా. పైగా త్రిపురాలను దహించేటప్పుడు దేవతల దగ్గర ఉన్న మందుగుండు సరిపొలేదని విష్ణుమూర్తే బాణంగా మారి సాయం చేసాడు కదా.. అలా తనకు అవసరానికి పనికివచ్చినవాడి కొడుకు అని కూడా జాలి చూపలేదు. ఆ పిల్లాడు తన మీద ఒక బాణం వేసాడో లేదొ టపీమని మూడో కన్ను తెరచి భస్మం చేసాడు. ఇదంతా ఎందుకు చెప్తున్నా అంటారా? చేసింది తండ్రి.. చెడింది కొడుకు.. కాదంటారా? అందుకే దేవాదిదేవులు కాని, మామూలు మనుష్యులు కాని, ఎదుటివారి మేలెంచకుంటే వాళ్లు కూడా పిల్లాపాపలతో చల్లగ ఉండడం అనేది జరగదు. ఎక్కడో  కొడితే ఎప్పుడో ఒకప్పుడు అది ఎక్కడో తగుల్తుంది సుమా. జాగ్రత్త!

ఆ… బండి దారి మళ్లి డొంకదారి పట్టింది. దాన్ని రాదారి మీదకు తెద్దాం.

ఆ దేవేంద్రుడికి పిల్లలెందుకు అని మాట్లాడుకుంటున్నాం కదా మనం.. అనుకూలవతి అయిన భార్య ఇంట్లో ఉన్నప్పుడు మరే ఇతర వ్యాపకాలు లేనప్పుడు పిల్లలు కలగక ఏం చేస్తారు? అసలైతే ఇంద్రుడు బుద్ధిమంతుడే కాని యుద్ధాల రగడ, తపస్సు చేస్తున్నవారిని చెడగొట్టడం లాంటి పనులు నెత్తికెక్కించుకున్నాక ఇంటిపట్టున ఉండడం లేదు.  అసలు అతనికి ఇంటి ధ్యాస ఉంటుందా? నేడో రేపో అక్కరకు వచ్చే పిల్లలున్నారని అసలు గుర్తుంటుందా అని? తన పరిస్థితి అట్టిట్టయితే వాళ్ల భవిష్యత్తు ఏం కానూ అన్న జ్ఞానం ఉందా అసలు? లేదు కనుకనే ఒకటికి పదిసార్లు ఓడిపోయినా బుద్ధి తెచ్చుకోలేదు. తనంతటివాడు లేడనే ధీమాతో గౌతమ మహాముని  ఆశ్రమంలో ఏదో కోడికొక్కిరింపు పని చేసి అటు దేవతల్లో , ఇటు మనుషుల్లో కూడా తల ఎత్తుకుని తిరిగే అవకాశం పోగొట్టుకున్నాడు కదా.

 
అందుకే అంటాను.. ధర్మం అనేది మనిషికైనా, దేవుడికైనా ఒక్కటే అని. బాగోగులు కూడా సరిసమానమే.. సరేనయ్యా.. అలా దేవతలమీద పెట్టి మనుషులకు బుద్ధి చెప్పాలా? నేరుగా మొహాన్నే అనేస్తే ఐపోయేదిగా అంటారా? మాటవరసకు ఎవరితో ఐనా నువ్వు ఆ మల్లయ్యని, పుల్లయ్యని చూసి నేర్చుకోరాదా అని అంటే వాళు వింటారా? నేర్చుకుంటారా? అలా చెప్పినవాడిని మన్నిస్తారా?

అవతలివాడికన్నా నేనే గొప్పవాడిని, నాకు ఇంకోడు చెప్పడమా అనే ఆలోచన అంటే ఒక విధమైన గోరోజనం ఉన్న మనుష్యులు అన్ని కాలాల్లోనూ  ఉంటారు. ఏనాడో కొందరు మహాపురుషులు దేవుళ్ళ మీద పెట్టి మనకు బుద్ధి చెప్పారు. రుషులు, మహాత్ములు చెప్పే మాటలకు ఎంతో విలువ ఉందని నమ్మినవాళ్లు, ఆచరించినవాళ్లు ఎప్పటికి బాగుపడతారు,, బాగుపడుతూనే ఉన్నారు. తమకు తోచక, వేరేవాళ్లు చెప్పింది వినక, సొంతంగా ఆలోచించే నేర్పు లేక ఎవరి దోవన వాళు బాగుండడం సహించే ఓర్పు కూడా లేక విస్సన్న చెప్పిందే వేదం అనే మొండిపట్టూ ఉన్నవాళ్లకు ఎంత వయసు వస్తే ఏం లాభం? ఎన్ని సంపదలుండి ఏం ప్రయోజనం? కన్నబిడ్డలను దూరం చేసుకుని కొందరు, తల్లితండ్రులను దూరం చేసుకుని కొందరు ఇహానికి, పరానికి దూరం అవుతున్నారు….

అయ్ బాబోయ్.. ఈ మాటలన్నీ నావి కావండి బాబూ… ఎప్పుడో చాలా ఏళ్ళ క్రింద మల్లాది రామకృష్ణశాస్త్రిగారి కృష్ణాతీరంలో అప్పన్నగారు ఇలా సెలవిచ్చారు. మనకు పనికొచ్చే మాటలే కదా..

తెలుగు సినిమాలో హాస్యం

రచన : వెంకట్ హేమాద్రిబొట్ల

 

ఎంతో సునిశితమైనది, కేవలం మానవులకే సాధ్యపడేది, ఆ పని చేయడం వల్ల ఎంతో సంతోషాన్ని ఇవ్వడంతో పాటు ముఖంలో అన్నీ కండరాలకి వ్యాయామం ఇచ్చేది, మనసుని ఆహ్లాద పరిచేది, ఎటువంటి ఖర్చు లేనిది – ఏమిటది?  అదేనండి నవ్వు. మనకి ఇంతటి మంచి చేసే ఆ నవ్వు తెప్పించేది?  హాస్యం.  మంచి హాస్యం ఉన్న పుస్తకాలు చదువుతుంటేనో, నవ్వుతు నవ్విస్తూ ఉండేవారితో మాట్లాడితేనో ఎంతో హాయిగా అనిపిస్తుంది కదూ.

 

మరి మన దైనందిన జీవితంలో భాగమైపోయి, వినోదానికి ఒక ప్రధాన మాధ్యమంగా ఉన్న తెలుగు చలన చిత్ర సీమలో హాస్యం మాటేమిటి?  చాలానే ఉందండోయ్!  తెలుగు సినిమాలో హాస్యానికి మనవాళ్ళు పెద్ద పీటనే వేసారు.  తెలుగు చలన చిత్ర పరిశ్రమ మొదలైనప్పటి నుంచి ఇప్పటివరకు  కూడా, హాస్యానికి ఎంతో ప్రాధాన్యత ఇచ్చారు. ఇస్తున్నారు..  మన తెలుగు చలన చిత్ర సీమలో ఈ హాస్యం యొక్క ప్రస్థానాన్ని చూద్దామా? ప్రేక్షకుల ను ఆనందింపజేయడానకి తమవంతు ప్రతిభను ప్రదర్శించి తమకంటూ ఒక గుర్తింపు తెచ్చుకుని  మన హృదయాల్లో ఇప్పటికి కొలువై ఉన్నారు.. వాళ్లను ఒక్కసారి గుర్తు చేసుకున్న చాలు పెదవులపై చిన్న మందహాసం వచ్చేస్తుంది..

 

(ఎన్నో ఆణి ముత్యాల వంటి చిత్రాలు,  ఎందరో, మరెందరో అద్భుతమైన హాస్య నటీనటులు.  ఆ చిత్రాలు, నటీనటులందరి  జాబితా “మొత్తం” ఇక్కడ చెపుతున్నాము అని కాదు.  ఇన్ని హాస్య సన్నివేశాలు ఉన్న చిత్రాలు,  ఇంత మంది హాస్య నటులు ఉండడం చలనచిత్ర పరిశ్రమలో ప్రతిభకు తార్కాణం.  ఆ చిత్రాలలో కొన్నింటిని, హాస్య నటులలో కొంత మంది గురించి ఇక్కడ చెప్పుకుందాం).

 

మొట్ట మొదట తెలుగు చలన చిత్ర సీమలో హాస్యంలో సువర్ణ శకం గురించి.  ఎందరో అధ్బుతమైన నటులు, హాస్యాన్ని సునాయాసంగా పండించేవారు, తమదంటూ  ఒక శైలి కల్పించుకుని, తమదైన హావభావాలతో ప్రేక్షకులని చక్కలిగింతలు పెట్టి, హాయిగా నవ్వించిన వారు. రేలంగి గారు అటువంటి సువర్ణ శకంలోని మహానటుడు.  ఆయన హాస్య పాత్రలు చాలా జనాదరణ పొందాయి.  ఎంతగా అంటే, ప్రేక్షకులు ఆయనకంటూ ప్రత్యేకమైన పాటలు కూడా ఉండాలి అని ఎదురు చూసేవారు.

 

అదే కోవలో రమణారెడ్డి గారు ఇంకొక  అద్భుతమైన హాస్యనటుడు.  సన్నగా  రివటలా ఉండే ఆయన తనదైన శైలిలో, తనకే సొంతమైన యాసలో బహు అందమైన హాస్యపుజల్లు కురిపించారు.  పద్మనాభంగా  మనకు సుపరిచితులైన బసవరాజు వెంకట పద్మనాభరావు .  తెలుగు చలనచిత్ర సీమలో మరొక  అసామాన్యమైన హాస్య  నటుడు.  సున్నితమైన హాస్యాన్ని ఎంతో అందంగా పండించి, నవ్వించారు…తరువాత ఎన్నో చిత్రాలు నిర్మించారు కూడా.

రాజబాబు – రెండు దశాబ్దాలు చిత్ర సీమని ఏలిన మేటి హాస్య నటుడు.  ఆయనకంటూ ఒక విలక్షణమైన శైలి, సంబాషణలు, హావ భావాలు ప్రేక్షకులని కడుపుబ్బా నవ్వించాయి. అల్లు రామలింగయ్యగారంటే హాస్యానికి పెట్టింది పేరు.  తన హాస్యంతో మూడు తరాల సినీ ప్రేక్షకులను చక్కలిగింతలు పెట్టిన నటుడు.  పద్మశ్రీ అవార్డుతోపాటు.  రఘుపతి వెంకయ్య అవార్డు గ్రహీత కూడా.  “మనషులంతా ఒక్కటే” చిత్రం బాలు పాడగా అల్లు రమాప్రభల మీద చిత్రీకరించిన “ముత్యాలు వస్తావా” పాట అప్పటికి, ఇప్పటికీ అలరిస్తుంది.

 

గిరిజ – ఆ కాలం లో హాస్యానికి వన్నె తెచ్చిన వారిలో గిరిజ ఒకరు.  “రేలంగి గిరిజ”, “రమణ రెడ్డి గిరిజ” ఇలా వీరి జంట తో ఎన్నో చిత్రాలు, చక్కిలిగింతలు పెట్టె సన్నివేశాలు, అందమైన హాస్యం.   అంతే కాదండోయ్ “పాతాళ భైరవి” చిత్రం లో పాతాళ భైరవిగా వేసింది ఎవరన్నుకున్నారు?  గిరిజ గారే! హాస్యనటిగానే కాకుండా క్యారెక్టర్ నటిగా కూడా ఎన్నో చిత్రాల్లో నటించారు. అత్తగారు, అందునా గయ్యాళి అత్తగారు అంటే ఎవరు?  ఎవరు గుర్తు వస్తారు?  సూర్య కాంతం గారే కదా.  ఆ పాత్రలలో అంతగా ఇమిడి పోయి మనకి హాస్యపు పిండి వంటకాలు పంచి పెట్టారు.  తెర మీద ఎంత గయ్యాళిగా కనపడేవారో, నిజ జీవితంలో అంత మృదుస్వభావం కలిగిన వ్యక్తి.  ఇంటి నుంచి వండి తీసుకువచ్చి షూటింగ్ లంచ్ లో అందరికి తినిపించేవారుట.  సూర్యకాంతంతో సై అంటూ గొడవపడుతూనే  అందరిని నవ్వించిన చాయాదేవిని ఎలా మర్చిపోతాం.

పాతాళ భైరవి లో అంజిగాడు గా గుర్తుండి పోయిన నటుడు వల్లూరి బాలకృష్ణ గారు.  ఆ తదుపరి విజయా వారివి, ఇంకా వేరే చిత్రాలలో ఇంకెన్నో హాస్య పాత్రలు పోషించారు. వీరే కాకుండా ఆ చిత్రాల సన్నివేశాలలో హృద్యమైన, అంతర్లీనంగా, చక్కలిగిలి పెట్టె హాస్యం, హీరో హీరోయిన్స్, ఇతర పాత్రలు ఆ సన్నివేశాలలో పాల్గొనడం, వాటికి ఈ  నటీనటులు వన్నె తేవడం, అలా కలిసి చేసిన చిత్రాలు, వాటిలో పండిన తీయని హాస్యం ఈనాటికి మనకి గుర్తు ఉండి పోయింది, గుర్తు ఉంటూనే ఉంటుంది కూడా.

 

ఇక ఆ తరువాతి తరం లో కూడా హాస్యం యొక్క ప్రాముఖ్యత కొనసాగింది.

“మడిసన్నాకా కూసింత కలాపోసన ఉండాలి” అని ముళ్ళపూడి వారు ఈయన చేత చెప్పించి, ఆ పదాలకి ఈ రోజుకీ పాపులారిటీ తెచ్చి పెట్టారు. ఎవరు ఆయన అంటే  రావు గోపాలరావు గారు.  తన విలక్షణమైన డయలాగ్ డెలివరీతో  ఎన్నో చిత్రాలు,  ఎన్నెన్నో పాత్రలు వేసారు . “నూటొక్క జిల్లాల అందగాడు” నూతన ప్రసాద్.  తనదైన డైలాగ్ డెలివరీతో ఎంతో జనాదరణ పొందిన నటుడు.  “దేశం చాలా క్లిష్ట పరిస్ధితుల్లో ఉంది” అనే డయలాగ్  ఆయనకే సొంతమైనట్టుగా  ఇప్పటికీ  పాపులర్.

“కురుమద్దాలి లక్ష్మి నరసింహరావు” గారు మీకు తెలుసా?  తెలీదా? మరోసారి ఆలోచించండి…  అబ్బ సుత్తి కొట్టద్దు అంటారా?  అదేనండీ ఆ సుత్తి పదం ఆవిర్భావంలో ఒకరైన వారు సుత్తి వేలు….  సుత్తి వీరభద్రరావు గారితో కలిసి హాస్య బ్రహ్మ సృష్టించిన ఈ పదం మన  జీవితంలో భాగమైపోయింది కదా.  అరవ యాసతో తెలుగు మాట్లాడుతూ మనల్ని ఎన్నో చిత్రాల్లో నవ్వించినవారు కే. వి. చలం గారు.  మలయాళం, బెంగాలి, రష్యన్ ఇలా ఎన్నో బాషలు సులువుగా మాట్లాడేసేవారు.  అంటే మాట్లాడినట్టు నటించేవారన్న మాట.  వినాడానికి అచ్చు ఆ బాష లాగే ఉన్నా, దానికి అర్ధం పర్ధం ఉండదు.  దేనినే ఆంగ్లం లో “గిబ్బెరిష్” అంటారు.  మళ్ళీ ఈ ప్రక్రియ తో నవ్వించింది ఈ మధ్య కాలం లో ఆలీ గారు.  ఎంతో సులువుగా హాస్యం పండించగల నటి “రమా ప్రభ”.  అల్లు గారితో, రాజబాబుతో ఎన్నో చిత్రాలలో జోడిగా నటించి, ఇప్పటి చిత్రాల్లో కూడా  ఎప్పుడు కనిపించినా నవ్వులు పండిస్తున్నారు.

పి. కే. నగేష్, దక్షినాదిలో పలు తమిళ, తెలుగు, మళయాళ చిత్రాలలో ఎన్నో హాస్య పాత్రలలో నటించారు. రచయిత, నటుడు అయిన తనికెళ్ళ భరణి, దర్శకుడు గెట్ల డిసైడ్ చేస్తే అట్ల ఫిక్స్ అయి పోయి నవ్వులు కురిపిస్తారు.  వంశీ చిత్రాలు “లేడీస్ టేలర్” “శ్రీ కనక మహాలక్ష్మి రికార్డింగ్ డాన్సు ట్రూప్” కి సంభాషణలు అందించి అందులో నటించారు కూడా. “శివ” లో “నానాజీ” పాత్ర ఆయనకి ఎంతో గుర్తింపు తెచ్చింది.  లంక భద్రాద్రి శ్రీరామ్, ఎల్ బి శ్రీరామ్, హాస్య రచయిత గా ప్రారంబించి హాస్య నటుడిగా  కూడా మనకి సుపరిచుతలైన వారిలో ఒకరు.  ఏప్రిల్ ఒకటి విడుదల, అప్పుల అప్పా రావు, హలో బ్రదర్, హిట్లర్ వంటి ఎన్నో చిత్రాలకి సంభాషణలు అందించారు.  పట్టి పట్టి మాట్లాడడం అనే ఆయన శైలి జనాదరణ పొందింది.

 

నేనండి, మీ కోట శ్రీనివాసరావును అంటూ ఆప్యాయంగా రేడియో లో వినపడే గొంతు విలక్షణ నటుడు కోటది .  ఎదురుగ్గా కోడిని వెళ్లాడ దీసుకొని, కంచంలో అన్నం తింటూ, చికెన్ కర్రీ అదిరింది అనడం ఎలాగో ఈయన ద్వారానే మనకి తెలిసింది.  ఈయన కూడా హాస్య బ్రహ్మ చిత్రాలతో బాగా పాపులర్ అయ్యారు.  ప్రతినాయక పాత్రలో, కమెడియన్ గా, క్యారెక్టర్ ఆర్టిస్ట్ గా ఎన్నో చిత్రాలలో మనకి నటన లోని ఎన్నో పార్శ్వాలను చూపించిన నటుడు కోట శ్రీనివాసరావు.   రాజకీయాలలో ప్రవేశించి ఎం ఎల్ ఏ గా కూడా ఉన్నారు..

 

ధర్మవరపు సుబ్రహ్మణ్యం, ఆనందో బ్రహ్మ టెలీ సీరియల్ తో పాపులర్ అయ్యి, ఎన్నో హాస్య పాత్రలు పోషించి, “తోక లేని పిట్ట” చిత్రం ద్వారా దర్శకుడు కూడా అయ్యారు .గట్టిగా గాలి వీస్తే ఎగిరిపోతారేమో అనే “దేహ దారుడ్యం” తో ఉండేవారు కొండ వలస లక్ష్మణ రావు గారు.  ఎక్కువగా వంశీ చిత్రలలో కనపడుతారు.  అయ్యోలు, హమ్మోలు ఇంతేనా బ్రతుకు హో హో హో … అంటూ మనకి సుపరిచితమైన “అమృతం” టి.వి. సీరియల్ లో “ఒరేయ్ ఆంజనేయులు, తెగ ఆయాస పడిపోకు చాలు, మనం ఈదుతున్నాం ఒక చెంచాడు భవసాగరాలు” అన్న పాటలోని అంజనేయులే “గుండు హనుమంత రావు” గారు.  ఎన్నో చిత్రాలలో నటించి, బుల్లి తెరపై కూడా నవ్వులు పండిస్తున్నారు.

జయప్రకాశ్ రెడ్డి ఓరబ్బి, ఎందిరా అంటూ రాయలసీమ యాసతో అటు విలనీజం ఇటు కామెడి చేయగల నటులు. తను వేసిన పాత్ర పేరుతో పాపులర్ అయిన ఇంకొక హాస్య నటుడు మల్లికార్జున రావు గారు.  వంశీ పరిచయం చేసిన ఈయన,  “బట్టల సత్యం” గా పాపులర్ అయ్యారు .రాజకీయాలలో అడుగుపెట్టి మంత్రిగా కూడా పని చేసిన బాబూ మోహన్, తనదైన శైలిలో నవ్వించారు.  ముఖ్యంగా కోట శ్రీనివాసరావు తో కలిసి ఈయన చేసిన హాస్య పాత్రలు  ఎంతో ప్రజాదరణ పొందాయి. ఇంకో హాస్యనటుడు రాళ్ళపల్లిగా సుపరిచుతులైన రాళ్ళపల్లి నరసింహారావు ఎక్కువగా జంధ్యాల, వంశీ చిత్రాలలో నటించి నవ్వించారు.

 

సూరావఝుల సుధాకర్ గారు “శుభలేఖ” చిత్రంలో నటించి అదే తన ఇంటి పేరుగా పాపులర్ అయ్యారు.  ఈ చిత్రంలో ఆయన తులసి జంటగా చేసిన పాత్ర ఎంతో ప్రజాదరణ పొంది, దరిమిలా “మంత్రిగారి వియ్యంకుడు”, “ప్రేమించు పెళ్ళాడు”  వంటి మరి కొన్ని చిత్రాలలో కూడా వీరు జంటగా కనిపించారు.  ఇప్పుడు ఆయన బుల్లి తెరపై బిజీ గా ఉన్నారు. రంగావఝుల రంగారావు, బాపు గారి “సాక్షి” చిత్రంతో సాక్షి రంగారావుగా మారి ఎన్నో బాపు, కళా తపస్వి  కే. విశ్వనాద్ దర్శకత్వంలోని ఎన్నో చిత్రాలలో నటించి నవ్వించారు. కోవై సరళ తమిళం నుంచి ఇంపోర్ట్ అయిన వారిలో ఒకరు.  ఆ యాసతో డయలాగ్ చెపుతూ నవ్వించారు.  బ్రహ్మానందం తో జోడిగా నటించడం, వారివురి మధ్య సన్నివేశాలు ప్రేక్షకులని ఎంతో నవ్వించాయి. ఏం జరుగుతోంది, నాకు తెలియాలి, తెలిసి తీరాలి అంటారు ఎం. ఎస్. నారాయణ గారు.  తాగుబోతు పాత్రలకి కేర్ ఆఫ్ అడ్రస్ గా మారిన ఈయన క్రమంగా ఆ మూస లోంచి బయట పడి వైవిధ్యమైన పాత్రలతో నవ్విస్తున్నారు, మెప్పిస్తున్నారు.  ఇదే వరుసలో “తాగుబోతు రమేష్” గా “అలా మొదలయ్యింది” లో నటించిన రమేష్ కూడా పాపులర్ అవ్వడం విశేషం.

ఆ పేరులోనే ఆనందం ఉంది.  బ్రహ్మానందం ఉంది.  900 పైచిలుకు చిత్రాలలో నటించి మనల్ని నవ్విస్తున్న ఈ పద్మశ్రీ అవార్డు గ్రహీత బ్రహ్మానందం గారు.  ఒకే బాషలో ఎక్కువ చిత్రాలలో (754 ) నటించినందుకు 2007 లో గిన్నిస్ బుక్ అఫ్ వరల్డ్ రికార్డు వచ్చింది.  2005 లో “అల్లు రామలింగయ్య” అవార్డు రావడం ఇంకొక గొప్ప విశేషం.   “బ్రహ్మి టెన్ లాఖ్ షో” అంటూ బుల్లి తెర మీద ఆ మధ్య తళుక్కు మన్నారు కూడా.  అసలు ఆయన ప్రస్తానమే బుల్లి తెరతో ప్రారంభమయ్యింది.  చిన్న చిన్న స్కిట్స్ వేసేవారు.  అవి చూసి “హాస్య బ్రహ్మ జంధ్యాల” గారు ఆయనకీ అవకాశం ఇచ్చారు.  తరువాతి కథ అంతా మీకు తెలిసిందే కదా.

 

తెలుగు సినిమాల్లో క్రమంగా హస్యం యొక్క ప్రాముఖ్యత పెరుగుతూ వచ్చింది అంటే కేవలం చిత్రం మధ్యలో కొన్ని సీన్స్ లోనే కాకుండా ఆద్యంతం హాస్యభరితమైన చిత్రాలు నిర్మించడం మొదలు పెట్టారు.  వీటికి  హాస్య చిత్రాలు అని పేరు వచ్చింది.   అలా ఒక ఫుల్ లెంగ్త్ వినోద భరిత చిత్రంగా బాపు రమణల “అందాలా రాముడు” చిత్రాన్ని చెప్పుకోవచ్చు.  బాపు రమణల నవ్వుల పువ్వులు పూయించే ఇంకొన్ని చిత్రాలు – మిస్టర్ పెళ్ళాం, పెళ్లి పుస్తకం. రాధాగోపాళం.

తరువాత జంధ్యాల గారు  ఒక నూతన ఒరవడి సృష్టించి ఇటువంటి  హాస్యచిత్రాలకి ఎంతో ప్రాచుర్యం సంపాదించి పెట్టారు.   వారు దర్శకత్వం వహించిన “ఆహ నా పెళ్ళంట” కి ఆంధ్ర ప్రదేశ్ ప్రభుత్వం, ఒక ప్రత్యేకమైన కేటగిరి సృష్టించి “ఉత్తమ హాస్య చిత్రం” గా ఎంపిక చేసింది.  జంద్యాలగారు ఎన్నో హాస్య పాత్రలు సృష్టించి, నటుల చేత చేయించి అది వాళ్లు మాత్రమే చేయగలరు అన్నంతగా మెప్పించారు.  ముఖ్యంగా శ్రీ లక్ష్మి చేసిన పాత్రలు – బాధ వచ్చినా సంతోషం వచ్చినా ఈల వేయడం, రక రకాల వంటలు చేసి అందరికి తినిపించడం, కవితలు రాసి వినిపించడం, “ఇప్పుడేమన్నావు బాబూ” అంటూ దుఖం లేక సంతోష మైన గతంలో ఆ మాట ఎవరో అన్నట్టు తలుచు కొని ఎదుట వారిని అమాంతం పట్టేసు కోవడం, మనకి తలుచు కుంటేనే ఎంతో నవ్వు తెప్పిస్తాయి.

 

వంశీ మార్క్ చిత్రాలు, వాటిలోని హాస్యం చాలా ఏళ్లు అందరిని నవ్వించాయి. ఈ వి వి సత్యనారాయణ  కూడా ఎన్నో హాస్య చిత్రాలు తీశారు.   ఎస్ వి కృష్ణా రెడ్డి చిత్రాలు కూడా ఎంతో ఆదరణ పొందాయి. రెండు రెళ్ళు ఆరు, ఆలీ బాబా అర డజను దొంగలు, హలో బ్రదర్ (స్టార్ హీరో నాగార్జున తో), కిష్కింద కాండ, యమలీల, ఘటోత్కచుడు, నిన్నే పెళ్ళాడుతా, ఆవిడా మా ఆవిడే, క్షేమంగా వెళ్ళి లాభంగా రండి, అల్లరి, కిత కితలు,  తొలి ప్రేమ, కుషి, జల్సా, మల్లీశ్వరి (కొత్తది), అందాల రాముడు (కొత్తది), ఆడవారి మాటలకు అర్ధాలే వేరులే, నువ్వు నాకు నచ్చావ్, మన్మధుడు ఇలా ఎన్నో ఇంకెన్నో పూర్తీ వినోద భరిత చిత్రాలు వచ్చాయి.

 

హాస్య జంటలు – రేలంగి గిరిజ, రాజ బాబు రమా ప్రభ,  వీరభద్ర రావు సుత్తి వేలు, శ్రీ లక్ష్మి సుత్తి వేలు, కోట శ్రీనివాస రావు బాబూ మోహన్ – ఇలా ఎంతో మంది జంట కమేడియన్స్ గా పేరొందారు. తరువాత హీరోలుగా  కామెడి హీరోస్ వచ్చారు.  అంటే వారినే హీరో గా పెట్టి, వారి చుట్టూ కథ అల్లడం, వారు ఇతర పాత్రలు కూడా హాస్య ప్రధానంగా ఉండడం అన్నమాట.  ఈ సినిమాలు ఎంతో ప్రజాదరణ పొందాయి.  నరేష్, రాజేంద్ర ప్రసాద్, అలీ, వేణు మాధవ్ నుంచి మొన్న మొన్నటి సునీల్ కూడా హీరోలు గా చేస్తున్న చిత్రాలు ప్రేక్షకులు ఆదరించారు, ఆదరిస్తున్నారు కూడా.  ఇక “అల్లరి” అనే చిత్రం తో సినిమా రంగంలో ప్రవేశించిన నరేష్ (ఈ వి వి గారు కుమారుడు, ), అల్లరి నరేష్ గా, హాస్య చిత్రాల హీరోగా స్థిరపడిపోయాడు అంటే ఈ రోజుల్లో హాస్య చిత్రాలు జనం ఎంతగా ఇష్టపడుతున్నారో తెలుస్తుంది.

 

మల్లంపల్లి చంద్రశేఖర రావు గారు కొంచెం పొట్టిగా ఉంటారు.  కానీ హాస్యం పండించడంలో చాలా గట్టి వారు.  వారి చిత్రాలతో పరిచయమైన “జయప్రద” “శ్రీదేవి” వంటి ఎంతో మంది నాయికలు తారా పధంలో ఎంతో ఎత్తుకు ఎదిగారు.  ఏ పాత్రనైనా సునాయాసంగా పోషిస్తారు ఈయన.  ఈయన మరెవరో కాదు “చంద్రమోహన్” గారు.  ఈ రోజుల్లో క్యారెక్టర్ ఆర్టిస్ట్ గా కనిపిస్తున్న వీరు, ఎన్నో మంచి మంచి హాస్య చిత్రాల హీరో గా మనకి గుర్తుంటారు.

 

రాజేంద్ర ప్రసాద్ ఎన్నో హాస్య చిత్రాల్లో నటించారు – వాటిలో కొన్ని ఆహ నా పెళ్ళంట, ఏప్రిల్ ఒన్ విడుదల, లేడీస్ టైలర్, ఆ ఒక్కటి అడక్కు, బామ్మ మాట బంగారు బాట, కొబ్బరి బొండాం, అప్పుల అప్పా రావు,  మాయలోడు, రాజేంద్రుడు గజేంద్రుడు, జయమ్ము నిశ్చయమ్మురా, చిత్రం భళారే విచిత్రం. ఎంద కాట్రవిల్లి అంటూ ఆలీ హాస్యం ఈ రోజుకీ మనకి చక్కలిగింతలు పెడుతోంది.  అలా ఎన్నో చిత్రాల్లో నవ్వించిన ఆలీ ఎస్ వి కృష్ణా రెడ్డి దర్సకత్వంలో “యమ లీల” చిత్రంతో హీరో అయ్యి నవ్వించి మెప్పించారు.  మళ్ళీ కామెడి పాత్రలలో పాపులారిటీ కొనసాగిస్తున్నారు.   పూరీ జగన్నాధ్ తన ప్రతీ చిత్రంలో ఆయన కోసం ప్రత్యేకంగా ఒక కామెడీ ట్రాక్ రాస్తారు.  ఈ మధ్య బుల్లి తెరలో ఒక హాస్య ప్రధానమైన కార్యక్రమం కూడా నిర్వహిస్తున్నారు.  కామెడి పాత్రలు పోషిస్తూ పాపులర్ అయ్యి హీరో పాత్రలు కూడా వేసిన నటుడు వేణు మాధవ్.  ఆయన మిమిక్రీతో పాత కొత్త నటులను అనుకరించడం ఎంతో ప్రజాదరణ పొందింది.  “హంగామా”, “ప్రేమాభిషేకం”, “భూకైలాస్” చిత్రాలలో ఆలీ తో కలిసి హీరో గా నటించారు. హాస్య పాత్రలతో నటించడం ప్రారంబించి పాపులర్ స్టార్ అయిపోయిన వారిలో సునీల్ లేటెస్ట్ గా చేరారు.  “అందాలా రాముడు” తో హీరోగా హిట్ కొట్టి రాజ మౌళి “మర్యాద రామన్న” తో సూపర్ హిట్ కొట్టిన ఈయన ఇప్పుడు కొత్త చిత్రంలో సిక్స్ ప్యాక్ లో కనిపించ బోతున్నారుట.

ఇక, ఈ మధ్య కాలంలో ఆద్యంతం వినోద ప్రధానంగా సాగే “అష్టా చెమ్మ” చిత్రం ఎంత ఆదరణ పొందిందో మనకి తెలుసు.  జాతీయ పురస్కారం అందుకున్న “గ్రహణం” వంటి సీరియస్ చిత్రాన్ని అందించిన దర్శకుడు ఇంద్రగంటి మోహన కృష్ణ నాని, స్వాతి లతో ఎక్కువ ఖర్చు ఆర్భాటం లేకుండా తీసిన ఈ చిత్రం విజయం సాధించింది.  ఇదే జాబితాలో నందిని రెడ్డి అనే ఒక మంచి దర్శకురాలు వచ్చి చేరింది.  ఆవిడ చిత్రం “అలా మొదలయ్యింది” విజయం, మంచి హాస్యానికి ఎప్పటికి ఆదరణ తగ్గదు అని నిరూపించింది.  ఆ చిత్రం విజయంతో హీరో నాని, ఆ తరువాత వచ్చిన “పిల్ల జమిందార్” చిత్రంతో కూడా హిట్ అవ్వడంతో ఇంకొక మంచి కామెడి హీరోగా స్థానం సంపాదించుకున్నాడు.

 

 

చిత్రాల సంభాషణలు కూడా.  వినగానే నవ్వు వచ్చేలా, వాటిలో “పంచ్” ఉండేలా ఉన్న సంభాషణలు ఇష్ట పడుతున్నారు.  మొదట్లో ముళ్ళపూడి వెంకటరమణ, జంధ్యాల,  ఆ తరువాత దివాకర్ బాబు, జనార్ధన్ మహర్షి, కోన వెంకట్ ఇలా ఎంతో మంది ఈ సంభాషణలు ప్రజాదరణ పొందేలా రాసారు. మాటల రచయిత గా ప్రారంబించి దర్శకుడిగా ఎదిగిన “త్రివిక్రమ్ శ్రీనివాస్” చిత్రాలు అంటే ప్రేక్షకుల లో ఎంతో ఉత్సుకత ఉండడం ఈ కారణం వల్లే.  అలాగే ఈ కోవకి చెందిన ఇతర దర్శకులు, రచయితల చిత్రాలు కూడా.

 

అయితే ఇవన్ని తెలుగు చిత్ర పరిశ్రమకి కొత్త కాదు.  ఎనభై ఏళ్ళ ఈ చలన చిత్ర రంగంలో ఎంతో మంది అధ్బుతమైన హాస్య నటులు, వారు నటించిన పాత్రలు, వారి సంభాషణలు, ఆ చిత్రాలు విడుదల అయినప్పుడు చాలా ప్రజాదరణ పొందడమే కాకుండా, ఈ రోజుకీ మనల్ని ఆహ్లాద పరుస్తున్నాయివాటిలో మచ్చుకి  కొన్ని:

 

వెయ్యండి రెండు వీర తాళ్ళు

కంబళి గింబళి

మేరీ ప్లీజ్ … ధర్మం ప్లీజ్

ఆ మాట నువ్వు నేనడక్కముందు సెప్పాల … అసలు అడగనే అడగను అని నీ ఎదవ అయిడియా కదా

అమ్యామ్యా

ఐ వాంట్ తో టాక్ తో నెల్లూరు పెద్దా రెడ్డి రైట్ నౌ (ఈ నెల్లూరు పెద్దా రెడ్డి స్థానంలో మనం మాట్లాడవలసిన వారిని

పెట్టి అనుకుంటాం కదా ఈ డయలాగ్ !)

తను నన్ను ప్రేమించింది … తరువాత నేను ప్రేమించాల్సి వచ్చింది

ఆఫ్టర్ ఒన్ ఇయర్ ఇ విల్ బి కింగు

“అప్పు” డే తెల్ల వారిందా

గట్ల డిసైడ్ చేసినవా అన్నా

అట్టులు ఉత్తినే పెట్టరు – (equivalent of American adage – There is no such thing called free lunch)

తీ తా – తీసేసిన తహసిల్దారు

ఓ ఫైవ్ ఉంటే అప్పిస్తావా

ఏం జరిగింది, ఏం జరుగుతోంది, ఎం జరగబోతోంది – తెలియాలి, తెలియాలి, తెలిసి తీరాలి.

ఎందుకు? ఏమిటి? ఎలా?

 

ఇలా ఎన్నో, ఎప్పటివో, పాతవి కొత్తవి సంభాషణలు మన నోట్లో నానుతూ ఉంటాయి … మనలో ఎంతో మంది రోజూ వాడుతూ ఉంటారు కూడా.

 

ఇక పాటల విషయానికొస్తే  మన తెలుగు సినిమాల్లో ఎన్నో హాస్య భరితమైన పాటలు.  ఎంతో నవ్వు తెప్పించేవి ఉన్నాయి. అవి ఇప్పటికి  అలరిస్తున్నాయి..

 

వివాహభోజనంబు, వింతైన వంటకంబు, వియ్యలా వారి విందు, ఒహ్హో నాకే ముందు

అహ నా పెళ్లి అంటా, ఓహ నా పెళ్లి అంటా

ఆడువారి మాటలకు అర్ధాలే వేరులే

రావోయి చందమామ మా వింత గాధ వినుమా

తెలుసుకొనవె యువతి, అలా నడుచుకోనవే యువతీ

లేచింది, నిద్ర లేచింది మహిళా లోకం

సుందరాంగులను చూసిన వేళల

వినవె బాలా నా ప్రేమ గోలా

అంతేనాకు చాలు తమలపాకు తొడిమే పదివేలు

రారోయి మా ఇంటికి

ఆకాశం  నుంచి నా కోసం వచ్చావా, పొంగే అందాలా మిఠాయి పొట్లం తెచ్చావా

అయ్యయ్యో చేతిలో డబ్బులు పోయెనే

దులపర బుల్లోడా దుమ్ము దులపర బుల్లోడా

టౌను పక్కకి వెళ్లొద్దురా

సరదా సరదా సిగిరెట్టు ఇది దొరలు తాగు బల్ సిగిరెట్టు

ఇల్లరికం లో ఉన్న మజా అది అనుభవించుతే తెలియునులే

కాశికి పోయాను రామాహరి … గంగ తీర్థాము తెచ్చాను రామా హరి

వినరా సూరమ్మ కూతురు మొగుడా వివరము చెబుతాను

పొరుగింటి మీనాక్షమ్మను చూసారా … వాళ్ల ఆయన చేసే ముద్దు ముచ్చట విన్నారా

రాముడేమన్నాడొయ్ … సీతా రాముడేమన్నాడొయ్

బోటనీ పాఠ ముంది మాటనీ ఆట ఉంది … దేనికో ఓటు చెప్పరా

తిట్ల దండకం

భద్రం బీ కేర్ఫుల్ బ్రదరు … భర్తగ మారకు బాచిలరు

ముత్యాలు వస్తావా … అడిగింది ఇస్తావా … ఊర్వసి లా ఇటు రావే వయ్యారి

కొబ్బరి నీళ్ళా జలకాలాడి

వారేవా ఏమి ఫేసు అచ్చు హీరోలా ఉంది బాసు

పాపారాయుడు (మొన్న మొన్న రిలీజ్ అయిన పవన్ కళ్యాణ్ పంజా లో బ్రహ్మానందం గారి మీద చిత్రీకరించిన పాట)

 

 

ఇప్పటికీ చిత్రంలో ఫలానా హాస్య నటుడు/హాస్య నటుల జంట ఉన్నారా అని చూసి మరీ సినిమా చూడడానికి వస్తున్నారంటే, హాస్యం ఎంత జనాదరణ పొందిందో తెలుస్తోంది.  ఈ పంధాని గమనించి, అర్ధం చేసుకున్న పెద్ద పెద్ద హీరోలు సైతం ఈనాడు ఇలాంటి వినోదభరితమైన చిత్రాలని చేయాడానికి మోజు చూపుతున్నారు.   రవితేజ నటించే చిత్రాలు ఈ కోవలోకే వస్తాయి.  అలాంటి చిత్రాలు రికార్డులు  బద్దలు కొడుతూ సూపర్ హిట్ అవుతున్నాయి కూడా.  ఇటీవల విడుదలైన ప్రిన్స్ మహేష్ బాబు నటించిన “దూకుడు” చిత్రం ఇందుకు మంచి ఉదాహరణ.  జుగుప్స కలిగించని, వెకిలితనం లేన హాస్యానికెప్పుడూ ప్రేక్షకులు పెద్దపీట వేస్తారు..

హాస్యం అంటే సునిశితంగా ఎవ్వరినీ నొప్పించక ఎంతో ఆహ్లాదకరంగా ఉండాలి…  But there is a very thin line that separates wholesome comedy from the bad one.  హాస్యం అపహాస్యం మధ్య ఉన్న రేఖ ఎంతో చిన్నది.  రాను రాను హాస్యం యొక్క జనాదరణ పెరిగి. కొత్త పుంతలు కూడా తొక్కడం మొదలెట్టింది.       ఆ క్రమంలో మధ్యలో అలా అపహాస్యపు వైపుకి కూడా మళ్ళింది మధ్యలో.   చివరికి ప్రేక్షకుల వ్యతిరేకతతో మళ్ళీ గాడిలో పడింది.  హాస్యం పండించడం ఎంత కష్టమో అది అపహాస్యం అవ్వడం అంత సులువు.  ఇది అందరూ గుర్తు పెట్టు కోవలసిన విషయం.  ఆ విచక్షణ పాటించారు కాబట్టే, ఆ రోజుల్లో చలన చిత్రాలలోని హాస్యం ఇప్పటికి మనకి గుర్తుండి, మనకి ఆహ్లదాన్ని పంచి పెడుతోంది.  ఇలాంటి హాస్యానికి ఉన్న వన్నె ఎప్పటికి తగ్గదు.  ఇది గుర్తు పెట్టుకొని, ఆ విధంగా చిత్రాలు వస్తే, అటువంటి హాస్యం ఈ రోజుకీ ఎంతో వినోదాన్ని పంచుతుంది, పంచుతూనే ఉంటుంది.

సహస్ర స్క్వైర్ అవధానం …..

రచన : శశి తన్నీరు

 

ట్రింగ్…ట్రింగ్…మంటూ మోగే అలారం నెత్తిన ఒక్కటిచ్చాను. దెబ్బకి నెత్తిన బుడిపను తడుముకుంటూ నోరు మూసుకుంది.

సరే ముందు కొంచం సేపు ధ్యానం చేద్దాం అని శ్వాస గమనిస్తూ ఉన్నాను……”ఇడ్లీ కి చట్ని వేయకపోతే కరెంటు పోతుందేమో”……ఐదున్నరేగా ….ఆరుకి కదా కరెంటు పోయేది.

“పప్పులోకి టొమాటోలు ఉన్నాయా?”….ఒకటుందిలే…..శ్వాస మీద  ధ్యాస….పెట్టు….

“పాప తొందరగా లేపమంది…. లేచేటప్పటికి పాలు ఇస్తే తాగుతుంది”…ఇక లాభం లేదు..పద వంటిట్లోకి……

ముందు బ్రష్  చేసుకొని మొహం కడుక్కున్నాను.

కొంచం పేపర్ చూద్దాం. ఎప్పుడు పనేనా….అయ్యా బాబోయ్…

ఈ రోజు శనివారమ్…కౌసల్య సుప్రజ రామా…పూర్వా ….

ఇప్పుడు కాదు ముందు చట్నీ వేయాలి….ఆ పని ముందు కానిచ్చి ….పొయ్యి పై పాలు పెట్టి ….ఈయన లేచినట్లున్నారు…..బయటి తలుపు తీసి పాలు , పేపర్ లోపలికి తెచ్చారు….”ఆ పేపర్ వాడికి చెప్పు.. నీళ్ళల్లో వేస్తున్నాడు పేపర్” అన్నారు.

సరే …పాలు తీసుకొని లోపలి వెళ్లి పొయ్యి మీదుంచాను.

ఆరుంపావు….ముందు పాపని లేపాలి…కుక్కర్  రెడీ చెయ్యాలి, ఇడ్లి పెట్టాలి, చట్నీ తాలింపు వేయాలి….వేన్నీళ్ళు పెట్టాలి…..కెవ్వ్……

“రేయ్ ఇద్దరు లేవండి….టైం..టైం….అయిపోతుంది”

(మాంటిసోరి, గిజుబాయి వాళ్ళను  కలల లోకం నుండి లాగుతున్నారు)

కౌసల్య సుప్రజ రామా…పూర్వా ….

ఇప్పుడు ఇంకేం చెయ్యాలి…..పాలలో తాలింపు వేసి, కుక్కర్ లో హీటర్  వేసి ఇడ్లీ లో టీ పొయ్యాలి…..

కెవ్వ్….కాదు కాదు….గబా గబా…ఇడ్లీ పెట్టి , తాలింపు వేసాను….పిల్లలకు . ఈయనికి బూస్ట్ ఇచ్చిగబా గబా కుక్కర్  రెడీ చేసాను. హయ్యో బయట తుడిచి ముగ్గు పెట్టాలి……సరేలే…..అరచేయ్యంత ముగ్గు…అదైన వెయ్యోద్దా?

కౌసల్య సుప్రజ రామా…పూర్వా ….

ఈ లోపల కేక….”నీ అరియర్స్ సంగతి స్కూల్ లో కనుక్కో”

సరే…..బాబోయ్…ఏడు….కల్లాపి లో కుక్కర్ పెట్టి, ఇడ్లీ లో అరియర్స్  వేసి స్నానానికి  వెళ్ళాలి.ముందు ఈ రాక్షసులు వెళ్ళారో లేదో…..రేయ్ నాకు అడ్డం రాబాకండి….ప్లీజ్….

“మా నా క్యారియర్ కూడా పెట్టేయ్యి”పాప ఆర్డర్….

మెల్లిగా టైం వంక చూసాను….ఏడు నలబై ఐదు…..చచ్చాన్రా దేవుడా…..రేయ్…రాక్షసుడా….(పిల్లల సైకాలజిస్టుల్లారా!) కాసేపు కళ్ళు మూసుకోండి…..కాదు…చెవులు…కాదు ఏదో ఒకటి….)

నా వేన్నీళ్ళు నువ్వు తీసుకెళ్ళవాకు……

హు…వెళ్లి పోయాడు…బాబోయ్ కుక్కర్ విజిల్స్…ఆపేసి….ఇడ్లీ కూడా….మాడితే….గోవింద….ర.రేయ్ నువ్వు తొందరగా రారా బాబు….

కౌసల్య సుప్రజ రామా…పూర్వా ….

చెట్నిలో కారం వేసి, పాలు గిన్నెలో  పోసి తాలింపు వేసి, కుక్కర్ దించి ఉప్పు వేసి పేపర్ బాయ్ కి చెప్పాలి….

హమ్మయ్య అన్ని పనులు అయిపోయాయి…..

క్యారియర్ని పోపు  పెట్టి, పర్సుని నీళ్ళ బాటిల్ లో వేసి ఇడ్లీని అరియర్స్ లో వేసి పేపర్ బాయ్ కి ఇచ్చి తాళం పక్కింటి ఆమెకి ఇచ్చి …స్కూటీ ఎక్కేసాను…..

ఇంక పది నిమిషాలు…..నో ఆలోచంస్….మేఘాలలో….

స్కూల్ గేటు లో కి వెళుతూ….మళ్ళీ మొదలు….పదికి త్రికోణమితి , తొమ్మిదికి వర్గ మూలాలు, ఎనిమిదికి గ్రాఫ్ లు

చెప్పాలి….అసెంబ్లీ…..జనగణమన…..

“మేడం””ఏమిటి”

“పదో తరగతి నామినల్ రోలేస్ చూడాలి….పుట్టినరోజులు, పుట్టుమచ్చలు చూడాలి”సూపరిండెంట్ గారి రెక్యెస్ట్……

సరె పదో తరగతికి వెళ్లి ….త్రికోణమితి లొ విమానం పైన  తిరిగి వర్గమూలాల్లో తేలి పుట్టు మచ్చలతో గ్రాఫ్ లకు వచ్చాను.

మళ్ళా పిలుపు …..ప్రిన్సిపల్ మేడం పిలుపు……..

హు…ఇక అయినట్లే….సరే అమ్మాయిలు …మీరు రెండు గ్రూప్లు …..ఒకరు బిందువు చెప్పాలి….ఇంకోరు అది బోర్డ్

మీద గుర్తించాలి……సరిగా గుర్తిస్తే పాయింట్స్…..స్పాంటెనియస్  క్రియేటివిటితో  చెప్పేసాను…..

కౌసల్యా సుప్రజా రామా…పూర్వా ….

“యేమిటి మేడం”

“కొత్త డి.యే. విషయం కనుక్కో….ఇంకా స్లొ లర్నర్స్ రికార్డ్ వ్రాయండి”

“సరే”…..గ్రాఫ్ లో డి.యే. పెట్టి పుట్టుమచ్చలు వెసి….రికార్డ్ వ్రాయాలి.”మేడం….కొంచం నా మొబైల్ రీచార్జ్ చేయించరా?”  పక్క మేడం రిక్వెస్ట్.

“సరే”……..

“యేమండీ”

“చెప్పబ్బా….యెందుకు ఫోన్ చేసావు?”

“మరేమొ యేమిటొ డి.యే.పర్టికులర్స్ కావాలంట….

“ఇందుకా ఫొన్ చేసావు?”

“ఇంకో మెడమ్ కి రీచార్జ్ చెయ్యాలి”

“నీకేమి వద్దా?”

“కావాలి….ఉల్లిపాయలు,మిర్చి”

“నీ యెన్కమ్మ….సర్లే ఫొన్  పెట్టు….లోకం తెలీని దాన్ని లీడర్ గా పెట్టుకున్న వాళ్ళను అనాలి”….పెట్టేసారు.

లోకంలోకి పంపితే జ్ఞానం వస్తుంది…..జ్ఞానం వస్తే గాని పంపరు…..తాగితే మరువగలను…తాగలేను….

అవును తాగితే లొకజ్ఞానం వస్తుందా?

కెవ్వ్వ్వ్వ్వ్వ్వ్వ్వ్వ్…….తాగటం యేమిటి?

క్షమస్తత్వం …..క్షమస్తత్వం …..శేష శైల శిఖామణే…..

బెల్ మోగింది. గుర్తు పెట్టుకొన్నాను…..లంచ్ బెల్….

అందరం గుండ్రంగా కూర్చున్నాము…కూరల వాసనకు కబుర్ల గుబాళింపు……మమత పెళ్ళికి ఎవరు వెళతారు?

మాధురి వాళ్ళ అబ్బాయికి చాలా పెద్ద ఆపరేషన్ …..చెన్నైలో ఉన్నాడు…..మజ్జిగ  చారు తాలింపు వేడి మీద వెయ్య కూడదు….

“మేడం” ఇహం లోకి వచ్చి చూసాను….”మేము ఏమి చెప్పామో  చెప్పండి”

పరీక్ష…….

ఏముంది మమతకు తాలింపు వేసి చెన్నై కి పంపాలి….

నయాగరా జలపాతాన్ని మించిన నవ్వుల జలపాతం …

“మేడం …ఈ లోకం లోనే లేదు”…. కొట్టేస్తారా ఏమిటి?

ఆయనే నయం …..లోకం తెలీదు అన్నారు….వీళ్ళు ఈ లోకంలోనే లేనంటున్నారే…….హర్షాల మధ్య ఆప్యాయతల వర్షం…..గుత్తి వంకాయ వేసుకోండి…వడియాలు….మజ్జిగ చారు…

“నా పప్పు సంగతి”…

“మేము వేసుకుంటాములే ”

కౌసల్య సుప్రజ రామా…పూర్వా ….

ఎప్పటికి పూర్తయ్యేను సుప్రభాతం….

మళ్ళీ బెల్..

క్లాస్సులలోకి పొమ్మని…..హమ్మయ్యా కాలాన్ని నెట్టేసాను….లాంగ్ బెల్……

పుట్టుమచ్చల్ని మజ్జిగ చారులో వేసి… మమతని గ్రాఫ్ లో ఉంచి, పిల్లల్ని ప్రిన్సిపాల్ కి ఇచ్చి

ప్రిన్సిపాల్ని సూపరింటెండెంట్ కి ఇచ్చి బయట పడిపోయాను…

హమ్మయ్య….ఇంక స్కూటీ మీద పది నిమిషాలు మనవే…..

అరే!  మల్లె పూలు….ఇప్పుడా? …కొందాము….మళ్ళా ఈయన కూడా తెస్తే…..ఆ పెద్ద అంతర్జాతీయ సమస్య…..రేపు కూడా  పెట్టుకుంటే  పోయే….

హమ్మయ్య అందరు అన్నం తినేసారు….రేపటికి బియ్యం  ఏరాలి…..హబ్బో మా హోంజాకి పాటలు పెట్టేసారు….

“వెన్నలవే…..వెన్నెలవే …నువ్వే సాగి వస్తావా?”

సరే…సరే….బాబుకు వేన్నీళ్ళు తాగిస్తే బాగుండు…..పెడదాము….

“రావోయి చందమామ…..తన మతమేదో తనది…..పర మతం అసలే పడదోయి….మనది మనదను మాటే…

ఎవరి ఎదుట లేదోయ్”

సరే….సరే…..దోసె పిండిలో ఉప్పు కలిపానా…….

“మంటలు రేపే నెలరాజా….ఈ తుంటరితనము నీకెలా?…

ఈ శీలా పై రాలిన పలమేమి”

కెవ్వ్వ్వవ్వ్వ్వవ్వ్వ్   …..సన్యాసులలో కలిసిపోతారా?

ఏమిటి?వచ్చే….వచ్చే….

వేన్నీళ్లలో రాళ్ళు వేసి…..కుక్కర్ లో దోస పిండి కలిపి…చట్నీ కి….పప్పు నానేసి…..టీ కోసం అన్నం పెట్టి…..

ఇదుగో వచ్చే…వచ్చే…..నాన్ స్టాప్ ….అవధానం…..

 

మంగళాశాసన పరై మధాచార్య పురోగమై…….

 

డూప్లెక్స్ భోగం

రచన: సుజాత బెడదకోట

ఇల్లంతా తిరిగి చూసి మెట్లు దిగి కింద హాల్లోకి వచ్చి తృప్తి గా నిట్టూర్చింది రాధ! “ఎస్, మై డ్రీమ్ హోమ్” అనుకుంది వందో సారి! బయట రాధ మొగుడు గోపాలం లాన్ వేయిస్తున్నాడు కాబోలు గట్టిగా మాటలు వినపడుతున్నాయి.

గేటెడ్ కమ్యూనిటీలో డూప్లెక్స్ ఇల్లు…రాధ చాన్నాళ్ల నాటి కల! ఇన్నాళ్ళకు నెరవేరింది. లోను పూర్తిగా రాకపోయినా ఎక్కడో ఊర్లో ఉన్న స్థలం అమ్మి మరీ డౌన్ పేమెంట్ ఎక్కువ కట్టి కమ్యూనిటీ మధ్యలో ఉన్న ఇల్లు ఎన్నుకుంది. ఎందుకంటే అక్కడి నుంచి పూల్ వ్యూ ఉంటుంది. పూల్ చుట్టూ ఫౌంటెన్లు, వగైరాలు! ఫస్ట్ ఫ్లోర్ బాల్కనీలో నిల్చుని సాయంత్రం వేళ కాఫీ తాగుతూ కాళ్ళు చాపుకుని పడక్కుర్చీలో కూచుంటే ..ఎంత హాయిగా ఉంటుంది…!

చక్కని లేత గోధుమ రంగుకు ఇండిగో కాంబినేషన్ లో గోడలకు రంగులు వేయించారు. ఫస్ట్ ఫ్లోర్ లో ఉన్న రెండు బెడ్ రూముల్లో ఒకటి తమకు, ఒకటి పిల్లలకు. పిల్లల గదిలో వాళ్ళిష్టం ప్రకారం థీమ్ సెలెక్ట్ చేసుకుని రంగులు వేయించుకున్నారు. కింద హాలు, ఒక విశాలమైన బెడ్ రూము, 10X10 సైజులో వంటింటి కి, గెస్ట్ బెడ్ రూముకీ మధ్య స్టోర్ రూము, విశాలమైన ఓపెన్ కిచెన్,..ఎంతో హాయిగా ఉంది ఇల్లు! గెస్ట్ బెడ్ రూములో గొప్పగా ఉండాలని వాల్ టు వాల్ కార్పెట్ వేయించేసింది రాధ. సిక్స్ బై సిక్స్ అండ్ హాఫ్ డబుల్ బెడ్డు అదనపు అందం! అత్తా మామలు ఆ పల్లెటూరు వదిలి రానంటున్న్నారు. ఎప్పుడైనా వస్తే వాళ్ళుంటారు. అంతే! కాబట్టి కార్పెట్ పాడవదు.

అట్టహాసంగా గృహప్రవేశం జరిగింది. చుట్టాలూ స్నేహితులూ వచ్చారు. రాధ లాంటి పెళ్ళాం దొరికినందుకు గోపాలాన్ని చూసి కుళ్ళుకున్నారు. గోపాలం వద్దన్నా వినకుండా “డూప్లెక్స్ ఇల్లు లేకపోతే స్నేహితుల్లో తన పరువు నిలబడ”దని పోరి ఆ ఇల్లు కొనిపించింది మరి!
ఆ వేళ రాధ వాళ్ళ లైనంతా వాళ్ళ బధువుల, స్నేహితుల కార్లే!
కొందరు చాటుగా “అబ్బ, ఇహ రాధను పట్టలేం కాబోలు! అసలే టెక్కు” అని చెవులు కొరుక్కున్నారని రాధకు చూడకుండానే తెల్సు!

వచ్చిన వాళ్ళందరికీ ఇల్లంతా తిరిగి చూపించి, ఒకటికి పది సార్లు ఎక్కీ దిగీ సాయంత్రానికి కాళ్ళు పడిపోయాయి  రాధకి. పురోహితుడు ఆ రోజు అక్కడే నిద్ర చేయాలన్నాడు. “అమ్మో, నేను పైకి ఎక్కలేనిహ ఇవాళ” అంటూ కింది గెస్ట్ బెడ్ రూములో సర్దుకోబోయింది. అత్తా మామలిద్దరూ అప్పుడే అక్కడ పవళించి విష్ణుమూర్తి, లక్ష్మీ దేవిలా దర్శనం ఇచ్చారు.

గుండె గుభేలుమంది. వెర్రి నవ్వోటి మొహానికి పులుముకుని ఎలాగో మెట్లెక్కింది.

కొత్తింట్లోకి వచ్చి, సామానంతా సర్దుకున్నారు. పైన బెడ్ రూములోని వార్డు రోబుల్లో బట్టలు సర్దారు రాధా, గోపాలం! రెండో పిల్ల మరీ రెండేళ్ళది కావడంతో దాని బట్టలు తమ రూములోనే సర్దారు.

పన్లో పనిగా మావగారు “కమ్యూనిటి బాగుందమ్మాయ్! మేమూ ఇక్కడే ఉంటాం ఒకేడాది” అని ప్రకటించేసి భార్యతో కింద బెడ్ రూములో సెటిలైపోయారు. ఆయనకు ప్రతిదీ అందించి మర్యాదలు చేయకపోతే చుట్టాల్లో గోల గోలైపోతుంది.అంత పట్టింపు మనిషి!

ఇంట్లో దిగిన నెల రోజులకల్లా రాధలో నిరాసక్తత చోటు చేసుకుంది. తొమ్మిది కల్లా పైకి చేరి కాసేపు టీవీ చూసి పడుకోవాలని ఉంటుంది. మావగారికేమో అది అవమానం! “మేము ఇంకా పడుకోకుండానే?” అంటారు. అందరం కింద సరదాగా టీవీ చూద్దాం అని ఆపేస్తారు. ఆ జీడిపాకం సీరియళ్ళు చూడలేక రాధ వంటింట్లో సర్దినవే సర్దుతుంది.

డూప్లెక్స్ ఇంట్లోకి చేరాక రోజుకు వంద సార్లు పైకెక్కి దిగాల్సి వస్తోంది.పొద్దున్నే వంటా అదీ చేయాలంటే స్నానం చేశాకే చేయాలంటారు అత్తగారు.కింద వంట చేస్తుంటే వంద సార్లు పిలుస్తాడు గోపాలం. “నా సాక్సులేవీ, దువ్వెనెక్కడ పెట్టావూ? పాపాయి లేచింది చూడూ” అంటూ!

ఎక్కా… దిగా!ఇదే పని!

ఆఫీసుకు రెడీ అయి కిందకొచ్చాక గుర్తొస్తుంది…ఫోన్ పైనే మర్చిపోయిందని! ఈ మధ్య మోకాళ్ల నొప్పులు కూడా మొదలయ్యాయి. ఎక్కుతున్నా దిగుతున్నా కలుక్కుమంటున్నాయి.

ఆదివారం ఒకరోజు పొద్దున్నే మెట్లు దిగుతూ ఉంటే నిద్ర మత్తులో నైటీ కాళ్ళకు అడ్డం పడి రాధ కాలు జారి ధబేలున పడింది. పాపం సినిమాల్లో చూపించినట్టు దొర్లుకుంటూ కిందికి రాలేదు గానీ, గ్లాస్ పాలిష్ చేయించిన మార్బుల్ మెట్ల మీద ఆపుకోలేక మూడు మెట్లు జారి కూలబడి పోయింది. మడమ కాస్తా బెణికింది.

“అదేవిటమ్మాయ్, అలా ఎలా పడ్డావూ?” అంది అత్తగారు అర్థం లేకుండా!
మండిపోయింది రాధకి! “ఇంకోసారి పడ్డప్పుడు చూద్దురు గానీ” అంది కన్నీళ్ళాపుకుంటూ!

నాల్గు రోజులు రాధ మెట్లు ఎక్కి పైకి వెళ్ళాలంటే గోపాలం సాయం తీసుకోవాల్సి వచ్చింది ప్రతి సారీనూ!

మర్నాడు వంటింట్లో కాఫీ కలుపుతూ ఎందుకో ఇవతలికి వచ్చిన రాధ గుండె ఆగిపోయింది. అప్పుడే నిద్దర్లేచిన యువరాణీ వారు పై మెట్టు చివరి అంచు మీద నిలబడి కళ్ళు నులుముకుంటోంది. ఎవరిని పిలిచినా పిల్ల కంగారు పడి కింద పడుతుందేమో!

శబ్దం చేయకుండా ఒక్కో మెట్టూ కూడబలుక్కుని ఎక్కేసరికి రాధకి దేవుళ్ళంతా లైన్లో కనపడ్డారు. ఆ కోపంలో పిల్లదాన్ని ఒక్కటి పీకింది! అది గయ్యిమని గోల!

నాల్రోజులు సెలవు పెట్టి ఇంట్లో ఉండాలనీ నిర్ణయించుకుంది. పొద్దున్నే ఫోను తీసుకుని కిందకొచ్చి ఇహ మళ్ళీ రాత్రికే పైకి వెళ్దామని మధ్యహ్నం  హాల్లోనే సోఫాలో నడుం వాల్చడం మొదలుపెట్టింది, అత్తగారు పెట్టే సీరియల్ హింసను భరిస్తూ!

ఈ లోపు ఆవిడ ఒకరోజు మధ్యాహ్నం “అమ్మాయ్ రాధా, నీ ఆకుపచ్చ కు పింక్ అంచు పట్టు చీర ఎన్నాళ్ళయిందో చూసి, పట్రా ఓ సారి చూద్దాం” అంది. “ఇప్పుడా?” అన్లేదు రాధ! చచ్చినట్టు తీసి చూపించాలి. లేదంటే మర్నాడు ఆడపడుచు ఆడపోలిసు మల్లే ఫోన్ చేసి “ఏవిటీ, పాపం అమ్మ నీ చీరె చూడాలని ముచ్చటపడితే తర్వాత అన్నావుటా? పాపం పెద్దవాళ్ళు కదోయ్ రాధా, ఓపిక చేసుకోవాలోయ్, పాపం, మా అమ్మ ఎన్ని కష్టాలు పడిందో చిన్నప్పుడు! బొగ్గుల కుంపటి మీద వంట కూడా చేసింది” అని నీతి చంద్రిక వల్లిస్తుంది. దానికంటే ఆ చీరేదో చూపించడమే నయం!

మరో రోజు ఏదో మాటల్లో పడి టీవీరిమోట్ పట్టుకుని కిదకొచ్చేసిన రాధ దాన్ని కిందే మర్చిపోయింది. రాత్రి టీవీ చూడ్డానికి లేదు. గోపాలానికి మరీ బద్ధకం! “ప్లీజోయ్, వెళ్ళి పట్రా” అన్నాడు బద్ధకంగా చూస్తూ!

బెడ్ రూము పైన ఉండటం ఎంత హింసో రాధకి నెమ్మదిగా అర్థమవుతోంది. గోపాలం ఆఫీసుకు రెడీ అయి కిందకు దిగి, “రాధా, రాధా” అని కొంపలు మునిగినట్టు కేకలు పెడతాడు. ఏవిటా అని బాల్కనీలోంచి తొంగి చూస్తే “నా లాప్ టాప్ బాగ్ మర్చిపోయాను, పట్రావా ప్లీజ్?”
ఆఫీసుకెళ్ళే మనిషి లాప్ టాప్ ఎలా మర్చిపోతాడో రాధకి అర్థం కాదు. పోనీ అదేవన్నా కర్చీఫా, పెన్సిలా పై నుంచి విసిరేయడానికి! చచ్చినట్టు దిగాలి!దిగడంతోనే అవదుగా, మళ్ళీ ఎక్కాలి!

అత్తా మామలు కదిలి ఊరెళ్ళే పరిస్థితి ఏవైనా కనపడితే రాధ కింది బెడ్ రూముకి మారిపోయి పై బెడ్ రూము అతిధులకు ఇచ్చేందుకు సిద్ధపడింది. వాళ్లకా ఉద్దేశం ఉన్నట్టు కనపళ్ళేదు సరి కదా, పల్లెలో ఇల్లు పంతులు గారికి అద్దెకిచ్చేమని ఎవరికో ఫోన్లో చెప్తుంటే విని నీరసం వచ్చి పడింది.

మూడు బెడ్ రూముల అప్పార్ట్మెంట్లో హాయిగా రాజభోగాలు అనుభవించిన రోజులు కళ్ళముందు కనిపించాయి రాధకి! అసలు లిఫ్ట్ లో తప్ప ఎప్పుడైనా మెట్లు వాడిందా తను? ఛీ, వాడినా బాగుండేది…కాస్త ప్రాక్టీసన్నా ఉండేది.

ఇష్టమైనట్టు వుడ్ వర్కూ అదీ చేయించుకున్నాం కదాని పుస్తకాలూ డీవీడీలూ అన్నీ తమ రూములోనే ఉంచారు. సీరియల్స్ బోరు కొట్టిన అత్తగారు ఒకరోజు ఆ డీవీడీలన్నీ కిందకు తెమ్మన్నారు. ఇహ అవి కిందే వదిలేసింది రాధ!

మోకాళ్ల నొప్పులు మరీ ఎక్కువ కావడంతో  డాక్టర్ దగ్గరికెళ్ళక తప్పలేదు. డాక్టర్ ఒక సుత్తి తీసుకుని రెండు మోకాళ్ళ మీదా నాలుగేసి దెబ్బలేసి, అన్నాడు “లాభం లేదు, మీ మోకాళ్ళు అరిగిపోయాయి. ఇప్పుడే ఆపరేషన్ వద్దులే గానీ, జాగ్రత్తగా ఉండాలి మరి”

“జాగ్రత్తంటే?”

“ఏముంది? మెట్లెక్కకూడదు”

అదిరిపడింది రాధ! “మెట్లెక్కకూడదా?”
“అవును, ఎక్కువ వాకింగ్ కూడా వద్దు. ఇంట్లోవరకే! మెట్లెక్కడం, అప్ లో నడవడం కొన్నాళ్ళు పూర్తిగా అవాయిడ్ చెయ్యాలి మీరు”

ఇంటికొచ్చాక ఈ ప్రసక్తి రాగానే అత్తామామలు తమ రూములోకెళ్ళి టీవీ చూడ్డం మొదలు పెట్టారు.

చూస్తూ చూస్తూ వాళ్లని పైన బెడ్ రూములో ఉండమని చెప్పాలేదు. నిజానికి ఆ రూము ఇవ్వడానికి మనసే ఒప్పదులే తనకి!

తర్జన భర్జనలు పడ్డాక ఇప్పుడు రాధ____________________
కిచెన్ పక్కనే ఉన్న 10X10 స్టోర్ రూములో ఒక దీవాన్ కాట్ వేసుకుని దాని మీద పడుకుంటోంది రోజు! అక్కడే ఒక పాత చెక్క బీరువా పడేసి ఉంటే దాంట్లో బట్టలు సర్దుకుంది.

అదీ డూప్లెక్స్ వైభవం!

రాధ మొహంలో ఇదివరకున్న ఉత్సాహం, సంతోషం లేవు. అప్పుడప్పుడూ “ఏం డూప్లెక్స్ ఇల్లో! హాయిగా ఒకటే ఇల్లు ఐదారు బెడ్ రూముల్తో వేసుకున్నా బాగుండేది” అని గొణుగుతుంది.

ఈ మధ్య ఎవరన్నా గేటెడ్ కమ్యూనిటీలో విల్లా________అంటే చాలు వెర్రి కేక పెట్టి “అమ్మో, ఒద్దొద్దు! తీసుకోవద్దు. తీసుకున్నా…మీరు కింద బెడ్ రూము ఉంచేసుకోండి”  అని
తలా తోకా లేకుండా అరగంట మాట్లాడుతోంది ఆపకుండా!

రేడియో చమత్కారాలు

 

రచన: డా. ఏల్చూరి మురళీధర రావు ,’

న్యూ ఢిల్లీ

 

 

హాసము ఆరోగ్యానికి లక్షణం. “దుఃఖంతో నిండి ఉన్న ప్రపంచంలో నవ్వు అనేదే లేకపోతే విసుగూ అసహ్యమూ పుట్టి మానవజీవితం దుర్భరమైపోతుంది” అని మహాకవి వేదుల సత్యనారాయణశాస్త్రిగారు ఒకచోటన్నారు. అందువల్ల, నిత్యానుభవంలో సైతం ప్రతివాడూ ఏదో విధంగా నవ్వడానికే ప్రయత్నించడం సహజం. చమత్కారం స్ఫురించేటప్పుడు కూడా నవ్వలేనివాడు హృదయం లేనివాడో రోగగ్రస్తుడో అయివుంటాడని పెద్దలంటారు. నవ్వు హృదయనైర్మల్యానికి స్నిగ్ధసంకేతం. మనస్సుకు వికాసాన్ని కలిగించే జీవశక్తి అందులో ఉంటుంది. వికాసశీలమైన చిత్తానికి నవ్వుకంటె విశ్రాంతీ, హాయీ మరొకటి లేదు.

1978లో నేను విజయవాడ ఆలిండియా రేడియోలో ట్రాన్స్మిషన్ ఎగ్సిక్యూటివ్ గా ఉద్యోగంలో చేరాను. రేడియో స్టేషను ఎప్పుడూ యాతాయాతవిద్వత్సమాజం ప్రగల్భహాస్యోక్తులతో,సహోద్యోగుల నిత్యచ్ఛలోక్తులతో, కుశలప్రత్యుక్తులతో, రసవదర్థాలతో నవ్వుల పువ్వులతోటలా పరిమళిస్తుండేది. అందులోనూ పద్యనాటక నటులు, సంగీతవేత్త వి.ఎస్. నారాయణమూర్తిగారు,మెహమూద్ ఖాన్ గారు, నల్లూరి బాబూరావు, కవయిత్రీమణి ఝాన్సీ కె.వి. కుమారి, కళాకృష్ణ, సిద్ధిరాజు అనంత పద్మనాభరావు; వాచికాభినయప్రవీణులైన అనౌన్సర్లలో ఆర్ముళ్ళ బ్రహ్మానందరెడ్డి (ఎ.బి. ఆనంద్) గారు, ఎస్.బి. శ్రీరామమూర్తి గారు నిత్యం హాయిగా కలకల నవ్వుతూ, నవ్విస్తూ ఉంటే ఎటువంటివారికీ కాలం పోకడ తెలిసేది కాదు. ఇక పెద్దలు సి. రామమోహనరావుగారు,నండూరి సుబ్బారావుగారు, ఎ. లింగరాజుశర్మగారు, పేరి కామేశ్వరరావుగారు, ఎం. వాసుదేవమూర్తిగారు (వీరి తండ్రి మంచావజ్ఝల సీతారామశాస్త్రిగారు గొప్ప కవి, తిరుపతి వెంకటకవుల ప్రత్యక్షశిష్యులు, కొప్పరపు కవుల వివాదసందర్భంలో వారు చెప్పిన వ్యంగ్య హాస్య పద్యాలలోని వెక్కిరింతల పదును వింటే గాని తెలియదు), ఇక ఉషశ్రీ గారు, సంస్కృతాంధ్రాంగ్ల విద్వాంసులు,ప్రముఖకవి ఇంద్రగంటి శ్రీకాంతశర్మగారు, వెంపటి రాధాకృష్ణగారు, చక్కటి కథకులు శ్రీ పి.వి. రమణరావు గారు, రంగస్థల ప్రయోక్త ఎం. పాండురంగరావుగారు, కొప్పుల సుబ్బారావుగారు, ప్రముఖ రచయిత ప్రయాగ రామకృష్ణగారు, విదుషీతల్లజ ప్రయాగ వేదవతిగారు (వీరి ద్వారా హరికథాప్రవీణులు, విఖ్యాత కవి, వినుత గాయకులు, రంగస్థల నటులు, ప్రయోక్త, హాస్యకుశలి శ్రీ ప్రయాగ నరసింహశాస్త్రిగారిని కలుసుకొనే అవకాశం, ప్రసంగించే అదృష్టం కలిగాయి), గాయక సార్వభౌములు ఓలేటి వెంకటేశ్వర్లుగారు, అన్నవరపు రామస్వామిగారు, దండమూడి రామమోహనరావుగారు తమ జీవితంలోని సరసప్రసంగాలను నెమరువేసుకొంటుంటే నవ్వుతెరను ఆపుకొనడం సాధ్యం కాకపోయేది. ఆ తర్వాత నిరంతర హాస్యోక్తిపరాయణులు, ప్రవీణులు, ప్రముఖవిద్వాంసులు డా. రేవూరి అనంత పద్మనాభరావుగారిని కలుసుకొన్నాను.  

నేనిక్కడ పేర్కొన్నవి ఏవో అలవోకగా జ్ఞాపకం చేసుకొన్న కొన్ని యాదృచ్ఛిక ఘటితాలు మాత్రమే. ఆ హాస్యకలశరత్నాకరంలో నుంచి ఎన్ని పేర్కొన్నా తక్కువే మరి!

 

ముద్దంటే చేదా?
1973లో అనుకొంటాను, మద్రాసు రేడియో వాళ్ళొకసారి నరాల రామారెడ్డి గారి అష్టావధానం ఏర్పాటు చేశారు. పృచ్ఛకులు – నిషేధాక్షరికి శ్రీశ్రీ గారు, సమస్యకు ఆరుద్ర గారు, ఆశువుకు డా. మాడభూషి నరసింహాచార్య గారు, వర్ణనకు కొంగర జగ్గయ్య గారు, న్యస్తాక్షరికి రావూరి దొరసామిశర్మ గారు, వ్యస్తాక్షరికి సినీరచయిత్రి విజయలక్ష్మి గారు, దత్తపదికి వినుత వ్యాకరణ విద్వాంసురాలు ఆచార్య లలిత గారు మొదలైన ఉద్దండులు. అప్రస్తుతప్రసంగం డి.వి. నరసరాజు గారు. అంతా మహామహా విద్వాంసులకే గంగవెఱ్ఱులెత్తించే దిగ్దంతులు.
రామారెడ్డి గారు మంచి కవి. అంతమందినీ రంజింపజేస్తున్నారు. శ్రీశ్రీ గారు మధ్య మధ్యలో అవధాని గారి కంటె ముందుగా తానే సమాధానాలు చెబుతూ చమత్కారాలు కురిపిస్తుంటే సభంతా హాస్యకళామందిరం అయింది.
అవధాని గారు అంతమందిలో సభను మెప్పిస్తున్నారు కాని – నరసరాజు గారిని ఎదుర్కొనటం మాత్రం ఎవరివల్లా కాలేదు. ఆయనెక్కడున్నా అంతే. చుట్టూ ఉన్నవారికి నవ్వి, నవ్వి కడుపునొప్పి రావలసిందే. పైగా – ఆయన ప్రశ్న అడగటం, వెంటనే జోక్యం చేసుకొని శ్రీశ్రీ గారు సమాధానం చెప్పటం, దానికి ఆరుద్ర గారి కొసమెఱుపులు. అవధానాన్ని హాస్యం ముంచెత్తివేస్తున్నదని అందరూ అనుకొన్నారు.
సభ పెద్దయెత్తున జరిగింది. వందలమంది ప్రేక్షకులు. సభలో కళాసాగర్ అధ్యక్షులు, ప్రఖ్యాత వైద్యులు డా. ముద్దుకృష్ణారెడ్డి గారున్నారు.
మాటల మధ్య నరసరాజు గారడిగారు: “డాక్టరు ముద్దుకృష్ణారెడ్డి గారికీ, డాక్టరు నారాయణరెడ్డి గారికీ తేడా ఏమిటి?” అని.
తడుముకోకుండా రామారెడ్డి గారన్నారు: “నారాయణరెడ్డి గారివి రాతలు; ముద్దుకృష్ణారెడ్డి గారివి కోతలు” అని. అందరూ ఆ ఛలోక్తికి పకపక నవ్వారు. నారాయణరెడ్డి గారు గొప్ప కవి, ముద్దుకృష్ణారెడ్డి గారు గొప్ప శస్త్రవైద్యనిపుణులు అని భావం.
జగ్గయ్య గారు సరదాగా, “డాక్టరును తెలుగులో ‘మందరి’ అనాలి” అని చెప్పారు. “మందరి ముద్దుకృష్ణారెడ్డి గారు అంటే బాగుంటుంది” అన్నారు. ఆరుద్ర గారు కొంటెగానే, “మందు (ఔషధం), అరి = కలవాడు “మందరి” అన్నమాట” అని ఆ మాటను వివరించారు. జనమంతా ఒప్పుకోలుగా దరహాస చంద్రహాసాలు మెరిపించారు.
వెంటనే శ్రీశ్రీ “ఏ మందు?” అని అడిగారు. సభలో మళ్ళీ నవ్వులు విరిశాయి. ప్రక్కనే కూర్చొన్న విజయలక్ష్మి గారు “శ్రీశ్రీ గారే చెప్పాలి” అన్నారు. అంతటా మళ్ళీ ముసిముసి నవ్వులు.
శ్రీశ్రీ గారు ఊరికే ఉంటారా? ఆమెకేసి చూసి, “మందరి ముందరి సుందరి” అని అంటించారు. సభంతా కరతాళధ్వనులతో నిండిపోయింది.
అప్పుడు డి.వి. నరసరాజు గారన్నారు: “డాక్టరు నారాయణరెడ్డి, డాక్టరు ముద్దుకృష్ణారెడ్డి లో “డాక్టరు”, “డాక్టరు”  ఒకటే. “రెడ్డి”, “రెడ్డి” ఒకటే. “నారాయణా”,”కృష్ణా” ఒక్కటే. పోతే, “నారాయణరెడ్డి”లో “ముద్దు” లేదు” అని.
హాస్యానికి అన్న మాటలే అవన్నీ. ఆ కవులు, సభాసదులు అందరికీ నారాయణరెడ్డి గారంటే అభిమానమే. సభలో ఇక నవ్వుల పండగే ఆ రోజు.
అవధానం దిగ్విజయంగా జరిగింది.

 

మందీ – మంచూ
మద్రాసు ఆలిండియా రేడియోలో రసజ్ఞుల సమక్షంలో కవిసమ్మేళనం జరుగుతోంది. శ్రీశ్రీ, ఆరుద్ర, దాశరథి, కొసరాజు, ఏల్చూరి సుబ్రహ్మణ్యం, చల్లా రాధాకృష్ణశర్మ, సాయికృష్ణ యాచేంద్ర మొదలైన ప్రసిద్ధ్లులతోపాటు ఆ రోజు నేనూ పాల్గొనే  అవకాశం వచ్చింది.
స్టూడియో అంతా ఆహూతులతో కిటకిటలాడుతున్నది. ఎయిర్ కండిషనింగ్ చేసినప్పటికీ గాలి ఆడక ప్రేక్షకులు చేతిలో కాగితాలతోనూ, పుస్తకాలతోనూ అసహనంగా విసురుకొంటున్నారు.ఎవరో లేచి అడిగారు: “ఏవండీ! రేడియోవాళ్ళు ఎ.సి. వేశారా లేదా?” అంటూ.
మహాకవి ఆరుద్ర చమత్కార సంభాషణలకు పెట్టింది పేరు. ఆయన వెంటనే అన్నారు, “మంది ఎక్కువైతే ‘మంచు’ కూడా పల్చనే” అని! క్షణకాలం సభ అంతా నవ్వులతో చల్లబడింది.

 

సంపాదకత్వ శిక్షణ
1978లో, ఆకాశవాణి విజయవాడ కేంద్రంలో నేను ఉద్యోగిగా చేరిన మొదటి రోజు – చేరి ఇంకా గంటకూడా కాలేదు – స్పోకెన్‌వర్డు ప్రొడ్యూసర్‌గా ఉన్న సుప్రసిద్ధులు ఉషశ్రీ గారు వచ్చి నన్ను పలకరించి, ఏ ఉపోద్ఘాతమూ లేకుండానే, “నీకు స్క్రిప్టు ఎడిటింగు వచ్చునా?” అని అడిగారు. ఆయన మా నాన్నగారికి ఆప్తమిత్రులు. నేను సమాధానం చెప్పే లోపునే, ఒక రచయితను పరిచయం చేసి, “పదమూడు నిమిషాల ప్రసంగం. స్క్రిప్టు పెద్దదయింది. నువ్వు సరిచెయ్యి” అని చెప్పి వెళ్ళిపోయారు.
విషయం ‘నన్నయ భారతంలో ఉపమ’. వక్త అమలాపురం నుంచి వచ్చిన తెలుగు లెక్చరరు. రేడియోలో అదే మొదటి ప్రసంగమట. వ్యాసం సుమారు డెబ్భై పేజీల పైనే ఉంది. ఎక్కడెక్కడివో విషయాలను సేకరించి, పొందికగా రాసుకొచ్చారు. నేను శ్రద్ధగా చదవటం మొదలుపెట్టాను. గంటయింది. మధ్య మధ్య సహోద్యోగులు వచ్చి పలకరించటం, అభినందనలు, అభివాదాలు, పరస్పర పరిచయాలతోనే కాలం గడిచిపోతోంది.
అంతలో ఉషశ్రీ గారు వచ్చారు. “పూర్తయిందా?” అని అడిగారు. “సార్ చదువుతున్నారు” అని ఆ ప్రసంగకర్త, పాపం జవాబిచ్చారు. “పావుగంట వ్యాసం చదవటానికి గంటసేపా? పద, స్టూడియోకి!” అంటూ మమ్మల్ని ఉషశ్రీ గారు టాక్ స్టూడియో లోపలికి తీసుకెళ్ళారు.
“ఒకటి, రెండు, మూడు” అంటూ, మొదటి నాలుగు పేజీలు బైటికి లాగి, “ఇవి చదవండి.” అని ఆయన చేతిలో పెట్టారు.
పాపం ఆయన హడిలిపోయాడు. నేను బిక్కుబిక్కుమని చూస్తున్నాను. “ఇది వ్యాసం మొదలేనండీ! ముగింపు చెయ్యాలి కదా” అంటున్నాడు.
“అవసరం లేదు. మాకు ‘అనవసరం’ (ఎనౌన్సరుకు ఉషశ్రీ గారి తెలుగు. ఎనౌన్సరం అన్నట్లు పలికేవారు) అని ఒకడుంటాడు. మీ ప్రసంగం అయిపోయిందని చివర్లో చెబుతాడు. జనానికి తెలుస్తుంది. ఈ నాలుగు పేజీలూ చదివితే చాలు.” అన్నారాయన.
“బాబ్బాబ్బాబ్బాబు! క్షమించండి. ఒక్క పదిహేను నిమిషాలు టైమివ్వండి … ముగింపు కూడా చేరుస్తాను.” అంటూ ఆయన ఉషశ్రీ గారి కాళ్ళమీద పడిపోయాడు.
ఎలాగో కష్టపడి అంతా సరిచేశాక ఆయన చదవటం మొదలుపెట్టారు. రికార్డింగు సరిగ్గా పదమూడు నిమిషాలకి ఆపేశాము.
ఆకాశవాణి “ఎడిటింగు”లో నా ట్రెయినింగు పూర్తయింది!
మానవ వనరుల నిర్వహణ
చమత్కారదృష్టి అంటూ ఉండాలే కాని, జీవితంలో చల్లని హాస్యానికి కొదవుండదు.
ఆ వారమే రేడియోలో ‘నేనూ – నా రచనలు’ అన్న కార్యక్రమాన్ని ముగ్గురు మహిళా రచయిత్రులతో నిర్వహించారు. ఉషశ్రీ గారు దాన్ని ఎలాగో తీరిక చేసుకొని నేనే రికార్డు చెయ్యాలని – నాకు అప్పజెప్పారు. ఊటుకూరి లక్ష్మీకాంతమ్మగారు, ఆర్. వసుంధరాదేవి గారు, మరొక ప్రసిద్ధ నవలా రచయిత్రి. ఆ చివరామె తన ప్రసంగమే ముందుండాలని పట్టుబట్టింది. “లక్ష్మీకాంతమ్మ పేరే జనం యెరగరు. వసుంధరాదేవి ఇప్పుడంతగా రాయటం లేదు. అంతా నాకోసమే వింటారు. నేనే మొదటుండాలి.” అని ఆమె వారిద్దరి ఎదుటే గట్టిగా వాదించింది. విద్వత్కవయిత్రి లక్ష్మీకాంతమ్మ గారు చిన్నబుచ్చుకొన్నారు. వసుంధరాదేవి గారేమీ మాట్లాడలేదు. నాకు దిక్కు తోచలేదు.
ఉషశ్రీ గారప్పుడు ఆఫీసులో లేరు. ఇంద్రగంటి శ్రీకాంతశర్మ గారిని అడిగాను.
శర్మగారు గలగల నవ్వుతూ, “రికార్డింగు ఎవర్ని ఎప్పుడు చేస్తేనేం? ప్రసారం మీకు కావల్సినట్లే వరస మార్చి చేసుకోవచ్చుగా?” అన్నారు.
సమస్య పరిష్కారమయింది. మానవ వనరుల నిర్వహణలో శిక్షణ పూర్తయింది!

 

సోమపానం – వామపక్షం
1981లో విజయవాడ ఆకాశవాణి స్మరణీయమైన కవిసమ్మేళనాన్ని నిర్వహించింది. కార్యక్రమాన్ని హనుమంతరాయ గ్రంథాలయంలో నిర్వహించారు. ఆ తర్వాత అది రేడియోలో ప్రసారమయింది.
కార్యక్రమానికి ఆహూతులైన కవులలో శ్రీశ్రీ గారు, ఆరుద్ర గారు, పువ్వాడ శేషగిరిరావు గారు, జ్ఞానానందకవి గారు వంటి మహామహులున్నారు. అందులోనూ శ్రీశ్రీ గారు విజయవాడకు వచ్చి ఇరవయ్యేళ్ళు దాటిందట. అభిమానులు ఆసక్తితో ఎదురుచూస్తున్నారు.
నాకు శ్రీశ్రీ గారిని గ్రంథాలయానికి తీసుకొనివచ్చే బాధ్యతను అప్పజెప్పారు. ఆయన ‘స్వాతి’ పత్రికాఫీసు మొదటి అంతస్తులో బసచేశారు. నేను ఉదయమే వారికి అంతా వివరించి, సాయంకాలం వచ్చి తీసుకొనివెళ్తానని చెప్పాను. ఆయన సరేనన్నారు.
సాయంకాలం ఎందుకైనా మంచిదని, మూడింటికే అక్కడికి వెళ్ళాను. గదిలో శ్రీశ్రీ గారొక్కరే ఉన్నారు. మధ్యాహ్నం ఎవరో వచ్చి వెళ్ళారని ఆఫీసు బాయ్ చెప్పాడు. శ్రీశ్రీ గారు స్పృహలో లేరు. ఎంతో కష్టం మీద లేపవలసి వచ్చింది. నేనూ, కారు డ్రైవరు కలిసి కూచోబెట్టాము. విశ్వప్రయత్నం చేసి, స్పృహలోకి తెచ్చి, దుస్తులు మార్పించేసరికి నాలుగున్నరయింది. నాకు భయం వేసింది. ఆరింటికి కవితాసభ! చెరొక భుజం పట్టుకొని మెల్లగా నడిపిస్తూ మెట్లు దించి, గేటు దగ్గరికి వచ్చాము.
“కారుందా?” అని అడిగారు.
విశ్వనాథ సత్యనారాయణ గారికీ, మల్లాది రామకృష్ణశాస్త్రి గారికీ ఎవరు ఏ కార్యక్రమానికి పిలిచినా కారు పంపించాలనే నియమం ఉండేది. మల్లాది వారయితే మరీనూ. ఒకసారి టి.నగర్లో వారింటిముందే ఒక సినిమా కంపెనీ వెలిసింది. ఇంటి ముందు – అంటే, రెండిళ్ళ ముందరి గేట్లూ ఒకదానికొకటి ఎదురన్నమాట. మధ్యలో ఒక సన్నని రోడ్డు మాత్రమే. సినిమావాళ్ళు శాస్త్రి గారితో పాట రాయించాలని వారింటికి వచ్చి కలిశారు. “రేపు పొద్దున్న ఆఫీసులో కలుద్దాము. కారు పంపించండి” అన్నారాయన. వాళ్ళు తెల్లపోయారు.
ఉదయాన్నే కారు వచ్చి శాస్త్రిగారి ఇంటిముందు నిలబడింది. శాస్త్రిగారు కారు వెనుక తలుపు తీసి లోపలికి వెళ్ళి, ఆ వైపు తలుపు తీసి కిందికి దిగి ఆఫీసులోకి వెళ్ళారు.
శ్రీశ్రీ గారికి అటువంటి ఆర్భాటాలేవీ లేవు. అయినా ఆ రోజు, “కారుందా?” అని అడిగారు.
నేను కారు తెలుపు తెరిచి పట్టుకొని, శ్రీశ్రీ గారికి కూర్చొనేందుకు సాయం చెయ్యబోయాను. ఆయన వద్దు వద్దని, తలుపు మూసి, కారు డిక్కీని పట్టుకొని నెమ్మదిగా అడుగులు వేస్తూ అవతలి వైపుకు వెళ్ళి, తలుపు తీసి లోపలికెక్కి కూర్చొన్నారు.
నాకేమీ అర్థం కాలేదు.
“I am a leftist – I always get in from the left” అన్నారాయన! నాకు ప్రాణం లేచివచ్చింది.
కారులో కూర్చొన్నాక, “నీకు విమానాలకు చౌకగా రంగువెయ్యటం ఎలాగో తెలుసునా?” అని శ్రీశ్రీ గారడిగారు. “ఏం లేదు, విమానం పైకి వెళ్ళాక చిన్నదైపోతుంది కదా? అప్పుడు వెయ్యాలి రంగు” అన్నారు, కలకల నవ్వుతూ.
సాయంత్రం సభలో వందలమంది వస్తారనుకొంటే – శ్రీశ్రీ గారికోసం వేలమంది విరగబడ్డారు. ఇసుకవేస్తే రాలని జనం.
అప్పుడు వచ్చింది నాకు జ్ఞాపకం. “మీ దగ్గర కవిత ఏదీ?” అని అడిగాను.
“లేదు” అన్నారాయన నవ్వుతూ.
నాకు గుండె ఆగిపోయింది. ఏం చెయ్యటం? వేలమంది జనం. ఆరుద్ర గారప్పటికే సభకు వచ్చేశారు. పువ్వాడ వారున్నారు. ఆకాశవాణి ఉద్యోగులు, తక్కిన కవులు ఉన్నారు.
“నీ దగ్గర కలం, కాగితం ఉన్నాయా?” అన్నారు శ్రీశ్రీ గారు.
ఎవర్నో అడిగి ఒక కలం తీసుకొన్నాను. తెల్ల కాగితం దొరకలేదు. శ్రీశ్రీ గారు సిగరెట్టు పొట్లాం తీసి, దాని చాందినీ వెనుక ఉల్లిపొర కాగితం మీద గబగబ రాయటం మొదలుపెట్టారు. ఇంతలో మిత్రులొకరు కాగితం తెచ్చి యిచ్చారు. ఆయన పూర్తిచేశాక నేను తెల్ల కాగితం మీద దానికి శుద్ధప్రతిని వ్రాసి, చదవటం కోసం శ్రీశ్రీ గారికిచ్చి, అక్షరలక్షలు చేసే శ్రీశ్రీ గారి అక్షరాలున్న ఆ రచనను నాకోసం దాచుకొన్నాను.
ఆ రోజు శ్రీశ్రీ గారి కవితాపఠనం ముందు మహామహా పద్యకవుల రాగాలాపన కూడా వెలవెలపోయింది. అద్భుతంగా చదివారు. అంతర్జాతీయ బాలల సంవత్సరం కాబట్టో, బాలల కోసమే రాశారో. బాల్యాన్ని కోల్పోతున్న పసిపిల్లల మీద గేయం.
విజయవాడ శ్రీశ్రీ గారికి దాసోహం పలికింది. జయజయధ్వానాలు మిన్నుముట్టాయి.
ఆ మధురానుభూతి, ఆ చల్లని హాస్యోక్తులు నా మదిలో నిలిచిపోయాయి.

 

గంగా భాగీరథి
ఒకనాటి రేడియో ప్రసంగంలో ప్రఖ్యాత హాస్య రచయిత, రంగస్థల నటులు పుచ్చా పూర్ణానందం గారు చెప్పారు:
కృష్ణాపత్రిక సంపాదకులు ముట్నూరి కృష్ణారావు గారు గొప్ప సరస సల్లాప నిపుణులు. హాస్యకుశలి. అది ఆయన హుందాతనానికి తగిన, సంస్కారవంతమైన హాస్యం.
అనారోగ్యం పైకొని నేడో రేపో అన్న పరిస్థితి చివరి క్షణాల్లోకి దిగాక ఆయన్ను చూడటానికి మిత్రుడొకడు వెళ్ళాడట.
వెళ్ళి కూర్చోగానే ఆయన, “మంచినీళ్ళు కావాలా?” అని అడిగారట.
ఆ వచ్చినాయన కావాలన్నట్లు చూశాడట. “నీళ్ళు కావాలంటే నీళ్ళు నములుతావేమిటి?” అంటూ ఆయన భార్యను పిలిచి, నీళ్ళు తెమ్మన్నారట.
నీళ్ళు తాగాక, సరిపోలేదని గ్రహించి ఆయన “ఇంకా కావాలా?” అన్నారట. కావాలనటానికి ఆయన మొహమాటపడుతున్నాడు.
కృష్ణారావు గారు భార్యతో, “ఏమే! ఇంకో అరగంటలోనో గంటలోనో గంగా భాగీరథీ సమానురాలివి కాబోతున్నావు. చెంబు నిండా నీళ్ళు పట్టుకురా” అన్నారట.

 

కారం – గారం
చివరిగా, గృహస్థాశ్రమంలో జరిగిన ఒక స్వీయానుభవమూ చెబుతాను:
ఆకాశవాణి విదేశీ ప్రసారవిభాగంలో శ్రీ ముకుందశర్మ గారి ఆహ్వానాన్ని పురస్కరించుకొని బైరాగి గారి కవిత్వాన్ని గురించి ప్రసంగం రికార్డు చేసి, అఱ్ఱాకలితో ఇంటికి వచ్చి భోజనానికి కూర్చునేసరికి – ఆ రోజు కూరంతా గొడ్డుకారం. కళ్ళనీళ్ళపర్యంతం అయింది. ఆశువుగా అర్ధాంగలక్ష్మిని అడిగాను –
ఉ. పోరికిc గాలుదువ్వితినొ? పూనితినో భవదీయవాక్య ని
స్సారత నెత్తిచూపుటకు? చారుగుణాన్విత వీవు గావులే,
యో రమణీలలామ! యని యొప్పు వచించితినేమి, కూరలోc
గారము కూరినా వకట, కాంతరొ! ప్రల్లద మేమిచేసితిన్?
అని!

దానికి శ్రీమతిగారి ప్రత్యుత్తరం: “కూరలో కారం కూరితే వచ్చేవి కన్నీళ్ళు; కూరలో గారం కూరితే రావల్సినవి ఆనందబాష్పాలు కదా!”

మాలికా పదచంద్రిక – 5: రూ. 1000 బహుమతి

కూర్పు : కోడిహళ్లి మురళీమోహన్

 

కోడిహళ్ళి మురళీమోహన్ గారు కూర్చే పదచంద్రికలో ఈసారి ఒక ప్రత్యేకత ఉంది – సరిగా పూరించినవారికి 1000 రూపాయల బహుమతి. విజేతలు ఒకరికన్నా ఎక్కువగా ఉంటే బహుమతి అందరికీ సమానంగా పంచబడుతుంది. ఒకవేళ విజేతలు అయిదుగురికన్నా ఎక్కువగా ఉంటే లాటరీ పద్ధతిలో ఎంపిక చేసిన అయిదుగురికి బహుమతి సమానంగా పంచబడుతుంది. మీ సమాధానాలకోసం ఎదురుచూస్తున్నాం. సమాధానాలు ఈమెయిల్ చెయ్యవలసిన చిరునామా:  editor@maalika.org  ..

సమాధానాలు పంపడానికి ఆఖరు తేది.. ఫిబ్రవరి 20

 

 

అడ్డం:

1. చంద్రలతగారి ప్రసిద్ధ నవల ఏకవచనంలో (3,2)

3. ఎడబాయుట(5)

7. ఘనము, కన్నుల పండుగ గరంగరంగ(4,3)

9. పతివ్రత అక్షరలోపంతో చెడింది (3)

10. విక్రమ్ సినిమా ద్వారా తెరంగ్రేటం చేసిన వ్యక్తి (3)

11. రెండణాలు (3)

13. ఈ మధ్య వేలం వెర్రిగా వినబడుతున్న సూప్ సాంగ్ (4)

14. నెత్తురు(4)

16. బుద్ధి(3)

19. పింగళి సూరన సృష్టించిన ప్రబంధ నాయిక (3)

20. రాజుగా ఉంటూనే ఋషిత్వం పొందిన వ్యక్తి తడబడ్డాడు పాపం (3)

21. పూలవంటివి కవితలు కనుకనే వాగ్దేవిని కవులు వీటితో పూజిస్తారు (7)

24. మహీధర నళినీ మోహన్ వ్రాసిన గేయనాటిక (3,2)

25. తమిళనాడులో రాజకీయనాయకుడిగా ఎదిగిన సినిమా నటుడు (5)

 

 

నిలువు:

1. బలరాముడు (5)

2. మహిళా సాహిత్య పత్రిక. ఆఫ్‌కోర్స్ ఆన్‌లైన్లో (3)

4. మన రాష్ట్రపతి (3)

5.చాన చొరబడ్డ మేఘం (5)

6.  రామ్‌చరణ్ తేజ నటించిన సూపర్ హిట్ సినిమా (4)

7. నిలువు 2 దీనికి ఒక ఉదాహరణ (4,3)

8. ఆడ సంతానాన్ని ఇలా అనలేమా?(7)

11. వృత్త క్షేత్రము యొక్క చుట్టురేఖ (3)

12. నిధిని కోల్పోయిన కనిమొళి నాన్నగారు (3)

15. పాతకాలపు నెక్లెస్ (5)

17. తోడల్లుడు (4)

18. అడ్డం పదమూడు పాడినాయనకు ఈయన పిల్లనిచ్చాడు (5)

22. తిరుమలకు, తీహార్ జైలుకు వీరి తాకిడి ఎక్కువ 🙂 (1,1,1)

23. మహారాజును సంబోధించడంలో లోభిత్వం చూపుతావేం?(3)

Categories Uncategorized

అల్లరి కార్టూన్ల శ్రీవల్లి !

 

చాలా ఏళ్ళ క్రితం తెలుగు వార, మాస పత్రికల్లో ‘శ్రీవల్లి’ పేరుతో కార్టూన్లు వస్తుండేవి.  కార్టూన్ల హవా బాగా వెలిగిపోయిన, కార్టూనిస్టులు తామరతంపరగా పుట్టుకొచ్చిన రోజులవి.  అయితే ఇంతమందిలో కూడా శ్రీవల్లి కార్టూన్లు చాలామంది పాఠకులకు గుర్తుండిపోయాయి!

 

కార్టూన్ గీత లావుగానూ,  హాస్యస్ఫోరకంగానూ ఉండటం, విభిన్నమైన కోణాన్నుంచి అల్లరిగా దూసుకొచ్చే హాస్యధోరణి , సంతకం కూడా ప్రత్యేకంగా ఉండటం-  ఇవన్నీ దీనికి కారణాలు కావొచ్చు. బొమ్మకి ప్రాధాన్యం ఇస్తూ కాప్షన్ తక్కువుండేలా ప్రయత్నించటం,  సామాజిక స్పృహ ను జోడించినప్పటికీ  ‘స్పార్క్’ మిస్ కానివ్వకపోవటం ఈ కార్టూనిస్టులో కనపడే లక్షణాలు.

 

‘శ్రీవల్లి’ పేరును చూసి లేడీ కార్టూనిస్టుగా పొరబడే అవకాశముంది. అసలు పేరు పోలిశెట్టి వీరభద్రరావు.  తూర్పు గోదావరి జిల్లా అమలాపురంలో  పుట్టిపెరిగి, కార్టూనిస్టుగా ఎదిగాడు.  హైదరాబాదులో ఓ పత్రికలో ఆర్టిస్టుగా స్థిరపడ్డాడు.  ఓ ప్రముఖ దినపత్రిక  హైదరాబాద్ సిటీ ఎడిషన్లో  రాజకీయ, సామాజిక అంశాలతో చాలా కార్టూన్లు వేశాడు.

 

శ్రీవల్లి  ‘కుంచె’ పేరు వెనక కథేమిటి? అతడి మాటల్లోనే విందాం. ‘మా అన్నయ్య కూతురు ఓ గడుగ్గాయి ఉండేది. ఆమె పేరే శ్రీవల్లి. ఆ పేరుతోనే కార్టూన్స్ మొదలుపెట్టి తర్వాత నా అసలు పేరుకి మార్చుకుందాం అనుకున్నాను. కానీ అందరూ ఆ పేరే బాగుందనడం- సంతకం కూడా డిఫరెంట్ గా ఉంటుందీ- మార్పు వద్దనడంతో శ్రీవల్లిగానే కంటిన్యూ అయ్యాను.’

మొట్టమొదటి కార్టూన్

20 సంవత్సరాల క్రితం, 1981లో  ఆంధ్ర సచిత్రవార పత్రికలో అతడి  తొలి కార్టూన్ వచ్చింది.  అప్పటి నుంచీ ఉత్సాహంగా  ఎన్నో పత్రికల్లో వేల కార్టూన్లు వేశాడు.  పోలీసులు, హేర్ కటింగ్ సెలూన్లు, డాక్టర్లు, రాజకీయ నాయకులు, పోస్టుబాక్సులు, దొంగలు, పేదలు, బిచ్చగాళ్ళు, బాబాలు, మగ, ఆడవాళ్ళ మనస్తత్వాలు.. నిత్యజీవితంతో సంబంధమున్న ఇలాంటి అంశాలే ఇతడి కార్టూన్లకు ముడిసరుకులయ్యాయి.

‘నవ్వు ! నవ్వించు!! ’ అనే పేరుతో కార్టూన్ల సంకలనం 12 ఏళ్ళక్రితం వెలువరించాడు. వేల కార్టూన్లలోంచి ఎంపిక చేసిన కొన్నిటికి మాత్రమే ఈ పుస్తకంలో స్థానం కల్పించాడు.

 

హాస్య చిత్రాలకు చిరునామా అయిన జంధ్యాల ఈ కార్టూన్లను (చవి) చూసి అభినందించారు. ‘కొన్ని ఆకర్షణీయమైన గీతల్నీ, కొన్ని అందమైన రాతల్నీ కలబోసి చక్కని బొమ్మల్నీ, చిక్కని హాస్యాన్నీ చిలికించిన శ్రీవల్లికి నా అభినందనలు’ అని వెన్నుతట్టారు.

సినీ సంభాషణల ‘పన్’డితుడు తనికెళ్ళ భరణి అభిప్రాయంలో ‘అతని కుంచె అడుగున ఓ గుండుసూది కూడా ఉంది. అది బావుంది!’

 

ప్రతిరోజూ  ‘ఇదీ సంగతి’ అంటూ రాజకీయనేతలకు చురకలు పెట్టే ఈనాడు కార్టూనిస్టు శ్రీధర్  ‘ఊహించని సబ్జెక్టులపై వేశాడు. అబ్బురపడతాం’ అని  శ్రీవల్లి కార్టూన్లను  మెచ్చుకున్నారు.

ఈ కార్టూన్ల  సంకలనం విడుదలయ్యేనాటికే  కార్టూన్లకు ముఖం చాటుచెయ్యటం మొదలుపెట్టాయి పత్రికలు.  కార్లూన్ల స్థలాన్ని గాలి రాతల గాసిప్పులూ,  అశ్లీల ఛాయా చిత్రాలూ దురాక్రమించేశాయి.  ఇంకా ముందుకెళ్ళి కథల,  సీరియల్స్ స్థలంలోకి కూడా  అవి చొచ్చుకెళ్ళిపోయాయనుకోండీ!  కార్టూనిస్టుల సంగతి సరే,  కార్టూన్ ఇష్టుల సంగతిని కూడా  పట్టించుకోలేదు  పత్రికా సంపాదకులు.  దీంతో ఎంతోమంది కార్టూనిస్టులు  అస్త్ర సన్యాసం చేశారు.  వారిలో శ్రీవల్లి  కూడా ఉన్నాడు!

అసలు  తెలుగు పత్రికారంగంలో కార్టూన్ల అధ్యాయం 1992 తోనే ముగిసిందంటాడు శ్రీవల్లి.  ‘శాటిలైట్ ఛానల్స్ తోనే పత్రికల  పతనం ప్రారంభమైంది. 1995కి రీజినల్ చానల్స్ వచ్చాక నెలకు 50 నుంచి వంద ఇస్తే కాలక్షేపం 24 గంటలూ చూపిస్తున్నపుడు ప్రజల్లో పత్రికలు కొని చదవాల్సిన అవసరం, చదివేంత టైం కూడా లేకపోయింది.’… అంటాడు.  అందుకే క్రమంగా కార్టూన్లు వేయటం తగ్గించేశాడు. అలా దీర్ఘ విరామం వచ్చింది.

సరదా ధోరణి

కార్టూనిస్టులందరూ సరదాగా ఉండరు. కొండొకచో సీరియస్ గానూ ఉంటారు.  కానీ శ్రీవల్లి తన సుతిమెత్తని చురుకైన వ్యంగ్య వ్యాఖ్యలతో చుట్టూ ఉండే వాతావరణాన్ని తేలికపరుస్తుంటాడు.  ఎంతటి  సీరియస్ సందర్భాన్ని అయినా ఛలోక్తుల జల్లుతో హాస్యభరితం చేయటం ఇతడి ధోరణి.  జర్నలిస్టులూ, ఆర్టిస్టుల గురించీ,  పత్రికల గురించీ, వివిధ వ్యక్తుల మ్యానరిజమ్స్ గురించీ  ఇతడు  పేల్చే ఇన్ స్టంట్ జోకులు బోలెడు నవ్వులు కురిపిస్తుంటాయి.

 

కార్టూన్ విరామానికి సెలవిచ్చి, మళ్ళీ విరివిగా కార్టూన్లు వేయటం మొదలుపెట్టాలని  శ్రీవల్లి చాలాకాలంగా అనుకుంటున్నాడు.  ఆ ఆకాంక్షను ఇప్పుడు ఆచరణలో పెట్టేశాడు కూడా…  ‘మాలిక పత్రిక’ కోసం తాజాగా వేసిన ఈ కార్టూన్లతో!

 

శ్రీవల్లి ఈ-మెయిల్ : raopvb@yahoo.com

 

—————————————————-

 

 

 

 

 

చింతామణి -సినిమా గోల

రచన : స్వాతి శ్రీపాద

 

పాపం చింతామణి పేరు నిజానికి అది కాదు. అప్పలమ్మా , వెంకాయమ్మ అసలే కాదు. అలాంటి పేర్లున్నవాళ్ళే నాజూగ్గా శ్రావ్య, శృతి అనీ మార్చుకుంటుంటే సీతామణి పేరు చింతామణి గా మారిపోవడం దురదృష్టమే కదా !

చిన్నప్పుడు వాళ్ళమ్మా నాన్న పెట్టిన పేరు సీతామణే. తెల్లారితే పుడుతుందనగా ఆ సాయంత్రం సీత వాళ్ళమ్మ లవకుశ సినిమా కెళ్ళొచ్చింది. సీతమ్మవారి కష్టాలన్నీ పక్కన పెడితే  కాంతి పుంజంలా మెరిసిపోతున్న బంగారు సీత విగ్రహం చూడగానే వాళ్ళమ్మ మనసులో ఓ మెరుపు తళుక్కుమంది. పుట్టే పిల్లకి  ఆ రంగుండాలి. తస్సదియ్య లోకం మొత్తం దాసోహమనదూ! ఆ రాత్రి ఆవిడకు నిద్ర పడితే ఒట్టు! అటేడు తరాలూ ఇటేడుతరాలూ పచ్చని పసిమి ఛాయ స్వర్ణ సీత గలవారిని స్మరించుకుంటూ, ఛామన ఛాయ, కాస్త రంగు తక్కువగా, నలుపు మరింత గాఢమై కర్రిమొహాల్లా వున్న వాళ్ళందరినీ తిట్టుకుంది, ఈ కాకి మొహాలు మా చుట్టాల్లోనే పుట్టాలా? మరో కొంపలో పుట్టేడవచ్చుగా అని విసుక్కుంది.  కన్ను మూత పడితే ఎక్కడ కొరివిదయ్యాల్లా ఆ నల్లటి చుట్టాలు కల్లోకొస్తారో , ఎక్కడ కల్లోకొస్తే పిల్లకా రంగు వచ్చేస్తుందోనని రాత్రి నిద్రపోలేదు. తెల్లారీ తెల్లారకముందే నొప్పులు మొదలయ్యాయి.

సాయంత్రానికి పుట్టిన పిల్ల బంగారు బొమ్మే.  సీతలా మిలమిల లాడే పిల్ల రంగుచూసి స్వర్ణ సీత అనే పేరు పెడదాం అనుకుంది. ఆమాటే భర్తకు  చెప్పింది. ” రెండు పేర్లెందుకే , సువర్ణ , సీతా….” చదువంతగా అబ్బక వ్యవసాయం చేసుకునే ఆమె భర్తకు నోరు తిరగలేదు,అర్ధమూ కాలేదు. అతను సరే సరి , అత్తగారికి వినిపించాడామాటే ..ఇహ చూడాలి .. కదల్లేనని గొణుక్కునే ఆవిడ ఎగిరి గంతేసి బాలెన్స్ చేసుకోలేక కూలబడి , నొప్పెట్టిన నడుం రుద్దుకుంటూ  ” అవునొరేయ్ .. ఎంతైనా కోడలు తెలివి గలది, నా చిన్నప్పుడు మా చిన్న చెల్లికి అమ్మవారు పోసి ఆర్నెల్లకే కన్నుమూసింది. దాని పేరు సువర్నే పేరు పెట్టు కోవలసిందే… మీ నాన్న పేరు కలిసి వచ్చేలా సీతారావసుబ్బమ్మ అని కూడా కలుపుకుందాం. ” మొగుడి పేరు ఉచ్చరిస్తున్నానని కూడా తోచలేదావిడకు ఆ ఉత్సాహంలో .. అత్తగారు చూడకుండా తలబాదుకుంది సీతామణి తల్లి.

అందుకే చివరకు సీతామణి పేరుతో రాజీ పడిపోయింది. అది కాస్తా స్కూల్లో వేసే సమయంలో బడికి పోనని ఏడ్చిఏడ్చి బలవంతాన వెళ్ళాక ముక్కెగ బీలుస్తూ చెప్పిన పేరు చింతామణిగా వినిపించి అదే రాసి పారేశాడు ఆ మాస్టారు.

అలా చింతామణిగా స్థిరపడి పోయిందామె పేరు.

 

పేరేదైతేనేంగాక, అంగరంగ వైభవంగా పెరిగింది చింతామణి. రోజూ బుట్టేడు మిరపకాయలు దిష్టి పేరిట పొయిలోకి వెళ్ళాల్సిందే.. ఆ ఘాటుకు ఊరు ఊరంతా ఖంగు ఖంగున దగ్గవలిసిందే …

పిల్లపుట్టాక తండ్రికి కలిసి వచ్చి పట్టిందల్లా బంగారమే అయ్యిందాయె. అంతవరకూ చిన్నకారు రైతుగా వున్న ఆయన రాజకీయాల్లోకి దిగడం కోట్లకు పడగలెత్తడం చింతామణి అదృష్టమేగా మరి.

 

( మనలో మనమాట రాజకీయాలంటేనే దూరం జరుగుతాం. ఉద్యోగాలకోసం వాళ్ళవెంట తిరిగేది, ట్రాన్స్ ఫర్లకు వాళ్ళ మద్దతు కోరడం ఈ బదులు మనమే రాజకీయాల్లోకి వెళ్తేబాగుండు కద….వల్ల కాదంటారా! డోంట్ వర్రీ రాజకీయాలకూ క్రాష్ కోర్స్ అందించే రోజు అట్టే దూరంలో లేదు.)

ముఖ్యంగా రాజకీయ నాయకుల పిల్లలకెలాగూ చదువూ సంధ్యా అబ్బవు . అందుకే వాళ్ళకు చిన్నప్పటినుండే శిక్షణనివ్వడం ఉత్తమం కదా… ఏమో పెద్ద జనాలకూ ఎప్పుడేమవుతుందో… ముందు చూపు చాలా మంచిది కదూ మళ్ళీ అనుభవం లేదనీ టాలెంట్ లేదనీ ఎవరూ అనకుండా…)

అంతేనా ఆపిల్ల తరువాత మరి సంతానం కలక్కపోవడమూ కలసి వచ్చిన అదృష్టమే..

నాలుగో తరగతిలో ఉండగా కాబోలు అల్లరి పిల్లలు చింతామణీ చింతామణి అంటూ పాటలు కట్టి ఏడిపించారు . అంతే !

మరిక స్కూల్ కి వెళ్ళనని మొండి కేసేసింది చింతామణి. చింత పిక్కలాట , బిళ్ళంగోడు ఆటలకు కాలం చెల్లిపోయి టీవీ రోజులొచ్చేసాయిగనక , చాలా రోజులు టీవీ కి కళ్ళు అతికించేసి కూచునేది. తల్లి అటు పోయి ఇటొచ్చి కధ ఏమైందే అంటే  “అబ్బ, కధెవడు చూసాడు ” అనేది. ” కధ కాక మరింకేం చూశావని అడిగితే … అదిగో ఆ కళ్యాణి కట్టుకున్న చీరలు , ఫలానా సీరియల్లో ఆ నాయకీ నగలు .”అంటూ గంటలకొద్దీ వర్ణించేది. అక్కడితో ఆగితే కధే లేదు మరి. టీవీ చూసి చూసి బోర్ కొట్టాక మరో ఆలోచన వచ్చింది చింతామణికి.

నేనే హీరోయిన్ ని ఎందుక్కాకూడదు -అని..

అంతే రోజుకోరకం హీరోయిన్ లా తయారయ్యేది.. ఓ రోజు వాణిశ్రీ .. ఆ రోజంతా అందరూ ఆమెను వాణిశ్రీ అనే పిలవాలి. మరో రోజు శ్రీదేవి… ఇంకోరోజు ఇలియానా … చివరకు అదీ బోర్ కొట్టేసి ఏం చెయ్యాలో తోచనప్పుడు పట్నం నించి పక్కింటి విశాలాక్షి కూతురు పెద్ద హంగూ ఆర్భాటంతో దిగింది.

సినిమాల్లో వేషాలు వేస్తుందటా -అదీ దాని గర్వానిక్కారణం. అబ్బే దానికో రంగూ లేదు హంగూ లేదు. వెలిసిపోయిన నల్లమబ్బు ముక్కలా , చప్పిడి ముక్కు, ఎత్తు పళ్ళూ, ఓ మాదిరి లావు దానికే సినిమాల్లో వేషాలు దొరికితే ఇహా తనలాంటి పుత్తిడి బొమ్మకో …. మనసులో ఎంత మెరమెరగా వున్నా దాన్ని కలిసి సినిమా వేషాలకు దారి కనుక్కోవాలన్నకోరికతో ఉదయం బ్రేక్ ఫాస్ట్ ముగించి దానింటికి బయల్దేరింది.  ఎంతో సవర దీసి మునగ చెట్టెక్కించాక గాని చెప్పడానికది దిగిరాలేదు.  ఒకటేమిటి ఎన్ని రకాలుగా వర్ణించిందో …అబ్బో దీన్నో మహారాణిలా చూసుకుంటారటా….కొండమీద కోతి నడిగినా తెచ్చిస్తారటా…. ఇలా అది చెప్తూ పోతుంటే చింతామణికి వేళా పొద్దూ తెలియలేదు. ఆకలీ దాహమూ తెలియలేదు.

ఆ పైన ఒళ్ళు తెలియలేదు. అంతే ఇంటికి వచ్చి అలిక్కూచుంది. పట్నం వెళ్ళి సినిమాల్లో వేషం వెయ్యాలి.

” అబ్బే దీనికింత రాద్ధాంతం ఎందుకు ? సినిమాలనే మన ఊరికి రప్పిద్దాం … “అన్నాడు తండ్రి.

ఆఘ మేఘాలమీద కబురెళ్ళింది. సినిమా వాళ్ళొచ్చి విడిది చేసారు.. వాళ్ళల్లో హీరో అనిపించిన వాడితో మాట కలిపింది. మరింక ఆలస్యం లేకుండా చింతామణి చుట్టూ చుట్టూ తిరిగి మాటల్తో సినిమా కోట కట్టేసాడు.

అతని పేరు అభిరామ్. ఎర్రగా బుర్రగా హీరో పేరుకి తగ్గట్టుగా ఉన్నాడు. మనిద్దరం హీరో హీరోయిన్లమయితే ఇహ సినిమా కేరాఫ్ మనిల్లే అన్నాడు. రకరకలా ఫోజుల్లో చింతామణి ఫోటోలు తీసి ప్రతి హీరోయిన్ నీముందు దిగదుడుపే అన్నాడు. ఈ పల్లెటూళ్ళో ఏముంది పెళ్ళి చేసుకుని సిటీ వెళ్ళిపోదామన్నాడు. అన్నిటికీ వశీకరణకట్టులో ఉన్నట్టు తలూపింది చింతామణి.

ఇంకేం పెళ్ళు మంటూ పెళ్ళి జరిగిపోయింది. అతని అమ్మా నాన్న అందరూ వచ్చారు వెళ్ళారు. మూడునిద్దర్లు, పదహార్రోజుల పండగ అయిపోయాక , ఓ రోజు గునుస్తూ అడిగింది చింతామణి

” మరి మరి మనం సిటీ కెప్పుడు బయల్దేరుతున్నాం? ”

“ఇంకెక్కడి సిటీ కే పిచ్చిమొహమా… నాలాంటి వాడికే టీలు అందించే పని దొరికితే ఇహ పట్నం వెళ్ళి ఏం చేస్తాం? అయినా మీ అమ్మా నాన్నను వదిలి ఎలా వెళ్తాం… మరో నాల్రోజులు పోయాక మీ నాన్న వెనకాల వెళ్తాలే. నాకు మాత్రం ఎవరున్నారు మీరు తప్ప … ఓ మా అమ్మా నాన్నానా? వాళ్ళు సినిమా వాళ్ళేలే నాటకమాడారు.. ఇది మీ నాన్నకూ తెలుసు ” అన్నాడు సవిలాసంగా.

 

*************