కంభంపాటి కథలు – ఇన్ డిపెండెంట్

రచన: కంభంపాటి రవీంద్ర

క్యాంటీన్ లో లంచ్ తింటూంటే, ‘హలో ‘ అనే ఎవరో గట్టిగా అనేసరికి అదిరిపడి, పక్కకి చూసేసరికి నవ్వుతూ హైందవి కనిపించింది. ‘ఏమే.. ఎప్పట్లాగే వాళ్లనే చూస్తూ అలా అలా డ్రీమ్స్ లోకెళ్ళిపోయేవా ?’ అంటూంటే ‘నీ మొహం.. అయినా నాకేమైనా వినపడదా ? అంత గట్టిగా హలో అని అరిచేవు ‘ అన్నాను కోపంగా.
‘వీళ్ళిద్దర్నీ చూస్తూంటే ‘కలిసి ఉంటే కలదు సుఖమూ ‘ అనేది మార్చేసి ‘కలిసి భోంచేస్తే కలదు సుఖమూ ‘ అని పాడుకోవచ్చనిపిస్తుంది కదూ ‘ అంది హైందవి నవ్వుతూ
‘అవుననన్నట్టు ‘ నవ్వేసాను. నిజానికి నేను లంచ్ టైములో నా దృష్టి తిండి మీద తక్కువా, రాహుల్, శైలజ జంట మీదెక్కువ ఉంటుంది. మా టీంలోనే పని చేస్తారిద్దరూ, లవ్ మ్యారేజ్ అట.. ఆఫీస్ లో ఉన్నంత సేపూ, ఇద్దరూ ఎవరి పనిలో వాళ్ళు బిజీగా ఉంటారు.. కానీ ఇలా లంచ్ టైములో మటుకు ఇద్దరూ కబుర్లు చెప్పుకుంటూ, నవ్వుకుంటూ తింటూంటే, నాకు కూడా అలాంటి మంచి కుర్రాడు దొరికితే బావుణ్ణు, వెంటనే పెళ్లి చేసేసుకోవచ్చు అనిపిస్తూ ఉంటుంది !
అన్నట్టు నా గురించే చెప్పలేదు కదూ.. నా పేరు కీర్తి.. రాహుల్, శైలజ వాళ్ళ ప్రాజెక్ట్ టీం కి లీడర్ ని. ప్రాజెక్ట్ పనిలో ఉన్నప్పుడు నువ్వెవరో నేనెవరో అన్నట్టుండే ఇద్దరూ, ఆఫీస్ బయటికి వచ్చేసరికి ఒకర్నొకరు అంటిపెట్టుకునే ఉంటారు. అంతవరకూ ఎందుకు, వాళ్ళిద్దర్నీ చూసినవాళ్లెవరికైనా భలే జంట అని అసూయ పుట్టకపోతే ఆశ్చర్యపోవాలి.
నాకూ ఏవేవో సంబంధాలు వస్తున్నాయి. వచ్చిన ప్రతి వెధవ (సారీ.. సంబంధం ఇంకా కుదరకుండానే ప్రతి పెళ్లి కొడుకు అని వాడడం నాకిష్టం లేదు ) ‘మీ టేక్ హోమ్ ఎంత ?’, ‘మీకు యూఎస్ వీసా ఉందా ‘, ‘ఒకవేళ యూఎస్ వస్తే ఉద్యోగం చేసే ఉద్దేశం ఉందా ‘ లాంటి ప్రశ్నలతోనే మాటలు మొదలయ్యేసరికి వీళ్ళు పెళ్లి చేసుకునేది నన్నా లేక నా జీతాన్నా అనే ఫీలింగ్ వచ్చేసి, కొంతకాలం పెళ్లి అనే ఆలోచనకే ఫుల్ స్టాప్ పెట్టేసేను.
ఆ ఏడాది మా టీంలో అమెరికాకి వెళ్ళడానికి హెచ్ వన్ బి వీసా కి అప్లై చెయ్యడానికి కొంతమందిని సెలెక్ట్ చెయ్యమంటే, మొదట నాకు శైలజ పేరే తట్టింది. పిలిచి అడిగేను, ‘యూఎస్ వెళతావా ?’ అని
‘రాహుల్ కి కూడా చేయిస్తే నాకు వెళ్ళడానికి ప్రాబ్లెమ్ లేదు ‘ అంది
‘సరే చూద్దాం.. ఇద్దరికీ ఒకేసారి వీసా చేయించడం కుదురుతుందో లేదో ‘
‘కీర్తీ.. వెళ్తే ఇద్దరం వెళ్తాం.. లేకపోతే లేదు ‘ అనేసి వెళ్ళిపోయింది
సరే.. ఇద్దరికీ అప్లై చెయ్యమని రికమెండ్ చేసేను. కొన్నాళ్ళకి ఆ టీం నుంచి నేను మారిపోయి, లండన్ లో ఏదో ప్రాజెక్ట్ చెయ్యాలంటే, యూకే వెళ్లిపోయేను.
యూకే వెళ్లిన తర్వాత జీవితం ప్రశాంతంగా ఉంది. రోజూ పెళ్లి చేసుకోమనే సొద లేదు, పైగా పెళ్లి మాట ఎత్తితే ఫోన్ పెట్టేస్తానని మా నాన్న కూడా ఆ విషయం ఎత్తడం లేదు.. ‘నీ ఇష్టం.. నీకు ఏది ఇంపార్టెంట్ అనేది నీకు తెలుసని నా నమ్మకం ‘ అనేసేరాయన.
ఆ రోజు ఆఫీసు కి వెళదామని లండన్ కింగ్స్ క్రాస్ స్టేషన్ లో ట్రైన్ కోసం చూస్తూంటే, ఫోన్ రింగయ్యింది. అవతల పక్క మా నాన్న. ‘అమ్మని హాస్పిటల్ లో అడ్మిట్ చేసేము.. చిన్న స్ట్రోక్.. వీలైతే రా ‘ అనేసరికి, వెంటనే ఆఫీస్ కి ఫోన్ చేసి శెలవు పెట్టేసి, దొరికిన ఫ్లైట్ పట్టుకుని ఇండియా బయలుదేరేను.
హీత్రో ఎయిర్పోర్ట్ లో హైదరాబాద్ వెళ్లే బ్రిటిష్ ఎయిర్వేస్ ఫ్లైట్ కోసం వెయిట్ చేస్తూంటే, దూరంగా ఏదో చైనీస్ ఫుడ్ కౌంటర్ ముందు నవ్వుకుంటూ, తింటున్న రాహుల్, శైలజ కనిపించేరు.
‘అరె చాలా కాలమైంది వీళ్ళని చూసి.. ‘ అని వాళ్ళ దగ్గిరికెళ్ళేసరికి అర్ధమైంది, నేను కళ్ళజోడు పెట్టుకునే రోజులు వచ్చేసేయని !.. అక్కడ రాహుల్ ఉన్నాడు, కానీ అతనితో ఉన్న అమ్మాయి శైలజ కాదు !
‘హలో.. హవార్యు ‘ అంటూ రాహుల్ నవ్వుతూ పలకరించేడు, గబుక్కున తేరుకుని, ‘ఫైన్.. ఎలా ఉన్నావు?’ అని అడిగితే, ‘ఇప్పుడు డెన్వర్ లో ఉంటున్నాము.. మీట్ మై వైఫ్ మౌనిక ‘ అంటూ భార్యని పరిచయం చేసేడు !

ఆ అమ్మాయిని పలకరించి వెంటనే అక్కణ్ణుంచి వచ్చేసేను. శైలజ కి ఏమయ్యింది ? వీళ్ళిద్దరూ విడిపోయేరా, లేకపోతే మరి ఎక్కడుంది అనే ఆలోచనలు.. వాటన్నిటిని పక్కనెట్టి, మా అమ్మ గురించి తల్చుకుంటూ, హైదరాబాద్ వచ్చేసరికి, నాన్న ఎయిర్పోర్ట్ కి వచ్చి రిసీవ్ చేసుకున్నారు. ‘సారీ.. నిన్ను కంగారు పెట్టి పిలిపించేను.. ఇప్పుడు అమ్మ కి బాగానే ఉంది..ఇంటికి కూడా తీసుకు వచ్చేసేము’ అన్నారు, ‘సారీ ఎందుకు నాన్నా.. ఈ వంకతోనైనా, నీతోనూ, అమ్మతోనూ గడిపే ఛాన్స్ వచ్చింది ‘ అంటూ మా కార్ వేపు నడిచేను.
ఆ రాత్రి అమ్మా, నాన్నలిద్దరితో కబుర్లు చెప్పి పడుక్కోబోతూంటే గుర్తుకొచ్చింది శైలజ. వెంటనే హైందవి కి ఫోన్ చేసేను. ‘కీర్తీ నువ్వా ‘ అని తను పలకరిస్తూంటే పట్టించుకోకుండా, ‘నీకు రాహుల్, శైలజ గుర్తున్నారు కదా.. ఇప్పుడు శైలజ ఎక్కడుంది ‘ అని అడిగితే ‘ఏమిటీ.. ఆ శైలజ గురించి కనుక్కోడానికి ఫోన్ చేసేవా? ఇంకా మర్చిపోలేదా వాళ్ళని ?’ అంది
‘అవన్నీ తర్వాత.. తను ఎలా ఉంది ? అసలుందా లేదా ?’ అని గాభరాగా అడిగితే, ‘శుభ్రంగా ఉంది.. నువ్వు ఇద్దరికీ వీసా అప్లై చేయించేవు కదా…. రాహుల్ కి వీసా వచ్చింది.. తనకి రాలేదు.. “నువ్వు వెళ్తే వెళ్ళు.. నీకు డిపెండెంట్ గా మటుకు నేను రాను..” అని వాడితో అందిట ‘
‘ఏమిటే ?.. ఇద్దరూ ఎంతో అఫెక్షన్ తో ఉంటారు కదా ‘
‘ఉంటే మటుకు ?..వీడికి వీసా వచ్చిందని వాడు యూఎస్ వెళ్ళిపోయేడు.. నాతో పాటు నీకు వీసా అప్లై చెయ్యమని ఫైట్ చేసిందే నేను.. అలాంటిది నాకు రాకపోతే, సిగ్గులేకుండా నువ్వు యూఎస్ వెళ్తావా ‘ అనేసి డివోర్స్ తీసుకుంది.. ఇప్పుడు ఇద్దరూ విడిపోయి, వేర్వేరు పెళ్లిళ్లు చేసేసుకున్నారు ‘ అని హైందవి అంటూంటే, కళ్ళు తిరగడం మొదలెట్టేయి నాకు !

*****

చీకటి మూసిన ఏకాంతం – 5

రచన: మన్నెం శారద

 

“కృష్ణారావుగారబ్బాయి ఎం.డి. చేసి ఫారిన్ వెళ్తున్నాడట!”

“మంచిది. వెళ్ళిరమ్మను” అన్నాడు నవనీతరావు పేపర్లోంచి దృష్టి తిప్పకుండానే.

వసుంధర అతని వైపు కోపంగా చూసి “మీరు చెప్పలేదనే వెళ్ళడం లేదు.” అంది విసురుగా.

నవనీతరావు తలెత్తి “నీకేదో కోపం వచ్చినట్లుంది. అసలేం చెప్పేవు నువ్వు!” అనడిగేడు అమాయకంగా.

“నా ఖర్మ కాలిందని చెప్పేను.”

“తప్పు. నేను బాగానే వున్నానుగా!”

“బాగానే ఉన్నారు బండరాయిలా. ఎదిగిన కూతురు కళ్ళెమొదిలేసిన గుర్రంలా తిరుగుతోంది. దానికి పెళ్ళి చేయండని చెబుతున్నాను.” అంది ఉక్రోషంగా.

“మొగుడు ముండ అంటే వీధిలో అందరూ అన్నారట. నీ కూతుర్ని నువ్వే ఆడిపోసుకుంటావు దేనికి? పెళ్ళి చేయనని నేను మాత్రం అన్నానా? ఆ పరీక్షలయిపోనీ!” అన్నాడాయన కొంచెం విసుగ్గా‌.

“ఈలోపున సంబంధాలు చూడందీ ఎలా చేస్తారు! అదేమో ఆ ముష్టివాడు ఫోను చేస్తే చాలు రివ్వునెగిరి పోతున్నది! చూస్తూ తల్లిగా నాకు బాధగా అనిపించదా?” అంది వసుంధర కన్నీళ్ళతో.

భార్య కన్నీళ్ళు చూసి కొద్దిగా చలించేడు నవనీతరావు.

“నువ్వన్నీ భూతద్దంలో చూసి బెంబేలెత్తుతావు వసూ! నిశాంత అంత విచ్చలవిడిగా ప్రవర్తించే పిల్ల కాదు. ఇంతకీ ఆ విద్యాసాగరేం ముష్టివాడు కాదు. దాని క్లాస్ మేట్” అన్నాడు శాంతంగా.

“నేను చెప్పేది ఆ సాగర్ గురించి కాదు. ఆ మధ్య మనింటికి పాట పాడి అడుక్కోడానికొచ్చేడే వాడు రోజూ ఫోను చేస్తున్నాడు దీనికి.”

ఈసారి నవనీతరావు నిజంగానే ఆశ్చర్యపోయాడు.

“నీకు సరిగ్గా తెలుసా?”.

“వాడే చెప్పాడు నాకు. లేకపోతే నేనేం సవత్తల్లినా ఆడిపోసుకోడానికి! ”

“ఏం చెప్పేడు?”

“ఏదో అర్జెంటుగా మాట్లాడాలి రమ్మని చెప్పేడు. ఇంతలోకిదొచ్చి రిసీవర్ లాక్కుని తప్పక వస్తానని చెప్పి వెళ్ళింది.”

”ఈమధ్య నిశాంత బాంక్ అకౌంట్ లో చాలా డబ్బు డ్రా చేసినట్లు తెలిసింది. అనుకోకుండా బాంక్ బుక్ చూసాడు తను. ఎందుకంత డబ్బు వారం రోజుల్లోనే అవసరమొచ్చిందో తనకి తెలియదు. నిజానికతను ఆ విషయాన్ని సీరియస్ గా తీసుకోలేదు. ఆడపిల్లలు చీరలకి, నగలకి బాగా డబ్బు తగలేసే వయసిదే. ప్రతి చిన్నదానికి తన ముందు చెయ్యి చాపి ఆమె నిలబడకూడదనే తనా ఏర్పాట్లు చేసేడు. ఒకవేళ ఈ డబ్బు అతనికిస్తున్నదా నిశాంత!  నిశాంతకి పాటలంటే ప్రాణమని తనకూ తెలుసు. కాని… అసలెప్పుడతనితో పరిచయం చేసుకుంది. తనకి మాట మాత్రం చెప్పలేదే!”  వసుంధర ఆయన్ని కుదుపుతూ  “అందుకే ఆ కృష్ణారావుగారితో మాట్లాడండి. ఈ శెలవుల్లో పెళ్ళి కానిచ్చేద్దాం.” అంది.

“సరేనన్నట్లుగా తల పంకించేరాయన.

 

*****

 

“రేపే నా పాట రికార్డింగు!” బీచ్ వడ్డున కూర్చుని చెప్పేడు మహేంద్ర.

“బెస్ట్ ఆఫ్ లక్. అతి త్వరలో మీరు ఇండియాలో బెస్ట్ సింగరనిపించుకుంటారు.” అంది నిశాంత నవ్వుతూ.

“అది కాదు” అతను మొగమాటంగా చూశాడు.

“చెప్పండి.” గాలికి ఎగురుతున్న ముంగురుల్ని సరి చేసుకుంటూ అడిగింది నిశాంత.

“నేనింత త్వరగా ఇంత ఎత్తు ఎదుగుతానని ఎప్పుడూ అనుకోలేదు. నాకిది చాలా కంగారుని, భయాన్ని కల్గిస్తోంది!” అన్నాడతను తడబడుతూ.

“ఏం, ఈ ఎదుగుదల మీకిష్టం లేదా?”

నిశాంత ప్రశ్నకి అతను వెంటనే జవాబు చెప్పలేకపోయాడు.

“అది కాదు నిశాంత గారూ! రేపు నా మొదటి పాటని బాలూ గారితో కలిసి పాడాలంటే నా కాళ్ళు వణుకుతున్నాయి. దయచేసి మీరు రికార్డింగుకొస్తే నేను ధైర్యం చేసి పాడగలను. లేకపోతే నేను ధియేటర్ కి వెళ్ళనే వెళ్ళను.”

“ఛంపేసేరు. మనం పడిన శ్రమంతా వృధా చేయకండి. ఎన్నింటికో చెప్పండి. నేనొస్తాను” అంది నిశాంత.

“రేపు తొమ్మిది గంటలకి. తప్పకొస్తారా?” అతని కళ్ళలో ఆశ తొంగి చూసింది.

“తప్పకుండా. ఎందుకంత అనుమానం!”

ఆమె జవాబు విని అతని కళ్ళు మెరిసేయి.

“మీ రుణం తీర్చుకోలేను.” అతని చెయ్యి ఇసుకలో ఉన్న ఆమె చేతిని గట్టిగా నొక్కడం కేవలం ఆమెకే గాని అతనికి తెలియనేలేదు.

ఆనందంతో కూడిన మైకం అంతగా క్రమ్మిందతన్ని. నిశాంత మెల్లిగా తన చేతిని లాక్కుని “పదండి వెళ్దాం” అంటూ లేచి నిలబడింది.

ఇద్దరూ ఇసుకలో నడుస్తూండగా నిశాంతే అంది “మీరు రాత్రికి నిశ్చింతగా పడుకోండి. రేపు నేనొచ్చి తీసుకెళ్తాను. అవసరమైతే మొన్న వేసుకొన్న టాబ్లెట్ మరొకటి వేసుకుందురుగాని.” అంది.

“ఆ టాబ్లెట్ పేరు చెప్పకూడదూ! నేనే కొనుక్కుంటాను”

“వద్దు. అవి ఎక్కువ వాడటం మంచిది కాదు. కొన్నాళ్ళయ్యేక మీకు స్టేజి ఫియర్ పోతుంది. ఎక్కడంటే అక్కడ ఎంతమంది లోనయినా పాడగలరు.”

హితేంద్ర సరేనన్నట్లుగా తలూపేడు.

నిశాంత అతన్ని ఇంటి దగ్గర డ్రాప్ చేసి ఇంటికి చేరుకుంది.

ఆమె లోనికెళ్ళడం క్రీగంట గమనిస్తూనే వున్నాడు నవనీతరావు.

అతనెప్పుడు కూతురి మీద విరుచుకు పడతాడా అని వసుంధర ఎదురు చూస్తోంది.

ఎలా కూతురి దగ్గర ఆ విషయాన్నెత్తాలా అని ఆలోచిస్తున్నాడు నవనీతరావు.

నిశాంత స్నానం చేసి నైటీ వేసుకొని తండ్రి దగ్గరకొచ్చింది.

“ఎక్కడికెళ్ళేవమ్మా. ఈమధ్య చాలా బిజీగా వుంటున్నావు?” అనడిగేడు తన ప్రస్తావనకి నాంది పలుకుతూ నవనీతరావు.

“ఒక ఎడ్వెంచర్ చేసేను డేడీ! మీకు రెండ్రోజులాగి చెబుదామనుకున్నాను” అంటూ నవ్వింది నిశాంత.

“ఏంటది?”

“మన ఇంటికి రెండు నెలల క్రితం ఒకబ్బాయి వచ్చి పాటలు పాడలేదూ?”

“ఎవరా ముష్టోడా?” అంది వసుంధర కలుగజేసుకుంటూ.

నిశాంత తల్లి వైపు కోపంగా చూసి “నీకు చాల తొందరపాటు ‌మమ్మీ! అతనిప్పుడు బాలూతో ఇళయరాజా మ్యూజిక్ లో రేపు ఒక తమిళ సినిమాకి పాట పాడబోతున్నాడు.” అంది.

“అంత మాత్రాన వాడి నెత్తిమీద కొమ్మలు మొలిచేయా! అడుక్కుతినే వెధవ!”

నవనీతరావు భార్య వైపు కోపంగా చూశాడు.

“నాకంతా తెలుసు. కూతుర్ని చూస్తే వళ్ళు తెలీదు మీకు. అదేనా దాన్ని నిలేసే విధానం!” అంది వసుంధర నిష్టూరంగా.

“నిశాంత వాళ్ళిద్దర్నీ తెల్లబోతూ చూసి “నన్ను నిలేయడమెందుకు? ఏం చేసేనని?” అనడిగింది.

“నీకు తెలుగు కేలండర్ చూడటమొచ్చా?”

తండ్రి ప్రశ్నకి అర్థం కాక తెల్లబోతూ చూసింది నిశాంత.

“ఇవాళ అమావాస్య అంత్య ఘడియలున్నాయి. ఇంకో అరగంటకి పాడ్యమి వస్తుంది. అప్పుడింక ఫర్వాలేదు.”

నిశాంత అప్పటికీ అర్ధం కాక తండ్రి వైపు అయోమయంగా చూసింది.

వసుంధర మాత్రం కోపంతో ఎగిరిపడింది.

“అంటే నాకు పిచ్చనేగా చెప్పడం! అలాగే దాన్ని వెనకేసుకురండి. ఎప్పుడో మిమ్మల్ని పిచ్చివాణ్ణి చేసి ఉడాయిస్తుంది.” అంటూ రయ్యిన లోనికెళ్ళిపోయింది.

నిశాంత ఆశ్చర్యపోతూ “అమావాస్యకి పిచ్చెక్కుతుందా డేడీ!” అనడిగింది.

“పిచ్చెక్కదు. అది ఆల్రెడీ వున్నవాళ్ళకి ఎక్కువవుతుంది. దట్సాల్!”

అతని మాటకి పకపకా నవ్వింది నిశాంత.

అతను కూడ నవ్వుతూ “ఇంతకీ అతనంత స్థాయికి రావడానికి కారణమెవరు?” అనడిగేడు.

“అతని అదృష్టం,  టాలెంటు.” అంది నిశాంత తడుముకోకుండా.

నవనీతరావు కూతురివైపాశ్చర్యంగా చూస్తూ “అసలింతకీ అతను నీకెలా పరిచయమయ్యేడు?” అనడిగేడు కుతూహలంగా.

“మనింటి నుండి వెళ్ళిన రోజే దారిలో కనబడ్డాడు. అతనిలోని టాలెంటుని గుర్తించి హెల్ప్ చేసేను. తప్పా డేడీ!”

కూతురు చేసిన పని తప్పని చెప్పడం అతనికి సాధ్యం కాలేదు.

“ఇందులో తప్పేముంది! యు హావ్ డనే గుడ్ థింగ్!” అన్నాడతను నవ్వుతూ.

“థాంక్యూ డేడీ!” అంటూ తన గదిలోకెళ్ళిపోయింది నిశాంత.

తన కూతురు శారీరకంగానే సున్నితమైనది కాని మానసికంగా చాలా ఇండివిడ్యుయాలిటీ, దారుఢ్యం కలదని మొదటిసారి బాగా అర్థమయింది నవనీతరావుకి.

 

*****

 

ఆరోజు లత ఆపరేషన్ అని తెలిసి గబగబా ధియేటర్ దగ్గరకెళ్ళింది నిశాంత.

అప్పటికే ఆపరేషన్ జరుగుతోంది.

బయట సాగర్, శేషయ్య కూర్చుని వున్నారు.

నిశాంత గబగబా సాగర్ దగ్గరగా వెళ్ళి “ఈ రోజు ఆపరేషనని ఫోను చెయ్యలేదేంటి? లతకి నేను దగ్గరుంటానని ప్రామిస్ చేసేను.” అంది.

“నువ్వు మాత్రం ఎంతమందికని సర్వీస్ చేస్తావు! అందుకే చెప్పలేదు.”

సాగర్ జవాబులో నిష్ఠూరం ధ్వనించిందామెకు.

అందుకే అతని మొహంలోకి సాలోచనగా చూసి “నీక్కోపమొచ్చినట్లుంది” అంది.

“నేను కోప్పడటం – అసూయపడటం ఎప్పుడైనా చూశావా?” అన్నాడు సాగర్.

“పోన్లే. మనం అనవసరంగా డీవియేటవుతున్నాం. నేను బ్రహ్మానందం గారి పర్మిషనడిగి ధియేటర్ లోకి వెళ్తాను. నువ్వూ రాకూడదూ!” అంది నిశాంత.

“నేను రాను. అయినవాళ్ళకి ఆపరేషన్ జరుగుతుంటే చూసే శక్తి నాకు లేదు” అన్నాడు సాగర్.

నిశాంత తనే వెళ్ళింది.

ఆపరేషన్ ఆరుగంటలు జరిగింది.

అంతసేపూ సాగర్, శేషయ్య బయటే కూర్చున్నారు.

నిశాంత బయటికి రాగానే శేషయ్య లేచి నిలబడి “ఎలా ఉందమ్మా లత!” అనడిగేడు ఆత్రంగా.

ఇంకా స్పృహలోకి రాలేదు. డాక్టరుగారొస్తున్నారు. మాట్లాడండి” అంది బ్రహ్మానందం గారొస్తుంటే చూపిస్తూ.

అతని దగ్గరకెళ్ళి దణ్ణం పెట్టి “హౌ ఈజ్ షి సర్!” అనడిగేడు సాగర్.

“మోకాళ్ళ క్రింద భాగం నరాలు బాగా దెబ్బతిన్నాయి. ఆమె కోలుకుంటుంది కాని పూర్తిగా కాదు. నడిచినా ఎక్కువ సేపు నడవలేదు.” అన్నాడు డాక్టర్.

శేషయ్య వైపు చూశాడు సాగర్.

అప్పటికే అతని కళ్ళు నీళ్ళతో నిండిపోతున్నాయి.

“మీరలా బెంబేలు పడి పేషెంటుని మరీ కృంగదీయకండి. మనిషి మెంటల్ గా హేండీకేప్డ్ కానంతవరకూ ఎలాంటి ప్రాబ్లమూ ఉండదు” అంటూ వెళ్ళిపోయేడు డాక్టర్.

“మీరూరికే బాధ పడకండి. తమ కోలుకున్నాక కొన్ని ఎక్సర్ సైజ్ లున్నాయి. అవి చేస్తే నార్మల్సీ వచ్చేస్తుంది.” అంది.

లతని పోస్టాపరేషన్ ధియేటర్ కి తరలించేరు.

నిశాంత ఆ వార్డులో డ్యూటీ వేయించుకుని లతని పర్యవేక్షించింది. లత స్పృహ రాగానే నిశాంతని చూసి “థాంక్సండీ. అన్నమాట నిలబెట్టుకున్నారు” అంది.

నిశాంత నవ్వి “నిన్నెలా వదిలేస్తాననుకున్నావు? నువ్వంటే నాకు చాలా ఇష్టం.” అంది.

లత కళ్ళు మెరిసేయి.

“నిజంగానా?” అంది నమ్మలేనట్లుగా.

“అబద్ధం చెబితే నాకేం ఒరుగుతుంది లతా! నాకెందుకో అమాయకుల్ని చూస్తే చాలా జాలి!” అంది.

“నేనమాయకురాల్నా?”

“కాదా. ఎవరో స్వార్ధపరుణ్ణి ప్రేమించి… అతని కోసం ఆవేశంలో కాళ్ళిరగ్గొట్టుకున్నావు! తీరా అతను కాళ్ళు లేనిదాన్ని పెళ్ళి చేసుకోనని చెప్పేడట! ఒక స్వార్ధపరుడి కోసం కాళ్ళు పోగొట్టుకున్న నిన్నమాయకురాలనక ఏమనాలి?”

లత నిశాంత వైపదోలా చూసి “నాన్న చెప్పేరా అలా?” అంది.

“కాదు. మీ బావ.అద్సరే నువ్వీ ఇయర్ఫోన్స్ పెట్టుకుని ఈ పాటలు విను. నేను వార్డులో మిగతా పేషెంట్సుని కూడ చూసొస్తాను. లేకపోతే చీఫ్ కి రిపోర్టు వెళ్తాయి” అంటూ నవ్వుతూ ఇయర్ ఫోన్సు లతకి ఎరేంజ్ చేసి వాక్ మాన్ చేతికిచ్చి వెళ్ళిపోయింది.

లత ఆలోచిస్తూ పాటలు వింటోంది.

ఎవరో ఘంటసాలలా పాడేరు. కాని… ఘంటసాల కాదు. మనసుకి తెలీకుండానే వాటిలో లీనమైపోయింది.

అర్ధగంట తర్వాత నిశాంత తిరిగొచ్చింది.

“పాటలెలా వున్నాయి?” అంటూ.

“చాలా బాగా పాడేడు. ఎవరతను?”

“హితేంద్రని కొత్త సింగరు. పైకొస్తాడంటావా?”

“రావడమేంటి వచ్చేసేడు. అప్పుడే అరడజను పిక్చర్స్ కి ఆఫర్సొచ్చేయట. ఈ సంగతి నీకు చెప్పమని నాకు ఫోను చేసేడు. రేపేదో పూజా కార్యక్రమం వుందట విజయాలో. నిన్ను రమ్మనమని చెప్పమన్నాడు” అన్నాడు సాగర్ లోనికొచ్చి.

నిశాంత కళ్ళు సంతోషంతో మెరిసేయి.

“నిజంగానా?” అంది.

“ఇందులో నాకబధ్ధం చెప్పాల్సిన అవసరమేముంది నిశాంతా! కాని… మొన్న నువ్వు డ్యూటీ ఎగ్గొట్టి వెళ్ళినందుకే ప్రొఫెసర్ కి చాలా కోపమొచ్చి కేకలేసేరు. ప్రతిసారీ ఇదే పనిగా పెట్టుకుంటే… నీ కెరీర్ పాడవుతుంది.” అన్నాడు సాగర్.

నిశాంత తప్పు చేసినదాన్లా చూసి “అతనింకా నెర్వస్ గా ఫీలవుతున్నాడు పాపం! పైగా మనమే పైకి తీసుకొచ్చేమన్న కృతజ్ఞతతో చెబుతున్నాడు. ఇందులో తప్పేముంది?” అంది.

“తప్పేం లేదు. నీ సంగతి కూడ చూసుకో. టైమయింది. రిలీవయి నువ్వింటికెళ్ళు. మీ డేడీ కూడ ఫోను చేసేరు.” అన్నాడు సాగర్ ‌ లతకి చెప్పి వెళ్ళిపోయింది నిశాంత.

“పాపం. చాలా మంచిది బావా!” అంది లత.

“అందుకే కష్టాల పాలవుతుందని నా బాధ!” అన్నాడు సాగర్.

“ఎలాగైనా నువ్వదృష్టవంతుడివి.”

లత మాటకి ఆశ్చర్యపడుతూ “ఎందుకని?” అనడిగేడు.

“తెలియనట్లు. నీక్కాబోయే భార్యలో అన్ని మంచి లక్షణాలుంటే నీదదృష్టం కాదా?” అంది లత.

ఆ మాట విని గాభరా పడ్తూ “ఎవరు చెప్పేరీ సంగతి?” అనడిగేడు.

“నాన్న.”

“కొంపతీసి ఈ మాట ఆవిడతో అనలేదు కదా!” అనడిగేడు సాగర్ గాభరాగా.

“లేదు. అంటే ఏం?”

“నీకెలా చెప్పాలో తెలీడం లేదు. ఆమె నా బెస్ట్ ఫ్రెండ్. నువ్వనుకున్న ప్రేమలు, దోమలూ మా మధ్య ఏమీ లేవు.” అన్నాడు సాగర్ చిరాగ్గా.

లత విప్పారిత నేత్రాలతో సాగర్ వైపు చూసింది.

“బావా. అయితే నువ్వావిణ్ణి పెళ్ళి చేసుకోవన్నమాట!”

‘లేదు’ అనలేకపోయేడు సాగర్.

“హాస్పిటల్ బెడ్ మీద నీకీ డిస్కషన్స్ దేనికి లతా! హాయిగా రెస్టు తీసుకో.” అంటూ సాగర్ బయటికొచ్చేడే గాని అతని మనసు రెస్ట్ లెస్ గా మారింది.

నిశాంతని తను ప్రేమించలేదా?

తనెందుకా నిజం లత నుండి దాచేడు.

ఎన్నాళ్ళిలా తను ముసుగులో గుద్దులాడుకుంటాడు!

మగవాడిగా తానే బయట పడాలని నిశాంత ఆశిస్తున్నదేమో? ఇక తమ హౌస్ సర్జనీ కూడ పూర్తి కావొస్తున్నది‌.

అతనాలోచిస్తూ రోడ్డు మీదకి రాగానే అతని పక్కన ఒక కారాగింది.

పక్కకి చూశాడు సాగర్.

కారులో నవనీతరావున్నాడు.

“నమస్కారమండీ!”

“నీతో మాట్లాడాలి. కారెక్కుతావా?”

సాగర్ కారెక్కేడు.

కారు గీతాంజలి హోటల్ ముందాగింది.

ఇద్దరూ లోపలికెళ్ళేరు.

“ఏవైనా తీసుకుంటావా?” అనడిగేడు నవనీతరావు.

“ఏం వద్దండి.”

“మొగమాటపడకు. హాస్పిటల్ వార్డుల్లో నడిస్తే ఆకలేయకపోవడమంటూ వుండదు.”

“సరే మీ ఇష్టం. నేనేదైనా తింటాను.”

నవనీతరావు బేరర్ ని పిలిచి “రెండు థైయిర్ వడ, కాఫీ” అని చెప్పేడు.

బేరర్ వెళ్ళగానే “మీ చదువులు పూర్తవుతున్నాయి. తర్వాత ఏం చేద్దామనుకుంటున్నారు?” అనడిగేడు.

“ఇంకా ఏం నిర్ణయించుకోలేదండి” అన్నాడు సాగర్.

నవనీతరావు పకపకా నవ్వి “మరెప్పుడు నిర్ణయించుకుంటారు?” అనడిగేడు.

“నిశాంతకేమండి? మీ అండదండలున్నాయి. మీరొక ప్రయివేటు నర్సింగ్ హోం కట్టివ్వగలరు. నేను గవర్నమెంట్ జాబ్ వెదుక్కోవాల్సిందే!”

“మీ ఇద్దరూ కలిసెందుకు ప్రాక్టీసు చెయ్యకూడదూ?”

నవనీతరావు ప్రశ్నకి వింతగా చూశాడు సాగర్.

“అది సాధ్యమవుతుందంటారా?”

నవనీతరావు బేరర్ తెచ్చిన వడ తింటూ “ఇందులో అంత సాధ్యం కానిదేముంది? చదువెక్కువయ్యే కొలది ప్రతిది సమస్యగా కన్పిస్తుందేమో! నాయితే శుభ్రంగా సాధ్యపడుతుందనిపిస్తోంది. మీరిద్దరూ పెళ్ళి చేసుకుంటే!” అన్నాడు తాపీగా.

అతని మాట విని సాగర్ ముందు తెల్లబోయేడు.

ఆ తర్వాత అతని మనసు జ్యోత్స్నా పులకిత సాగరంలా పొంగిపోయింది. అయినా తన సంతోషాన్ని బయల్పడకుండా చూసుకుంటూ “నిశాంత ఒప్పుకోవాలి కదా!” అన్నాడు.

“అంటే నీకిష్టమేనన్న మాటేగా!”

నవనీతరావు సూటి ప్రశ్నకి సిగ్గుగా తలదించుకున్నాడు సాగర్.

“నాకు తెలీకడుగుతాను. మీరిద్దరూ సంవత్సరాలు పొడుగునా బీచ్ వడ్డులో చెప్పుకున్న కబుర్లేంటి?”

విద్యాసాగర్ మరింత తెల్లబోతూ “మీకు తెలుసా?” అనడిగేడు.

“తెలిసేదేంటయ్యా! నేనెన్నిసార్లు మిమ్మల్ని గాంధీ బీచ్ లో చూశానో బహుశ మీకు తెలియదు. మీకు అయిదారు గజాల దూరంలో వేరుశెనక్కాయలు తింటూ ఎన్నో సార్లు కూర్చున్నాను. అందుకే మీ ఇద్దరూ ఖచ్చితంగా ప్రేమించుకుని వుంటారని అనుకున్నాను. అందుకే ఆ విషయం మాట్లాడాలని వచ్చేను అన్నాడు నవనీతరావు కాఫీ తాగుతూ.

“నా కూతురు ఆడపిల్ల. నీకయినా ఆ సంగతి మాట్లాడాలనిపించలేదంటే నీలోనే లోపముంది. వెనకటికి నీలాంటివాడే గారెలు తినాలనిపించి కష్టపడి వండుకొని – మంచి ముహూర్తంలో తిందామని ఆలోచిస్తూ కూర్చునే సరికి గద్ద తన్నుకెళ్ళిందట. మనసులో ప్రేమించేక ఇన్నాళ్ళు దాయడం పధ్ధతి కాదు. నేననుకోవడం నిశాంత కూడ నిన్ను ప్రేమించే వుంటుంది. నువ్వు కదపలేదని మొగమాటపడి తనూ ఊరుకొనుంటుంది. నిశాంత పెళ్ళి గురించి వాళ్ళమ్మ తొందర పడుతోంది. ఆమె దృష్టిలో మంచి సంబంధమంటే బాగా డబ్బు, పలుకుబడి వుండటం. నా దృష్టిలో మంచి కేరెక్టర్ తో బాటు భార్య పట్ల ప్రేమాభిమానాలుండటం. ఆ రకంగా నేను నీ గురించి వాకబు చేసేను. నేనన్నివిధాల ఆశించిన లక్షణాలన్నీ నీలో వున్నాయి. మీరిద్దరూ మాట్లాడుకొని ఒక నిర్ణయానికొస్తే నేను ముహూర్తాలు పెట్టించేస్తాను” అంటూ లేచేడాయన.

సాగర్ అతన్ననుసరించేడు.

సాగర్ తనింటి దగ్గర కారు దిగుతుంటే “రేపటికేసంగతీ చెబుతావుగా!” అంటూ మరోసారి రెట్టించేడు నవనీతరావు.

సాగర్ తలూపేడు ఆనందంగా.

 

************

 

హాల్లో ఫోను రింగవుతుంటే క్రీగంట చూసేడు నవనీతరావు ఫోను వైపు.

నిశాంత వెళ్ళి రిసీవరందుకుని “హలో” అంది.

నవనీతరావు జాగ్రత్తగా ఆమె మాటలు వింటున్నాడు.

“ఇప్పుడా, ఏంటంతర్జంటు?… సరే! వస్తానిప్పుడే! నేను కూడ నీతో ఓ ముఖ్యమైన సంగతి చెప్పాలనుకున్నాను.” అంటూ రిసీవర్ క్రెడిల్ చేసింది నిశాంత.

ఆమె క్షణంలో తయారయి కారు తాళాలు తీసుకొని వెళ్తుంటే నవనీతరావు గుంభనంగా నవ్వుకున్నాడు.

నిశాంత పది నిముషాల్లో గాంధీ బీచ్ చేరుకుంది. అక్కడే ఫుట్ పాత్ మీద నిలబడి వున్నాడు సాగర్ నవ్వుతూ.

“ఏంటంత కొంపలంటుకుపోతున్నట్లుగా పిలిచేవ్?” అంది నిశాంత కూర్చుంటూ.

“కొంపలంటుకోలేదు. వెలగబోతున్నాయి. నీకో గుడ్ న్యూస్ – అయ్ మీన్ మనకో గుడ్ న్యూస్!” అన్నాడు సాగర్ నవ్వుతూ.

నిశాంత కళ్ళు పెద్దవి చేసి “కొంపదీసి లతగాని నడిచేస్తున్నదా?” అనడిగింది.

ఆ మాట విని సాగర్ మొహం కొద్దిగా పేలవమైంది.

“నువ్వో పరోపకారం పాపమ్మవి. ఎప్పుడూ ఎదుటివాడి మేలేగాని నీ గురించి నీకేం అక్కర్లేదా?”

నిశాంత కొద్దిగా నవ్వింది.

ఆ నవ్వులో సిగ్గు మిళితమైంది.

“కావాలి. ఆ విషయమే చెబుదామనుకుంటుండగా నీ ఫోనొచ్చింది.”

“రియల్లీ! అయితే నువ్వే చెప్పు ముందు!”

“లేదు. నువ్వే పిలిచేవ్! నువ్వే చెప్పు!”

“నీ నోటితోనే ముందుగా వినాలి నిశా! నీకు సంతోషం కల్గించే ఏ విషయమైనా నాకూ ఆనందాన్ని కల్గిస్తుంది!”

“నేనంటే నీకంత ఇష్టమా?”

“వేరే చెప్పాలా?”

“అయితే నువ్వే నాకీ సహాయం చెయ్యగలవు!”

“సహాయమా?” ఆశ్చర్యపోతూ అడిగేడు సాగర్.

“అవును. ఈ సమస్య కొన్ని రోజులుగా నలుగుతున్నది. నీ సలహా కావాలి!”

“ఏంటది?”

“హితేంద్ర కెరీరిప్పుడు చాల బాగుంది. చాల పిక్చర్స్ కి పాడుతున్నాడు . బాలు అమెరికన్ తెలుగువారి ఆహ్వానం మీద అమెరికా వెళ్ళడం కూడ ఇతనికి బాగా కలిసొచ్చింది. కాని… అతను పాడనంటున్నాడు.” అంటూ సాగర్ కళ్ళలోకి చూసింది నిశాంత.

నిశాంత ఏం చెప్పబోతోందో సాగర్ కి అర్థం కాలేదు. పైగా ఈ సందర్భంలో హితేంద్ర పేరెత్తడం కూడ అతనికి చికాకు తెప్పించింది. అయినా ఓపిగ్గా వింటున్నాడు.

“ఎందుకట?” అన్నాడు తన చిరాకుని లోలోపలే అణచుకుంటూ.

“కళాకారులకి ఇన్స్పిరేషన్ కావాలి. అతను తోడు కోరుకుంటున్నాడు.”

“అంటే?” నిజంగా అర్ధంకాకనే అడిగేడు సాగర్.

“నీకెలా చెప్పను సాగర్! అతను నన్ను ప్రేమిస్తున్నాడు. నాతోడు లేందీ అతని గొంతు పలకదట. నన్ను పెళ్ళి చేసుకుంటాడట. లేకపోతే ఈ రంగం వదిలేసి వెళ్ళిపోతాడట.”

ఆ మాట విని విద్యాసాగర్ హృదయం నొక్కేసినట్లయింది.

“అతని సంగతికేం, నీ ఉద్దేశ్యం చెప్పు!” అన్నాడు మెల్లిగా.

నిశాంత కాసేపు మౌనం వహించింది.

సాగర్ ఆమె జవాబు కోసం ఆర్తిగా ఎదురు చూస్తున్నాడు.

“నాకేం అయిష్టం లేదు. అతని పాటలు వింటూ ఈ ప్రపంచాన్ని మరచిపోవచ్చు. హితేంద్రకేం తక్కువ?”

నిశాంత జవాబు విని వెయ్యి ఆశల్ని ఒడ్డుకి మోసుకొచ్చి విరిగిపడి నిరాశతో వెనక్కు మళ్ళే కెరటమైంది అతని హృదయం.

తన బాధని బలవంతంగా నొక్కి పెట్టి “ఇంత వరకూ వచ్చేక నా సహాయమేముంది నిశాంతా! బెస్టాఫ్ లక్!” అన్నాడు.

“అది కాదు… మా డేడీ ఈ పెళ్ళికి ఒప్పుకోరు.”

“ఎందుకని?”

“సినిమా మనుషులంటే మాడేడీకి మంచి అభిప్రాయం లేదు. వాళ్ళు నిముషానికొకసారి రంగులు మారుస్తారంటారు.”

“నేనిప్పుడు హితేంద్ర చాలా మంచివాడు – అందరిలాంటి వాడు కాదని చెప్పాలా?”

“అక్కర్లేదు. అతని గురించి నీకేం అభిప్రాయముందో నాకు చెప్పు చాలు!”

సాగర్ నిరాశగా నవ్వాడు.

“నీకంటూ అతనిమీద సదభిప్రాయం కల్గేక ఇతరులు చెప్పింది వినాలనిపిస్తుందా? అయినా అతని గురించి నాకేం తెలుసని చెబుతాను. మనుషుల మంచి చెడ్డలు నిర్ణయించి బహిర్గతం చేసేది కాలమొక్కటే!”

“అయితే డేడీకి నా ప్రేమ గురించి చెబుతావా?”

“నువ్వు నా స్నేహితురాలివి. తప్పకుండా చెబుతాను.”

“థాంక్యూ సాగర్!” అంది నిశాంత లేచి నిలబడుతూ. వెనుక ఘోషిస్తున్న సముద్రం కన్నా విశాలమైన దుఃఖ వాహినిని గుండెలో మోస్తూ అతను తన వెనుకే అడుగులేస్తున్న సంగతి నిశాంతకెంత మాత్రమూ తెలియదు.

 

*****

 

సాగర్ చెప్పిన సంగతి విని మ్రాన్పడిపోయేడు నవనీతరావు. కళ్ళలో దుఃఖం సుడులు తిరిగింది.

“నా కూతురు చాలా తెలివైందని గర్వపడ్డాను. కాని… ఇంత తప్పుడు నిర్ణయం తీసుకుంటుందని ఎప్పుడూ అనుకోలేదు” అన్నాడు బాధగా.

“ఎందుకంత సీరియస్సవుతారు. హితేంద్ర కూడ చెడ్డవాడు కాదు. పైగా ఇప్పుడొక పాపులర్ సింగర్!” అని నచ్చచెప్పబోయేడు సాగర్.

నవనీతరావు పరిహాసంగా నవ్వేడు.

ఆ నవ్వు కూడ గుండెని కదిలించి కన్నీళ్ళే తెప్పించింది.

“నాయనా, ఎప్పుడో చిన్నప్పుడు శ్రీనాథుడు రాసిన శృంగార నైషధం చదివేను. అందులో నలోపాఖ్యానంలో నలుడి అవతారమెత్తేవు నువ్వు. ప్రేమించిన దమయంతిని దిక్పాలులకి కట్టబెట్టాలని రాయబారం చేస్తాడతను. వద్దు నాయనా! ఇంత దరిద్రపు పాత్ర నువ్వు వహించకు.” అన్నాడు వణుకుతున్న కంఠస్వరంతో.

సాగర్ తల దించుకున్నాడు. “ఇందులో నిశాంత తప్పు లేదు. నేను ముందుగా చెప్పలేకపోయేను. అనుకున్నవి అనుకున్నట్లుగా జరిగితే మన గొప్పతనమేముంది! నా మాట విని దయచేసి నిశాంత వివాహం అతనితో జరిపించండి!” అన్నాడు.

“జరిపించను.” దాదాపు ఘర్జించినట్లే అన్నాడు నవనీతరావు ఆవేశంగా.

సాగర్ తెల్లబోయినట్లు చూశాడు.

“మనిషి జీవన విధానం మనిషి కేరెక్టర్ ని తెలియజేస్తుందయ్యా! నిన్నటి వరకు ఆత్మాభిమానం చంపుకొని చెయ్యి చాచి ముష్టెత్తుకున్నవాడికి ఆత్మగౌరవమెక్కడనుండొస్తుందయ్యా! అది చేసుకుంటే చేసుకోనివ్వు. నేను మాత్రం వాడి గత చరిత్ర తెలిసి కాళ్ళు కడిగి కన్యాదానం ఛస్తే చెయ్యను.” అన్నాడు నవనీతరావు బాధగా.

“ఇంకోసారి ఆలోచించండి.” అంటూ లేచొచ్చేసేడు.

“ఆలోచించడానికేముంది! అది పూర్తిగా మునిగిపోబోతోంది.” అంటూ గొణుక్కున్నాడు నవనీతరావు.

 

ఇంకా వుంది..

 

 

కౌండిన్య కథలు .. సిద్దయ్య మనసు

రచన:  రమేష్ కలవల

 

ఆకు పచ్చని లుంగీ మీద మల్లెపువ్వు లాంటి తెల్లటి లాల్చీ లోంచి బనియను కనపడుతోంది. మెడలో నల్లటి తాయత్తు, కళ్ళకు సుర్మా, ఎర్రగా పండిన నోరు, భుజం మీద వేసుకున్న సంచిలో నెమలి ఈకలతో పాటు సాంబ్రాణికి కావలసిన సామగ్రితో ప్రతిరోజూ ఆ వీధి లో దట్టమైన పొగలలో కనిపించే మస్తాన్ వలి అంటే అందరికీ పరిచయమే. మస్తాన్ వలి కంటే కూడా సాంబ్రాణి వలి గానే అతను అందరికీ తెలుసు. డబ్బులు ప్రతీ రోజూ ఇచ్చినా ఇవ్వక పోయినా తను మాత్రం అడిగి, సాంబ్రాణి వేసి ఒక్కొక్క దుకాణాం నుండి ఇంకో దానికి హడావుడిగా వెడుతూ ఉంటాడు, పొగలు ఆయన వెనుక పరిగెడుతుంటాయి.

ఆ వీధిలో అన్ని దుకాణాలకు వెడుతూ ఆ కిళ్ళి కొట్టు దగ్గరకు ఆగాడు.  “సిద్దయ్యా.. సాంబ్రాణి?” అంటూ నములుతున్న కిళ్ళీ నిండిన నోటితో ముద్ద ముద్దగా పలికాడు వలి.

“ఊ….” కానివ్వు అన్నట్లుగా సైగలు చేసాడు తను లోపల సర్దుకుంటూ కిళ్ళీ కొట్టు యజమాని సిద్దయ్య. ఇద్దరికీ చనువు కూడా ఎక్కువే.

తను వేసిన సాంబ్రాణికి ఆ బడ్డీ కొట్టు మొత్తం పొగలతో నిండి బయట సిగరెట్ల కోసం వచ్చిన వారికి లోపల ఎవరైనా ఉన్నారో లేదో తెలియటానికి కొంతసేపు పట్టింది.

కొంతసేపటికి ఆయన కనపడంతో “ఈయన లోపలే ఉన్నాడ్రా” అంటూ ఒక కుర్రాడు నవ్వి డబ్బులు చేతిలో పెట్టి సిగిరెట్టు తీసుకొని, అక్కడ వేలాడుతున్న తాడు కొస నిప్పుతో వెలిగించుకొని దాన్ని తాగుతూ, ఆ సామ్రాణి సువాసనలను కొంత కలుషితం చేస్తూ వెడిపోయాడు.

ఇంక సిద్దయ్య కిళ్ళీ కొట్టు గురించి చెప్పాలంటే అక్కడ ఓ ముప్పై ఏళ్ళగా ఆ చుట్టు పక్కల వారికి సుపరిచయమే. కిళ్ళీలతో పాటు ధూమపానానికి కావలసిన వాటితో పాటు పాన్ మసాలాలు, చిన్న పుస్తకాలు, పేపర్లు, చక్ర కేళీలు అన్నీ వేలాడుతుంటాయి. లోపల ఒక్క మనిషికంటే ఎక్కువ పట్టరు, అన్నీ చేతికి అందేలా ఉండి ఎదురుగా కావలసినంత ప్రదేశం ఉంటుంది.

సిద్దయ్యకు పిల్లా జల్లా ఎవరూ లేరు. రోజూ వచ్చిన సంపాదనంతా ఆ వీధిలో ఓ నాలుగు కొట్ల అవతల ఉన్న బంగారం కొట్టు మార్వారీ సేటు చేతిలో పెడతాడు. ‘లెక్క చూసుకోని డబ్బులు తీసుకెల్లు” అంటున్నా వినకుండా “తీసుకుంటాలే సేటు” అంటూ మాటనమ్మకం మీద అప్పచెప్పి వెడతాడు.

వలి అక్కడే బడ్డీ కొట్టు పక్కన నించోని ఉన్నాడు. ఆ ఒక్క చోట మాత్రం ఎంతసేపైనా నించుంటాడు, కొంచెం ఆలస్యమైన అక్కడనుండి కదలడు ఎందుకంటే సిద్దయ్య పనిలో ఉండి మిగతావారికి కావలసినది ఇచ్చిన తరువాత, తనచేత ఓ నాలుగు కిళ్ళీలు కట్టించుకుంటే గానీ సంతృప్తిగా చెందడు. ఆ నోట్లో కిళ్ళీ, ఆ సాంబ్రాణిలో బొగ్గులు రోజు చివర్లో ఒకే సారి ఆగాల్సిందే.

కిళ్ళీ కొట్టు ముందున్న చిన్న స్ధలంలో ఓ రెండు కుర్చీలు వేయించే  జాగా ఉన్నా వేయించడు ఎందుకంటే కుర్రకారు అక్కడే తిష్ట వేసి, మళ్ళీ కదలరని తనకు అనుభవంతో తెలుసుకున్నాడు..

*****

సిద్దయ్యకు కిళ్ళీలు కట్టేటప్పుడు పని చేస్తున్నప్పుడు ఎదుటి వారితో మాటలాడుతూ, సలహాలిస్తూ అలసట తెలియకుండా పని చేయడం అలవాటు. తన మాటలతో ఎదుటి వారి బాధలను సగం నయం చేయడం తన ప్రత్యేకత.

ఆ కొట్టుకు వచ్చే  కుర్రకారుతో పాటు సగటు కష్టాలు పంచుకునే వయసు పడిన మనుషులు కూడా ఎంతో మంది రావడం షరా మామూలే. అలాంటి వాళ్ళల్లో శంకర్రావు ఒకడు.

శంకర్రావుకు సిద్దయ్య ఇరవై ఏళ్ళ పైచిలుకు పరిచయం. రోజూ ఓ సారి కిళ్ళీ కొట్టుకు రాకుండా ఇంటికి వెళ్ళడు. సొంత విషయాలు ఇంట్లో కంటే సిద్దయ్యకు చెప్పుకోవడం అలవాటు.

అక్కడ శంకర్రావు లాంటి వాళ్ళు ఓ పక్క కాళ్ళు లాగుతున్నా లెక్కచేయకుండా బాతాకాణి కొడుతూ కాలక్షేపం చేస్తుంటారు. తన చెప్పిందంతా చెప్పి  “నాకు తోచింది ఏదో చెబుతాను .. మీకు తోచిందే మీరు చేయండి” అంటాడు మళ్ళీ తన అభిప్రాయం ఎదుటి వారి మీద రుద్దే ఉద్దేశ్యం లేక.

శంకర్రావు మునిసిపల్ స్కూలు లో టీచర్. అత్తెసర జీతం లో భార్యా, ఓ కూతురిని పోషిస్తు తనకు స్తోమతకు తగ్గిన చదువులు కూతుర్ని చదివించాడు. ఇంకా రిటైర్మెంట్ కు కొన్ని సంవత్సరాలు ఉంది. కాస్తో కూస్తో  కూతురి పెళ్ళకోసం దాచి పెట్టాడు. ఆ పెళ్ళి కూడా ఓ రెండు వారాల్లో పడింది.

ఎప్పటి నుండో పెళ్ళి విషయాలు గంటలు తరబడి ముచ్చటిస్తూనే ఉన్నాడు సిద్దయ్యతో. అలాగే సాంబ్రాణి వలి కూడా శంకర్రావు కనిపించినప్పుడు పెళ్ళి పనులు ఎలా సాగతున్నాయో అడిగి తెలుసుకుంటుంటాడు.

ఆ రోజు శంకర్రావు పెళ్ళి భోజనాల విషయాలు చాలా సేపు మాట్లాడి  కిళ్ళీల ప్రస్తావన వచ్చి “సిద్దయ్యా.. పెళ్ళికి కిళ్ళీలు కట్టాలి, తిన్నవాళ్ళు జన్మలో మర్చిపోకుండా కూడదు.” అంటూ “ఏది ఓ కిళ్ళి ఇవ్వు” అని అడిగాడు శంకర్రావు జేబులోంచి డబ్బులు తీసి. “చేతిలో పనేగా.. అలాగే కడతాగా.” అంటూ “కిళ్ళీ బదులు ఇందా ఓ చక్ర కేళి తిను, చాలా సేపటి నుండి నించొని ఉన్నావు, డబ్బులు వొద్దులే” అంటూ కొట్టు లోంచి వొంగి మరీ అక్కడ వేలాడుతున్న గెలలోంచి ఓ మంచి పండు తీసి అందించాడు. శంకర్రావు ఎలాగూ తీసాడు కదా ఆ డబ్బులు అందించాడు. దాన్ని తిని “ఇదిగో నీలానే తియ్యగా ఉంది సిద్దయ్యా” అంటూ పెళ్ళి పనులున్నాయి, మళ్ళీ కలుస్తానంటూ బయలు దేరాడు శంకర్రావు.

తరువాత రోజు పొద్దున్న శంకర్రావు కూతురి పెళ్ళి కోసం దాచి పెట్టిన డబ్బులు బ్యాంక్ లో తీసుకొని దారిలో కిళ్ళీ కొట్టు దగ్గర ఓ సారి పలకరించి వెడదామని ఆ కొట్టు వైపుకు నడవబోతుంటే ఎదురుగా మోటర్ సైకిల్ రావడం, తనకు బలంగా తగిలి కిందపడడం, అక్కడే నించున్న సాంబ్రాణి వలి తనవైపు పరిగెడుతూ రావడం వరకూ గుర్తుంది.

కుప్పకూలుతున్న శంకర్రావును సమయానికి పట్టుకున్నాడు సాంబ్రాణి వలి. శంకర్రావు జేబులోంచి ఎగిరి పడిన డబ్బులను హడావుడిగా ఏరి మళ్ళీ జేబులో కూరాడు.

సిద్దయ్య కు అసలు ఏం జరిగిందో తెలుసుకొని బయటకు వచ్చేలోగా అటు వెడుతున్న రిక్షాని ఆపి శంకర్రావును తీసుకొని ఆసుపత్రికి హడావుడిగా బయలు దేరాడు సాంబ్రాణి వలి. సిద్దయ్య కూడా ఉన్న పళంగా కొట్టు మూసి బయలు దేరాడు. ఇద్దరూ ఆసుపత్రిలో చేర్పించారు.

శంకర్రావు భార్యా, కూతురికి కబురు ఎలా పంపాలో ఆలోచించారు. ఇంకో రెండు వారాలలో పెళ్ళి దగ్గర పడింది ఇలా జరుగుతుందని ఊహించలేదు. ఇంటి విషయాలు శంకర్రావుకు ఎంత తెలుసో సిద్దయ్యకు కూడా అంత తెలుసు. ఒక్కగానొక్క శుభకార్యాన్ని ఆపదలుచుకోలేదు.

సాంబ్రాణి వలి ఆసుపత్రి లో ఉంచి సిద్దయ్య శంకర్రావు ఇంటికి బయలుదేరాడు. ఇంట్లోంచి భార్య బయటకు వచ్చింది. సిద్దయ్య రావడం చూసి

“ఆయన ఇంట్లో లేరు” అంది భార్య

“ఆయన పని మీదే వచ్చాను” అన్నాడు

“ఇందాకనగా బయటకు వెళ్ళారు.” అంది ఆవిడ

”అమ్మాయి…”  అంటూ కొంచెం బెరుకుగా అడిగాడు.

“బయటకు వెళ్ళింది“ అనగానే ఊపిరి పీల్చుకొని “మీకో విషయం చెప్పాలి” అంటూ అతను అనుకుంటున్నదంతా వివరించాడు. తనతో ఆసుపత్రికి తీసుకొని వెళ్ళాడు. ఉన్న పరిస్థితులలో శంకర్రావు కూతురిని ఇబ్బంది పెట్టకూడదన్న అభిప్రాయాన్ని వ్యక్తం చేసాడు.

పెళ్ళి పనులకు తను దగ్గరుండి సహాయం సహాయం చేస్తానని సాంబ్రాణి వలి మాటిచ్చాడు. శంకర్రావు కూతురి కోసం తీసుకున్న డబ్బులు భార్య చేతిలో పెట్టాడు. ఇంటికి చేరిన తరువాత కూతురికి తండ్రి గురించి సర్ది చెప్పింది శంకర్రావు భార్య.

ఆ తరువాత రోజు సాయంత్రం సిద్దయ్య మార్వారీ సేటు దగ్గరకు వెళ్ళాడు.

“సేటు నాకోసం ఓ హారం చేసి పెట్టు” అదీకాక “కొంత డబ్రులు కావలంటూ” ఎంత కావాలో చెప్పాడు.

“ఇంత డబ్బు కావాలంటున్నావు.. పెళ్ళి గానీ చేసుకుంటున్నావా?” అన్నాడు మార్వారీ సేటు నవ్వుతూ. అవునన్నట్లు తల ఊపాడు.

్ర్ర్ర్ర్ర

వారం రోజుల్లో పెళ్ళి పడింది.  శంకర్రావు కళ్ళు తెరిచాడు కానీ నోట మాట లేదు. చుట్టూరూ చూసుకున్నాడు. మొదటి ఆలోచన ఆసుపత్రికి అయ్యే ఖర్చు, తరువాత కూతురు పెళ్ళి ఖర్చు రెండూ జ్ఞాపకం వచ్చాయి. సిద్దయ్య దగ్గరకు వచ్చి ఓదార్చాడు, పెళ్ళి పనులంతా సక్రమంగా జరుగుతున్నాయంటూ చెప్పి సాంబ్రాణి వలి ని దగ్గరకు రమ్మని పిలిచాడు. శంకర్రావు ఏదో చెప్పాలని ప్రయత్నించాడు. విశ్రాంతి తాసుకోమని చెబుతూ తను దర్గా నుంచి తెచ్చి మెడలో కట్టిన తాయత్తు చూపిస్తూ శంకర్రావుకు అంతా మంచ జరుగుతుందన్నట్లుగా సైగలు చేసాడు.

పెళ్ళికి ముందు మూడు రోజుల ముందు శంకర్రావుని ఇంటికి తీసుకొచ్చారు. కూతురికి నచ్చ చెప్పారు. పెళ్ళి అనుకున్న దానికంటే అద్భుతంగా జరిగింది. అందరూ విందు ముగించుకొని, కిళ్ళీ పండిన నోరుతో అంత బాగా చేసినందుకు శంకర్రావుని పలకరించి, మెచ్చుకొని వెడుతున్నారు. ఇదంతా చూడటం తప్ప శంకర్రావు ఏమి మాట్లాడలేదు.

శంకర్రావు కు ఓ రెండు నెలలు పట్టింది కోలుకోవటానికి. రెండు నెలలు నోట్లో మాట లేదు అంతా సిద్దయ్యకు నోటి మాట పోయిందనుకున్నారు.

ఆ రోజు పొద్దున్నే తయారై కిళ్ళీ కొట్టు దగ్గరకు బయలుదేరబోయాడు. బయట పొగమంచు దట్టంగా కమ్ముకుని ఉంది. ధైర్యం చేసి బయలుదేరి అక్కడకు చేరుకున్నాడు.

సిద్దయ్య కొట్టు దగ్గరకు చేరగానే ఆ పొగమంచు లోంచి మంచి సువాసనలు రావడంతో శంకర్రావు మనసు ఉప్పొంగింది. కావలసిన ఇద్దరూ అక్కడే ఉన్నారని గ్రహించి అటు నడిచాడు.

ఆ పొగమంచులో ముగ్గురి మాటలు వినిపించడం తప్ప ఏమీ కనపడటం లేదు.

“రా శంకర్రావ్ రా.. కొట్టు బోసి పోయింది నువ్వు లేకపోతే.. ఎన్ని రోజులనుండో నీ గురించి ఎదురుచూడటం.. “ అని పలకరించాడు సిద్దయ్య.

“ఇదిగో మన సాంబ్రాణి వలి దర్గాలో తాయత్తు తీసుకొచ్చ కట్టాడు చూడు ఆ రోజు తరువాత సరిగ్గా ఓ వారంలో తేరుకున్నావు ..” అన్నాడు సిద్దయ్య.

“నాదేముంది సిద్దయ్య.. అమ్మాయి పెళ్ళి ఆగకుండా దగ్గరుండి చేసి శంకర్రావుని మళ్ళీ మనిషిని చేసింది నువ్వేగా ” అన్నాడు సాంబ్రాణి వలి ముద్దు మాటలతో.

“సైగలు చేయిలే చాలు..” అన్నాడు.

వద్దన్నా కళ్ళలో నీళ్ళు ధారలా కారాయి. “మీ ఇద్దరి ఋణం ఎలా తీర్చుకోవాలో..” అని మొదటి సారి చాలా రోజుల తరువాత మాట్లాడాడు శంకర్రావు.

“చూసావా కొట్టు దగ్గరకు రాగానే మళ్ళీ మాటలు వచ్చాయి” అన్నాడు సిద్దయ్య

“నేనే గమ్మున ఉండ దలుతుకున్నా సిద్దయ్యా.. మీ మాటే నా మాట.. ఇద్దరూ దగ్గరుండి అన్నీ అంతలా చేస్తుంటే నే మాట్లాడి ఏం ప్రయోజనం అని ఇన్నాళ్ళూ మాట్లాడలేదు” అన్నాడు శంకర్రావు.

“మనకు అంతా తెలుసుగా.. ఒక్కో సారి ఇలా వస్తుంటాయిలే మవం లేము..” అన్నాడు సాంబ్రాణి వలి ను చూస్తూ.

“ఇంత ఖర్చు నీకెలా చెల్లించాలో తెలీదు.. ” అని శంకర్రావు అనేలోగా

“ఛ ఊరుకో .. నాకు మాత్రం పిల్లానా జల్లానా .. నేనేం చేసుకుంటా .. ఇంకా సంపాదిస్తావుగా ఇద్దువులే వాటి గురించి మరిచిపో.. ముందు పూర్తిగా కోలుకో. ” అంటూ ఆ మాటలలో తను కట్టిన కిళ్ళీలు సాంబ్రాణి వలికి అందిస్తూ

“ఇదిగో నీ కిళ్ళీలు” అని వినిపించింది.  అవి అందుకొని “వస్తా శంకర్రావు.. మళ్ళీ కలుస్తా..” అంటూ సాంబ్రాణి వలి బయలు దేరాడు.

“ఇదిగో శంకర్రావ్ .. నువ్వు కూడా ఓ చక్రకేళి తీసుకో రా” అన్నాడు

నిశ్శబ్దం. ఎంతకీ పలుకక పోయేసరికే

”ఓయ్ శంకర్రావు .. ఇంకా ఉన్నావా? అని అడిగాడు సుబ్బారావు.

“ఆ .. ఆ” అని దూరమవుతున్న సాంబ్రాణి పరిమళం దగ్గరవుతుందేమోనని గట్టిగా ఊపిరి గుండె లోతులోంచి పీల్చాడు శంకర్రావు.

ఆ చక్రకేళీ అందుకొని దానంత తీయటి మిత్రుల ఋణం ఈ జన్మలో తీర్చుకోగలనా అని అక్కడే నించొని ఆలోచనలో పడ్డాడు శంకర్రావు.

 

******

అన్నమయ్య ఆధ్యాత్మికానందలహరి – 41

విశ్లేషణ: టేకుమళ్ళ వెంకటప్పయ్య

 

అన్నమయ్య శ్రీనివాసుని ఘనతను గురించి మనకు వివరిస్తున్నాడు. శ్రీమహావిష్ణువే అన్నిటికీ మూలము అని ఎలుగెత్తి చాటుతున్నాడు భక్త హృదయాలకు. వివరాలను కీర్తనలో చూద్దాం.

 

కీర్తన:

పల్లవి: అన్నిటి మూలం బతఁడు

వెన్నుని కంటెను వేల్పులు లేరు                         || అన్నిటి ||

.1. పంచభూతముల ప్రపంచ మూలము

ముంచిన బ్రహ్మము మూలము

పొంచిన జీవుల పుట్టుగు మూలము

యెంచఁగ దైవము యితఁడే కాఁడా                           || అన్నిటి ||

.2. వెనుకొని పొగడేటి వేదాల మూలము

మునుల తపములకు మూలము

ఘనయజ్ఞాదుల కర్మపు మూలము

యెనలేని దైవ మితఁడే కాఁడా                               || అన్నిటి ||

.3. అగపడి సురలకు నమృత మూలము

ముగ్గురు మూర్తులకు మూలము

నగు శ్రీవేంకటనాథుఁడే మూలము

యెగువ లోకపతి యితఁడే కాఁడా                          || అన్నిటి ||

(రాగం: రామక్రియ, సం.3 సంకీ.491)

 

విశ్లేషణ:

పల్లవి: అన్నిటి మూలం బతఁడు

వెన్నుని కంటెను వేల్పులు లేరు

సర్వ సృష్టికి మూలస్తంభము శ్రీ వేంకటేశ్వరుడే! శ్రీ మహావిష్ణువుకన్న ఘనమైన దైవమీ యిలలోలేదు. ఆయన శరణు వేడండి. కైవల్యప్రాప్తిని సులభంగా పొందండి అని ఉద్భోదించడం కీర్తనలోని సారాంశం

 

.1. పంచభూతముల ప్రపంచ మూలము

ముంచిన బ్రహ్మము మూలము

పొంచిన జీవుల పుట్టుగు మూలము

యెంచఁగ దైవము యితఁడే కాఁడా

            పంచభూతములు అనగా మనిషి ప్రతి అడుగుకూ ఆధారభూతమైన భూమండలం, మనిషి జన్మించినదాది మరణించే వరకూ ఊపిరినిచ్చే వాయువు, మనిషి దాహాన్ని తీర్చి సేదనిచ్చే నీరు, మనిషిని జీవితాంతం తల్లి గర్భంలా కాపాడే ఆకాశము, జీవించడానికి శక్తినిచ్చే అగ్ని,  ఇవన్నీ కూడా ప్రపంచాన్ని నడిపిస్తున్నాయి. కానీ పంచభూతాలకు మూలము శ్రీనివాసుడు. ఆయనే చతుర్ముఖుడైన బ్రహ్మ, సృష్టికి మూలమైన వానికి కూడా మూలమితడే. ఇతని యందే బ్రహ్మ జన్మించాడు. మరి మనము నిత్యము నిరతము తలచవలసినవాడు శ్రీమహావిష్ణువే కదా! అన్య చింతనలెందుకు? ఆయన్ను సదా సేవించి ముక్తులవండి అంటున్నాడు అన్నమయ్య.         

  

.2. వెనుకొని పొగడేటి వేదాల మూలము

మునుల తపములకు మూలము

ఘనయజ్ఞాదుల కర్మపు మూలము

యెనలేని దైవ మితఁడే కాఁడా      

          చతుర్వేదముల ఘనతను మనకు తెలిపి వేద విహారుడై వేదాలలో విహరించే మహావిష్ణువితడే! సర్వ ముని, ఋషి జన సమూహములకు మూలమితడే! సమస్త సృష్టి ఇతని వలననే జనియించి లయిస్తున్నది. యజ్ఞ యాగాదులకు కర్త కర్మ క్రియ ఇతడే! యజ్ఞకర్తకు మించిన దైవము సృష్టిలో మరొకడు గలడా! అన్నిటికీ ఆది, అంత్యము యితడే! శరణు శరణని పాప పంకిలాన్ని పటాపంచలు గావించుకొనండి అంటున్నాడు అన్నమయ్య.

 

.3. అగపడి సురలకు నమృత మూలము

ముగ్గురు మూర్తులకు మూలము

నగు శ్రీవేంకటనాథుఁడే మూలము

యెగువ లోకపతి యితఁడే కాఁడా 

 

          ఒకనాడు క్షీరసాగర మధనంలో శ్రీమహావిష్ణువు సురాసురులకు మోహినిగా అగుపించి సురలకు అమృతపానం గావించిన ఘనమైన దేవుడు శ్రీమహావిష్ణువే కదా! బ్రహ్మ విష్ణు మహేశ్వరులన్న భేదం లేక  ముగ్గురికీ మూలమైన మూలపురుషుడు మహావిష్ణువే కదా! ఏడు ఊర్ధ్వలోకములైన భూలోకము, భువర్లోకము, సువర్లోకము, మహర్లోకము, జనలోకము, తపోలోకము, సత్యలోకములకు అధిపతి యితడే కదా! ఈతని మించిన దైవము చతుర్దశభువనములలో లేడు. ఆయన పదకమలాలను పట్టుకొని సేవించి సుగతులను పొందండి అని మనకు సందేశమిస్తున్నాడు కీర్తనలో అన్నమయ్య.

ముఖ్యమైన అర్ధాలు: మూలము = వేరు, ఊడ, మొదలు, సమీపము అనే అర్ధములున్నప్పటికీ ఇక్కడ ఆధారభూతము అనే అర్ధంలో గ్రహించదగును; వెన్నుడు = విష్ణువు; వేల్పు = దైవము, దేవత; పొంచిన = దాగిఉన్న; పెనుకొను = విలువ తెలుసుకొనుట; అల్లుకొనియుండుట; ఎగువలోకపతి = ఎగువనున్న అన్ని లోకములకు అధిపతి.

                                                                                                                          -0o0-

లేచింది మహిళ

రచన : సోమ సుధేష్ణ

 

భారతికి నిద్ర రావడం లేదు. మూగబోయిన మనసుకు ఊపిరి ఆడటం లేదు. మనసేనాడో  మొద్దు బారిపోయింది. శరీరం చలించడం మానేసి చాన్నాళ్ళయింది. భర్త చనిపోయాడని బాధా లేదు, సంతోషమూ లేదు. దట్టమైన అడవిలో నడుస్తూ బయట ప్రపంచాన్ని చూస్తానా ! చూడనా! అనుకుంటూ జీవితమంతా నడిచి, అలసి పోయి ఆశ వదులు కున్నప్పుడు వెలుతురు కనిపిస్తుంది. అలవాటులేని వెలుతురు- అలవాటైన చీకటి- దేవుణ్ణి తలుచుకోవడం కూడా మరిచి పోయింది. యాంత్రికంగా రోజువారీ పూజలు జరిపించుకుంటున్న దేవుడు కూడా  ‘మనసులేని పూజ రొజూ జరిగినా అవి నాకవసరమా’! అనుకుంటున్నాడేమో!

యువతగా భారతి తనకు అందగాడు, తన్ను సంతోష పెట్టేవాడు వాడు భర్తగా రావాలని కన్యలందరి లాగే మనస్పూర్తిగా దేవుణ్ణి మొక్కుకుంది. దేవుడు అందగాన్నే ప్రసాదించాడు. డబ్బుకు కొదవ లేదు. చదువూ ఉంది. పేరు ప్రతిష్టలకు కొదవలేదు. కారు హోదాలు అన్నీ ఉన్నాయి. కొత్త దాంపత్యంలో చిరువాన మొదలయ్యి ఆ ఆనందాలు ఎక్కువ రోజులు నిలవ లేదు. మొదట్లో తల్లి ఫిర్యాదు, తనయుడి తిట్ల రివాజు మొదలయ్యింది.  ఆ ఇంట అది మామూలే అని కొంత కాలం తర్వాత తెలుసుకున్న భారతి కది అవమానంగానే ఉంది. భర్త మాటలకు షాక్ తగిలినట్టుగా నిర్జీవి అయ్యింది. అయినా మనస్పుర్తిగానే దేవుడికి పూజలు చేసింది. మాటలకు చితికి పోయిన మనసులో దేవుడు నిలవలేక వెళ్లి పోయాడు. మొదటి రెండుసార్లు భర్త తన ప్రవర్తనకు తాను తప్పుచేసినట్లు ఫీలయ్యాడు కానీ అది త్వరలోనే అలవాటుగా మారి వ్యసనంలోకి దిగింది.  భారతి తన పుట్టింటి కెళ్ళి తల్లితో తన బాధ వేళ్ళబోసుకుంది. ఆ తల్లి బిడ్డను ఓదార్చింది. వియ్యపురాలిని తూలనాడిందే కానీ బిడ్డకు దారి చూపలేక పోయింది. అది తర తరాలుగా స్త్రీజాతిలో జీర్ణించుకు పోయిన అసహాయత. దాన్ని వేర్లతో సహా పీకివేసే శక్తి ఒక్క స్త్రీకే ఉంది. ‘తిట్టు దెబ్బ కాదు, అది ఒక మాట అంతే’ అని సర్దుకు పొమ్మంది తల్లి. మరి తిట్లు తనని ఇంత బాధ పెడుతున్నా ఎందుకో భారతికి అర్థం కాలేదు.

భారతి ఎలా బ్రతుకును సరిదిద్దుకోవాలో తెలీక ఇసుకలో తల దూర్చిన ఆస్ట్రిచ్ లాగ జీవితంలో తల దూర్చుకుని బతక సాగింది. రాను రాను జీవితం ఆమెకు ఒక నటన లాగ అయిపొయింది.

అసలు మనసు పాతాళంలో ఎక్కడో కూరుకు పోయింది. భర్త కోపంలో ఒకటి రెండు సార్లు చేయి లేపాడే కానీ ఎప్పుడూ కొట్టలేదు అయితేనేం దేబ్బలకంటే ఎక్కువ అతని మాటలకు మనసు తూట్లు పడింది. ఆ మాటలకు అదిరి పడినప్పుడల్లా ఆశలు గడ్డ కట్టుకు పోయి కరుడు తేలాయి. కొన్ని బూతు మాటలకు అర్థం తెలీక ‘ఇంత మంచిగా కనిపించే మనిషిలో అంత చెడ్డ మాట లెక్కడి నుండి వచ్చాయా!’ అని చాలాసార్లు ఆలోచించింది. తనకు ఆ బూతు మాటలు అర్థం కాలేదు అంటే అర్థమయ్యే తిట్లు తిట్టేవాడేమో! అంతా విషాదంలోనూ భారతి నవ్వుకుంది. కొంత కాలం లోనే అది తండ్రి ద్వారా వచ్చిన విద్య అని తెలుసుకుంది. తిట్టడం తప్పు కాదను కునే కుటుంబం. ఇలాంటివి లోలోపలే తినేసే చెద పురుగులాంటివి. భారతికి తానేదో తప్పు చేసినట్టు, తనలో ఏదో లోపం ఉన్నట్టు ఫీలవ సాగింది. భార్య తన స్వంతం, ఏదైనా చేసే అధికారం ఉందను కుంటాడేమో! అందరితో ఎంతో అభిమానంగా ఉంటాడు. అతనిలో ఇంకో మనిషి దాగి ఉన్నాడని ఎవరు నమ్మరు. అందుకే అతని తల్లి ఈ జీవితానికి అలవాటు పడి పోయింది. శాశ్వతం కాని  ఈ జీవితంలో ఇన్ని నాటకాలు అవసరమా! ఇలా ఎంత మంది జీవిస్తున్నారు! వాళ్లతో తన బాధను పంచుకోగాలదా!

భర్త చనిపోయి మూడు నెలలు అయ్యింది. అంతా శూన్యంగానే ఉంది. ఇంకా అతని తిట్లు వినిపిస్తున్నట్టుగానే ఉంది భారతికి. భర్త చనిపోయినా ఆయన తిట్లు భారతితోనే ఉన్నాయి. ‘ఈ జన్మకిక విముక్తి లేదేమో!’ అనుకుంది. నిట్టూరుస్తూ బరువెక్కిన కనురెప్పలు తెరిచి ఆ పక్కకు  చూసింది. సోఫాలో కూర్చుని టి.వి. చూస్తోంది నీలిమ. టైం రాత్రి ఒకటిన్నర అయ్యింది. కొడుకు ఇంకా రానట్టున్నాడు.

“నీలిమా! అనూప్ ఇంకా రానట్టున్నాడు! చాల ఆలస్యమైంది నువ్వు పడుకో.”

“ఫర్వాలేదత్తయ్యా.” పిచ్చి పిల్ల ఒక్కత్తి పడుకోలేదు.

“ఇక్కడే పడుకో. నాకెలాగు ఇప్పుడు నిద్ర రావడం లేదు. నేను తలుపు తీస్తాలే. నాకు తెల్ల వారు జాములో ఎప్పుడో కానీ కునుకు పట్టదు.”

అమెరికాలో కింగ్ సైజ్ బెడ్ లాగ పెద్ద బెడ్ కావాలని స్పెషల్ గా ఆర్డరిచ్చి మరీ చేయించు కున్నాడు భర్త. ఒక్క మంచమే కాదు ఎటాచ్డ్ బాత్రూము-వగైరా వగైరా సదుపాయాలు అమెరికాలో లాగే చేయించుకున్నాడు. అనూప్ బిజినెస్ పని మీద వేరే ఊరెల్లి నప్పుడు నీలిమ అత్త పక్కన పడుకోవడం అలవాటే. మేనకోడలు కదా ఆ చనువుంది. కాసేపటికి నీలిమ వచ్చి

భారతి పక్కనే పడుకుంది. ఐదు నిమిషాల్లోనే ఘాడ నిద్రలోకి జారుకుంది. భారతి ఆలోచన ల్లోంచి బయట పడ్డానికి కాసేపు మెడిటేషన్ చేసి తాను మంచంపై ఒరిగింది. అంతలోనే డోర్ బెల్ మోగడంతో భారతి వెళ్లి తలుపు తీసింది. అనూప్ బాగా తాగినట్టున్నాడు, ఏ క్లబ్బులోనో గడిపి వస్తున్నాడు. తలుపు తీసినా సోలుగుతూ అక్కడే నిలబడ్డాడు.

“అనూ! లోపలికి రా.”

అనూప్ లోపలికి వస్తూనే,

“నువ్వు ఇంకా పడుకోలేదా!” మాటలు జారుడు బండ మీద నుండి జారుతున్నట్టుగా ఉన్నాయి.

కొన్ని నిమిషాల్లోనే అతని గొంతు ప్రతిధ్వనిస్తోంది. “నీలిమా! ఎక్కడున్నావ్? తలుపు తీయాలనే ధ్యాస కూడా లేకుండా నిద్ర పోతున్నావా! భర్త వచ్చినా రాక పోయినా నీకు పట్టిలేదు.”

భారతి ఒక్క క్షణం స్తంభించి పోయింది. కారు టైర్లు తిరిగినట్టు చరిత్ర కూడా రిపీట్ అవుతోందా! వెంటనే తేరుకుని కోపంగా అరిచిన కొడుకుకు అతని బెడ్ రూమువేపు చూపింఛి,

“నీలిమ వస్తుంది”. ఆతను రూములో కెళ్ళగానే

“నువ్వు బట్టలు మార్చుకో నీలిమ వస్తుంది”. అంటూనే భారతి లోపలి కెల్లింది.

అప్పుడే కళ్ళు తెరిచి గాబరాగా చూస్తున్న నీలిమతో నువ్వు ఇక్కడే ఉండు అని చేతితో సంజ్ఞ చేస్తూ ఒక గ్లాసుతో నీళ్ళు తీసుకుని వెళ్లి మంచం పై కూర్చున్న కొడుక్కు ఇచ్చింది.

“ఎక్కడ ఈ మహారాణి! సుఖంగా నిద్ర పోతున్నట్టుంది.” తారస్థాయిలో అనూప్ గొంతు లేచింది.

“నేను నీకంటే గట్టిగా అరవగలను.”

“అమ్మా! నువ్వు…”

“అవును, నేనే. ఎప్పుడో పైకి లేవాల్సింది. జరగలేదు. నీ గోంతు పైకి లేచి నువ్వు కింద పడ్డ క్షణమే నేను పైకి లేచాను.” గుండెల్లో ఆరని జ్వాలను అదిమి పట్టి,

“ఇద్దరం అరిస్తే రాత్రి నిశ్శబ్దంలో డ్రైవరు వింటాడు. రేపు నీ మొహం వాడికి చూపించడానికి ఇబ్బంది పడతావు. ఉదయం నువ్వు లేచాక మాట్లాడుకుందాం, నీళ్ళు తాగి పడుకో.” రూము బయటి కొచ్చి బయటి నుండి తలుపు గొళ్ళెం పెట్టి అరుస్తున్న కొడుకు మాటలు వినకుండా తన రూములోకి వెల్లింది. అయోమయంగా చూస్తూన్న నీలిమతో,

“ఏమి ప్రమాదం లేదు. ఉదయం నిదానంగా మాట్లాడుకుందాం. ఇప్పుడు నువ్వు అటు వెళితే ఇక ఎప్పటికి వాడిలో మార్పు రాదు. చెడు అలవాట్లను ఎంత త్వరగా సమాధి చేస్తే జీవితం అంతా బాగు పడుతుంది. ఆలస్యం చేస్తే వేళ్ళు పాకి పోయి జీవితాలనే కబళించేసే ప్రమాద ముంది. కొన్ని సార్లు దీర్ఘ శ్వాసలు తీసుకొని నిద్ర పోవడానికి ప్రయత్నించు.” ప్రేమగా అంది.

నీలిమ కళ్ళల్లోంచి నీళ్ళు కారుతున్నాయి. భారతి గుండె తరుక్కు పోయింది. ఇద్దరికి సరిపడా ధైర్యాన్ని తనలోనే పుంజుకుంది.

 

***** సమాప్తం *****

 

 

 

 

 

 

క్షమయా ధరిత్రే కాని……

రచన:  మణి గోవిందరాజుల

 

విలేఖరుల చేతుల్లోని ఫ్లాష్ లైట్లు చక చకా వెలిగిపోతున్నాయి. అక్కడ అంతా హడావుడిగా వుంది. పోలీసులు జనాన్ని అదుపు చేయలేకపోతున్నారు. హంతకురాలిని చూడడానికి జనం విరగబడి పోతున్నారు.

“చీ!చి!  . . అమ్మ అన్నపదానికే అవమానం తెచ్చింది” యెవరో చీదరించుకుంటున్నారు.

“ అసలు కన్నకొడుకు కాదేమో. . అందుకే అలా చేయగలిగింది. ”

“మన దేశం పరువు తీసింది కదా?ఇలాంటి వాళ్ళను వురి తీయాలి ఆలో చించకుండా”

“ప్రపంచ దేశాల్లో మనం తలదించుకునేది  ఇలాంటి వాళ్ళు చేసే పనుల వల్లే”

మనసులో దుఃఖం సుళ్ళు తిరుగుతున్నా అందరి మాటలు  నిర్వికారంగా వింటున్నా వసుమతి మనసులో యెక్కడో అంతర్లీనంగా తృప్తి వుంది.

———————

“ఒరేయ్! నాన్నా! తొందరగా రారా అన్నానికి. . . యెప్పటి నుండి పిలుస్తున్నాను. .  రావేమిరా?” విసుక్కుంది

“వుండమ్మా! వస్తున్నాను. ” అన్న మాటలతో పాటే ధభీ ధభీ అన్న చప్పుడూ,  పక్కింటి పిల్ల యేడుపూ వినపడ్డాయి. వినగానే అబ్బా!మళ్ళీ వీడేదో చేసినట్లున్నాడు అని విసుక్కుంటూనే పరుగునా బయటికెళ్ళింది.  అనుకున్నట్లుగానే యేడేళ్ళ విక్రాంత్ పక్కవాళ్ళ అమ్మాయి సంధ్య ను పట్టుకుని కొడుతున్నాడు.  ఆ దృశ్యాన్ని చూడగానే వసుమతికి   వొళ్ళూ పై తెలీలేదు. గబ గబా వెళ్ళి కొడుకు చేతుల నుండి ఆ పిల్లను తప్పించి వీరావేశంతో చేతికందిన కర్రతో నాలుగు బాదింది.  “యెన్ని సార్లు చెపాలిరా?ఆ పిల్ల జోలికి పోవద్దని?”

“అమ్మా ! అది నా మాట వినడం లేదు.  అందుకని కొట్టాను”నిర్భయంగా చెప్పాడు.

ఇంతలో లోపలినుండి సంధ్య తల్లి పరుగునా వచ్చింది. ”వసుమతి  ! మీ వాడు యెప్పుడూ ఇలా కొడుతూనే వుంటాడు. పిల్ల తట్టుకోలేక పోతున్నది.  కాస్త భయం చెప్పు” అన్నది.  దాంతో కాస్త వుక్రోషం వచ్చింది వసుమతికి.

“నీ మూలంగానేరా నేను అడ్డమైన వాళ్ళతో మాటలు పడాల్సి వస్తున్నది”అంటూ ఇంకో రెండు బాదింది.

“అదేంటి వసుమతీ ! నేను పిల్లణ్ణి కొట్టమన్నానా? కాస్త భయం చెప్పమన్నాను కాని? కొడితే పిల్లలు ఇంకా మొండికేస్తారు” అనునయంగా చెప్పింది సంధ్యా వాళ్ళమ్మ.

అయినా సరే ఆ కోపం , వుక్రోశం తగ్గక” మళ్ళీ బయటికొచ్చావంటే కాళ్ళిరగ్గొడతాను.  యేమనుకున్నావో?” అరుస్తూ విక్రాంత్ ని లాక్కెళుతున్నట్లుగా లోపలికి తీసుకెళ్ళింది.

———————————

“చంపేస్తాను యేమనుకున్నాడో?నేనంత చాతగానివాడిననుకున్నాడా?”  గట్టిగా అరుపులు వినపడి  వరండాలోకి వచ్చింది వసుమతి. క్ విక్రాంత్ ఇంకో ఇద్దరు పిల్లలు హాలు ముందు వరండాలోని అరుగుల మీద కూర్చుని  వున్నారు.  అందరూ నూనూగు మీసాల వయసులో వారే. పదవతరగతి పిల్లలు. విక్రాంత్ మొహం యెర్రగా కందగడ్డలా వుంది ఆవేశంతో.

“అవున్రా వాడేదో పత్తిత్తు అయినట్లు కబుర్లు చెబుతాడు. ఒకసారి మన తడాఖా చూపించాలి. యెలా అంటే మళ్ళీ మన జోలికి రాకూడదు”

“ అసలు దానికెంత పొగరు? చెప్పు తీసుకు కొడుతుందా? వీడి అండ చూసుకునే కదా?

వీణ్ణి అణిస్తే దాని పొగరు దెబ్బకు దిగుతుంది”  రాని మీసాలను రువ్వుకుంటూ  రెచ్చగొడుతున్నారు విక్రాంత్ ని.

“యేంట్రా? విక్కీ ! యేమి జరుగుతున్నదిరా?యెందుకలా అరుచుకుంటున్నారు?”అడిగింది వసుమతి

“యేమీ  లేదమ్మా. . పదండ్రా పోదాము. ”తల్లి ముందు మాట్లాడ్డము ఇష్టము లేక స్నేహితుల్ని తీసుకుని బయటకు వెళ్ళిపోయాడు విక్రాంత్.

ఆ తర్వాత స్కూల్ నుండి నోటీసు వస్తే కాని తెలీలేదు.  వీడు కొంతమంది కలిసి రమేశ్ అనే పిల్లవాణ్ణి చావబాదారని  రమేశ్ ని హాస్పిటల్ లో చేర్పించి వీడిని డిబార్ చేశారని. విక్రాంత్ తో పాటు చేయి కలిపిన పిల్లలు మొత్తం నేరం వీడిమీదకి నెట్టి వాళ్ళు తప్పుకున్నారు.

ఆ వెంటనే పరుగు పరుగున స్కూల్ కెళ్ళి హెడ్ మాష్టారి  కాళ్ళా వేళ్ళా పడి బ్రతిమాలితే  పదవతరగతి కాబట్టి పరీక్షలు రాయనిస్తామని, స్కూలుకి మటుకు రానివ్వమని చెప్పారు.

విక్రాంత్ ని బతిమాలి, బెదిరించి మొత్తం మీద ఆ సంవత్సరం గట్టెక్కిందనిపించారు.

విక్రాంత్ కూడా యెందుకు భయపడ్డాడొ కాని ఆ పరీక్షలయ్యేంతవరకు ప్రశాంతంగానే వున్నాడు. పరీక్ష పాసయ్యాడే కాని ఆ వచ్చిన బొటా బొటీ మార్కులకు మంచికాలేజీ లో సీట్ రాలేదు. మామూలు కాలేజీలో చదవనని గొడవ చేస్తే మొత్తం మీద కష్టపడి ఒక కాలేజీలో చేర్పించారు.  చేరాడె కాని సరిగా వెళ్ళక  చెడు సావాసాలకి అలవాటు పడ్డాడు.  గొడవలు యెక్కువయ్యాయి.  తండ్రి ఆ దిగులుతో వుండగానే యేదో ఆక్సిడెంట్ లో మరణించాడు.  తండ్రి భయం కూడా లేకపోయేసరికి విచ్చలవిడితనం ఇంకా యెక్కువయ్యింది విక్రాంత్ కి.

——————————–

“ సైలెన్స్!సైలెన్స్! జడ్జి గారొస్తున్నారు” కోర్ట్ భంట్రోతు అందర్నీ హెచ్చరిస్తూ లోపలికి వస్తుండగా వెనకాలే జడ్జిగారు వచ్చి తన సీటులో కూర్చున్నారు

ఆ రోజు మొదటి కేసే వసుమతిది. దానికి సంబంధించిన ఫైలు జడ్జిగారికి అందించారు ప్రాసిక్యూషన్ లాయరు.

“వసుమతమ్మా, . . . వసుమతమ్మా. . . వసుమతమ్మా ” అని మూడుసార్లు పిలవగానే

లేచి చిన్నగా నడుచుకుంటూ వచ్చి బోనులో నుంచుంది వసుమతి. .  ఆమెని చూడగానే అక్కడ కూర్చున్న వారిలో మళ్ళీ గుసగుసలు మొదలయ్యాయి.

“ఆర్డర్!ఆర్డర్!” అందర్నీ హెచ్చరిస్తూనే కేసు పరిశీలించసాగారు .

అంతా అయ్యాక  బోనులో నుంచున్న వసుమతిని  పరిశీలనగా చూసారు.  యేడ్చి యేడ్చి కళ్ళు వాచి వున్నా ఆ కళ్ళల్లో యెక్కడా తప్పు చేసానే అన్న భావన లేదు. మధ్యతరగతి కుటుంబీకురాలిలా కనపడుతున్నది.  సాధారణమైన ఆకారం.  నిండా కొంగు కప్పుకుని వుంది.  అన్నం తిని చాలా రోజులయినట్లుగా బలహీనంగా వుంది.  ఆమెని చూస్తుంటే జడ్జిగారికి చాల జాలి వేసింది యెందుకో. .

ప్రాసిక్యూషన్ లాయరు లేచి కేసు పూర్వాపరాలు చెప్పి “కాబట్టి యువర్ ఆనర్. . . కన్నకొడుకునే కాక అతనితో పాటు మరి ఇద్దరిని  దారుణంగా హత్య చేసిన ఈమెకి మరణ దండనే సరి అయిన శిక్ష” అని చెప్పి తన వాదన ముగించారు.

“యేమ్మా? మీరు చెప్పుకునేది యేమైనా వుందా? కన్న కొడుకునే ఇంత దారుణంగా హత్య చేయడమనేది నా సర్వీసులో ఇది మొదటి సారి చూడడం. మీ తరపున వాదించడానికి చాలా మంది లాయర్లు వచ్చినా వద్దన్నారు?మీరు అంగీకరించక పోతే మీకు వ్యతిరేకంగా వున్న సాక్ష్యాధారాల ప్రకారం మీకు శిక్ష ఖరారు అవుతుంది” మృదువుగా అడిగారు జడ్జిగారువసుమతిని. .

ఒక్కసారి కొంగుతో కళ్ళని గట్టిగా తుడుచుకుంది వసుమతి. ”కన్న కొడుకు కాకపోతే పర్వాలేదా సార్?” నవ్వింది.  “తప్పు చేయబోయాడు. శిక్షించాను. కన్న కొడుకు కాబట్టే వాడిని శిక్షించే అర్హత నాకు మాత్రమే వుందని శిక్ష వేసేసాను. ”

“కాని దానికి చట్టము వుంది కదా? మీరు పోలీసులకి అప్పగించవలసింది. ”

“అంత సమయము ఆ సమయాన లేకపోయింది.”

“ఇప్పటికైన మీరు జరిగినదంతా కోర్టుకు చెప్పండి. ”

“అది చెప్పటానికే నేను బతికున్నాను సార్. మీకందరికీ వాడిని నేనెందుకు నా చేతులారా పోగొట్టు కున్నానో తెలియాలి. మేముసామాన్య  మధ్య తరగతి కుటుంబీకులము.  పరువుకు ప్రాణమిచ్చే వాళ్ళము.  అందరిలాగే మేము కూడా తొలిసారి మగపిల్లవాడు పుడితే యెంతో పొంగిపోయాము.   మా వంశాన్ని వుద్దరించేవాడు జన్మించాడని ఆశ పడ్డాము.  గొప్పగా పెంచగలిగితే ఒక్కడు చాలు అనుకున్నాము. కాని విధి ఇంకోలా రాసివుంది మా నుదుటిమీద. . .

పిల్లలు పుట్టి వాళ్ళు యెదిగే క్రమంలో వాళ్ళ ప్రవర్తనని మొదటగా గమనించేది తల్లి.  నేనూ అలాగే నా కొడుకులోని విపరీతబుద్దిని గమనించాను. కాని చిన్నతనం అని సర్దుకున్నాను.  కొడుకు కదా తప్పులు కనపడవు. ఇరుగు పొరుగు చెప్పినా కూడా వాళ్ళనే తప్పు పట్టాను.  అంతే కాని నా కొడుకుది తప్పని ఒప్పుకోలేదు.  యెంతైనా కొడుకు కదా? కొద్ది వయసు వచ్చాక అల్లరి చేస్తే కొన్నాళ్ళకి మారకపోతాడా అని ఆశపడ్డాను.  యుక్త వయసు వచ్చాక ఆడపిల్లల్ని అల్లరిపెడుతున్నాడని తెలిసి ఆ వయసు చేసే అల్లరి అని సరిపెట్టుకున్నాను.  ప్రేమించలేదని ఒక అమ్మాయి మొహం మీద ఆసిడ్ పోయటానికి ప్రయత్నించినపుడు తెలిసింది అది చిలిపి అల్లరి కాదనీ వయసుతో పాటు రాక్షసత్వం కూడా పెరుగుతున్నదని.  కాని తల్లిని కదా . . . జైల్లో పెడతారేమోనని నా ప్రాణం విల విలలాడింది.  పోలీసులనిబతిమాలుకుని,  ఆ పిల్ల అమ్మ నాన్నని బతిమాలుకుని  కొడుకుని జైలుకి పోకుండా కాపాడుకున్నాను. మహానుభావులు ఆ అమ్మాయి తలిదండ్రులు  యెక్కడవున్నారో?? వాళ్ళు అడగలేదు కాని వాళ్ళు నాకు చేసిన సహాయానికి  కృతజ్ఞతగా  వుంటున్న ఫ్లాట్ అమ్మి సగం ఆ అమ్మాయికి ఇచ్చాను.  ఆ పిల్ల కూడా ఒక అమ్మకి కూతురే కదా? మిగతా సగంతో వూరి చివర యెక్కడో చిన్న ఇంట్లొకి మారాను? ఇంత జరిగాక ఇక మారతాడులే ఇల్లు  లేకపోతే మటుకేమి కొడుకు మంచిగా వుంటే అదే చాలు పదిళ్ళ పెట్టు  అనుకున్నానండీ ” దుఃఖంతో మాటపెగల్లేదు వసుమతికి కోర్టంతా పిన్ డ్రాప్ సైలెన్స్ వుంది.  అందరి మనసులూ భారంగా అయ్యాయి. జడ్జిగారు కళ్ళజోడు తీసి కళ్ళు తుడుచుకున్నారు.

చీర చెంగుతో కళ్ళు తుడుచుకుంది వసుమతి.  “కాని ఒక రోజు తెలిసింది నా కడుపు తీపికొద్దీ నేను కాపాడుకున్న నా కన్నకొడుకు కొన్ని వేల తల్లుల గర్భశోకానికి కారణం కాబోతున్నాడని.  యేడ్చాను.  మొత్తుకున్నాను. ఆవేశపడి  కొట్టాను,  పోలీసులకప్పగిస్తానని బెదిరించాను. అమ్మని కదా సార్? బెదిరించానే కాని అప్పగించలేకపోయాను.  అప్పుడు తగ్గాడు. . విన్నట్టే విన్నాడు.  కాని వినిపించుకోలేదని తరువాత అర్ఠం అయింది.  ఆరోజు……. ”

మార్కెట్ నుండి వచ్చి తాళం తీసుకుని ఇంట్లోకి  రాగానే  కొడుకు బెడ్రూం లో నుండి

గట్టిగా అరుపులు వినపడుతున్నాయి. ”అబ్బ ! వీడు ఇంట్లో వుంటే గోలే…”విసుక్కుంటూ సరుకులు వంట ఇంట్లో పెట్టి వచ్చి హాల్లోని సోఫాలో కూర్చుంది.  లోపలి నుండి అరుపులు ఇంకా వినపడుతున్నాయి.  తల పగిలిపోతున్నది ఆ అరుపులతో.  ఇంకా వేరే వాళ్ళ మాటలు కూడా వినపడుతున్నాయి.  ఇంక తట్టుకోలేక వాళ్ళను తగ్గమనడానికి గుమ్మం దగ్గరికి వెళ్ళింది.  ఇంట్లో యెవరూ లేరని వాళ్ళు స్వేచ్చగా మాట్లాడుకుంటున్నారు.  అంతకు ముందువరకు వాళ్ళేమి మాట్లాడుకున్నదీ దూరానికి వినపళ్ళేదు కాని దగ్గరికి వెళ్ళాక అర్థమై ఒక్కసారిగా ఒళ్ళు చల్లబడి కాళ్ళల్లో సత్తువ లేనట్లై కిందపడిపోయింది.  అప్పటివరకు మాట్లాడుతున్న వాళ్ళల్లా చప్పుడు విని ఆపేసారు.  అప్పుడే తల్లిని చూసిన విక్రాంత్  కిందపడ్డ తల్లిని యెత్తుకెళ్ళి  మంచం మీద పడుకోబెట్టాడు. మొహం మీద చల్లిన నీళ్ళతో మెలకువ వచ్చింది.  ఒక్కసారిగా కొడుకుని పట్టుకుని పెద్దగా యేడ్చేసింది.  “యేంట్రా మీరు చేయాలనుకుంటున్నది?మారిపోతాను.  మంచిగా వుంటాను అన్నావు కదరా?ఇంత దౌర్భాగ్యపు ఆలోచన యెలా వచ్చిందిరా? యేరీ వీళ్ళంతా? ఒక్కొక్కళ్ళ కాళ్ళు విరగ్గొట్టి ఇంట్లో కూర్చో బెట్టాలి” ఆవేశంగా అరిచిందివసుమతి.

“అమ్మా! అనవసరంగా అరిచి గోల చేయకు. మేము వినాయకచవితికి వేయడానికి డ్రామా రిహార్సల్స్ చేసుకుంటున్నాము. . వాళ్ళు నా కోసం బయట యెదురుచూస్తున్నారు.  నేను వెళ్తున్నాను” చెప్పి వెళ్ళిపోయాడు విక్రాంత్.  కాని వసుమతి నమ్మలేదు.  వాడి మాటల్లో,  చూపుల్లో నిజాయితీ లేదనిపించింది.  అప్పటినుండి వాడి మీద నిఘా పెట్టింది. విక్రాంత్ కూడా తల్లి గమనిస్తున్నదని కొన్నాళ్ళు చాలా మంచిగా వున్నాడు. ఒక నెల మామూలుగా గడిచింది.  ఒకరోజు  వుతుకుదామని విడిచిన  బట్టలు తీస్తే అందులో నుండి   నోట్ల కట్టలు బయటపడ్డాయి.  అంత డబ్బు యెక్కడిదని నిలదీస్తే స్నేహితుడిదని చెప్పాడు.  కాని వసుమతి నమ్మలేదు.  అప్పటినుండి ఇంట్లో సమంగా వుండడం మానేసాడు.  ఒకవేళ వచ్చినా వెంట యెవరెవరినో తీసుకొస్తాడు.  వాళ్ళు  ఒక వారం వుంటారు.  వాళ్ళు వెళ్ళగానె మళ్ళీ వేరే వాళ్ళు వస్తారు. వాళ్ళు వారం వుంటారు.  వాళ్ళు ఇంట్లో వున్నన్ని రోజులూ యెక్కడికీ కదలరు.  ఇల్లు వూరికి దూరంగా వుండడంతో ఇంట్లొ యేమి జరుగుతున్నా యెవరికీ తెలీడం లేదు.  ఇలా కొంతకాలం గడిచింది. . . ” ఆగింది వసుమతి.

అందరూ కూడా యేదో సస్పెన్స్ సినిమా చూస్తున్నట్లుగా చాలా ఆసక్తికరంగా వింటున్నారు.

ఒకరోజు ఇంట్లో యెవరూ లేరు.  అప్పటికి పదిరోజులనుండి కొడుకు కూడా కనపడటం మానేసాడు. ఇంతలో పోలీసులు వచ్చి విక్రాంత్ గురించి విచారణ చేసారు. తన కొడుకే అని పది రోజులుగా ఇంటికి రావడం లేదని ,  అతని స్నేహితులు మటుకు వచ్చి వెళ్తున్నారని చెప్పింది. జరుగుతున్నదంతా కూడా వివరంగా చెప్పింది.  వసుమతికి యేమీ తెలీదని పోలీసులు అనుకున్నారు.  పోలీసులని అడిగింది యెందుకు విక్రాంత్ కోసం వెతుకుతున్నారని? విద్రోహ శక్తులతో చేతులు కలుపుతున్నాడని అనుమానం కలిగిందని పోలీస్ స్టేషన్ కి తీసుకెళ్ళి విచారణ చేయడానికి వెతుకుతున్నామని చెప్పారు వాళ్ళు.  కొన్నాళ్ళక్రితం వాళ్ళు మాట్లాడిన మాటలకర్థం ఇప్పుడు తెలుస్తున్నది.  గబ గబా లోపలికి వెళ్ళి వాడి గది మొత్తం వెదికింది.  యేమీ దొరకలేదు కాని యేదో చిన్న కాగితం మీద యేవో డేట్స్ వేసి వున్నాయి.  అన్నీ కూడా వచ్చే నెల తారీఖులు.  ఆ కాగితం తీసుకెళ్ళి  పోలీసులకి ఇచ్చింది.

“దీనివల్ల యేమీ వుపయోగం లేదు , అయినా కానీ దీన్ని తీసుకెళ్తాము. ఈ సారి కనక మీ అబ్బాయి ఇంటికొస్తే మాకు కబురు చెయ్యండి” చెప్పి వెళ్ళిపోయారు పోలీసులు.

వొంట్లో  వున్న శక్తంతా  హరించుకుపోగా నిస్సత్తువగా కూర్చుండిపోయింది వసుమతి.  ఇంతలో దాక్కుంటూ దాక్కుంటూ విక్రాంత్ లోపలికి వచ్చాడు.  వాడి వెంట ఇంకో  ఇద్దరు వున్నారు.  వారు కరుడు  గట్టిన రాక్షసుల్లా వున్నారు.

“యేరా విక్కీ! యేం జరుగుతుందిరా?  ఇప్పటివరకు పోలీసులు నీ గురించి కాచుకుని కూర్చుని  వెళ్ళారు.  నీ వెంట పోలీసులు యెందుకు పడుతున్నారు? చెప్పరా చెప్పు? ఆవేశంతో   కొడుకు చొక్కా పట్టుకుని గుంజుతూ అడిగింది.

“అమ్మా! చాదస్తంగా అరవకు. వీళ్ళింకా వారం రోజులు ఇక్కడే వుంటారు. ఈ సారి పోలీసులు వచ్చి నా గురించి అడిగితే  నాకు తెలీదు, ఇంకా రాలేదని చెప్పు. ఈ వారం గడిచిందంటే మనకు బోల్డు డబ్బు వస్తుంది. ఇక నేను ఇవన్నీ మానేసి మంచిగా వుంటాను.  అప్పటి వరకు నోరు తెరిచావో నేను అదిగో ఆ పెట్రోలు పోసుకుని చస్తాను. ” బెదిరించాడు విక్రాంత్.

“చావరా! చావు. నువు  చచ్చినా నాకు సంతోషమే. స్నేహితులు అంటే యెలా వుండాలి?వీళ్ళు స్నేహితుల్లా లేరు.  నాకు అర్థమవుతున్నది.  మీరంతా కలిసి యేదో కుట్ర చేస్తున్నారు.  అయ్యో భగవంతుడా యెలాంటి కొడుకునిచ్చావురా?వుండండి మిమ్మల్ని ఇప్పుడే పోలీసులకి పట్టిస్తాను. ”

“అమ్మా! మంచిగా చెప్తున్నాను విను.  ఇదే చివరిసారి. ఈ ఒక్కసారి నా మాట విను.  మనం వూహించలేనంత మొత్తం డబ్బు వస్తుంది.  ఇక జీవితంలో వెనక్కి చూసుకోనక్కరలేదు.  నువు వినకపోతే వీళ్ళకు తల్లీ పిల్లా అన్న జాలి వుండదు. ”

“వుండకపోతే యేం చేస్తార్రా?నేను ఇపుడే వెళ్తున్నాను”ఆవేశంగా గుమ్మం వేపు వెళ్ళబోయింది.  అప్పటివరకు మాట్లాడకుండా నించున్న అతని స్నేహితులిద్దరూ వసుమతిని పట్టి లాక్కొచ్చి లోపలకు బస్తాలా విసిరేసారు.  ఆ పడటం పడటం తల వెళ్ళి గోడకు కొట్టుకుని స్పృహ తప్పి పడిపోయింది. .  మెలకువ వచ్చి చూసేసరికి ఒక కుర్చీకి కట్టి పడేసుంది.  అది  తమ ఇల్లు కాదు.

“అరేయ్! యెక్కడున్నార్రా?వచ్చి నన్ను విప్పండి. ఒరేయ్ విక్కీ! నేను నీ తల్లినిరా. . ఇలా కట్టి పడేసావేంటిరా?”

“యేయ్! నోర్మూసుకుని పడుండు. లేకపోతే తెరవడానికి నోరుండదు.” బెదిరించాడు అందులో ఒకడు.

“అమ్మా!మళ్ళీ చెబుతున్నాను విను. ఒక్క వారమే.  నిన్ను ఇలాగే వుంచుతారు. వారం తర్వాత మనం యెక్కడికెళ్ళేదీ కూడా యెవరికీ తెలీదు. ”

రోజులు యెలా గడుస్తున్నాయో తెలీడం లేదు. కాలకృత్యాలకి మటుకు తీసుకెళ్తున్నారు. .  మళ్ళీ అన్నం తినగానే కాళ్ళు చేతులు కట్టి పడేసి వాళ్ళపని వాళ్ళు చేసుకుంటున్నారు.  కొడుకు మొహంలోకి పరీక్షగా చూసింది చాలాసార్లు. తల్లినిలా కట్టేసినందుకు యేమన్నా బాధ కనపడుతుందేమో అని. కాని యేమాత్రం బాధ లేకపోగా మధ్య మధ్య బెదిరిస్తున్నాడు.  ఆహారంలో యేమి కలుపుతున్నారో కాని రోజంతా  మగతగా పడివుంటున్నది.  ఇప్పుడేమీ చేయలేదుకదా అనేమో తన ముందే వాళ్ళ ప్లాన్స్ అన్నీ చర్చించుకుంటున్నారు.  శక్తినంతా కూడదీసుకుని వాళ్ళ ఆలోచనలు, కౄరమైన వాళ్ళ ప్రణాళికలు వింటుంటే భయంతో విపరీతమైన జ్వరం వచ్చేసింది. యెలాగైనా తప్పించుకుని పోలీసులకి వార్త అందజేయాలని చూస్తున్నది. కాని అవకాశం కుదరడం లేదు. ఒకసారి తప్పించుకుందామని ప్రయత్నం చేస్తే చూసి దొరకబుచ్చుకుని ఇష్టం వచ్చినట్లు కొట్టారు.  యేమీ చేయలేని నిస్సహాయతతో భరించలేని దుఃఖం వచ్చింది. యెలా యెలా ఈ మారణహోమాన్ని  యెలా ఆపగలదు తాను? యెంతమంది తల్లులు  కడుపుకోతకు గురవుతారు? వందలమంది స్త్రీల సూత్రాలు తెగిపోతాయి. వేలమంది పసిపిల్లలు అనాధలవుతారు. భగవంతుడా!! నాకు ఒక్క అవకాశం ఇవ్వు తండ్రీ. . ఈ జీవితంలో నేను ఇంకేమీ కోరను. ఒక్క అవకాశం తండ్రీ. ఒక్కటంటే ఒక్కటే….  మోకాళ్ళతో నీ కొండకు నడిచి వస్తాను. తల నీలాలిచ్చుకుంటాను. కావాలంటే తల కూడా ఇస్తాను తండ్రీ” మనసులో వేదనపడుతూ వేడుకోసాగింది.

ఆ రోజెందుకో ముగ్గురూ చాలా వుత్సాహంగా వున్నారు. పొద్దుటినుండి ఇల్లు కదలకుండా మందు కొడుతూ కూర్చున్నారు.  చీకటి పడుతున్నా కూడా యెక్కడికి వెళ్ళలేదు.  ఆ రోజు యెమీ తినకుండా నిద్ర నటించసాగింది.  వాళ్ళు కూడా యెందుకో పట్టించుకోలేదు.

తెల్లవారితే దీపావళి.  యెక్కడో దూరం నుండి మతాబులు బాంబులు కాలుస్తున్నట్లుగా తెలుస్తున్నది.

“ఇంకొక్కరోజే. . ఈ రాత్రి గడిచిందంటే రేపు ఈ పాటికి మనం కోటీశ్వరులం అవుతాము” ఆనందంగా నవ్వుకున్నారు ముగ్గురూ.

గుండె గుభిల్లుమన్నది. ఇంకొక్కరోజా?రేపేమి చేస్తారు వీళ్ళు?ఈ రాక్షసుల్ని యెవరు చంపుతారు?యే దేవుడు దిగివస్తాడు?ఆలోచిస్తూ కళ్ళు తెరవకుండా వాళ్ళు మాట్లాడె మాటలు వినడానికి ప్రయత్నించసాగింది. వాళ్ళు యెవరెవరు యెక్కడికి వెళ్ళాల్సింది మాట్లాడుకుంటున్నారు. సిటీలో బాంబులు యెక్కడెక్కడ పెట్టాల్సింది కన్ఫర్మ్ చేసుకుంటున్నారు. భూమి గిర్రున తిరిగిపోతున్నది. లోపలనుండి దుఃఖం తన్నుకుని రాసాగింది.  బలవంతాన ఆపుకున్నా కూడా వెక్కిళ్ళు రానే వచ్చాయి.

“యేడవడం తప్ప నువ్వేమీ చేయలేవు.  రేపీపాటికి సగం హైదరాబాద్ లేచిపోతుంది.” వికటంగా నవ్వాడు అందులో ఒకడు. మిగతావాళ్ళు జత కలిసారు . తాగి తాగి ఒళ్ళూ పై  తెలీకుండా నిద్రపోయారు ముగ్గురూ. కాళ్ళతో దగ్గరలో వున్న సీసాను తన్నింది. యెవ్వరూ లేవలేదు. చిన్నగా కట్లు విప్పుకోవడానికి ప్రయత్నించింది. ఇంక టైం దగ్గరపడుతుంది అనుకున్నారో యేమో తాళ్ళు గట్టిగా కట్టలేదు.  నెమ్మదిగా ఓపిక కూడగట్టుకుని  లేచింది.  బయటికి వెళ్ళే మార్గం వెతకసాగింది.   ఒక పాడుబడినట్లుగా వున్న ఇల్లు.  వీళ్ళు తెచ్చిన ఆహరపొట్లాలు, మందు , మంచినీళ్ళ సీసాలు తప్ప యేమీ లేవు. పక్క గదిలోకెళ్ళి చూసింది.  అక్కడ పెద్ద  సంచులు మూడు కనపడ్డాయి.  యేంటా అని దగ్గరకెళ్ళి  చూస్తే సినిమాల్లో మాదిరి కనపడ్డాయి బాంబుల డబ్బాలు.  చుట్ట చుట్టుకున్న కాల సర్పాల్లా కనపడ్డాయి.  అదే ముందుగదేమో ఒక గుమ్మం కనబడింది.  తలుపు తీసి చూస్తే ఆకాశం కనపడింది. అనందంతో కళ్ళనీళ్ళు తిరిగాయి.  పరుగునా బయటకెళ్ళి తలుపులు వేసేసింది. గొళ్ళెం పెడదామని చూస్తే బయటనుండి వేయటానికి యేమీ లేదు. యెవరన్నా కనపడతారేమో వాళ్ళ సాయం తీసుకుని ఆ ముగ్గుర్నీ పోలీసులకప్ప చెప్పొచ్చు అని.  కాని యెవరూ కనపడలేదు.  కనుచూపుమేరలో ఒక్క ఇల్లు కూడాలేదు.  అమావాస్య చీకటి.  నక్షత్రాల వెలుగులో అర్థమయింది అది ఒక పొలంలోని ఇల్లు.   అందుకే యెవరూ కనపడటం లేదు.  క్షణాలు గడుస్తున్న కొద్దీ టెన్షన్ యెక్కువవుతున్నది.  యేడుపొచ్చేస్తున్నది.  నిస్సహాయంగా అక్కడే కూలబడిపోయింది. దూరంగా ఆకాశంలో మతాబులు వెలుగులు విరజిమ్ముతున్నాయి. నరకాసుర వధ అయినరోజు . దీపావళి పండగను అందరూ ఆనందంగా జరుపుకుంటున్నారు.  “అయ్యో ఇక్కడ ఒకళ్ళు కాదు ముగ్గురు నరకాసురులు వున్నారు. యెవరన్నా రండిరా…”  యెలుగెత్తి అరిచింది వినేవాళ్ళు యెవరూ లేరని తెలిసినా. . మళ్ళీ వురుక్కుంటూ ఇంట్లోకి వెళ్ళింది. . వాళ్ళు ఇంకా లేవలేదు.  తనని కట్టేసిన తాడు కనపడింది.  కాని ఒకడిని కట్టే లోపలే ఇంకోళ్ళని లేపుతే?. ఈసారి ఇక తనని కట్టేయడం కాదు చంపేస్తారు. చమటలు కారిపోతున్నాయి. .  ఆలోచనలతో తల పగిలిపోతున్నది.  భగవంతుడా అవకాశం ఇచ్చినట్టే ఇచ్చి యేమీ చేసే అవకాశం లేకుండా చేసావు కదయ్యా??పోనీ ఆ బాంబుల డబ్బాలు వేసుకుని ఇక్కడి నుండి పారిపోతే? వాటిని పట్టుకోవాలని చూసింది. కాని చాలా బరువుగా వున్నాయి. యేమి చేసినా ఈ రాత్రే చెయ్యాలి తెల్లవారితే నగరం శ్మశానం అవుతుంది. బూడిద కుప్పలా మారిన నగరం కనపడింది. పడుకున్న వాళ్ళని చూసింది.  వేయి తలలతో విషాన్ని వెదజల్లుతున్న సర్పాల్లా కనపడ్డారు. ఒక నిశ్చయానికి వచ్చినట్లుగా  మందు సీసాల్లోని మందంతా వాళ్ళ చుట్టూ పోసింది. . వాళ్ళమీద కొద్ది కొద్దిగా చల్లింది. .  అగ్గిపెట్టె తీసుకుని బయటికి నడుస్తూ వెనక్కి చూసింది.  బుడి బుడి నడకలతో యెత్తుకో అంటూ నవ్వులతో వస్తున్న కొడుకు కనపడ్డాడు. దుఃఖంతో కాళ్ళు తడబడ్డాయి. . కాని ఆ వెంటనే కరాళ నృత్యం చేస్తున్న మృత్యుదేవత కనపడింది…. గుండెలు బాదుకుంటూ యేడుస్తున్న యెంతో మంది తల్లులు కనపడ్డారు,  మనసు గట్టిగా చేసుకుని అగ్గిపుల్ల గీసింది వసుమతి…….

వింటున్న వాళ్ళందరి హృదయాలు బరువెక్కాయి.

“దేశానికెంత మంచి చేసినా మీరు చట్టాన్ని మీ చేతుల్లోకి తీసుకున్నారు.  అది చట్టరీత్యా నేరం. కాని మీరు చేసింది మంచి అని నమ్మిన లాయర్లు మీకు సహాయం చేస్తామంటే వొద్దన్నారు. వున్న సాక్ష్యాధారాల ప్రకారం మీకు కఠిన శిక్ష పడుతుంది.  ”

“అది ఆ లాయర్ల  మంచితనం.   నాకు  సహాయం చేస్తానన్న పెద్దలకు నమస్కారం. కాని  నేను బయటికి  వచ్చి యేమి చేస్తాను? వున్న ఒక్కగానొక్క కొడుకుని పోగొట్టుకుని  నేను  బ్రతికి యెవరిని వుద్దరించాలి? వద్దు  సార్.  కాని ఒక్కటి మాత్రం చెప్పదల్చుకున్నాను.  కొడుకులు తప్పు చేస్తే యే తల్లైనా కడుపులో పెట్టుకుని కాపాడుకుంటుంది.   కాని తప్పులు చేయటమే జీవితంగా పెట్టుకున్న యే కొడుకునైనా శిక్షించడానికి   తల్లి సత్యభామ అవతరం యెత్తుతుందని పిల్లలు తెలుసుకోవాలి.  తప్పు చేయటానికి   ఆ పిల్లలు భయపడాలి. . . ఆ భయం పిల్లలకు తల్లులు కల్పించాలి. యెంత ప్రేమ పంచినా ప్రేమ పక్కన భయం లేకపోతే నా కొడుకులాంటివాళ్ళు మాట వినరు. సమాజానికి విషసర్పం లాంటి నా కొడుకు బ్రతకటానికి అర్హత లేని వాడు.  నేను నా కొడుకుని  దేశానికి  అర్పించాను.   అందుకు  బాధగా  యేమీ లేదు” గొంతు వణికింది వసుమతికి.

“ఒక పిల్లాడు పాడైతే ఒక తరమే పాడవుతుంది. తల్లులూ …. కనిపెట్టి వుండండి” చెపుతూనే పెద్దగా యేడుస్తూ  బోనులో ఒరిగిపోయింది వసుమతి. .

 

 

——————————

 

‘ఉషోదయం’

రచన: నండూరి సుందరీ నాగమణి

 

“స్వాతంత్ర్యమె మా జన్మహక్కనీ చాటండీ!”రేడియో లో వినిపిస్తున్న ఘంటసాల వారి దేశభక్తి గేయాన్ని వింటూ మేను పులకించిపోతుండగా రెండు చేతులూ జోడించి కళ్ళుమూసుకుని ఒక ధ్యానంలో ఉండిపోయాడు గిరిధారి.

“అంకుల్, అంకుల్!”తలుపు కొట్టటంతో ధ్యాన భంగమై లేచి తలుపు తీసాడు. ఎదురుగా ఎదురింటి వారి మనవరాలు కుముద.ఆ పిల్ల వెనకాలే మరో పిల్లవాడు…

“మేమంతా ఆడుకుంటూ ఉంటే బంతి కిటికీలోంచిమీ ఇంట్లో పడింది…” అంది సోఫా క్రింద చూపిస్తూ. తీసుకోమన్నట్టు సైగ చేసాడు గిరి.

ఆ పాప అది తీసుకుని బయటకు వెళుతూ ఉండగా అడిగాడు… “ఈరోజు ఆగస్టు పదిహేను కదా, నువ్వు స్కూల్ కి వెళ్ళలేదా?”

“లేదంకుల్, మన కాలనీలో కూడా ఫ్లాగ్ హాయిస్టింగ్ ఉంది కదా…ఇండిపెండెన్స్ డే కి, రిపబ్లిక్ డే కీ ఉంటుంది.ఓ, జాన్యువరి ట్వంటీ సిక్స్త్ కి మీరు ఇక్కడ లేరు కదా?” అంది ఏదో అర్థమైనట్టు.

“అవునమ్మా… గణతంత్ర దినోత్సవానికి నేనింకా ఇక్కడికి రాలేదు. మరిఎనిమిది దాటింది…ఇంకా మొదలుపెట్టలేదు? బాగా ఆలస్యం అవుతుందా ?

“కాలనీ సెక్రెటరీ గారు వెళ్లి ఎమ్మెల్యే గార్ని తీసుకురావాలట, మా డాడీ చెప్పారు… నేను వెళతాను అంకుల్, బై…

గిరిధారి మనసు బాధగా మూల్గింది. ఒకప్పుడు తానే సంవత్సరానికి రెండుసార్లు గణతంత్ర దినోత్సవానికి, స్వాతంత్ర్య దినోత్సవానికీతన ఇంటి వాకిట్లో పతాకవందనం చేసుకునేవాడు. పిల్లలూ తానూ కలిసి మూడు రంగుల కాగితాలతో తోరణాలు కట్టేవారు. పెరట్లో పూసిన అందమైన రంగు రంగుల పూలన్నీ జెండాలో చుట్టి ఉంచేది అలివేలు. ఉదయం ఎనిమిదికల్లా అందరూ తలంట్ల స్నానాలు చేసి, కొత్త బట్టలు కట్టుకుని తయారై ఉండేవారు. పిల్లల హర్షధ్వానాల మధ్య తానుస్తంభానికి కట్టి ఉంచిన జాతీయపతాకం తాడులాగి, ఆవిష్కరించేవాడు. ఒక్కసారిగా పూవులన్నీ జారి అంతెత్తునుంచి భరతభూమికి అభిషేకం చేసేవి. జాతీయపతాకం ఠీవిగా తలెత్తుకుని వినువీధిలో ఆనందంగా ఎగిరేది. పతాక వందనానికి చుట్టు ప్రక్కల ఇరుగుపొరుగు వారు కూడా వచ్చే వారు. పతాకావిష్కరణ తరువాత, పిల్లల చేత దేశభక్తిగీతాలాపన చేయిచేవాడు. ఆ తరువాతఅందరికీ స్వీట్లు పంచేవారు. ఆ కార్యక్రమమంతా అయ్యాకే తాము ఉదయపు ఫలహారం చేసేవారు.

గతాన్ని తలచుకున్న గిరి కళ్ళలో నీళ్ళు నిలిచాయి. ‘ఏవి తల్లీ, నిరుడు కురుసిన హిమ సమూహములు?’ ఎక్కడ ఆ వైభవం? ఏదీ ఆ పండుగ వాతావరణం? ఈరోజు జాతీయ పండుగలన్నీ ఒక సెలవు దినంగా మాత్రమే పరిగణించబడటం శోచనీయం. ఆలోచిస్తున్న గిరిధారికి ఎదురుగా ఆన్ చేసి ఉన్న టీవీలో రాజధాని నగరంలో జరగబోతున్న పతాకావిష్కరణ కార్యక్రమ ప్రత్యక్ష ప్రసార కార్యక్రమం రాబోతున్నదన్న ప్రకటనకనిపించి, సర్దుకుని కూర్చున్నాడు, పతాకవందనానికై.

ఆ విరామంలో ప్రసారమైన ‘మిలే సుర్ మేరా తుమ్హారా…’ అనే దేశభక్తి గేయపులఘుచిత్రంలో నటించిన కళాకారుల హావభావాలు, వారిలో పొంగి పొరలే దేశభక్తిఅతనిని ముగ్దుడిని చేసాయి. ఆ లఘుచిత్రాన్ని ఎన్నిసార్లు చూసినా తనివి తీరదతనికి. మనసు ఉప్పొంగిపోతూ ఉంటుంది. లఘుచిత్ర ప్రదర్శన అనంతరం మరి కొద్ది నిమిషాల తదుపరి పతాకావిష్కరణ కార్యక్రమం మొదలైంది.

***

‘జయ జయ జయ ప్రియభారత జనయిత్రీ దివ్యధాత్రి!’ ఉత్తేజపరచే ఆదేవులపల్లి గీతాన్ని వింటూ, చేతిలో తేనీటి కప్పుతో వరండాలో కూర్చున్నాడు గిరిధారి.

“ఏరా గిరీ… ఏం చేస్తున్నావు?’ అంటూ వచ్చిన మాధవరావు పక్కనే ఉన్న కుర్చీ లాక్కుని కూర్చున్నాడు.

“నాకేం రా? నేను బాగానే ఉన్నాను… ఉండు నీకూ టీ తెస్తాను…” అంటూ లేవబోతుంటే వారించి,

“నేనిప్పుడే తాగి వస్తున్నాలే. నువ్వు బాగుంటే, ఆ ముఖం ఎందుకురా అంత నీరసంగా ఉంది? జ్వరం వచ్చి తగ్గిందట కదా… పనిమనిషి చెప్పింది. నేను ఊరినుంచి రాత్రే వచ్చాను. అయినా అయినవాళ్ళు ఉండీ నీకీ ఖర్మమేమిటిరా? ఒంటరిగా ఉండటం ఎందుకు ఈ వయసులో? పిల్లలు లేరా?” కోప్పడ్డాడు మాధవరావు.

పిల్లల మాట వినగానే గిరి ముఖం జేవురించింది.

“నాకెవ్వరూ లేరు మాధవా… నా అనుకున్న మనుషులు ఇద్దరే. ఒకరు నా భార్య… పైకి వెళ్ళిపోయింది. రెండోది నువ్వే… నేను అడిగిన వెంటనే, మీ వీధిలోనే ఈ ఇల్లు చూపించి, స్నేహ ధర్మం నిలుపుకున్నావు. రెండురోజులకోసారి వచ్చిపోతున్నావు. ఇంతకన్నా ఏం కావాలి? నాకు పుట్టిన పిల్లలు నా వాళ్ళు కానేకాదు… ఇంకోసారి వాళ్ళ మాట ఎత్తకు…”

“అవేం మాటలురా?గాంధీ, సుభాష్, ఝాన్సీ ఎంత బాధ పడుతున్నారో తెలుసా?”

“పడతారు రా… ఈ వయసులో తండ్రి వాళ్ళ దగ్గర ఉండకుండా వేరేగా ఉంటున్నాడని లోకం ప్రశ్నిస్తుందని బాధపడతారుఅంతే… వదిలేసెయ్…” కణతలు రుద్దుకున్నాడు మనసులో ఎగసి పడే బాధావీచికలను అదుముకుంటూ.

“మరీ చాదస్తాలకు పోకు గిరీ… పిల్లలు చక్కగా చదువుకుని, మంచి సంపాదనా పరులయ్యారు. నీవు అక్కడ ఉండటమే ఉత్తమం. నా మాట విను… మరీ అంతంత పంతాలకు పోకురా… సరే, మార్కెట్ కి వెళుతూ ఇలా వచ్చాను. నీకేమైనా కావాలా?”

“వద్దురా, కూరలన్నీ అలాగే ఉన్నాయి.”

“సరేరా, మరి వస్తాను…” వెళ్ళిపోయాడు మాధవరావు.

గిరిధారి మనసంతా ముళ్ళకంపలా తయారైంది. పిల్లలు గుర్తు వస్తే చాలు,గుండె చెరువు అవుతోంది…

***

పెద్ద కొడుకు గాంధీఎంబీయే చదివి ఒక పెద్ద కంపెనీలో హెచ్చార్ మేనేజర్ గా స్థిరపడ్డాడు. రెండోవాడు సుభాష్ ఇంజినీరింగ్ చదివి ప్రభుత్వ సంస్థలో ఉద్యోగం సంపాదించుకున్నాడు. ఇక ఆఖరు సంతానం అయిన ఝాన్సీని ఎంబీబియస్ చదివించాడు గిరి. ఆమె గైనకాలజిస్ట్ గా స్థిరపడింది. ముగ్గురు పిల్లలూ మంచి ముత్యాలని మురిసిపోయేవాడు గిరి. అలివేలు ఆకస్మిక మరణంతో తప్పనిసరిగా కొడుకుల దగ్గర ఉండటానికి సిద్ధమయ్యాడు.

తన త్రీ బెడ్ రూమ్ అపార్ట్మెంట్ లో ఒక రూమ్ తండ్రికి కేటాయించాడు గాంధీ. ఉదయం వెళితే రాత్రి పది దాటాకే ఇంటికి వచ్చేవాడు. కంపెనీలో తనది కీలక పాత్ర కావటంతో ఉద్యోగబాధ్యతలు చాలా ఎక్కువ అతనికి. అతని భార్య రమాదేవి గృహిణి కావటం వలన గిరికిపెద్దగా సమస్య లేకపోయేది. ఎక్కువగా మాట్లాడకపోయినా,మామగారికిసమయానికి అన్నీ అమర్చి పెట్టేది ఆమె.

రోజులిలా గడచిపోతూ ఉంటే ఒకరోజు కొడుకు వచ్చేవరకూ మేలుకుని ఉన్నాడు గిరి. సాధారణంగా మందులు వేసుకుని రాత్రి తొమ్మిదిన్నరకల్లా పడుకుంటాడు.

రమ తలుపు తీయగానే లోపలికి వచ్చిన గాంధీ తండ్రి గదివైపు చూస్తూ, “నాన్న పడుకున్నారుగా?” అన్నాడు. ముద్దగా వచ్చిన అతని మాట తీరూ, గాలిలో వ్యాపించిన వాసనా గిరిని విస్మయపరిచాయి. మద్యం!తన కొడుకు మద్యం సేవించి వచ్చాడు… గాంధీ అని, తానెంతోప్రేమతో పేరుపెట్టుకున్న తన తనయుడు ఈరోజు బ్రాందీ తాగాడు… ఇలా ఎన్ని సార్లు జరిగిందో తెలియదు కానీ… తానిప్పుడే చూస్తున్నాడు… అడుగుల చప్పుడు విని నిద్రపోతున్నట్టుగా కళ్ళుమూసుకున్నాడు గిరి.

తండ్రి గదిలోకి తొంగి చూసి, నిశ్చింతగా వెనుతిరిగిన గాంధీ, “ఈరోజు మరీ మొహమాట పెట్టేసారు పార్టీలు… బయట పనిచేస్తున్నాక ఇవన్నీ తప్పదు కదా, ఈయనకేమో అర్థం కాదు… మడికట్టుకుని కూర్చోమంటాడు…ఇదిగో ఈ డబ్బు లోపల పెట్టు…” అన్నాడు భార్యతో.

“ఇది ఎప్పటికైనా ప్రమాదమే కదండీ… ఆయనఆశయాలతో పెరిగారు మీరంతా… ఇప్పుడీ పనులేమిటి చెప్పండి. వారానికి రెండు సార్లు మీరిలాగే వస్తున్నారు. ఇది అలవాటుగా ముదిరిపోతే ఎన్ని సమస్యలు వస్తాయి? ఈరోజు సరే, ఎప్పటికైనా మామయ్య గారికి తెలియకుండా పోదు. మీరు బీరువాలో నింపుతున్న డబ్బు చూస్తుంటే తల తిరిగిపోతుంది… వద్దండీ, ఈ పాపపు డబ్బు మనకెందుకు? ఎవరి ఉసురు పోసుకోవటానికి? నా మాట వినండి… ఇకనైనా కంపెనీ మారండి… మీకు వచ్చే జీతం చాలు… మనకి పిల్లా, పాపా పుట్టలేదింకా… ఎలాగో సర్దుకుందాం. నేనూ ఉద్యోగంలో చేరతాను…” అనునయంగా చెప్పింది రమ.

“ఓహోహో మామకు తగ్గ కోడలు… ఈ ధర్మపన్నాలన్నీ ఎప్పుడూ చెప్పేవే కానీ, బాగా ఆకలేస్తోంది, అన్నం వడ్డించు…” అని వాష్ రూమ్ లోకి వెళ్ళిపోయాడు గాంధీ.

సన్నగా అయినా స్పష్టంగా వినిపించిన సంభాషణకు నిశ్చేష్టుడైన గిరి ఆ రాత్రి నిద్రకు దూరమే అయ్యాడు.

***

మరుసటి రోజు తండ్రీ కొడుకులకు పెద్ద వాగ్యుద్ధమే జరిగింది. గిరి, గాంధీని నిలదీయటంతో ఎదురుతిరిగాడతను.

ఈరోజుల్లో పై సంపాదన లేకుండా, లంచాలు తీసుకోకుండా, అప్పుడప్పుడూ మందు కొట్టకుండా ఉండటం అసాధ్యమని అంటాడు కొడుకు.

ఎన్నెన్నో ఆశయాలతో ఆదర్శాలతో పెంచి పెద్దచేస్తే, ఇలా చేయటం తల్లి భారతిని అవమానించటమే అని అంటాడు తండ్రి.

“గాంధీ, ఇకనైనా అన్నీ మానేయ్ నాయనా, అమ్మాయి చెప్పినట్టు, ఇది కాకపోతే మరొకటి. వేరే ఉద్యోగం చూసుకుందువులేరా తండ్రీ…” అని నచ్చజెప్పటానికి ప్రయత్నించాడు గిరి.

“నాన్నా, నువ్వూ నీ ఛాందస భావాలూ!బయట ప్రపంచమంతా ఇలాగే ఉంది. కాలం మారిపోయింది. నీలాగా, అబద్ధాలు చెప్పకుండా, పరుల సొమ్ము ఆశించకుండా ఎవ్వరూ లేరు… సుభాష్, ఝాన్సీ ల గురించి తెలుసా నీకు? నేనన్నా అద్దె అపార్ట్మెంట్ లో ఉంటున్నా, తమ్ముడీమధ్యే హైటెక్ సిటీలో విల్లా బుక్ చేసాడు. దాన్ని బట్టి వాడి సంపాదన ఎంతో అర్థం చేసుకో. కేవలం నెల జీతంతో ఇవన్నీ సాధ్యమా చెప్పు?

ఇక నీ ముద్దుల కూతురు ఝాన్సీ, దాని భర్తాకలిసి పెట్టుకున్న నర్సింగ్ హోమ్ లో జరుగుతున్న సర్గోసీ వ్యాపారం గురించి నీకు తెలియదు. వాళ్ళ మీద నేరాలు మోపటం నా అభిమతం కాదు. ఇలా ఉంటేనే ఈ పోటీ ప్రపంచంలో బ్రతకగలం అని చెప్పటానికి అంటున్నాను. నేనీ కంపెనీలో ఉద్యోగం మానేయటానికి క్షణం చాలు. నా సీటు కోసం లక్షలు వెచ్చించటానికి సిద్ధంగాఉన్నారు అభ్యర్థులు. పైగా మరోచోట ఉద్యోగానికి ప్రయత్నిస్తే నాకు వెంటనే దొరుకుతుంది. కానీ ఈ వ్యవస్థ అన్ని చోట్లా ఇలాగే ఉంది.” చెప్పాడు గాంధీ.

“అలా అయితే, నువ్వసలు ఉద్యోగమే చేయకు. మన ఊరికి వెళ్ళిపోదాము. అక్కడ ఒకచిన్న స్కూలు పెట్టుకుందువు గాని…”

చిన్నపిల్లాడిని చూసినట్టు జాలిగా తండ్రివైపు చూసి అక్కడినుంచి వెళ్ళిపోయాడు గాంధీ. ఆ రాత్రే తన బట్టలు సర్దుకుని స్నేహితుడు మాధవరావు ఇంటికి వెళ్ళిపోయాడు గిరి.

***

“ఏమిటి నాన్నా ఇది, అన్నయ్యతో దెబ్బలాడి, ఇలా వేరే వచ్చేయటం ఏమిటి? అంకుల్ వాళ్ళ ఇంట్లో ఉండటం ఏమిటి? మాకేం బాగాలేదు నాన్నా…” చెల్లెలు ఝాన్సీ తో కలసి వచ్చిన సుభాష్ అన్నాడు తండ్రితో.

“మరెక్కడికి రమ్మంటావు? నీ ఇంటికా? కొత్తగా నువ్వెళ్ళబోయే నీ విల్లాకా? నేను మీకు ఉగ్గుపాలతో రంగరించి పోసిన నీతిసూత్రాలు ఏమైపోయాయో అర్థం కావటం లేదురా… మీరు మారందే నేను రాను. అన్నీ వదిలేయండి… నా కొడుకులుగా నిలవండి… ప్లీజ్ నాన్నా… మనం భరతమాతకు ద్రోహం చేయకూడదురా. ప్రపంచమే ఇలా ఉందని మీరంటున్నారు. కనీసం మీరు… మీరు మారండిరా… మీ పక్కవాడిని మార్చండి. లంచాలు తీసుకుని వ్యక్తిత్వాలను అమ్మకండి. అక్రమ సంపాదనతోఅక్రమ కట్టడాలు కట్టకండి… ఆ డబ్బుతో మీరు సుఖపడేది కేవలం తాత్కాలికమే. ఎప్పటికైనా ధర్మమే జయిస్తుందిరా.అధర్మానికి చేటు తప్పదు. ఇది గ్రహిస్తే మంచిది మీరు.”

“ఏమిటి నాన్నా చాదస్తం… అమ్మ ఎలాగూ లేదు. ఉన్న నువ్వైనామాతో ఉండకుండా ఇలా దూరంగా ఉంటే ఎలా నాన్నా?మీ అల్లుడు గారు నిన్ను నాతో మా ఇంటికి తీసుకువచ్చేయమని చెప్పారు…”

“ఎందుకమ్మా డాక్టర్ ఝాన్సీ? ముందు వైద్యులుగా మీకు పట్టిన అవినీతి జబ్బును నయం చేసుకోండి తల్లీ… ఆ తర్వాత జనాలను ఉద్ధరించుదురు గానీ… ఏంటమ్మా, సర్గోసీ బిజినెస్ చేస్తున్నారట… పిల్లలు లేని పెద్దింటి వాళ్ళకు పేదోళ్ళ గర్భఫలాన్ని అమ్మేస్తున్నారట. శభాష్… నువ్వు ఇంటర్ చదివేటప్పుడు నీ స్నేహితురాలింట్లో ఫంక్షన్ కి నీకు చున్నీ గిఫ్ట్ గా ఇస్తే, నేను కోప్పడతానేమోనని తిరస్కరించిన నా ముద్దుల కూతురు ఝాన్సీవేనా అమ్మా నీవు? పరులసొమ్ము పాము వంటిది అని నేను చెప్పిన పాఠం ఆనాటి వరకూ గుర్తుందికదా? ఇప్పుడెందుకమ్మా ఈ మార్పు? ఏమైనా అంటే లోకమంతా ఇలాగే ఉందని అంటున్నారు. మీకు ఏర్చి కూర్చి, గాంధీ, సుభాష్, ఝాన్సీ అనే భారత మాత ముద్దు బిడ్డల పేర్లు పెట్టుకున్నానమ్మా. అయిపోయింది! నా గర్వమంతా అణగారిపోయింది. తండ్రిగా నేను చచ్చిపోయానమ్మా… ఇక మీకు నాన్న లేడు. వెళ్ళండి తల్లీ… నన్ను మరచిపొండి… మాధవా, వీళ్ళను పంపించు…” పక్క గదిలోకి వెళ్లి తలుపు వేసేసుకున్నాడు గిరి.

***

ఇది జరిగి రెండేళ్ళు అయింది. మాధవరావు వీధిలోనే చిన్న ఇల్లు తీసుకుని ఒంటరిగా ఉంటున్నాడు గిరి. అన్యాయాన్ని సహించలేని గిరి తన పిల్లల మీద ప్రభుత్వానికి తానే కంప్లయింట్ ఇవ్వాలని అనుకున్నాడు కానీ కడుపుతీపి, మిత్రుడి మాట అతన్ని ఆపేశాయి.

సంవత్సరం గడిచింది. గిరి బాగా కృంగిపోయాడు. ఒంటరితనం, అనారోగ్యం అతన్ని పట్టి పీడిస్తున్నాయి.

కాలం ఎప్పుడూ ఒకేలా సాగదు కనుక ఒకరి తర్వాత ఒకరుగా గాంధీ, సుభాష్ ఉద్యోగాల్లోంచి సస్పెండ్ అయ్యారు. ఝాన్సీ నర్సింగ్ హోమ్ సీజ్ చేయబడింది. ఆమె మీద రకరకాల ఆరోపణలునమోదు అయ్యాయి.

బెయిల్ మీద బయటకు వచ్చి తండ్రి కాళ్ళమీద పడి క్షమాపణ వేడుకోవటానికి బయలు దేరింది ఝాన్సీ. అప్పటికే అన్నలిద్దరూ తండ్రి దగ్గర కూర్చుని పశ్చాత్తాపంతో విలపిస్తున్నారు. తండ్రి ముఖం తేటగా ఉంది. అన్యాయానికి, అధర్మానికి తగిన శిక్ష పడినందుకో ఏమో ఆయన ముఖంలో ఎప్పుడూ లేనంత శాంతి ప్రతిఫలిస్తోంది. పిల్లలు తమ తప్పు తెలుసుకున్నందుకు గిరి ముఖంలో ఆనందపు కాంతులు మెరుస్తున్నాయి.

వాళ్ళ భుజాలు తట్టి చెప్పాడు…

“ఇక పదండి, బయలుదేరదాం… మన ఊరు వెళ్ళి ప్రశాంతంగా గడుపుదాం. ఝాన్సీ తల్లీ, అక్కడ వైద్యశాల తెరుద్దువు గాని… ఏదో ఒక మంచి ఉద్యోగం, చిన్నదైనా వీళ్ళకు దొరక్క పోదు… లేదా మనింట్లో మామిడి చెట్టు కింద ఒక చిన్న బడి తెరుద్దాము. ఒక్క రూపాయి కూడా ఆశించకుండా విద్యాదానం చేద్దాము.తప్పూచేయకుండా, ఏ భయం లేకుండా, నిశ్చింతగా, నిర్భీతిగా కాలం గడుపుదాం. ఈరోజు నేను మళ్ళీ పుట్టానర్రా… నన్నింక ఏ జబ్బూ ఏమీ చేయలేదు…” అన్నాడు మిలమిలా మెరిసే కళ్ళతో.

“కానీ నాన్నా, పాపం చేసినవాడికి తగిన శిక్ష పడి తీరవలసిందే. మూడు రోజులలో నాకేసు హియరింగ్ కి వస్తుంది. నాకు శిక్ష పడితే, దానిని అనుభవించి వస్తాను. నేను కూడా మన ఊరు వచ్చి మీతో జాయిన్ అవుతాను…”

“అలాగేనమ్మా… నీ తప్పు నీవు తెలుసుకున్నావు కనుక, దేవుడు క్షమించి, అతి తక్కువ శిక్ష వేస్తాడు లేమ్మా… నా ఆదర్శాలతో మిమ్మల్ని బాధపెడుతున్నానని నాకు తెలుసు… “ బాధగా అన్నాడు గిరిధారి.

“చెల్లాయికి జరినామా పడితే, అదిమేము కట్టేస్తాము నాన్నా… ” ముక్త కంఠంతో చెప్పారు అన్నదమ్ములిద్దరూ.

ఆ సైనికుడి ముగ్గురు సంతానపు హృదయాలలో అవినీతి చీకటి అంతరించి, నీతి అనే రవిబింబం ఉదయించసాగింది. అది ఇక ఎప్పటికీ అస్తమించదు.

***

 

 

 

 

 

 

 

 

 

గడిలోదాగిన వైజ్ఞానిక నుడి -1

కూర్పు: డా.(శ్రీమతి)చాగంటి కృష్ణకుమారి

 

ఆధారాలు:
అడ్దం:
1.క్షారలోహాల ( alkali metals) కుటుంబానికి చెందిన దీనిని ఫొటొ సెల్ ల తయారీలోను , ( component of photocells) వాక్యూమ్ పంపులలో ఆక్సిజన్ ని తొలగించడానికి, ప్రత్యేక మైన రకానికి చెందిన గాజు తయారీలో ఉపయోగపడుతొంది. దీని పేరును గఢమైన ఎరుపు అనే అర్ధమున్నలాటిన్ పదంనుండి గ్రహించారు . ( 5)
4.గడ్డి జాతికి చెందిన దీని శాస్త్రీయనామం Bambusoideae( వెనకనుండిముందుకి (3)
6.చేపలు పట్టడానికి వాడుతారు(2)
7.అంగీకారం(3)
8. కంది పొడిలో వున్నదానిని బంగారపు ఉంగరంలో పొదిగారు(2)
11. దాదాపుగా రంగు రుచిలేని, నీటిలో కరిగే ఒక ప్రోటీన్. కొల్లాజెన్( collagen)నుండి తయారవుతుంది.(4)
12.ఈ f-బ్లాకు మూలకానికి ఎనిరికో ఫెర్మి శాస్త్రజ్ఞుని పేరు ని పెట్టారు(4)
14.పస(2)
15.స్త్రీ (3)
16. అవకాశమ(2)
19.పొటాసియమ్ అల్యూమినియమ్ సల్ఫేట్ ని పొటాష్ – – -అంటారు ( వెనకనుండి ముందుకి (3)
20.ఈ లాంథనైడ్ మూలకపు ఎలక్ట్రాన్ విన్యాసం [Xe] 4f66s2 ( వెనకనుండి ముందుకి (5)
నిలువు:
1. చిన్ని చిన్ని మామిడి పిందల రుచి (కిందనుండి పైకి (3)
2.ఒకేరకం బొమ్మలు రెండు వుంటే వాటిని ‌- – బొమ్మలంటాం.ఉదాహరణకి రెండు ఎద్దులుంటే జోడెద్దులంటాం. (కిందనుండి పైకి (2)
3.మగ శిశువు కలగడానికి కీలకమైనది y– (కిందనుండి పైకి (4)
4. ఎంచు(కిందనుండి పైకి(2)
5.V అక్షరంతో మొదలయ్యే పేరు గల ఏకైక మూలకం d-బ్లాకు లో వుంది.(5)
9. పొటాష్ ఆలం ని తెలుగులో — అంటారు (3)
10. స్నేహముతో (3)
11.ఈ లోహం వున్న జాతిరత్నాలను పూర్వీకులు ‘ జిర్కాన్’ (zircon) అనేవారు.
13. Nicholas Louis Vauquelin కనుగొన్నాడు.గ్రీకులో క్రోమా అంటే రంగు, దీనిపేరు క్రోమా పదంనుండి పుట్టింది. (4)
17.ఒట్టు(కిందనుండి పైకి(2)
18.ఉచ్చు (2)
20. హిందీ వారు బాజ్రా అని ఇంగ్లీషు వారు pearl millet అనీ అంటారు, శాస్త్రీయనామం Pennisetum glaucum(3)
***

జాగేశ్వర మహదేవ్ మందిరం

రచన: నాగలక్ష్మి కర్రా

ద్వాదశ జ్యోతిర్లింగాలలో ఒకటైన నాగేశం గురించి వెతికితే మూడు రాష్ట్రాలలో అదే పేరుతో వున్నట్లు తెలిసింది. మొదటది మహారాష్ట్రలో వున్న ఔండ నాగనాధ్, ద్వారక దగ్గర వున్న నాగనాధ్ ఉత్తరాఖంఢ్ లో వున్న జాగేశ్వర్ లో వున్న నాగనాధ్. ఆయా రాష్ట్రాలవారు మాదే ఒరిజనల్ నాగనాధ్ అని అంటున్నారు, సరే మూడింటినీ చూసేస్తే పోలా అని జాగేశ్వర్ బయలుదేరేం.
ఉత్తరాఖండ్ రాష్ట్రంలోని పర్వత ప్రాంతాన్ని ఘరేవాల్, కుమావు ప్రాంతాలుగా విభజించేరు. బదరినాధ్, కేదార్ నాధ్, గంగోత్రి, యమునోత్రి, మొదలయిన పుణ్యక్షేత్రాలు ఘరేవాల్ ప్రాంతంలో వుండగా నైనిటాల్, రాణిఖేత్, జాగేశ్వర్, భాగేశ్వర్, పాతాళ భువనేశ్వర్ కుమావు ప్రాంతంలో వున్నాయి.
కుమావు ప్రాంతంలో వున్న జాగేశ్వర్ మహాదేవ్ గురించి తెలుసుకుందాం.
భారతదేశ రాజధాని ఢిల్లీ నుంచి జాగేశ్వర్ కి 400 కిమి.., ఢిల్లి నుంచి టూరిస్టు బస్సులు, ప్రైవేట్ టాక్సీలు బుక్ చేసుకోవచ్చు. రైలులో వెళ్లాలనుకొనేవారు ఢిల్లీ నుంచి కాఠ్ గోదాం వరకు రైలులో వెళ్లి అక్కడ నుంచి రోడ్డు మార్గం ద్వారా వెళ్లాలి. కాఠ్ గోదాం నుంచి జాగేశ్వర్ సుమారు 125 కిమీ.. ఈ దూరం మాత్రం రోడ్డు మార్గం ద్వారానే చేరుకోగలం. కాఠ్ గోదాం నుంచి అంటా ఘాట్ రోడ్డే కాబట్టి ప్రయాణం నెమ్మదిగా సాగుతుంది.
ఢిల్లీ నుంచి రోడ్డు మార్గాన్ని ఎంచుకుంటే మన ప్రయాణం ఉత్తరప్రదేశ్ లోని మీరట్, మొరాదాబాద్, రామనగర్ ( సమాజ్ వాది పార్టీలో వుండగా జయప్రద ఎం.పి గా వున్న నగరం ) ప్రాంతాల మీదుగా సాగి ఉత్తరాఖండ్ లోని హాల్ద్ వాని, కాఠ్ గోదాం మీదుగా సాగి ఆల్మొడా చేరుతాం. కాఠ్ గోదాం దాటిన తరువాత భోజన వసతులకు అల్మొడాలో మాత్రమే అనుకూలంగా వుంటుంది. కాఠ్ గోదాం నుంచి అంటా ఘాట్ రోడ్డు అవటం వల్ల , రోడ్డు వెడల్పు తక్కువ, కొండ చరియలు విరిగి పడ్డం వల్ల ప్రయాణానికి అంతరాయం కలిగిస్తూ 125 కిమీ.. సుమారు ఆరు యేడు గంటల సమయం పడుతుంది.
ఆల్మోడా దగ్గర పిత్తొరాఘఢ్ వెళ్ళే హైవే మీద సుమారు 14 కిమీ.. వెళ్ళిన తరువాత చితై అనే వూరు వొచ్చింది. యీ కొండ ప్రాంతాలలో ఊరులన్నీ రోడ్డుకి ఆనుకొని వుంటాయి. వూరు అంటే వేళ్ళ మీద లెఖ్ఖ పెట్టగలినన్ని ఇళ్ళు నిత్యావుసర వస్తువుల దుకాణాలు ఒకటోరెండో.అదీ వూరు.బట్టల షాపు, టీ బడ్డి వుంటే అది టౌను.ఆ వూర్లో రోడ్డుకి యిరువైపులా చిన్నచిన్న షాప్స్ అందులో అమ్మే వస్తువలు మనని ఆకట్టుకుంటాయి. అవి గంటలు, కోవెలలో కట్టే లాంటివి అతిచిన్న సైజు నుంచి అతి పెద్ద సైజు వరకు పెట్టి అమ్ముతున్నారు. కుతూహలం ఆపుకోలేక కారు రోడ్డుపక్కన ఆపి విషయం అడిగితే వాళ్లు చెప్పినదేమిటంటే అక్కడే చిన్న గుట్ట మీద వున్న అమ్మవారిని చైతై దేవి, గోలు దేవి అని అంటారని ఈ అమ్మవారికి మొక్కుబడులు యీ గంటల రూపంలో తీర్చుకుంటారుట భక్తులు, కాబట్టి యీ దేవిని గంటా దేవి అని అంటారని చెప్పేరు. అది వినగానే మేము కూడా అమ్మవారిని దర్శించుకోడానికి వెళ్లేం. ప్రవేశద్వారం నుంచి మెట్లు వుంటాయి,మెట్లుకి రెండువైపులా కొన్నివేల లక్షకి చేరేయో చిన్న పెద్ద గంటలు వేలాడ దీసి వున్నాయి. మండపం చుట్టూరా యేవేవో రాసిన చిన్న పెద్ద కాయితాల గుత్తులు వేలాడదీసి వున్నాయి. అవి అన్నీ న్యాయంకోసం భక్తులు పెట్టుకున్న ఆర్జీలుట. కోర్టు లో సాక్షాధారాలు న్యాయం వైపు లేక అన్యాయం జరిగిన వారు, న్యాయం కోసం కోర్టు వరకు వెళ్ళలేని వారు యిక్కడ తమకు జరిగిన అన్యాయం గురించి వొక కాయితం మీద రాసి కోవెలలో వ్రేలాడ దీస్తారు. అలాంటి వారికి న్యాయం చేస్తుందిట అమ్మవారు. పన్నెండు సంవత్సరాలు క్రిందట మేం మొదటిమారు యీ గోలు దేవిని దర్శించు కున్నప్పుడు యిది ఆలా చిన్న మందిరం. ఏటికేడాది ఈ కోవెలలో మార్పులు చోటు చేసుకుంటూ యిప్పడు ఆ కోవేలకి అర కిమీ ముందు నుంచి పూజా ద్రవ్యాలు, గంటలు అమ్మే దుకాణాలు మొదలవుతున్నాయి.గంటల సంఖ్య కుడా బాగా పెరిగిపోయాయి. అలాగే అర్జీలు కుడా గణనీయంగా పెరిగేయి. దీన్ని బట్టి చైతై దేవి మీద భక్తుల నమ్మకం రోజు రోజు పెరుగుతోందని మనకు తెలుస్తోంది.


గోలు దేవిని దర్శించు కొని తిరిగి మా ప్రయాణం కొనసాగించేము. మరో 20 కిమీ.. వెళ్లిన తరువాత రోడ్డుకి కుడివైపున జటగంగ వొడ్డున మందిర సముహం కనిపిస్తుంది. యిక్కడ కుబేరుని మందిరం, శివుని కోవెల యింకా చిన్న చిన్న మందిరాలు వున్నాయి. యీ దేవాలయ సమూహాలు అర్కియాలజి వారు సంరక్షిస్తున్నారు. దీనిని బాల జాగేశ్వర్ మందిరం అంటారు.
బాల జాగేశ్వర మందిరాన్ని చూసుకొని జాగేశ్వర్ బయలుదేరేం. మూడు కిలోమీటర్ల ప్రయాణానంతరం జాగేశ్వర్ చేరేం. అప్పట్లో జాగేశ్వర్ లో కుమావు వికాస మండల వారి గెస్ట్ హౌసు మాత్రమే వుండేది. వూరు మొదలులోనే గెస్ట్ హౌసు వుండడంతో ముందుగా రూము తీసుకొని ఫ్రెష్ అయి మందిరం వైపు వెళ్లేం. ఊరంతా కలిపి పది గడపల కంటే లేవు. గెస్ట్ హౌస్ కి పక్కగా మ్యూజియం వుంది అందులో చాలా పురాతనమైన రాతి విగ్రహాలు వున్నాయి. అక్కడ ఓ యూరోపియన్ జంట కలిసేరు, అక్కడ వున్న ఛాముండి విగ్రహం చూపించి యెవరు యేమిటి అని అడిగేరు, వచ్చీరాని యింగ్లీషులో పార్వతీ దేవి అవతారం అని చెప్తే కాళి, దుర్గాల గురించి తెలుసు కాని ఛాముండి గురించి తెలియదు అంటే ఛండ, ముండ అనే రాక్షసులను చంపడం మొదలయిన కథ వారికి వినిపించేను. మన హిందువులలో చాలామందికి పురాణాలమీద అవగాహన లేదు, ఆ శక్తిలేదు, వారి కుతూహలానికి జోహారు అనకుండా వుండలేకపోయేను. అయిదుకి మ్యూజియం మూసేస్తారు.
ఈ గ్రామం యిక్కడి మందిరం పేరు మీదనే గుర్తింపబడుతోంది. ఆల్మోడా నగరానికి సుమారు 40 కిలోమీటర్ల దూరాన సుమారు 1870 మీటర్ల యెత్తులో దేవదారు వృక్షాల నడుమ , నందిని, సురభి అనే సెలయేరులు సంగమించిన పుణ్యప్రదేశం యిది.
ఆర్కియోలజికల్ సర్వే వారిచే సంరక్షింప పడుతున్న మందిర సముదాయం. సుమారు 124 చిన్న పెద్ద మందిరాలు వున్నాయి. ఇవి సుమారు తొమ్మిది నుంచి పదకొండవ శతాబ్దాల మధ్యలో నిర్మించినట్లు అంచనా. దండేశ్వరమందిరం, ఛండి మందిరం, జాగేశ్వర మందిరం, కుబేర మందిరం, పుష్టి దేవి మందిరం, మృత్యుంజయ మహదేవ మందిరం, నందాదేవి, నవ దుర్గ, నవ గ్రహ, సూర్య మొదలైన మందిరాలు వున్నాయి. వాటిలో అతి పురాతనమైనది మృత్యుంజ మందిరం, దండేశ్వర మందిరం అతిపెద్దది. ప్రాంగణమంతా రాతి పలకలు పరిచి వుంటాయి. చాలా చల్లగా వుంటుంది సూర్యాస్తమయం అవగానే శయన హారతి యిచ్చి మందిరం మూసేస్తారు. ఈ మందిరాలు పాండవులచే నిర్మింపబడ్డవి.
అన్ని ఉత్తరభారతదేశ మందిరాలలో వున్నట్లు యిక్కడకూడా శివలింగాన్ని తాకి పూజలు చేసుకోవచ్చు. స్థలపురాణం చెప్పుకొనే ముందర మందిరం గురించి కొన్ని విషయాలు చెప్పుకుందాం.
జాగేశ్వర మందిరం శంకరాచార్యులవారిచే గుర్తింపబడ్డ జ్యోతిర్లింగాలలో ఒకటైన నాగేశం. ఇక్కడ పూజారులు కూడా శంకరాచార్యులచే నియమింపబడ్డ దక్షిణాదికి చెందిన పండితులే. అయితే కాలక్రమేణా యిక్కడి స్త్రీలను వివాహమాడి వారి భాషను కూడా మరచిపోయేరు, కాని మనం అడిగితే వారి పూర్వీకులు యే ప్రాంతానికి చెందినవారో చెప్పి సరదా పడతారు. జనవరి ఫిబ్రవరిలలో హిమపాతం జరుగుతుంది. మిగతా కాలం అతిచల్లగా వుంటుంది.
పాండవులు మృత్యుంజయుని రూపంలో శివుని ప్రార్ధించుకొని మహాభారత యుధ్దంలో మరణం లేకుండా వరం పొందేరుట.
జాగేశ్వరమహదేవ్ మందిరం కాస్త వెనుకవైపు వుంటుంది. ముందుగా యెడమవైపు వచ్చేది మృత్యంజయ మందిరం, ఇక్కడ చేసుకునే పూజ ధాన్యం ఆయుష్యు పెంచుతుందని నమ్మకం. ఈ మధ్యకాలంలో చాలామంది తెలుగువారు యిక్కడ మృత్యుంజయ హోమాలు చేయించుకోడం చూసేం. కాలసర్పదోషం వున్నవారు యిక్కడ హోమం చేసుకుంటే దోషనివారణ జరుగుతుందని చెప్పేరు.

తరవాత దండేశ్వర మహదేవ్ మందిరం చివరగా కుడివైపున నాగేశం మందిరాలు వున్నాయి. నాగేశం మందిరం పైన పెద్ద రాతితో చెక్కిన పాము విగ్రహం వుంటుంది. బయట ద్వారపాలకులుగా నంది, స్కంది కాపలా కాస్తూ వున్నారు. లోపల మంటపంలో, మహంతు కూర్చొనే గద్ది వుంది . అక్కడ అఖండదీపం, శివలింగం వుంటాయి. శివలింగానికి వెనుకవైపు గోడకు అమ్మవారి విగ్రహం వుంటాయి. పక్కగా మంచం పరుపు వుంటాయి. ఇక్కడ శివలింగం రెండు ముఖాలు వున్నట్లుగా వుంటుంది. దీనిని అర్ధనారీశ్వర లింగం అంటారు, పెద్ద భాగం శివుడని, చిన్న భాగం పార్వతి అని అంటారు. అలాగే లింగం చేత్తో కదిపితే కదులుతూ వుంటుంది. ఇక్కడ శివుడు యెప్పుడూ జాగ్రదావస్థలో వుంటాడట, సాధారణంగా మందిరాలలో దేవుడు హారతి సమయాలలో మాత్రమే వుంటాడని, యిక్కడ మాత్రం యెప్పుడూ వుంటాడని అంటారు. అందుకే యీ శివుడిని జాగేశ్వరుడు అని పిలుస్తారు.
రాత్రి శయన హారతికి ముందు పక్కన వున్న పడకను చక్కగా అమర్చి పూజారులు తలుపులు మూసేస్తారు, మరునాడు తలుపులు తెరిచేసరికి పడక పైన వేసిన దుప్పటి శివుడు శయనించేడు అనడానికి నిదర్శనంగా చెదరి వుంటుందట యిది పూజారులు చెప్పిన విషయం.
ప్రతి సంవత్సరం శివరాత్రికి, శ్రావణ మాసంలోనూ యాత్ర జరుగుతుంది. అప్పుడు వేల సంఖ్యలో భక్తులు వస్తారు. మిగతా సమయాలలో చాలా నిర్మానుష్యంగా వుంటుంది.
మందిర ప్రాంగణం లో పుష్టిదేవి మందిరం చూడదగ్గది.

స్థలపురాణం ప్రకారం విష్ణుమూర్తిచే స్థాపించబడ్డ జ్యోతిర్లింగమైన నాగేశం ని వెతుకుతూ శంకరాచార్యులవారు వచ్చి యీ ప్రదేశాన్ని గుర్తించి నాగనాథ్ లింగాన్ని ప్రతిష్టించి పూజలు చేసి తనకూడా వచ్చిన శిష్యులను పూజారులుగా నియమించేరు. కాలాంతరంలో చంద్ర వంశానికి చెందిన కతూరియా రాజులు మరమ్మత్తులు చేయించేరు. మరో కథనం ప్రకారం శివుడు యీ ప్రదేశానికి వచ్చి తపస్సమాధిలో వుండగా రాక్షసులు ధ్యాన భంగం చేస్తూవుంటారు. శివుడు మూడు నేత్రాలుకలిగిన ‘ శామ్ ‘ అనే గణాన్ని రాక్షస సంహారమునకు పంపుతాడు, శామ్ రాక్షస సంహారం గావించి అవతారం చాలిస్తాడు. ఈ ప్రదేశం జాగేశ్వర మహదేవ మందిరానికి 2 కిలోమీటర్ల దూరంలో వున్న ‘ కోటి లింగాలు ‘ అనే ప్రదేశం లో జరిగినట్లు చెప్తారు. ఇది జటగంగ శామ్ గంగల పవిత్ర సంగమ ప్రాంతం కావడం మరో విశేషం. శంకరాచార్యులవారు యిక్కడ నాగేశం మందిరాన్ని నిర్మించ దలచేరట, మందిరం సగం నిర్మించిన తర్వాత కూలిపోయిందట, ఇప్పటికీ అక్కడ పడి వున్న శిథిలాలను చూడొచ్చు. స్థానికుల నమ్మకం ప్రకారం కోటిలింగాలలో శివుడు యిప్పటికీ తపస్సమాధిలో వున్నట్లు కలియుగంలో తన 28 వ అవతారంగా ‘ లకులిష ‘ అనే పేరుతో మానవులను కలిప్రభావమునుండి రక్షించడానికి వస్తాడని, ఆ అవతారంలో శివుడు తన జడలలో కర్రతో చేసిన సుత్తి ఆకారాన్ని బంధించి తిరుగుతూ వస్తాడని కోటిలింగాల ప్రాంతంలో అతనికి మందిర నిర్మాణం చెయ్యమని శివుడు కోరినట్లుగా చెప్తారు, సోమనాధ్ ప్రాంతంలో వున్న గుజరాతీలలో కూడా యీ కథ గురించి నమ్మకం వుంది, ఆనమ్మకంతోనే కొంతమంది గుజరాతీలు 3, 4 తరాలకు పూర్వం యిక్కడకు వలస వచ్చేరు. శివుడు కోరిన ప్రకారం మందిరనిర్మాణం చేసేరట.
స్థానికల మరో కథనం ప్రకారం ‘ లకులిష ‘ అవతారం ఉద్భవించిందని బాలునిగా వున్నప్పుడు బాల జాగేశ్వర లోని మందిర సముదాయంలో సంచరించే వాడని మధ్య వయసువరకు జాగేశ్వర్ లోనూ ముసలి వయసులో వృద్ద జాగేశ్వర్ లో గడిపి అవతారం చాలించేడని, అతని శిష్యులను ‘ లకులిషులు ‘ అంటారని చెప్తారు. వీరు విభూతి ధారులై జడలతో మనకి యీ ప్రాంతాలలో కనిపిస్తారు.

వృద్ద జాగేశ్వర్ చిన్న గుట్టమీద వున్న చిన్న మందిరం, లోపల శివలింగం మందిరం పక్కనే పూజారి యిల్లు, రోజూ నైవేద్యం పెట్టి ఆ సమయంలో మందిరంలో భక్తులకు ప్రసాదం యిస్తూ వుంటారు. ఇక్కడ నాకు నచ్చిన విషయం యేమిటంటే దక్షిణ కోసం పూజారులు పీడించకపోవడం, ఈ మందిరాలు యే ట్రస్టు ఆధ్వర్యంలోనూ లేవు, భుక్తికి యెలా అనే ప్రశ్నకు సమాధానం శివుడుని నమ్ముకున్నవారికి భుక్తి శివుడే యిస్తాడు అని సమాధానమిచ్చేరు.
సాయంత్రం ఒక దర్శనం, పొద్దున్న మరో దర్శనం చేసుకొని తిరుగు ప్రయాణమయేం.

మనసు పలికిన ఆత్మీయతా తరంగం

సమీక్ష: సి.ఉమాదేవి

 

 

రచయిత్రి రజనీ సుబ్రహ్మణ్యం రచించిన అసమర్థురాలి అంతరంగం కథలు,  అనువాదాలు,  వ్యాసముల సమాహారం.  భిన్నత్వంలో ఏకత్వంవలె ప్రతి రచనలోను ప్రతిఫలించే అక్షరసుగంధం మనసంతా పరిమళభరితం కావిస్తుంది.  తాతగారు త్రిపురనేని రామస్వామిగారు, తండ్రిగారు గోపిచంద్ గారు పరచిన సాహితీబాటలో తనదైన శైలిలో రచనలు గావించినా,  వారి పెద్దలు పలికిన మాటలు అంతర్లీనంగా మనల్ని పలకరిస్తూనే ఉంటాయి.

ఓటమి కథ సాధారణంగా ఎన్నో కుటుంబాలలోని భార్యాభర్తల జీవనసరళిని పారదర్శకం చేస్తుంది.  తాను చెప్పిందే చేయాలని భావించే వేణుకు భార్య చెప్పింది వినే సహనం ఏమాత్రం లేక ప్రతి చిన్నవిషయానికి ఆవేశభరితుడవుతుంటాడు.  కడకు ఆమె ఇష్టపడి కట్టుకున్న చీరను సైతం విమర్శించి అతడి అక్క ఇచ్చిన చీర కట్టుకుని రమ్మన్నప్పుడు మారుమాటాడక చీర మార్చుకోవడానికి వెళ్తున్న వేణు భార్యను వేణు చూసినట్లే మనమూ చూస్తాం.

భారతీయతను దృఢంగా పలికించిన కథ రాజకీయం.  కలకత్తా హౌరా స్టేషన్ నుండి డార్జిలింగ్ బయలుదేరిన వారి అనుభవాలు మనల్ని వారితోపాటు నడిపిస్తాయి.  ఆ అ ఇంటి ఇల్లాలి అతిజాగ్రతలు, అనుమాన దృక్పథాలు మనకు భీతి కలిగించినా ఆమె అనుమానించిన సిక్కు యువకుడు వారికి కడవరకు అండగా ఉండటం మానవతకు పెద్దపీటే.  ఏకోదరుల్లా బ్రతుకుతున్న భారతీయులను కులం, మతం పేరిట విడదీసే స్వార్థ రాజకీయాలకు అంతమెప్పుడు అని ప్రశ్నించడం మనసుపై ఎక్కుపెట్టిన బాణమే.

ఇక తిరగని మలుపు కథలో జీవనప్రయాణంలో సమస్యలకు భయపడక అన్ని విషయాలను తేలికగా తీసుకున్నపుడే జీవితం సుఖమయమవుతుందంటారు.

మనుషులలోని విభిన్న మనస్తత్వాలను బహిర్గతపరచిన కథ ఆ వూరు.

మనిషి మనసులోని అతిశయం కాలప్రవాహంలో ఈదడానికి అడ్డుపడకూడదనే సత్యాన్ని తెలిపే కథ కుందేలు.

తండ్రి గోపిచంద్ గారు రచించిన నవలలు అసమర్థుని జీవయాత్ర, చీకటి గదులు మొదలైనవి  చదివిన అనుభవాలు తనను చెయ్యి పట్టుకుని భవిష్యత్తులోకి నడిపించాయంటారు.   పఠనీయమైన వ్యాసాలు, అనువాదాలు కలిసిన అక్షరహారాన్ని మనకందించిన రజనీ సుబ్రహ్మణ్యం అభినందనీయురాలు.