పాజిటివ్ థింకింగ్

రచన: గిరిజ కలవల

పూజ, టిఫిన్ అవగానే…. వంటకు తొందరలేదు.. ఈరోజు లంచ్ కి ఈయన ఎలాగూ రానన్నారు.. నెమ్మదిగా ఆలోచిద్దాం దాని సంగతి అనుకుంటూ, చాలా రోజులుగా పెండింగ్ లో వున్న నవలని తీసుకుని సోఫాలో చతికిలపడ్డాను. రెండు పేజీలు చదివానో లేదో, వసుధ దగ్గరనుండి ఫోను వచ్చింది. ” వాణీ… ఏం చేస్తున్నావు…. ఉన్నపళంగా బయలుదేరి మా ఇంటికి రా..” అంది.. ఏమీటే సంగతి అని అన్నా కూడా ఏం చెప్పలేదు. ఇక చేసేదేం లేక లేచి చీర మార్చుకుని, తాళం వేసి బయలుదేరాను. రోడ్డు మీదకి రాగానే ఆటో దొరికింది. వసుధ అడ్రసు చెప్పి ఆటోలో బయలుదేరాను. ఏమయి వుంటుంది.. ఏ సంగతీ చెప్పకుండా ఇంత హఠాత్తుగా ఎందుకు రమ్మందో అని ఆలోచించసాగాను. వసుధ, నేను చిన్నపాటి నుండి ప్రాణస్నేహితురాళ్ళం. పెళ్ళిళ్ళు అయ్యాక కూడా ఒకేవూరికి కాపురాలకు రావడంతో ఆ స్నేహం ఇంకా కొనసాగుతూనే వుంది. నాకూతురు పూజ, వసుధ కూతురు సింధు కూడా ఒకే వయసు వారవడంతో.. మా స్నేహం రెండో తరానికి కూడా పాకింది. పై చదువుల కోసం మేము పూజని అమెరికా కి పంపినపుడు, వసుధ, వాళ్ళాయన సింధుని పంపడానికి ధైర్యం చేయలేకపోయారు. పిల్లని వదిలి వుండలేమని పంపలేదు. సింధు కూడ అమ్మ నాన్న లని వదిలి ఒక్క రోజు కూడా వుండలేదు. ఉన్న వూళ్లో నే MBA లో జాయిన్ చేసారు.
మా పూజ అక్కడ చదువుతూండగానే, గ్రీన్ కార్డు వున్న అమెరికా సంబంధం గురించి మా అన్నయ్య చెప్పాడు. అన్నయ్య స్నేహితుని కొడుకు కిరణ్, అన్ని విధాల అందరికీ నచ్చడంతో, కిందటి సంవత్సరం పూజ, కిరణ్ ల పెళ్లి గ్రాండ్ గా చేసి, పర్మినెంటు గా పూజని అమెరికా నివాసిని చేసేసాము. దాని కోరికా అదే.. మేము కోరుకున్నదీ దాని సుఖమే..
అయితే వసుధ మాత్రం ఈ విషయంలో నాతో చాలా పోట్లాడింది. ఒక్కగానొక్క కూతురిని అంత దూరంలో పంపడమేమిటి అని దాని వాదన. తన కూతురు సింధుని మాత్రం దూర ప్రాంతాల సంబంధాలు చచ్చినా చెయ్యనని చెప్పింది. ఈ కారణంతో సింధు పెళ్ళి కొద్దిగా ఆలస్యం అయింది.
సింధుకి తగిన వరుడు రవి అనుకోకుండా నా కంట పడ్డాడు. శ్రీవారి స్నేహితుడు మూర్తి, రూప ల కూతురి పెళ్ళి కి మేము వెళ్ళడం, అక్కడ రూప కి అక్క కొడుకు రవి ని చూడ్డం జరిగింది. ఆరడగుల అందగాడు, చలాకీగా అందరితో కలివిడిగా తిరగడంతో ఆసక్తి తో రూపని వివరాలు అడిగాను. ” మా అక్క సుమతి ఇద్దరి కొడుకుల్లో వీడు రెండోవాడు. పెద్దవాడు అమెరికా వెళ్లి పోయాడు. వీడికి లక్షల్లో జీతంతో అమెరికా ఆఫర్స్ వచ్చినా అమ్మ నాన్న లని వదిలి వెళ్ళేది లేదని అవన్నీ వదులుకున్నాడు. MBA చేసి ఇక్కడే ఏదో MNCలో నెలకి ఏభై వేల జీతం సంపాదించుకుంటున్నాడు. వచ్చే పిల్ల కూడా అమెరికా మోజు లేనిదీ, తన తల్లి తండ్రులు తో పాటు వుండడానికి ఇష్టపడేదీ అయివుండాలనుకుంటున్నాడు. ” అంటూ చెప్పి తన అక్క సుమతిని పరిచయం చేసింది. ఆవిడతో నేను సింధు గురించి చెప్పి ఫోటో చూపించగానే ఆవిడకి సింధు ఎంత గానో నచ్చింది. కొడుకు ని పిలిచి చూపించింది. రవి కి కూడా సింధు నచ్చింది. సింధుకి కూడా తల్లితండ్రులను వదిలి విదేశాలకు వెళ్ళడం ఇష్టం లేదని తెలిసేసరికి సుమతి కొంచెం ఉత్సాహం చూపింది . నేను వెంటనే వసుధ కి ఫోన్ చేసి వివరాలన్నీ చెప్పి రెండురోజుల్లో పెళ్ళిచూపులు ఏర్పాటు చేసాను. అన్ని విధాల ఉభయులకూ నచ్చడంతో ముహూర్తాలు పెట్టేసుకున్నారు. రెండు వైపులా నేను మథ్యవర్తిత్వం వహించి వైభవంగా పెళ్ళి జరిపించాను. ఆహుతులందరి నోటా ఒకటే మాట.. చూడ ముచ్చటి జంట.. రవి సింథు అని.
పదహారురోజుల పండుగ అవగానే మంచిరోజు చూసి సింధుని అత్తగారింటికి కాపురానికి పంపారు. ఉన్న ఊళ్లో నే అయినా కూడా పంపలేక పంపలేక పంపారు. వాళ్ళ బెంగ చూసి సుమతి, వసుథ తో ” వదినా, బెంగ పెట్టుకోకండి… ఊళ్ళోనేగా.. ప్రతీ వారం కలుసుకుంటూవుండవచ్చు.. ఓ ఆదివారం మీరిద్దరూ మాఇంటికి వచ్చెయ్యండి, మరో ఆదివారం మేమంతా మీ ఇంటికి వచ్చేస్తాము” అంటూ ధైర్యం చెప్పింది. ఆడపిల్లలు లేని సుమతికి సింధు ఆ లోటు తీర్చింది. కోడలిని ఎంతో అపురూపంగా చూసుకునేది సుమతి. ఈ ఆనంద సందోహాల మథ్యలో సింథు నెలతప్పిందన్న శుభవార్త రెండు కుటుంబాలలోనూ సంతోషం ఇనుమడించింది. మూడో నెల వచ్చిందని వసుథ మొన్ననే నాకు ఫోన్ చేసి చెప్పింది. ఇప్పుడు ఇంత అర్జంటుగా ఉన్నపళాన ఎందుకు రమ్మందో ఏమిటో అర్థం కాలేదు.
ఆటోవాడు” ఇల్లు ఎక్కడమ్మా..” . అని అడుగుతూంటే ఆలోచనలనుండి బయటకి వచ్చి “అదిగో ఆ పచ్చగేటు ముందు ఆపు” అన్నాను. వాడికి డబ్బులు ఇచ్చి.. లోపలకి వెళ్ళాను. తిన్నగా బెడ్ రూమ్ లోకి వెళ్ళాను. అక్కడ సింధుకి టిఫిన్ కాబోలు తినిపిస్తోంది వసుధ. ” ఏరా.. సింథూ.. ఎలా వున్నావురా…కంగ్రాట్స్ తల్లీ..” అని పలకరించాను. సింథు జవాబు ఇవ్వకుండా కళ్ళు తుడుచుకుంటూ బయటకి వెళ్లి పోయింది. ఏం జరిగిందో తెలీక నివ్వెరపోయాను ” ఏమైంది వసూ… ఏం జరిగింది? ఎందుకు అర్జంటుగా రమ్మన్నావు? సింధు అలా ఎందుకు వుంది? ” అని అడిగాను. వసుధ కూడా కళ్ళు తుడుచుకుంటూ..” ఏం చెప్పమంటావు.. అంతా మా ఖర్మ.. దేముడు మామీద చిన్నచూపు చూసాడు” అంది.
” అసలేం జరిగిందో చెప్పు వసూ… సింధు కాపురం సజావుగా సాగడం లేదా… రవితో కానీ, సుమతితో కానీ ఏమైనా తేడాలు వస్తున్నాయా.. ” అని అడిగాను.
జవాబుగా వసుధ చెప్పిన విషయం విని నివ్వెరపోయాను. నోట మాట రాలేదు. ఏమిటిది? నిజంగానేనా? ఎలా ఇప్పుడు? ఇలా ఎన్నో జవాబు లేని ప్రశ్నలు ఉదయించాయి.
” నిజంగానేనా… ఇంకో సారి టెస్టు చేయిద్దాం ” అన్నాను. ” లేదు వాణీ… రిపోర్టు సరిగ్గానే వచ్చింది.” అంది వసుధ. ఇంతలో వాళ్ళాయన పిలవడంతో హాల్లో కి వెళ్ళింది. తను చెప్పిన మాటలు నా చెవిలో ఇంకా వినపడుతూనేవున్నాయి. ” వాణీ… మొన్న ప్రెగ్నెన్సీ కన్ఫర్మ్ అయ్యాక డాక్టర్ దగ్గరికి సింథుని తీసుకువెళ్లాను. ఆవిడ అన్ని టెస్టులు రాసింది. ఆప్రకారం అన్నీ చేయించాను. అప్పుడే బయటపడింది సింథుకి ఎయిడ్స్ వుందని. మాకు ప్రపంచం తలకిందులు అయిపోయింది ఆ మాట వినగానే. సింధు సంగతి చెప్పనవసరమే లేదు. అప్పటినుంచి కంటికి మింటికి ఏకధారగా ఏడుస్తూనే వుంది. మేమేం పాపం చేసామని భగవంతుడు ఇలా చేసాడు. ఉన్న ఊళ్లో ఎదురుగా వుంటుందికదా.. అని పెద్దగా వాకబు కూడా చెయ్యకుండా నువ్వు చెప్పిన సంబంధం చేసి దాని బతుకు బుగ్గి చేసాము. వాడి మూలంగా నా చిట్టితల్లి అన్యాయం అయిపోయింది. ” అంది.
“వసుధా..రవిని అనుమానిస్తున్నావా? ” అన్నాను.
“అంటే.. సింథుని తప్పు పట్టమంటావా?” అంది వసుధ. నేనేం మాట్లాడలేకపోయాను.
రవి అటువంటి అలవాట్లు వున్నవాడు కాదని నా నమ్మకం. అలా అని సింధు చిన్నప్పటి నుండి నాముందు పెరిగిన పిల్ల. అయినా అలాంటి ఊహే నాకు ఒళ్లు జలదరించింది. ఇలా ఎలా జరిగిందో.. ఇప్పుడేం చెయ్యాలో.. తోచడం లేదు.
వసుధ వాళ్ళాయన ఇద్దరూ లోపలికి వచ్చారు. ఆయన చేతుల్లో ఏవో మెడికల్ రిపోర్టులున్నాయి. ” ఆ రవికి కూడా టెస్టు చేయించాము ఉదయం. ఆ రిపోర్టు లే ఇవి.” అని నాకు చెప్పి ” ఏమయిందండీ…. రిపోర్టు లో ఏముంది? ఎన్నాళ్లు నుండి అతనికీ జబ్బు వుందో చెప్పారా డాక్టర్లు?” అని అడిగింది.
ఆయన ” లేదు వసూ…. రవి రిపోర్టులు నార్మల్ గా వచ్చాయి. అతనికి ఈ జబ్బు లేదట. కేవలం మనమ్మాయికే వుందట. రవి ద్వారా సింధుకి ఈ జబ్బు రాలేదట.” అనగానే వసుధ ఒక్కసారిగా గొల్లుమంది.
సింధు మా మాటలు, వసుధ ఏడుపు వికుండా తలుపు దగ్గరకు వేద్దామని వెళ్ళాను. కానీ అప్పటికే సింథు మా మాటలు వినడం, రెండో బెడ్రూమ్ లోకి వెళ్లి తలుపు వేసుకోవడం జరిగింది. నేను కంగారుగా””వసూ.. సింధూ రూమ్ తలుపు వేసుకుంది.. ఏదైనా అఘాయిత్యం చేసుకుంటుందో.. ఏంటో ” అని పెద్దగా అరిచాను. వెంటనే ముగ్గురం ఆ రూమ్ తలుపు దబదబా బాదుతూ” సింధూ.. తలుపు తీయమ్మా.. నిన్ను మేమేమీ అనుకోవడం లేదు.. ఏమీ చేసుకోకు తల్లీ… ముందు తియ్యి.. ” అంటూ అరవసాగాము.
ఇంతలో రవి వచ్చాడు. పరిస్థితి గమనించి బలంగా తలుపుని బాది పగలకొట్టి లోపలకి వెళ్లేసరికి సింధు ఫేన్ కి చీర బిగించే ప్రయత్నం లో వుంది. ఒక్కవుదుటన సింధుని కిందకి లాగి హాల్లోకి తీసుకువచ్చాడు. హిస్టీరియా వచ్చినదానిలా సింధు తలబాదుకుని ఏడ్చేస్తోంది.
” నాదగ్గరకు రాకండి.. నన్ను తాకకండి.. రేపు పుట్టబోయే నా బిడ్డకి కూడా ఈ జబ్బు వచ్చేస్తుంది. నేనేం పాపం ఎరుగను. నాకెందుకు అవాలి ఇలా… పదిమందికి మొహం చూపీయలేను. మిమ్మల్ని క్షోభ పెట్టలేను. నన్ను చచ్చిపోనివ్వండి” అంటూ వెక్కి వెక్కి ఏడవసాగింది. సింధుని దగ్గరకి తీసుకుని ఓదార్చాడు రవి. మంచినీళ్లు తాగించి సింథు ఊరడిల్లాక” అత్తయ్యా, మామయ్యా, ఆంటీ, సింథూ.. ఇప్పుడు ఏమయిందని మీరందరూ ఇంత బాధ పడుతున్నారు. కారణం నేనుకున్నారు.. కానీ కాదని తెలిసింది. నేనెక్కడ సింధుని తప్పుపడతానో అని మీరందరూ ఫీలయిపోతున్నారు. అయినా, ఇదివరకు ఒకసారి సింధు కళ్లు తిరిగి పడిపోవడంతో, రక్తం తక్కువగా వుంది ఎక్కించాలని డాక్టర్ చెప్పిన ప్రకారం ఎవరో డొనేట్ చేసిన రక్తం ఎక్కించామని అన్నారు గుర్తువుందా.. అప్పుడు సరైన టెస్టులు చేయించకుండా ఎక్కించివుంటారు. దాని ఫలితమే ఇప్పుడు సింధు అనుభవిస్తోంది. ఎలా వచ్చిందో ఇప్పుడు మనకి అనవసరం. అయిపోయిందేదో అయిపోయింది. ఇప్పుడు బాధ పడి ప్రయోజనం లేదు. ఇకముందు ఎలా వుండాలన్నదే ముఖ్యం. నేను డాక్టర్ ని కనుక్కున్నాను. ముందు సింధు ధైర్యంగా, మనోనిబ్బరంగా వుండాలి. ప్రసవ విషయం లో డాక్టర్ చెప్పినట్టు విని, ఇప్పటినుండి మందులు వాడితే పుట్టబేయే బిడ్డకు ఎటువంటి హాని వుండదట. సిజేరియన్ ఆపరేషన్ జరగాలట. తల్లి పాలు వద్దన్నారు. డబ్బా పాలు పడదాం. మంచి ఆహారం తీసుకుంటూ, వేళకి మందులు వేసుకుంటూ, మంచి ఆలోచనలతో, భవిష్యత్తు మీద ఆశతో, నమ్మకంతో సింధు వుంటే చాలు. ఒక బి. పీ, ఒక సుగర్ వ్యాథి లాగానే ఇది కూడా అనుకోండి. వాటికి చికిత్స లేదు జీవితాంతం మందులు వేసుకున్నట్లే ఈ జబ్బు కి కూడా వేసుకోవడమే. ముందు మనందరం థైర్యాన్ని సింథుకి ఇవ్వాలి. నేను ఎట్టి పరిస్థితుల్లోనూ సింథు చేయి వదిలేది లేదు. అయినా ఏ మనిషి కి మాత్రం కలకాలం బతుకుతామనే హామీ ఎక్కడుంది? ఎవరు ముందో.. ఎవరు వెనకో.. ఎవరికి తెలుసు? ఇది అంటరాని జబ్బు కాదు. వెలివేయాల్సిన అవసరం లేదు. నేనైతే సింధుకి జీవితాంతం తోడుగా నీడగా వుండి తీరతాను. ఎటువంటి అపార్థం నేను చేసుకోలేదు. దేముడు చిన్న పరీక్ష పెట్టాడు అంతే. మన మనో స్థైర్యం తో గట్టెక్కుతాము. ఇటువంటి అఘాయిత్యం సింథు మరెన్నడూ చేసుకోనని నాకు మాట ఇవ్వాలి. మనందరం తనకి తోడుగా నిలబడి జీవితం మీద ఆశని కల్పించి థైర్యాన్ని ఇద్దాము. పూర్ణాయుష్షుతో సింథు తన ఆరోగ్యవంతురాలైన బిడ్డతో గడుపుతుంది. ”
రవి మాటలు విన్న మాకు ఎంతో ఎత్తుకు ఎదిగిన మహనీయుడిలాగా అనిపించాడు. ఇటువంటి పరిస్థితుల్లో ఒక భర్త ఎటువంటి నిర్ణయం తీసుకుంటాడో అలాగే ఆలోచిస్తాడని అనుకున్న మాకు రవి భగవంతుని రూపంలో కనిపించాడు. ఎంత తేలిగ్గా మా బాధని చెరిపేసాడు. అతని ఔన్నత్యం ఎంత గొప్పగా వుంది. దేముడు చిన్న చూపు చూసిన సింథు పాలిట దేముడే అయ్యాడు. ఆనందంగా నేను, వసుధ కళ్లు తుడుచుకున్నాము. సింధు తన కన్నీటి తో రవికి పాదాభిషేకం చేసింది. రవి ఆప్యాయంగా సింధు ని కౌగిలి లోకి తీసుకుని తల నిమురుతూ ” ఇంకెప్పుడూ ఇలాంటి పిచ్చి పనులు చెయ్యకు. నాకు నచ్చలేదు. సాయంత్రం డాక్టర్ దగ్గరికి వెళ్ళాలి. భోంచేసి రెస్ట్ తీసుకో. ఇకనుండీ నీ బాధ్యత నాదే” అన్నాడు. తేలికపడ్డ మనసుతో సింథు పసిపిల్లలా రవి చేతిలో ఒదిగిపోయింది. మాకు కూడా మనసులోని భారం చేతితో తీసినట్లయిపోయి ఊపిరి పీల్చుకున్నాము.
ఇంటికి బయలుదేరిన నా మనసు నిండా రవే నిండిపేయాడు. నిజానికి ఈ హెచ్. ఐ. వి. పాజిటివ్ అనే జబ్బు ఓ భయంకరమైనదే అందరి దృష్టిలో. ఆ జబ్బు పాల్పడిన వారిని అంటరాని వారిగా చూడడం సమాజంలో పరిపాటి అయింది. దీనిపట్ల అవగాహన లేని వారిలోనూ, దిగువతరగతి కుటుంబాలలోనూ ఈ భావన ఎక్కువగా వుంది. వారి చెడు అలవాట్లు ద్వారా వారి జీవితం నాశనం చేసుకోవడమే కాకుండా జీవిత భాగస్వామిని కూడా బలి తీసుకుంటున్నారు. అంతేకాక ముక్కుపచ్చలారని పిల్లలు కూడా తల్లితండ్రుల తప్పులకు బలి అవుతున్నారు. సింథు లాంటి అమాయకులు ఇతర కారణాల తో ఇలాంటి జబ్బులకి బలవుతున్నారు. ఒకసారి నేను విన్న సంఘటన గుర్తు వచ్చింది. సరదాగా స్నేహితురాళ్ళ తో సినిమాకు వెళ్లిన ఒక అమ్మాయి కి వీపు మీద ఏదో గుచ్చుకున్నట్లు అయిందట. ఏదో కుట్టింది అనుకుని తడుముకుని చూసేసరికి, ఓ స్టిక్కర్ అంటించివుంది. దాని మీద మా ప్రపంచంలోకి ఆహ్వానం అని వుందట. ఆ తర్వాత ఆ అమ్మాయి జబ్బు పడడం, పరీక్షలు చేయిస్తే హెచ్. ఐ. వీ. అని తేలడం జరిగిందట. పాపం ఆ అమ్మాయి జీవితం నాశనమైపోయిందని తెలిసాక ఎంతో బాధ పడ్డాను. అటువంటిదే ఇప్పుడు సింధు జీవితంలో జరిగింది. రెపరెపలాడే ఆ జ్యోతి కి రవి తన రెండుచేతులు పట్టి ఆరనీకుండాచేస్తున్నాడు. ఆ పాజిటివ్ జబ్బుకి నెగిటివ్ గా ఆలోచించకుండా పాజిటివ్ గా తన సపోర్టు ఇవ్వడం ఎంతో గొప్ప విషయం.

లాస్య – నేటి తరం అమ్మాయి

రచన: మణికుమారి గోవిందరాజుల

కళ్యాణమంటపంలో ఒక్కసారిగా కలకలం చెలరేగింది. పెళ్ళివాళ్ళు అలిగారట అంటూ. పెళ్ళికి వచ్చిన వాళ్ళంతా ఆశ్చర్యపోయారు. ఈ రోజుల్లో కూడానా అనుకుంటూ.
“అబ్బా! మళ్ళీ వెనకటి రోజులొచ్చాయి. పెళ్ళికొడుకుల తల్లులు యేమి ఆశిస్తున్నారో? యెందుకు కోపాలు తెచ్చుకుంటున్నారో అర్థం కావడం లేదు.
“ఇంతకీ ఇప్పుడెందుకో కోపాలు?కారణమేంటొ?”
“యేమీ లేదు. హారతి ఇచ్చేప్పుడు రెండు వత్తుల బదులు ఒకటే వత్తి వేసారట అదీ కోపం.”
“అది కాదులే పెళ్ళికొడుకు తల్లి అన్నగారి తోడల్లుడి కూతురి తోడికోడలి చెల్లెలి కూతురు అయిదేళ్ళ పిల్లకి బొట్టుపెట్టి భోజనానికి పిలవలేదట వాళ్ళందరు వరుస ప్రకారం అలిగారట . అందుకని పెళ్ళికొడుకు తల్లి కూడా అలిగిందట మావాళ్ళకి సరిగా మర్యాదలు వ్హేయటం లేదని”కిసుక్కున నవ్వి ఆయాసం తీర్చుకుంది ఒకావిడ.
“ఓయ్! ఇంకా పెద్ద కారణం ఇంకోటి వుంది. వీళ్ళు విడిదింట్లోకి వచ్చేటప్పటికి కారు డోర్ తీయటానికి డోర్ హ్యాండిల్ మీద అందరూ చెయ్యి వేసారట కాని పెళ్ళికూతురి పిన్ని అత్తగారి ఆడపడుచు కూతురి తోడికోడలు చెల్లెలి కూతురు పదేళ్ళపిల్ల చెయ్యి వేయటానికి రాకుండా దూరం నుండి చూస్తున్నదట అదీ కోపానికి కారణం”గుర్తొచ్చిన వరసలన్నీ చెప్పి వెటకారంగా నవ్వింది ఇంకొకావిడ.
“సర్లెండి ! నోరు ముయ్యండి అందరూ. అసలే గోలగా వుంటే మీ వ్యాఖ్యానాలొకటి. ఇవన్నీపెళ్ళివారు విన్నారంటే అదో గోల.” కసురుకుంది ఒక పెద్దావిడ.
“అసలేమి జరుగుతుందో చూద్దాం పదండి” యెవరైనా సరే వినోదాన్ని ఇష్టపడతారు కదా?
అందరూ గొడవ జరుగుతున్న చోటికి వెళ్ళారు. చుట్టూ యెంతోమంది వున్నా ఒక్క ఆడమనిషి నోరు మూయించలేక పోతున్నారు. అందంగా పార్లర్ అమ్మాయిని పిలిపించి వేయించుకున్న ముడి వూడిపోయింది. కట్టుకున్నఖరీదైన పట్టు చీర నాణ్యాన్ని పోగొట్టుకుంది. అందంగా చేయించుకున్న మేకప్ వికృతంగా తేలిపోయింది. నిజానికి పెళ్ళికొడుకు ప్రవీణ్ తల్లి సౌందర్య పేరుకి తగ్గట్లే వుంటుంది యెంతో అందంగా. కానీ ఆమె చేస్తున్న వీరంగానికి ఆమె చాలా లేకిగా కనిపిస్తున్నది. అందం ముసుగేసుకున్న కురూపి కనపడుతున్నది. . పక్కనే ఒక కుర్చీలో కూర్చున్న పెళ్ళికొడుకు తండ్రి జరుగుతున్న దానితో తనకేమీ సంబంధం లేనట్లుగా వింటున్నాడు. ఇంకో కుర్చీలో కూర్చున్న పెళ్ళికొడుకు కూడా తల్లిని ఆపడానికి ప్రయత్నించడం లేదు. సౌందర్య పక్కనే వున్న ఆమె తోడికోడళ్ళు ఆమె చెవిలో యేదో చెప్తూ యెగదోస్తున్నారు. కాళ్ళావేళ్ళా పడి బ్రతిమలాడుతున్న అమ్మాయి తల్లిదండ్రులను పట్టించుకోకుండా ఆమె అలా నోటికొచ్చినట్టల్లా వదరుతూనే వుంది. పక్క వాయిద్యాలుగా వాళ్ళ చుట్టాలు. అందరికీ కళ్ళల్లో నీళ్ళు తిరుగుతున్నాయి పిల్ల అమ్మా నాన్నను చూస్తుంటే. ప్రతీవాళ్ళుకూడా మనసులోనే తిట్టుకుంటున్నారు పెళ్ళివాళ్ళని. వైభవంగా అలంకరించిన కళ్యాణ వేదిక జాలిగా చూస్తున్నది. . ఆ వేదిక మీదా ఇప్పటివరకు యెన్నో పెళ్ళిళ్ళు జరిగాయి. కొన్ని పెళ్ళిళ్ళు అందంగా జరిగాయి. కొన్ని ఆహ్లాదంగా జరిగాయి. అవన్నీ కూడా ఆడపెళ్ళివాళ్ళు మగపెళ్ళివాళ్ళు అన్న తేడా లేకుండా మన ఇంట్లో పెళ్ళిసందడి అని ఆనందంతో జరిగాయి. అప్పుడు యెంతో ఆనందించింది ఆ వేదిక . చాలా కొద్ది పెళ్ళిళ్ళలో చిన్న చిన్న గొడవలైనా వెంటనే సర్దుబాటు చేసుకున్నారు. కానీ ఇంత లేకిగా యెవరూ గొడవ పెట్టలేదు. ఇప్పుడు పెళ్ళి అయితే పిల్ల పరిస్ధితి యేమిటని పిల్ల మీదా, కోడలి మనసు విరిచేంతగా వదరుతున్న అత్తగారి మీదా జాలి పడుతున్నది కళ్యాణవేదిక.
ఇంతలో యెవరో చెప్పినట్లున్నారు పరిగెత్తుకుంటూ వచ్చింది పెళ్ళి కూతురు లాస్య.
“అత్తయ్యా! యేమి జరిగింది?”
“యేమి? ఇప్పుడు నువ్వొచ్చావా? అసలేమన్నా మర్యాదలు తెలుసా మీవాళ్ళకి? పెళ్ళివాళ్ళకి విడిగా అందంగా వడ్డించాలని తెలీదా?అందరికీ బొట్టుపెట్టి పిలిచారా?ఇందాకటినుండి చచ్చిపోతున్నాము దాహంతో కొబ్బరినీళ్ళు రెడీగా వుంచాలని తెలీదా?”
“అయ్యో! ఇంట్లో మొదటిపెళ్ళి. చిన్నవాళ్ళు. కాస్త పెద్దమనసు చేసుకో అమ్మా. అన్ని యేర్పాటు అవుతాయి. మీరు నిదానించండి. ” లాస్య పెదనాయనమ్మ వచ్చి వేడుకున్నది.
ఆవిణ్ణి ఒక్క విదిలింపుతో దూరం నెట్టింది. “నిదానిస్తామండీ. ఇంతవరకు జరిగిన దానికి మా కాళ్ళు పట్టుకుని క్షమార్పణ కోరితే నిదానిస్తాము” ఖరాఖండిగా తేల్చేసింది సౌందర్య. అందరూ ఒక్కసారిగా నిర్ఘాంతపోయారు మూతుల మీద చేతులేసుకుని.
పడబోతున్న నాయనమ్మని రెండు చేతులతో పట్టుకుని ఆపింది లాస్య. ” నాయనమ్మా! సారీ!వెరీ సారీ! నాయనమ్మా” ఆమె అరచేతులు కళ్ళ కద్దుకుంటూ చెప్పింది.
“అమ్మానాన్నా మీరు మొదలు అక్కడినుండి లేవండి”
“అమ్మా లాస్యా నువెందుకొచ్చావు ఇక్కడికి?ఇది పెద్దవాళ్ళ విషయం. మేము మేము చూసుకుంటాము. నువు లోపలికి వెళ్ళు. అరేయ్ మాధవా అక్కని లోపలికి తీసుకెళ్ళు.” ఖచ్చితంగా వుండే కూతురి స్వభావం తెలిసిన తండ్రి కంగారు పడ్డాడు.
“నాన్నా ఆగండి. ఇప్పటివరకు మీరన్నట్లు పెద్దవాళ్ళ విషయమే. కానీ ఇప్పుడు ఇది నా జీవిత సమస్య. మీరు మాట్లాడకండి. పెళ్ళికి వచ్చిన పెద్దలారా మీరంతా కూడా ప్రశాంతంగా కూర్చోండి. “అందరికీ చెప్పి తను కూడా ఒక కుర్చీ తెచ్చుకుని కాబోయే అత్తగారి యెదురుగుండా కూర్చుంది. “అత్తయ్యా! ఇప్పుడేమంటారు? మీకు మర్యాదలు సరిగ్గా జరగలేదంటారు?మర్యాద అంటే మీకు అర్థం తెలుసా?తెలిస్తే ఇంత గొడవ చేస్తారా? మీకు దాహం వేస్తే యెవ్వరినడిగినా తెచ్చిపెడతారు కదా? దానికి “ఆఆఆఆడ పెళ్ళి” వాళ్ళే కానక్కరలేదు కదా?కొబ్బరి నీళ్ళు కావాలి. . శీతాకాలంలో కొబ్బరి నీళ్ళు అడుగుతారని మాకు తోచలేదు. ఓకే . అవి కూడా తెప్పిస్తాము. విడిగా వడ్డించడం. సరే పొరపాటు అయింది. ఇంకా రెండు పూటల భోజనాలు వున్నాయి. విడిగానే వడ్డిస్తారు… ఇవన్నీ కూడా కొద్దిపాటి సమయం వెచ్చిస్తే అవుతాయి. కానీ ఇప్పటివరకు మీరు చేసిన “మర్యాద లేని రచ్చ”వెనక్కి తీసుకో గలరా? నా మనసులో మీ మీద పోయిన గౌరవాన్ని వెనక్కి తీసుకుని రాగలరా?” “యేంటే! యేదో వదరుతున్నావు?యభై లక్షల కట్నమిస్తానన్నా నిన్ను ప్రేమించాడని ఈ పెళ్ళికి ఒప్పుకున్నాము. ఇంత మర్యాద లేని మనుషులనుకోలేదు” హూంకరించింది సౌందర్య . “అవును నేను అందంగా వున్నానన్న ఒకే కారణంతొ ఈ పెళ్ళికి ఒప్పుకున్నారు. కానీ పెళ్ళంటే ఒక అబ్బాయి అమ్మాయికి కట్టే తాళిబొట్టు కాదు. . రెండు వేరు వేరు కుటుంబాలు ఒక కుటుంబం అవడం. మీరు మేము కలిసి మనం అవడం. ఇక్కడ హోస్ట్ మేమొక్కళ్ళమే కాదు మీరు కూడా. మనందరమూ కలిసి వచ్చినవాళ్ళకి మర్యాద చేయడం మర్యాద. ఇప్పుడు మీ పక్కన వుండి మిమ్మల్ని యెగదోస్తున్న వాళ్ళెవరూ కొన్నాళ్ళు పోయాక మీ వెంట వుండరు. వాళ్ళ జీవితాలు వాళ్ళకి యేర్పడతాయి. జీవితాంతమూ వుండేది నేనూ నా వారు. యేది కావాలన్నా చెప్పటానికి ఒక పద్దతి వుంది. నావాళ్ళని కూడా మీవాళ్ళుగా, మనవాళ్ళుగా చూడడంలో ఒక మర్యాద, ఆత్మీయత వుంటుంది. అప్పుడు మీ మీద నాకు రెట్టింపు ప్రేమ కలుగుతుంది. కొడుకుకి పెళ్ళి చేసి కోడల్ని ఇంటికి తెచ్చుకోవడం అంటే వుట్టి పెళ్ళి కాదు. ఇంతకాలం మీరు కాపాడిన మీ ఇంటి గౌరవ ప్రతిష్టల్ని సాంప్రదాయబద్దంగా వేదమంత్రాల సాక్షిగా కోడలికి అప్పగించడం. నాకు సహజంగా కాస్త ఆవేశం యెక్కువ. ఇక్కడికి వచ్చేటప్పుడు యెంతో కోపంగా వచ్చాను . అదంతా యెటు పోయిందో కానీ నాకు మిమ్మల్ని చూస్తుంటే అపారమైన జాలి కలుగుతున్నది. గ్లాసుడు నీళ్ళకోసం, తినే కాస్త మెతుకుల కోసం మీ ఇంటి గౌరవాన్ని పోగొట్టు కుంటున్నారు కదా?
“యేంటీ! యేదేదో మాట్లాడేస్తున్నావు? అసలు నా కొడుక్కి యాభై లక్షలిస్తామని…. . ”
“సిగ్గుపడాలి ప్రవీణ్! నిన్ను కని యెంతో ప్రేమతో పెంచిన నీ తల్లి యాభై లక్షలకు నిన్ను ఖరీదు కట్టింది. సిగ్గుపడు ప్రవీణ్. ” ప్రవీణ్ వేపు తిరిగి ఛీత్కరించింది. “వ్యక్తిత్వం లేని నాడు నువు బ్రతికి వుండీ జీవచ్చవానివే ప్రవీణ్” తెల్లటి లాస్య వదనం యెర్రటి పట్టుచీరతో పోటీ పడింది.
“మామయ్యగారూ మీరంటే నాకు యెంతో గౌరవం. అత్తయ్యగారికి మీరు ఇచ్చే ప్రేమ ఆప్యాయతలు, అందరిలో ఆవిడకు మీరిచ్చే గౌరవమర్యాదలు నాకు యెంతో నచ్చాయి. మీకు చాలా ఆస్తులున్నాయనో లేక మీ అబ్బాయి అందగాడనో, నా వెంట పడి నన్ను ప్రేమించాడనో నేను ఈ పెళ్ళికి ఒప్పుకోలేదు. మీ పెంపకంలొ పెరిగిన ప్రవీణ్ నన్ను నా వ్యక్తిత్వాన్ని గౌరవిస్తాడని ఆశపడ్డాను.” లాస్య కళ్ళల్లో నుండి రెండు కన్నీటి చుక్కలు రాలాయి. “మామయ్యా ఇంత జరుగుతున్నా మీరు మీ ఆవిడను యేమీ అనకుండా ఆమెని యెవరి ముందూ తక్కువ చేయటం లేదు చూడండి మీకు నా జోహార్లు” రెండు చేతులు యెత్తి దండం పెట్టింది. పెళ్ళి అమ్మాయికి అబ్బాయికి ఒక మధురమైన కల . నేను కూడా అలానే కలలు కన్నాను. ఆ కల నిజం చేయడానికి ఆత్మీయులయిన మీరు ప్రేమ హస్తాన్ని అందిస్తారని ఆశపడ్డాను.” కళ్ళు తుడుచుకుని గట్టిగా వూపిరి పీల్చి వదిలింది. “మా అమ్మానాన్న నన్ను కన్న నేరానికి ఇంత మందిలో మీ కాళ్ళు పట్టుకున్న సంఘటనని నేను మరచిపోయి మీ ఇంట కోడలిగా కాలు పెట్టి సంతోషంగా వుండలేను.”
అందరూ కూడా నిశ్శబ్దంగా వింటున్నారు. “అత్తయ్యా! నేటి తరం ఆడపిల్ల మీరిచ్చే ఆస్తులకంటే కూడా మీరు చూపించే ప్రేమాభిమానాలకి పడిపోతుంది. అది తెలుసుకోలేని మీ మీద జాలే తప్ప కోపం రావడం లేదు. ఆల్ రెడీ పది దాటింది. ఇంతమంది యెక్కడికో వెళ్ళి హోటళ్ళు వెతుక్కోలేరు. దయచేసి అందరూ భోజనాలు చేసి వెళ్ళండి. అత్తయ్యా మీకు విడిగా అందంగా వడ్డన చేస్తారు. భోజనాలయ్యాక మీ కోసం యేర్పాటు చేసిన బస్సుల్లో మీ మీ ఇళ్ళకి వెళ్ళండి. గుడ్ బై ప్రవీణ్” చెప్పి హుందాగా వెనక్కి తిరిగింది లాస్య.
మొదటగా పద్దెనిమిదేళ్ళ అమ్మాయి చప్పట్లు కొట్టింది. ఆ తర్వాత ఒక పాతికేళ్ళ అబ్బాయి, ఆడపిల్లని కన్న ఒక తండ్రి అందరూ చప్పట్లు కొడుతుండగా తల్లినీ, తండ్రినీ రెండు చేతులతో దగ్గరికి తీసుకుంది లాస్య.

కౌండిన్య హస్యకథలు – 2 – ఇడ్లీ డే క్యాట్ వాక్ విత్ ఇడ్లీస్

రచన: రమేశ్ కలవల


ఆ రోజు ఇడ్లీ జంట తమను తాము చూసుకుంటూ ఎంతో మిడిసి పడుతున్నాయు.
వాటిని చూసి అక్కడున్న రెండు వడలు “ఎందుకో అంత మిడిసిపాటు?” అన్నాయి
అందులో మిస్టర్ ఇడ్లీ కొంచెం గర్వం ప్రదర్శిస్తూ “ఈ రోజు తారీకు ఎంతో తెలుసా” అని అడిగాయి.
“తారీకులు గుర్తుపెట్టునేంత ఏ సంగతో?” అన్నాయి వడలు
“ఈ రోజు మార్చి మప్పై. ప్రపంచమంతా ఇడ్లీల దినాన్ని ఘనంగా మూడేళ్ళ నుండి చేసుకుంటున్నారు. మీకు ఏమి తెలిసినట్లులేదే” అంది మురిసిపోతూ
ఆ వడలు కాస్తా నొచ్చుకున్నాయి. “ఇడ్లీ డే ట. వీళ్ళకు ఓ రంగా? ఓ రుచా? ఎప్పుడు చప్పగా ఉంటాయనే కదా వారితో పాటు మనల్ని కూడా ప్లేట్లలో పక్కన పెట్టి అమ్ముతారు హోటళ్ళలో. ఆమాత్రం తెలీదు వీళ్ళకు? వీటికి ప్రత్యేకంగా ఓ దినం కూడానూ?” అని గుసగుస లాడుకుంటున్నాయి.
ఆ వడల పరిస్థితి అర్థమయ్యి వాళ్ళతో “కొంచెం పక్కకు తప్పుకుంటే మేము ఓ పెద్ద ఫంక్షనుకు హాజరుకావాలి. ఈ రోజు అక్కడ సంబరాలు ఘనంగా జరుగుతాయి. మమ్మల్ని ప్రత్యేకంగా సత్కరిస్తారుట. ఇదిగో ఆహ్వానం కూడా పంపారు” అన్నాయి ఆ ఇడ్లీలు.
“ఏం సంబరాలో అవి? మీరు రోజూ మాతోనేగా కలిసి ఉండేది. ఈ రోజు మీరొక్కరే వెళ్ళి ఆ సంబరాలు చేసుకోకపోతే మమ్మల్ని కూడా తీసుకెళ్ళచ్చుగా?” అని అడిగాయి ఆ వడలు.
ఇంతలో మిసెస్ ఇడ్లీ మిస్టర్ ఇడ్లీతో “రేపు వాళ్ళకి కూడా ఓ దినం అంటూ ప్రకటించినా ప్రకటించవచ్చు .. కాబట్టి మనతో వాళ్ళని కూడా కలుపుకుంటేనే మంచిది” అని సలహా ఇచ్చింది.
ఆ మాటకు ఆ మిస్టర్ ఇడ్లీకి గర్వం వచ్చి “ఆ వడలకు మనలాగా అసలు నిండుతనం ఏది? మధ్యలో ఇంత రంధ్రం ఉంటుంది. ప్రతీ ఒక్కరూ ఇలా ప్రత్యేక దినాలు కావాలంటే ఎలా? ఓ అర్హత అంటూ ఉండద్దు?” అన్నాడు మిసెస్ ఇడ్లీతో వెటకారంగా.
“గట్టిగా మాట్లాడకండి. వింటే నొచ్చుకుంటారు” అని ఆయనతో అంటూ మిసెస్ ఇడ్లీ అటు తిరిగి చూసింది. వాళ్ళు అది విని మొహాలు వాడినట్లుగా పెట్టారు. వేయించినవి కాబట్టి వాళ్ళ హవభావం బయటకు ఏమాత్రం కనపడనివ్వ లేదు. ఆ మిసెస్ ఇడ్లీ బ్రతిమిలాడినట్లుగా చూసింది “సరే రమ్మను. కాకపోతే ఓ షరతు.. ఓ పక్కనే నించొని చూడమను” అన్నాడు మిస్టర్ ఇడ్లీ.
“ఇంతకీ ఏమి ఫంక్షను?” అని అడిగాయి వడలు
“మేము వెళ్ళే చోట ఈ రోజు వెయ్యి రకాల ఇడ్లీలు ప్రదర్శించ బోతున్నాయనమాట” అంటూ “అక్కడ బుల్లి బుల్లి ఇడ్లీలు, వేగించిన ఇడ్లీలు, రంగు రంగుల ఇడ్లీలు అదీకాక వాటిలో రకరకాలైన సగ్గుబియ్యం ఇడ్లీలు, రవ్వ ఇడ్లీలు ఇలాగా బోలెడు ఇడ్లీలు ప్రదర్శిస్తారనమాట. వాటిన్నికంటే అందమైన, స్వచ్ఛమైన జంటగా మమ్మల్ని ఎంపికచేసారు. అక్కడ మమ్మల్ని సన్మానించి ఓ ప్రత్యేకమైన ప్రదేశంలో ఉంచుతారనమాట” అంది డబ్బా కొట్టుకుంటూ.
వడలు నోరు వెళ్ళపెట్టుకొని చూస్తూ వింటున్నాయి ఆ ఇడ్లీలను. మనసులో “నిజమేనేమో, ఇడ్లీలో ఏదో ప్రత్యేకత ఉందేమో? లేకపోతే వేయి రకాలుగా మలవటానికి కుదురుతుందంటే మాటలా? మనం ఉన్నాము ఒక్క రంగు కంటే ఎక్కువ రంగు ఎన్నడూ కనివిని ఎరుగలేదు సుమీ!” అంటూ తమ కన్నంలోంచి ఒకరినొకరు చూసుకున్నాయి. ఈ సంభాషణంతా దోసెలు, పూరీలు, కట్టె పొంగలి, దద్దోజనం, ఉప్మా లాంటివి చాటుగా విన్నాయి.
ఇడ్లీలు ముందు దొర్లుతూ నడవటం మొదలుపెట్టాయి, వెనుక వడలు నడుస్తున్నాయి. మిగతా టిఫిన్లు చడి చెప్పుడూ చేయకుండా వాటి వెనుక నడుస్తున్నాయి. కొంత దూరం నడవగానే మిస్టర్ ఇడ్లీకి ఎందుకో అనుమానం వేసింది వెనుక ఎవరో ఉన్నారని. వెనక్కి తిరిగేలోగా క్షణకాలంలో అంతా దాక్కున్నారు. ఇడ్లీలు అక్కడికి చేరుకున్నారు. లోపలకు వెళ్ళే ముందు ఇడ్లీలు వడలతో “మేము ప్రవేశించగానే మామీద ఫోకస్ లైట్లు వేస్తారు. మేము నడుస్తూ ముందుకు వెడతాము. మేము నడవగానే మీరు వెనకాలే ఆ చీకటిలో లోపలకు ప్రవేశించి ఎక్కడో ఒక చోట ఉండండి. సరేనా? వెళ్ళేటపుడు కలిసి తిరిగి వెడదాము” అంటూ వివరించి వారి పిలుపుకు వేచి ఉన్నాయి. రకరకాల ఇడ్లీలను ఆహ్వానిస్తున్నట్లుగా వినపడుతున్నాయి చివరలో ఈ మిస్టర్ అండ్ మిసెస్ ఇడ్లీలకు ఆహ్వానం పలికారు.
“లేడీస్ అండ్ జంటిల్మెన్ .. ఈ రోజు ప్రదర్శనలో పాల్గొన్న ఇడ్లీలన్నింటిలోకి అందమైన జంట మరియు ప్రత్యేక అతిథులుగా విచ్చేసిన మిస్టర్ అండ్ మిసెస్ సౌతిండియన్ ఇడ్లీ” అని ఆహ్వానించగానే లైట్ల వెలుగులో మెరిసిపోతూ ముందుకు నడిచారు. ఆ లైట్లు ఆ ఇడ్లీల వైపుకు ఫోకస్ చేసి ముందుకు వెళ్ళేకొద్ది వెనుక చీకటిలో ఆ వడలు, ఒకరి తరువాత ఒకరు అన్నీ టిఫిన్లు ఓ మూలకు చేరుకున్నాయి. ఇంతమంది వెనకనే ఉన్నారని గమనించిన వడలు కంగారులో గట్టిగా అరవబోయేలోగా దోసెలు నోరు నొక్కేసరికే మిగతావి ఊపిరిపీల్చుకున్నారు.
విచ్చేసిన పలు రకాల ఇడ్లీలు ఒక చోటకు చేరాయి. ఓ పెద్ద స్టేజీ ఏర్పాటు చేసారు. అక్కడ ముందుగా ఆ ర్యాంప్ మీద “క్యాట్ వాక్ విత్ ఇడ్లీస్” అనే షో జరగబోతోంది. అందమైన మోడల్స్ చక్కటి దుస్తులు ధరించి నిగనిగ లాడే ప్లేట్లు పట్టుకొని తెరవెనుక నించొని ఉన్నారు. ముందుగానే ఇడ్లీ జంటలకు వారు ఎవరి ప్లేటులో ప్రవేశించాలో తెలియజేసారు. ఓ జంట ఇడ్లీలు హడావుడిగా బయలు దేరాయి ఆ మోడల్ వొంగి ప్లేటు పెట్టగానే ఆ ప్లేటు మీదకు ఇడ్లీ జంట చేరి ఒకరికొకరు ఆనుకొని ఓ భంగిమ పెట్టారు. ఆ మోడల్ ర్యాంప్ మీద ఆ ప్లేటును అందరి ముందు ప్రదర్శిస్తూ ఆకర్షణగా నడుస్తూ వెడుతోంది. అక్కడ వీడియోలు, చిత్రాలు పదే పదే ఆ జంట ఇడ్లీలను తీస్తున్నారు. టివి ల కోసం ప్రత్యక్ష ప్రసారాలు జరుగుతున్నాయి. ఆ రకం ఇడ్లీ నచ్చిన వారు చప్పట్లతో అభినందిస్తున్నారు.
తరువాత వేగించిన ఇడ్లీల వరుస వచ్చింది. వీరి ముద్దు పేరు “ఫ్రైడ్లీలు” వీరి మోడల్ కూడా తన ప్లేటును ప్రదర్శిస్తూ ముందుకు నడిచింది. ఈ ఇడ్లీ జంట నించొన్న ప్లేటు మీద వారి వొంటి మీద ఉన్న నూనె కారడం అదీకాక వారిని ప్రదర్శిస్తున్న మోడల్ వయ్యారి భామ నడక నడవటంతో కుదుపులకు తట్టుకోలేక మిసెస్ ఇడ్లీ దొర్లుకుంటూ కిందకు జారి పడింది. మిస్టర్ ఇడ్లీ చెయ్యి అందించాడు కానీ ఏం లాభంలేక పోయింది. వీడియో కెమెరాలు అలా దొరలుతూ వెడుతున్న దానిపై పదే పదే చూపిస్తున్నారు.
ఆ మూల నుండి అంతా గమనిస్తున్న టిఫిన్లు ఏం జరుగుతోందో ఆశ్చర్యంగా స్కీను వైపుకు చూస్తూ ఉన్నారు. అలా దొరలుతూ జడ్జెస్ కూర్చున్న వరకూ టేబులు దగ్గరకు చేరింది. అందులో ఒక జడ్జి వొంగి ఆ మిసెస్ ఇడ్లీని చేతిలోకి తీసుకున్నారు. ఇంతలో ఇద్దరి వడలలో ఒకరు “ఏదోకటి చేయాలి లేకపోతే నోట్లో వేసుకునేలా ఉన్నాడు” అంది. కాకపోతే జడ్జి ఆ ఫ్రెడ్లీ అందాన్ని ఒక్కసారి దగ్గరగా పరికించి చూసి, ఓ ముద్దు పెట్టి లేచి వెళ్ళి ఆ మోడల్ కు అందజేసారు. మిసెస్ ఇడ్లీ తిరిగి మిస్టర్ ఇడ్లీతో కలుసుకోవడంతో చప్పట్లతో ఆ ప్రదేశం మారు మ్రోగింది.
ఇకపోతే బుల్లి బుల్లి పిల్ల “బుడ్లీలు” ప్రదర్శన అందరి మనసుకు హత్తుకునేలాగా ప్రదర్శించడంతో అక్కడంతా చర్చనీయాంశంగా అయ్యింది. ఎంతైనా ముద్దు బుడ్లీలు ముద్దు బుడ్లీలే. కాకి పిల్లలు కాకికి ముద్దులాగా బుడ్లీలంటే ఇడ్లీ తల్లితండ్రులకు ఎంత ముద్దో! వారి ప్రదర్శన అయ్యి తిరిగి రాగానే బుడ్లీల మీద మిగతా ఇడ్లీలు ప్రేమానురాగాలు కురిపించడం ప్రత్యక్ష ప్రదర్శనలలో బ్రేకింగ్ న్యూస్లలో చూపిస్తున్నారు.
తరువాత కొత్తదైన సగ్గుబియ్యం ఇడ్లీల “సగ్లీలు” ప్రదర్శన మొదలయ్యింది. ఇంతలో ఆ టిఫిన్లలో ఒకరు “వీరి శాఖ వేరే శాఖట గదా? వీరికి కూడా ప్రదర్శన లో బానే చోటిచ్చారే?” అంది. “నీకెలా తెలుసు?” అని కొందరు అడిగారు. “నాకు మాత్రం వాటి శాఖ వేరే అని ఏం తెలుసు ఆ వంటాయన అంటుంటే విన్నాను” అంది. “ఇదిగో వాళ్ళలాగా మనకు శాఖలు, పట్టింపులు ఉండవు. చిన్నతనంగా అలా వాగకూడదు. అటు చూడు ఎవరైతేనే ఎంత మంచి ప్రదర్శనో చూడు” అని వినిపించడంతో వారందరి దృష్టి అటుమళ్ళింది.
చివరగా ప్రత్యేక అతిథులైన మన మిస్టర్ అండ్ మిసెస్ సౌతిండియన్ ఇడ్లీల ప్రదర్శనకు అందరూ ఎంతగానో వేచి ఉన్నారు. మిగతా తొమ్మిది వందలా తొంభై తొమ్మిది ఇడ్లీ జంటల ప్రదర్శన వేరు ఈ స్వచ్ఛమైన, సుందరమైన, పాదరసంలాంటి, మేలిమి ముత్యం లాంటి, పౌర్ణమి చంద్రుడు లాగా మెరిసి పోతున్న ఇడ్లీ జంట ప్రదర్శన వేరు. వీరి అందం ఆ మోడల్స్ కంటే చూడముచ్చటగా ఉండటంతో వీరి ప్రదర్శనకు మోడల్స్ అవసరం లేదని నిశ్చయించారు. వీరే క్యాట్ వాక్ చేస్తారనమాట. వీరి ప్రదర్శన చూడటానికి టిఫిన్స్ అంతా సిద్దమయ్యాయి. దద్దోజనంలో మెతుకు మెతుకు, ఉప్మాలో రవ్వకు రవ్వ కూడా ప్రదర్శన చూడటానికి ఆసక్తికరంగా వేచి ఉన్నాయి. ఇంతలో జిగేల్ మని రకరకాల డిస్కో లైట్లు వెలుగులతో పెద్దగా వీరిని క్యాట్ వాక్ ఎనైన్సెమెంట్ చేసారు. అందరి కళ్ళు పెద్దవి చేసి అటు చూడటం మొదలుపెట్టారు.
మంచి సంగీతం వినిపిస్తూ ఇద్దరూ చూడముచ్చటగా ఒకిరినొకరు ఆనుకొని ఆ వెలుగులో నడుస్తూ వస్తుంటే, ఆ చిత్రం రోమాంచితంగా ఉండి అందరూ లేచి నించొని, కరతళాధ్వనులతో వారికి ప్రత్యేక ఆహ్వానం పలుకుతూ మైమరిచి కన్నార్పకుండా ఆ జంటను చూస్తున్నారు. ఆ జంట వారి ముందు అద్భుతంగా ప్రదర్శించి, అందరినీ ముగ్గులను చేసి వారి క్యాట్ వాక్ ముగించారు. వారి ముగించిన కొన్ని నిమిషాల వరకూ చప్పట్లు కొడుతూనే ఉన్నారు. వారిని మళ్ళీ పిలిపించి ప్రత్యేక సత్కారం జరిపారు. మిగతా వడ, దోస,పూరి, దద్దోజన, కట్టెపొంగలి, ఉప్మాలు మా దినాలు ఎప్పుడు జరుపుకుంటారో ఏమో అని గట్టిగా నిట్టూర్చాయి.
ఇంతలో అందరూ ఓసారి వినమని చెప్పడంతో అందరి ధ్యాస అటుమళ్ళింది. క్యాట్ వాక్ అద్భుత ప్రదర్శనలు ముగిశాయి కాబట్టి ఇపుడు వారందరిని ఒక చోట ఉంచి అందరూ దగ్గరగా వీక్షించడానికి వీలుగా ఒక ప్రదర్శన జరుగుతుంది కాబట్టి అందరినీ అభ్యర్థించేది ఏమిటంటే వాటిని దూరంగా మాత్రమే చూడగలరు, వాటిని ముట్టుకోవద్దని మాత్రం కోరారు. అన్నీ ఇడ్లీల జంటలు వారి వారి ప్లేట్లలో నించొని రకరకాలు ఫోజులు పెట్టారు ప్రదర్శనకు సిద్దమయ్యారు.
అందరూ వాటిని నడుస్తూ రకరకాలు ఇడ్లీలను వీక్షిస్తున్నారు. అంతా సవ్యంగా నడుస్తోంది అనుకునేలోగా జరగరానిది ఒకటి జరగబోయింది. ఒక కొంటె మనిషి మిస్టర్ అండ్ మిసెస్ సౌతిండియన్ ఇడ్లీలను ఉండబట్టలేక చేతిలో ప్లేటును తీసుకోవడం జరిగింది. ముందుగానే ఇడ్లీలను ముట్టుకోవద్దని చెప్పినా అతను పెడచెవిన పెట్టి వాటిని అలా చేయడంతో వీడియో వారి వైపుకు చూపించడంతో అది గమనించిన అందరూ ఒక్కసారిగా కేకలు పెట్టారు. అతనికి వాటిని చూస్తూ తట్టుకోలేక పోతున్నాడు, వాటిని ఎలాగైనా భక్షించాలని పెట్టుకున్నాడు. అదంతా గమనిస్తున్న వడలు అప్రమత్తం అయ్యాయి. త్వరగా వెళ్ళి ఏదోవిధంగా లైట్లు ఆపమని దోసెలతో చెప్పారు. వెంటనే వెళ్ళి వాటిని ఆపారు. క్షణం కూడా ఆలశ్యం చేయకుండా ఆ ఇడ్లీ జంటలు మిగతా టిఫిన్లతో మాయమయ్యాయి. కొంతసేపటికి లైట్లు వేసారు. చూస్తే ఒక్క ఇడ్లీ కనపడకపోవడంతో అందరూ నువ్వు తిన్నావా అంటే నువ్వు తిన్నావా అన్నట్లుగా ఒకరునొకరు చూసుకుంటున్నారు.
సమయానికి వాళ్ళని రక్షించినందుకు వడలకు ఆ మిస్టర్ అండ్ మిసెస్ సౌతిండియన్ ఇడ్లీల జంటలు కృతజ్ఞతలు తెలియజేసాయి. ఇందాక గర్వం ప్రదర్శించినందులకు క్షమించమని అడిగాడు ఆ మిస్టర్ ఇడ్లీ. మన టిఫిన్ల అందరిలో ప్రత్యేక స్థానం సంపాదించుకొని, దినాలు జరుపునే అంతలా ఎదిగిన మీకు ఆ మాత్రం చేయడం మా బాధ్యత అన్నారు ఆ వడలు. మిగతా అందరూ ఏకీభవించారు. వారు అందరూ కలిసి ఒక్కసారిగా తిరిగిరావడంతో అక్కడ ఎంత సేపుగా వేచి చూస్తున్న రకరకాలు చట్నీలు, సాంబార్లు, కూరలు వగైరాలు “ఎక్కడికి మాయమయ్యారు? మీకోసం ఎంత గాలించామో తెలుసా? “ అన్నారు. తిరిగొచ్చిన వారు జరిగిందంతా చెప్పారు. అందరూ మున్ముందు ఇలాంటి ఇబ్బందులు కలుగకుండా చూసుకోవడానికి ప్రత్యేక సభను త్వరలో ఏర్పాటు చేయాలన్నారు. ఈ రభసలో గాయపడిన కొన్ని ఇడ్లీలను సముదాయిస్తూ అందం శాశ్వతం కాదని కొందరు నొక్కి చెప్పారు.
ఇంతలో ఒకరు “ఇడ్లీ డే” అంటే “భక్షించి పైకి పంపించే డే” అని ఎవరికి తెలుసు? ఏదో సన్మానాలు చేస్తామంటే వెళ్ళాము కానీ లేకపోతే వెళ్ళే వాళ్ళం కాదు అన్నారు.
అవునవును మన రక్షణ కోసం ఈ ప్రత్యేక దినాలను బహిష్కరించాలి అంటూ ఉద్యమం సాగిద్దామంటూ “పదండి ముందుకు పదండి త్రోసుకు” అన్నడొక శ్రీ శ్రీ ఇడ్లీ గారు ఉద్యమం లేవదీస్తూ.
అందరూ క్షేమంగా వచ్చినందుకు మనందరం ఇడ్లీ డే జరుపుకోవాలి అంటూ ఒకరు సలహా ఇచ్చారు.

శుభం భూయాత్!

తేనెలొలుకు తెలుగు-2

రచన: తుమ్మూరి రామ్మోహనరావు

భాషలోని తియ్యదనం తెలియాలంటే కొంచెం వెనక్కి వెళ్లక తప్పదు. నగరాలు ఇంతగా అభివృద్ధి చెందని కాలంలో గ్రామీణ జీవితాల్లోకి తొంగి చూస్తే…
అప్పటి ఆటలు, పాటలు, వేడుకలు, సంబరాలు, జాతరలు, బారసాలలు, వ్రతాలు, నోములు, పెళ్లిళ్లు, పేరంటాలు అన్నీ సాహిత్యంతో ముడిపడి ఉన్నవే.
పుట్టిన దగ్గర్నుంచి పుడకల్లోకి చేర్చేదాకా అన్ని సందర్భాలను సాహిత్యమయం చేశారు మనవాళ్లు.
పుట్టిన పిల్లవాడు ఏడుస్తుంటే ఊరుకోబెట్టడానికి తల్లి
చిన్నగా రాగం తీస్తూ పాట పాడుతుంది. ఏమని. .
.
‘ఏడవకు ఏడవకు చిన్నినాయనా
ఏడిస్తె నీ కళ్ల నీలాలు గారు
నీలాలుగారితే నే చూడలేను
పాలైన గారవే బంగారుకళ్లా’ జో జో

ఆప్యాయత నిండిన అలతి పదాల్లో ఎంత సొగసున్నదో చూడండి. ఏడవకురా నాన్నా ఏడిస్తే నీ కళ్లల్లో నీళ్లు కారుతాయి. నీ కన్నీళ్లు నేను చూడగలనా అనే తల్లి మనసు ఎంత సుందరంగా పాటలో ఒదిగిందో.
ముప్పయి నలభై ఏళ్ల కిందివారు విన్నవే ఇవన్నీ. ఇంట్లో బారసాల, అదే తెలంగాణాలో ఐతే ఇరవైయొక్కటో దినం నాడు పాపనో బాబునో తొట్లెలో వేసి పేరంటాళ్లందరూ తలా ఒక లాలి పాటగాని, జోలపాటగాని పాడటం ఆనవాయితీ. వాటిల్లో

జో అచ్యుతానంద జోజో ముకుందా
లాలి పరమానంద రామ గోవిందా బాగా ప్రసిద్ధి వహించింది.

అలాగే ఇంకాస్త పెద్దైన తరువాత పిల్లవాడికి ఉగ్గు తినిపిస్తూనో, ఏడిచే పిల్లణ్ని ఓదారుస్తూనో ఆరు బయట వెన్నెల్లోకి వెళ్లి

చందమామ రావె జాబిల్లి రావె
కొండెక్కి రావె గోగు పూలుతేవె అంటూ సముదాయించేవారు.

అప్పుడప్పడే నిలబడే పిల్లల్ని అమ్మమ్మనో నానమ్మనో ఆడిస్తూ
తారంగం తారంగం
తాండవకృష్ణా తారంగం
వేణూనాథా తారంగం
వేంకటరమణా తారంగం అని

అరచెయ్యి తిప్పుతూ పాడుతూంటే వాళ్లూ అలాగే తిప్పటం చూసి మురిసిపోయే సన్నివేశాలు ఇప్పుడు అరుదయ్యాయి. ఎందుకంటే ఒకప్పుడు సమిష్టి కుటుంబం ఉండేది. ఇంట్లో ఒకరో ఇద్దరో పెద్ద వయసు వాళ్లు, అలాగే నడీడు వాళ్లు, పడుచు జంటలు, అమ్మాయిలు , అబ్బాయిలు, చిన్న పిల్లలు అందరూ కలిసి ఉండటంతో సందడి ఉండేది, సరదాలుండేవి. వంటలూ, వార్పులూ, వడ్డనలూ, ఉప్పునీళ్ల మోత, మంచినీళ్ల మోత ఇలాంటివన్నీ ఇప్పుడు కనిపించే అవకాశం లేదు. భార్యా భర్తలు ఉద్యోగాలకు, చిన్న పిల్లలుంటే బేబీ కేర్ సెంటర్లకు, పెద్దపిల్లలయితే స్కూళ్లకు, ముసలి వాళ్లు అయితే పల్లెటూళ్లల్లోనో, వృద్ధాశ్రమాల్లోనో ఉండేసరికి ఈ అచ్చట్లూ ముచ్చట్లూ కనుమరుగవుతున్నాయి. ఇది గమనించాల్సిన విషయం.

భాష తీయదనం తెలియాలంటే ఆడవాళ్లు కాని మగవాళ్లు కాని ముచ్చట్లు పెట్టుకునేప్పుడు గమనించాలి. సందర్భానికి తగిన హావభావాలు, ఆనందాశ్చార్యాలు మాటల్లో కలగలిసి ఒక అనుభూతిని కలిగిస్తాయి. వెనకటి వాళ్లయితే మాటల్లో జాతీయాలు నుడికారాలు అలవోకగా పొదిగి మాట్లాడేవారు. అవి సహజసుందరాలు.
“ఏమో వొదినా. ఈయన కాలికి బలపం కట్టుకుని తిరుగుతున్నారు పిల్లదాని సంబంధం కోసం. చెప్పులరిగేట్టు తిరిగినా ఒక్క సంబంధమూ కలిసిరావడంలేదు. అంగట్లో అన్నీ ఉన్నా అల్లుని నోట్లో శని అన్నట్టు. ఏం చెయ్యడమో దిక్కుతోచడం లేదు.

అవునమ్మా నువ్వన్నది నిజమే. అయినా దేనికైనా కాలం కలిసి రావాలి. కల్యాణం వచ్చినా కక్కు వచ్చినా ఆగదన్నట్టు పెళ్లి ఘడియ వచ్చిందంటే అన్నీ వాటంతటవే జరిగి పోతాయి. “

“అబ్బో మా మనవలు వస్తే ఇల్లు పీకి పందిరి వేస్తారు”

“వాడొస్తే కొంప కొల్లేరే”

“వాళ్లాయన నోరు మెదపరు. అది ఏం చెబితే దానికి గంగిరెద్దులా తలూపుతారు. ”

ఒకప్పటి నవలలు చదివినా, పాత తెలుగు సినిమాలు చూసినా జీవద్భాషయైన తెలుగు సోయగం కనిపిస్తుంది.
కవులైనా రచయితలైనా సహజమైన సన్నివేశాలను తమ రచనల్లో పొందు పరిచినప్పుడు అవి అందించే ఆనందం అంతా ఇంతా కాదు.

గోప బాలకులు చల్దులారగించే సన్నివేశాన్ని పోతన్న సీస పద్యంలో చిత్రీకరించిన విధానాన్ని చిత్తగించండి.

సీ. మాటిమాటికి వేలు మడిచి యూరించుచు
యూరుగాయలు దినుచుండునొక్క
డొకని కంచములోని దొకడు చయ్యన మింగి
చూడులేదని నోరు చూపు నొక్క
డేగు రార్గుర చట్టు లెలమి బన్నిద మాడి
కూర్కొని కూర్కొని కుడుచు నొక్క
డిన్నియు దగబంచి యిడుట నెచ్చెలితన
మనుచు బంతెన గుండులాడు నొకడు

ఆ. కృష్ణు జూడు మనుచు గికురించి పరు మ్రోలి
మేలి భక్ష్య రాశి మెసగు నొకడు
నవ్వు నొకడు సఖుల నవ్వించు నొక్కడు
ముచ్చటాడు నొకడు మురియి నొకడు

ఎంత అందమైన సన్నివేశం. ఎంత రమ్యమైన వర్ణన.
నలుగురు పిల్లలు చేరితేనే సందడి. అలాంటిది కలిసి తింటే రకరకాల మనస్తత్త్వాలు కలిగిన గోప బాలకుల ఆకతాయితనం ఎలా ఉంటుందో సహజ సుందరంగా రచించారు. చదువుతుంటే మన బాల్యాలు మనకు గుర్తు రావటం ఖాయం. ఈ పద్యానికి ప్రత్యేకంగా వివరణ అవసరం లేదనుకుంటున్నా. వచ్చే నెల మరిన్ని కబుర్లు చెప్పుకుందాం.

సినీ (మాయా)లోకం – తారే జమీన్ పర్

పరిచయం: సరితా భూపతి

ఎప్పట్లాగే ఈ సంవత్సరమూ ఇంటర్ రిజల్ట్స్ వచ్చాయి. తొమ్మిది వందల తొంభై ఆరు మార్కులు సాధించిన విద్యార్థిని ఆ నాలుగు మార్కులేమయ్యాయని అరిచారు. సబ్జెక్ట్ పోయిన విద్యార్థిని వెలివేసారు. తక్కువ మార్కులొచ్చిన విద్యార్థులు ఆత్మహత్య చేసుకున్నారు. ఎంత సాధారణంగా వినగల్గుతున్నామో ఇవన్నీ. పువ్వుల్లాంటి పిల్లల బాల్యాన్ని చదువుల పేరుతో ఎలా నలిపేస్తున్నామో! పొద్దు పొద్దున్నే నిద్రలేపి, గాడిద బరువులు భుజానికేసి బడికి పంపిస్తాం. రాచిరంపాన పెట్టే చదువులు, పనిష్మెంట్లు బడిలో. ఇంటికి రాగానే హోం వర్కులంటూ పేరెంట్స్ యమకింకరుల్లా తయారు. చదువు ఉత్సాహాన్ని, జ్ఞానాన్ని, ఆరోగ్యకరమైన వాతావరణాన్ని ఇవ్వాలి. కానీ, ర్యాంకులు, మార్కులే ఇపుడు జీవన్మరణ సమస్యలయిపోయాయి. ప్రతి పిల్లలూ ఒక అద్భుతమే. ఒక్కొక్కరిలో ఏదో ఒక కళ దాగుంటుంది. అకాడెమిక్స్ లో ర్యాంకులే జీవిత పరమావధి కాదు అని ఎడ్యుకేషన్ సిస్టమ్ కి, మార్కుల కోసం ఒత్తిడి పెంచుతున్న పేరెంట్స్ కి చిలక్కి చెప్పినట్టు చెప్పిన సినెమా ” తారే జమీన్ పర్”.

ఇషాన్ అనే ఎనిమిదేళ్ళ కుర్రాడు, డిస్లెక్సియా అనే రీడింగ్ డిసార్డర్ వల్ల సరిగ్గా చదవలేకపోతాడు. తన సమస్యని పేరెంట్స్ గానీ, టీచర్స్ గానీ గుర్తించలేకపోతారు. స్కూల్లో ఎప్పుడూ పనిష్మెంట్లతో క్లాస్ రూమ్ అవతలే నిలబడి ఉంటాడు ఇషాన్. హోం వర్క్ చేయకుండా బొమ్మలేస్తూ ఉంటూ, పేరెంట్స్ తో చీవాట్లు పడుతుంటాడు. తన ఆర్ట్ లో ప్రావీణ్యతను పేరెంట్స్ పెద్దగా పట్టించుకోరు. సరిగ్గా చదువుకోకపోవటమే వారిని ఇబ్బంది పెడుతూ ఉంటుంది. క్రమశిక్షణ కోసం బోర్డింగ్ స్కూల్ కి పంపుతారు. ఇంట్లో ఉన్నపుడు బొమ్మలేస్తూ, బయట నచ్చినట్టు ఆటలాడుకుంటూ (చీవాట్లు పడుతున్నప్పటికీ) ఉన్న హ్యాపీ సోల్, హాస్టల్ కి వెళ్ళాక తనని తాను పూర్తిగా కోల్పోతాడు. తనకెంతో ఇష్టమైన ఆర్ట్ కూడా మానేస్తాడు. డిప్రెషన్లోకి వెళ్ళిపోతాడు. పుస్తకాల్లో అక్షరాలు ఎంత చదవటానికి ప్రయత్నించినా, కదులుతున్నట్టు కనపడతాయి. చదవలేకపోతాడు. కొన్నాళ్ళకి, టెంపరరీ ఆర్ట్ టీచర్ గా రామ్ శంకర్ నికుంబ్ (ఆమిర్ ఖాన్) ఆ స్కూల్లో చేరతారు. మెుదటి రోజే, పిల్లలందర్ని ఆ ఒత్తిడి వాతావరణం నించి కులాసాగా మారుస్తాడు. కొద్ది రోజుల్లోనే ఇషాన్ సమస్యను గుర్తించి, ఆ లోపాన్ని అధిగమించే శక్తి తనలోనే ఉందనే ధైర్యాన్నిస్తాడు. తను అక్షరాలను రాస్తున్న విధానాన్ని స్టెడీ చేసి, నిదానంగా రాయటం, చదవటం సులభమయ్యేలా చేస్తాడు. తనలోని ఆర్ట్ ప్రతిభను గుర్తించి, బెస్ట్ స్టూడెంట్ గా నిలబెట్టే వరకూ తన తపన ఆగని, ఉన్నత ఉపాధ్యాయున్ని మనకు పరిచయం చేస్తాడు. చిన్న పిల్లలు సృష్టిలో ఎంత అద్భుతమో..వారి పసి హృదయాలకు స్వేచ్ఛ కావాలి. వారిని ఎదగనివ్వాలి. వారిలో కళాత్మకతను గుర్తించి, ప్రోత్సహించాలి. ర్యాంకులు భవిష్యత్తును ఏ మాత్రం నిర్ణయించలేవు. వారి మెదళ్ళను రాత్రి పగళ్ళు కార్పోరేట్ చదువులంటూ క్షోభ పెట్టడం క్రూరమైన పని. బాల్యం ఎంతో విలువైనది. అనుభవించనివ్వాలి. చూస్తున్నంత సేపు పదే పదే గుర్తు చేసే సినెమా ఇది. కమర్షియల్ సినెమాలకు భిన్నంగా ఆలోచించే ఆమిర్ ఖాన్ కృషి ఎప్పటికీ అభినందనీయమే.

జీవితమే ఒక పెద్ద పోరాటం

రచన: నిర్మల సిరివేలు

అమ్మా! అమ్మా! అని పిల్లలు ఏడుస్తూ ఉన్న హృదయ విదారకమైన సంఘటన చూస్తే ఎటువంటి వారికైనా కంతనీరు రాకమానదు.
పాలుతాగే పసిబిడ్డను వదిలి ఆ కన్నతల్లి ఎలా వెళ్లగలిగిందో ఏమో పైలోకాలకి వెళ్లిపోయింది. పెద్దపిల్ల అమ్మా అని ఏడుపు. చిన్నబిడ్డకు ఏమీ తెలియని పసి వయసు. ఆకలితో పాలకోసం తల్లి మీద పడి ఏడుస్తూ ఉంది. చూసినవాళ్లు ఆ బిడ్డను పక్కకు తీసికెళ్ళి ఆ తల్లిని సాగనంపడానికి ఆలోచనలు చేస్తున్నారు. ఆ శవాన్ని మునిసిపల్ వాళ్లకు అప్పచెప్పాలా, లేక మనమే తలా కొంత వేసుకుని అంత్యక్రియలు చేయాలా అని చర్చిస్తున్నారు.
తండ్రి ఏమైనాడో ఎవరికీ తెలీదు. అతను పని చేసే షావుకారు ఎర్రచెందనం చెక్క తేవడానికి పంపించారు. అడవిలో దొంగతనంగా చందనం తేవడానికి ఆ రాత్రి వెళ్లినవారందరూ బాగా తాగి నిద్రపోయారు. అదే సమయంలో ఫారెస్ట్ పోలీసులు వచ్చి పట్టుకెళ్లారు. ఎక్కడున్నాడో తెలీదు. అతనికి తన భార్యా, పిల్లలు గుర్తుండి వుంటే వాళ్ల గురించి పట్టించుకుని ఉంటే ఆ తల్లి ఇలా హీనమైన చావు కొనితెచ్చుకునేది కాదు.
నాలుగిళ్లల్లో పాచిపని చేస్తూ పిల్లలను సాకుతూ ఉండేది. 2,3 సార్లు ఆమె నోట్లోనుంచి రక్తం పడింది. ఆమె వెంటనే తను పని చేసే డాక్టరు దగ్గరకి వెళ్లింది. అన్ని టెస్టులు చేసాక కాన్సర్ అని తెలిసింది. నా దగ్గర ట్రీట్‌మెంట్‌కు అంత డబ్బు ఉందా, మంచి తిండి తినగలనా, ఏమి నా పరిస్థితి , నేను బాగవుతానా, నా పిల్లలతో ఈ జీవితమంతా నడవగలనా, నా బిడ్డలకు దిక్కు ఎవరు …. ఇలాంటి ఆలోచనలతో ఎవ్వరికి చెప్పినా నాకు ప్రయోజనం ఏమీ లేదంటూ కుళ్ళి కుళ్ళి ఏడుస్తూ కుమిలిపోసాగింది. తన పిల్లలను ఎవరైనా తీసుకుని పెంచుకుంటే బాగుంటుంది అని ఎంతగానో ఆలోచించింది. బ్రతికుండగా తన పిల్లల గురించి ఏమీ చేయలేకపోయినా ఆమె చనిపోయిన తర్వాత ఎవరో పుణ్యాత్ములు ఆ పిల్లల్ని మంచి అనాధశరణాలయంలో చేర్చారు
అక్కా! ఇది ఏం కూర అని చిన్నారి చెల్లెలు అడిగితే , ఎవరు ఏది పెడితే అది తినాలమ్మా, చాలా బావుంది తిను అని చెప్తే అలా అమాయకంగా అంటూ తినేది పాప. ఆ దృశ్యం చూసినావారికి కంట నీరు రాకమానదు. అక్కడున్నవారంతా ఆడపిల్లలే. ఎవరు ఎవరికి ఏమవుతారో తెలీదు కాని ఆత్మీయంగా కలిసి ఉండేవారు. అమ్మాయిలిద్దరూ చాలా బాగా చదువుకునేవారు. టీచర్లు, ఫ్రెండ్స్ అంతా దగ్గరకు తీసేవారు. ఇలాంటి పిల్లలు కష్టపడి చదువుకుంటే మంచి పౌరులుగా తయారవుతారు. కాని అక్కడ కూడా శత్రువులు ఎదురుచూస్తూ, కన్నేసి ఉంటారు. అదను దొరికినంతనే బలి తీసుకోవాలని ప్రయత్నిస్తూ ఉంటారు. ఇలాంటివన్నీ ఎదుర్కుంటూ ఉన్నతస్థాయికి చేరుకోవడానికి ఎంత కాలం పడుతుంది. పాలవాళ్ళు, చెత్తవాళ్లు, వాచ్‌మెన్‌లు, ఇలా ఎందరినో ఎదిరించి అక్కడినుండి తప్పించుకుని బయటపడాలంటే ఎంత కష్టమో.
పిల్లలు బాగా చదువుకుంటూ ఎనిమిది, పదిక్లాసులకు వచ్చారు. శ్రద్ధగా చదువుకుంటూ అందంగా ఎదిగారు. పెద్దమ్మాయి బాగా చదివి, పెద్ద పోలీస్ ఆఫీసర్ కావాలని అనుకుంటూ ఉండేది. 10 క్లాసు కాగానే ఇంటర్లో చేరింది. పదో క్లాసులో మంచి మార్కులు రావడంతో ఇంటర్ కి స్కాలర్షిప్ వచ్చింది. మనం బాగా చదువుకోవాలి. పైకి రావాలి. మనకు ఎవరూ లేరు. మనకు మనమే తోడు. మన జీవితాన్ని మనమే తయారు చేసుకోవాలి అని ఒకరికొకరు చెప్పుకుంటూ ఉండేవారు. పెట్టింది తినడం, ఏ గొడవలైనా, సమస్యలైనా సర్దుకుని పోవడం, చదువు , కాలేజీ.. ఇదే జీవితంలా ఉన్నారిద్దరు పిల్లలు.
పెద్దమ్మాయి జ్యోతికి ఒక ఆలోచన వచ్చింది. నేను బాగా చదువుకుని, పెద్ద ఉద్యోగంలో చేరి ఇక్కడున్న అమ్మాయిలకు సాయం చేయాలి. ఏదో చెప్పలేని ఆలోచన. అలా చేయాలి. ఇలా చేయాలి. ఇందులో నా స్వార్ధం తలెత్తకూడదు అని మనసు నిర్ధారణ చేసుకుంది. తర్వాత డిగ్రీలో చేరింది. కాలేజీ కెళ్లడానికి సరైన బట్టలు లేవు. అప్పుడు , ఇప్పుడు కూడా కాలేజీల్లో డబ్బున్నవాళ్ల నడవడిక, డబ్బుతో వచ్చే అహంకారాలే వేరుగా ఉంటాయి. అవన్నీ తట్టుకున్న పిల్లలు ఎన్నో కష్టాలను, అవమానాలను దిగ్రమ్రింగుకుని చదువు మీదే ధ్యాస పెట్టేవారు. ఒకోసారి తట్టుకోలేక జ్యోతి దేవుని పటం ముందు కూర్చుని ఏడుస్తూ మమ్మల్ని పుట్టినప్పుడే చంపేసినా, మా అమ్మతో పాటు మమ్మల్ని తీసికెళ్లినా ఎంత బాగుండేది. మాకు శక్తినివ్వు తండ్రీ అని ప్రార్ధించేది. వాళ్ల బాధ చెప్పుకోవడానికి ఆ దేవుడు తప్ప ఇంకెవరూ లేరు మరి.
జ్యోతి అష్టకష్టాలు పడి డిగ్రీ చదువు పూర్తి చేసింది. ఇంక పైకి చదవదలచుకోలేదు. తను పెరిగిన అనాధ శరణాలయం కోసమే తన జీవితాన్ని అంకితం చేయాలని అనుకుంది. వార్డెన్ మేడంతో మాట్లాడింది. ఆవిడ కూడా సరే చూస్తూ ఉండు. నాకు కాస్త రెస్ట్ దొరుకుతుంది అని ఒప్పుకుంది. చెల్లెలు స్వాతిని ఇంజనీరింగులో చేర్పించి తను మాత్రం 24 గంటలు అనాధ శరణాలయం గురించే ఆలోచించేది, పని చేసేది.
ఒకరోజు వార్డెన్ మేడం జ్యోతిని పిలిచి చూడమ్మా చదువుకునే సమయంలోనే చదువుకుంటే మంచిది. తర్వాత చదవలేవు. ఏమో అప్పటి పరిస్థితులు ఎలా ఉంటాయో. చదువు ఆపకు. ఇంకొంచం కష్టపడి నీ చదువు పూర్తి చేయి తర్వాత నీ ఇష్టం అని చెప్పింది. దాని గురించి ఆలోచించిన జ్యోతి సివిల్స్ కి ప్రిపేర్ అయి ఐ.పి.ఎస్ కి సెలెక్ట్ అయింది. అందరూ చాలా సంతోషపడ్డారు. చిన్నమ్మాయి స్వాతి కూడా అక్కలాగే చాలా కష్టపడుతుంది. అక్కలాగే బాగా చదువుకోసాగింది. ముందులా కాకుండా ఇప్పుడు అన్ని సౌకర్యాలు ఉన్నాయి. చదువు మీద ఏకాగ్రత, శ్రద్ధ ఉన్నాయి. ఫ్రెండ్స్ అంటూ సమయం వృధా చేసేది కాదు. మనం ఎలా పెరిగాము, మనకు మన జీవితమే నేర్పిన పెద్ద పాఠం. పైకి రావాలన్న తపన ఉంటే ఎవరూ అడ్డగించలేరు. అది తప్పకుండా విజయాలను అందిస్తుంది అనుకున్నారిద్దరూ.
స్వాతి ఇంజనీరింగు మంచి మార్కులతో పూర్తి చేసింది. అక్కను మించిన చెల్లెలుగా పేరు తెచ్చుకుంది. జ్యోతి మంచి ఉద్యోగంలో చేరిపోయింది. స్వాతికి కూడా క్యాంపస్ సెలెక్షన్లో పెద్ద ఉద్యోగం వచ్చింది. ఎన్ని కష్టాలు పడినా పట్టుదల, కసితో వాళ్లకు వాళ్లే తమ జీవితాన్ని చక్కదిద్దుకున్నారు. ఉన్నత శిఖరాలను చేరుకున్నారు. ఇక మీ ఇద్దరికి పెళ్లి చేయాలి . అబ్బాయిలను చూడనా అంటూ నవ్వుతూ అంది వార్డెన్ మేడం.

మనోవేదికపై నర్తించిన అక్షరరవళి


రచన: సి.ఉమాదేవి

ఆంగికం భువనం యశ్య
వాచికం సర్వవాఙ్మయమ్
ఆహార్యం చంద్రతారాది
తం వందే సాత్త్వికం శివమ్
అభినయ దర్పణములో ప్రారంభ శ్లోకంతో కోసూరి ఉమాభారతి రచించిన వేదిక నవలపై సమీక్ష ప్రారంభించడానికి కారణం నవల నడిచిన కాదు నర్తించిన తీరు. భరతముని రచించిన నాట్య శాస్త్రమును నాట్యవేదమంటారు. వేదిక నవల నాట్యశాస్త్రాన్ని గుర్తు చేయడం కాకతాళీయమే కాని విభిన్న నృత్యాంశాలకు చక్కటి మార్గదర్శినిగా నిలిచిన నాట్యశాస్త్రం నృత్యాభిలాష ఉన్నవారికి కరదీపిక అని పునశ్చరణ చేసుకోవడం నవలలో అగ్రభాగాన్ని ఆక్రమించుకున్న నృత్యాంశాల నేపథ్యంలో సమున్నతమేననిపించింది. ఈ నవల చక్కటి నృత్యగీతాలను మనోవీధిలో మరొక్కమారు విహరింపచేసింది. కోసూరి ఉమాభారతి జగమెరిగిన రచయిత్రేకాదు అలరించే నర్తకి కూడా. వేదిక నవల ద్వారా నృత్యప్రాధాన్యమైన నవలాంశాన్ని తీసుకుని పాఠకరంజకంగా రచించి మనకందించడం ముదావహం. నృత్యాంశంతోపాటు సమాంతరంగా ఒక కుటుంబం, దాని చుట్టూ అల్లుకున్న స్నేహబాంధవ్యాలు, తొంగి చూచే అసూయలు, పెనవేసుకునే ఆత్మీయతలు. ఇవన్నీ మన ప్రక్కనే కూర్చుని కష్టసుఖాలు పంచుకునే స్నేహితురాలిలా మొత్తం నవలను మనకు చంద్రకళ పాత్ర ద్వారా వినిపిస్తారు.
చంద్రకళ తల్లి శారద సంగీతం నేర్పే గురువేకాదు నృత్యం పట్ల అవగాహనగల వ్యక్తి. నాట్యమనగానే పదనర్తనం గావించే చంద్రకళ నృత్యాభిరుచిని గ్రహించి కూతురికి నృత్యం నేర్పడమేకాదు చక్కని వేదికలపై విభిన్న గీతాలకు చక్కని నృత్యాలను సమకూరుస్తుంది. ఇక మలేషియా, కౌలాలంపూర్, లండన్, పారిస్, ఇటలీవంటి దేశాలలో ప్రదర్శించేందుకు తగిన ఏర్పాట్లను చేసేందుకు తండ్రి సత్యదేవ్, అతని స్నేహితుడు భూషణ్ పాత్రలు కూడా అత్యంత సహజంగా సాధకబాధకాలను చర్చిస్తూ నవలలో ఒదిగిన తీరు ప్రశంసనీయం. తన కూతురి నృత్య ప్రదర్శనకు ముందు చక్కని పరిచయాన్ని వినిపించే సత్యదేవ్ మాటలు వేదికను హరివిల్లుగా మలచడంలో శ్రీకారమవుతాయి. ఒక కళాకారిణి ఎదుగుదలకు తల్లిదండ్రులు పోషించే పాత్ర ఎనలేనిది అనే నిజాన్ని ఈ నవల మరింత స్పష్టం చేసింది. తాళ, లయ జ్ఞానాన్ని ఔపోసన పట్టి పాదరసంలా పదనర్తనం గావించే చంద్రకళ అభినయం వెనుక మరొక ముఖ్యమైన వ్యక్తి ఆమెకు శాస్త్రీయంగా నృత్యం నేర్పిన గురువు పాత్రను మలచినతీరుకు గురుభ్యోన్నమ: అనిపిస్తుంది. యువకళాకార్ అవార్డ్ తో మొదలైన బహుమతుల పర్వం అనేకానేక అవార్డులను, రివార్డులను ప్రసాదించడమేకాక ప్రపంచనర్తకిగా గుర్తింపు పొందుతుంది చంద్రకళ. నృత్యభాష అంటే లయజ్ఞానమే కదా. మరి ఆ నృత్య భాషకు చక్కని భాష్యం పలికిన చంద్రకళకు కుటుంబ బాంధవ్యాలపైనా మెండైన అభిమానమే. చదువు, నృత్యం నడుమ ఆమ్మమ్మ, నానమ్మల ఊరికి ప్రయాణం, వారు ప్రేమను కూరి వండిపెట్టే విభిన్న వంటకాలు, వారి ముద్దుముచ్చటలు చదివే పాఠకుల మనసులు తమ ప్రమేయం లేకుండానే వారి బాల్యపు అనుభూతులను నెమరువేసుకునేలా చేస్తుంది.
వేదికకు నమస్కారంతో ప్రారంభమైన నృత్యలహరి మంగళంతో ముగుస్తుంది. వేదికపై నర్తించే వారే కాక నృత్యాన్ని తిలకించే వారి మనసును కూడా నర్తింపచేసిన వేదికకు ప్రణామాలు పలకాలనిపిస్తుంది. శ్రీకృష్ణావతారం, , కాళీయమర్ధనం, బ్రహ్మమొక్కటే, చిరుతనవ్వులవాడు…. ఇలా ఎన్నో! బ్రహ్మమొక్కటే దర్శించే తీరువేరు, నృత్యమొక్కటే నర్తించే రీతులు వేరు. జతులు, సంగతులు మేళవించిన నృత్యవేదిక సాహితీ సంస్కృతుల మేలు కలయిక. ఈ అందమైన వేదికపై అలరించే ఆహార్యం అందించే క్రమంలో ముత్యాలు, మువ్వలు అమర్చిన నృత్య వస్త్రాలు అద్భుత: అనిపిస్తాయి. నృత్యానికి చక్కటి వస్త్రాలను క్రిష్ణ సమకూర్చడంతో వేదికపై నాట్యం మరింత సొబగునందుతుంది. వేదిక ఒకసారి సరస్వతీ ప్రాంగణంలా, మరొకసారి కైలాసంలా, దేవాలయంలా భాసిల్లినట్లు చంద్రకళ ము:ఖత వింటుంటే నృత్యాన్ని మనోనేత్రంతో దర్శించగలం. చక్కని రహదారిలో సునాయాసంగా చేస్తున్న ప్రయాణంలో ఎదురయ్యే మలుపులు , స్పీడు బ్రేకర్లు ఎలా నిలువరిస్తాయో అలా నవలలో అందరి మనసులను తన వింత, మొండి ప్రవర్తనతో స్థంభింప చేసే పాత్ర భూషణ్ కూతురు రాణి. అయితే ఆమె మంచి గాయని. చంద్రకళ నర్తించే వేదిక పైనే తన గానామృతంతో అలరించి మొమెంటోలు పొందిన వ్యక్తి. చంద్రకళకు కావలసిన సహాయాన్ని ఎంతో నిబద్ధతతో చేసే వ్యక్తి భూషణ్. ఇదే రాణిలో చంద్రకళపట్ల అసూయకు కారణమవుతుంది. తన బావ జగదీష్ తో రాణి తీసుకునే అతి చనువు చంద్రకళకు ఇబ్బందిగా అనిపించినా ఆమెలోని సర్దుకుపోయే మనస్తత్వం మరే విధమైన అవాంఛిత సంఘటనలకు తెరలేపదు. కాని జగదీష్ నే పెళ్లి చేసుకోవాలనే అభిప్రాయం మనసులో బలంగా ముద్రించుకుంటుంది రాణి. ఈమె సరదాగా ‘ సినీహీరోనిచ్చి పెళ్లి చేయగలవా?’ అన్న మాటను నిజమనుకుని సినీహీరోతోనే పెళ్లి చేస్తానంటాడు భూషణ్. అయితే విచక్షణాలేమితో రాణి తనను తాను గాయపరచుకోవడంతో ఈ ముక్కోణపు ప్రేమకథలోని ప్రేమ మథనంలో కళ్యాణవేదికపై ఎవరు దంపతులవుతారో అనే ఆదుర్దా పొటమరిస్తుంది. రాణిని ఆత్మీయంగా స్నేహధర్మంతో పలకరించినా చంద్రకళతో వివాహానికి పెద్దల అనుమతి తీసుకున్న జగదీష్ పాత్ర మనోనిబ్బరానికి, మంచితనానికి ప్రతీక.
అకస్మాత్తుగా సత్యదేవ్ అనారోగ్యానికి గురవడం చంద్రకళను ఆందోళనకు గురి చేస్తుంది. తన కూతురు రాణికి జగదీష్ తో పెళ్లికై చంద్రకళ త్యాగాన్ని అర్థిస్తాడు భూషణ్. అతడు చేసిన సహాయానికి ప్రతిఫలంగా జగదీష్ కు దూరం కావాలనుకుంటుంది చంద్రకళ. నృత్యకారిణి తేజస్విని అమెరికానుండి అందించిన ఆహ్వానంతో తన గమ్యానికది మలుపు కాగలదని భావించి అమెరికా చేరుకుంటుంది. ఇక రాణి ప్రవర్తన అసూయ, ఆవేశాలకు ఆలవాలమై చివరకు ఆమెను పతనంవైపు నడిపిస్తుంది. నవల ముగింపు సంతరించుకునే వేళ పాఠకుల ఊహలకు విరామం పడుతుంది. భూషణ్ గుండెపోటుకు గురవడంతో దాదాపు మూడు సంవత్సరాలుగా మాతృదేశానికి దూరమైన చంద్రకళ తిరిగి వస్తుంది. అప్పటికి రాణికి జరగాల్సిన నష్టం జరగనే జరుగుతుంది. అయితే జగదీష్ కు దూరమై రంజిత్ కు దగ్గరైన రాణికి అతడితోనే వివాహం జరిపిస్తారు. జగదీష్ , చంద్రకళల వివాహవేదికతో నవల ముగుస్తుంది. కళకైనా, కలలకైనా జీవితమే వేదిక అనే వివరణతో వేదిక అనే శీర్షికకు అందమైన అర్థాన్ని తాపడం చేసి, ముఖచిత్రంగా నర్తకిని చిత్రించడం సముచితంగా ఉంది. ఇక నవల మధ్య మధ్యలో పలకరించే నృత్యభంగిమలు ఆహ్లాదపరుస్తాయి. వేదికపై ప్రదర్శించే అద్భుత నృత్యానికి ప్రేక్షకుల చప్పట్లు అభినందనసుమాలు. నవలకు చక్కని శీర్షికనొసగి వేదికకున్న ప్రాముఖ్యాన్ని మరింత ఉన్నతీకరించి చక్కని భాష, సున్నిత భావప్రకటనతో నవల ఆసాంతం చక్కని పట్టాలపై పరుగులు తీయించి మనల్ని వేదిక దగ్గరకు చేర్చిన కోసూరి ఉమాభారతికి అభినందన చప్పట్లు.

ఏనుగు లక్ష్మణ కవి

రచన: శారదా ప్రసాద్

ఏనుగు లక్ష్మణ కవిగారు క్రీ. శ. 18 వ శతాబ్దికి (1797) చెందిన వారు. ఈయన తల్లిగారి పేరు పేరమాంబ, తండ్రిగారి పేరు తిమ్మకవి. జన్మ స్థలము పెద్దాపురము (ప్రస్తుత తూర్పుగోదావరిజిల్లాలోని సామర్లకోటకు దగ్గరులో ఉన్నది). శ్రీ లక్ష్మణ కవిగారి ముత్తాతగారు “శ్రీ పైడిపాటి జలపాలామాత్యుడు”. ఈయన పెద్దాపుర సంస్థానీసాధీశ్వరుల యొద్ద ఏనుగును బహుమానముగా పొందుట చేత కాలక్రమేణ వీరి ఇంటిపేరు “పైడిపాటి” నుండి “ఏనుగు” వారిగా స్దిర పడినది. ఆ జలపాల మంత్రి ముని మనుమడు లక్ష్మణ మంత్రి. ఆయన మనుమడు ఏనుగు లక్ష్మణ కవి. ఈ వంశము కవుల వంశముగనే కనబడుచున్నది. శ్రీ వత్యవాయ తిమ్మజగపతి పాలకుని వద్ద ఉన్న ప్రసిద్ద కవి కవిసార్వభౌమ కూసుమంచి తిమ్మకవి, లక్ష్మణకవిగారి సమ కాలికుడు.
లక్ష్మణ కవిగారు, భర్తృహరి సంస్కృతంలో రచించిన సుభాషిత త్రిశతి తెలుగులోనికి “సుభాషిరత్నావళి” పేరు మీద అనువాదం చేసాడు . సుభాషిరత్నావళి నీతి, శృంగార, వైరాగ్య శతకములని మూడు భాగములు. భర్తృహరి సుభాషితములను తెలుగులోనికి అనువాదము చేసినవారు ముగ్గురు 1. ఏనుగు లక్ష్మణ కవి 2. పుష్పగిరి తిమ్మన 3. ఏలకూచి బాలసరస్వతి. వీటన్నింటిలోను ప్రజాదరణ పొంది అందరి నోళ్ళ్లలో నానినవి “ఏనుగు లక్ష్మణ కవి” అనువాదాలు. ఈ సుభాషిత రత్నావళిని అతి మనోహరముగ, యథామూలముగ, ప్రౌఢముగ, సందర్భసముచిత శైలిలో కవి హృదయమును గ్రహించి రచియించె ననుట పెద్దల యభిప్రాయము. కాని దీని ఎడల లోటుపాటులు కలవు. పద్యములు రసవంతముగ నుండుటకు వానిని పండితులును పామరులును గూడ పఠించు చుండుటయే సాక్ష్యము.
లక్ష్మణ కవిగారి ఇతర రచనలు–రామేశ్వర మాహాత్మ్యము, విశ్వామిత్ర చరిత్రము, సూర్య శతకము(ఇది సంస్కృత భాషలోనిది), గంగా మహత్మ్యము, రామ విలాసము, లక్ష్మీనరసింహ శతకము, జాహ్నవీ మాహాత్మ్యము, విశ్వేశ్వరోదాహరణము, సుభాషితరత్నావళి ఇవి ఒకనాడు మాధ్యమిక విద్యలో బోధనాంశాలుగా ఈనాటికి కూడా ఉన్నాయి. ఈ పద్యాలు కంఠస్తం చేయదగినవి .
ఆకాశంబున నుండి శంభుని శిరం, బందుండి శీతాద్రి, సు
శ్లోకంబైన హిమాద్రినుండి భువి, భూలోకమునందుండి య
స్తోకాంభోధి, పయోధినుండి పవనాంధోలోకమున్ చేరె గం
గా కూలంకష, పెక్కుభంగులు వివేక భ్రష్ట సంపాతముల్.
ఈ పద్యం రాని తెలుగు వారు ఉండరేమో! “ఆరంభింపరు నీచ మానవులు “, “గ్రాసము లేక స్రుక్కిన “, “తివిరి ఇసుమున తైలంబు”, “క్షమ కవచంబు”మొదలైన పద్యాలన్నీ చాలామందికి కరతలామలకాలే!
క్షీరేణాత్మగతోదకాయ హి గుణాదత్తాః పురాతే~ఖిలాః
క్షీరోత్తాప మవేక్ష్య తేన పయసా స్వాత్మా కృశానౌ హుతః|
గన్‌తుం పావక మున్మన స్తదభవ ద్దృష్ట్వాతు మిత్రాపదం
యుక్తం తేన జలేన శామ్యతి నతాం మైత్రీ పున స్త్వీదృశీ||–భర్తృహరి
పై పద్యానికి ఏనుగు లక్ష్మణ కవిగారి తెలుగు అనువాదం–
ఉ. క్షీరము మున్ను నీటికొసఁగెన్ స్వగుణంబులు దన్నుఁజేరుటన్
క్షీరము దప్త మౌట గని చిచ్చుఱికెన్ వెతచే జలంబు దు
ర్వారసుహృద్విపత్తిఁ గని వహ్నిఁ జొరం జనె దుగ్ధ్హ మంతలో
నీరముఁ గూడి శాంతమగు నిల్చు మహాత్ములమైత్రి యీగతిన్. –ఏనుగు లక్ష్మణ కవి
అర్ధం-నీళ్ళకు పాలంటే కృతజ్ఞత. తనకంటూ ఆశ్రయమిచ్చినందుకు. పాలకు నీళ్ళంటే కృతజ్ఞత. తనలో ఇట్టే కలిసిపోయినందుకు, తన ఒంటరి జీవితంలో తోడై నిలిచినందుకు. నీళ్ళకు పాలు చక్కని రంగునిస్తాయి . కమ్మని రుచిని ప్రసాదిస్తాయి. పొయ్యి మీద పాలు మరిగిపోతుంటే నీళ్ళు తట్టుకోలేకపోతాయి. నీళ్ళు ఆ బాధను తమంతట తామే స్వీకరిస్తాయి. మౌనంగా ఆవిరై ఇంకిపోతాయి. అప్పటిదాకా తోడూ నీడగా నిలిచిన స్నేహితుడు ఆవిరైపోతుంటే ఆ బాధను తట్టుకోలేక పాలు ఉద్వేగంతో బుస్సున పొంగుతాయి. పొయ్యిలోని మంటను ఆర్పటానికి సమాయత్త మవుతాయి. ఇల్లాలు దోసెడు నీటిని చల్లగానే, పాలు- నీరు మళ్ళీ కలుసుకుంటాయి. మిత్రుడు తిరిగి వచ్చిన సంతోషంలో పాల ఉద్వేగం తగ్గిపోతుంది, పాలు చల్లబడుతాయి!
తెలివి యొకింత లేనియెడ దృప్తుడనై కరిభంగి సర్వమున్
దెలిసితి నంచు గర్వితమతిన్ విహరించితి దొల్లి, యిప్పు డు
జ్జ్వలమతులైన పండితుల సన్నిధి నించుక బోధశాలినై
తెలియనివాడనై మెలగితిం గతమయ్యె నితాంత గర్వముల్
మనకి సర్వం తెలుసు అనే రోగం చాలామందికి ఉంది. ఈ స్థితికి ఎప్పుడైతే వస్తామో నిజానికి అది ఆత్మహత్యా సదృశ్యం. తెలుసుకోవాలనే తృష్ణ బాల్యంలో ఎక్కువగా ఉంటుంది. పెద్దైన తర్వాత ఆ తృష్ణ తగ్గిపోవటం మనం చూస్తున్నాం!ఇది సుమారు రెండువేల సంవత్సరాల నాటి శ్లోకం. ఇది ఇంకా గుర్తుండిపోవటానికి కారణం–“సుకవి జీవించు ప్రజల నాలుకల మీద” అని అన్న జాషువాగారి మాట నిత్య సత్యం! భర్తృహరి సుభాషితాలను తెలుగువారికి పరిచయం చేసిన ఏనుగు లక్ష్మణ కవి చిరంజీవి!
ఆ కవి పుంగవుడికి నా స్మృత్యంజలి!

అన్నమయ్య ఆధ్యాత్మికానందలహరి – 26

 

 

విశ్లేషణ: టేకుమళ్ళ వెంకటప్పయ్య

 

భగవంతుని కరుణను గ్రహించలేక పోయాను. ఏవేవో అవసరం లేని వాటికి వెంపర్లాడాను. బాధలు కలిగినప్పుడల్లా, కోపం వచ్చినప్పుడల్లా నోటిదూల తీరేంతవరకూ ఎదురుగా ఎవరుంటే వాళ్ళను దూషించడమే పనిగా పెట్టుకున్నాను. ఇంతకాలం నా బ్రతుకు అడవి గాచిన వెన్నెల అయింది కదా అని ఆవేదన చెందుతూ కీర్తించిన గొప్ప ఆధ్యాత్మిక కీర్తన.

 

కీర్తన:

పల్లవి: ఇంతగాలమాయను యేడనున్నారో వీరు

వింతలై యడవిఁ గా సే వెన్నెలాయ బ్రదుకు  

 

.1.యేలేవారి దూరితి యెడరు వుట్టినవేళ

కాలమును దూరితిని కలఁగేవేళ

తాలిమిలేని వేళ తగుఁగర్మము దూరితి

యేలాగని కాచేవారి నెవ్వరిఁ గానము  ఇంత॥

 

.2.దైవమును దూరితి తమకించినట్టివేళ

కావించి నన్నే దూరితిఁ గాఁగినవేళ

సోవగాఁ గోపపు వేళ చుట్టాల దూరితిమి

యీవలఁ దోడైనవారి నెవ్వరిఁ గానము ఇంత॥

 

.3.పుట్టుగు దూరితిమి పోరానియట్టివేళ

కట్టఁగడ నెందువంకఁ గానమైతిమి

జట్టి శ్రీవేంకటేశుఁడు శరణంటేనే కాచె

యిట్టె యింతటివారు యెవ్వరును లేరు

(రాగము: రాయగౌళ; .సం.రేకు:260; సం.3, కీ.344)

 

పల్లవి: ఇంతగాలమాయను యేడనున్నారో వీరు

వింతలై యడవిఁ గా సే వెన్నెలాయ బ్రదుకు  

ఇన్నాళ్ళూ నాతో తిరిగి, నాతో బంధం పెంచుకొని నాతో ఉన్నవాళ్ళంతా ఏమయ్యారు? హయ్యో వేంకటేశ్వరా! నా బ్రతుకంతా అడవి గాచిన వెన్నెల చందాన తయారయింది కదా! ఏమి చెయ్యాలి.

 

 

.1.యేలేవారి దూరితి యెడరు వుట్టినవేళ

కాలమును దూరితిని కలఁగేవేళ

తాలిమిలేని వేళ తగుఁగర్మము దూరితి

యేలాగని కాచేవారి నెవ్వరిఁ గానము

ఏదైనా కష్టం వచ్చి నేను భంగపడినప్పుడల్లా నావల్లనే అవన్నీ జరిగాయని గుర్తించలేక, తెలుసుకోకుండా యజమానులను ఇష్టానుసారం నిందించాను. కష్టాలు చుట్టుముట్టిన వేళల్లో హయ్యో! నాకు కాలం కలిసి రావడంలేదే అని వాపోయాను. నేను ధైర్యం కోల్పోయిన వేళల్లో నా కర్మ ఇలా కాలిందని నన్ను నేనే నిందించుకున్నాను. ఏదో విధంగా నన్ను రక్షించే వారిని కనీసం గుర్తించనైనా గుర్తించలేకపోయాను భగవంతుడా ఏమిటీ మాయ?

 

 

.2.దైవమును దూరితి తమకించినట్టివేళ

కావించి నన్నే దూరితిఁ గాఁగినవేళ

సోవగాఁ గోపపు వేళ చుట్టాల దూరితిమి

యీవలఁ దోడైనవారి నెవ్వరిఁ గానము

ఏదైనా సమస్యలు వచ్చినప్పుడు ఇవన్నీ దేవుడే కలిగించాడని దైవ దూషణ చేశాను. ఒక్కోసారి ఏమీ చేత గాక నన్ను నేనే ఆత్మనింద కూడా చేసుకున్నాను. కోపాన్ని నిగ్రహించుకునే శక్తిలేక ఎదురుగా కొడుకులు, మనుమలు చుట్టాలు అందర్నీ ఎవరు కనిపిస్తే వారిని ఇష్టం వచ్చినట్టు నిందించాను. నాకు తోడు నీడగా నిలబడే వాడొకొడుంటాడని కనీసం గుర్తించనైనా లేదు కదా! ఓ భగవంతుడా! నన్ను ఎంత మాయలో భ్రమింపజేశావయ్యా!

 

 

.3.పుట్టుగు దూరితిమి పోరానియట్టివేళ

కట్టఁగడ నెందువంకఁ గానమైతిమి

జట్టి శ్రీవేంకటేశుఁడు శరణంటేనే కాచె

యిట్టె యింతటివారు యెవ్వరును లేరు

 

ఇప్పుడు అన్ని ముగిసిపోయాయి. పోరాని కాలం సంప్రాప్తమయింది. కష్టాలలో నలిగే వేళ ఆసన్నమయింది. నా పుట్టుక ఎందుకు? ఆశ్చర్యం ఏమిటంటే తిట్టడానికి ఇప్పుడు ఎవ్వరూ కనబడడంలేదు. కానీ శ్రీవేంకటేశ్వరుడు ఎంత దయాళువు? శరణు అని ఒక్కమాట అనగానే నన్ను పూనికతో వెంటనే నిశ్చయించి రక్షించాడు. ఇంత ఘనమైన భగవంతుడు ఎక్కడా మనకు కనిపించడు. అట్టి శ్రీనివాసుని శక్తిని గమనించి భక్తితో శరణు కోరండి అని ఉద్బోధిస్తున్నాడు అన్నమయ్య.

 

ముఖ్యమైన అర్ధాలు: ఇంత కాలమాయను = ఇంత కాలం గడచినది; అడవిగాసే వెన్నెలాయె బ్రదుకు =  అడవిలో వచ్చిన వెన్నెల లాగా జీవితం ఎందుకూ పనికిరానిదైపోయిందని చెప్పడం;  ఎడరు = భంగం కలగడం, ఆపద కలగడం; కలగు = కష్టనష్టముల కాలము; కాగు = బాధపడు, తపించిపోవు; తాలిమి = ధైర్యము, కాచే వారు = కాపాడు వారు; తమకించు = బాధలలో చలించిపోవు; సోవగా = ఆగ్రహము రాగా; తోడైనవారు = అండదండగా ఉండేవారు; పోరానియట్టివేళ = సకలబాధలలో ఉన్నప్పుడు; కట్టగడ = చిట్టచివరకు.

 

విశేషము:  ఈ కీర్తనలో సరదాగా అన్నమయ్య “జట్టి శ్రీవేంకటేశ్వరుడు” అన్నాడు. జట్టి అనగా ఖరీదు కట్టడం అనీ, ఏదో ఒక వెల కట్టడం, మూల్యము, రొక్కము  అని అనేక అర్ధాలు నిఘంటువులలో ఉన్నాయి. కానీ జాగ్రత్తగా పరిశీలిస్తే ఇక్కడ… శరణు అనగానే వెనువెంటనే నిర్ణయం (కాపాడాలనే నిశ్చయంతో) తీసుకుని కాపాడాడు అని చెప్తున్నాడు అనిపిస్తోంది. కనుక “జట్టి” అంటే నిర్ణయం లేక నిశ్చయం అనే అర్ధం తీసుకొని వాడిన పదం అనిపిoచక మానదు. (విజ్ఞులు దీనిపై వ్యాఖ్యానిస్తే మరింత ప్రయోజనకరం)

-0o0-

అమర్ చిత్ర కథా సృష్టికర్త-అనంత్ పాయ్

 

రచన: అంబడిపూడి శ్యామసుందరరావు

 

 

చిన్నపిల్లలకు బాగా ఇష్టమైన బొమ్మల కధల పుస్తకాలు అమర్ చిత్ర కథా సీరీస్ ఆ పుస్తకాల ద్వారా పిల్లలకు రామాయణము, భారతము వంటి పురాణాలను బొమ్మల ద్వారా వారిలో ఆసక్తి పెంచి చదివించేటట్లు చేసి పిల్లలకు పురాణాల గురించి జ్ఞానాన్ని కలుగజేసిన వ్యక్తి అనంత్ పాయ్. 1967లో దూరదర్శన్ లో పిల్లలకు నిర్వహించే క్విజ్ ప్రోగ్రామ్ అందులో పిల్లలు గ్రీక్ పురాణాల గురించి అడిగే ప్రశ్నలకు సమాధానాలు చెప్పటం మన పురాణాల గురించి కూడా మన పిల్లలు సమాధానాలు చెప్పగలిగేటట్లు చేయాలి అన్న ఆలోచన యువ జర్నలిస్ట్ అయిన అనంత్‌పాయ్  కి కలిగింది.  ఆ ఆలోచన కార్యరూపాన్ని దాల్చి అమర్ కథా చిత్ర సిరీస్ పేరుతో పుస్తకాలు వెలువడ్డాయి. ఈ పుస్తకాలలో భారత రామాయణాల లోని  కధలను అందమైన చిత్రాలతో పిల్లలకు ఆసక్తి కలిగించేలా కధలను చెపుతూ ఈ పుస్తకాలను పాయ్ తయారుచేశాడు.

అనతికాలంలోనే ఈ పుస్తకాలు పిల్లలలో బాగా ప్రాచుర్యాన్ని పొంది జన బాహుళ్యానికి చేరువ అయినాయి. ఈ విధమైన గుర్తింపు పొందిన అనంత్‌పాయ్ “ఫాదర్ ఆఫ్ ఇండియన్ కామిక్స్”గా గుర్తింపును పొందాడు. 2000 సంవత్సరానికి  ముందు  పుట్టిన భారతీయ సంతతి పిల్లలు వారి పెరుగుదలతో పాటు అమర్ చిత్ర కథ  పుస్తకాల రంగుల ప్రపంచములో విహరించే అవకాశము వచ్చింది. అంతకు మునుపు పౌరాణిక కథలు లేదా విశేషాలను తెలుసు కోవాలంటే లైబ్రరీలలో సంస్కృత పుస్తకాలు లేదా ఇంట్లో బామ్మలు, తాతయ్యలు చెప్పే కథలు  తప్ప వేరే దారి లేదు. అందుకే చాలామంది పిల్లలకు భారతీయ సంస్కృతీ వారసత్వ సంపదల గురించి  ఆకర్షణీయమైన, ఆసక్తికరమైన విధానములో చెప్పే సదుపాయము లేకుండా పోయింది. అమర్ చిత్ర కథ పుస్తకాలు ఆ ఖాళీని పూరించాయి. పిల్లలు ఆ పుస్తకాలను చదవటానికి ఆసక్తి చూపుతూ, అనేక పౌరాణిక అంశాలను విశేషాలను తెలుసుకుంటున్నారు. పౌరాణిక, చారిత్రాత్మక అంశాలే కాకుండా జానపద కథలను ఆనాటి రాజుల గొప్పతనము మొదలైన విషయాలను కూడా తెలుసుకొనే అవకాశము ఈ పుస్తకాలు కల్పించాయి.

బాల పాఠకుల అభిమానాన్ని చూరగొని బాల బాలికలచే “అంకుల్ పాయ్ “గా పిలవబడ్డ వ్యక్తి అనంత్‌పాయ్ ఒక కధకుడు. అతను  ఏ విధంగా భారతదేశంలో పిల్లలచే అభిమానించబడే కామిక్ సిరీస్ సృష్టికర్త ఎలా అయ్యాడో తెలుసు కుందాము

సెప్టెంబర్ 17,1929న కర్ణాటకలోని కర్కాల అనే వూరిలో జన్మించిన అనంత్‌పాయ్ దురదృష్టవశాత్తు రెండేళ్ల వయస్సులోనే అనాధగా మిగిలిపోవటం వల్ల మంగుళూరులో బంధువుల ఇంట పెరిగాడు. ఆ తరువాత కొంతకాలము బొంబాయిలో పెరిగాడు. చిన్నతనంలోనే  సాహిత్యము పట్ల అభిమానాన్ని, ప్రేమను పెంచుకొని భారతీయభాషలను నేర్చుకున్నాడు. స్కూల్ చదువు పూర్తి అయినాక పాయ్ జర్నలిజమ్ పట్ల ఆసక్తి ఉన్నప్పటికీ  తన అన్నగారి ప్రోద్బలముతో బొంబాయి యూనివర్సిటీలో కెమికల్ ఇంజనీరింగ్ డిగ్రీలో చేరాడు. కానీ అతని ఆసక్తి వేరే రంగములో ఉండటంవల్ల ఇంజనీరింగ్ విద్యను వదలి టైమ్స్ ఆఫ్ ఇండియాలో జర్నలిస్ట్ గా వృత్తిజీవితాన్ని ప్రారంభించాడు. ఆ సమయంలో టైమ్స్ ఆఫ్ ఇండియాలో ప్రచురిచతమయే ఫాంటమ్, ఫ్లాష్ గార్డెన్ వంటి  అమెరికన్ కామిక్స్(ఇంద్రరాజ్ కామిక్స్)ప్రచురణలో పనిచేసేవాడు.

పాయ్ ఢిల్లీలోని కరోల్‌బాగ్‌లో ఒక టెలివిజన్ షాప్ లోచూసిన క్విజ్ ప్రోగ్రామ్ అతన్ని భారతదేశ  చరిత్ర, పురాణాలను అంశాలుగా తీసుకొని కామిక్స్ గా ఎందుకు తయారు చేయకూడదు అన్న ఆలోచన కలిగించింది. 1967లో ఉద్యోగాన్ని వదలి తన అదృష్టాన్నివెతుక్కునే ప్రయత్నములో అనేకమంది ప్రచురణకర్తలను కలిసాడు. చాలామంది ఈయన ప్రతిపాదనలను లాభసాటి కాదు అని త్రోసిపుచ్చారు. చిట్టచివరకు ఈయన అవిరళ కృషి, పట్టుదల వలన ఇండియా బుక్ హౌస్ అధిపతి మీర్ చందాని ఒక అవకాశము ఇవ్వటానికి ఒప్పుకున్నాడు. రిస్క్ తీసుకుంటున్నాము అని తెలిసిన పాయ్- మీర్ చందాని టీమ్ చిన్న ప్రయత్నము చేసింది. కానీ వాళ్ళ భయాలకు తగ్గట్టుగానే అమర్ చిత్ర కథ పుస్తకాలను స్కూళ్ళు కొనటానికి ఇష్టము చూపలేదు షాపులవాళ్ళు కామిక్ బుక్స్ అని పెదవి విరిచారు. ఫలితముగా నష్టాలు వచ్చినాయి. పైపెచ్చు ఈ పుస్తకాలు ప్రముఖమైన, పేరుపొందిన  ప్రచురణ సంస్థలనుండి విడుదల కాలేదు కాబట్టి అమ్ముడుపోవు అన్న భయముతో ఏ పుస్తకాల షాపువాడు స్టాక్ పెట్టటానికి అంగీకరించలేదు.

ఇటువంటి విపత్కర పరిస్ధితులలో పాయ్ ఒక అమోఘమైన ప్రయోగాన్నిచేశాడు. అది ఏమిటి అంటే ఢిల్లీలోని ఒక స్కూల్ యాజమాన్యాన్ని ఒప్పించి విద్యార్థులను రెండు గ్రూపులుగా విభజించి ఒక గ్రూపు పిల్లలకు అమర్ చిత్ర కధల పుస్తకాలు ఇచ్చి వారికి చరిత్ర పాఠ్యాంశాలు, మరొక గ్రూపుకు వారి క్లాసు పుస్తకాలతో చరిత్ర భోధన జరిపించాడు. రెండు గ్రూపులను కొన్నాళ్ళ తరువాత పరీక్షిస్తే, అమర్ చిత్ర కధల పుస్తకాల ద్వారా చరిత్ర చదువుకున్నవారు  రెండవ గ్రూపు పిల్లల  కన్నా మెరుగైన ఫలితాలను సాధించారు. దీనికి కారణము అమర్ చిత్రకధల పుస్తకాలలో  బొమ్మల ద్వారా వారు చరిత్ర అంశాలను త్వరగా అర్ధము చేసుకున్నారు. బాగా గుర్తు పెట్టుకున్నారు. ఈ ప్రయోగము మంచి ఫలితాలను ఇవ్వటం వల్ల పిల్లలలో, తల్లిదండ్రులలో ఈ పుస్తకాల పట్ల ఆసక్తి పెరిగి, పాయ్ కామిక్ బుక్స్ అమ్మకాలు పెరిగినాయి. ఈ పుస్తకాలు చిత్రాలతో కూడిన పాఠాలతో సన్నివేశాలను వివరించేవి కాబట్టి బాల పాఠకుల ఆసక్తి అభిరుచులను పెంచి పుస్తకాల అమ్మకాలను పెరిగేటట్లు చేశాయి.

అప్పటినుంచి పాయ్ వెనకకు తిరిగి చూసే అవసరమే రాలేదు. అమర్ చిత్ర కథా పేరుతో కొన్ని వందల పుస్తకాలు విడుదల అయి, సంవత్సరానికి 3 మిల్లియన్ కాపీలు అమ్ముడుపోయినాయి. ఇప్పటివరకు 440 టైటిల్స్ తో 100 మిల్లియన్ కాపీలు అమ్ముడు అయినాయి. ఇది రికార్డ్  రెండేళ్ల తరువాత పాయ్ భారత దేశములోని మొట్టమొదటి హాస్య ప్రధానమైన సిండికేట్ ను ఏర్పాటుచేశాడు. దీనిలో పిల్లలకు ఆసక్తి కలిగించే అంశాలను చేర్చాడు. 1978లో పాయ్, పార్ధ ఇన్స్టిట్యూట్ ఆఫ్ పర్సనాలిటీ డెవలప్ మెంట్   వర్కుషాపులను ప్రారంభించి కరస్పాండెన్స్ కోర్సుల ద్వారా కౌమార దశలోనివారికి వ్యక్తిత్వ వికాస కార్యక్రమాలను కొనసాగించాడు. 1980లో పాయ్ చిన్నపిల్లల కోసము ఒక మ్యాగజైన్ ను ప్రారంభించి దానిని కూడా అమర్ కథా చిత్ర లాగా పాపులర్ చేసాడు. టింకిల్ అనే ఈ మ్యాగజైన్ సమకాలీన చరిత్ర అంశాలను, ప్రముఖుల జీవిత చరిత్రలను బొమ్మలతో వివరిస్తూ పాఠకుల అనతికాలంలోనే చేరువ అయింది. ఈ మ్యాగజైన్ సైన్స్, జాగ్రఫీ వంటి సబ్జెక్టులలో   క్విజ్ పోటీలు నిర్వహించేది. ఈ టింకిల్ పత్రికే పాయ్ కి అంకుల్ పాయ్ అనే పేరు సంపాదించి పెట్టింది. టింకిల్ మ్యాగజైన్ లో పిల్లల ఉత్తరాలకు వారి సందేహాలకు అంకుల్ పాయ్ పేరుతో జవాబులిచ్చేవాడు.

పాయ్ ఎల్లప్పుడూ సృజానాత్మక అంశాలపై శ్రద్ద పెట్టి, అటువంటి కార్యక్రమాల్లో ఎక్కువగా పాల్గొనేవాడు. పత్రిక లేదా పుస్తకాలలో ప్రచురణలో ప్రతి అంశము పట్ల వ్యక్తిగత శ్రద్ద వహించేవాడు, అందువలననే అయన విడుదల చేసిన ప్రతి పుస్తకము వెనుక బోలెడు పరిశోధన, కృషి ప్రస్ఫుటంగా కనిపిస్తుంది. ఆ విధమైన కృషితో 439 అమర్ చిత్ర కథా టైటిల్స్ ను విడుదల చేయగగలిగాడు. అమర్ చిత్ర కథా కుటుంబములోని సభ్యులందరు పాయ్ ని నడిచే విజ్ఞాన బాండారము అని అంటారు. ఎందుకంటే తన దగ్గర పనిచేసేవారు ఏదైనా తప్పులు చేస్తే అప్పటి కప్పుడు సందర్భానుసారంగా ఒక కద  చెప్పి వారి తప్పులను సరిచేసేవాడు. అమర్ చిత్ర కథా పుస్తకాల కాపీలు పెట్రోల్ పంపుల్లో కూడా అమ్మేవారు. సోవియట్ రష్యా నాయకుడు మైఖేల్ గార్బచోవ్ ఒక సంస్కృత శ్లోకానికి అర్ధము చెప్పించుకోవటానికి ఈయనను పిలిపించాడు అంటే ఈయన ఎంత పేరు సంపాదించాడో అర్ధము అవుతుంది.

2007 లో ఇండియా బుక్ హౌస్ ను వేరొక టీమ్ కు అమ్మివేసారు కానీ పాయ్ మాత్రము ప్రధాన కథకుడి పదవిలోనే కొనసాగాడు. ఎముక విరగటం వల్ల జరిగిన సర్జరీ తరువాత అనారోగ్యము వలన గుండెనొప్పి వచ్చి 24 ఫిబ్రవరి 2011లో తనువు  చాలించాడు. అంతకు మునుపు ఒక వారము రోజుల ముందు భారత దేశము యొక్క మొట్ట మొదటి కామిక్ కన్వెన్షన్ లో లైఫ్ టైం అచీవ్ మెంట్ అవార్డును ఆయనకు ప్రధానము చేశారు. ఆయనకు ప్రపంచ వ్యాప్తముగా అసంఖ్యాక మైన బాలపాఠకులు ఉన్నారు తప్ప సొంత పిల్లలు ఎవ్వరు లేరు. ఈయన ఫాదర్ అఫ్ ఇండియన్ కామిక్స్ గా కీర్తింపబడ్డాడు.

అయనకు  పిల్లలలో ఎంత ప్రేమ గుడ్ విల్ ఉన్నదో తెలియజేసే సంఘటనను తెలుసుకుందాము. 1994 లోఅమర్ చిత్ర కథా ఆఫీస్ లో అగ్ని ప్రమాదం జరగటం వల్ల చాలా విలువైన పాత పుస్త కాలు పటాలు, మంచి మంచి పెయింటింగ్స్ కాలిపోయినాయి. అప్పుడు టింకిల్ పత్రిక ద్వారా పాత కాపీలను పంపవలసినదిగా రిక్వెస్ట్ చేస్తే పాఠకులు తాము దాచుకున్న కాపీలను, ఒక్క కాపీ కూడా మిస్ అవ్వకుండా అంతవరకూ ప్రచురించబడిన అన్ని కామిక్స్ ల కాపీలను పంపించారు.  పిల్లలు అన్నింటిని జాగ్రత్తగా భద్రపరచటము,  అడిగినప్పుడు ఉచితముగా మళ్ళీ ఇవ్వడము పూర్తిగా పిల్లలకు  అంకుల్ పాయ్ పట్ల గల ప్రేమకు నిదర్శనము. టింకిల్ కామిక్స్ ద్వారా, అమర్ కథా చిత్ర సిరీస్ ద్వారా పిల్లల మనస్సులో శాశ్వత స్థానాన్ని సంపాదించుకొని పిల్లలకు పౌరాణిక పాత్రల పట్ల అభిమానాన్ని కలుగజేసిన వ్యక్తి అనంత్‌పాయ్.