22. మూగపోయిన మధ్యతరగతి

రచన: పోలంరాజు శారద

 

“అమ్మాయీ! దరివెం పరిచి ఆరునెలలయినట్టుంది కదే. ఆ తరువాత ఒకసారేమో కనిపించింది. మళ్ళీ ఊ ఆ అని కూడా అనలేదేమే? ఒకసారి డాక్టరమ్మను అడక్క పోయినావుటే. పిల్లదేమో నానాటికి ఆమేన గుమ్మటమాలే తయారవుతోంది.”

“అవునత్తా. పోయిన నెల డాక్టరమ్మతో ఆ మాటే అన్నాను. మరో నెల ఆగి పరీక్ష చేస్తానన్నారు. రేపు వంట చేయడానికి వెళ్తాను కదా. మళ్ళొకసారి అడుగుతానులే. ”

ఏమిటో మరీ ఈ సూపర్ పంటల వలనట మరీ పదేళ్ళు నిండి పదకొండొచ్చేటప్పటికి అయి కూర్చుంది. ఆ పాలిచ్చే గొడ్లకు కూడా ఏవో ఇంజక్షన్ ఇస్తున్నారట. ఆ పాలు తాగి ఇట్టా అవుతోందట. ” గొణుక్కుంటూ వెళ్ళిపోయింది ఆ పెద్దావిడ.

**********

“టీచరండీ టీచరండీ, మల్లికకు కడుపు నొప్పట బాగా ఏడుస్తోంది.” పిల్లలు గుంపుగుంపుగా వచ్చి ఫిర్యాదు చేసేటప్పటికి ఏడవ తరగతి క్లాసు టీచర్ గబగబా వెళ్ళి చూసేటప్పటికి మల్లిక కూలబడి కడుపు పట్టుకొని బాగా ఏడుస్తూ కనిపించింది. ఆ అమ్మాయి బట్టలు చూడగానే టీచరుకు పరిస్థితి అర్ధమయింది.

ఏటా తనకు అలవాటే. నెలకొకరు చొప్పున ఆ కంప్లైంట్ చేయడం ఇంటికి పంపించడం జరుగుతూనే ఉంటుంది. కాని మల్లిక నొప్పితో మెలికలు తిరుగుతూంటే పరిస్థితి కొంత కంగారుగా అనిపించి, స్కూల్ ఆవరణలో ఉన్న ఆటో పిలిపించి, ఆయా సాయంతో మల్లికను ఎత్తుకొని ఆటోలో కూర్చోబెట్టి పక్క సందులో ఉన్న నర్సింగ్ హోం వద్దకు తీసుకెళ్ళింది.

నొప్పితో బాధపడుతున్న మల్లికను స్ట్రెచర్ మీద పడుకోబెట్టి ఎమర్జెన్సీ రూంలోకి తీసుకెళ్ళేటప్పటికి డాక్టర్ కరుణ అక్కడకు వచ్చేసి, “అరే మల్లికా? ఏమయిందిరా?” అని ఆప్యాయంగా అడుగుతూ, “టీచర్ మల్లిక మాకు కావలసిన అమ్మాయే. వాళ్ళ అమ్మ మా ఇంట్లో వంట చేస్తూ ఉంటుంది. ఫోన్ నంబరు నా వద్ద ఉన్నది. నేను చూసుకుంటాను లేండి.” అందరినీ పంపించి పరీక్ష చేయడానికి బల్ల వద్దకు వచ్చింది. అక్కడ పరిస్థితి చూసి అన్ని ఆపరేషన్లు చేసిన డాక్టర్‌కు కూడా గుండె ఆగినంత పనయింది.

“సిస్టర్ సెలైన్‌కు ఏర్పాట్లు చేయి,” అని నర్స్‌ ను, “ఆయా, కాటన్ చాలదు మరో బండిల్ తీసుకొని రా”  అని ఆయాను బయటకు పంపించి. బల్ల మీద రబ్బరు షీట్ మీద రక్తంలో కలిసి కనిపించిన ముద్దను ఫోర్‌సెప్స్ తో సెలైన్ కవర్‌లో పెట్టి పక్కకు పెట్టేసింది.

అవసరమైన ఇంజెక్షన్ మందులు ఇచ్చేసి నర్స్‌ కు మల్లికను అప్పగించి తన రూంలోకి వచ్చి కూర్చున్న కరుణకు కాళ్ళూ చేతులూ ఆడటం లేదు.

ఏమిటీ ఘోరం?

అంత చిన్నపిల్లకు ….. ఎట్లా సంభవం?

వాళ్ళ అమ్మకు ఫోన్ చేసే ముందర ఒకసారి మల్లికతో మాట్లాడి జరిగినదేమిటో తెలుసుకోవాలి.

*********

“ఏమ్మా మల్లికా ఎట్లా ఉందమ్మా?”

“ఇప్పుడు నొప్పి తగ్గిందమ్మా. అమ్మో స్కూల్లో ఉండగా పొట్టలో  ఎంత నొప్పి పుట్టిందో?” కళ్ళు పెద్దవి చేస్తున్న ఆ పాపను చూస్తే అయ్యో పాపం అనిపిస్తోంది.

“మల్లీ నువ్వు భలే  ముద్దుగా ఉన్నావే” దగ్గరకు తీసుకొని నుదిటి మీద ముద్దు పెట్టుకుంది.

“అమ్మ నానమ్మ కూడ ఇట్లాగే ముద్దు పెట్టుకుంటారు.” కిలకిల నవ్వింది.

“అమ్మ నానమ్మేనా?  ఇంకా……..”

“ఇంకా ఊ…….అని ఆలోచించినట్టు పైకి చూస్తూ…….”అవునమ్మా గుర్తుకొచ్చింది. ఆ రోజున బుల్లెబ్బాయిగారు అమ్మో గాట్టిగా వాటేసుకొని తెగ ముద్దులు పెట్టారు.” అన్న మాటలకు కరుణ గుండె ఒక్క క్షణం కొట్టుకోవడం మానేసిందా అనిపించింది.

“బుల్లెబ్బాయా? ఎప్పుడు?”

మల్లిక చెప్పిన మాటలు వింటున్న కరుణకు కాస్సేపు నోటమాట రాలేదు.

మెల్లిగా తేరుకొని, “మల్లీ నువ్వు హాయిగా నిద్రపో. అమ్మకు ఫోన్ చేస్తాను. సాయంత్రానికి  ఇంటికెళ్ళి పోదువు”

భారంగా అడుగులు వేస్తూ తన గదిలోకి చేరి సోఫాలో కూలబడ్డది.

మల్లి చెప్పిన సమాచారం చెవిలో మారుమ్రోగుతున్నది.

“ఆ రోజున మీరు అమ్ములక్క పెళ్ళికి వెళ్ళారు చూడండి….. బామ్మగారు పక్కింటికెళ్తూ బుల్లెబ్బాయికి తోడుగా ఉండమని చెప్పారే  అప్పుడు.”

మాటల్లో పెట్టి వివరాలు తెలుసుకున్న కరుణకు షాక్ మీద షాక్.

******************

ఇంట్లో మల్లిక బుల్లెబ్బాయి తప్ప ఇంకెవరూ లేరు. అతనిలో అప్పటి దాకా నిద్రాణమైన పశుత్వం మేలుకుంది.

“మల్లీ నా గదిలోకి రావే నీ కోసం భలే చాక్లెట్లు కూల్‌డ్రింక్ తెచ్చిపెట్టానే. ఇస్తాను పద.” చేయి పట్టుకొని గదిలోకి తీసుకెళ్ళి.

ఒక నాలుగు చాక్లెట్లు చేతిలో పెట్టాడు.

పాపం మల్లికి కొత్తరకం చాక్లెట్లు కనబడగానే విప్పేసి గబగబా ఒకటి  తినేసింది.

“నేనెల్తానండి. ఇవి మా అమ్మకు నానమ్మకు కూడా ఇస్తాను.” వెళ్ళబోయిన పిల్లను పట్టుకొని, “అమ్మకు నానమ్మకు వేరే ఇంకా ఇస్తాను. ఇవి తినేసేయి. ఇదిగో ఈ కూల్‌డ్రింక్ తాగేసేయి.”

“ఆ చాకెట్లు తిని చల్లగా జ్యూస్ తాగగానే భలే  నిద్దర వచ్చేసింది. అట్లాగే మంచం మీద పడుకున్నాను. ఆయన నన్ను గట్టిగా పట్టుకొని ఇక్కడ ఇక్కడ గట్టిగా నొక్కి……..” చేత్తో చూపిస్తూ మల్లి చెప్తూన్న మాటలు వింటూంటే నమ్మశక్యం కాలేదు.

“నిద్ర లేచేటప్పటికి కాళ్ళూ నడుము తెగ నొప్పి పుట్టేసాయని ఏడుస్తూంటే, అదే తగ్గిపోతుందిలే అంటూ నన్ను ఇంటిదాకా దిగబెట్టారు. పరికిణీ మీద మరక చూసి అమ్మ నానమ్మ నన్ను మళ్ళీ మూలకు కూర్చోబెట్టారు.”

అయ్యయ్యో ఎంత ఘోరం? పాపం ఆ పసిదానికి ఏమి జరిగిందో కూడా తెలియకుండా మత్తు కలిపిన చాక్లెట్లు డ్రింక్ ఇచ్చి అత్యాచారం చేసిన ఆ దౌర్భాగ్యుడికి ఎట్లాగైనా శిక్షపడేలాగా చూడాలి.

మల్లిక చెప్పిన మాటలు పదేపదే చెవుల్లో మారుమోగుతుంటే కసి పెరిగి  కళ్ళల్లో నీళ్ళు నిండుకుంటూన్నాయి.

పోలీసుకు ఫోన్ చేయడానికి రిసీవర్ అందుకుంది డాక్టర్ కరుణ.

************

“మేడం, అమూల్య మేడం, కోమలి మేడం వచ్చారు.” నర్స్ తొంగి చూసి చెప్తూండగానే ఇద్దరూ లోపలికి వచ్చేసారు.

చేతిలో ఫోన్ రిసీవర్ కళ్ళల్లో నీళ్ళతో మొహమంతా ఆందోళనగా ఉన్న తల్లిని చూసి అమూల్య కంగారు పడింది.

“అమ్మా ఏమిటమ్మా అంత కంగారుగా ఉన్నావు? ఏదైనా క్రిటికల్ కేసా?” పక్కనే కూర్చొని తల్లి చేతిని తన చేతిలోకి తీసుకున్న అమూల్యను చూడగానే,  అమ్మయ్య. తన బాధ పంచుకోవడానికి ఎవరో ఒకరు కనిపించారు, అన్న ధైర్యంతో నిలదొక్కుకున్నది కరుణ.

వెనకనే కనిపించింది కోమలి. కోమలి పోలీసు డిపార్ట్‌ మెంట్‌లో వుమెన్ సెల్‌లో కౌన్సిలర్.

ఇద్దరూ తనకు సాయంగా నిలిచేవారే…

“అమ్మూ! ఈ రోజు వచ్చినటువంటి కేస్ నా సర్వీసు మొత్తం మీద…….” నోట మాట రావడం లేదు మళ్ళీ కళ్ళు నీళ్ళతో నిండుకుంటూన్నాయి.

తల్లిని చూసి అమూల్య మరింత కంగారు పడింది. “ఏమయ్యిందమ్మా?”

“మన మల్లికి …. మల్లికి….ఈ రోజు…… ఎబార్షన్” మాటలు కూడదీసుకుంటూ చెప్పేసింది.

“వ్వాట్ మల్లికా? ఎబార్షనా? ఎట్లా? ఎవరా రాక్షసుడు” అరిచినట్టే  ప్రశ్న మీద ప్రశ్న.

“నెమ్మదిగా మాట్లాడు. ఎవరికీ తెలియకుండా మానేజీ చేసాను.”

మాటలు కూడదీసుకుంటూ మల్లిక తనకు చెప్పిన విషయం వివరించింది.

“అమ్మా ఆ దరిద్రుడు మన ఇంట్లో చేరిన దగ్గర నుండే వాడు వాడి చూపులు చేష్టలు కంపరం పుడుతున్నాయి…..కాని మరీ ఇంత అన్యాయంగా పసిపిల్ల మీద……”

ఆ మాటలకు నిర్ఘాంతపోయింది కరుణ. “ఏమిటే నువ్వనేది?”

“అవునమ్మా, అతని గుణం మంచిది కాదని మొదట్లోనే తెలిసింది. కాని ఏమని చెప్పాలి? ఎట్లా చెప్పాలి?

అందుకనే సాధ్యమైనంత వరకు నువ్వు ఇంట్లో లేని సమయంలో నేను బయటే గడిపేస్తున్నాను.

నాన్న ప్రాజెక్ట్ అయిపోయి రావటానికి మరో మూడు నెలలైనా పడుతుందన్నారు. ఆయన వచ్చాక అతన్ని ఇంట్లో నుండి పంపించేద్దామని అనుకుంటూనే ఉన్నాను. ఇంతలోకే……

అమ్మా! నేను గమనిస్తూనే ఉన్నాను. నువ్వు ఇంట్లో తిరుగాడుతూంటే అతని చూపులు నీ వెనకనే. అదొక భయం కూడా పట్టుకుంది. నువ్వు స్నానానికి వెళ్ళగానే ఆ చుట్టుపక్కలే తచ్చాడేవాడు. మరి నేను చేస్తున్నప్పుడు కూడా అట్లాగే చేసేవాడొ ఏమో.

టివి చూడటానికి హాల్లో కూర్చోగానే తయారయ్యేవాడు. నాకేమో డబల్ సోఫాలో  రిలాక్స్‌డ్ గా కాళ్ళు జాచుకొని కూర్చొని చూడటం అలవాటు కదా. పక్కనే తయారయేవాడు. మొదట్లో అంతగా పట్టించుకోలేదు. కాని మెల్లిమెల్లిగా వాడి బుద్ది బయట పడింది. భుజం మీద చేయి వేసి మెడ దాకా తేవడం భుజాల కిందకు చేయి పోవడం……ఎవరికి చెప్పినా నమ్మరు.

అందులో నాయనమ్మ, నన్నే తిట్టిపోస్తుంది. .

చూసి చూసి ఒకరోజు చేతిలో ఒక సూది పట్టుకొని వాడు చేయి పెట్టగానే చటుక్కున గుచ్చేసాను. మళ్ళీ నా పక్కన కూర్చోలేదు.”

“అయ్యయ్యో మరి ఇన్నాళ్ళూ ఎప్పుడూ చెప్పక పోతివేమే?”

“ఏమని చెప్తానమ్మా. ఎవరు నమ్ముతారు? అందులో నాయనమ్మ ముద్దుల తమ్ముడాయె.”

“ఇంతకూ బుల్లెబ్బాయి అంటే ఎవరు ఆంటీ? ఎంత వయసుంటుంది.” ఆరాటం ఆపుకోలేక అడిగింది కోమలి.

“అవునాంటీ బుల్లెబ్బాయి అంటున్నారు. ఇంతకూ ఎవరతను?”

“దారేపోయే తద్దినాన్ని మా అత్తగారు మా నెత్తిన పెట్టిన దౌర్భాగ్యం. ఆ బుల్లెబ్బాయికి  డెబ్బయేళ్ళు దాటాయి.  మా అత్తగారికి వరుసకు తమ్ముడు. రెండేళ్ళనాడు భార్య చనిపోయింది. కొడుకు కోడలు చాలా ఉత్తములు. అత్తమామలను కళ్ళల్లో పెట్టుకు చూసుకునేవారు. ఆయనను తమతో విశాఖపట్నం తీసుకొని వెళ్ళారు.  వాళ్ళకు కూడా ఎదిగిన కూతుళ్ళు ఇద్దరు ఉన్నారు. మరి ఏమి జరిగిందో ఏమో పోయినేడు  ఇక్కడే ఔట్‌స్కర్ట్స్ లో ఒక సీనియర్ సిటిజెన్స్ హోంలో అరవై లక్షలు పెట్టి చక్కటి ఇల్లు కొని ఆయనను అక్కడికి షిఫ్ట్ చేసారు.

ఒకసారి మా అత్తగారికి ఫోన్ చేసి  ఎమోషనల్ డ్రామా ఆడి అయినవాళ్ళందరికీ దూరమయ్యానని వాపోయేటప్పటికి ఈవిడ వెళ్ళి ఇంత పెద్ద ఇల్లు ఉంది కదా మాతోటే ఉందువు అని తీసుకొచ్చారు.

ఆ సంగతి తెలిసిన కొడుకు కోడలు వారం పదిరోజులకొకసారైనా ఫోన్ చేసి ఆయన ఫ్లాట్‌కు ఆయనను పంపించేయమని హెచ్చరిస్తూనే ఉన్నారు. ఎందుకా పదేపదే అదే మాట అంటున్నారు అని విస్తుపోయాను. అసలే మా ఆయన ఆ ప్రాజెక్ట్ పని మీద లండన్ వెళ్ళి ఉన్నారు. ఇంట్లో మా అత్తగారు నేను ఆముక్త మాత్రమే ఉంటున్నామని ………

అంటే ఈయన వాళ్ళ దగ్గర కూడా ఏదో వెధవ్వేషాలు వేసే ఉంటాడు. ఈడొచ్చిన ఆడపిల్లలు ఉన్నారు.  లేకపోతే అంత మంచివాళ్ళు భార్య మరణించిన ఆ ముసలాణ్ణి ఎందుకు వదిలించు కుంటారు?  వరసవావి లేని నికృష్టుడు.

*******************

“అట్లాగే పోయిన నెల అనుకుంటాను. అందరూ భోజనాలకు కూర్చున్నప్పుడు నాయనమ్మ నన్ను వడ్డన చేయమంది నీకు గుర్తుందా అమ్మా. వడ్డిస్తూంటే చటుక్కున చేయి పట్టుకొని, ఇంక చాలే చాలు అనడం, చేయి వదలకుండా నిమరడం. అట్లా రెండుసార్లో మూడుసార్లో అయ్యాక ఒళ్ళు మండి, పొయ్యి మీద మరుగుతున్న పులుసు వడ్డించటానికి తెచ్చాను.

మళ్ళీ ఆ కుక్క అట్లాగే చేయి పట్టుకోగానే, గబుక్కున ఆ ఉడుకుడుకు పులుసు చేయి మీద పోసేసాను. కెవ్వుమన్నాడు.

అయ్యో అదేంటి తాతయ్యా. నోటితో చెప్పితే సరిపోయేది కదా. చెయ్యి వణికి పులుసంతా పడి కాలిపోయింది.” అన్నాను.

“అవును ఆ రోజు నాకు గుర్తు ఉంది. వెంటనే ఆయింట్‌మెంట్ కూడా అప్లై చేసాను కదా. ఏక్సిడెంటల్‌గా అనుకున్నాను. నువ్వు కావాలని చేసావనుకోలేదు.”

“వాడిని వదలొద్దమ్మ. ఇప్పుడు సాక్షాలతో సహా పట్టుబడ్డాడు కదా. డి‌ఎన్‌ఏ కూడా చేయించి వాడిని బొక్కలో తోయించాలి. పోలీసులకు ఫోన్ చేయమ్మా.” కళ్ళల్లో కసి పగ ఒక పక్క, దుర్మార్గుడికి శిక్ష పడబోతుందన్న ఆశ మరొక పక్క.

ఫోన్ చేతిలోకి తీసుకుంది డా.కరుణ.

“ఆగండి ఆంటీ….” అప్పటి దాకా మౌనంగా తల్లీ కూతుళ్ళ సంభాషణ వింటున్న కోమలి మాటలతో ఆశ్చర్యంగా ఆగింది కరుణ.

“ఏమి చేయబోతున్నారు?

“అదేమిటే ఇప్పటిదాకా జరిగినదంతా విని ఆ ప్రశ్న ఏమిటే? ఆ కీచకుడి మీద కేసు వేయాలి. దానికన్నా ముందర పోలీసులకు అప్పగించాలి.”

“ఆ తరువాత?” కోమలి ప్రశ్నలకు తల్లీ కూతుళ్ళు ఒకరి మొహం ఒకరు చూసుకున్నారు.

“ఊ చెప్పండి ఆ తరువాత? ……. ఎరెస్ట్ పోలీసులు, కోర్టు సాక్షాలు. నిరూపించబడితే అతనికి జైలు శిక్ష.”

“అంతేగా అందులో ఇంక అనుమానం ఏమిటి?”

“అతనిని పోలిసులు ఎరెస్ట్ చేయగానే శిక్షపడటానికి చట్టం మన చుట్టం కాదు కదా! విచారణ,  తప్పించుకోవడానికి ఏదో ఒక నాటకం, ఏళ్ళ తరబడి కేసు.

“ఈ రోజుల్లో ఇటువంటి అత్యాచార కేసులు బొత్తులు బొత్తులుగా కోర్టులలో పడి ఉన్నాయి.

అతని సంగతి అటు ఉంచండి.

కేసు నిరూపిస్తారా? శిక్ష వేస్తారా?

బస్తీ జనాలు చావచితక తంతారా? అనేది పక్కన పెడితే, మల్లిక సంగతి ఆలోచించారా?”

మళ్ళీ తల్లీ కూతుళ్ళు మొహాలు చూసుకున్నారు.

“సాక్షము లేనిదే ఏ కేసూ కోర్టులో నిలవదు.

సాక్షానికి ఆ పసిదాన్ని బోనులోకి ఎక్కించడం.

ఏమయింది?

ఏమి చేసాడు?

ఎట్లా చేసాడు? అంటూ దిక్కుమాలిన ప్రశ్నల పరంపర. ఆంటీ…. మీరు చెప్పినదాన్ని బట్టి చూస్తే మల్లికకు ఆడమగ మధ్య ఉండే శారీరక బంధము గురించి ఏమీ తెలియదనిపిస్తున్నది. అవునా?”

“అవును కోమలి.  మల్లిక మాటల బట్టి చూస్తే  మత్తుచాక్లెట్లు తినిపించి ఏమీ అర్ధం కాని స్థితిలో అత్యాచారం జరిగింది. తనకు పాపం  అటువంటి స్త్రీపురుష సంబంధాలు ఉంటాయని కూడా తెలియదని అర్ధమయింది.”

“అంటే ఆ దుర్మార్గుడ్ని అట్లాగే అచ్చుపోసి వదిలేద్దామంటావా?” అమూల్యకు ఆవేశం వచ్చేస్తోంది.

“కూల్ కూల్. అమూల్యా. ఆవేశంలో ఉన్నప్పుడు నిర్ణయాలు తీసుకోవడం సబబు కాదు. ముందు వెనుకలు ఆలోచించు.

కోర్టు కేసుతో కథ ఆగదు. ఈ రోజుల్లో సోషల్ మీడియా అంటూ, వివిధ సంఘాలంటూ, అభాగినులకు న్యాయం చేస్తామంటూ, ఇటువంటి సంఘటనల కోసం కాచుకొని కూర్చున్న గోతికాడ నక్కలు ఎక్కడ పడితే అక్కడే కనిపిస్తున్నాయి. బతుకులు జట్కాబండి కెక్కించి చదరంగం ఆడుకొనే స్వార్ధపరులు ఇటువంటి సంఘటనల కోసం కాచుకుని ఉంటారు.

అతన్ని అరెస్ట్ చేయగానే ఇన్ఫార్మర్స్ ద్వారా మీడియాకు తెలిసి పోతుంది.

వెంటనే, “పదకొండేళ్ళ బాలిక మీద అత్యాచారం. ఫలానా ఆస్పత్రిలో అబార్షన్…..విషమించిన బాలిక పరిస్థితి.” అంటూ అవాకులు చెవాకులతో స్క్రీన్లన్ని నిండి పోతాయి.

ఇంకా ముందుకు వెళ్ళి మల్లిక ఇంటిని పట్టుకొని అక్కడ చేరి తల్లిని నాయనమ్మను నానా ప్రశ్నలు.

ఈ లోగా డబ్బు ప్రలోభపెట్టి పోటీగా చానెల్ వాళ్ళు నాలుగు కుర్చీలు, ఒక డాక్టర్, ఒక సైకియాట్రిస్టు, మహిళా కార్యకర్తలు……తొక్క తోలు…..మధ్యలో మల్లిక. దిక్కుమాలిన ప్రశ్నలు. ఫోన్ కాల్స్. మేము ఆ పసిదానిఇ అండగా ఉంటామని భరోసాలు

సరే కేసు తొందరగా ముగిసి అతనికి శిక్షతో అన్నీ అయిపోయాయనుకుందాము.

రేపటి నుండి ఆ పిల్ల బడికి కాదు కదా వీధిలోకి కూడా కాలు పెట్టలేని గతి. నిక్కరు పైకి లాక్కుంటూ తిరిగే పదేళ్ళ వెధవ నుండి కాటికి కాళ్ళు జాపుకొని కూర్చున్న…ఇదిగో ఈ వెధవల వయసు వాళ్ళ దాకా  చొంగలు కారుస్తూ దాని మీద కన్నేసి అవకాశం కోసం కాచుక్కూర్చొని ఉంటారు.

ఏమీ పట్టించుకోకుండా బడికే పంపించారనుకుందాము. అక్కడ పిల్లలందరికీ ఆరాటము. దానిని వెలివేసినట్టు చూడటము. కొందరు సాడిస్ట్  టీచర్లు దాన్నీ పక్కకు తీసుకెళ్ళి ప్రశ్నలు.”

తనకు ఏమి జరిగిందీ తెలియని ఆ పసిదానికి ఇవన్నీ అవసరమా? పిల్లకు భవిష్యత్తు లేకుండా మనమే గోతిలో పాతేసిన  వాళ్ళము అవుతాము.”

“విదేశాల ప్రభావంలో ఉన్న గొప్పింటి వాళ్ళకు అది ఒక చిన్న ఏక్సిడెంట్ వంటిది. దులిపేసుకొని పోతారు.

కాని ఈ మధ్యతరగతి వాళ్ళకు అట్లా కాదు కదా. అది ఒక చెరగని మచ్చగా జీవితమంతా వెన్నాడుతూనే ఉంటుంది..”

తల్లీ కూతుళ్ళ స్పందన కోసం ఆగి వారినే గమనిస్తున్నది కోమలి.

“ఆంటీ…మనకు కావలసింది అతని పీడా మనకు ఉండకపోవటము.  ఇంటి నుండి పంపించేయడం. కొడుకు కోడలు కోరుకున్నట్టు ఆ హోంకి వెళ్ళిపోవడం. మల్లిక భవిష్యత్తుకు ఏ ఆటంకమూ లేకపోవడము.

ఒక విధంగా ఆ పిల్ల చాలా అదృష్టవంతురాలు. ఏ దేవుడో కరుణించి తన కడుపులో పడ్డ దరిద్రాన్ని నేలకూల్చేసాడు. అట్లా కాకుండా ఆ గర్భమే నిలిచి ఉంటే ఇంక ఆ పిల్ల బ్రతుకు ఎట్లా ఉండేదో ఆలోచించటానికే భయమేస్తోంది. కుటుంబమంతా ఆత్మహత్య చేసుకున్నా ఆశ్చర్యపడనక్కర లేదు.

జరిగిన అనర్ధము మన ముగ్గురి మధ్యనే ఉండాలి. మల్లిక తల్లికి గాని, నాయనమ్మకు గాని తెలియాల్సిన అవసరం లేదు. ఆలస్యంగా పీరియడ్స్ వచ్చేటప్పటికి కడుపులో నొప్పి వచ్చిందని నచ్చ చెప్పండి. అసలు సంగతి తెలిస్తే అందరికీ నరకమే. బస్తీ జనాలు మీ ఇంటి మీదకు దాడి చెసినా చేయవచ్చును.”

ఎక్కడో ప్రశాంతంగా ఉద్యోగాలు చేసుకుంటున్న కొడుకు కోడలు మనవరాళ్ళందరినీ వీధికి లాగుతారు.

ఇంత రచ్చ వల్ల ఎవరికి ఏమి ఒరుగుతుందాంటీ?”

“మరి ఈ సమస్యకు పరిష్కార మార్గమేమిటమ్మా?”

“ఆంటీ నేను ఒక మార్గము సూచిస్తాను. కొంచెం కాంప్లికేటెడ్‌గా ఉంటుంది. కాని మన సమస్యకు శాశ్వత పరిష్కారము…….. ”

ఒక పది నిమిషాలు తన మనసులో రూపు దిద్దుకున్న పథకం వివరించి, “తప్పకుండా నేననుకున్నట్టు అయ్యే అవకాశం ఉందాంటీ. ఒకసారి నెత్తురు రుచి మరిగిన పులి అవకాశము వచ్చినప్పుడు వదలదు. వాడిని బామ్మగారి చేతనే ఇంటి నుండి వెళ్ళగొట్టవచ్చు. కాని అమూల్యా నువ్వు కాస్త ఎలర్ట్‌ గా ఉండాలి. మల్లి బాగా కాలు పొడుగు పిల్ల. దాదాపు నీ అంత పొడుగూ ఉంటుంది కనుక నేననుకున్న ఉపాయము ఫలించవచ్చు.”

కోమలి వివరించిన మాటలు విన్నాక తల్లీకూతుళ్ళకు కాస్త ఉపశమనం కనిపించింది.

“ఆ దరిద్రుడి పీడా విరగడ చేయడానికి నేను ఏ సాహసమైనా చేయడానికి సిద్దమే.”

“అంతకన్నా నిస్సహాయులం ఈ మధ్య తరగతి వాళ్ళము చేయగలిగింది ఏమీ లేదు ఆంటీ.”

*****************

“ఏమిటే మల్లీ ఈ మధ్య కనిపించడం లేదు. ఓసినీ, గుమ్మటంలాగా తయారయి భలే  ఉన్నావే. నీ కోసం బోలెడు చాక్లెట్లు తెచ్చి పెట్టాను మళ్ళీ రాకపోతివేమే?”

ఆదివారము. కుటుంబ సభ్యులందరూ భోజనాలూ చేసి విశ్రాంతిగా కూర్చొని ఉండగా ముచ్చటగా తయారయి వచ్చిన మల్లిక కనబడగానే బుల్లెబ్బాయి కళ్ళల్లో మెరుపు అప్పుడే అక్కడకు వచ్చిన కోమలి దృష్టి దాటిపోలేదు.

మల్లిక భుజం మీద చేయి వేసి గట్టిగా నొక్కుతూ దగ్గరకు తీసుకోబోయినాడు.

వెంటనే డా.కరుణ మాటలు మల్లికకు గుర్తుకొచ్చాయి.

“చూడు మల్లీ, ఇన్నాళ్ళూ చిన్నపిల్లవు. ఇప్పుడు పెద్దదానివి అయ్యావు కదా. ఎవ్వరినీ,  అమ్మనానమ్మ నీ క్లాసు ఫ్రెండ్స్ తప్ప వేరెవ్వరినీ, నిన్ను ముట్టుకోవడం, ముద్దుపెట్టుకోవడం వంటివి చేయనివ్వవద్దు. పెద్దవాళ్ళు లేకుండా ఎవరి వద్దకూ ఒంటిగా వెళ్ళవద్దు.” అన్న మాటలు గుర్తుకొచ్చి ఆయన చేతి నుండి తప్పించుకొని దూరంగా జరిగింది.

“ఓసినీ…..అబ్బో సిగ్గు వచ్చేస్తోందే?”

“అమ్మాయీ కరుణా!  నేను నా గదిలోకి వెళ్ళి పడుకుంటాను. బాగా వేడి చేసినట్టుంది. తలనొప్పిగా ఉంది.   మల్లి చేత కాస్సేపాగి ఒక గ్లాసెడు మజ్జిగ పంపించమ్మా. ఆ చేత్తోటే అమృతాంజనం కూడా పంపించు. కాస్త  రాయించుకుంటాను. మల్లీ నీ కోసం తెచ్చిపెట్టిన చాక్లెట్లు తీసుకుపోవే.”

“అట్లాగే పంపిస్తాను. మల్లిక ఇప్పుడేగా వచ్చింది. అది ఇంకా అన్నం తిన్నట్టు లేదు. ఈ లోగా మీరు కాస్త నడుం వాల్చండి.”

“అమ్మగారూ మజ్జిగ చేసేదా?  మల్లి వెళ్ళి బుల్లెబ్బాయిగారికి మజ్జిగ ఇచ్చి తలకు అమృతాంజనం రాసేసి వస్తే ఇంటికి వెళ్తాము. మళ్ళీ బుల్లెబ్బాయిగారు పడుకుంటారేమో”

“ఫరవాలేదులేమ్మా,  అమ్ము ఇస్తుందిలే. నువ్వు కూడా భోజనం చేసేస్తే  మల్లిని తీసుకొని  ఇంటికి వెళ్ళు. పాపం అసలే ఇప్పుడిప్పుడే అనారోగ్యం నుండి కోలుకుంటోంది. బాగా రెస్ట్ కావాలి దానికి.”

**********

“అమ్మూ…… ఏమిట్రా సాహసం చేస్తావా?”

“అయ్యో ఎందుకు చేయనమ్మా. మనమనుకున్నది సాధించాలంటే ఏమైనా చేస్తాను. నువ్వు నాయనమ్మ దగ్గర కూర్చో.”

ఒకచేత్తో మజ్జిగ గ్లాసు పట్టుకొని మూల గదిలోకి వెళ్ళింది అమూల్య.

కిటికీల కర్టెన్లన్నీ వేసి గది చీకటి చేసేసి మల్లి వస్తుందని రెడీగా ఉన్నాడు బుల్లెబ్బాయి.

లోపలికి వచ్చింది ఎవరో గమనించను కూడా లేదు. చేతిలో గ్లాసు తీసుకొని పక్కనే బల్ల మీద పెట్టి,

“రావే మల్లీ, ఇదిగో చాక్లెట్లు ఇస్తానన్నాను కదా. ఇవిగో తినేసేయి.. జ్యూస్ కూడా తీసుకో.” చేయి పట్టుకొని మంచం మీదకు లాగి కూర్చో బెట్టుకున్నాడు. “తిను తిను. చాక్లెట్లు తినేసేయి.”  బలవంతం చేస్తూంటే తిన్నట్టు నటించి మత్తు వచ్చినట్టు  మంచం మీద వాలిపోయింది.

అంతే అవకాశం వదులుకోనట్టు అమాంతం మీద పడిపోయాడు.

అదను కోసం ఎదురు చూస్తూ, “అమ్మో! వదులు వదులు. అమ్మా నాయనమ్మా. అయ్యో నన్ను వదలరా.” అంటూ గోలగోలగా అరవసాగింది.

వెంటనే అమూల్య  నోటి మీద చేయి పెట్టి నొక్కేసి పెనుగులాడుతున్న ఆమె మీద మృగంలాగా పడ్డాడు.

“అయ్యో అత్తయ్యా! అమ్మూ గొంతులాగా ఉంది. ఏమయిందో ఏమో పదండి చూద్దాము. ఎవడో దొంగాడు ఇంట్లో దూరినట్టున్నాడు. పదండి పదండి. ఇదిగో ఎందుకైనా మంచిది ఈ చీపురు చేతబుచ్చుకోండి. నేను ఈ కర్ర తెస్తాను.” అత్తగారిని హడావుడి చేసి ఒక్క పరుగున ఆ గది ముందు వచ్చి తలుపు గభాలున తోసింది కరుణ.

వెనకాలే లోపలికి వచ్చిన అత్తగారు అక్కడ కనిపించిన దృశ్యము చూసి కాళికావతారము ఎత్తింది.

ఆ చీకటి గదిలో పెనుగులాడుతూ గట్టిగా అరుస్తున్న అమూల్య, ఆమెను ఆక్రమించుకోవడానికి ప్రయత్నం చేస్తున్న వ్యక్తి ఎవరో తెలియలేదు. “ఎవర్రా వెధవా, వదలరా వదులు. నా మనమరాలిని వదలరా.” అంటూ చేతిలో ఉన్న చీపురుతో ఫెడీపెడీమని వీపు మీద బాదసాగింది.

అదును చూసుకొని అమ్ము కాలు ఝాడించి ఒక్క తన్ను తన్ని అతని భల్లూక పట్టులోంచి బయటపడి పరుగున తల్లి వద్దకు వచ్చింది.

“అక్కయ్యా….నేనే.” అంటూ దెబ్బలు తప్పించుకుంటూ బయటపడ్డ అతన్ని చూసిన ఆమె ఒక్కసారి తన కళ్ళను తానే నమ్మలేక పోయింది.

“ఆరి దౌర్భాగ్యుడా నీకిదేం పోయే కాలంరా? ముసలి చచ్చినాడివి ఒంటరిగా పడి ఉన్నావు కదా అని ఇంటికి తెచ్చి పెట్టుకుంటే పక్కలో పామై కాటేస్తావురా? వామ్మో వామ్మో కాస్తలో నా మనవరాలి బ్రతుకు బుగ్గి చేసేవాడివి కదరా… నడువు. నా ఇంటి నుండి బయటకు నడువు.” మెడ పట్టి ఈడ్చబోయింది.

“అత్తయ్యా. నెమ్మదించండి. గట్టిగా అరిస్తే అనవసరంగా ఇరుగుపొరుగులో రచ్చ. మీరు బయటకు రండి. అమ్మును తీసుకొని మీరు గదిలోకి వెళ్ళిపోండి. నేను చూసుకుంటాను.”

అప్పటికే ఆమె పిలిపించిన కాబ్ డ్రైవర్ ఫోన్ చేసాడు.

మాట్లాడకుండా బుల్లెబ్బాయి బట్టలు అన్నీ ఒక సంచీలో వేసి, “బయలుదేరు.” కఠినంగా అని బయట కాబ్ ఎక్కించి, కొంపల్లిలో ఆయన ఫ్లాట్ ఎడ్రెస్ వివరించింది.

**********

చాలా చాలా థాంక్స్ కోమలీ. ఆ రోజున నువ్వే రాకపోయి ఉంటే ఆ పసిదాని గతి ఏమయ్యేదో.

నువ్వన్నట్టు మధ్యతరగతి వాళ్ళము. మౌనము వహించక చేసేది ఏమీ లేదు.

ఇట్లా ఎంతెంత మంది నోళ్ళు నొక్కేసుకుని కీచకులకు బలైపోతున్నారో కదా.

 

*****

20. అమ్మ ఒకవైపు… జన్మంతా ఒకవైపు

రచన: డా.జడా సుబ్బారావు

కొండమీదనుండి దొర్లించిన బండరాయిలా కాలం ఎవరికోసం ఆగకుండా పరిగెత్తసాగింది. అమ్మ చనిపోయి అప్పుడే అయిదేళ్లు దాటిపోయింది. కాలం గాయాల్ని మాన్పుతుందని అంటారు. నిజమే… మనిషిలేని లోటును  కాలం కొంతవరకు మాన్పించగలిగింది గానీ ఙ్ఞాపకాల్లో జీవించిన అమ్మను పూర్తిగా తుడిచెయ్య లేకపోయింది.  ‘నువ్వెప్పుడూ చదువుల పేరుతో ఇంటిపట్టున లేవు. కనీసం నేను పోయాకైనా ఇంటికొచ్చిపోతుండు’ ఆగి ఆగి మాట్లాడుతూ అమ్మ పోయేముందు చెప్పిన మాటలు గుర్తొచ్చాయి.

ఊహ తెల్సిన దగ్గర్నుంచీ ఎంతో అల్లారుముద్దుగా పెంచింది అమ్మ. తండ్రిరూపం కూడా తనకు తెలియదు. ఇల్లు గడవడానికి శక్తికి మించిన పనులు ఎన్నో చేసింది. తెలిస్తే ఎక్కడ బాధపడతాననో అని తనకున్న అనారోగ్యం సంగతి కూడా చెప్పలేదు. అమ్మ కష్టాల్ని అనుభవించి ఒక్కోమెట్టూ ఎక్కుతూ జీవితంలో స్థిరపడ్డాను. అమ్మకు సుఖవంతమైన జీవితాన్ని అందిద్దామనుకునేలోపే ‘క్యాన్సర్’ రూపంలో విధి అమ్మను కబళించింది.

ఆరోజు తనకు బాగా గుర్తు. జీవితాన్ని చీకటి మింగిన రోజు, ఆలోచనలు ఘనీభవించి అడుగుకూడా ముందుకు పడనిరోజు. కొన ఊపిరితో కొట్టుమిట్టాడుతుంది అమ్మ. చుట్టూ ఉన్నవాళ్లందరూ మంచం చుట్టూ చేరి ఏవేవో మాటలు మాట్లాడసాగారు.  చిన్నప్పటినుండీ అమ్మతో వాళ్లకున్న అనుబంధాన్ని వాళ్లకు తోచినట్లుగా మాట్లాడుకోసాగారు. అన్నింటినీ వింటూ ఆదుర్దాగా అమ్మవైపు చూడసాగాను. ఏ దేవుడైనా కరుణించి ‘ఉన్నపళంగా అమ్మలేచి కూర్చుంటే బాగుండు’ అని కోరుకోసాగింది మనసు. చావుపుట్టుకలు సహజమని తెలిసినా ఆత్మీయులు దూరమైతే ఆ బాధ ఎంత భరింపలేనిదిగా వుంటుందో అనుభవంలోకి వచ్చింది. అన్నిబంధాలను తనతో కలుపుకుని అమ్మ శాశ్వతంగా వెళ్ళిపోయింది.

రోజులు గడుస్తున్నాయి…. సంవత్సరాలు దొర్లిపోతున్నాయి. తండ్రి చనిపోతే ఒకరకమైన బాధ ఉంటుంది. తల్లీదండ్రీ లేకపోతే ఆ దుఃఖాన్ని వర్ణించడానికి మాటలు చాలవు. తల్లీదండ్రీ మనతో చివరివరకూ ఉంటారని కాదుగానీ ఎవరో ఒకరుంటే మనం పుట్టిపెరిగిన చోట మన చిరునామా నిలబడి వుంటుందని ఆశ. అమ్మ కష్టం కళ్లముందు కనిపించి నప్పుడల్లా నా మనసు తీవ్రమైన ఆవేదనతో కదిలిపోయేది. మగమనిషి తోడు లేకుండా, అయినవారి ఆదరణ లేకుండా పిల్లల్ని పెంచడం ఒక  స్త్రీకి ఎంత కష్టమో తను కళ్లారా చూశాడు.

ఎదిగిన తర్వాత సంపాదించిన దాంతో తృప్తిగా సౌకర్యంగా ఒకరిని యాచించకుండా దర్జాగా బతకొచ్చు. కానీ ఎదుగుదలకు మార్గమేసిన, అందులోనూ తన సర్వస్వాన్ని ధారపోసి తను కొవ్వొత్తిలా కరిగిపోయిన అమ్మకు ఏమివ్వగలం?  సంపాదనంతా ఒకపక్కా, అమ్మను ఒక పక్కా నుంచోబెడితే అమ్మరుణం ఎన్ని జన్మలెత్తినా తీరదేమో!

ఎదలోతుల్లో నిద్రాణంగా వున్న ఙ్ఞాపకాలన్నీ పనిగట్టుకుని వచ్చి మరీ పలకరించసాగాయి. అమ్మ గుర్తొస్తే కళ్లు తడుస్తాయి, ఒళ్లు గగుర్పాటుకు గురవుతుంది. నరనరంలోనూ తనకే తెలియని మైమరపు. అమ్మ అనే పిలుపులోనే అనంతమైన భావన నిక్షిప్తమైతే, ఇక అమ్మతో వున్న ఆ కొన్నిరోజుల్ని ఎన్ని కోట్లిచ్చినా వెనక్కితీసుకురాలేము కదా! సిగిరెట్ వెలిగించి అగ్గిపుల్ల పక్కకి విసిరేశాను.

స్నేహితుడి పెళ్లికి వెళ్ళినపుడు జరిగిన సంగతి తన జీవితంలో మర్చిపోదామన్నా మరపుకు రాదు.  అమ్మ చనిపోయాక కర్మకాండలు పూర్తిచేసి యథావిధిగా ఉద్యోగానికి వెళ్లిపోయాను. స్నేహితుల బలవంతం మీద అయిష్టంగానే పెళ్ళికి వెళ్లాను. ఒకరిమీద ఒకరు జోకులేసుకుంటూ తుళ్ళుతూ తిరుగుతున్న స్నేహితులతో మనస్ఫూర్తిగా కలవలేక పోయాను. ముభావంగానే భోజనాల వేళవరకూ గడిపాను.

భోజనాలు అవగానే శుభాకాంక్షలు చెప్పి వద్దామని స్నేహితులంతా వెళ్లి గ్రూఫ్ ఫొటో తీసుకున్నారు. ఇంతలో స్టేజీ కిందనుండి పైకొచ్చిన ఒకావిడ ‘అబ్బాయి ముచ్చటగా వున్నాడు. చూస్తుంటే పెళ్లైనట్లు లేదు. మీ తల్లిదండ్రుల్ని తీసుకురా బాబూ.. మంచి సంబంధం వుంది..’ అని నవ్వుకుంటూ వెళ్లిపోయింది.

స్నేహితులంతా విరగబడి నవ్వారు. ఇంకాస్త ముందుకెళ్ళి పెళ్ళి ఎలా జరుగుతుందో వర్ణించుకుని, అప్పటికి నేనెలా వుంటానో ఊహించుకుని మరీ నవ్వసాగారు. నాకెందుకో చాలా ఇబ్బందిగా అనిపించింది. అమ్మ ఙ్ఞాపకాలు అప్పుడప్పుడు బాధపెడుతూనే వున్నా ఇలాంటి సందర్భాల్లో ఇంకా వేదనను కలిగించసాగాయి. చాలారోజుల వరకూ ఆ సంఘటన కలిగించిన బాధనుండి తేరుకోలేకపోయాను. నాలో నేనే అయోమయంగా, అలజడిగా వున్నప్పుడు ‘పరిణిత’ పరిచయం అయింది. నా ఒంటరి జీవితానికి ఆమె పరిచయం కాస్త ఊరట కలిగించింది. ‘పరిణిత’ పేరెంత బాగుంటుందో  మనిషి కూడా అంతే బాధ్యతగా  వుంటుంది. టీములో సమస్య వచ్చినప్పుడు ఆమె పరిష్కరించే విధానం చాలా పరిపక్వంగా వుండేది. ఎలాంటి ఒత్తిడిలోనైనా తన సలహా అద్భుతమైన  ఊరటగా అనిపించేది అందరికీ.

పరిణిత దగ్గరయింది నాకు. నేనంటే ప్రత్యేకమైన శ్రద్ధ తీసుకునేది. నాకోసం ఇంటిదగ్గర నుంచి తినడానికి ఏవో తీసుకొచ్చేది. మొహమాటానికి షేర్ చేసుకుని తినేవాళ్లం. చాన్నాళ్లనుండీ మాట్లాడుకుంటున్నా తను నాతో ఇష్టంగానే ప్రవర్తించేది.  కానీ ఎప్పుడూ నావాళ్ల గురించి అడగలేదు. సందర్భం లేకుండా నేను కూడా ఎప్పుడూ చెప్పలేదు. కొన్ని రోజుల తర్వాత ఒకరోజు నాతో ‘ఈరోజు సాయంత్రం నువ్వు ఖాళీగా వుంటే  మా ఇంటికెళ్దాం…’ అంది.

చేస్తున్న పని ఆపేసి ‘ఎందుకు’ అన్నట్లు ఆమెవంక చూశాను. ‘ఏమో.. నాకేమి తెలుసు… మా పేరెంట్స్ తీసుకురమ్మన్నారు’ అంది కళ్లను భుజాలను ఒకేసారి ఎగరేస్తూ.

సాయంత్రమైంది.

ఇద్దరం కారులో పరిణిత ఇంటికి వెళ్లాం. విశాలంగా వుంది ఇల్లు. ఇంటిచుట్టూ కాంపౌండ్, రకరకాల పూలమొక్కలు, గేటునుండి గుమ్మందాకా టైల్స్ వేసున్నాయి.  ఏపుగా ఎదిగిన పళ్లమొక్కలు చాలా వున్నాయి. పూలమొక్కల్ని చక్కగా తీర్చిదిద్దారు. కొంచెందూరంగా మెత్తని పచ్చగడ్డి మధ్యలో పెద్ద ఉయ్యాల కట్టివుంది. గేటుకి ఇంకొక వైపు పెంపుడు కుక్క కనిపించింది.

లోపలికి వెళ్తుంటే.. “రా… బాబూ..’ అంటూ ఆహ్వానించారు పరిణిత తల్లి. ఆ పక్కన తండ్రి, వారితో పాటు చెల్లి, తమ్ముడు కూడా పలకరించారు. చూడచక్కటి కుటుంబం. ముచ్చటగా అనిపించింది.

ఫలహారాల తర్వాత ఆ మాటా ఈ మాటా మాట్లాడుతూ “పరిణిత నీ గురించి చెప్పింది బాబూ. నిన్ను పెళ్ళి చేసుకోవాలని ఆశపడుతుంది. మీ పెద్దవాళ్లని పిలిపించి మాట్లాడుకుంటే బాగుంటుంది కదా అని…’ మధ్యలో ఆపేసింది.

పరిణిత వైపు చూశాను.

సిగ్గులమొగ్గలా మారిపోయింది. బుగ్గలు ఎర్రగా కందిపోయాయి. తలొంచుకుని నేలవైపు చూడసాగింది. ఆఫీసులో అందరివంకా వేలుచూపిస్తూ అజమాయిషీ చెలాయించే పరిణిత, పరిణయం అనగానే సహజ లక్షణాన్ని పుణికిపుచ్చుకుని కుందనంబొమ్మలా కనిపించింది.

“నాకెవరూ లేరండీ…” ముక్తసరిగా చెప్పాను.

“బాబూ… అంటే..?” పూర్తిగా అర్థంకాక ఆర్థోక్తిలో ఆపేసింది.                                                                                            “చిన్నప్పుడూ తండ్రిపోయాడు. అయిదేళ్ల క్రితం అమ్మపోయింది. బంధువులున్నా ఎక్కడున్నారో అంతగా పరిచయాలు, రాకపోకలు లేవు. నేనొక్కడినే…” తెలియకుండానే నీళ్లు తిరిగాయి కళ్లల్లో.

నాకోసం నలుగురున్నారని చెప్పుకునేటప్పుడు మనసు ఎంతో ఊరటచెందుతుంది. ఒంటరివాడినని చెప్పుకుంటే  మాత్రం ఎక్కడలేని దుఃఖం మనసును ఆవరిస్తుంది.

‘అడిగి ఇబ్బంది పెట్టినట్లున్నాను.  నీకు ఇష్టమైతే మేమే దగ్గరుండి మీ పెళ్ళి చేస్తాం…” అందావిడ.

‘ఆలోచించుకుని చెప్తాను…” అని చెప్పి పైకి లేచాను.

***

వద్దని చెప్పడానికి అంతగా కారణాలు కనిపించలేదు.                                                                                                          కొన్నిరోజుల తర్వాత స్నేహితుల సమక్షంలో  పెళ్ళి జరిగింది. అటువైపు నుండి బంధువులు ఎక్కువమంది వచ్చారు. అమ్మాయి పెళ్ళికనుక ఉన్నదాంట్లో ఆడంబరంగానే చేశారు. పెళ్ళికి వచ్చినవాళ్లంతా  ‘నా’ తరుపువాళ్లకోసం ఆరాతీశారు. చెప్పడానికి ఇబ్బంది పడ్డాను. అటో ఇటో ఎటో ఎలా తిరిగితే అలా  తిప్పాను తలని. ‘పెద్ద తలకాయ లేకపోతే ఎద్దు తలకాయ పెట్టుకో’మని ఎందుకంటారో అర్థమయింది.

కొన్నాళ్లు గడిచాయి.

ఇద్దరం ఒకరికొకరు తోడుగా, నీడగా ఉండసాగాం. పరిణితతో కూడా చెప్పుకోవాలంటే చాలా ఆత్మన్యూనతగా అనిపించింది. అమ్మలేని లోటు ఎలా పూడ్చుకోవాలి? మనసుని ఏదో నిరాశ నిలువునా కమ్మేసేది.

ఒకనాటి అర్థరాత్రి  హఠాత్తుగా మెలకువొచ్చింది.

ఏదో పీడకల… మళ్ళీ నిద్రపట్టలేదు. బాల్కనీలోకి వెళ్ళి సిగిరెట్ వెలిగించాను.

ఆలోచనలు తెరిపిలేకుండా బుర్రను తొలిచేస్తున్నాయి. అమ్మ ఙ్ఞాపకంగా ఏదో చేయాలన్న ఆశ మనసును పట్టి పీడించసాగింది. అమ్మ భౌతికంగా లేకపోయినా కళ్లముందు ఉండేలా చేయాలనే ఆరాటం  ఎక్కువయింది. చాలాసేపటి తర్వాత బుర్రలో ఒక ఆలోచన మెరుపులా మెరిసింది. ప్రశాంతంగా నిద్రపోయాను.

ఉదయం ‘ఊరు’ వెళ్ళొస్తానని చెప్పి బయల్దేరి వచ్చేశాను.

***

అమ్మ వున్నప్పుడు అద్దంలా కళకళలాడిన ఇల్లు…. కళావిహీనంగా మారిపోయింది.   గాలికి పోగుపడిన చెత్తతోనూ, గుట్టలుగా పడిన ఆకులతోనూ కనిపించింది. మనుషులను పెట్టించి ఇల్లంతా శుభ్రంచేయించాను. చుట్టూ గోడ కట్టించాను. ఇంటి మధ్యలో వున్న గోడ పడగొట్టించి  పెద్ద హాలులాగా తయారుచేయించాను. ఇంటి వెనుకవైపు పెద్ద వంటగది, దాని పక్కన సిమెంట్ బల్లలతో పేర్చి భోజనశాలగా మార్చేశాను. ఎండకీ వానకీ ఇబ్బంది లేకుండా పైన రేకులతో కప్పించేశాను.

మనసు ప్రశాంతంగా మారిపోయింది. అమ్మ పక్కనే వుండి పలకరిస్తున్నట్లుగా వుంది. ఒకప్పుడు నా ఆట పాటలతో అల్లరిగా గడిచిపోయిన ప్రాంగణం రేపటినుండి ఎంతోమంది తల్లులకు ఆశ్రమంగా మారబోతోంది. ఎందరికో నీడను, ఆహారాన్ని అందించబోతోంది.

బయట అందరికీ కనిపించేలా ‘అమ్మ ఆశ్రమం అని పెద్దబోర్డు రాయించి పెట్టాను. పేరు ఏదైనా అమ్మ అమ్మే. జన్మకు ఒక గుర్తింపు, సార్ధకత అమ్మే. ఈ జన్మంతా ఒకవైపు పేర్చినా అమ్మతో సరిపోవు. అందుకే మెయిన్’గేటు ప్రక్కన పెద్దబోర్డు మీద ఇలా రాయించి పెట్టాను.. “మీకు ఎవరున్నా లేకపోయినా అమ్మ ఆశ్రమం మీకు అండగా ఉంటుంది. ఉన్నవాళ్ళు పట్టించకోవట్లేదు అని కుంగిపోవద్దు, ఎవరూ లేరని నిరాశపడొద్దు. మీ ఇంట్లో వున్నట్లే ఇక్కడుండండి. మీకు చేతనైన పనిలోనే రోజు గడపండి…”                                                                                                                                                                                                                                            ***

19. మానవత్వం చిగురించిన వేళ!

రచన:  ప్రతాప వెంకట సుబ్బారాయుడు

 

నేను ఓ ప్రైవేట్ సంస్థలో ఉన్నత స్థానంలో ఉన్నాను. డబ్బుకు హోదాకు కొదవలేదు. సంవత్సర కాలమంతా మెదడును చిత్రిక పట్టి, ఉదయం నుంచి అర్థరాత్రి దాకా సీట్లకు, కంప్యూటర్లకు అతుక్కుపోయి గొడ్డు(?) చాకిరీ చేస్తాను.  మనిషన్నాక కాస్త ఆటవిడుపు ఉండాలి. మెంటల్ గా రెజువెనేట్ అవ్వాలి. అప్పుడే ద్విగుణీకృత ఉత్సాహంతో పనిచేస్తామన్నది నా పాలసీ! అందుకే మార్చి ఫైనాన్షియల్ టార్గెట్స్ క్లియర్ అయ్యాక ఫ్యామిలీతో పదిరోజులు సెలవు తీసుకుని మన దేశంలోని ఊటీకో సిమ్లాకో, లేదా ఏదన్నా ఇంటర్నేషనల్ టూరిస్ట్ స్పాట్ కో వెళ్లి ఆనందంగా గడిపి వస్తాం.

ఈ సంవత్సరం కూడా మా ఫ్యామిలీ అలాంటి ఆలోచనతోనే, రాత్రి భోజనాలయ్యాక డిస్కషన్ మొదలెట్టాం.

“చెప్పండి ఈ సంవత్సరం మనం ఎక్కడికెళదాం”అన్నాను ఉపోద్ఘాతంగా.

అడగడంతోటే మా పెద్దాడు ‘డాడీ.. ఆస్ట్రేలియాలోని షిడ్నీ సిటీకెళదాం, చూడ్డానికి రెండు కళ్లు చాలవట మా ఫ్రెండ్ రఘు చెప్పాడు” అన్నాడు.

మా ఆవిడ “మన పొరుగున్న ఉన్న నేపాల్ కు వెళదామండీ..బుద్ధుడి గురించి తెలుసుకుందాం..మనసు ప్రశాంతత పొందుతుంది కూడా”అంది.

వెంటనే మా చిన్నాడు “చ..అదేంటమ్మా..టూరిస్ట్ గా ఎక్కడికైనా వెళదామనుకున్న మన ప్లాన్ ను, పిలిగ్రిమేజ్ గా మార్చేస్తున్నావ్. మనం దుబాయ్ వెళ్లడం బెటర్ అది హెవెన్ తో ఈక్వల్ ట.. లాస్ట్ ఇయర్ అక్కడికెళ్లొచ్చిన మా టీచర్ నూర్జహాన్ చెప్పింది. మనం అక్కడికెళ్లాల్సిందే!” అన్నాడు.

నేను మా నాన్న వంక చూశాను. ఆయనెందుకో చాలా నిర్లిప్తంగా ఉన్నారు.

నాలుగైదేళ్ల క్రితం మా అమ్మ చనిపోయినప్పుడు మా నాన్న కొంతకాలం చాలా డల్ అయిపోయాడు. తర్వాత ఇక్కడి పాష్ లొకాల్టీలో విల్లా తీసుకుని షిఫ్ట్ అయినప్పటి నుంచి కొంత మెరుగయ్యారు. ఆయనకు అన్ని ఫెసిలిటీస్ తో రూం ఏర్పాటు చేశాను. పొద్దుట పాలు తాగి వాకింగ్ కి వెళ్లి తన ఏజ్ గ్రూప్ వాళ్లతో హాయిగా చిట్ ఛాట్ చేసి, ఇంటికొచ్చి ఫ్రెష్ అయి పేపర్ చదువుతూ టిఫిన్ చేసి రెస్ట్ తీసుకుంటారు. మధ్యాహ్నం లంచయ్యాక తనకు ఇష్టమైన పాత సినిమా చూస్తారు.

సాయంత్రం మొక్కలకు నీళ్లు పోసి, ఈవెనింగ్ వాక్ కు వెళ్లి రాత్రి ఇంటికి వచ్చి లైట్ గా టిఫిన్ చేసి కమ్మగా నిద్రపోతాడు. కొడుగ్గా ఆయనకు నేను ఏ లోటూ చేయలేదు. ఎక్కడికి వెళ్లినా మాతోపాటే ఆయనానూ.

“చెప్పండి నాన్నా..ఎక్కడికెళదాం”అన్నాను.

ఆయన నావంక చూశారు. అందరూ ఆత్రంగా ఆయన వంక చూస్తున్నారు ‘ఆయనేం చెబుతారా’ అని.

“ఈసారికి మీరెళ్లొచ్చేయండిరా..కానైతే నా వంతుగా ఖర్చు ఎంతవుతుందో అది మాత్రం నాకిచ్చేయండి”అన్నాడు.

“అదేంటి..మీక్కావాలంటే నేను డబ్బు ఇవ్వనన్నానా..మీరు మాతో రాకుండా..డబ్బు తీసుకోవడమేంటి?” నొచ్చుకుంటూ అన్నాను.

“అదేం లేదురా, మన సంస్కృతిలో త్యాగం అనే ఒక గొప్ప పదం ఉంది. అయితే సర్వత్రా స్వార్థం పడగలెత్తుతున్న ఈ కాలంలో త్యాగం అనే పదం మరుగున పడి పోయిందనుకో. మన దగ్గర డబ్బు ఉంది కదాని ఇవ్వడం వేరు,  మన అవసరాల్ని తగ్గించుకుని, ఆడంబరాల్ని తుంచుకుని సహాయం చేయడం వేరు. దీంట్లో మనం పొందే ఆనందం మాటల్లో చెప్పలేం. మొన్న నేను వాకింగ్ కు వెళుతున్నప్పుడు ఒక రేకుల ఇంట్లోంచి సన్నగా ఏడుపులు వినిపిస్తున్నాయి. వెళ్లి విషయం కనుక్కున్నాను. అదేమిటంటే, రాత్రనక పగలనక రెక్కలు ముక్కలు చేసుకుని సంపాదించి ఆ ఇంట్లోని నలుగురిని పోషించే ఓ ముప్పై అయిదేళ్ల వ్యక్తికి కిడ్నీ సమస్య వచ్చిందట, ఆ సమస్యను అతన్నుంచి దూరం చేసే ఆర్థిక శక్తి వాళ్లకు లేదు. అందుకే నేను అతని వైద్యానికి అయ్యే ఖర్చు భరించాలనుకుంటున్నాను. మీరు కష్టపడతారు. ఆ కష్టాన్ని మర్చిపోడానికి రంగు రంగుల లోకాన్ని చూసి ఆనందించాలి.  నాకేంటిరా, పెద్దవాణ్నయిపోయాను. అందాలని కంటితో చూసి మురిసిపోయే వయసు నాది కాదు. నాకయ్యే ఖర్చు ఒకింటికి వెలుగునిస్తే నాకంతకంటే తృప్తి ఇంకేం కావాలి. నాకొక్కోసారి అనిపిస్తుంటుంది- భగవంతుడు కావాలనే మనుషులకు కఠినమైన సమస్యలు ఇస్తాడేమోనని, ఎందుకంటే దేవుడి రూపంలో మరో మనిషి అతణ్నిఆదుకుంటాడని. కాని మనలో రాను రాను దైవత్వం పోయి రాక్షసత్వం విజృంభిస్తోంది. సరే సరే..నా వాటా నాకు శాంక్షన్ చేస్తావు కదా ప్లీజ్”అన్నాడు.

కొద్దిసేపు నిశ్శబ్దం చోటుచేసుకుంది. ఆ తర్వాత మా పెద్దాడు “తాతయ్య చెప్పింది నిజమే నాన్నా. మొన్న మా స్కూల్ బస్ రోడ్డు మీద ట్రాఫిక్ ఇష్యూ వస్తే కొద్ది సేపు ఆగిపోయింది. అక్కడే కొద్ది దూరంలో ఒక గవర్నమెంట్ స్కూల్ ఉంది. అక్కడి ప్రిన్సిపల్ మాట్లాడే మాటలు మైకులోంచి తెరలు తెరలుగా నాకు వినిపించాయి. విషయం ఏంటంటే అందులో ఏడవ తరగతి చదువుతున్న కుర్రాడి గుండెకి ఆపరేషన్ చెయ్యాలట. ఆ స్కూళ్లోని అందరూ దానికి కంట్రిబ్యూట్ చెయ్యమని రిక్వెస్ట్ చేస్తున్నాడు. దానికి నేను యాడ్ అవుదామనుకుంటున్నాను డాడీ”అన్నాడు.

మా చిన్నాడు కూడా మా ఏరియాలోని గుడిలో బీదవారికోసం జరిగే అన్నదానానికి తన వాటా ఇస్తానన్నాడు.

మా ఆవిడా తనకు నిత్యం కూరగాయలమ్మే రాణమ్మ కళ్లకు ఆపరేషన్ చేయించి కళ్లజోడు ఇప్పిస్తానంది.

ఇహ నా వంతు వచ్చింది. “మీరందరూ మీకున్న పరిథిలో ఇంత చక్కటి నిర్ణయాలు తీసుకున్నారు. మనిషి తానొక కొవ్వత్తై చుట్టూ వెలుగిస్తేనే అతని జీవితానికి సార్థకత. నా అడుగూ మీతోపాటే. రేపే నా వాటా సొమ్ముతో అమ్మపేర ట్రస్ట్ ఏర్పాటు చేస్తాను. వీలైనంత మందిలో అమ్మకు ప్రాణం పోస్తాను” అన్నాను.

నాన్న కళ్లలో ఆనందబాష్పాలు!

మా అందరి హృదయాలు కడిగిన ముత్యాలయ్యాయి.

మనలోని మానవత్వమే భగవంతుడు. సేవే తృప్తి.

ఆ రాత్రి అందరం హాయిగా పడుకున్నాం. నాకు తెలిసి మేము వేరే ఏ ప్లాన్ వేసుకున్నా, ఇంతటి మనశ్శాంతి కలిగేది కాదు.

*****

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

18. భారత నారీ నీకు జోహార్లు

రచన: ఆకెళ్ల వెంకట సుబ్బలక్ష్మి

 

“సావిత్రి భర్త పోయాడట “  అంటూ వచ్చింది పద్మ.

కంప్యూటర్ లో statement  చూస్తున్న శాంతి తలెత్తింది” ఎప్పుడు?” అడిగింది బాధగా.

“ఈ రోజే ఉదయం 6. ౦౦ గంటలకిట” అని  ‘వెళదామా’ అడిగింది.

తలూపింది శాంతి.

కంప్యూటర్ క్లోజ్ చేసి, పై ఆఫీసర్ పర్మిషన్ అడిగి బయలుదేరింది.

పద్మ ఇంకో ఇద్దరు లేడీస్  తో వచ్చింది.

గతం కళ్ళముందు మెదిలింది శాంతకి,

రెండు నెలలక్రితం ఆరోజూ పద్మే తీసుకోచింది న్యూస్.

‘సావిత్రి ఉద్యోగం మానేస్తుందిట   తెలుసా ‘అడిగింది లంచ్ లో.

‘ఎందుకూ” అంది శాంతి ఆశ్చర్యముగా.

అదొక గవర్నమేంట్ ఆఫీస్.  కొత్తగా రికార్డు అసిస్టెంట్ గా  చేరింది సావిత్రి.  ఈ రోజుల్లో ప్రభుత్వ ఉద్యోగం దొరకటమే కష్టం.  అలాటిది వచ్చిన ఉద్యోగం వదులుకోవటం అంటే అవివేకము, ఆశ్చర్యమేగా.  పోనీ బాగా చదువుకున్న మనిషీ కాదు.   ఇంకోటి వస్తుంది అనుకోవటానికి.  పదవ తరగతి వరకే  చదివింది.  ఇది రావటమే ఎక్కువ.

ఆఫీస్ లో ఎవరితోనయినా సమస్యా?లేక పనిలో ఏమైనా సమస్యా?

విషయం కనుక్కొని తీర్చేదైతే తీర్చాలి అనుకుంది.

ఎందుకంటే సావిత్రి మంచి మనిషి.  ఎవరేమి చెప్పిన నా పని కాదు అనకుండా చేసేది.  అందరితో స్నేహంగా ఉంటూ, అవసరమైతే సహాయపడుతుంది కుడా.  ఆమె అంటే అందరికీ ఇష్టమే.  అంతేకాక శాంతి లేడీస్ రేప్రేసెంట్ కూడా,

అందుకే లంచ్ లో సావిత్రి దగ్గరకు వెళ్లి కారణం అడిగింది.  మొదట “ఏమీ లేదంది”.  తటపటాయించింది.  చివరికి శాంతి ఒత్తిడి మీద చెప్పసాగింది.

వాళ్ళది లవ్ మ్యారేజ్.  ఇరువైపులా ఒప్పుకోలేదుట. భర్త ప్రైవేటు కంపెనీలో ఉద్యోగం.  వచ్చినదానితో రోజులు బానే నడుస్తున్నాయి.  మెల్లగా అందరినీ కలుపుకోవచ్చు ఇరువైపులా వారినీ అనుకుంటున్నా సమయములో భర్తకి “కాన్సర్”  అని తెలిసింది.  ముదిరిపాయిందిట కూడా.  జీతనష్టంమీద ఉన్నాడు.

ఇంతలో అదృష్టవశాత్తూ తనకి ఈ ఉద్యోగం దొరికింది.

ఇంటిపని, ఆఫీస్ పని, హాస్పటల్ పని, భర్త పని ఇన్నటి తోటి సతమతమవుతున్న, ధైర్యం చెప్పేవాళ్ళు, సాయం చేసేవాళ్ళు లేకున్నా నెట్టుకొస్తోంది రోజులు.

కాని పరిస్తితి మారింది. అనారోగ్యం,అయినవాళ్ళు దూరంకావటం తను లేకపోతే తనను నమ్ముకుని అందరికి దూరమయి వచ్చిన భార్య పరిస్తితి ఏమిటి అనే చింత. వీటన్నిటితో డిప్రెషన్ కి లోనయ్యాడు భర్త.  అతనిని ఓదార్చటం కష్టమయి పోతోంది.  పైనించి తను వచ్చేస్తే ఉండే ఒంటరితనంతో  క్రుంగిపోతున్నాడు.

“పోనీ శలవు పెట్టచుగా” అనబోయింది శాంతి. కాని శాంతకి పరిస్తితి తెలుసు.  పద్మ  కొత్తగాచేరింది.  శలవలు, పెర్మిషన్లు ఎక్కువ దొరకవు                                                                                                                        అయినా ఆమెది  ఒకటి రెండు రోజుల సమస్య కాదుగా ఎవరయినా జాలిపడాలన్నా. అందుకే ఈ నిర్ణయం తీసుకుంది పద్మ

“మరి ఖర్చు ఎలా “అడిగింది.

పైకి చూపించి దణ్ణం పెట్టింది. ఇక చేసేది ఏమీ లేక సీట్ కి వచ్చేసింది శాంతా. అడపా తడప తోచిన సాయం చేసేది.

మూర్తీభవించిన దైన్యముల ఉన్న ఆమెని చూసి అందరికి కడుపు తరుక్కుపోయింది.  అందరిలోనూ అదే ఆలోచన.  ఆమె భవిష్యత్ ఏమిటి?భర్త పోయాడు.  ఉద్యోగం  వదులుకుంది ఇరుపక్కలా ఆదుకునేవారూ లేరు. చదువూ లేదు మల్లి ఉద్యోగం దొరకాలంటే ఎంత కష్టం?

ఆమె చేసింది కొద్దిరోజులైనా అందరికి తలలో నాలికలా ఉండేది.  కలిసి పోయింది.  అందుకే  రిజైన్ చేసినా  అందరు చూడతటానికి వచ్చారు.

మనసులో మాట దాచుకోలేని పద్మ అనేసింది.  ”అప్పుడు ఉద్యోగం మానద్దని చెబితే వినలేదు.  ఇప్పుడు చూడు.  మూడునేలల్లోనే పోతాడని తెలియదు నిజమే కాని, సీరియస్సు,  కొద్దికాలమే అనైతే తెలుసుకదా.  కొద్దిరోజులకోసం మంచి భవిష్యత్ ఒదులుకున్నావు “అంది.

అందరూ అదే అభిప్రాయం తిప్పితిప్పి చెప్పారు.  చాలసేపటి వరకూ మాట్లాడని సావిత్రి చివరికి తలెత్తింది.

“కాని నేను అలా అనుకోవటం లేదు. కొద్దిరోజులైనా ఆయనకి దగ్గరగా ఉన్నాను. సేవచేసి, మనసుకు శాంతి      కలిగించగలిగాను కొంతవరకైనా అనిపిస్తోంది. ఈ పని అంతకు ముందే ఎందుకు చేయలేదా  అని బాధగా ఉంది.” అంది.

భారత స్త్రీ ఔన్నత్యానికి ప్రతీకలా ఉన్న పద్మను చూస్తూ అలాగే ఉండిపోయారు అందరూ.

 

 

————————

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

17. మల్లె పువ్వు

రచన: పాండ్రంకి సుబ్రమణి

కట్టడాలు భారీ యెత్తున జరుగుతూన్న పొరుగూరుకి వెళ్ళి తోటి తాపీ పనివాళ్ళతో కలసి పనులు పూర్తి చేసుకుని యెట్ట కేలకు తెరపి కలిగి పెళ్ళాం బిడ్డల్ని చూసిపోవడానికి మర్రిపాలెం వస్తున్నాడు చంద్రప్పడు. నిజానికి అతడు మూడు నెలల తర వాత వస్తున్నాడు. మొగడి రాక గురించి విన్న మంగమ్మకు మనసు మనసులో లేకుండా పోయింది,కాలు కాలిన పిల్లిలా ఇంటి చుట్టూ తిరిగి పోపుడబ్బాలలో చిల్లర చిల్లరగా మిగిలిన డబ్బుల్ని యేరి కూర్చి భర్తకు యిష్టమని సంతకు వెళ్లి మేకపోతు మాంసం తెచ్చి వండింది. ఐదేళ్ళ ఇంద్రయ్య నాలుగేళ్ళ ముత్యాలు తల్లి మేకమాంసం తెచ్చి వండుతుందని తెలుసుకుని సంబర పడి పోయారు. మేకపోతు తల మాంసం యెలా ఉంటుందని వండితే ఘుమఘుమలతో ముక్కుపుటాలు యెగిరిపోవూ!

అంతవరకూ మాంసం తరగడంలోనూ వర్ర(మసాలా)దట్టించడంలోనూ నూనె వేగించడంలోనూ తలమునకలైన మంగమ్మకు చటుక్కున గుర్తుకి వచ్చింది, భర్తకు మల్లెపువ్వులంటే చాలా యిష్టమని మల్లెల సువాసనలు తాకిన తోడనే ఇక ఓప లేనంతగా రెచ్చిపోతాడని. తను చాలు చాలు అనేంతవరకూ విడవడని  తన మతిమరుపు మండిపోనూ! తక్షణం చెంగు ముడి విప్పి చూసింది. ప్చ్—ముసలి అవ్వ ఆదెమ్మ చప్పున గుర్తుకి వచ్చింది. ఆనందసాగరంలో మునిగిపోతూ ఆవిషయమే మర్చి పోయిందామె. ఉష్ణంతో ఉందని,బన్నురొట్టె తీసుకుని ఘాటైన గుళిక వేసుకోవాలని ఆదెమ్మ అవ్వ అడిగితే తను చెంగుముడి లో దాచుకున్నదంతా కర్ణుడి పెద్దక్కయ్యలా హెచ్చులుపోతూ ఇచ్చేయలేదూ!మరిప్పుడెలా?మరి కాస్పేపట్లో ఇల్లు చేరబోతు న్నాడు చంద్రప్పడు. రాత్రికి మల్లెపూల ఘుమఘుమలు లేకుండా చెంత చేరితే ముఖం చాటేసుకోడూ!

మంగమ్మ వంట పూర్తిచేసి ఉప్పూ కారమూ సరిగ్గా ఉందో లేదోనని ఓసారి మాంసపు చారుని రవంత నాలిక చివరన రుచి చూసి పిదప పిల్లలిద్దరికీ మాంసపు కూరతో అన్నం వడ్డించి, రెండు గ్లాసుల నిండా మజ్జిగపోసి గుడిసె ఆవరణలోకి వచ్చింది.

ఆ క్షణంలో ఎదురుగా ఉన్న మాంచాలమ్మ గుడిసె కుబేరుడి భవనంలా గోచరించింది. అడగాలే గాని యెన్నడూ లేదనదు. కాదనదు. మరిప్పుడెలా వెళ్లి అడగడం?మొన్ననే కదా అవసరమైన ఖర్చులకని తన వద్దనుండి నలభై రూపాయలు అప్పడిగి తీసుకు వెళ్ళింది!తెలిసుండీ యే ముఖం పెట్టుకుని వెళ్లి అడగ్గలదు?అదీను రాత్రి భర్త ప్రక్కన పడుకోవడానికి మెల్లెలు కావలసి వ చ్చిందని ఎదురప్పు అడగటమా!ఆ సంగతి రేపు గాని మాపు గాని మాంచాలమ్మ తెలుసుకుంటే తనిక మళ్లీ మొహం చూపించగలదా!సరే ! దాని సంగతి పోతే పోనియ్యి. అదే వరసలో ఉంటూన్న కాసులమ్మ వద్దకు వెళ్లి పన్నెండు రూపాయల చేబదులివ్వమని అడిగితే—ఊఁహు. ససేమిరా వీలులేని పరిస్థితి. రేషన్ తెచ్చుకోవడానికి ఆఖరు రోజుని కాలవ గట్టెమ్మట వడి వడిగా నడుస్తూ బాడవలో పడి నడుం విరగ్గొట్టుకుంది. అది ఆస్పత్రిలో చేరి మళ్లీ ఇల్లు చేరేలోపల బోలెడన్ని ఖర్చులు. పిల్లలకు బడి ఫీజు కట్టలేక మెడ నున్న పుస్తెల బొట్టుల్ని తాకట్టు పెట్టుకుందని విని తను యెంతగా తల్లడిల్లిందని  ఇప్పుడు దాని వద్దకు వెళ్లి అప్పు అడగటమా  అదీను మూడు మూరల పువ్వుల కోసం!

ఇప్పుడు మంగమ్మకి ఒకే ఒక ప్రత్యమ్నాయం మిగిలింది. గున్నారావు  పూలతోట గేటు ముందు నిల్చుని చేతులు చాచడం. కాని—మంగమ్మకి ఆ తలంపు తోచిన వెంటనే ఒడలంతా పాములూ జెర్రులూ ప్రాకినట్లనిపించింది. అతగాడి గురించి పలువురు పలువిధాలుగా చెప్పుకోవడం విన్నది. ముఖ్యంగా రేవుకాడ తోటి ఆడంగులు వెటకారపు నవ్వులతో అతడి చేష్టల గురించి చెప్పుకోవడం విని మరింత జుగుప్సకి లోనయింది. సన్నజాజులు కనకాంబరాలూ ఇచ్చినట్టె ఇచ్చి యేమరు పాటున ఉన్నట్టు నటిస్తూ చేతుల్ని తడుముతో రవికెను తాకుతాడట. ఇంకేదేదో చేయడానికి వెంపర్లాడుతాడట. ఎవరైనా రోషంతో యెదురు తిరిగితే కూసింత మొహమాటమూ లేకుండా ఇచ్చిన పూలు తిరిగి లాక్కుంటాడట. ఛీ!కీచకుడంతటి కిరాతకుడు.

మంగమ్మకి యేమీ పాలుపోక కాసేపు ఇంటి అరుగుపైన కూర్చున్న తరవాత వీధిలోకి వచ్చింది. అదిగో!తనకు తెలిసినావిడెవరో వస్తున్నట్లుంది. కళ్లు చికిలించి చూసింది మంగమ్మ. ఇంకెవరు తన చిన్నప్పటి నేస్తం పోలమ్మే!మల్లెపూలు తడిగుడ్డలో పెట్టుకుని నడచి వస్తూంది. అలసిన ప్రాణం బోరు బావిని చూసినట్లనిపించింది. కళ్ళు పెద్దవి చేసుకుని యెదురు వెళ్లింది.  ”ఎక్కణ్ణించి వస్తున్నావే పోలమ్మా?”

“ఇంకెక్కణ్ణించి? మన పేట సంతలో మల్లెపూలు దొరక్క పెద్దబజారు నుండి షేరు ఆటో యెక్కి తెస్తున్నాను. అదీను సమయానికి వెళ్లబట్టి ఆ కాసిన్నీ దొరికాయి. మల్లె మొగ్గలకు ఈ రోజు అంతటి గిరాకీ “ఎందుకో? అన్నట్టు కనుబొమలెగరేసి చూసింది మంగమ్మ. “గిరాకీ అంటే గిరాకీ కాదే మంగా!మనూరికి ప్రతిరోజు మల్లెలు తమిళనాడు మధురైనుండి వస్తున్నాయట. వాటి కాపు తగ్గో లేక మరే కారణమోమూడు రోజులుగా రావటం లేదట. మనూరి పూలమ్మే వాళ్లు ఊళ్ళో దొరికే మల్లె పూలతోనే సరి పెట్టుకుంటున్నారట ధరలు ఆకాశానికి పెంచేసి. ఈరోజు గాని పూలు దొరక్కపోతే ఇక నాగతి అంతే  “ మంగమ్మ ఆశ్చర్యపో తూ “ఎందుకూ!”అని  అడిగింది. పోలమ్మ కళ్లు పెద్దవి చేసుకుని చూసింది “అదేమిటే యేమీ తెలియనట్టు అడుగుతావు!పొరు గూరి నుండి కాంట్రాక్టు పని ముగించుకుని మా వాడూ మీ వాడూ ఈరోజు ఊరు చేరడం లేదూ?ఆవురావురని ఆకలితో వస్తు న్నాడాయె—రాత్రికి పడకను పావనం చేయకుండా ఉంటాడా!నీ విషయంలోనూ అంతేలే  “అంటూ ముందుకు సాగిపోయింది  పోలమ్మ. మంగమ్మ మనసు చివుక్కుమంది. అంటే ఇప్పుడు చేతిలో చిల్లర డబ్బులున్నా మల్లెపూలు దొరకవన్నమాట. ఆమె  అలా మధనపడుతూ అసంకల్పితంగా తల తిప్పి చూసింది. పోలమ్మ చకచకా నడిచిపోతూంది అటూ ఇటూ చూడకుండా  ఆవేశంతో ఊపిరి బరువెక్కింది. వానలు బాగా కురిసి పెరట్లో కాపు బాగ చేతికందినప్పుడు ఇది యెన్నిసార్లు చిల్లిగవ్వ ఇవ్వకుండా చేతులూపుకుంటూ వచ్చి తనతో లేని వరసలు కలుపుతూ కనకాంబరాలూ పారిజాతాలూ కోసుకు పోలేదని ఈ ఒక్కసారీ తనకు కాసిని మల్లెలు పంచిపెడ్తే యేమయిపోతుందని—మట్టి కొట్టుకు పోతుందా!మొగుడంటే ఆశ దానికే ఉంటుందా!తనకుండదా? చిన్నప్పుడు బడిపంతులన్నమాట గుర్తుకి వచ్చింది మంగమ్మకి. ఎవరికి వారే యెమునా తీరే  ఇప్పుడు తలచుకుని వాపోతే ప్రయోజనం ఉండబోదు గాని—అయ్యగాని తనను మరికొంత చదివిస్తే తనీపాటికి అంగన్ వాడిలోనో సర్కారు క్లీనిక్కు నర్సమ్మకి సహాయకురాలిగానో  లేక మరేదో చిన్నపాటి కొలువులోనో చేరిపోయున్నుకదా!తన కోసమూ బిడ్డల కోసమూ ఈనాడు భర్త పడే వెంపర్లాట ఇంతగా ఉండక పోను కదా!ఊరు విడిచి ఊరు వెళ్ళే అవసరం ఉండకపోను కదా!

భర్త వచ్చే వేళయింది.

మంగమ్మ ఆకాశంలోకి తేరి చూసింది. మాడంత మబ్బు యేదో ముంచుకువస్తున్నట్టు దూసుకువస్తూంది. అడుగుల సవ్వడి వినిపించనీయకుండా లోపలకు తొంగి చూసింది. పిల్లలిద్దరూ పగలంతా ఆడుతూ పాడుతూ తిరిగారేమో అలసి ఆదమరచి నిద్రపోతున్నారు. అద్దంలోకి ముఖం చూసుకుంది. చప్పున మొగుడన్నమాటల్ని గుర్తుకు తెచ్చుకుంది. ఆడదాని రూపంలో రెండు కచ్చితంగా కనుమరుగవకూడదంటాడు చంద్రప్పడు. ఒకటి ముఖానికి వెలుగునిచ్చే కుంకుమబొట్టు. రెండు కొప్పులో వాడని పువ్వు. ఆ మాటలు తలంపుకి వచ్చిన తోడనే మంగమ్మ బొట్టుని కుదురుగా దిద్దుకుని, గడప దాటి ఆవరణలోకి వెళ్ళి గడ్డి పువ్వుని తుంచి కొప్పులో తురుముకుంది.

ఎట్టకేలకు చంద్రప్పడు ఇల్లు చేరాడు. మొదట లోపలకు వెళ్ళి పిల్లల ముఖాలు చూసాడు. బుగ్గలు నిమిరాడు. ఆ తరవాత వేడినీళ్ళ  స్నానం చేసి పొడి బట్లలు మార్చుకున్నాడు. దేవుడి పటాలముందు ప్రణమిల్లి దివంగతులైన అమ్మాబాబులకు నమస్కరించాడు.  నుదుట విభూతి పూసుకుని వంట గదిలోకి వచ్చి కూర్చున్నాడు. పెళ్ళాన్ని చూసి చాలా రోజులయిందేమో—అన్నం వండిస్తూన్న మంగమ్మని కనురెప్ప మూయకుండా చూడసాగాడు. ”అదేంవిటి మాఁవా అలా సూత్తున్నావు కొత్తగా!”  గిన్నెనిండా మాంసపు కూర నింపి కంచం ప్రక్కనుంచుతూ అడిగింది.

“ఏమీ లేదే!ఊరకే సూత్తున్నాను”

“అబధ్ధమాడబోకు. నీ చూపుల్లో యేదో ఉందనిపిస్తూంది మాఁవా! “

“ఔనే మంగా!నిన్ను సూత్తుంటే మా పెద్దప్ప(అక్క)కరుణమ్మ గుర్తుకి వస్తుందే  మా అమ్మ నాకు ఆరేళ్లు నిండక ముందే తట్టా బుట్టా సర్దేసుకుని కైలాసం చెక్కేసింది. అప్పట్నించి మా పెద్దప్పే నన్ను పెంచింది. దానికి పెళ్లయిన కొత్తలో కూడా బావతో జాతర్ల కని రంగుల రాట్నాలకని వెళ్ళేది కాదు. అన్నిటికీ దూరమయ నన్ను సాకేది. ఆది నాకు అమ్మకన్న మిన్న. దాని మేలు ఈ జన్మలో మరచిపోగలనా!” మంగమ్మ కాసేపు మౌనం వహించి అడిగింది “అది సరే గాని—మా ఆడపడుచు సంగతి తరవాత మాట్లాడుకుందాం గాని ఇప్పుడు కరుణమ్మ యెందుకు గుర్తుకి వచ్చిందట?” చంద్రప్పడు వెంటనే బదులివ్వలేదు. మాంసపు కూరతో కలిపిన మొదటి ముద్ద మంగమ్మకి అందిస్తూ నిదానంగా అన్నాడు “నీలాగే మా పెద్దప్ప కూడా అంతా నాకే పెట్టేసేది” అంటే అన్నట్టు చంద్రప్పడి కళ్ళలోకి చూసిందామె. “నీకు లేకుండా కుండలో ఉన్నదంతా ఊడ్చి నాకు పెట్టింది నాకు తెలవదనుకున్నావా!”మంగమ్మ నివ్వెరపోయింది. తన మగాడు యెలా కనిపెట్టేసాడో!

రాత్రి పడకపైన చంద్రప్పడు మంగమ్మని తన పైకి తీసుకునేందుకు వంగాడు. అప్పుడు “ఒక్కమాట మాఁవా!”అని ఆపిందామె. చంద్రప్పడు కళ్ళు పెద్దవి చేసుకుని అడిగాడు “ఏమయిందే నీకు!నెలసరి కాలేదు కదా?“

“ఉఁహు కాలేదు“మరి అన్నట్టు ప్రశ్నార్థకంగా చూసాడు చంద్రప్పడు. “నీకిష్టమైన మల్లెచెండు కొప్పులో పెట్టుకోలేక పోయాను మాఁవా!మల్లెపువ్వు వాసన లేకపోతే నీకు మూడ్ రాదంటావు కదా! ఏమనుకోకు మాఁవా!. నేనిప్పుడు కొప్పులో పెట్టుకున్నది గడ్డిపూవు“ పెళ్ళాం బెరుకుతనానికి చంద్రప్పడు నవ్వాపుకోలేకపోయాడు. పెద్దపెట్టున నవ్వుతూ “ఇంత పెద్ద మల్లెపువ్వు నా కళ్ళముందుండగా మరొక మల్లెపువ్వు నాకెందుకే మంగా!” అంటూ ఆమెను గుండెలకు హత్తుకున్నాడు.

సరాసరి గుడిసె నడి మధ్యవరకూ వచ్చిన మాడంత మబ్బు మొగుడూ పెళ్ళాల సరసాలకు నోరు నొక్కుకుంటూ ఆకాశ వీధుల్లోకి జారుకుంది; దొంగచాటు చూపులు తన హుందాతనానికి తగదు సుమా అనుకుంటూ..

 

16. అమూల్యం

రచన:  భాస్కరలక్ష్మి కర్రా

“ టింగ్ టాంగ్ “ అంటూ ఆపకుండా మొగుతున్న డోర్ బెల్ మోతకి లేవడం ఇష్టం లేకపోయినా లేచాను.  టైం చూస్తే పది దాటింది.  డోర్ తీయగానే అపార్ట్మెంట్ వాచమన్. “ఏంటి వినయ్ బాబు,  ఎన్ని సార్లు బెల్లు నొక్కానో తెల్సా. మీ అమ్మగారు నాన్నగారు నాకు పొద్దునుండి పదిసార్లు ఫోన్ చేసారు.  మీకు రాత్రినుండి కాల్ చేస్తుంటే,  ఫోన్ ఎత్తట్లేదని వాళ్ళు ఒకటే కంగారు పడుతున్నారు .  ఒంట్లో బానే ఉందా బాబు? ఓ సారి అమ్మగారికి ఫోన్ చేయండి,  వాళ్ళు రాత్రినుండి పడుకున్నట్టు లేరు” అంటూ మా కారిడార్ లో ఉన్న ఆంటీ వాళ్ళని,  కింద ఉండే సెక్రెటరీని,  అంతా అక్కడే ఉన్నారేమో,  అందరని సాగనంపాడు. రెండు రోజుల నుండి సరిగ్గా తినకపోవడం వల్ల నీరసంగా ఉంది,  కాని ముద్ద మింగుడు పడట్లేదు.  ఒక్క రోజు వాళ్ళకి ఫోన్ చేయకపోతేనే ఇంత హడావిడి అయింది మరి నేను తీసుకున్న నిర్ణయం సబబేనా?
ఎందుకు కాదు! అమ్మకి నాన్న ఉన్నారు,  నాన్నకి అమ్మ ఉంది. ఎప్పటికీ తోడుగా ఉండేది మన లైఫ్ పార్టనర్సే  కాని,  పేరెంట్స్ కాదు కదా. అలాంటి లైఫ్ పార్టనర్ కంటే ఎక్కువగా అనుకున్న నా అమూల్య నాకు కాకుండా పోయినప్పుడు నేను ఇంక ఎవరికోసం ఆలోంచించాలి.  నేను అనుకున్నది ఇవాళ్ళ ఎలాగయినా చేసి తీరాలి అని దృడంగా లేచాను.  వెంటనే నా లాప్టాప్ ఆన్ చేసి మెయిల్ రాయడం మొదలు పెట్టాను.
” ఈ నా సూసైడ్ చేసుకోవాలనే నిర్ణయం కేవలం నాదే.  దీనికి ఎవరు బాధ్యులు కారు.  ప్రాణం కన్నా ఎక్కువగా ప్రేమించిన నా అమూల్య తన పేరెంట్స్ ని మా పెళ్ళికి ఒప్పించలేకపోయింది. అలా అని నాకోసం తన ఫ్యామిలిని వదులుకోలేకపోయింది.  ఇష్టం లేకుండా వేరే పెళ్ళి చేసుకుని నన్ను ఒంటరివాడిని చేసింది.  తను లేని నా లైఫ్ ని నేను ఎంత ప్రయత్నించినా ఉహించుకోలేకపోతున్నాను.  జీవితంలో ప్రేమ,  పెళ్ళి ఒక భాగం మాత్రమే అని తెలిసినా,  ఆ ప్రేమ లేనిదే జీవితం లేదు అన్నట్టు గా ఉంది. నాకోసం ఎవ్వరూ బాధపడ్డదు.  నేను బ్రతికున్నా ఆనందంగా ఉండలేను,  నా పేరెంట్స్ ని సరిగ్గా చూసుకోలేను.  అందుకే ఈ నిర్ణయం తీసుకున్నాను.  నా బాంక్ అకౌంట్లో ఉన్న ఫిక్స్డ్ డిపోజిట్స్ కి,  నా పేరు మీద ఉన్న ఇన్సూరెన్స్ కి నా పేరెంట్స్ ని నామినీస్ గా పెట్టాను,  తప్పకుండా ఆ డబ్బులు వాళ్ళకి అందేలా చూడండి. ఇదే నా చివరి ఆశ.  ఇట్లు మీ వినయ్”
మెయిల్ ఒకటికి రెండుసార్లు చదువుకున్నాను.  ఎవరెవరికి పంపాలో ఆలోచించి మెయిల్ ని డ్రాఫ్ట్ చేసి పెట్టుకున్నాను.  రాత్రి కరెక్ట్ గా ఏడింటికి  ఆ మెయిల్ అందరికీ పంపేలా ఆటోమేట్ చేసుకున్నాను.  అది అందరికీ చేరే లోపే నేను చావుదరి చేరాలనుకున్నాను.  దానికోసం ఒక సీసా స్లీపింగ్ పిల్స్ కూల్ డ్రింక్ లో కలుపుకుని మధ్యానమే తాగాలని నిశ్చయించుకున్నాను. ఇవాళ్ళ నా డెత్ డే,  నాకు భయం వేయట్లేదు సరికదా, కనీసం రేపటి నుండి అయినా నాకు ఎటువంటి బాధ ఉండదనే ఫీలింగ్ నాకు హాయినిచ్చింది.  లాస్ట్ డే ఆఫ్ మై లైఫ్,  ఈ మిగిలిన కొద్ది గంటలు నాకు నచ్చింది చెయ్యాలనుకున్నాను.  లేచి అమూల్య నాకు ఇచ్చిన షర్ట్ వేసుకుని రెడీ అయ్యాను.  స్విగ్గీలో నా ఫేవరేట్ చైనీస్ నూడిల్స్ తెప్పించుకుని తిన్నాను.  అన్నిటికన్నా నాకు బాగా ఇష్టం అయిన పని,  ప్రతి రోజు డైరీ రాయడం.  డైరీ తీసి రాద్దామనుకున్నాను కానీ,  నా జీవితంలోని చివరి పేజీని రాయలేకపోయాను.

ఒక్కసారి ఈ నా పాతికేళ్ల జీవితం కళ్ళ ముందు మెదిలింది.
పొదరిల్లు లాంటి ఇల్లు,  అమ్మా,  నాన్న, అక్క, నేను . ముచ్చటయిన కుటుంబం మాది . పేరెంట్స్ ఇద్దరు గవర్నమెంట్ జాబ్ హోల్డర్స్.  వారిద్దరూ కూడా ఏనాడు మమ్మల్ని అజమాయిషీ తో పెంచలేదు.  వాళ్ళు ప్రేమగా ఉంటూ, అంతకన్నా ఎక్కువ ప్రేమతో మమ్మల్ని పెంచారు.  అక్కా నేను ఎప్పుడు చదువులో ముందే.  అలానే అక్క ఐఐటీ ముంబాయిలో చదివి అమెరికాలో మాస్టర్స్ కి వెళ్ళి ఉద్యోగం చేస్తూ తన కొలీగ్ ని పెళ్ళి చేసుకుని లైఫ్ లో స్థిరపడింది.  దాని లవ్ మ్యారేజ్ కి ఒకటే కులం కావడం వల్ల పెద్ద ఇబ్బందులు రాలేదు. నేను ఐఐటి హైదరాబాద్ లో జాయిన్ అయిన రోజే అమూల్య ని చూసాను,  తను నా క్లాస్ మెట్ కావడం వల్ల నాలుగేళ్ళలో మా పరిచయం స్నేహం నుండి ప్రేమగా మారింది.  కాలేజ్ ఫైనల్ ఇయర్ లోనే ఇద్దరికి క్యాంపస్ ఇంటర్వూస్ లో ఉద్యోగాలు కూడా వచ్చాయి. మూడేళ్లు తరువాత ఇంట్లో చెప్పి అందర్నీ ఒప్పించి పెళ్ళి చేసుకోవాలనేది మా ఆలోచన.  ఎందుకంటే తను వాళ్ళ పేరెంట్స్ కి ఒక్కతే కూతురు కావడం ఒక కారణం అయితే,  మా కులాలు వేరు కావడం రెండవది.
అన్నీ అనుకున్నట్టే జరగవు కదా,  అదే జీవితం.  ఎంత ప్రయత్నించినా వాళ్ళ నాన్నగారు ఒప్పుకోలేదు,  చివరికి ఆయనకి మాస్సివ్ హార్ట్ ఎటాక్ రావడం, అమూల్య భయపడి వాళ్ళు చూపించిన సంబంధం చేసుకోడం క్షణాల్లో జరిగిపోయాయి. నేను ఇలా ఒంటరిగా మిగిలిపోయాను. ఇంట్లో వాళ్ళకి అమూల్యకి పెళ్ళి అయిందన్న విషయం తెలియదు.  ఇంకా తను ఇంట్లో ఒప్పించే ప్రయత్నంలోనే ఉందనుకుంటున్నారు.  ఒక్కసారి ఏడుపు వచ్చేసింది.  ఇంత చదువుకున్నాను, ఇంత ఫ్యామిలీ సపోర్ట్,  ఫైనాన్సిల్ సపోర్ట్ ఉన్నా నేను ఒడిపోయాను.  బతికే ధైర్యం రావట్లేదు.

డైరీ రాయలనిపించలేదు.  నా అమూల్యతో నేను గడిపిన రోజులు తలచుకుంటూ చావుకు దగ్గర అవ్వాలనుకున్నాను.  పాత డైరీలు చదివితే నా అమూల్యతో గడిపిన రోజులు తలచుకోవచ్చు అనే ఉదేశంతో వాటిని తీసాను.  మేము ఇద్దరం చూసిన సినిమాలు,  కలసి తిరిగిన ప్రదేశాలు,  రెస్టారెంట్స్,  ఇంకా ఎన్నో గుడ్ మెమోరీస్ ని చదువుకుని,  తలచుకుని ఆనందపడ్డాను.  ఇంతలో నేను రాసుకున్న డైరీ లోని ఒక సంఘటన దగ్గర నా కళ్ళు ఆగిపోయాయి
” ఇవ్వాళ ఆఫీస్ నుండి నేను,  అమూల్య తొందరగా బయలుదేరాము.  రైల్వేస్టేషన్ కి వెళ్ళి, అమూల్యని వాళ్ళ ఊరికి ట్రైన్ ఎక్కించి, నా రూమ్ కి వచ్చాను.  ఫ్రెషప్ అయ్యి బట్టలు మార్చుకుని కిందకి వెళ్ళి ఏదయినా తిందాం అని అనుకుంటుంటే కారిడార్ లో పెద్ద పెద్ద అరుపులు విని పెరిగెత్తుకుంటూ వెళ్ళాను.  అప్పటికే పదిమందివరకు,  నా పక్కనే ఉండే విష్ణు రూమ్ ముందు గుమ్మిగూడి,  విష్ణు విష్ణు అని పిలుస్తూ రూమ్ తలుపు బద్దలు కొట్టారు.  నేను వెళ్ళేసరికి అందరూ ఒక్కసారి షాక్ అయిచూస్తూ ఉండిపోయారు.  విష్ణు ఫ్యాన్ కి ఉరివేసుకుని విగతజీవుగా ఉన్నాడు. లోపలకి ఎవరూ వెళ్ళడానికి ధైర్యం చేయట్లేదు.  నా లైఫ్ లో నేను అంత క్లోజ్ గా చూసిన సూసైడ్ ఇన్సిడెంట్ ఇదే.  ఒక్కసారిగా నాకు వణుకు వచ్చేసింది.  కళ్ళముందు ప్రాణాలు పోతున్నా ఎవ్వరం అపలేకపోతున్నాము అనే థాట్,  ఇంకా బతికే ఉంటే మనం ఆ ఛాన్స్ ని వదిలేస్తునామా అనే ఫీలింగ్ రాగానే, నేను ఇంక ఏమి ఆలోచించకుండా ముందుకు వెళ్లి గబ గబా విష్ణుని పట్టుకుని తాడు తీయడానికి ప్రయత్నించాను.  ఈలోపు ఇంకో ఇద్దరు లోపలకి వచ్చి నాకు సహాయం చేశారు. వెంటనే అంబుల్సన్స్ కి కాల్ చేసి దగ్గరి లో ఉన్న హాస్పిటల్ కి తీసుకుని వెళ్ళాము కానీ,  లాభం లేకపోయింది.  హాస్టల్ ఇంచార్జి విష్ణు పేరెంట్స్ కి కాల్ చేసి ఇన్ఫార్మ్ చేశారు.  హాస్పిటల్ లో ఉండగానే మా వార్డెన్ కాల్ చేసి రూమ్ లో సూసైడ్ నోట్ దొరికిందని,  ఆరు నెలల నుండి ఎంత ప్రయత్నించినా జాబ్ రాలేదని,  ఇంకా ఎన్నాళ్ళు ఇలా పేరెంట్స్ మీద ఆధారపడాలో,  అనే భయంతో సూసైడ్ చేసుకున్నాడు అని చెప్పారు. ఇంతలో విష్ణు పేరెంట్స్,  అన్నయ్య,  చుట్టాలు అందరూ కంగారుగా హాస్పిటల్ కి వచ్చి విషయం తెలుసుకుని గుండెలు అవిసేలా ఏడ్చారు.  ఆ పరిస్థితిలో నాకు ఏంచేయాలో అర్ధం కాలేదు.  వెంటనే విష్ణు వాళ్ళ అమ్మ దగ్గరికి వెళ్ళి ఓదార్చడానికి ప్రయతించాను.  ఆవిడ ఒక్కసారిగా కుప్పకూలిపోయారు.  నెమ్మదిగా లేపి కూర్చోపెట్టాను.  ఆవిడ నా చెయ్యి పట్టికుని ఏడుస్తూ ” జీవితంలో స్థిరపడడానికి కావాల్సింది ఉద్యోగం కాదు ధైర్యం.  మా వాడు చావడానికి చూపించిన తెగింపు, దైర్యంలో ఒకటోవంతు బతకడానికి చూపించుంటే బావుండేది.  ఎప్పుడు ఫోన్ చేసినా బానే ఉన్నాను అని మాత్రమే చెప్పేవాడు. కనీసం ఇలా అని ఒకసారి మాతో కానీ, తన అన్నయ్య తో కానీ,  తన బాధని షేర్ చేసుకుని ఉంటే ఇలా జరిగుండెది కాదు.  డిప్రెషన్లో ఉన్నపుడు ఫ్రెండ్స్,  ఫామిలీ తో ఓపెన్ గా మాట్లాడాలి.  విష్ణు చేసిన పనికి ఇంక మేము ఇప్పుడు బతికి ఉన్నా,  లేనట్లే .  పిల్లలు ఆవేశంలో చేసే పనికి తల్లితండ్రులు రోజు చస్తూ బతకాలి.  ఇలాంటి పరిస్థితి ఏ పేరెంట్స్ కి రాకూడదమ్మా వినయ్ “అంటూ వెక్కి వెక్కి ఏడ్చారు.  విష్ణు ఇంత పిరికివాడనుకోలేదు,  తన పేరెంట్స్ ని ఇంత బాధ పెట్టి తను ఎంసాదించాడో నాకు అర్థంకాలేదు.  హాస్టల్ లో ఉండాలనిపించట్లేదు.  అర్జెంటగా ఏదియైన అపార్ట్మెంట్ కి షిఫ్ట్ అయిపోవాలి ”

ఒక్కసారిగా నా చంప చెళ్లుమనిపించినట్టు అయింది.  నేను రాసుకున్న నా మాటలే మళ్ళీ మళ్ళీ చదువుకున్నాను.  విష్ణుని పిరికివాడన్నాను,  మరి నేను ఏంటి? పేరెంట్స్ ని బాధపెట్టాడు అన్నాను మరి నేను చేయబోయే పనికి నా పేరెంట్స్ ఎంత బాధపడతారు? సెల్ఫిష్ గా నా ప్రేమ,  నా బాధ అనే ఆలోచించాను కానీ ఇంత అర్డంచేసుకునే నా పేరెంట్స్ కి నేను ఏం చేసాను? విష్ణు వాళ్ల అమ్మగారు అన్నట్టు చావడానికి చూపించే ధైర్యంలో ఒకటోవంతు బతకడానికి చూపిస్తే బావుంటుంది ! అవును ఆ ఆలోచన రాగానే అమూల్య గుర్తుకువచ్చింది.  నేను ఎంతగా తనని ప్రేమించానో, తను నన్ను అంతకన్నా ఎక్కువగానే ప్రేమించింది. మరి తను లైఫ్ ని ధైర్యంగా ఎదురుకుంది,  పేరెంట్స్ కోసం ఆలోచించింది.  మరి నేను? నేను తీసుకున్న నిర్ణయానికి  సిగ్గుతో కుంగిపోయాను.  వెంటనే లేచి డ్రాఫ్ట్ చేసుకున్న ఇమెయిల్ డిలీట్ చేసేసాను. స్లీపింగ్ పిల్స్ డబ్బా తీసి చెత్త కుండిలో పడేసాను. ఈ నా డిప్రెషన్ ఫీలింగ్స్ ని ఎవరితోనయినా  షేర్ చేసుకుంటే బెటర్ అనుకున్నాను. మా ఆఫీస్ లో డిప్రెషన్ తో ఉన్నవాళ్ళకి,  ఎమోషనల్ గా వీక్ గా ఉండి ఎవరితోనూ వాళ్ళ ఫీలింగ్స్ ని చెప్పుకోలేని వాళ్ళకి,  కౌన్సిలింగ్ ఇచ్చి,  లైఫ్ మీద మళ్ళీ హోప్ ఇచ్చే ఫ్రీలాన్స్ కౌన్సెల్లెర్స్ ఉన్నారు. ఇన్నిరోజులూ,  సొల్యూషన్ లేని నా ప్రొబ్లంకి వాళ్ళు మాత్రం ఏమిచేయగలరు అనే ఉద్దేశంతో వాళ్ళకి కనీసం ఫోన్ కూడా చేయలేదు.  ఆ విషయం గుర్తుకు రాగానే గబగబా వాళ్ళ ఫోన్ నెంబర్ కోసం వెతికి,  కాల్ చేసి నా సిట్యుయేషన్ చెప్పాను.  వెంటనే వాళ్ళు పది నిముషాల్లో నా అపార్ట్మెంట్ కి వచ్చి నన్ను ఆఫీస్ కి తీసుకుని వెళ్ళారు.  నా ప్రాబ్లెమ్ అంతా విని,  వెంటనే అమ్మవాళ్ళకి ఫోన్ చేసి,  అర్జెంట్ గా వాళ్ళని బయలుదేరి రమ్మన్నారు. రెండు వారాలు ఆఫీస్ కి సెలవు పెట్టించి,  రోజు విడిచి రోజు కౌన్సిలింగ్ ఇచ్చారు.  ఈ విషయం విని మొదట భయపడినా, తరువాత అమ్మవాళ్ళు కూడా నాతో పాటు కౌన్సిలింగ్ సెషన్స కి వచ్చేవారు.  ఒక నిమిషం కూడా నన్ను ఒంటరిగా ఉండనిచ్చేవారు కాదు. నేను పూర్తిగా కొలుకున్నానని వాళ్ళకి అనిపించాకే నన్ను ఆఫీస్ కి పంపించారు. లైఫ్ లో అన్ని ప్రాబ్లమ్స్ కి ఒక్కోసారి సొల్యూషన్ ఉండకపోవచ్చు,  అలా అని వాటన్నింటికి చావు ఒకటే సొల్యూషన్ కాదు.  ప్రాబ్లమ్సని ధైర్యంగా ఎదురుకోవాలి.  అలా అనుకుంటే జీవితం అనే డైరీలో అన్నీ గుడ్ మెమోరీస్ మాత్రమే ఉంటాయని అర్థం చేసుకున్నాను. ఇప్పుడు నేను కూడా నా ఆఫీస్ లో వన్ ఆఫ్ థి కౌన్సెలింగ్ మెంబెర్ ని.
నా దగ్గరికి వచ్చే వాళ్ళందరికి నా కథే ఉదాహరణగా చెప్పి,  చివరిగా ఒక మాట చెపుతాను
“నా జీవితంలో అమూల్య లేకపోవచ్చు,  కానీ జీవితమే అమూల్యమైనది వెరీ వెరీ ప్రెషస్,  దాన్ని చివరిదాకా ఆస్వాదించి తీరాలి,  పిరికివాడిలాగా వెనకడుగు వెయ్యద్దు”

 

15. పధకం .

రచన: ఆదూరి హైమవతి

 

అనగనగా  అనురూప రాజ్యాన్ని అఖండసేనుడనే రాజు  పాలించే వాడు.  ఆయన ఏలుబడిలో ప్రజలు  ఏ కష్టాలూ లేకుండా సుఖంగా జీవించసాగారు.     అనురూప రాజ్యంలో విద్యానాధుడు అనే ఒక ఆచార్యుడు ఉండేవాడు.  ఆయన గురుకులంలో విద్య అభ్యసించిన వారంతా అన్ని విద్యల్లో ఆరితేరి ప్రఙ్ఞావంతు లుగా పేరుగాంచేవారు.  ఏదో ఒక వృత్తిలో రాణిస్తూ మానవసేవా దృక్పధంతో జీవించేవారు.  విద్యానాధుని వద్ద విద్యకోసం దేశం నలుమూలలనుంచీ ధనిక, పేద కుటుంబాల బాలురు చాలా మంది వచ్చిచేరేవారు.  విద్యానాధుడు వారిని పరిశీలించి కొన్నివర్గాలుగా విభజించేవాడు.

ఉదయాన్నే స్నానసంధ్యాదులయ్యాక ఒక్కో వర్గానికీ వారికి తగిన విధంగా బోధించడం మొదలుపెట్టేవాడు.  వారిలో నలందుడు అనే ఒక బాలుడు నల్లగా పొట్టిగా పెద్ద కనుగుడ్లతో ,చట్టి ముక్కు తో ఉండే వాడు.   చూడటానికి వికృతా కారం గా ఉన్నా వినయ విధేయతలు, విద్యపట్ల ఆసక్తి ఉన్నవాడు.

మిగతావారంతా అతడితో కలసి ఉండను అంతగా ఇష్టపడేవారు కారు.  విద్యానాధుడు  తనతో పాటుగా నలందుని అన్నివర్గాల విద్యార్ధులకూ విద్యాబోధ చేయను తాను వెళ్ళేప్పుడు తన ఆచార్య పీఠం మోసుకు వచ్చి తన పక్కనే అతడ్ని కూర్చో బెట్టుకుంటూ అందరికీ విద్య బోధించేవాడు.  ఐతే నలందుడు ఒక్కమారు వినగానే అన్నీ గురువుకు అప్పగించే వాడు. వాడి ప్రజ్ఞ గమనించిన విద్యానాధునికి ఆశ్చ ర్యం  కలిగింది.  నలందుడు ‘ఏకసంతాగ్రాహి’ అని గమనించాడు.  విద్యానా ధుని గురుకులంలో షుమారుగా వంద మంది శిష్యులు ఉండేవారు.

నలందుడు ఉదయం నుంచీ సాయంకాలం వరకూ వంద మందికీ గురువు చెప్పే విషయాలన్నీ ఒక్కమారు వినగానే గ్రహించేవాడు.  ఐతే .  విద్యానాధుడు ఆ విషయాన్ని రహస్యంగానే ఉంచాడు. కొద్ది కాలంలోనే అఖండ ప్రఙ్ఞాశాలి ఐన నలందుడు సర్వశాస్త్రాలూ అవలీలగా అభ్యసించాడు.  అతడికి మరే శాస్త్రమూ నేర్పించాల్సిన అవసరం లేదు.  ఐనా అతడిని తన వెంటే ఉంచుకుంటూ అనేక విషయాలు, సాహిత్య చర్చల్లో చమత్కారాలూ, బోధిస్తూ ఉండేవాడు.

విద్వాంసులను ఎదుర్కోడంలో మెలకువలు చెప్పేవాడు. నలందుడు తనంత  పాండిత్యం గడించాడనే నమ్మకం విద్యానాధునికి కలిగింది.  ఐతే నలందుకునికి నా అన్నవారెవ్వరూ లేనందున తనవద్దే ఉంచుకున్నాడు విద్యానాధుడు.

” నలందా! ఒక్కవిషయం గుర్తుంచుకో! మన విద్వత్తును అనవసరంగా ముందుగా ప్రకటించుకోరాదు.  విద్యాగర్వం అసలు మనలో చేరనీయరాదు.  ‘తాడేక్కేవాడుంటే తలదన్నేవాడుంటా’డని మరువరాదు. గర్వం పతన హేతువు. వినయమే భూషణంగా ఉండాలి. ఎవరినైనా సరే ముందుగా చక్కని పధకం వేసుకుంటే సులువుగా జయించవచ్చు. దేనికీ తొందరపడక నిదానమే ప్రధానంగా ముందుకుసాగాలి.  ఈ విషయం గుర్తుంచుకో నాయనా! ఎక్కడైనా సరే  అఖండ విజయం సాధించి నీకూ, నాకూ ,మన రాజ్యానికీ కీర్తి తెచ్చి పెట్టగలవు. మాతృభూమి ఋణం తీర్చుకోను సర్వదా ముందుండాలి. అదే విద్యావంతుని కర్తవ్యం.” అని బోధించాడు  విద్యానాధుడు – నలందునికి .

ఇలా ఉండగా అనురూప రాజ్యం సుభిక్షంగా ఉండటం  పక్కరాజ్యాలవారికి కంటగింపుగా ఉండి, బలవంతుడైన అఖండసేనుని సులభంగా ఓడించి అతడ్ని సామంతుని చేసుకుని రాజ్య సంపదనంతా దోచుకోవాలని పన్నాగం చేశారు.  అన్ని రాజ్యాలనుంచీ శోధించి ముగ్గురు ఉధ్ధండ పండితులను ఏర్పాటుచేసి అనురూప రాజ్యా నికి పంపారు.

వారు ముగ్గురూ రాజును దర్శించి ‘తాము అన్ని శాస్త్రాల్లో మహాపండితులమనీ , తమను ఓడించే పండితుడు మీ నగరంలో ఉంటే పండిత చర్చ ఏర్పాటుచేయమనీ ,లేకుంటే తమ రాజుకు కప్పం చెల్లిస్తూ సామంతునిగా ఉండవచ్చనీ’ చెప్పా రు.  వారికి తగిన వసతి సౌకర్యం కల్పించి అఖండసేనుడు విద్యానాధునికి ఒక లేఖ  పంపాడు. విద్యానాధుడు ఆ లేఖ సారాంశం అంతా  నలందునికి వివరంగా తెలిపి , అక్కడ ఎలా ప్రవర్తించాలో బోధించి  రాజ భటులతో నలందుని రాజధానికి పంపాడు.

మొదటగా నలందుడు అఖండసేన మహారాజును కల్సి, రహస్యంగా మాట్లాడి తమ గురువాఙ్ఞను విన్నవించి ఆ ముగ్గురు పండితులకు సేవకునిగా తనను పంపమని కోరాడు.   నలందుడు కోరినట్లే అతడ్ని ఆ ముగ్గురు పండితులకూ సేవ చేసేవానిగా పంపాడు మహారాజు.

నలందుడు వారికి అన్నీ అమర్చుతూ వారి ఆనుపానులు, వారి వ్యక్తిత్వం, లోపాలూ అన్నీ బాగా మనస్సుకు తెచ్చుకున్నాడు. అలా ఒక వారమయ్యాక అఖండసే నమహారాజును కలిసి “మహారాజా! రేపు మీరు విద్యాసదస్సు ఏర్పరచండి “అని చెప్పాడు.

మరునాడు ఒక పండితునిలా ఎవ్వరూ తననూ గుర్తించని విధంగా వస్త్రధారణ చేసి నలందుడు సభలో ప్రవేశించాడు.  అఖండసేనుడు, “మహాత్మా! వీరు పొరుగు దేశాలనుంచీ వచ్చిన ఉధ్ధండ పండితులు, వీరిని తమరు జయించలేకపోతే నేను వీరి రాజులకు సామంతుని కావాల్సి ఉంటుంది, మీరే మన రాజ్యపు పరువు, నా భవిత నిలపాలి. ” అని చెప్పాడు.

సభ మొదలైంది. ఆ పండితుల్లో మొదటివాడు “మహారాజా!నేను ఒక శాస్త్రంలోని విషయాలు చెప్తాను, వాటిని మీ సభలో ఎవరైనా కానీ లేక మీ విద్వాంసుడు కానీ తిరిగి చెప్తే చాలు. తర్వాతి అవకాశం  మీ పండితులకు, వారు చెప్పే విషయాన్ని మేము ఒకరం కానీ ఒకరితర్వాత ఒకరం కానీ , ముగ్గురం చెప్పలేకపోతే మేమే ఓడిపోయినట్లు అంగీకరిస్తాం.  అని చెప్పారు.

ముందుగా ఆ పండితులలో మొదటి వ్యక్తి  యోగశాస్త్రంలోని పది శ్లోకాలు చదివాడు.  నలందుడు మరునిముషంలోనే వాటిని అప్పగించడం విదేశీ పండితులకు ఆశ్చర్యం కలిగించింది.  ఈమారు అవకాశం నలందునికి వచ్చింది. నలందుడు ఆ ముగ్గురిలో ఒక పండితుని మాత్రమే ఉద్దేశించి తర్కశాస్త్రం నుండి ఇరవై శ్లోకాలు చదివి అతడినే చెప్పమన్నాడు.

అతడు చెప్పలేనన్నట్లు తన ఓటమి  అంగీకరించి తన తలపాగా తీసి క్రిందపెట్టాడు.  రెండవ పండితుని చెప్పమన్నాడు నలందుడు.  అతడూ చెప్పలేకపో యాడు.  ఈమారు రెండవ పండితుని మాత్రమే ఉద్దేశించి , అతడికి వినిపించే స్వరంతో జ్యోతిష శాస్త్రం నుండీ పదిహేను శ్లోకాలు పఠించి , అవన్నా చెప్పమన్నాడు.  అతడూ చెప్పలేక తన ఓటమిని అంగీకరించాడు.

ఇహ మిగిలిన ఒక్కపండితునితో “ఆర్యా! ఇపుడు తమ వంతు “అంటూ ఒక సైగ ఇతరులకు తెలియకుండా చేయగానే సభ బయట జయభేరులు మ్రోగుతుండగా ఖగోళ శాస్త్రం నుండి ఐదు శ్లోకాలు పఠించాడు.  మొదటి పండితుడూ తన ఓటమి అంగీకరించి తన తలపాగా తీసి క్రిందపెట్టాడు.

విచారవదనాలతో ముగ్గురూ నిలిచారు.  నలందుడు”మహారాజా! మన రాజ్యా నికి వచ్చిన పండితులను వట్టి చేతులతో పంపడం ధర్మంకాదు వారిని ఉచితరీతిన సన్మానించి పంపడం మన ధర్మం ” అనగానే వారికి  రత్నాల సంచులను, నూతన వస్త్రాలనూ బహూకరించి సగౌరవంగా సాగనంపాడు మహారాజు.

” నలందా! ఇంత ఉధ్ధండ పండితులను ఎలా క్షణంలో ఓడించగలిగారు,ఏదైనా  మాయో, మంత్రమో” ప్రయోగించారా!” అని ఆశ్చర్యంగా అడిగాడు రాజు.

“మహారాజా!దీన్లో మాయలూ లేవు, మంత్రాలూలేవు. వారితో ఒకవారం ఉండి  వారి లోపాలు గుర్తించాను, మొదటి పండితుడు ఏకసంతా గ్రాహి,అతడు మాత్రమే వారిలో అన్నిశాస్త్రాలూ బాగా నేర్చినవాడు, మిగతా ఇద్దరూ పెద్దగా పండితులు కారు, కానీ రెండవ వ్యక్తి ద్విసంతాగ్రాహి, మూడవవాడు త్రిసంతా గ్రాహి, మొదటివ్యక్తి చెప్పింది విని వెంటనే చెప్పగలడు. మిగతా ఇద్దరూ రెండేసి మార్లూ, మూడేసి మార్లూ వినగానే అలాగే చెప్పగలరు. ఐతే నేను ముందుగా త్రిసంతా గ్రాహిని అడగడంతో మూడు మార్లు వింటే తప్ప చెప్పలేని అతడు ఓడిపోయానని  అంగీకరిం చాడు.

రెండవవాడు రెండుమార్లు వింటేనే చెప్పగలడు.  అతడూ ఓడిపోయాడు.  ఇహ మిగిలిన మొదటి పండితుడు ఏకసంతాగ్రాహి, అతడికి కొద్దిగా చెముడు ఉండటాన జయభేరులు మ్రోగుతుండగా అతడికి నేను చెప్పిన శ్లోకాలు సరిగా వినిపించలేదు. నేను ఏ శాస్త్రం లోంచీ ఏఏ శ్లోకాలు చెప్పానో కూడా వినలేక పోయాడు, తన ఓటమిని అంగీకరించాడు.

ముందుగా నేను వారికి సేవచేస్తూ వారి లోపాలు గమనించడంవల్ల ఇలా పండిత సభలో వారిని ఎలా తేలిగ్గా ఓడించవచ్చో పధకం వేసుకున్నాను. గురువు చెప్పింది ముందుగా వారిని గమనించ మనే తప్ప మరేంకాదు. ” అని చెప్పాడు

నలందుడు.  తమ రాజ్యపు పరువు భవితా కాపాడిన నలందుని మహారాజు కొనియాడి, గురువైన విద్యానాధునికి కృతజ్ఞతాపూర్వక ధన్యవాదాలు తెలుపుకున్నా డు.

ఏ పనినైనా ముందుగా పధకం వేసుకుని చేస్తే తప్పక విజయం సాధించగలం.

*******************

14. వింత కాపురం. . !

రచన:  ఆకుల రాఘవ
ప్రపంచంలో ఈయన లాంటి మనిషి ఎక్కడైనా ఉంటాడా?  ఏమో. . ?  నాకైతే ఎక్కడ తారసపడలేదు.  ఇప్పుడు మాత్రం
నేను ఈయనతో అనుభవిస్తున్నాను.
అతనితో నా పెళ్లి జరిగేవరకు ఆయనేంటో నాకెలా తెలుస్తుంది?  అతని చిన్ననాటి జీవితం ఎలావుందో. . . కాని,  పెళ్లి అయిన తరువాత తెలిసి వచ్చింది! ఎప్పుడు ఎలా ఉంటారో?  ఎప్పుడు ఎలా మారుతారో? ఆయనను సృష్టించిన ఆ బ్రహ్మ దేవుడుకి కూడా తెలియదు కాబోలు!  నేను మాత్రం ప్రత్యక్షంగా చూడటం ఆయనకు భార్యగా అయిన నాటి నుండి.
ఆయన అంత కటినాత్ముడా? ప్రతి రోజు కొట్టి చంపుతున్నాడా?  లేదే?  మరి ఎందుకు ఆయన గురించి ఇలా వాపోతున్నాను.
ఆయన మౌనాన్నీ భరించలేక పోతున్నాను.  ఆ నిశబ్దం మహా విస్పోటనంలా తోస్తుంది!  అది భరించటం నావల్ల కావట్లేదు? కాపురం అన్నప్పుడు, ఏవో. . . చిన్న,  చిన్న గొడవలు. మాటకు మాట అనుకోవటం జరుగుతుంది.  అంత మాత్రాన అలిగి కూర్చుండిపోతాడా? ఎంత బతిమిలాడినా?  తినడా?  పచ్చి మంచి నీళ్ళు కూడా ముట్టుకోకుండా ఉంటాడా?

ఓ మూడు రోజులు పస్తులుండి, నాలుగు రోజుల తరువాత తనకు తాను వండుకొని తినడం. తన పనులు తాను చేసుకోవటం, చివరికి తన బట్టలు కూడా తానే ఉతుక్కొని ఆరేసుకుంటాడు. ఇక పల్లెత్తు మాట కూడా మాట్లాడకుండా మౌనంగా ఉండిపోతాడు. ఒక పొయ్యి రెండు వంటలు.

పోని,  నా తరపు వాళ్లకు,  ఆయన తరపు వాళ్లకు చెప్పుకుంటాడా?  అంటే అది వుండదు. అది నాలుగు గోడల మధ్యనే ఉండిపోవాలి! ఇరుగు, పొరుగు వాళ్లకు కూడా తెలియదు. ఆయన, నేను లోకానికి చూడ ముచ్చటగా ఉండిపోతాం! కాని,  నా అంతరంగంలో రగిలే జ్వాల ఎవరికి తెలుసు?

ఇది అప్పుడే అయిపోయే బాగోతం కాదులే! ముడి వేసుకున్నాక తప్పుతుందా?  అనుకొని అలవాటు పడి
పోయాను!

మౌనం సరే. . ! పక్క విషయానికి వస్తే . . . అది మాత్రం జరిగి పోవలసిందే! పోని ఆప్పుడన్నా పెదవి విప్పి నాలుగు మాటలు మాట్లాడుతాడా అంటే. . .  అది లేదు?  నిశబ్ద రతి సమరమే!  ఆ అనుభవాల్లో కూడా ఆనందమయ అనుభూతే!  ఆ ఒక్క దానికే నేను బానిసనయ్యాను కాబోలు! లేక పోతే ముడి విప్పి ముఖాన కొట్టి వెళ్ళేదాన్ని. అయినా.? తెంపి ముడి వేస్తే కురచే కదా?         ఇతనే ఇలా ఉన్నాడు అనుకొంటే. . . మరొకడు ఎలా ఉంటాడో?
ఒకర్ని విడిచి ఒకర్ని కట్టు కోవటం అంటే. . .
వేశ్యకు నాకు ఉన్న తేడా ఏమిటి?

ఆ శీలమే నన్ను అతనితో. . . కాపురం చేసేలా చేస్తుంది!
ఇక తను మౌనం వీడితే మహారాజే! కాని, అతని గుణం ఎందుకిలా మారుతుందో అర్థం కావటం లేదు.

అతను కూడా తన మానసిక పరిస్థితి గురించి ఆలోచించడు.  నేను అడిగినా. . . చెప్పడు.  పిల్లలు లేరు కాబట్టి సరిపోయింది.
ఇప్పుడు పిల్లలు పుట్టారు.  ఐనా. . ?ఆయన పద్ధతి మారలేదు.
పిల్లలు పెరిగి పెద్దవాళ్ళు అయిపోయారు.
కాని, ఆయనలో ఎలాంటి మార్పు రాలేదు.
పిల్లలు కూడా నాలాగే అలవాటు పడిపోయారు. “ఆయన అంతేలే! మనలను బాగానే చూసుకుంటున్నారు కదా?  మనతో
ఆయనెప్పడు గొడవ పడింది లేదు. అడగకుండానే అన్ని సమకూర్చి పెడుతున్నాడు.  ఎంతో ప్రేమగా చూసుకుంటున్నాడు.  చాలా చక్కగా చదివిస్తున్నాడు”. అనుకుంటున్నారు తప్ప అమ్మకు,  మీకు ఈ గొడవ ఎందుకు?
నీ మౌన సంగ్రహమేంటి? మా ముందే మీరు ఇలా ప్రవర్తించటం బావుందా? ఎందుకు అలిగిపోతారు. మా ముందే వేరుగా ఉండి,  అలా ఎందుకు వండుకు తింటారు? మీ పనులు మీరెందుకు చేసుకుంటారు? అని,  ఒక్కనాడు అడిగింది లేదు. ఆయన అలిగితే బతిమిలాడి ఇంత తినిపించింది లేదు.
పిల్లలు ఆలిగితే,  తట్టుకునేవాడు కాదు!
దానికి కారణం తెలుసుకొని, క్షణంలో తీర్చేవాడు. ఇప్పుడు పిల్లలకు పెళ్ళిలు అయిపోయాయి. వాళ్లకు పిల్లలు కలిగారు. వాళ్ళ బతుకు వాళ్ళు బతుకుతున్నారు. ఐనా. . ?
మా ఆయనలో ఎలాంటి మార్పు రాలేదు.
అదే పద్ధతి అదే దోరణి!

కాలంలో ఎన్నో రకాల మార్పులు! ఈ తరంలో ఎన్నో రకాల మార్పులు! ప్రపంచం గుప్పిట్లో ఒదిగి పోయింది! సాంకేతిక విప్లవంతో. . .  పరుగులిడుతుంది! కాని, ఆయన గుణంలో మార్పు రాలేదు.
పిల్లల కాపురాలు వేరయ్యాయి. ఆస్తులు పంపకాలు జరిగాయి.

ఇప్పుడు మేమిద్దరం.
మాలో మాకు వేరు కుంపటి తప్పటం లేదు!
ఇన్నాళ్లు కొట్టుకున్నామో?  తిట్టుకున్నామో?
ఎప్పుడు వీధికి ఎక్కింది లేదు మాలో మేమే సర్దుకు పోయాము.

ఎవ్వరూ ఓదార్చింది లేదు. దగ్గరకు చేర్చింది లేదు. కాని, ఈ వయసులో. . .  నేను ఆయన మౌనాన్ని భరించలేక పోతున్నాను.

పిల్లలతో సహా వాళ్లకు పుట్టిన పిల్లలు ఆయన్నే కలవరిస్తారు.  తాత. . . తాత! అని, ప్రేమ కురిపిస్తారు!
పోనీ. . .  ఇతన్ని వదిలేసి పిల్లలతో ఉండిపోదాం అనుకుంటే, ఈయనే ఇప్పుడు పిల్లవాడై పోయే? ! ఇన్నాళ్లు ఆయన మౌనవిస్పోటనాన్ని భరించిన దాన్ని ఇప్పుడు భరించలేనా. . ?

భూదేవికి వున్నంత ఓపిక స్త్రీకి ఉందంటారు! అది ఇదే కాబోలు!
 

13. ఓన్లీ ఒన్ పీస్

రచన:  చెంగల్వల కామేశ్వరి
చిలకాకుపచ్చ జలతారు మెరుపుల చీరకున్న బంగారు నెమళ్ల  పైటకొంగును అలా అలవోకగా భుజాల మీదనుంచి జారు పైటగా జాలువారుస్తూ కనుకొలకులతో ఓరచూపు సంధించిన గీత పెదాలు గర్వంతో విచ్చుకున్నాయి.
తననే పట్టిపట్టి చూస్తున్న వాళ్లందర్నీ గమనించుకుంటూ పొంగిపోతున్న గీతని చూసి,  ఈ చీరలో బంగారు చిలకలా ఉన్నావు తెలుసా ! మెల్లగా గుసగుసలాడాడు. సుధాకర్ గీతకే వినిపించేలా!
భర్త మాటకు ఆతిశయంగా, “హమ్మయ్యా మీకు నచ్చింది. మీరుకొన్న పచ్చల సెట్ కి బాగా సూటవుతుందనే పదిహేనువేలు పెట్టి కొన్నాను. నేను సెలక్ట్ చేయగానే అలాంటిదే  కావాలని ఎందరడిగారో ! తెలుసా!
“ఓన్లీ  వన్ పీస్ ” ఈ మేడమ్ లా! అన్నాడు. ఆ కౌంటర్లో ఉన్బతను.

ఆనందంగా చెప్తున్న  గీతను. “నిజమే నాకోసమే! నువ్వు “ఒన్లీ వన్ పీస్” అని ప్రేమగా ఆమె చెయ్యి నొక్కిన భర్త
ప్రేమకి సిగ్గుతో ఆమె బుగ్లలు మందారాలయ్యాయి.
తమనే చూస్తున్న తన కజిన్స్, ఫ్రెండ్స్ మొహాలు చూస్తే లోలోపలే ఉప్పొంగిపోతోంది. ఆ జగతి అయితే మరీను గుడ్లు మిటకరించి చూస్తోంది. దానికి తన చీరె బాగా నచ్చినట్లు తెలుస్తోంది.కానీ చచ్చినా ఎవరినీ మెచ్చుకోదు.
కుళ్లుమొహంది! అడగకపోన అడగకపోనీ కడుపుబ్బి చస్తుంది ఇంక రమణి ఆత్రం అంతా ఇంతాకాదు. అదెంత ! ఎక్కడకొన్నావు! నువ్బు కొనుక్కున్నావా మీ ఆయన కొన్నాడా,! కొంటే ఎందుకు కొన్నాడు? పండగకా పెళ్లిరోజుకా!
అని యక్షప్రశ్నలు వేసి చంపుతుంది.
అందుకే పదిహేనువేలరూపాయల చీరని ఇరవయి వేలు చేసి చెప్పింది. ఆశ్చర్యంతో నోరు తెరచిన దానినోట్లో పెళ్లివారిచ్చిన లడ్డూ కూరి
“ఆరాలు చాలు ఇంక తిను! అని చెప్పి చక్కా వచ్చింది.
ఫంక్షన్ నుండి ఇంటికొచ్చి బట్టలు మార్చుకోడానికెడుతున్న గీతనుధ్దేశ్యించి, బట్టలు మార్చుకుని  రా! నీకివాళ దిష్టి తీస్తాను. అంటున్న భర్తను చూసి నవ్వుకుంటూ రూమ్ లోకి వెళ్లింది.
ఆమె నైటీ వేసుకురాగానే గుప్పిళ్లతో ఉప్పు తీసుకుని ఆమె చుట్టూ తిప్పుతూ, ఇరుగుదిష్టి పొరుగుదిష్టి పెళ్లిలో చూసిన వాళ్ళందరి దిష్టి పోవాలి చెడు దిష్టి పెట్టినవాళ్ల కళ్లల్లో కారం! కుళ్లు చూపులు చూసిన వారి కళ్లల్లో కాకిరెట్ట పెట్ట! అనగానే పక్కున నవ్విన  గీతతో కలిసి నవ్వుతూ,  కళ్లు నీళ్లతో తుడిచి కాళ్ల మీద నీళ్లు చల్లి దేముడి బొట్టు  పెట్టి దగ్గరకు తీసుకున్న భర్త కౌగిలి లో ఒదిగిపోయింది.
++++++++++++
తాము వెళ్లిన పెళ్లి ఫంక్షన్ ఫొటోలు షేర్ చేస్తే వేలకొద్దీ లైకులు, వందలకొద్దీ కామెంట్లుతో ఉక్కిరిబిక్కిరి అయిపోయింది గీత.
ఒకసారి ఆదివారమయినా బీరువా సర్దాలి అనుకుంటూ బీరువాలో  చీరలు వాటి బ్లవుజులు అన్నీ దేనికది  అన్ని అందంగా మడత పెట్టుకుంటూ సర్దుకొంది.
అందరి మెప్పు పొంది వేల లైకులు పొందిన చీర కనపడలేదు. మూడు వేలు పెట్టి మగ్గం వర్క్ చేయించుకున్న ఆ చీర మ్యాచింగ్ బ్లౌజ్ ఉంది. చీర ఏమైనట్లు.
పిచ్చిదానిలా సర్దినవే సర్ది అలమారాలు, సూట్కేసులు  అన్నీ వెతికింది. ఎక్కడా కనిపించలేదు. గీతకి టెన్షన్ హెచ్చింది. గుండె స్పీడుగా కొట్టుకుంటోంది.
ఏదయినా కనిపించకపోతే “సుమంతో సుమంతో కార్త్య వీరార్జునాయనమః “అని  ఒక పదకొండుసార్లు చదివుకుంది. మళ్లీ వెతికింది.
ఏడుపొస్తుంటే సుధాకర్ కి చెప్పింది.
వినగానే షాకయ్యాడు. చేత్తో క్రాఫ్ సర్దుకుంటూ ఒకవేళ ఎవరికయినా ఇచ్చావా! అనగానే సెకనులో వెయ్యోవంతులో గీత మెదడులో తళుకుమన్న జ్ఞాపకం “హా ఐరన్ చేయడానికిచ్చాను. అని గట్టిగా అరిచింది. అయినా వారం రోజులు అయింది ఇంకా ఇవ్వకపోవడమేమిటి? కొంపదీసి వాళ్లావిడ ఏ ఫంక్షన్లకయినా కట్టేస్తోందేమో!
అనుకోగానే గీత గుండె ఝల్లుమంది.
వెంటనే గబగబా అన్ని బట్టలు బీరువాలో సర్దేసి, సుధాకర్ కి వినపడేలా “నా చీర తెచ్చుకుని వస్తాను.” అంటూ   తమ బట్టలు ఇస్త్రీ చేసే రంగయ్య ఇంటికి వెళ్లింది.
గీతను చూడగానే, ఇంతెండలో వచ్చారేంటమ్మా! అనడిగి, మొన్న మీ బట్టలు ఒట్టుకొచ్చానమ్మా ! మీరెటో ఎల్లారని మీ ఓనరమ్మ చెప్పినాది.” అక్జడ ఇచ్చేసినాను. అన్న రంగయ్య మాటలు విని “హమ్మయ్య! అనుకుంటూ ఇంటి దారిపట్టింది.
ఇంటి ఓనర్ పంకజమ్మ ఇంటికెళ్లేసరికి ఆవిడ భోంచేస్తూ కనిపించింది.
గీతను చూస్తూనే “గీతా!  నీ చీరలిచ్చాడు రంగయ్య నా బీరువాలో పెట్టాను. ఇద్దామనుకుంటే, మొన్న నువ్వు లేవు, నిన్న నేను లేను. అని లేవబోతుంటే వారించింది.గీత.
“అయ్యయ్యో ఉండనీయండి  మనమెక్కడికి పోతాము.తర్వాత తీసుకుంటాను” అని చెప్పి  ఇంటికొచ్చేసింది.కాని గుండె పీచుపీచుమంటోంది. ఏదో అపశకునంలా కుడికన్ను కొట్టుకుంటోంది.
అసలే ఆ పంకజానికి తనకి పడదు. ప్రతీదానికి ఇంటి ఓనర్ అని బడాయిపోతుంది.నీట్ గా సర్దిన ఇంట్లోకి వచ్చి
” అబ్బా ఏంటో వాసన! అంటూ ముక్కుమూసుకుంటుంది.
అది చూస్తే ఆ ముక్కు కోసి చేతికిచ్చి ఓసి!పాగల్దానా నువ్వు స్నానంచేసి ఏడాదయిందేమో పోయి స్నానం చేయి వాసన పోతుంది” అనాలన్నంత కచ్చి పుడుతుంది.
తనేది కట్టుకున్నా పెట్టుకున్నా ఓర్వలేదు.
ఇంకాపిల్లా పీచులేరు కాబట్టి పెళపెళలాడుతున్నావు. పిల్లలు పుట్టలేదు కాబట్టి సినిమాలు షికార్లు నగలు చీరెలు ముద్దు మురిపాలు.. పిల్లలు పుట్టాక పెళ్లాలమొహాలు ఎవరు చూస్తారు.
అని ధీర్గాలు తీసే పంకజాన్ని చూస్తే ఒళ్లుమంట! అలాంటి దానిదగ్గర బంగారంలాంటి చీరె ఉండిపోయింది.
రేపెలాగయినా తెచ్చేసుకోవాలి. కుళ్లు పీనుగ ఏదయినా చేసినా చేస్తుంది ఆ చీరను.అనుకుంటూ తమింట్లోకి దారితీసింది గీత.
వీకెండ్ కావటాన సినిమా హొటల్ ప్రోగ్రామ్ పెట్టిన సుధాకర్ తో వెళ్లి ఇంటికొచ్చేసరికి అర్ధరాత్రయింది.
తెల్లారుతూనే పెద్దగా ఏడుపులు వినిపించి హఢిలిపోయి ఏమిటా అని ఆరా తీస్తే నిన్న నిక్షేపంలా ఉన్న పంకజమ్మ నిద్రలోనే పోయిందని తెలిసిన గీత భయంతో బిగుసుకుపోయింది.
ఇదేమన్యాయం ఇలా కూడా పోతారా ! అని ట్విటిస్తుపోతూనే ఉన్నారా దంపతులు.
వచ్చేవాళ్లు పోయేవాళ్ల రోదనలతో ఇల్లంతా నిండిపోయి వీధంతా జనాలతో  నిండిపోయింది.
ఆవిడకి కావల్సినవారందరూ ఈ ఊరే కాబట్టి అందరూ వచ్చాక  పంకజమ్మ పునిస్త్రీగా పోయిందని పవిత్రంగా పసుపుకుంకుమలతో సాగనంపాలని ఏడవద్దని చెప్తూ చేయాలసిన కార్యక్రమాలను దగ్గరుండి చేయిస్తున్న బ్రాహ్మడు  ఆవిడకి స్నానం చేయించి మొహానికి పసుపు రాయించి, బొట్టు పెట్టించి ఏదయినా చీర తీసుకొచ్చి కప్పమనగానే పంకజమ్మ కోడలు బరబరా వెళ్లి సరసరా ఒక చీర ఆవిడ మీద కప్పేసి
“అయ్యో అత్తయ్యా! ఈ చీరలో మహాలక్ష్మిలా ఉన్నారత్తయ్యో!
అని బోరుబోరుమని ఏడ్వడం మొదలుపెట్టింది.
అది చూసి కెవ్వున కేక వేసింది గీత.ఒక్కసారిగా బావురుమంది..
అది చూసి మిగతావాళ్లు కూడా
మిగతావాళ్లు కూడా గీతతోపాటు శోకాలు పెడుతుంటే గీత  బోరుబోరుమని ఏడుస్తోంటే సుధాకర్ తెల్లబోయి “నువ్వెందుకే ఇలా అయిపోతున్నావు? అనబోయాడు.
వెక్కిళ్లు పెట్టి ఏడుస్తూ
“అది నా చీరండీ ఆ రంగయ్యగాడు వీళ్లింటిలో పెట్టాడు వెధవ ! నా చీర వేసుకొని వెఖ్లిపోతోందావిడ ”
అని ఏడుస్తున్న గీతని ఒకచేత్తో పొదివి పట్టుకుని పడుకున్న పంకజమ్మ మీద కప్పిన చిలకాకుపచ్చ నెమళ్ల జరీ బోర్డర్ చీర చూసి  ఖంగుతిన్నాడు సుధాకర్.
గీతనెలా ఊరడించాలో తెలీక అయోమయంగా అటూ ఇటూ చూసిన సుధాకర్ కి కళ్లల్లో నీళ్లు పెదాలలో బిగపట్టిన నవ్వుతో సతమతమవుతున్న గీత ఫ్రెండ్స్ జగతి, రమణి,లక్ష్మి కనిపించారు.
మీ మొహాలుమండ! మీకళ్లే పడ్డాయి మా గీత చీరె మీద” అని పళ్లు నూరుకుంటూ గీతని మెల్లగా ఓదారుస్తూ పక్కకు తీసుకెడుతున్బ సుధాకర్ ని చూసి
” అయ్యో పిచ్చిపిల్ల ఎంత ఏడుస్తోందో! అంత ప్రేమ సంపాదించుకుంది మన పంకజమత్త ! అనంటూ, జిర్రున ముక్కుచీదీంది ఒకావిడ! అవన్నీ తెలియని చనిపోయిన పంకజమ్మ మొహంలో చిరునవ్వు  మాత్రం చెదరలేదు‌.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

12. శ్రద్ధయా లభతే విద్యా

 

రచన: సాలగ్రామ ఎస్. ఎస్. ఎస్. వి. లక్ష్మణమూర్తి

 

జిల్లా పరిషత్ పాఠశాల ప్రాంగణమంతా రంగు రంగుల దుస్తుల ధరించి వచ్చిన విద్యార్థులతో సందడిగా ఉంది. కొన్ని సంవత్సరాలు పాటు తమకు చక్కగా పాఠాలు చెప్పడమే కాకుండా సందేహాల నివృత్తి కూడా చేసి,  చదువులో ముందుండేలా ప్రోత్సహించిన ఉపాధ్యాయులకి,  ఆ సంవత్సరం పాఠశాల ను విడిచిపెడుతున్న విద్యార్థులంతా కృతజ్ఞతా పూర్వకంగా ఏర్పాటు చేసుకున్న వీడ్కోలు వేడుక కోసమే ఈ సందడంతా…

రజని ప్రార్ధనా గీతంతో ప్రారంభమయిన వీడ్కోలు సభ దేవి, లక్ష్మీల వ్యాఖ్యానంతో ముందుకు సాగింది. ఉపాధ్యాయులు సుబ్బరాజుగారు మాట్లాడుతూ పాఠాలను సులువుగా ఎలా చదువుకోవాలి, ఏ ఏ  ఆహార నియమాలు పాటించాలో చెప్పారు.

పరీక్షలలో ఏ ఏ విభాగాలు అధ్యయనం చేస్తే సులువుగా మార్కులు సంపాదించుకోవచ్చో రామమూర్తి గారు చెబితే

చివరగా ప్రధానోపాధ్యాయులు మాట్లాడుతూ గత సంవత్సరాల విద్యార్థులు సాధించిన అత్యుత్తమ ఫలితాలను వివరించి ఈ సంవత్సరం విద్యార్థులకు వాటికంటే ఎక్కువ సాధించే సత్తా ఉందని,  దాని కోసం ప్రయత్నించాలని సూచించారు.  తరువాత కొంత మంది విద్యార్థులు పాఠశాలతో పెనవేసుకున్న జ్ఞాపకాలను పంచుకున్నారు.

గుణసూర్య మరియు కొంతమంది విద్యార్థులు ఈ సభ సజావుగా సాగడానికి ఉదయం నుండి అటు ఇటు తిరుగుతూ అక్కడ కావలిసినవి అందిస్తూ కష్టపడుతున్నారు.

సభలో ఉన్నవారిని అలరించడానికి మాధురి మరియు స్నేహితుల బృందగానం, ఆమని మరియు స్నేహితులు చేసిన నృత్యం కార్యక్రమంలో ప్రత్యేక ఆకర్షణ గా నిలిచాయి.

అందరూ నిలబడి జాతీయ గీతం పాడిన తరువాత సభ ముగిసింది. విద్యార్థులంతా ఎవరి ఇళ్ళకు వారు బయలుదేరారు.  ఏర్పాట్లు చూస్తున్న గుణ సూర్య బృందం మాత్రం అక్కడవన్నీ తిరిగి యధాస్థానంలో సర్దే పనిలో ఉన్నారు.

ఉపాద్యాయులంతా కలిసి ఒక చోట ఉన్న పెద్ద బల్ల చుట్టూ కుర్చీలలో కూర్చుని పరీక్షలకు సంబంధించిన కాగితాలు పూర్తి చేసే పనిలో నిమగ్నమై ఉన్నారు. మాటల మధ్యలో వారికి గుణసూర్య గురించి ప్రస్తావన వచ్చింది. తెలివితేటలు దండిగా ఉన్న గుణసూర్య ఈ మధ్య స్నేహితులతో ఎక్కువ సమయం గడుపుతూ చదువు పట్ల నిర్లక్ష్యంగా ఉన్నట్లు గుర్తించారు. ఈ  విషయంలో అతనిని ఒకసారి పిలిచి మాట్లాడి అతనిలో నిద్రాణమైన శక్తిని మేల్కొలిపితే పాఠశాలకు మంచి పేరు తీసుకురాగలడని వారందరూ నిర్ణయించుకుని గుణసూర్యని వెళ్లేముందు తమకు కనపడి వెళ్ళవలసిందిగా కబురు పంపించారు.

పనులన్నీ ముగించుకున్న గుణసూర్య స్నేహితులని బయట వేచి ఉండమని తను ఒక్కడే ఉపాధ్యాయుల వద్దకు వెళ్ళాడు.

అప్పుడు కాంతారావు గారు “ గుణసూర్యా,  నువ్వు తరగతిలో బాగా చదివే విద్యార్థులలో ఒకడివి.  అలాంటిది ఎందుకని ఈ మధ్య ఎక్కువ మార్కులు రావడం లేదని”ప్రశ్నించగా

జ్వరం వచ్చి చాలా రోజులు అనారోగ్యంతో పాఠశాలకు రాకపోవడం, అప్పటి పాఠాలు చదవకపోవడం వలన పూర్తిచేయగలనో లేదో అనే భయంతో దృష్టి పెట్టలేకపోతున్నానని గుణసూర్య చెప్పాడు.

పరీక్షలకు ఇంకా 15 రోజులకి పైనే ఉందని ఆ పాఠాలన్నీ పూర్తి చేసుకొని అవగాహన పొందాలని రామమూర్తిగారు సూచించారు.

సుబ్బరాజుగారు మాట్లాడుతూ బాబూ,  ఇప్పటి దాకా  తరగతిలో బాగా చదివే విద్యార్థుల్లో ఒకడిగా ఉన్న నువ్వు స్నేహితులతో తిరుగుతూ సమయాన్ని బాగా వృధా చేస్తున్నావు. అవన్నీ ప్రక్కన పెట్టి  ఈ 15 రోజులూ బాగా చదివితే నువ్వు మళ్లీ నీ స్థానానికి చేరుకోగలవు. ఆ సామర్థ్యం   నీకుందని గుణసూర్య తో వివరంగా చెప్పారు.

వారికి ధన్యవాదాలు చెప్పి గుణసూర్య స్నేహితులు ఉన్న వైపు నడిచాడు.  మౌనంగా వస్తున్న గుణసూర్యను చూసిన స్నేహితులు ఏమైందోనని అనుకుంటుండగా, వారికి జరిగింది చెప్పి పరీక్షలకు చాలా తక్కువ సమయం ఉంది కాబట్టి  మనమందరం పరీక్షలయ్యేదాక కలుసుకోకూడదని ఒప్పందం చేసుకుని ఎవరి ఇంటికి వారు వెళ్లిపోయారు. ఇంటికి వచ్చిన క్షణం నుండే గుణసూర్య చదువు మీదే దృష్టి పెడుతూ ఏకాంత ప్రదేశంలో కూర్చుని పాఠాలన్నీ అవగాహన చేసుకున్నాడు. తిండి,  నిద్ర తప్ప మిగిలిన సమయమంతా చదువుతూ శ్రద్ధయా లభతే విద్యా  అని అనుభవపూర్వకంగా తెలుసుకున్నాడు. పరీక్షల సమయం రానే వచ్చింది. పరీక్షలన్నీ అనుకున్న దానికన్నా చాలా చక్కగా పూర్తి చేయడంతో ఆనందంగా ఉన్నాడు.  కొన్ని రోజులు ఆటపాటలతో గడిపాడు.

ఒకరోజు ఉదయాన్నే నాన్నగారు పిలిచి బాబూ ఈ రోజు హనుమజ్జయంతి కదా అలా ఆంజనేయస్వామి గుడికి వెళదామని చెప్పడంతో, చక్కగా తయారై వెళ్లి తమలపాకులు అలంకరణగా గంధసింధూరంతో పూజించబడిన కార్యసిద్ధి హనుమాన్ ని దర్శించుకుని అప్పాలు ప్రసాదంగా స్వీకరించి తిరిగి వస్తుండగా ఒకరు ఎదురుపడి ప్రధానోపాధ్యాయులు ఇపుడే బస్సు దిగారు, ఉన్నపళంగా నిన్ను  పాఠశాలకు రమ్మన్నారు అని చెప్పి వెళ్ళిపోయాడు. వెంటనే పాఠశాలకు వెళ్లగా ఫలితాలు వచ్చాయని అందరినీ పిలవమని చెప్పడంతో పిలవడానికి పరుగెట్టాడు.  అందరినీ పిలుచుకుని వచ్చేటప్పటికి అక్కడ అందరూ మార్కులు చూసుకుంటూ సంతోషంగా ఉన్నారు.  చివరలో మార్కులు చూసుకున్న గుణసూర్య పాఠశాలకు ప్రధమ స్థానంలో ఉండడంతో ఆనందాశ్చర్యాలకు లోనయ్యాడు.  కాసేపటికి అతను జిల్లాలో మొదటి స్థానంలో ఉన్నట్లు సమాచారం రావడంతో అందరూ అభినందనలుతో ముంచెత్తారు.

గ్రామానికి మంచిపేరు తీసుకొచ్చిన గుణసూర్య  అతని తల్లితండ్రుల మీద గ్రామ పెద్దలు,  బంధువులు పొగడ్తల వాన కురిపించారు. ఒక్కసారిగా గుణసూర్య కు ఇంతటి సంబరాలకు కారణమయ్యిన ఉపాధ్యాయ బృందం గుర్తుకువచ్చింది. సరియైన సమయానికి తనకు మార్గదర్శనం చేసిన వారి వద్దకు పరుగు పరుగు న వెళ్లి కృతజ్ఞతలు చెబుతూ నమస్కారం చేసాడు.

***