గోడమీద బొమ్మ

రచన: చెంగల్వల కామేశ్వరి

సాయంత్రపు సముద్రం అలలు ఎగసిపడుతున్నాయి ఆకాశపు నీలాన్ని కాజేసినట్లుగా, నీలపురాశిలా మెరిపోతోంది. వేగంగా తెల్లని నురుగులుతో ఒడ్డుకి కెరటాలని తోస్తోంది. అంతే నెమ్మదిగా వెన్నక్కి వెళ్లిపోతోంది.
ఇసకలో కాళ్లు కూరుకుపోతుంటే చేతుల్లో బరువయిన సంచీ అతికష్టం మీద మోసుకు వస్తూన్న పరమేశానికి ఆయాసం ఎగతన్నుతోంది. నడవలేక నడవలేక నడుస్తున్న పరమేశాన్ని చూసి పరుగులు తీస్తూ సముద్రం వైపు వెడుతున్న ఒక అబ్బాయి.
“తాతా బ్యాగ్ బరువుగా ఉందా ఇలా ఇవ్వు నేను తెస్తా!” అన్నాడు.
ఆ అబ్బాయి మాటకు “వద్దులే బాబూ ! అన్నాడు. ఒక్కనిముషం ఆగి కొద్దిగా ఆయాసం తగ్గాక మళ్లీ నడుస్తూ, మెల్లగా తీరానికి కాస్త దూరం లో చెప్పులు విడిచి తన బ్యాగ్ కిందపెట్టి పక్కన చతికిల పడ్డాడు. మసక బారిన కళ్ల జోడు తీసి తుడుచుకుని మళ్లీ పెట్టుకున్నాడు.
గుండె బరువుగా ఉంది బీచ్ లో తనకి. కొద్ది దూరంలో కొత్తగా పెళ్లయిన జంటలు , పిల్లలతో బీచ్ కి వచ్చినవాళ్లు నీళ్లల్లో కేరింతలు కొడుతూ ఫొటోలు దిగుతున్నారు. కెరటాలు ఉప్పొంగి వచ్చినప్పుడు కెరటాల అంచుల మీద తేలియాడుతూ, పక్కనున్నవారి కెవ్వుకేకలతో ఉల్లాసంగా, ఉత్సాహంగా ఉరకలు వేస్తున్నారు.
పాత జ్ఞాపకాల లో తనూ రాజీ ఇలా ఇదే బీచ్ లో ఎంతగా కేరింతలు కొట్టారో! నిలువెల్లా తడిసిపోయి భయానికి తనని హత్తుకుపోయిన రాజీ, పరిసరాలు మర్చిపోయి తమకంగా రాజీని అల్లుకుపోయినతాను. తమని ఫొటోలు తీసిన బావమరిది. సిగ్గుతో మొహమంతా ఎర్రవారి తమ్ముడిని తిట్టి, వాటిని చింపబోతే, అడ్డుకుని దాచుకున్న ఆ ఫొటోలు ఇప్పటికీ తన బ్యాగ్ లో ఉన్నాయి.
అవేనా! పిల్లలతో వచ్చి తమందరి కేరింతల ఫొటోలు, బారసాల ఫొటోలు అన్నప్రాసన తమ పెళ్లిఫొటోలు పిల్లల అక్షరాభ్యాసం ఫొటోలు అత్తింటివారితో పుట్టింటివారితో, తీయించుకున్న ఫ్యామిలీ గ్రూప్ ఫొటోలు. ఒక్కటేమిటి తన చిన్నప్పటినుండి తమ షష్టిపూర్తి వరకు ఎన్ని ఫోటోలో బాగున్న ఫొటోలు అన్నీ ఆల్బమ్ లలోనే కాక లామినేషన్ చేయించి ప్రతీగదిలో గోడగోడకు తరాలవారీగా అలంకరింపబడ్డ ఫొటోలు. తమ పిల్లల వేడుకలు శుభకార్యాలు కి తీయించిన వీడియో కేసెట్స్ డీవీడిలు సీడీలు ఒక్కటేమిటి తన వాళ్ల ఆనందాన్ని ఒడిసిపట్టిన నిధులు అవి.
ఇప్పుడు కూడా చెక్కుచెదరని చిరునవ్వులతో పదిలంగా కనిపించే అమ్మానాన్నలు అత్తామామలు తాతయ్యబామ్మలు అమ్మమ్మతాతలు తో తాము కూడా రకరకాల భంగిమల లో ప్రతి ఫోటోలో కళకళలాడుతున్నారు.
వాళ్లంతా అదృష్టవంతులు. గోడలమీద మనసులలో మోసేవాళ్లున్నారనే భరోసాతో హేపీగా వెళ్లిపోయారు. వాళ్లంతా ఎదరుగా ఉన్నట్లే అనిపించేది. ఏదయినా బెంగ అనిపిస్తే ఆ పొటోలు చూస్తే ధైర్యంగా అనిపించేది. ఇప్పుడు ఉన్న ఇల్లు అమ్ముకుని కావలసినవే మూట కట్టుకుని పిల్ల ల దగ్గరికే వెళ్లిపోతున్నాడు. ఊరు వదిలిపోతే తనదంటూ పోయేవి ఇల్లూ పొలమే అనుకున్నాడు. కాని తనకేమి కావాలో అవేమి లేని వాడని ఇప్పుడు అర్ధమవుతోంది.
తామిద్దరి తొలివలపులు పంచుకుని తమకి పవళింపు సేవ చేసిన పందిరిమంచం, తనెదురుగానే తెల్సున్నవాళ్లకి రాజీ జరీపూల పట్టచీరే పైన వేసి కుట్టిన పట్టు చీరల పరుపుతో సహా ఇచ్చేస్తే గుండెకి చిల్లు పెట్టినట్లయింది.
కొత్తకాపురంలో తామిద్దరే వెళ్లి కొనుక్కున్న కాఫీ ఫిల్టర్ దగ్గరనుండి ఇటీవల కొన్న స్మార్ట్ టీవీ డబుల్ డోర్ ఫ్రిడ్జి వరకు అన్నీ అన్నీ అయిన కాడికి అమ్మేసిన కొడుకులు. ఇవెందుకు ఇవెందుకు అంటూ అన్నీ తీసిపారేసిన కోడళ్లు ని చూస్తే తమ కాపురాన్ని విచ్చిన్నం చేస్తున్న వాళ్లల్లా అనిపించారు. కూతుళ్లు అయినా కొన్ని తీసుకుంటారేమో ! అనడిగితే! మాకెందుకూ ! అనేసారు.
అదే రాజీ పలకసర్లు, చంద్రహారాలు ఉంగరాలు నెక్లెస్ లు, జిగినీ, ఆరుగాజుల జతలు మంగళ సూత్రాల గొలుసుతో సహా అందరూ పంచుకున్నారు. అవి వాళ్లకీ ఉన్నాయి. మరి. ! ఆస్తులు అమ్మిన డబ్బులో ఇచ్చిన వాటాలు కూడా తీసుకున్నారు. తీసుకున్నప్పుడు మాత్రం వాళ్ల అమ్మ జ్ఞాపకాలు తలంపుకి వచ్చి ఏడిచారు. కోడళ్లు వోదార్చారు. ఈ సఖ్యత చూసి రాజీ పైనుండే ఆనందపడాలి.
రాజీ బ్రతికున్నప్పుడు ప్రతీదానికీ పోటీలు పంతాలు వంతులు చివరికి రాజీ మంచం మీదున్నప్పుడు కూడా వాళ్లల్లో వాళ్లు వాదులాడుకుని అలకలొచ్చి ఎవరూ పలక్కుంటే తానె జావకాచి పట్టించాడు.
తాను పోయేవరకయినా ఈఇల్లు అమ్మకుండా ఉంటే తనకీ సమస్య వచ్చేది కాదు. తన వారందరి గురించి ఇంత బాధ తనకుండేది కాదు. మొన్నీమధ్య కళ్లుతిరిగి పడి తలకి దెబ్బ తగలడం వల్ల వాళ్ల దగ్గరకి రమ్మని బలవంతం పెట్టి ఇల్లు పొలం కారు కూడా బేరాలు పెట్టించారు . అప్పుడేమి అనిపించలేదు కాని ఒక్కొక్కొ సామాను తీసేసి అందరికి ఇచ్చేస్తుంటే తన ఆనందం అంతా మూటగట్టిన ఆ ఇంటిలో తల్లి తండ్రి . తోదబుట్టినవారు. భార్య. ఎవరూ లేని ఒంటరి వాడిలా. దిక్కు లేని అనిపించి తనలో తానే కుమిలిపోయాడు.
ఆ ఒక్కొక్జ వస్తువు తమింటిలోకి ఎప్పుడు ఎలా వచ్చిందో దానికి కొబ్బరికాయ కొట్టి హారతి ఇచ్చి స్వాగతాలు పలికినపుడు ఎంత ఆనందం తమ కుటుంబం అనుభవించిందో పిల్లలకీ తెలుసు. వాళ్ల కోసం అవన్నీ కూడపెట్టకున్నా తమకి కావలసిన వస్తువులన్ని కొనుక్కుని సంతోషాల హరివిల్లు విరబూయించుకున్నారు. ఈ పొదరిల్లు చెల్లాచెదురయి మాలి లేని పూదోట అయిపోతుంది.
ఇలా అవుతుందనేమో! తమ కొలీగ్స్ కొందరు ఇవన్నీ వాళ్లే చక్కపెట్టేసుకుని హాయిగా ఆశ్రమాలకి డబ్బుకట్టి వాళ్లకు కావలసిన సదుపాయాలు చేయించుకుని తెరిపిగా ఉన్నారు . ఎవరు చూడాలసిన పనిలేదు చూడాలనుకున్నవారు వాళ్లే చూసి వస్తారు. ఓపిక ఉన్నన్నాళ్ల మధ్యలో వాళ్లే ఎక్కడికి కావాలంటే అక్కడికి వెళ్లేవారు. తనలా ఒంటరిగా మిగిలినా, అక్కడే ఉంటున్నారు.
తను బ్రతికే రోజులెన్నో! టైమ్ కి తింటూ మందులేసుకుంటూ ఉండేవాడికి ఎక్కడుంటే ఏమి ! తన ఉనికి తప్ప వారికేమి అక్కర్కేదు.
చివరికి గోడలకున్న ఫోటోలు అన్నీ తీసేస్తుంటే తను అవన్నీ సర్దుకుంటుంటే తన పిల్లలు
” అవన్నీ దేనికి ? అంటూ, “మాకే ఇరుకయి చస్తున్నాము. ఇవన్నీ ఎందుకు నాన్నా ! అలా వదిలేయండి కొనుక్కునవారే తీసేస్తారు అంటున్నారు. వాటిని అక్కర్లేని చెత్త అని వాళ్లంటూ ఉంటే బాధ ! . అవన్నీ శాశ్వతం అనుకుని లామినేట్ చేయించుకున్న ఫొటోలు చెత్తలో పారేయాలా! దేముడివయితే ఎక్కడో అక్కడ గుళ్లో పెట్టచ్చు. ఎవరికయినా ఇవ్వొచ్వు. కాని తమ ఫొటోలు ఎవరికి కావాలి? ఎక్కడపెడతారు? అన్న మీమాంశ రాగానే పరమేశానికి తన పాదాల క్రింద భూమి కదిలినట్లయింది.
స్థాన భ్రంశం అంటే ఇదేనా! వస్తువే ఉనికి కోల్పోతే మనిషికి ఉంటుందా! అనుకోగానే గుండేభయంతో ఒణికింది. ఒక ఫొటో గోడమీదనుండి తొలగిస్తే అదెక్కడుండాలి. ?పెట్టినచోటే ఉండాలి. మనిషి కూడా అంతేగా! తన సామ్రాజ్యంనుండి మరొక సామ్రాజ్యంలోకి వెడితే ! వారెక్కడ ఎలా ఉండమంటే అలా ఉండాలి. అంతేనా అంతేనా ! అని ఆక్రోశిస్తున్న మనసుని చిక్కపెట్టుకుని ఆ ఫొటోలన్ని సర్దుకుని ఇలా బీచ్ లోకి వచ్చాడు. వాటిని అన్నింటిని నీళ్లల్లో పారేయగలడు. కాని వాళ్లతో మమేకమైన తన మనసుని వారి అనుబంధాలను ఎక్కడ పారేయగలడు?
తను మాములు గృహస్తు పేరొందిన వాడేమి కాదు. తన వద్దే ఇన్ని ఫొటోస్ ఉంటే పేరొందిన వారుంటారు. కవులు కళాకారులూ రాజకీయనాయకులుంటారు. సన్మానాలు సత్కారాలు పొందిన జ్ఞాపకాల ఫోటోలు ఉంటాయి. పెద్ద పెద్ద వాళ్ళవయితే మ్యుజియంలో పెడతారు. తనలాంటి సామాన్యులకందరికీ ఇదే పరిస్థితా?చనిపోయే వరకు తమ ఇంటిలోనే నివసించేవారు ఎంత అదృష్టవంతులు! ప్రాణం పోగానే శరీరాన్ని తగలేట్టేప్పుడు ఇలాంటి జ్ఞాపకాలు కూడా తగలేట్టేస్తే సరిపోతుంది కదా ?
ఇలా ఆలోచిస్తూ ఉన్న పరమేశం చీకటి పడుతోందని గ్రహించుకుని మెల్లగా లేచాడు పరమేశం. మెల్లగా నడుచుకుంటూ నీళ్ల కెరటాల వరకు ఆ బ్యాగ్ మోసుకుని వెళ్లాడు సముద్రపు కెరటాలు కాళ్లని తడిపితే, కళ్లు కన్నీళ్లలతో చెంపలని తడుపుతున్నాయి. బ్యాగ్ తెరచి ఒకొక్కొ ఫొటొ తీసి మసకబారిన కళ్ళతో కళ్ళారా చూసుకుంటూ, బలమంతా కూడగట్టుకుని. ఒక్కొక్క ఫోటో నీళ్లల్లోకి విసురుతున్నాడు.
చుట్టుపక్కల జనం వింతగా చూస్తున్నారు. విషయం అర్ధమైనవారు నిట్టూరుస్తూన్నారు. అర్ధం కానివారు పట్టించుకోవడం మానేశారు. బంధాలను వదలలేనట్లుగా పరమేశం విసిరిన ఫోటోలన్ని కెరటాల మీద తేలి వచ్చి పరమేశం కాళ్లకే తగులుతున్నాయి. ఇంకాస్త లోపలికి వెళ్లి విసుదామమని అడుగేసిన పరమేశం ఇసుకలో అడుగు తడబడి కెరటాలలో నిట్టనిలువుగా పడిపోయాడు. చేతిలో బరువుగా ఉన్న బ్యాగ్ తో సహా కెరటాలలో మునకలేస్తూ మాయమైపోయిన పరమేశం ఉనికి తెలీక బీచ్ లో వెతుకుతున్న అతని పిల్లలకు మాత్రం పరమేశం కుటుంబం వాళ్ళ అమ్మానాన్నలు తోబుట్టువులు, అన్నదమ్ముల కుటుంబాలతో దిగిన ఫ్యామిలీ ఫొటో ఒకటి దొరికింది. దాన్ని పట్టుకు భోరుమన్న పరమేశం పిల్లల చుట్టూ గుమిగూడారు అక్కడున్న జనం. పిల్లలందరి ఇళ్ల ల్లో గోడలమీద సతీ సమేతంగా కొలువు దీరాడు పరమేశం. ఆతనికి కావాల్సిన ఉనికి అతనికి దొరికింది. గోడ మీద బొమ్మలా తన కుటుంబానికి శాశ్వత చిరునామా సంపాదించుకున్నాడు

చీకటిలో చిరుదివ్వె

రచన: మణికుమారి గోవిందరాజుల

పడక్కుర్చీలో కూర్చుని ఊగుతూ తన జీవితాన్ని గురించి ఆలోచిస్తున్నది శాంత.. చేతిలో తమ్ముడు ఎర్రడు రాసిన వుత్తరం అలానే ఉంది. అప్పటికి ఎన్నిసార్లు చదివిందో. చదివిన ప్రతిసారీ గుండెల్లో బాధ రెట్టింపవుతున్నది..
ఏడాదిగా మర్చిపోయిన గతాన్ని అది కూకటి వేళ్ళతో పైకి లాగుతున్నది.వద్దనుకున్న బంధాలను వదిలించుకోలేవంటున్నది. బాధ పడటం నీ జన్మహక్కు..కాదనుకుంటే కుదరదంటున్నది. కళ్ళల్లోనుండి నీళ్ళు కారుతున్నది కూడా తెలియటం లేదు.
ఇంతలో లాండ్ లైన్ ఫోన్ మోగింది. కళ్ళుతుడుచుకుని యెవరా అని చూస్తే ఇండియా నంబరు. తీయాలా వద్దా అని కాసేపు ఆలోచించింది.ఈలోపు ఆగిపోయింది. హమ్మయ్య అని మళ్ళీ కళ్ళుమూసుకునే లోపే తిరిగి మోగడం ప్రారంభమయింది.
రిసీవరు తీసి పక్కన పడేసి కళ్ళు మూసుకుంటే వద్దనుకున్న గతం తలుపులు తెరుచుకుని తలపుల్లోకొచ్చింది. నిస్సహాయంగా చూస్తూ ఉండిపోయింది శాంత..
“అయ్యా! నాకు ఫ్రీ సీటొచ్చింది. కాలేజిలో చేరమని ఉత్తరమొచ్చింది” సంతోషంగా పరిగెత్తుకుంటూ వచ్చి తండ్రి భూక్యాకి చెప్పింది శాంత.
చుట్ట కాలుస్తున్న భూక్యా ఏ ఎక్స్ ప్రెషనూ చూపించలేదు. మనసులో బాధ పడ్డా
ఉరుక్కుంటూ ఇంట్లోకి వెళ్ళింది.
పొయ్యూదుతున్న తల్లితో కూడా అంతే సంతోషంగా చెప్పింది. అక్కడ కూడా అదే తీరు.
అదేంటో గూడెం లో అంత మందుంటే చదువుల తల్లి సరస్వతి శాంతతో చెలిమి చేసింది. ప్రాణ స్నేహితురాలై పోయింది. నిన్నొదలనంటున్నది.…గూడెం ల అయిదువరకుంటే నాలుగేళ్ళల్లో అయిదు క్లాసులూ చదివేసింది. అక్కడ చదువు చెప్పిన టీచరే తండ్రి భూక్యాని ఒప్పించి తీసుకెళ్ళి సోషల్ వెల్ఫేర్ హాస్టల్లో చేర్పించి చక్కా పోయాడు.శాంత అన్న పేరు కూడా అతనే పెట్టాడు. వాళ్ళే నడుపుతున్న స్కూల్లో పది వరకు చదివింది. అక్కడ ఎంత ఇబ్బందిగా వున్నా చదువు మీద మమకారంతో చదువే లోకంగా చదివింది. స్టేట్ ఫస్ట్ వచ్చింది. రెసిడెన్షియల్ స్కూల్ వాళ్ళు ఇంటరు వందశాతం ఫ్రీగా చదివిస్తామని ఆఫర్ ఇచ్చారు.
ఇదిగో ఇప్పుడా ఉత్తరం పట్టుకునే తలితండ్రులతో సంతోషాన్ని పంచుకోవాలనుకుంటే వాళ్ళ తీరు అలా వుంది.
“ఇదిగో !ఇప్పుడే చెప్తున్నా విను. రాజన్న కబురు చేసిండు. ఓలె కింద రెండెకరాల పొలం ,మనందరికీ బట్టలు,ఇస్తాడంట . జీవితమంతా హాయిగా గడిచిపోతుంది. ఇంకా ఊరంతా కల్లు కుండలు పంచుతనన్నడు. ఊళ్ళె నా పరపతి పెరుగుతది చదువూ లేదు గిదువూ లేదు.నోర్మూసుకుని రాజన్నతో పెళ్ళికి సిద్దంగుండు.. మారు మాట మాటాడితే నరికి పోగులు పెడత.” లోపలికి వచ్చిన భూక్యా బిడ్డతో చెప్పాడు
తండ్రి మాటలు విని భయంతో వణికి పోయింది శాంత.. తనకంటే ఇరవై ఏళ్ళు పెద్దవాడు, నల్లగా ఆరడుగుల రెండంగుళాల ఎత్తుతో,నూటా యాభై కిలోల బరువుతో భూమి అదిరేట్లు నడిచే రాజన్నతో రెండో పెళ్ళనగానే నిలువునా నీరై పోయింది.
“నాకు పెళ్ళొద్దయ్యా! నేను డాక్టరీ చదువుత. మనకేమీ డబ్బు ఖర్చు కాదు.చదివినంక గవర్నమెంట్ హాస్పిటల్ల ఉద్యోగమొస్తే కూడా మన జీవితం హాయిగా గడిచిపోతుంది. ఒప్పుకో అయ్యా!” ఒక్కసారిగా తండ్రి కాళ్ళు పట్టుకుని బావురుమంది.
దూరంగా పడేట్లు ఒక్క తన్ను తన్నాడు వెళ్ళి గోడకు కొట్టుకుంది. “ అప్పటిదాకా ఎట్ల పెంచాలే మిమ్మల్నందరినీ? రేపు చీకట్ల మనువు.తయారుగుండు” చెప్పి తలుపేసి వెళ్ళిపోయాడు భూక్యా.
ఏమైనా సరే చదువుకోవాలి. ఆ పెళ్ళి చేసుకుని ఈ గూడెం ల తన జీవితాన్ని సమాధి చేసుకోవద్దు అన్న ఒకే ఒక గాఢమైన కోరిక శాంతకి ఎక్కడలేని శక్తిని ధైర్యాన్ని ఇచ్చింది.చిన్న చేతి సంచిలో రెండు జతల బట్టలు సర్దుకుని అందరూ నిద్ర పోయేవరకు తను కూడా నిద్ర నటించింది. సర్టిఫికెట్లు స్కూల్లోనే వున్నాయి ఇంకా నయం అనుకుంది. ఇద్దరు తమ్ముళ్ళను,ఇద్దరు చెల్లెళ్ళను,తల్లిని తండ్రిని కడసారి చూసుకుని యెక్కడో మారుమూల వున్న ఆ తండానుండి ,ఆ చీకటిలో చిరుదివ్వెలాగా కనపడుతున్న కొత్త జీవితాన్ని వెతుక్కుంటూ బ్రతుకు ప్రయాణాన్ని ప్రారంభించింది శాంత.
ఇల్లు వదిలి వచ్చిన శాంతకి స్నేహితులంతా కూడా ధైర్యం చెప్పారు. శాంత తెలివితేటలను గమనించిన ఒక ఫ్రెండ్ తండ్రి తాను గార్డియన్ గా వుంటానన్నాడు. అతనే తన కూతురుతో పాటు శాంత ని కూడా హైదరాబాద్ పంపాడు. అందువల్ల చదువు ఆటంకం లేకుండా కొనసాగించింది. ఫీజ్ ఒక్కటే వుండదు కానీ మిగతా అవసరాలకు డబ్బు కావాలి కదా? ఒకటే లక్ష్యం చదువు.అందుకని పాచి పనులదగ్గరనుండి రకరకాల పనులు చేసింది.బాగా చదువుతున్న పిల్ల అవడంతో పని చేస్తున్న ఇంటి వాళ్ళందరూ కూడా తమ వంతు సాయమందించి ఇంకా ప్రజల్లో మానవత్వం వుందని నిరూపించుకున్నారు.
శాంత ఇల్లొదిల్న మర్నాడు గూడెం లో తెల్లారి కూతురు కనపడక పోవటం తో భూక్యా గూడేం అంతటా వెతికాడు. శాంత చదివిన వెల్ఫేర్ హాస్టల్ కెళ్ళి ఆరా తీసాడు .కాని శాంత జాడ చెప్పలేదు . అంతటా వెతికాడు కాని హైదరాబాద్ దాకా వెళ్ళి వుంటుందన్న ఆలోచన లేకపోవడంతో శాంతని కనుక్కోలేకపోయాడు భూక్యా. రెండేళ్ళు గడిచాయి. ఎక్కడో దూకి ప్రాణం తీసుకుని వుంటుందనుకున్నాడు. మెడికల్ ఎంట్రన్స్ లో స్టేట్ ఫస్ట్ రావడంతో అన్ని మెడికల్ కాలేజీల వాళ్ళు ఆఫర్ ఇచ్చారు. శాంత మెడికల్ కాలేజీ లో చేరిన రెండేళ్ళకి యెవరో చెప్పడంతో కూతురి అడ్రస్ పట్టుకుని భూక్యా కూతుర్ని వెతుక్కుంటూ హైదరాబాద్ వచ్చాడు. కోపంతో ఉడికి పోతున్నాడు భూక్యా.
ఆరొజు శాంత ఇల్లు వదిలి వెళ్ళిన తర్వాత పిల్లనిస్తానని మాట తప్పినందుకు జరిమానా కట్టలేకపోవడం తో గూడెం కట్టుబాటు ప్రకారం ఇంటిల్లపాదీ కొరడా దెబ్బలు తినాల్సివచ్చింది. వారం రోజులు గూడెం బయట వుండాల్సొచ్చింది.గూడెం ల పరువుపోయిందన్న కోపం, నాలుగేళ్ళనుండి కనపడకుండా వుందన్నకసితో వున్నా కూడా భూక్యా కూతురు కనపడగానే మొదలు ప్రేమగా పలకరించాడు.
“బిడ్డా! నిన్ను తీసుకెళ్ళనీకే వస్తి. మీ యమ్మ నీ కోసం యేడ్సి యేడ్సి పేనాలకి తెచ్చుకునె.ఇయ్యాలో రేపో అన్నట్లుండే. రా బిడ్డా . నిన్ను సూసి కన్ను మూస్తది.” పంచతో కళ్ళద్దుకున్నాడు భూక్యా..
తప్పు చేసినట్లుగా తలడిల్లి పోయింది శాంత.వెంటనే తండ్రి తో బయల్దేరింది. కోపంతో వుడికిపోతున్న భూక్యా గూడెంల బస్సు దిగుతూనే శాంత ని కొట్టుకుంటూ తీసుకెళ్ళి ఇంట్ల బడేసిండు. .
అప్పుడర్థమయింది శాంతకు తండ్రి కుట్ర.ఒంటి మీద దెబ్బలు పడుతున్నా యేడుపు రావడం లేదు. మనసంతా మొద్దుబారిపోయింది.తీసుకొచ్చి గదిలో పడేసింది కాని , తలుపులేసింది కాని తెలీడం లేదు . కిందటి తడవలాగా పారిపోతుందేమోనని ఒకళ్ళ తర్వాత ఒకళ్ళు వంతులేసుకుని కాపలా వుంటున్నారు. వాళ్ళకు తెలీటం లేదు..ఈ ప్రపంచం మీదా ,మనుషుల మీదా నమ్మకం పోయిన శాంతకు కదలాలన్న ఆలోచనకూడా రావడం లేదని..రెండురోజులు గడిచాయి తింటున్నదా?తినటం లేదా?స్పృహలో వుందా?లేదా?యేమీ తెలీటం లేదు. తండ్రి చేసిన నమ్మకద్రోహం తల్చుకుంటుంటే పొగిలి పొగిలి యేడవాలనిపిస్తున్నది కానీ అదేంటో యేడుపే రావడం లేదు..
మూడవరోజు వచ్చి తలుపులు తీసిన భూక్యా నెమ్మదిగా వచ్చి బిడ్డ దగ్గిర కూసున్నడు.
“బిడ్డా కోపం ల నిన్ను కొట్టితి. మనసుల పెట్టుకోకు.శాన అపమానించె రాజన్న. గదో గంద్కె నీ మీన మస్తు కోపమొచ్చె. మనసుల పెట్టుకోకు బిడ్డా!”
యేమీ మాట్లాడలెదు శాంత.
“మల్ల అదె శెప్పెడిది మనసుల వుంచుకోకంటి కద? ఇక్కడి తీసుకొచ్చి నిన్ను కొట్టినంక నా కోపమంత పాయె. శేసిన పాపం శెప్తె పోతది. రాజన్న ఆరెకరాల పొలం పదేలు రొక్కం ఓలి కింద ఇస్తననే.. ఆ ఆశతో నిన్ను లాక్కొస్తి.కాని ఇప్పుడూ సోచాయించంగ నాకనిపించింది. నువు సదూకుంటెనే మంచిదని.లే బిడ్డ నిన్ను దింపొస్త”
తండ్రి మాటలు బుర్రకెక్కలేదు .. అలానే కూర్చుంది శాంత.
భూక్యా చాలా ఓపికగా చాలాసేపు చెప్పాక ఒక రోజుకి కాని తండ్రి అంటున్నదేమిటో అర్థం కాలేదు. అర్థమయ్యాక కూడా నమ్మకం కలగలేదు. తల్లి చెల్లెళ్ళు తమ్ముళ్ళు కూడా చాలా ఆప్యాయంగా వుంటున్నారు. యెంత వున్నా అది రాజన్నతో పెళ్ళికే నాటకమాడుతున్నారు అనుకుని నిర్లిప్తంగా వుండిపోయింది. భూక్యా వెంటబెట్టుకుని బలవంతాన బస్టాండ్ కి తీసుకొచ్చేసరికి అప్పుడు నమ్మకం కలిగి సంతోషంగా సిటీకి తిరిగివచ్చిన శాంత మిగిలిన కోర్సు హాయిగా పూర్తి చేసింది.
బస్ యెక్కేముందు కూతుర్ని కూర్చొబెట్టుకుని చెప్పాడు భూక్యా “ బిడ్డా!రాజన్న ఇస్తనన్నవాటికి ఆసపడి నిన్ను సదువు మానమంటి.కాని స్కూల్ల మాశ్టారు జెప్పె నీ సదువు యెంత గొప్పదో . రాజన్నతో పోట్లాడి నిన్ను పంపుతుంటి. ఇప్పుడు నిన్నిట్ల పంపినందుకు మల్లా మాకు కొరడా దెబ్బలుంటయ్. అయినా కూడా నువు అనుకున్నట్లుగా సదూకుంటే సాలు”కళ్ళు తుడుచుకునాడు.
“అయ్యా!”యెక్కిళ్ళు పెట్టింది శాంత.తప్పుచేసినట్లుగా వున్నది శాంతకు.గుండె నీరవుతున్నది తండ్రికి పడే శిక్ష తల్చుకుంటే..కాని చదువు మీది మక్కువ దాన్ని అణచి వేస్తున్నది.
నాకు తెలుసే తల్లీ నువెంత బాధ పడతావో..పసోళ్ళు ఆ దెబ్బలు తట్టుకోలేరు.పోయిన తడవ జొరాలొచ్చి పదేను దినాలు కళ్ళు తెరవకపాయె.బత్కుతరనుకోలె. జీవముండి బతికె..ఇంగ మీ యమ్మకైతే నువు పోయిన బెంగ, దెబ్బలు తిన్న బాధ యాడాది బట్టె కోలుకోనీకి”
“వద్దయ్యా! చెప్పకు నన్ను క్షమించయ్యా!” తండ్రి కాళ్ళు పట్టుకుని పెద్దగా యేడ్చేసింది.
“పిచ్చిపిల్లా!యెన్ని బాధలు పడ్డా నువు డాక్టరీ సదివి వచ్చినంక నిన్ను సూసుకున్నప్పుడు అయన్నీ గ్యాపకముండవు.ఇంగ నీ తమ్ముళ్ళను సెల్లెళ్ళను నువ్వే సూసుకుంటవ్ ఇంగ నాకేంది సెప్పు? నువు ధైర్నంగ ఎల్లి సదూకో బిడ్డా!”
“ కాని ఒక్క మాట! నీకు పంపెనీకి మా దగ్గర ఏమీ లేదు.గిప్పటి దన్క ఎట్ట సదుకున్నవొ అట్టనే సదూకోవాలె. పీజులకి పైకం బంపలేను..ఇంగ నీ మీదనె మా ఆశలన్నీ.”
“అదేమీ కాదయ్యా! నా సదూకేమీ ఇబ్బంది లేదు. మీరందరూ జాగ్రత్త గుండుండ్రి.పోయొస్త”
అప్పుడే వచ్చిన బస్సెక్కింది శాంత. ఇప్పుడు శాంత మనసు హాయిగా వుంది తండ్రి మారాడు
అంతే చాలు. తాను చూసుకుంటుంది తమ్ముళ్ళను చెల్లెళ్ళను అయ్యనీ అమ్మనీ.తృప్తిగా అనుకుంది శాంత.
శాంత అక్కడనుండి వచ్చినంక ఒక నెలకు తండ్రి దగ్గరనుండి ఉత్తరమొచ్చింది. సంతోషం గా ఓపెన్ చేసిన శాంత నీరసపడిపోయింది.ఉత్తరం అంతా కూడా రాజన్న తమని యెంత కష్ట పెట్టాడొ శాంత హృదయం ద్రవించేలా రాయించాడు భూక్యా. నిజంగానే శాంతకు చాలా దుఃఖం కలిగింది. తనవల్లనే కదా వాళ్ళకన్ని కష్టాలు అని బాధపడింది.వెంటనే స్నేహితుల దగ్గర కొంత తీసుకుని వాళ్ళకు మనియార్డరు చేసింది.ఇక అది మొదలు భూక్యా కూతురు దగ్గర జలగ అవతారం యెత్తాడు. ప్రతి ఉత్తరం లో రాజన్న పెట్టే కష్టాలే ఉండేవి.
ఇక అప్పులు చేస్తే లాభం లేదని చిన్న చిన్న ఉద్యోగాలు చేయడం మొదలు పెట్టింది. కాని యెక్కడి డబ్బులూ చాలటం లేదు.ఒక్కోసారి తాను పస్తులుండి దాచేది తండ్రికి పంపడం కోసం. ఇవన్నీ గమనిస్తున్న స్నేహితులు శాంతను హెచ్చరించారు. కాని తండ్రి మారాడని నమ్ముతున్న శాంతకు స్నేహితుల మాటలు చెవికెక్కలేదు.ఈ విధంగా కష్టాలూ,కన్నీళ్ళు, ఎన్ని ఉన్నా కూడా సరస్వతీ దేవి శాంత కౌగిలి వదలడం లేదు. అందువల్ల శాంత చదువు ఏ ఆటంకమూ లేకుండా గోల్డ్ మెడల్ అందుకుని పూర్తి చేసింది. ఆ తర్వాత ఎమ్మెస్ అన్నీ పూర్తి చేసుకుని ఒక కార్పొరేట్ హాస్పిటల్లో చేరింది.
ఈ మధ్యలో కుటుంబమంతా హైదరాబాదు చేరారు.. మగపిల్లలకి అసలే చదువబ్బలేదు. అల్లరి చిల్లరిగా తిరగడం అలవాటయింది సదూకున్న దానివి నీకెట్లన్న పెండ్లి అయితదని చెప్పి తర్వాత .ఆడపిల్లలకి చిన్న వయసులోనే పెళ్ళిల్లు చేసారు. కాని అల్లుళ్ళతో సహా అందరూ ఇక్కడే వుంటారు. మగ పిల్లలకి మంచి ఘనంగా ఓలె ఇచ్చి గూడెం వాళ్ళతోనె పెండ్లి చేసి కోడళ్ళను ఇక్కడికే తెచ్చుకున్నాడు.ఈ విధంగా శాంత శాంత స్వభావాన్ని అందరూ వాడుకున్నారు. వాళ్ళకు శాంత ఒక డబ్బు సంపాదించే యంత్రం మాత్రమే. అయినా కూడా శాంత కు వాళ్ళ మీద అనుమానం రాలేదు. కాని ఒకసారి పెద్ద దెబ్బే తగిలింది.
ఆ రోజు హాస్పిటల్ నుండి బయటకొస్తుంటే ఒక భారీ ఆకారం అడ్డొచ్చింది.
“బాగున్నవా శాంతమ్మా?” అని అడుగుతున్న ఆ ఆకారాన్ని యెవరా అని చూసింది.యెత్తుగా లావుగా వున్న ఆ ఆకారాన్ని వెంటనే పోల్చుకుంది. “రాజన్న”…
“ అవునమ్మ నేనే బాగున్నవ?” అతను మామూలుగానే అడుగుతున్నాడు.
“ఆ బాగున్న! యేంటిలా వచ్చావు?”
“నా బిడ్డకు బాగలేదు.ఇక్కడికి తీస్కపొమ్మనె. నువ్విక్కడనె చేస్తున్నవ?”సంతోషంగా అడిగాడు.
శాంతకు కోపం తెచ్చుకోవడం రాదు. అయినా అప్పుడెప్పుడొ జరిగినదానికి ఇప్పుడు అతనిమీద కోపం చూపించటం అవివేకం. ఆ విజ్ఞత శాంతకు వుండబట్టి రాజన్న కూతురు వివరాలన్నీ కనుక్కుంది. రాజన్నా నీకేమీ భయం లేదు నేను చూసుకుంటాను అని ధైర్యం చెప్పింది.
హాయిగా వూపిరి పీల్చుకున్నాడు. “వెళ్ళొస్తా శాంతమ్మా! మీ అయ్య అందరు బాగున్నరా?అన్నట్లు నీ పెనిమిటిని మాకు యెప్పుడు సూయిస్తవ్?” అడిగాడు
ఒక్కసారిగా శాంత మొహం మ్లానమైంది. “మా ఆయనేంది రాజన్నా?నాకింకా పెళ్ళే కాలేదు”
తడబడుతూ చెప్పింది.
వెళ్ళేవాడల్లా ఆశ్చర్యంగా నిలబడిపోయాడు రాజన్న.”అదేంది శాంతమ్మా? నీచెల్లె పెండ్లప్పుడు మేమడిగితిమి. పెద్దబిడ్డ పెండ్లి చేయకుండ చిన్న బిడ్డ పెళ్ళి చేస్తున్నవేందని? నువు చెప్పకుండ పెండ్లి చేసుకున్నవనీ , నీ పేరెత్తననీ, అందుకే నిన్ను పెండ్లికి పిలవలేదని జెప్పె.”
కాళ్ళకింద భూమి కదలాడినట్లయింది..తాను కూర్చున్న కుర్చీ గిర గిరా తిరిగిపోతున్నట్లనిపించి కుర్చీ కోడుని గట్టిగా పట్టుకుంది. అందుకా తనను యే పెళ్ళికీ తీసుకెళ్ళలేదు?యెంతో బ్రతిమలాడింది వస్తానని. కాని గూడెంల అందరూ వెక్కిరిస్తారని చెప్పి వద్దన్నాడు.కళ్ళూ,మనసు వెక్కిపడుతున్నాయి తండ్రి ద్రోహం తల్చుకుని.
జాలేసింది రాజన్నకి. “శాంతమ్మా!నీకు అందరం ద్రోహం చేస్తిమి..కాని యెప్పుడైతే నువు డాక్టరీ చదువుతున్నవని తెల్సిందో నీకు నేను సరి కాదని వద్దంటి.” చెప్పాడు.
“అదేంటి నువు మా అయ్యని డబ్బుల కోసం చాల యేండ్లు పీడించావు కదా? “ ఆశ్చర్యంగా అడిగింది.
“అయ్యో అలా చెప్పెనా? నాబిడ్డ మీదొట్టు. నిన్ను సదువు మానిపించి తీసుకొచ్చినప్పుడే నేను వద్దంటి. కాని నేనిస్తనన్న పొలం కోసం వెంటబడె. అప్పుడు స్కూల్ల అయ్యగారు చెప్పె నీ సదువు అయినంక నీకు డబ్బు బాగొస్తదని. అందుకే మల్ల నిన్ను సదువుకు బంపె.”వివరంగా చెప్పాడు .
“రాజన్నా నేను పుట్టిననప్పటినుండి నీకు తెలిసే వుంటుంది కదా?నేను మా అయ్య కన్న బిడ్డనేనా?” దీనంగా అడిగింది.
చాలా జాలేసింది రాజన్నకు.డాక్టరుగా ఆమెకి ఉన్న పేరు ప్రతిష్టలు ఇక్కడ హాస్పిటల్లో చూస్తుంటే బాగా అర్థమయింది. అంతటి మనిషి అలా అడుగుతుంటే కళ్ళనీళ్ళు తిరిగాయి రాజన్నకు కూడా. శాంత తలనిమిరి వెళ్ళిపోయాడు కళ్ళొత్తుకుంటూ.
నిరామయంగా అలా వుండిపోయిన శాంత సిస్టర్ వచ్చి హెచ్చరించాక ఇంటికి వచ్చిందే కాని యెవ్వరితో మాట్లాడాలనిపించలేదు. డబ్బులకోసమే వున్న ఇంట్లోని వారందరికీ శాంతలో కలిగిన అలజడిని గమనించే ఆసక్తి లేకపోయింది. ఇక ఆతర్వాత హాస్పిటలే ప్రపంచంగా బ్రతకసాగింది
శాంత విపరీతంగా సంపాదిస్తున్నదే కాని కాని ప్రశాంతత మటుకు ఆమడదూరం వుండిపోయింది. సంపాదన అంతా తండ్రికి అందనీయకుండా కొంత జాగ్రత్త మొదలు పెట్టగానే యెవరికి వారు తమ పిల్లల్ని శాంతకి దత్తత ఇవ్వాలనే ప్రయత్నం మొదలు పెట్టారు. అదింకా చిరాగ్గా వుంది శాంతకి..
ఆ రోజు తన రూం లో కూర్చుని మెడికల్ జర్నల్ తిరగేస్తున్నది శాంత.
లోపలికి వచ్చిన సిస్టర్ రూబీ “మేడం! లండన్ నుండి వచ్చిన డాక్టర్ స్టీఫెన్ మిమ్మల్ని కలవడానికి పర్మిషన్ అడుగుతున్నారు”అని చెప్పింది.
ఒక్కసారిగా హృదయం లయ తప్పింది.సంభ్రమంగా లేచి నిల్చుంది. రమ్మను అని చెప్పేలోపలే వచ్చేశాడు లోపలికి “ సాంతా!” అంటూ. స్టీఫెన్ కి శాంత అనడం రాదు..
కిందపడతానేమో అనిపించి టేబుల్ ని పట్టుకుని నించుంది. చిరునవ్వుతో ఎదురుగా నించున్న స్టీఫెన్ ని తనివితీరా చూస్తున్నది శాంత .. మేడం నే విచిత్రంగా చూస్తున్న సిస్టర్ కి వెళ్ళమని సైగ చేసాడు స్టీఫెన్.
ఏదీ కనిపించటం లేదు శాంతకి. ఐదేళ్ళ క్రితం “ఐ లవ్ యూ సాంతా.. యు ఆర్ మై లైఫ్”” అంటున్న స్టీఫెనే కనపడుతున్నాడు .ఆసరా కోసం అన్నట్లుగా చేయి చాపింది.. ఆ చేతిని అందుకుని ముద్దు పెట్టుకుని భుజాల చుట్టూ చేతులేసి చిన్నగా కుర్చీలో కూర్చోబెట్టాడు.
“సాంతా ! వర్కేమీ లెకపోతే నేను తాజ్ కృష్ట్నా లో దిగాను వస్తావ నాతో?” ప్రేమగా అడిగాడు.
మౌనంగా లేచి బ్యాగ్ సర్దుకుంది.
హోటల్ రూం లో అడుగుపెడుతూనే అక్కడున్న కుర్చీలో కూర్చుండిపోయింది. తలుపేసి దగ్గరకొచ్చిన స్టీఫెన్ శాంత మోకాళ్ళమీద తల పెట్టుకుని కింద కూర్చున్నాడు.ఒళ్ళో వున్న అతని తల మీది జుట్టును నిమురుతూ కళ్ళు మూసుకుంది శాంతి. మూసిన కళ్ళల్లో నుండి కారిన భాష్పధారలు స్టీఫెన్ తలను అభిషేకిస్తున్నాయి.
“సాంతా !ప్లీజ్.. డోంట్ క్రై… టెల్ మీ ఇప్పటికైనా నీవొక నిర్ణయానికి వచ్చావా?”
శాంత జవాబు చెప్పే పరిస్తితుల్లో లేదు .ఐదేళ్ళ క్రితం ..
“ హే !సాంతా వుడ్ యు లైక్ టు కం విత్ మి?”
తన రూం లో నుండి బయటకు రాబోతూ ఆ మాటలు విని తలఎత్తింది శాంత..
“ఫర్ డేటింగ్?” కంప్లీట్ చేసాడు ఎదురుగుండా వున్నతను.
ఆశ్చర్యంతో కళ్ళు పెద్దవయ్యాయి శాంతకి. యెంత ధైర్యం? కోపంగా ఏదో అనబోయింది కాని చాతకాక నవ్వేసింది.
“స్టీఫెన్! యూ నాటీ బాయ్..”
“సాంతా! ఎన్నిరోజులిలా వుంటావు?డేటింగ్ కి రమ్మంటే రావు.పోనీ పెళ్ళి చేసుకుందామంటే కుదరదంటావు. నేను వెళ్ళే రోజు దగ్గరపడుతున్నది.”
శాంతకి కాస్త మనశ్శాంతి దొరుకుతన్నదంటే అది స్టీఫెన్ దగ్గరే. మొహం లో చిరునవ్వు వెలిసేది కూడా స్టీఫెన్ చెంత వున్నప్పుడే స్టీఫెన్ ని వన్ ఇయర్ కోసం ఇంగ్లండ్ నుండి శాంత పని చేస్తున్న హాస్పిటల్ వాళ్ళు ప్రత్యేకంగా పిలుచుకున్నారు. హార్ట్ స్పెషలిస్ట్. గుండెకి సంబంధించిన ఎటువంటి ఆపరేషన్ అయినా అవలీలగా చేసేస్తాడు. ఎప్పుడు చూసినా నవ్వుతూ నవ్విస్తూ వుండే స్టీఫెన్ ని ఎప్పుడూ తనపనేదొ తాను చేసుకుంటూ వెళ్ళే శాంత ఆకర్షించింది. తనే పలకరించి స్నేహం చేసుకున్నాడు. స్నేహమే అనుకున్నాడు కాని యెప్పుడు జరిగిందో తెలీదు స్టీఫెన్ హృదయాన్నంతా ఆక్రమించుకుంది శాంత . తండ్రి కిచ్చిన మాట కోసం తనకోసం ఆరాటపడుతున్న స్టీఫెన్ కి యస్ చెప్పలేకపోతున్నది శాంతి.
“అప్పుడే వెళ్ళిపోతున్నావా స్టీఫెన్?” దిగులుగా అడిగింది ..సంభాషణ అంతా ఇంగ్లీష్ లో సాగుతున్నది.
ఇద్దరూ క్యాంటీన్ లో ఒక మూలగా కూర్చున్నారు.
“సాంతా ! ,నీ నిర్ణయాన్ని నేను గౌరవిస్తాను. కాని మనం ఎవరికన్నా సహాయం చేస్తున్నామంటే అది వాళ్ళకు అవసరమైతేనే చెయ్యాలి. కాని మీ వాళ్ళు నిన్ను వాడుకుంటున్నారు. వాళ్ళకు నీ శాలరీ మీద తప్ప నీ మీద ప్రేమ లేదు. ఓకే.నువెంత సహాయమన్నా నీ వాళ్ళకు చేసుకో..కాని నీ జీవితం గురించి కూడా ఆలోచించుకో. ఐ లవ్ యూ సో మచ్.. నాకు నువ్వు నచ్చావు. మీ కస్టమ్స్ చాలా నచ్చాయి. మన ఇద్దరమూ లైఫ్ లాంగ్ కలిసి వుందాము.ప్లీజ్ సే యస్. నీ మనీ నాకు అవసరం లేదు. వాళ్ళకు కావాలి. వాళ్ళకే పంపుకో.” శాంత చేతులను తన చేతుల్లోకి తీసుకుని ప్లీజింగ్ గా ప్రేమగా అడిగాడు స్టీఫెన్.
తండ్రి బెదిరింపులు గుర్తొచ్చిన శాంత ఏమీ మాటాడలేకపోయింది. ఎంత వాగ్ధానాలు చేసినా ఒకసారి పెళ్ళి చేసుకుని దేశం దాటి వెళ్తే ఇక తమని చూడదనే భయంతో చెప్పకుండా పెళ్ళి చేసుకుంటే తామంతా విషం మింగి చస్తామనీ,కారణం శాంత అని రాసి మరీ చస్తామని కుటుంబం లోని అందరూ బెదిరించారు. సిటీకి వచ్చాక ఇలాంటి తెలివితేటలు బాగా వచ్చాయి అందరికి . అలా రాయడం కోర్టులో నిలవకపోయినా తన భవిష్యత్తుని, అది పునాది రాళ్ళతో కప్పెట్టేస్తుందని తెలుసు శాంతికి.
అర్థమయింది స్టీఫెన్ కి.. “ఓకే సాంతా ! ఫైవ్ ఇయర్స్ తర్వాత వస్తాను.. అప్పటివరకు నేను నీ కొరకు వెయిట్ చేస్తాను.ఈ లోపు మీ పేరెంట్స్ నీ మ్యారేజ్ చేస్తామంటే ఇట్స్ ఓకే..లేదంటే కాల్ మి . ఇరవై నాలుగ్గంటల్లో నీ ముందర వుంటాను.”
అతని ప్రేమకి మనసు వశమవుతున్నా, గుండె తడి అవుతున్నా తండ్రి కౄరత్వం గుర్తొచ్చి హడిలిపోతున్నది శాంత..
స్టీఫెన్ కి కూడా అది అనుభవమే అయినా శాంతని వదులుకోవాలని లేదు.
శాంత యెస్ చెప్పటం లేదని ఒకరోజు స్టీఫెన్ శాంత తండ్రిని అడగడానికి వెళ్ళాడు. విన్నట్లే విని కొడుకుల్ని పిలిచి బాగా కొట్టించి పంపటమే కాక ఇంకోసారి వస్తే శాంత ప్రాణాలు దక్కవని హెచ్చరించి పంపాడు. స్టీఫెన్ కేస్ పెడతానన్నాడు కాని అప్పుడు శాంత బ్రతిమాలి ఆపేసింది.
ఇప్పుడు స్టీఫెన్ వెళ్ళిపోతూ మళ్ళీ అడగడానికి వచ్చాడు.
“సాంతా! నా మాట విను వాళ్ళకు నీ మీద యేమాత్రం ప్రేమ లేదు. చేసినన్నాళ్ళు చేసావు. అందరి పెళ్ళిల్లు అయ్యాయి.. వాళ్ళు లక్జరీకి అలవాటు పడ్డారు అందుకే నిన్ను వదలడానికి సిద్దంగా లేరు.పోనీ ఒక పని చేద్దామా?” ఆశగా అడిగాడు.
“ఏంటి “అన్నట్లు చూసింది.
“కమ్ విత్ మి” గభాల్న చెప్పేసాడు.
ప్రేమగా అతని వేపు చూసి బ్యాగ్ పట్టుకుని లేచింది. అతని దగ్గరకెళ్ళి తల ముందుకు లాక్కుని నుదుటి మీద చుంబించింది.ఒక్కసారి హగ్ చేసుకుని వదిలేసింది. అప్పటికే ఆమె నిర్ణయం అర్థమైన స్టీఫెన్ ఏమీ అడ్డుచెప్పలేదు.
“వెళ్ళొస్తా స్టీఫెన్” చెప్పి వెనక్కి చూడకుండా వెళ్ళి పోయింది. అదిగో అప్పుడు విడిపోయిన తర్వాత ఇప్పుడే రావడం.
“నేను మధ్యలో గుర్తు రాలేదా స్టీఫెన్?ఒక ఫోన్ కూడా చేయలేదు?” వెక్కిళ్ళు వచ్చాయి శాంతకి.
ఇంకా దగ్గరగా జరిగి ఆమె నడుము చుట్టూ చేతులేసి కూర్చున్నాడు.
“నువు చేయొచ్చు కద అని అడగను నేను. కాని నువు చేయని కారణమే నాదీను.ఈ రోజు కోసం చూస్తున్న ఎదురుచూపుల్లో నువు నా తలపుల్లో నిండిపోయి దూరంగా వున్నావన్న స్పృహే లేదు నాకు. తెలుసా నీతో డ్యూయెట్లు కూడా పాడుకున్నాను”తల ఎత్తి శాంత కళ్ళల్లోకి చూస్తూ అల్లరిగా నవ్వాడు.”మై హార్ట్ ఈజ్ బీటింగ్. మై హార్ట్ ఈజ్ బీటింగ్” హం చేసాడు.
తనూ నవ్వింది. వర్షం లో సూర్యబింబం లా వుంది శాంత వదనం..
ఒక అరగంట సేపు ఇద్దరూ కూడా మౌనంగా ఒకరి సన్నిధిని ఒకరు ఆస్వాదిస్తూ వుండిపోయారు.
“నేనొచ్చేస్తాను స్టీఫెన్” సడన్ గా అంది శాంత..
“యేమన్నావ్? మళ్ళీ అను?” తలెత్తి శాంతని చూస్తూ అపనమ్మకంగా అడిగాడు స్టీఫెన్
“నేనొచ్చేస్తాను స్టీఫెన్” మళ్ళీ చెప్పింది. “బాగా అలసిపోయాను .”
శాంతకి కొద్దిగా దూరంగా జరిగి శాంతనే చూస్తూ వుండిపోయాడు. క్షణాలు గడుస్తున్న కొద్దీ తాను విన్నది నిజమే అన్నట్లుగా స్టిఫెన్ పెదాల మీదికి చిరునవ్వు వఛింది.సన్నగా వీస్తున్న గాలి సుడిగాలి అయినట్లుగా పెదాల మీది చిరునవ్వు మొహమంతా పాకింది.స్టీఫెన్ మొహం లో కలుగుతున్న మార్పులను చిరునవ్వుతో గమనిస్తున్న శాంతని లేపి అమాంతం ఎత్తుకుని గిర గిరా తిప్పసాగాడు.
“ఏయ్! ఆగు స్టీఫెన్ కళ్ళు తిరుగుతున్నాయి” అతన్ని గట్టిగా పట్టుకుని పెద్దగా అరుస్తూనే సంతోషంగా నవ్వసాగింది శాంత. ఇద్దరి నవ్వులతో ఆ గది సంతోషానికి నిలయమయింది.
“ఐయాం సో లక్కీ సాంతా..థాంక్యూ డియర్..” కొద్దిసేపయ్యాక తన చేతిలో వున్న శాంత చేతినిసున్నితంగా ముద్దు పెట్టుకుంటూ చెప్పాడు.
.. ఒప్పుకున్న ఆపరేషన్ లు పూర్తి చేసి ఒక పక్క ఆనందం ఒకపక్క భారమైన మనస్సుతో స్టీఫెన్ తో జీవితాన్ని పంచుకోవడానికి పదిహేను రోజుల తర్వాత లండన్ విమానం ఎక్కింది శాంత.
యాభైకి దగ్గర పడుతున్న శాంత జీవితం లో ఈ సంవత్సరం మాత్రమే సంతోషంగా గడిపిందేమో..
“సాంతా!” అంటూ లోపలికి వచ్చి లైట్ వేసాడు స్టీఫెన్ ..
ఆ వెలుగుని భరించలేనట్లుగా కళ్ళు మూసుకుని చేతులడ్డం పెట్టుకుంది శాంత.. లండన్ వచ్చాక మొదటిసారి శాంతని అలా చూడడం. అసలా టైం లో ఇంట్లో వుండదు. అలాంటిది ఇంటికి రా అన్న శాంత మెసేజ్ ని చూస్కుని కంగారుగా ఇంటికి వచ్చిన స్టీఫెన్ కళ్ళకింద నీళ్ళ చారికలతో ఉన్న శాంతని చూసి నిర్ఘాంతపోయాడు.
“శాంతా!!” ఒక్క ఉదుటున వచ్చి శాంత ని పట్టుకున్నాడు.”వాట్ హాప్పెండ్ సాంతా?” కంగారుగా అడిగాడు. చిన్నగా ఉత్తరం లో వున్న విషయాలన్నీ చెప్పింది.
అంతా విని కొద్దిగా రిలీఫ్ గా నిట్టుర్చాడు.కొండంత అనుకుంది దూదిలా తేలిపోయినట్లుగా ఉంది స్టీఫెన్ కి..”ఇందుకే అయితే నువు యేడవాల్సిన పని లేదు. నీకేమన్నా అయిందేమోనని యెంత కంగారుగా వచ్చానో తెలుసా. నువు బాగున్నావు చాలు .మిగతావన్నీ చిన్న విషయాలే..వాళ్ళకు నీ డబ్బు మీద తప్ప నీ మీద లేదు. అందుకె నువు వాళ్ళనొదిలి ఇక్కడ సంతోషంగా వుండడాన్ని తట్టుకోలేక పోతున్నారు.యెవరి ద్వారానో మన అడ్రెస్ కనుక్కోవటానికి వన్ ఇయర్ పట్టింది . ఆ కోపం కసి తట్టుకోలేక నీ తండ్రి పోవటానికి నువే కారణం అంటున్నారు. విలువైన కాలమంతా వాళ్ళకోసం సాక్రిఫై చేసావు.. అఫ్కోర్స్ అందువల్లే నువు నాకు దక్కావు.థాంక్స్ టు దెం..ఇక ఇప్పటినుండి ఇది నీ జీవితం. కాదు కాదు మన జీవితం.. యెక్కువగా ఆలోచించి మనసు పాడు చేసుకోకు. నీ ఇష్టం ..వాళ్ళకు హెల్ప్ చేస్తానంటే అది నీకు తృప్తిగా వుంటుందంటే చేసుకో నువు సంతోషంగా వుండడమే నాకు కావాలి..కాని వాళ్ళకు బ్రతకడం నేర్చుకునే చాన్స్ ఇవ్వు.. “ ఆప్యాయంగా దగ్గరికి తీసుకుని నెమ్మదిగా విస్పరింగ్ గా చెప్తున్న స్టీఫెన్ మాటలు శాంతకు మనసుకు తగిలిన గాయానికి వెన్న రాస్తున్నట్లుగా వుంది.. నిజమే కదా అనిపిస్తున్నట్లుగా వుంది. అప్పటికి తన ఆలోచనలను వాయిదా వేసి సంతోషంగా స్టిఫెన్ ని చూసి నవ్వింది పున్నమి వెన్నెల మొహమంతా ఆక్రమించుకోగా…

***************************************శుభం************************************************************

అమ్మడు

రచన: డా. కె. మీరాబాయి

” అమ్మడు వెళ్ళిపోయాక నాకు పిచ్చెక్కినట్టు వుంది ” అన్న అక్క స్నేహితురాలి మాటలు వినబడి అక్కడే ఆగాడు నిఖిల్.
” నిజమే . ఇంట్లో వున్నంత సేపూ మన చుట్టు తిరుగుతూ వుండి అలవాటైన వాళ్ళు వూరెళ్ళితే దిక్కు తోచదు ప్రమీలా .” ఆక్క ఒదార్పుగా అంది.
” అసలే జనముద్దు పిల్ల. అందులోను వయసులో వుంది .నల్లని కళ్ళు, తెల్లని ఒళ్ళు . కాస్త పొట్టిగా బొద్దుగా వున్నా అందరి కళ్ళు దానిమీదే. ఆందుకే బయటకువెళ్ళి వచ్చిన ప్రతీసారీ దానికి ద్రిష్టి తీసేస్తాను సరళా.. ” ప్రమీల అంది అక్కతో.
చాటునుండి వాళ్ళ మాటలు వింటున్న నిఖిల్ శరీరం మీద రోమాలు నిక్కబొడుచు కున్నాయి.
” తనకూ కూడా తెల్లని ఒళ్ళు ,నల్లని కళ్ళు వున్నాయి. అంతే కాదు తను కూడా పొట్టిగా, కాస్త పొట్టతో వున్నాడు. ఈ అమ్మడు ఎవరో నాకు జతగా ఆ బ్రహ్మ స్రుష్టించాడు ” అనుకున్న నిఖిల్ ముఖం మీద మందహాసం తొంగి చూసింది.
” వారాంతపు సెలవులు రెండు రోజులు నా చుట్టూ తిరుగుతూ వుంటుంది నా బంగారు తల్లి.లేకుంటే వేళకు తినిందో లేదో, ఏమి చేస్తోందో అని ఒకటే దిగులు గా వుంటుంది. ఇద్దరు మగ కుంకల తరువాత మన ఇంట మెరిసింది. నీ వెంట పెట్టుకు పోతే నాకేమి తోస్తుంది?” అని మొత్తుకున్నా వినకండా అమ్మ నా అమ్మడు ని మా చెల్లెలి ఇంటికి డబ్లిన్ తీసుకు పోయింది. “మనసులో బాధ వెళ్ళగక్కింది ప్రమీల.
” రెండు రోజులే కదా. సోమవారానికల్ల అమ్మడు నీ కళ్ళ ముందు వుంటుంది. సరే నేను ఇండియా బజారుకి వెళ్ళాలి. . . నీకేమైనా కావాలా? ” సంభాషణ ముగిస్తూ అడిగింది సరళ.
” ఏమీ వద్దు. ఇంటికి వెళ్ళి మా ఇద్దరికీ ఏదో అన్నం పప్పు వండుకోవాలిగా . అమ్మడికైతే చికెన్ , మటన్ వుండాల్సిందే.. ” అని వెళ్ళడానికి లేచింది ప్రమీల. .
చాటుగా వింటున్న నిఖిల్ గుండె ఆనందంతో లయ తప్పింది. ” రేప్పొద్దున్న అమ్మడి మొగుడిగా మీ ఇంటికి ఈ అల్లుడు వస్తే రోజూ చికెన్ మట్టన్ వండి పెడతావన్నమాట అత్తా! ” అనుకుంటూ విజిల్ వేయబోయి , కాబోయే అత్తగారు ఇంకా అక్కడే వుందని గుర్తు వచ్చి ఆగిపోయాడు.
నిఖిల్ కి మరో నెలలో ముప్ఫై ఏళ్ళు నిండ బోతున్నాయి. ఇంకా పెళ్ళి కాని ప్రసాదుగా మిగిలి పోయాడు. కారణాలు బోలెడు. అయిదడుగుల మనిషి నూట డెబ్భై పౌండ్లు వుండడం, తిండి యావతో పొట్ట కాస్తా ముందుకు వచ్చి , జుట్టు కాస్త వూడి బట్ట తల రావడం ముఖ్యమైనవి . ” అందులో ఈ కాలం అమ్మాయిలు జీతం గీతం వివరాలతోబాటు అమ్మా నాన్నా వున్నా రా , వుంటే నీతో వుంటారా, అక్క చెల్లెళ్ళు వచ్చి పోతుంటారా లాటి మామూలు ప్రశ్నలతో బాటు కాస్త బరువు తగ్గితే ఆలోచిస్తాను,జుట్టు మరీ పాత ఫాషన్ గా వుంది లాటి అభ్యంతరాలు లేవనెత్తు తున్నారు . ఈ అమ్మడు పొట్టిగా ,బొద్దుగా వుందంటున్నారు గనుక ఒప్పుకోవచ్చు. వుహలలో తేలి పోయాడు నిఖిల్.
నిఖిల్ అక్క సరళ ఈ మధ్యనే కాలిఫోర్నియా లో ఫ్రీమాంట్ కు మారింది . నిఖిల్ పక్కనే వున్న డబ్లిన్ లో పనిచేస్తాడు. ఆక్కడే రెండు పడక గదుల భాగం లో వుంటున్నాడు. . ప్రస్తుతం వాళ్ళ అమ్మ కూడా అతని దగ్గరే వుంది.
ఆ సాయంత్రం ఎలిజబెత్ పార్క్ లో నడక సాగిస్తున్న నిఖిల్ తన ముందు నడుస్తున్న ప్రమీల దంపతులను చూడగానే మనసులోనే ఎగిరే గంతులేసాడు.
తన నడక వేగం పెంచి వాళ్ళను చేరుకున్నాడు.
” హాయ్ అంకుల్. హాయ్ ఆంటీ ! నా పేరు నిఖిల్. మీ స్నేహితురాలు ప్రమీల తమ్ముడిని. నిన్న ఆంటీ మా ఇంటికి వచ్చినప్పుడు చూసాను. ” అంటూ ముఖం నిండా నవ్వు పులుముకుని పలుకరించాడు.
ఈ నడుమనే నలభై ఐదు దాటిన తనను అంకుల్ అని ప్రియమార పిలిచిన ఈ శాల్తీ ఎవరా అని ఆగి గుర్రు గా చూడబోయి ,పరీక్షగా చూసాడు ప్రమీల భర్త సారథి. ప్రమీలకు కూడా ఆ పిలుపు చేదుగా వినిపించింది.
మనిషి చూడ బోతే ముదురుగా కనబడు తున్నాడు . ఆకారం చూస్తే పడమటి సంధ్యా రాగం సినిమా లో తిండిపోతు గణపతి పాత్రను గుర్తుకు తెస్తున్నాడు.
ఇప్పుడు అందరికీ ఇదో అలవాటు. బీరకాయ పీచు సంబంధం లేక పోయినా , నాలుగేళ్ళు పెద్ద వాడైతే చాలు అంకుల్ అనేస్తారు. ఒళ్ళు మండింది సారధికి. విసుగ్గా చూసాడు ప్రమీల కేసి. ఆవిడా అయిష్టంగా చూస్తొంది నిఖిల్ వైపు.
ఆ చూపుల లో వేడి నిఖిల్ చర్మాన్ని తాకలేదు.
అనుకోకుండా దొరికిన ఈ సదవకాశాన్ని ఉపయోగించుకోవాలన్న ఆత్రుతలో వున్నాడు అతను.
” నేను డబ్లిన్ వుంటాను ఆంటీ. వారాంతపు సెలవులకు అక్క దగ్గరకు వచ్చాను. రేపు డబ్లిన్ వెళ్ళుతున్నా. . మీ వాళ్ళు ఎవరైనా అక్కడ వుంటే మీరు ఏదైనా పంపదలచు కుంటే నేను స్వయంగా అందిస్తాను. మీరేమీ మొహమాట పడనక్కర లేదు. “. ప్రమీల గారి అమ్మడు ని కలిసే అవకాశం వస్తుందేమో అన్న ఆశతో వాళ్ళకు సహాయం చేయడం తన భాగ్యం అనేట్టుగా అడిగాడు.
” థాంక్స్ తమ్ముడు. ఇప్పుడేమీ అవసరం లేదు. ” అంది ప్రమీల ముందుకు నడుస్తూ. సారథి తల వూపి నడక వేగం పెంచాడు.
నిఖిల్ మరీ అంత గా నిరాశ పడ లేదు. తమ్ముడు అంది గనుక వరుస కలిసినట్టే అని సద్దుకున్నాడు . అక్కని కదిలించి అటునుండి పావులు కదుపుదాం అనుకున్నాడు .
” ఎక్కడెక్కడో వెదుకుతున్నారు నాకోసం పిల్లని చూడ్డానికి. మీ స్నేహితురాళ్ళలో ఎవరికీ ఆడపిల్లలు లేరా అక్కా? లేక ఆ అమ్మడు నా ఇంట అడుగు పెడితే మన అమ్మ ఇక్కడకు మకాం మార్చేస్తుందని భయ పడుతున్నావా? హాస్యంగా అడుగుతూనే ఒక సూచను పడేసాడు ఇంటికి రాగానే.
” ఛీ .అమ్మాయి అనక అమ్మడు ఏమిట్రా అసహ్యంగా. ” అంది సరళ.
” అదేంటి అక్కా అలా అనేసావు . చిరంజీవి అంతటివాడు పాడుతూ డాన్స్ చేయలేదూ “అమ్మడూ లెట్ అస్ డూ కుమ్ముడూ అని? ఆందుకే అలా అన్నా. ”
“సరేలేరా అవకాశం వస్తే వదులుకుంటానుట్రా ? నా ప్రయత్నం నేను చేస్తాను. ” అంది.
నిఖిల్ మనసు కుదుటబడింది. ” అవునూ పోయిన నెల్లో మీ స్నేహితులు ముగ్గురో నలుగురో కుటుంబాలతో కలిసి లేక్ టాహో కి వెళ్ళామని చెప్పావు. ఆ ఫోటోలు ఏమీ చూపించనే లేదు ” మరో ప్రయత్నం చేసాడు.
“ఆవా? ఇదిగో చూడు ” అని ఫోనులో చూపించింది.
ఇక్కడా నిఖిల్ కి నిరాశే ఎదురైంది. ప్రమీల, సారథి కనబడ్డారు గానీ వాళ్ళ అమ్మడు జాడ కనబడ లేదు .
” మీ ప్రమీల పిల్లలు రాలేదా అక్కా ? “ఆగలేక అడిగాడు.
“వాళ్ళు బెర్కీలీ యూనివర్సిటీ లో చదువు తున్నారు మా పిల్లల లాగానే “అంది సరళ.
” అమ్మ తన పార్కు స్నేహితురాలి ఇంట్లో సంతాన కామితార్థ వ్రతం అని వెళ్ళింది. రాత్రి ఆలస్యం అవుతుంది అక్కడే పడుకుంటా అన్నది . ఆందుకే నీ దగ్గరకు వచ్చాను. వచ్చే వారం జూలై నాలుగు సెలవు కలిసి వస్తూంది కదా అమ్మ ని తీసుకుని వస్తాను. అని చెప్పి బయలుదేరాడు నిఖిల్.
రెండు రోజులు అయ్యాక తల్లి కి ఫోను చేసింది సరళ. ” ఆ పాపిలి సంబంధం వాళ్ళు ఏమైనా పలికారా అమ్మా? ” అని ఆరా తీసింది.
” ఆ ! ఆ ముచ్చటా అయ్యింది. ఆ పిల్ల పిట్స్ బర్గ్ లో వుంది కదా అక్కడికే వుద్యోగం చూసుకుని రావాలిట . అంతే కాదు తనకూ అక్కడ స్వంత ఇల్లు వుందట .అబ్బాయికి ఇల్లుందా అని ఆడిగిందట. జిమ్ముకు వెళ్ళడా ? ఆని ఆరా తీసిందట. ఇంక ఆశ వదులుకున్నట్టే . ” చెప్పింది ఆవిడ.
” ఈ సారి ఇండియా లో వున్న అమ్మాయిని చూడమ్మా . అమెరికా రావాలి అన్న ఆశ తో నైనా ఒప్పుకుంటా రేమో. సరే నిఖిల్ ఏం చేస్తున్నాడు? అనడిగింది సరళ.
” అదేమిటొనే నీ దగ్గరి నుండి వచ్చి నప్పటి నుండి అదేదొ ‘అమ్మడూ ‘ అంటూ చిరంజీవి పాట కు డాన్స్ చేస్తున్నాడు. ఏదైనా ప్రదర్శన వుందేమో ” ” అన్నట్టు ఈ వారాంతపు సెలవులు నాలుగు రోజులట. ఫ్రీమాంట్ పోదాము అన్నాడు. మీరు ఎక్కడికైన వెళ్ళాలి అనుకోలేదు కదా? ” అడిగిందావిడ
సరళకు చప్పున ఆ గురు వారం తన ఇంట్లో కిట్టీ పార్టీ , శనివారం ప్రమీల ఇంట్లో గెట్ టుగెదర్ వుందని గుర్తుకు వచ్చింది గానీ అమ్మ వుంటే కాస్త సాయంగా వుంటుంది ,పై గా ఆవిడకు అందరితో కలవడం ఇష్టం అని తోచింది . ఆందుకే
” ఎక్కడికీ వెళ్ళంలే అమ్మా ! మీరు రండి . కానీ వీలయినంత తొందరగా వాడికి పెళ్ళి చేయాలి అమ్మా . ” చెప్పి ఫోను పెట్టేసింది సరళ .
సెలవు రోజున గనుక , కిట్టీ పార్టీ పగలే పెట్టుకున్నారు.
” మా వాళ్ళంతా ఒంటి గంటకల్లా వస్తారు. మీ బావా , బావ మరదులు ఆ లోగా తినేసి మేడ ఎక్కుతారో , బయట షికారుకు వెళ్తారో మీ ఇష్టం అని చెప్పేసింది సరళ తమ్ముడికీ మొగుడికీ. పలావు, కేరట్ హల్వా, సమోసాలు, పనీర్ కర్రీ, పూరీలు ఏవేవో చేసింది సరళ. సుష్టుగా తిన్నాడు నిఖిల్ .
సారథి స్నేహితుడి దగ్గరికీ, నిఖిల్ మేడ మీదకీ వెళ్ళారు.
నిఖిల్ ఇంట్లో వుండిపోవడానికి కారణం సెలవులకు అమ్మడు ఇంటికి వచ్చిందేమో , ప్రమీల వెంట ఇక్కడికి వస్తుందేమో ఆన్న ఆశ.
” హాయ్ ప్రమీలా “అన్న అక్క స్వాగతం వినగానే ఒక్క దూకున నాలుగు మెట్లు దిగి తొంగి చూసాడు.
ప్రమీల ఒక్కతే లోపలికి వచ్చింది. అద్రుష్టం లేదు అనుకుంటూ పైకి వెళ్ళిపోయాడు నిఖిల్.
పదిమంది ఆడవాళ్ళు చేరేసరికి అక్కడ నవ్వుల పువ్వులు విరిసాయి.
” ఇంతకీ ఈ వేడుకకు అమ్మడికి ఏం బహుమతి ఇస్తునావు ప్రమీలా? ” సరదాగా అడిగింది ఒక స్నేహితురాలు.
” బంగారు వడ్డాణం అయివుంటుంది ” అంది మరొక ఆమె.
” బాబోయ్ అయితే మనమూ బంగారు గొలుసులు కానుకగా ఇవ్వాలేమో! ” భయంగా అంది ఇంకొక ఆమె.
“అలా అయితే మనకూ బంగారు బిస్కట్లు తిరుగు బహుమతి గా ఇవ్వాలి “అని ఒకరు
“వాటి మీద కుక్క బొమ్మ ముద్రించినా ఫరవాలేదు.” ఆని మరొక చెలి అనగానే అందరూ కిల కిల లాడారు.
” మీ జోక్స్ అమ్మడు వింటే మిమ్మల్ని పీకి పెడుతుంది జాగ్రత్త. ” నవ్వుతూనే హెచ్చరించింది ప్రమీల .
కబుర్లు నంచుకుంటూ తినడం ముగించాక నాలుగింటికి అందరూ కదిలారు .

మరునాడు మాల్ కి వెళ్ళి అమ్మడికి బహుమతి కొని తెచ్చింది ప్రమీల. ఆ పార్టీ ఆడవాళ్ళకు మాత్రమే అట . అది వినగానే వుసూరు మనిపించింది నిఖిల్ కి.

శనివారం రానే వచ్చింది. మరచి పోకుండా తీసుకు వెళ్ళాలని ఎదురుగా బల్ల మీద అక్క పెట్టిన గిఫ్ట్ పాక్ ని కావాలనే బల్ల కింద కుర్చీ మీద పెట్టాడు నిఖిల్.
ఈ రోజు ఎలాగైనా ఆ అమ్మడిని చూసి తీరాలని నిశ్చయించుకున్నాడు . అక్క గిఫ్ట్ మరచిపోయి వెళ్ళిపోతే తాను తీసుకు వెళ్ళి ఇవ్వ వచ్చునని అతని ఆలోచన.
అనుకున్నట్టే సరళ ఆలస్యం అవుతోందని హడావిడిగా కారెక్కింది.
అక్క ఆ కానుక కోసం వెనక్కి వస్తుందేమో అన్న భయంతో అయిదు నిముషాలలో ఆ పాకెట్ తీసుకుని నిఖిల్ బయలుదేరాడు. అడ్రెస్ తెలుకున్నాడు కనుక నేరుగా ప్రమీల ఇంటి ముందు ఆగాడు.
ఆందరూ లోపలికి రావడానికి వీలుగా వీధి తలుపులు తీసే వుంచింది ప్రమీల .

లోపలికి అడుగు పెడుతుంటే నిఖిల్ గుండె రెండు రెట్లు వేగంతో కొట్టుకోవడం మొదలు పెట్టింది.
ఒకటి అమ్మడిని ఎట్టకేలకు చూడబోతున్నాను అన్న ఉత్సాహం, రెండు ఆ అమ్మాయికి తను నచ్చుతాడా అన్న భయం కలిసి అతన్ని ఉక్కిరి బిక్కిరి చేస్తున్నాయి. ముందు ఒకరి నొకరు చూసుకుని ,ఫరవాలేదు అనుకుంటే సరళ మిగతా విషయాలు చూసుకుంటుంది అన్న ఆశ అతన్ని ముందుకు నడిపించింది. తను అక్కడికి రావడానికి వంక అయిన గిఫ్ట్ అయితే చేతిలోనే వుంది గనుక మనసు చిక్క బట్టుకుని ముందుకు నడిచాడు.
విశాలంగా వున్న హాలు పువ్వులతో ,రంగులు కాగితాలతో , రంగు రంగుల బుడగలతో అందంగా అలంకరించారు. దీపాల కాంతిలో వెలిగి పోతోంది ఆ ప్రదేశం. మధ్యన సిం హాసనం లాటి పెద్ద సోఫా మీద నుదుట పొడుగ్గా దిద్దిన కుంకుమ బొట్టు, తెల్లని ఒంటిమీద మెరిసి పోతున్న పట్టు గౌన్ , మెడలో బంగారు గొలుసు ధరించి ఠీవిగా కూర్చుని ఒకరొకరు గా ప్రమీల స్నేహితురాళ్ళు వచ్చి ‘హాయ్ అమ్మడూ ‘ అని ముద్దు చేస్తుంటే ఆనందం గా తోక ఊపుతొంది అమ్మడు. ప్రమీల బంగారు తల్లి గా పెంచుకునే పొమేరియన్ శునకమ్మ.
” థాంక్స్ తమ్ముడూ సమయానికి పరువు కాపాడావు ” అంటూ నిఖిల్ చేతిలోని గిఫ్ట్ అందుకుని సిం హాసనం వైపు అడుగులు వేసింది సరళ.

అమ్మడి ముందు పెద్ద కేక్ తెచ్చి పెట్టింది ప్రమీల. మధ్యలో వున్న కొవ్వొత్తి వెలిగించింది సరళ . అమ్మడూ వుఫ్ అను అంటూ అమ్మడి తల ముందుకు వంచింది ప్రమీల. ఆమ్మడుకు తన మీద ఆ అధికారం నచ్చలేదేమో ఒక ఫూత్కారం చేసింది. టపీమని కొవ్వొత్తి ఆరిపొవడం అందరూ కోరస్ గా హాపీ భర్త్ డే టు యూ డియర్ అమ్మడు అంటూఅందుకున్నారు.
కుర్చీలో కూర్చున్న శునకమే అమ్మడు అని తెలిసాక ‘ఆ ‘ అంటూ నోరుతెరిచిన నిఖిల్ అలాగే వుండిపోయాడు.
కాస్త పక్కన నిలబడి ఈ తతంగాన్ని ఆశ్చర్యం గా గమనిస్తున్న నిఖిల్ అమ్మ కొడుకు వైపు , అమ్మడి వైపు అయోమయం గా చూస్తొంది.
” రా తమ్ముడు ” కేకు అందించడానికి పిలిచింది ప్రమీల.
ముఖాన వెర్రి నవ్వొకటి పులుముకుని అడుగు ముందుకు వేసాడు నిఖిల్.
“బి ఎ గుడ్ గర్ల్ . అంకుల్ కి షేక్ హాండ్ ఇవ్వమ్మా అమ్మడూ “అని ప్రమీల ముద్దు గా పిలవగానే కుర్చీ లో నుండి ఒక్క గంతున దూకి నిఖిల్ కి తన ముందు కాలు అందించింది అమ్మడు.
అమ్మడి చేయి ఇంకో రకం గా అందుకుంటానని కలలు కన్న నిఖిల్ కన్నీరు ఆపుకుంటూ ఆ చేయి /కాలు అందుకున్నాడు” హాపీ బర్త్ డే అమ్మడు ” అంటూ.
—————— ————- ————–

తరం – అనంతం

రచన : సోమ సుధేష్ణ

హరిణి ఇంట్లోకి రాగానే సుజాత ఎదురుగా వెళ్లి మనవరాలిని గట్టిగా కౌగిలించుకుంది. హరిణి మొహాన్ని చేతుల్లోకి తీసుకుని ఒక క్షణం చూసింది. మనవరాలి కళ్ళల్లోంచి కారుతున్న కన్నీటిని ప్రేమగా తుడుస్తూ భుజాలపై చేయివేసి లోపలికి తీసుకెళ్ళి సోఫాలో కూర్చోబెట్టి తాను పక్కనే కూర్చుంది. నిన్నంతా ఫోనులో జరిగిన తంతు గురించి చెప్పి గుండె లవిసి పోయేలా ఏడ్చే మనవరాలిని వెంటనే తన దగ్గరకు రమ్మని చెప్పింది. కారు డ్రైవ్ చేయడం మొదలు పెట్టినప్పటి నుండి హరిణి తరుచుగా నానమ్మ, తాతలను విజిట్ చేస్తూనే ఉంది. జయరాం, సుజాత దంపతులు ఇండియాలో అర్లీ రిటైర్ మెంటు తీసుకొని ఉన్నవన్నీ అమ్మేసుకుని అమెరికాలో కొడుకు దగ్గరకు వచ్చారు. వచ్చిన సంవత్సరం లోనే వర్క్ పర్మిట్ తీసుకున్నాడు జయరాం. ప్రపంచం నలుమూలలా తిరిగిన వాళ్ళు గాబట్టి ఆ అనుభవమున్న ఇంటలిజెంట్ ఇంజనీరు పర్మిట్ వచ్చిన ఆరునేల్లోనే ఒక కంపెనీలో ఉద్యోగం చూసుకుని కొడుకుకు దగ్గరే ఆరు మైళ్ళ దూరంలో ఉన్న రిటైర్డ్ కమ్యూనిటి లో రెండు బెడ్ రూమ్స్ ఉన్న చిన్న ఇల్లు కొనుక్కు న్నారు. జయరాం ‘మా కుటీరానికి’ రండి అందరితో అంటాడు. విన్నవాళ్ళకు అదే మాట అలవాటై పోయింది. బస్ సర్వీస్ ఇంటిదగ్గరనుండే ఉంది గాబట్టి అన్ని చోట్లకు వెళ్ళడం తమ పనులు తామే చేసుకోవడం అలవాటై పోయింది. దగ్గరగా ఉండటం మూలాన గ్రాండ్ చిల్రన్ ను పెంచడంలోని అందమైన అనుభవాలలో భాగమై పోయారు. తాత, నానమ్మ అంటే హరిణికే కాదు పదేళ్ళ తర్వాత పుట్టిన ట్విన్ బాయ్స్ కూడా ప్రాణమే.
హరిణి కాలేజి పూర్తి చేసి పై చదువులు వద్దని ఉద్యోగం చూసుకుంది. కాలేజీలో తనకు రెండేళ్ళు సీనియర్ అయిన కపిల్ ను ప్రేమించి పెళ్ళి చేసుకుంటానంటే పేరెంట్సు ఎగిరి గంతేసారు. ముప్పై దాటి నలభయ్యో పడిలో ఉంటె గాని పెళ్ళి ధ్యాస రాని పిల్లలున్న ఈ రోజుల్లో ఇరవై ఐదేళ్ళ కూతురు తనకు తానై ‘నేను ప్రేమించాను, పెళ్ళిచేసుకుంటా’ నంటే ఏ తల్లితండ్రులు మాత్రం ఎగిరి గంతేయరు! వాళ్ళకు మొదట్లో నమ్మడానికి కాస్త టైం పట్టింది.
“నేను ఎంతో ఇష్టంగా ఇండియానుండి పెళ్ళి పత్రికలు అచ్చువేయించి తెప్పించుకున్నాను కద నానమ్మ! పెళ్ళి ఆహ్వానాలు పంపాలని సిద్ధమవుతూ ఉండగా ‘నేను మనసు మార్చుకున్నాను.’
అని చెప్పి వెళ్లి పోయాడు కపిల్. పెళ్ళి చేసుకునేటంత ప్రేమ లేదట. ఆరునెల్ల నుండి నాతో ఎంతో ప్రేమగా తిరిగాడే గాని చిన్న హింట్ గూడా కనిపించలేదు.” హరిణి వెక్కుతూ మాటలను పూర్తి
చేయక ముందే కట్ట తెగిన నదిలా బోరున ఏడ్చింది. ఆ పక్కనే టేబుల్ మీద ఉన్న టిష్యు
అందుకుని సుజాత మనవరాలి కళ్ళు తుడిచి, తన కళ్ళు కూడా తుడుచుకుంది. ప్రేమో లేక మొదటిసారి మరో స్నేహ భావమో తెలీని యౌవ్వనం అనుకుని మనవరాలిని ఓదార్చింది. ఎలాంటిదైన సరే మనవరాలు బాధ పడితే భరించలేదు.
హరిణిని దగ్గరగా తీసుకుని వీపుపై చేతితో నిమురుతూ కాసేపు ఇద్దరూ అలాగే ఉండిపోయారు.
“కొన్ని వారాలుగా కపిల్ లో మార్పు కనిపించినా పెళ్ళి ముందు వచ్చే నర్వస్ నెస్ అను కున్నాను. నాకసలు అనుమానమే రాలేదు. మొన్న కార్లో రైడ్ కు తీసుకెళ్ళి అతని మనసులోని మాట చెప్పాడు. నీమీద అనకు ప్రేమ ఎప్పుడూ ఉంటుంది కానీ పెళ్ళంటే నేను…నానమ్మా! కపిల్ ఆ మాట చెప్పినా నేను వెంటనే నమ్మలేక పోయాను. తుపాకీ గుండులా వదిలాడు.” నానమ్మలో ఒదిగి పోతూ దుఃఖాన్ని ఆపుకోవాలని ప్రయత్నించింది.
“దుఃఖాన్నిఆపుకోకు. బాధను వెలికి రానివ్వు. పెళ్ళి అయ్యాక అతడి మనసు మారేకంటే ఇప్పుడు మారడమే మంచిదయింది. అందుకే జరిగింది మన మంచికే అనుకోవాలి. ఈ వయస్సు లో ప్రేమ గురించి సరిగ్గా అవగాహన లేక అన్ని ఇష్టాలను ప్రేమ అనుకునే వారున్నారు.” నచ్చ చెప్పే ధోరణిలో అంది సుజాత.
“ఉ..ఊ.. కపిల్ మనసు మారకుండా మొదట్లో లాగే ఉంటె బాగుండేది. నేను ఎప్పుడూ కపిల్ ను లవ్ చేస్తాను. నేను బతికి ఉన్నంత కాలం లవ్ చేస్తాను. నిజం నానమ్మా.” యువత మనసు తెలిసిన సుజాత,
“కపిల్ ను మరిచి పొమ్మని నేను చెప్పను. నువ్వు మరిచి పోలేవు కూడా.” హరిణి మొహంలోకి చూస్తూ “ప్రేమలో పడటం మన ప్రమేయం లేకుండానే జరుగుతుంది. కానీ అది నిజమైన ప్రేమ అవునా కాదా అన్నది తెలుసుకోవడానికి కొంత టైము పడ్తుంది. నిన్ను నిజంగా ప్రేమించేవాడిని గుర్తు పట్టి అతన్ని ప్రేమించడం నేర్చుకో. నువ్వు సుఖపద్తావు. నీ మనసు అమృతం.”
హరిణి తల అడ్డంగా తిప్పింది. మరొకరిని ప్రేమించడమా! ఇంపాజిబుల్!
“హరీ! మనిద్దరం టీ తాగుదాం రా. నీకు పాలకూర పకోడీ ఇష్టం. ఆ స్టీలు డబ్బాలో ఉన్నాయి
పట్టుకురా.” సుజాత టీ పెడ్తోంది.
“నానమ్మా! నువ్వు, తాతయ్య మాఇంటికి వచ్చేయండి. డాడీ మీరెలా ఉన్నారో నని ఎప్పుడు
మీగురించి వర్రీ అవుతుంటారు.”
సుజాత నవ్వుతూ, “తాతకు, నాకు అక్కడ ఏం తోస్తుంది చెప్పు. దినమంతా మీరెవ్వరు ఉండరు. ఇక్కడ చాల మంది ఇండియన్స్ అన్ని రకాల వాళ్ళు ఉన్నారు. ఎవరో ఒకరు అటు పోతూ, ఇటు పోతూ వస్తుంటారు, మమ్మల్ని పలకరిస్తుంటారు. అయినా మీరెంత దూరం గట్టిగా అరిస్తే విని పిస్తుంది.”
“నీకో కథ చెప్తాను..” ఆ మాట వినగానే హరిణి చిన్న పిల్లలా సుజాత కాళ్ళ దగ్గర కుర్చుని ఆమె మోకాలిపై తల ఆనించి చెప్పూ అన్నట్టుగా చూసింది. హరిణి చిన్నప్పుడు ఇలాగె నానమ్మ కథలు చెప్తూంటే తాతయ్య పక్కన వాలు కుర్చీలో కూర్చుని నవ్వుతూ మధ్య మధ్యలో మాటలు అందిచ్చే వాడు. ఇప్పుడు తాతయ్య క్లబ్బులోనే ఫ్రెండ్సుతో బిజీ అయి పోయాడు.
ఇద్దరూ టీ మగ్గులతో సోఫాలో కుర్చున్నాక,
“చాల కాలం క్రితం ఒక ఊళ్ళో..” సుజాత చెప్పడం మొదలు పెట్టగానే హరిణి అన్నీ మరిచి పోయి కుతూహలంగా చెవులు రిక్కించి కూర్చుంది.
“ఒకబ్బాయి, ఒకమ్మాయి ఒకే నేయిబర్ హుడ్ లో ఉండేవారు. కలిసి ఆడుకున్నారు, కలిసి చదువుకున్నారు. చిన్నప్పటి నుడి చాల స్నేహంగా ఉండేవాళ్ళు, ఇతర పిల్లలు ఉన్నా వీళ్లిద్దరికి ఒకరి మీద ఒకరికి ఉన్నంత అభిమానం, చొరవ వేరె వాళ్ల మీద కలగలేదు. అమ్మాయిని ఎవరేమన్నా అంటే అబ్బాయి వాళ్ళ మీదకు ఉరికి గొంతు నులిమి నంత పని చేసేవాడు. అబ్బాయి గురించి ఎవరేమైన చెడుగా అంటే ఆ అమ్మాయి వాళ్ళను చీత్కరించుకుని మళ్ళి వాళ్ళ మొహం కూడా చూసేది కాదు. ఇద్దరూ కలిసి వేరే వాళ్లతో పోట్లాడేవారు కానీ వారి మధ్య ఎప్పుడూ గిల్ల్లి కజ్జాలు ఉండేవి కావు. నేయిబర్ హుడ్ లో ఉన్న పిల్లలకు తెలుసు వాళ్ళిద్దరూ ఒకరినొకరు సపోర్ట్ చేసుకుంటారని. రెండు కుటుంబాల్లోని వారికీ కూడా వారి అన్యోన్నత అలవాటై పోయింది. పెద్దయ్యాక అబ్బాయి కాలేజికి వెళ్ళాడు అబ్బాయిలతో కలిసి. అమ్మాయిలతో కలిసి అమ్మాయి ఉమెన్స్ కాలేజికి వెళ్ళింది. అప్పుడప్పుడు కలుసుకునే వారు. సెలవులు వస్తున్నా యంటే ఇద్దరూ కేరమ్స్, కార్డ్ గేమ్స్ ఆడుకునేవారు. అన్ని కబుర్లు చెప్పుకున్నారు కానీ ప్రేమ కబుర్లు ఎప్పుడూ చెప్పుకోలేదు, ప్రమాణాలు చేసుకోలేదు. అయినా కొన్నాళ్ళు కనిపించక పోతే ఒకరి కోసం ఒకరు ఎదురు చూసేవారు. అమ్మాయి గ్రాడ్యుయేషన్ పుర్తవగానే తల్లిదండ్రులు పెళ్ళి చేయాలనే ఉన్ద్దేశ్యంతో అన్ని విధాల సరి పోతదనుకున్న ఆ అబ్బాయిని మన అమ్మాయికి ఇస్తే బావుంటాడని అతని పేరెంట్సును వెళ్లి అడగాలను కుంటారు. ఆ అమ్మాయి అది విని ఆ సాయంత్రమే వచ్చిన అబ్బాయికి తన పేరెంట్సు వేసే పెళ్ళి ప్లాన్ చెబుతుంది.
“మనిద్దరం మంచి స్నేహితులం. నా జీవితాంతం మనిద్దరం స్నేహితులం. మనిద్దరికి తెలుసు మన మధ్య ప్రేమ ఎప్పుడూ లేదు. నా ఫ్రెండు వికాస్ తన ఆంటీ వాళ్ళు లండన్ నుండి రెండు వారాల క్రితమే వచ్చారని నీతో చెప్పానుగా. నేను వికాస్ కజిన్ ను కలిసాను. ఆ అమ్మాయికి నేనంటే ఇష్టమని చెప్పింది. నాక్కూడా ఆ అమ్మాయి చాలా ఇష్టమయింది. ‘లవ్ ఎట్ ఫస్ట్ సైట్’ అనుకో పెళ్ళి చేసుకో బోతున్నాము. వాళ్ళు మూడు వారాలే ఉంటారట. అందుకే వెంటనే పెళ్ళి చేసుకోమని రెండు జతల పేరెంట్సు హడావుడిగ పనుల్లోకి దిగారు. ఈ రోజు నీకా మాట చెప్పాలనే వచ్చాను. మీ పెద్దవాళ్ళు అలా అన్నారని నువ్వు బాధ పడ్తున్నావా? మనిద్దరికీ తెలుసు మనం ఎంత స్నేహంగా ఉంటామో. నువ్వు తప్పకుండా పెళ్ళికి రావాలి.” కథ చెప్తున్నట్టుగా చెప్పేసాడు.
అమ్మాయి నవ్వి, “మన పెద్దవాళ్ళు అలా ఎలా అను కున్నారో నా కర్థం కావడం లేదు. మన మేనాడు అలా ప్రవర్తించలేదు. నేను బాధ పడడమెందుకు! నీ పెళ్ళి వార్త విని నేను గుండె పగిలి ఏడుస్తా ననుకున్నావా! అదేమీ లేదు. ఈ మధ్యే అనుకుంటున్నాను మనమిలా తరుచుగా కలుసు కోవడం చూసి అందరూ ఏమనుకుంటారు, మనం కలవడం కాస్త తగ్గించాలని. ఎనీవే కంగ్రాట్స్! నాకు చాల సంతోషంగా ఉంది.” బెట్టుగా అంది ఆ అమ్మాయి.
అమ్మాయి మాటలు ఆ అబ్బాయి నమ్మాడో లేదో తెలీదు. అబ్బాయి తన మాటలు నమ్మితే బాగుండునని చాల సార్లు అనుకుంది ఆ అమ్మాయి.
అబ్బాయి వెళ్ళగానే- అమ్మాయి అభిమానం దెబ్బతింది. ఉక్రోషం తన్నుకొచ్చింది. అహం బుసలు కొట్టింది. ఎవరినో ప్రేమించాడా! ప్రేమట..ప్రేమ..గుడ్డివాడు కాకపోతే…నా ప్రేమ కనిపించదా! నన్ను కాకుండా మరొకరిని పెళ్ళి చేసు కుంటున్నాడు. ఈ వెంగళప్పకు నా ప్రేమ కనిపించక పోతే నాది ప్రేమకాదా! అమ్మాయి తనలోని బాధను ఎవరికీ చూపించలేదు. ఎవరి జాలి నాకవసరం లేదు అనుకున్నది. రెండు రోజులు తిండి మానేసి, నిద్ర ఎలాగు రాలేదు. ఏదో వంక చెప్పి తన గదిలోంచి కదలకుండా అలక గృహంగా మార్చేసింది. తనివి తీర ఏడ్చింది. ఆ ఫారిన్ గర్ల్ ఎలా ఉందో చూడాలని చాల తహ తహ లాడింది. ఆ ఫారిన్ గర్ల్ మేనమామ బెంగుళూరులో ఉంటాడు. మేనమామ తానే మేన కోడలి పెళ్ళి చేయాలని చిన్నప్పటి నుండి అనుకున్నాడట. అందరూ పోలో మని బెంగుళూరు వెళ్లి పెళ్ళి, ఆతర్వాత తిరుపతికి వేల్లోచ్చారు. పెళ్ళికి మమ్మల్ని అందరిని రమ్మని మరీ మరీ చెప్పారు. కానీ అమ్మాయి పేరెంట్సు అబ్బాయి మాకు అందలేదే అని చిన్న బోయి పెళ్ళికి వెళ్ళలేదు. ఎప్పుడో ఒకసారి వెళ్ళే లోగా భార్యను తీసుకుని రాక పోతాడా అను కుంది అమ్మాయి. కానీ అటు తిరిగి ఇటు తిరిగి కుదరలేదంటూ ఇంగ్లాండుకు వెళ్లి పోయాడు, టైం లేదట. తర్వాత తెలిసింది అబ్బాయి వచ్చాడు కానీ అమ్మాయి పేరెంట్సు ఏవో చెప్పి అమ్మాయిని చూడకుండానే పంపిచేసారని. అబ్బాయిని చూడక చాలా రోజులయిందని అమ్మాయి దిగులు పడింది. ఇలా లాభం లేదు తన జీవితం ఒక కోవలోకి తెచ్చుకోవాలని అమ్మాయి బిఇడి పూర్తి చేసి టీచర్ ఉద్యోగంలో చేరింది. అబ్బాయి మీద కోపంతో పెళ్ళి చేసు కోకుండా జీవిత కాలం వెళ్ళ బుచ్చాలనుకుంది. మాట్లాడటానికి ఎవరు లేనట్టు, ఒంటరి దైనట్టు ఫీలయింది. ఎవరికీ చెప్పుకుంటుంది. అబ్బాయి హాయిగా ఖుషీ చేస్తూ వెళ్లి ఇంగ్లండులో చేరాడు.
అమ్మాయి పని చేసే స్కూల్లో కొత్తగా వచ్చిన హెడ్ మాస్టర్ జయరాం యువకుడు, మంచివాడు. స్కూల్ కల్చరల్ ప్రోగ్రాం ఇంప్రూవ్ చేయడానికి అమ్మాయి సహాయం అడిగాడు. కల్చరల్ ప్రోగ్రామ్స్ అంటే తన కిష్టమే అని వెంటనే కుతూహలంగా పనిలోకి దిగింది అమ్మాయి. స్కూల్ ఇనాగ్యురేషన్ ప్రోగ్రాంతో ఆమెలో ఉత్సాహం పెరిగింది. ఇతర ప్రోగ్రామ్స్ లో కూడా ప్రిన్సిపాల్ అమ్మాయిని సహాయం అడగడం, కలిసి వేరే స్కూల్ పనులు చేయడంతో హెడ్ మాస్టరుకు అమ్మాయికి మధ్య చనువు కూడా పెరిగింది.
“అలా ఎక్జిబిషన్ కు వెళ్దాం వస్తారా?” అడిగాడొక రోజు.
“నేను టెస్ట్ పేపర్లు కరెక్టు చేయాలి”.
“కాసేపలా వెల్లోస్తే ఫ్రెష్ గా ఉంటుంది. ఆ తర్వాత పని ఫాస్ట్ గా చేస్తారు.”
“మీరు మా అమ్మలాగ అంటున్నారు.” అతని కళ్ళు నవ్వుతున్నాయి.
“మీ అమ్మ అంటే నాకు గౌరవమే. నా మాటలు మీ అమ్మలాగ ఉన్నాయంటే ఏమనుకోను కానీ
నేను మాత్రం మీ అమ్మలాగ లేను.” అతని మాటలకు నవ్వుకుంది. అతనంటే ఆమ్మాయికి చాల
ఇష్టమయి పోయాడు. అతనితో ఎప్పుడు మాట్లాడాలని, అతనితోనే కలిసి ఉండాలని కోరికగా ఉండేది. అతను నవ్వితే ఇష్టం, అతను తనను నవ్విస్తే ఇంకా ఇష్టం. కొన్ని రోజుల్లోనే అది నిజమైన ప్రేమ అని మొదటిసారిగా తెలుసుకుంది. అబ్బాయి మీద ఉన్నది ప్రేమ కాదని తన కేందుకు అర్థం కాలేదా అని వాపోయింది.
ఆ శనివారం సినీమాకు తీసికెళ్ళాడు. నలుగురు ఏమనుకుంటారో నని భయపడే అమ్మాయికి సంఘం ఎంత గుడ్డిదో, నోరు తప్ప ఏమి లేని సంఘం గురించి లెక్చరిచ్చాడు. పెళ్ళి చేసుకోవడం ఇష్టమయితే పెద్దవాళ్ళతో మాట్లాడతా నని ధీమాగా హామీ ఇచ్చాడు. హీరో అనుకుంది.
“అది నా కథకు మొదలు. నన్నే కాదు నా తల్లిదండ్రులను కూడా ఒప్పించి నన్ను పెళ్ళి చేసు కున్న దేవుడు.” హరిణిని చూస్తూ నవ్వింది సుజాత.
“నానమ్మ! అతడు తాతయ్యేనని నాకు తెలిసి పోయింది. నీ కథ నాకు ధైర్యాన్నిస్తోంది.” నానమ్మను గట్టిగా హత్తుకుని చెంపపై ముద్దు పెట్టింది
“కథ అయిపోలేదు, ఇంకా ఉంది.”
హరిణి లేచి నానమ్మ పక్కనే కూచుంది.
“ఒక సంవత్సరం తర్వాత నాకు బాబు పుట్టాడు. ఒక్కడే చాలనుకుని చాల పద్దతిగా పెంచు కున్నాము. ఇంజనీరింగులో గోల్డ్ మేడలు తెచ్చుకున్నాడు. ఆ రోజుల్లోనే అమెరికా నుండి ఒక అమ్మాయి వచ్చింది”
“మై మాం!!” పేరెంట్సు ఇండియాలో కలుసుకున్నారని హరిణికి తెలుసు. నానమ్మ మొహం చూస్తే ముఖ్యమైన దేదో చెప్ప బోతోందని తెలుసుకుంది.
“ఇద్దరూ ఒకరినొకరు చూసుకోగానే ప్రేమలో పడ్డారు. ఆ అమ్మాయి ఎవరో నాకు తెలిసి పోయింది.
కళ్ళు తప్ప మొహం అంతా తండ్రి పోలికే.”
హరిణి తలలో ఆలోచనలు గిర్రున తిరిగాయి.
“నిన్ను కాదని వేరే అమ్మాయిని చేసుకున్నతను రఘువీర్ తాతయ్యేనా!” ఆశ్చర్యంతో హరిణి కళ్ళు పెద్దవయ్యాయి.
“రఘువీర్ తాతయ్యను చూసాక నీకెలా అనిపించింది?” ఆత్రుత అణుచుకోలేక పోతోంది హరిణి.
“చాల రోజుల తర్వాత ఆత్మీయులను చూస్తే ఎలా ఉంటుందో అలాగే ఉండింది. మేమిద్దరం
ముందులాగే చనువుగా మాట్లాడుకున్నాము. నన్ను చూడగానే ‘నామీద కోపం పోయిందా?’ అని అడిగాడు. ‘నాకేం కోపం లేదు. దెబ్బతిన్న అహం కాబోలు కొన్ని రోజుల్లోనే మామూలయి పోయాను.’ అన్నాను.
‘నీ పెళ్ళి అయ్యాక నేను చేసుకుంటే నీకంత కోపం ఉండేది కాదేమో! లండన్ వెళ్ళే ముందు నీతో ఒకసారి మాట్లాడాలని చాల ప్రయత్నించాను. కానీ మీ పేరెంట్సు కోపంలో ఉన్నారు. నన్ను నిందించారు, అయినా నాకేం కోపం రాలేదు. వాళ్ళు మన స్నేహాన్ని తప్పుగా అనుకున్నారని అప్పుడే తెలిసింది. బాధ అనిపించింది. నువ్వు ఎప్పుడు సుఖంగా ఉండాలని కోరుకుంటా ను.ఇప్పుడు చూడు పరిస్థితులు మనల్ని ఎలా కలిపాయో!’ నవ్వాడు.
ఆ వయస్సులో అభిమానం, ఆత్మీయత అన్ని ప్రేమలాగే అనిపిస్తాయి. ఆ భావాలు కూడా ఒక విధమైన ప్రేమ స్వరూపాలే. కొన్ని రోజుల్లోనే తెలిసింది నాకున్నది ఆత్మీయత కాని ప్రేమ కాదు అని. జయరాంను చూసిన తర్వాత అసలు ప్రేమంటే ఏమిటో, ఎలా ఉంటుందో తెలిసింది. మీ డాడి పెళ్ళి తర్వాత మీ అమ్మమ్మ నేను మంచి స్నేహితులమయ్యాము. నీకు గుర్తు ఉండి ఉండదు. నీకు రెండేళ్ళప్పుడే ఆవిడకు కేన్సర్ వచ్చి చనిపోయింది. ఆ తర్వాత మీ తాతయ్య మేరీని పెళ్ళి చేసుకున్నాడు. ఆవిడ కూడా నాకు ఇప్పటికి మంచి స్నేహితురాలు. ఇక వంట చేయాలి పద, తాతయ్య వచ్చే టైం అయ్యింది.” నానమ్మ మోహంలో కదులుతున్న గత జీవితపు ఆనందపు ఛాయలు కని పించాయి.
“మీ నాన్న ఇంగ్లండుకు వెళ్ళాక కొడుకును విడిచి ఉండలేక మేము కూడా ఇంగ్లాండుకు వెళ్ళాము. రెండేళ్ళు ఉన్నాక ఆ వాతావరణం తట్టుకోలేక తిరిగి ఇండియా వెళ్లి పోయాము.”
తన పెళ్ళి ఆగిపోయిన తర్వాత హరిణి మొదటి సారి పెద్దగా నవ్వింది. కొడుకు వెంట దేశాలు
తిరిగారు పిచ్చి తల్లిదండ్రులు. పెద్దగా నవ్వింది.
“అన్నింటికంటే మాకు ఆనందాన్నిచ్చేది నువ్వు, నీ ట్విన్ బ్రదర్స్.”
సుజాత వంట మొదలు పెట్టింది. హరిణి పక్కనే నిలబడి చూస్తోంది. వృద్ధాప్యం/ యౌవ్వనం పక్క పక్కనే పాలు తేనే లాగ కలిసి పోయారు.
హరిణి మనసులో కపిల్ మెదిలి కళ్ళనిండా నీళ్ళు నిండాయి.
నానమ్మ చూడకుండా గబుక్కున పక్కకు తిరిగింది. నానమ్మ చూడనే చూసింది.
“ఏడవడంలో చిన్నతనం లేదు హరీ.” గొంతులో ఓదార్పు, ప్రేమ.
“ఆ కళ్ళ నీళ్ళతోనే బాధ తుడుచుకు పోతుంది. ఏడుపును దిగ మింగకు. స్పైసీ చిప్స్ ఉన్నాయి,
ఇప్పుడు తింటావా, డిన్నర్ అయ్యాక తింటావా? మనస్సు బాగా లేకపోతే జంకుఫుడ్ లో మనస్సును ఆహ్లాదపరిచేదేదో ఉందంటావు.”
అప్పుడే జయరాం ఇంట్లోకి అడుగు పెడుతూ “ఇద్దరు అప్సరసలు ఏం చేస్తున్నారు?”
“తాతయ్య వచ్చేసాడు నానమ్మా.”
“తోచక ఏదోఒక కమీటిలే అని ఫైనాన్స్ కమీటిలో ఉన్నానా, బేంకులో డబ్బు కంటే ఎక్కువ వాదోపవాదాలు. తల తినేస్తున్నారనుకో.”
“టీ తాగుతావా జయా!”
“తాతయ్యకు తెలుసా నానమ్మా?” గుస గుసలాడింది హరిణి.
“తెలుసు. ‘ప్రేమంటే ఏమిటో తెలీని పిచ్చిదానా’ అని నన్ను ఆట పట్టిస్తారు.”
తాతయ్య చెయ్యి పట్టుకుని నడక నేర్చింది ఈ వీధిలోనే. సైకిల్ తొక్కడం నేర్పిన తాతయ్య, ఈత నేర్పిన తాతయ్య నా ప్రియమైన తాతయ్య.
“నా కథ వినిపించాను.” సుజాత నవ్వుతూ చెప్పింది.
“నేనెంత హేండ్ సంగా ఉండేవాడినో ఆ రోజుల్లో చెప్పావా! ప్రేమంటే ఏమిటో తెలీని వెఱ్ఱి
వెంగలమ్మ.” అంటూ బట్టలు మార్చుకోవడానికి వెళ్ళాడు.
“ఇప్పుడూ హేండ్ సమ్ గానే ఉన్నావు తాతయ్యా.”
“నానమ్మా నాకు జంకు ఫుడ్ కావాలి. అదే నా డిన్నరు. బాధ ఆకలిని తినేస్తుంది. జంక్ ఫుడ్ బాధను తినేస్తుంది. నా అనుభవం నానమ్మా.”
“అయితే సరే. ఈ రోజు వంటలేదు. నీకు కంపెనీ ఇస్తాను. స్పైసీ కార్న్ చిప్స్ పేకెట్ తీసుకురా. నీకు, తాతకు ఫిష్ కట్ లెటులు ఉన్నాయి.
“నా కొద్దు. ఈ చిప్స్ మీద కాస్త టోమేటో సాస్ వేసి ఆ పైన చీజ్ వేసి వేడి చేస్తాను. అవి తింటూ
మూవీ చూద్దాం.” హరిణి స్నాక్ చేస్తోంటే వంట మానేసి సుజాత వచ్చి కూచుంది.
తన మాటలను గుండెలో దాచుకుని తీయని మాటలతో ఎప్పుడు చెలిమిని, బలిమిని ఇచ్చే
నానమ్మ, నవ్వినా ఏడ్చినా తన కౌగిలిలో దాచుకునే నానమ్మ చూసి,
“నానమ్మా! ఐ లవ్ యూ” గట్టిగా హత్తుకుంది.
“నా ప్రిన్సెస్ వి.” హరిణి నుదుటి పై ముద్దుతో సేద తీర్చింది.
“అసలు కంటే వడ్డీ మీద మక్కువ ఎక్కువ అని ఊరకే అన్నారా! నా డార్లింగ్ లు ఇద్దరూ ఏం చేస్తున్నారో గాని నన్ను కూడా మీటీమ్ లో చేర్చుకోండి.” వచ్చి సోఫాలో కూచున్నాడు.
హరిణి వాళ్ళ ఇద్దరి మధ్య రాకుమారిలా పొందికగా కూర్చుంది. తరం తరం కలిస్తే అనంతమే కదా! ముగ్గురూ వేడి వేడి సల్సా చిప్స్ తింటూ మూవీ లో లీనమయ్యారు..

***** సమాప్తం *****

నేను సైతం

రచన: సుధ ఆత్రేయ

జీవితమనేది గమ్యం కాదు గమనం మాత్రమే… నా పేరు అఖిల్ నేనో పెద్ద అంతర్జాతీయ ఫుడ్ బిజినెస్ కంపెనీకు ఒక డైరెక్టర్ను. సగటు భారతీయుడి కల అయిన అమెరికాలోని న్యూయార్క్ నగరంలో వాసము. పెద్ద హోదా మంచి జీతము. భార్య, ఇద్దరు పిల్లలు. నాకు కెరీర్ లో పై స్థాయికి చేరుకోవాలని చిన్నప్పటినుంచి కోరిక. అందుకు తగ్గట్టుగానే కష్టపడిచదివా. చదువంతా ఐఐటీ లోనే సాగింది. క్యాంపస్ లోనే జాబ్. కోరుకున్నట్టు గానే చాల ఉన్నత స్థితికి చేరుకున్నా. చిన్న వయసులోనే ఎంతో సాధించానని అనుకున్నా. కానీ….
@@@@@@@
“అఖిల్ మీరు వెంటనే నన్ను నా క్యాబిన్లో కలవండి”. ఇది నా ఫోనుకు సీఈఓ గారి నుంచి వచ్చిన సందేశం. అది చదవగానే గుండె ఒక్కసారిగా జల్లు మన్నది. సీఈఓ నాతొ నేరుగా మాట్లాడరు. మాకు ఏదైనా చెప్పదలిస్తే మీటింగ్ లో చెప్తారు కానీ ఎప్పుడు లేనిది ఇలా విడిగా ఎందుకు కలవమన్నట్టు. పరి పరి విధాలుగా నా ఆలచనలు సాగుతుండగా సీఈఓ గారి అనుమతితో వారి క్యాబిన్లోకి అడుగు పెట్టాను.
“అఖిల్ కూర్చోండి” అని చాల నమృతగా చెప్పి
“అఖిల్ మీ కొక ముఖ్యమైన పని అప్పగించాలని మా బోర్డు నిర్ణయిoచింది. మీరు ఈ పనికి అన్నివిధాలా సమర్ధులని మేము నమ్మి మీకు ఈ పని అప్పగిస్తున్నాము”. అని చెప్పడం ఆపి నన్ను చదవడం కోసం నా మోహంలో కి తేరిపారా చూసారు. వీళ్లు ఆవులించకుండానే పేగులు లెక్కపెట్టేవాళ్ళు. ముఖ్యమైన పని నాకు అప్పచెప్తున్నారు అంటే ఎంతో లోతుగా పరిశీలించి వుంటారు. నా ఈ ఆలోచనలను పైకి కనపడకుండా ఎంతో నమృతగా “మీ అభిమానానికి ధన్యవాదాలు సార్” అన్నాను. “చూడండి అఖిల్ విషయమేమిటంటే ఇండియాలో ఒక లేడి సైన్టిస్ట్ మన ఇన్స్టంట్ ఫుడ్ ఐటమ్స్ లో లెడ్ ఎక్కువగా ఉందని కోర్ట్ లో కేసు వేసింది. కింది కోర్టులో ఆవిడే గెలిచింది. అప్పటివరకు అతిధీమాగా వున్న మన వాళ్ళు మొద్దునిద్ర నుంచి మేల్కని సుప్రీంకోర్టులో కౌంటర్ పిటేషన్ వేశారు. ఆమె సైన్టిస్ట్ కాబట్టి మొత్తం ఆధారాలు అవి సేకరించి పక్కాగా సోషల్ యక్టీవిస్టులతో కలిసి ఈ పిటిషన్ వేసింది. నయానో భయానో ఆమెను లొంగదీసుకోవడం కుదరలేదు. మనకు అందిన న్యూస్ ప్రకారము, తనే గెలిచెట్టువుంది. పైగా ఇప్పటి ప్రభుత్వం మునపటిలా లేదు లాబీయింగ్ అస్సలు ఒప్పుకోలేదు. మొత్తం అంతా మనకు ప్రతికూలంగా ఉంది. కోర్టు లో ఓడిపోతే కోర్టు విధించే జరిమానా చాలా ఎక్కువగా ఉంటుంది అంతే కాదు మన సరుకునoత వెనక్కు తెప్పించాల్సి ఉంటుంది. అందువల్ల నష్టం మామూలుగా వుండదు. ఇప్పటికే స్టాక్ మార్కెట్లో మన షేర్లు నష్టాల్లో వున్నాయి. అందువల్ల మీరు వెంటనే ఇండియా వెళ్లి ఆమెతో మాట్లాడి, ఇకపై ఇలా జరగదని కేసు ఉపసంహరిన్చుకోమని ఒప్పించండి. తర్వాతి వాయదాకు ఇంకా మూడు నెలలు సమయం వుంది. సో మీకు కూడా మూడు నెలల గడువు వుంది. మీరు ఇది సాధిస్తే మిమ్మల్ని ఆసియ ఖండానికి హెడ్ గా కంపెనీ నియమిస్తుంది.” అని చెప్పడం ముగించి నా జవాబు ఏమిటా అని నావైపు చూసాడు.
అంతా విన్న నాకు నన్ను ఎందుకు సెలెక్ట్ చేశారో అర్థం కాలేదు. ఎంతో మంది ఈ పాటికే ప్రయత్నం చేసుంటారు. మరి ఇందులో నేను చేసేది ఏముంది. ఇదేం తిరకాసో అర్థం కాక ప్రస్నార్ధకమైన మొహం తో ఒక మొహమాటపు నవ్వు నవ్వాను. నా మానసు ఇట్టే గ్రహించి
“చుడండి అఖిల్ ఇంత మంది చెయలేనిది ఒక మామూలు డైరెక్టర్ ను నేనేం చేయగలను అనే కదా మీ అనుమానం. యా నిజమే ఆ సైంటిస్టు తన మితృలు అంతా మీ ఆంధ్రకు చెందినవాళ్లు. మన వాళ్లంతా బిజినెస్ పరంగా మాట్లాడుంటారు. మీరు మీ ప్రాంతం వారిగా మీ భాషలో వివరించి చెప్పండి. నిజానికి అక్కడ ఎన్నో కల్తీలు ఇదో పెద్ద కల్తీ మీ భారతీయులకు” అని వెటకారంగా అన్నాడు.
పెద్ద జాతీయ వాదిని కాను కానీ ఎందుకో భారతీయులను చులకన చేసి మాట్లాడేపాటికి నాకు తెలియకుండానే చుర్రున చూసా. సీఈఓ గాడు మరి తెలీకుండా గారు గాడయ్యాడు వెంటనే సర్దుకొని “ఇది అసలు కల్తీ కాదని చెప్పండి”అన్నాడు. నాకు ఆలోచించుకోవడానికి సమయం కావాలన్నాను.
“అఖిల్ ఆలోచించుకొని జవాబు చెప్పేంత సమయం మన దగ్గర లేదు. మీరు ఈ క్షణమే yes or no చెప్పాలి. లేదు అంటే ఇంకో ఆంధ్రావాలా కు చెప్తాము. మీ బిజినెస్ ఎత్తులు, మాట విధానం నచ్చి మిమ్మల్ని అనుకున్నాము సో డిసైడ్ నౌ” అని హుకుం జారీ చేశాడు..
ఇంకేం మాట్లాడతా. కాంటినెంట్ హెడ్ చేస్తాను అని భారీ ఆశ చూపాడు. ఆ పోసిషన్ చేరుకోవడానికి కనీసం పదేళ్లు పడుతుంది. మరి నేను ఫెయిల్ అయితే నా పరిస్థితి ఏమిటి. అదే అడగాలని అతని వైపు చూసా. చెప్పాగా వీరు సామాన్యులు కారు.
“మీ ప్రయత్నం మీరు చేయండి. మాకు మీ పైన పూర్తి నమ్మకం వుంది. మీరు చేయలేకపోతే వాట్ నెక్స్ట్ అన్నది మేము చూసుకుంటాము. మీ జాబ్ మీకుంటుంది.”అన్నాడు.
ఇంత భరోసా ఇస్తున్నప్పుడు మనకింకేమి కావాలి, నా ప్రయత్నం నేను చేస్తా. ఏమో ఒక్కోసారి సుడి తిరిగి నేను గెలవొచ్చు…అందివచ్చిన అవకాశం . మనవాళ్లకు సెంటిమెంట్లెక్కువ అందులోనూ ఆడవాళ్లు, మూడు నెలలు గడువు ఇంకేం ఈ ఆలోచన రాగానే సరే అని చెప్పి కేసు కు సంబంధించిన ఫైలు, టిక్కెట్లు అందుకొని ఇండియా బాట పట్టా పెళ్ళాం పిల్లలతో….
@ @ @ @ @ @ # @ @
చాల కాలం తర్వాత ఇండియా కు వచ్చాను కదా.కంపెనీ పర్మిషన్తో ఓ నాలుగు రోజులు కుటంబంతో గడపాలనుకున్నా. నాన్న లేరు కొన్నేళ్ల క్రితం పోయారు. అమ్మ అక్కయ్య దెగ్గరే ఉంటుంది. నామీద కొద్దిగా కోపం తనకి. అక్కయ్య, స్నేహితులు అందరిని ఒకసారి కలిసి, భార్య పిల్లల్ని అత్తారింట్లో దించేసి. ఇండ్లలో ఉంటే పని కాదని కంపెనీ నాకోసం బుక్ చేసిన తాజ్ బంజారాలో దిగిపోయా. ఇంక వచ్చిన పని మొదలు పెట్టాలి. నేను నా వృత్తికి నా భవిష్యత్తుకు చాలా విలువిస్తా. కేసు స్టడీ చేద్దామని ఫైలు ఓపెన్ చేశా. ఇంతలో ఫోను. నా PA ఆ సైంటిస్టుతో ఇవాళ సాయంత్రం మీటింగ్ అరెంజ్ చేసినట్టు చెప్పాడు. సరే ఎలాగు సాయంత్రం ఒక సారి కలుస్తాకదా అని ఫైల్ మూసి అలారం సెట్ చేసుకొని పడుకున్నా. ఎప్పుడు నిద్ర పట్టిందో తెలీదు.
@@@@@@@@@
ఊరికి చాలా దూరంలో చాల ప్రశాంతమైన వాతావరణం లో విశాలమైన ప్రాంగణంలో వుంది ఈ సీసీఎంబీ, సెంటర్ ఫర్ సెల్యూలర్ అండ్ మాలిక్యూలర్ బయాలజీ రీసెర్చ్ ఇన్స్టిట్యూట్. ఏదో దర్పం ఉంది ఈ ప్రాంగణానికి… కారు అడ్మినిస్ట్రేటివ్ బిల్డింగ్ ముందు ఆగింది. కారులోనుంచి దిగగానే ఒకవిధమైన పరిమళం నన్ను చుట్టుకుంది. అది ఒక nostalgic ఫీల్. ఎందుకో తొట్రుపాటు. మనసు కుదురు గా లేదు. నాలో ఇలాంటి భావనలు!!! అర్థంకాక అలాగే నిలబడిపోయా.. లోపలి నడవకుండా నిల్చున్న నేను PA పిలుపుతో ఈ లోకంలోకి వచ్చాను. ఇద్దరం కలిసి ఆ సైంటిస్ట్ కేబిన్ దగ్గరకు వెళ్ళాము. లోపల వేరెవరో వున్నారు కాస్త వెయిట్ చేయండని బయట వున్న బాయ్ చెప్పాడు. ఇంతవరకు ఆ సైంటిస్ట్ పేరుకూడా తెలీదు కదా అని అక్కడ వున్న నేమ్ బోర్డు చూసాను. పేరు అపర్ణ శ్రీనివాస్ hod మాలిక్యూలర్ బయాలజి. అపర్ణ!!! ఆ పేరు చదవగానే ఏవో జ్ఞాపకాలు చుట్టుముట్టసాగాయి. ఆ అపర్ణ, ఈవిడ ఒకటేనా లేక పేరు మాత్రమేనా అని ఆలోచిస్తున్నంతలో మేడమ్ రమ్మంటున్నారని పిలుపు. PA ను బయటే ఉండమని చెప్పి నేనొక్కడినే లోపలికెళ్లా.
ఎదురుగా అపర్ణ! తను రాసుకుంటున్నదల్లా నేను వచ్చిన అలికిడి విని తలెత్తి చూసింది. అప్రయత్నంగా తన సీట్ లోనుంచి లేచి “నువ్వా!”అంది. నాకు పొలమారింది ఇంతలో తను సర్దుకొని “మీరా! కూర్చోండి”. అని చెప్పి తను తన సీట్ లో కూర్చుంది. నేను కూచున్నాను. ఇద్దరిమధ్య భయంకరమైన మౌనం. నాకు ఒక్క మాటా పెగలటం లేదు. తనో మాట్లాడటం లేదు. తన ముఖం చూడటానికి కూడా ఇబ్బందిగా వుంది. మరి తను నన్ను చూస్తోందా లేక. కొన్ని క్షణాల మౌనం తర్వాత, తనే కుశల ప్రశ్నలు వేసింది. బదులుగా నేను తన కుశలం అడిగాను. తర్వాతేమి మాట్లాడాలో అర్థం కాక నేను మళ్ళి కలుస్తాను చెప్పి వచ్చేసాను.
ఇప్పుడర్థమయ్యిoది కంపెనీ ఈ పని నాకే ఎందుకు అప్పజెప్పిందో. అనుమానం వచ్చింది కానీ ఇది అని వూహించలేకపోయా. కార్పొరేట్లు ఎంతటి ఘానులంటే వారి కోసం గత ఏడుజన్మల విషయాన్ని కూడా తిరిగి తొడగలరు. మనసు అల్లకల్లోలంగా మారింది. ముగిసిపోయిందనుకున్న కథ మళ్ళీ ఇలా!. కలలో కూడా ఊహించలేదు ఇన్నేళ్ల తరువాత మళ్ళీ తనను కలుస్తానని. మరిచాను అనుకున్నా, కానీ నాలోని అఖిల్ నిద్ర లేచినప్పుడు ముళ్ళై గుచ్చుతూనేవుంటుంది. మనసు, హృదయాంతరాలలోకి తొంగిచూస్తోంది. నా చిన్న నాటి ఘటనలు ఒక్కొక్కటిగా మెదలసాగాయి.
@@@@@@@@
నేను పదో తరగతిలో ఉండగా మా ఇంటి పక్కనే కొత్తగా ఇల్లు కట్టుకొని గృహప్రవేశం చేసారు రావు గారు. ఆయనకు ఒక్కటే కూతురు. వారు కొత్తగా చేరుతున్నారు కదా! అవసరాలేమన్నవున్నాయేమో కనుక్కోమని అమ్మ నన్ను వాళ్ళింటికి పంపింది. బెరుకు బెరుకు గానే లోపలి వెళ్లిన నేను ఒక అమ్మాయి పరికిణీలో ఎంత ముద్దుగా ఉందొ మళ్ళీ మళ్ళీ చూడాలనేట్టు నన్ను చూడగానే వాళ్ళమ్మకి కేకేసి కూర్చుమంటూ నాకు మర్యాద చేసింది. అదే మొదటిసారి నాకు మర్యాద జరగడం. మా ఇంట్లో నేను అక్క, ఎప్పుడు అది తెపోరా!ఇది తెపోరా ! అని నా పేరు కూడా పెట్టి పిలువరు. మొదటిసారి ఒకరు నన్ను మర్యాద చేసి కూర్చుపెడుతుంటే ఏదో ఆనందం. ఒక సింహాసనం మీద కుర్చున్నంత ఫీల్. ఈలోపు ఆ అమ్మాయి లోపలికెళ్ళి వాళ్ళమ్మను పంపింది. విషయం చెప్పి తను కనపడుతుందేమో అని ఒకసారిచూసా,తను కనపడలేదు, చిన్న నిరాశతో వెనుదిరిగా. పక్కిల్లే కదా అని ఓ ధీమా. ఒక రోజు స్కూల్ నుంచి రాగానే తనే మా ఇంట్లో అక్కతో మాట్లాడుతూ. అప్పుడు పరిచయాలు అయ్యాయి తనపేరు అపర్ణ అని మా స్కూల్లోనే తొమ్మిదో తరగతని. ఇలా మొదలైన పరిచయం స్నేహంగామారి కాలగమనంలో ప్రేమగా రూపాంతరం చెందింది. తనంటే మా అమ్మకు, అక్కకు చాలా ఇష్టం. మా ప్రేమ బలపడడానికి ఇదో పెద్ద కారణం.
నాకు ఐఐటీ లో సీట్ వచ్చిన సందర్బంగా నాన్న ఇంట్లో చిన్న పార్టీ ఏర్పాటు చేశారు. నాన్నో పెద్ద ఇంజనీరు. తన ఆఫీసువాళ్లను బందువులను అందరిని పిలిచాడు. ఆ రోజు మా ఇంట్లో సందడంతా తనదే. అమ్మ అయితే తనను అక్కను తనను చెరో పక్క నిలుపుకుంది. కానీ నాన్నకు ఎందుకో నచ్చటం లేదు. ఆ రోజు రాత్రి అమ్మ ఇల్లు సర్దుతూ “మన అఖిల్ చదువు పూర్తి కాగానే అప్పును ఇచ్చి పెళ్లి చేసేస్తా. ఎప్పుడెప్పుడా అప్పును ఇంటి కోడలు చేసుకుందామని వుంది ” అని యధాలాపంగా నాన్నతో అన్నది. అమ్మ మాటలు అప్పుడే యవ్వనం లోకి అడుగు పెడుతున్న నాలో గిలిగింతలు రేపాయి. నాన్న ఏమంటారు అని దొంగ చాటుగా వినసాగా.
“ఇప్పటినుంచే ఇలాంటి లెక్కలేమి వేసుకోకు.” అని కొంచం కర్కశంగా చెప్పి అక్కడి నుంచి వెళ్లిపోయారు నాన్న. అమ్మ నాన్న వెళ్లిన వైపే చూస్తూ ఉండిపోయింది. నాకూ! ఏమీ అర్థం కాలేదు. బూతద్దం వేసి వెతికినా తనలో పేరు పెట్టడానికి ఏమిలేదు. అందము, మంచి సంస్కారం చదువులో కూడా బాగుంది ఇంకేమో అర్థం కాలేదు. సరే ఈ గోల మనకెందుకు అనుకోని నేను వూరుకుండిపోయా.
మొత్తానికి ఢిల్లీ వెళ్లే రోజు రానే వచ్చింది. మొదటిసారి అందరిని ఒదిలి వెళ్తున్నాను. అమ్మ నాన్నలకంటే అప్పుకు దూరం వెళ్తున్నందుకు బాధేసింది. చూస్తుండగాని మొదటి ఏడాది గడచిపోయింది. నాకు అప్పుకు ఉత్తర ప్రత్యుత్తరాలు నడుస్తూనేవున్నాయి. తనకు మెడిసిన్ లో సీట్ రాలేదు. వారి తండ్రికి ప్రవైట్ కాలేజీలో చదివించే స్తొమత లేదు అయన ఒక ప్రైవేట్ కంపెనీ లో మామూలు ఉద్యోగి. తను మైక్రో బయాలజీ కోర్స్ లో డిగ్రీ జాయిన్ ఇయ్యింది. పాపం తనకు మెడిసిన్ లో సీట్ రాకపోయేపాటికి చాల బాధ పడ్డది. రానందుకు ఒక భాధ నేను దూరమవుతానేమో అని మరో భాధ. పాపం వుండబట్టుకోలేక అదే అడిగింది. నాకు నీవంటే ఇష్టం, నీ చదువు కాదు అని చెప్పా. ఈ మాటకు ఆరోజు తను ఎంత సంతోషపడ్డదో ఇప్పటికి గుర్తు.
కానీ ఇదే నా జీవితాన్ని మలుపు తీసుకుంటుందని నాకు తెలీదు. నాన్నకు మొదటి నుండి వారి మీద చిన్న చూపు ఇప్పుడు మెడిసిన్ లో సీట్ రాకపోయేపాటికి అప్పు వాళ్ళ ఫామిలీ తనకు ఇంకా నచ్చలేదు. నేను అమ్మ అప్పుకు క్లోజ్ అన్న విషయం నాన్నకు అర్థం అయ్యింది. మాతో విభేదించకుండా మెల్లిగా నా మనస్సు మారేట్టు చేశారు. ఎప్పుడూ లేనివిధంగా ఈమధ్య నాతో చాలా క్లోజ్గా వుంటున్నారు.. ఎప్పుడు స్తొమత, వున్నత స్థాయి, కెరీర్, సంఘంలో గొప్ప పేరు ఇలా నాలో ఒక రకమైన కైపును నింపారు. పైగా నేను ఢిల్లీ లో ఉండేది. నాన్న చెప్పేది నిజం అన్నట్టు ఉండేది మా క్యాంపస్. ఇక్కడ ఫీలింగ్స్ ఎమోషన్స్ ఏమాత్రం వుండవు. కెరీర్, పోసిషన్, కంపెనీ, శాలరీ ఇంతే. నాన్న ఎక్కించిన ఈ కైపులో అప్పు ప్రయారిటీ నుంచి ఆప్షన్ గా ఎప్పుడు మారిపోయిందో తెలీదు. వారానికో వుత్తరం రాసే నేను నెలకు, ఆతర్వాత ఎప్పుడో!!!. ..
నేను ఫైనల్ ఇయర్ ఉండగా తనకు యూనివర్సిటీ క్యాంపస్ లో MSc సీట్ వచ్చింది. నేను హాలిడేస్ కు వచ్చిన మరు రోజే తన తిరుపతి ప్రయాణం. నన్ను కల్సి నాతో మాట్లాడాలని చాల తాపత్రయపడ్డది. నాన్న కావాలనే ఆ రెండు రోజులు లీవ్ పెట్టి ఇంట్లో కూర్చున్నారు. అమ్మ ఇది కనిపెట్టిందేమో నాన్న ఫోనులో ఉండగా నన్ను వారింటికి పంపింది. నన్ను చూసి ఎంత సంబరపడ్డదో. వాళ్ళ అమ్మ నాన్న కూడా అంతే సంతోషించారు. ఉన్నట్టుండి అప్పుడు చెప్పింది తన ప్రేమ విషయం ఇంట్లో చెప్పినట్టు, అందరూ ఆనందించినట్లు, అంతే కాదు ఈ విషయం మా ఇంట్లో కూడా అందరికి తెలిసిపోయింది. మంచిదేగా అనుకున్నా. తను తిరుపతి వెళ్ళిపోయింది. తను వెళ్ళాక కొద్దిగా వెలతీగా అనిపించింది. మొదటిసారి ఇల్లు బోర్ కొడ్తున్నట్టుగా అనిపించింది. నాన్న పసిగట్టాడు. ఫామిలీ టూర్ అని ఎప్పుడూ లేనిది అందరిని ఊటీ పిల్చుకేళ్లాడు. ఒక్క క్షణం నన్ను విడిచిపెట్టకుండా నన్ను అంటుకొని వున్నాడు. అప్పు ఆలోచనలను
విజయవంతంగా రానీయకుండా చేసాడు.
బీటెక్ అవ్వగానే అక్కడే ఎంటెక్ లో జాయిన్ అయ్యాను. తను MSc లో గోల్డెమెడల్ తెచ్చుకుంది. తర్వాత అక్కడే Phd జాయిన్ అయ్యింది. నా చదువు పూర్తి కావొస్తోంది అనగానే నాన్న హటాత్తు నిర్ణయం మకాం కడప నుంచి హైదరాబాదు ట్రాన్స్ఫర్ పేరుతొ. కోర్స్ ముగిసి ఈ సారి నేను హైదరాబాదే వచ్చాను. పాపం అప్పు నన్ను చూడడాని అంత దూరం నాకోసం హైద్రాబాదు వచ్చింది ఎప్పుడూలేనిది వాళ్ళ చుట్టాలింటికి. మా ఇంటికి వస్తుందని తెలియగానే నాన్న తెలివిగా నన్ను ఏమార్చి బయటకు పిల్చుకెళ్లారు. పాపం తను నాకోసం వేచి చూసి చూసి వెళ్ళిపోయింది. నాన్న నన్ను తననుంచి దూరం చేయాలనుకుంటున్నట్టు తెలుస్తోంది కానీ నాన్న మాటలకు దూరంగా రాలేకున్నాను. నిజంగా తనను చాల ఇష్టపడ్డాను. ఎన్నిమంచి భావాలుండేవో తనలో. ఎప్పుడు సమాజ హితమే. ఇంత మంచిగా ఉంటే నిన్ను ఎవరైనా మోసం చేసేస్తారు అనేవాడిని. దానికి తను “నన్ను చూసుకోవడానికి నువ్వున్నావుగా ఇంకెందుకు నాకు భయం”అనేది. ఈ మాట గుర్తుకు వచ్చి చాల భాధేసింది వెంటనే ఫోన్ చేసి తనతో మాట్లాడాక మనసు కుదుటపడ్డది. రేపు నేనే వచ్చి కలుస్తాను అని చెప్పా. తన పేరెంట్స్ కూడా వచ్చారని అన్నది. అందరిని కలిసినట్టుంటుంది తప్పక వస్తానన్నాను. ఈ విషయం అమ్మకు చెప్పా!! తనెంతో సంతోషించింది.
అప్పు ఇంటికి బయలుదేరుతుండగా నాన్న నుంచి ఫోను. నోవాటేల్ లో ఏదో పార్టీ రావాలని. ఈ సారి నాన్న మాయలో పడకూడదు అని నాన్నకు గట్టిగ చెప్పా అప్పు ఇంటికెళ్తున్నట్టు. నాన్నేమంటారో అని భయపడ్డ. సరే అలాగే వెల్దువు అని, తన ఉద్యోగానికి తప్పని అవసరం కాబట్టి కాసేపు వచ్చి పరిచయాలయ్యాక నీ పాటికి వెళ్లిపో అని నన్ను ఒప్పించారు. సరే చేసేది ఏమి లేక అప్పుకు విషయం చెప్పి నోవాటేల్ కు వెళ్ళా.
నోవాటెల్ హోటల్ లో కన్వెన్షన్ హాల్. ఎంతో అందంగా అలంకరించబడింది. నాన్న గారు ఆ బిజినెస్ మాగ్నెట్ ను పరిచయం చేశారు. పెద్ద మనిషి నాకెంతో మర్యాద చేసాడు. నాకెందుకో ఎవరైనా బాగా మర్యాద చేస్తే పడిపోతా. ఆవేళ తన కూతురి పుట్టిన రోజు అందుకే ఈ పార్టీ. అయన నన్ను వాళ్లవాళ్ల అందరికి పరిచయం చేస్తుంటే నేను భూమిమీద లేను. ఈలోపు దేవకన్య అలంకరణలో వారి కూతురు నవీన, ఆమెను చూడగానే నా మతే పోయింది. ఆ అందం ఐశ్వర్యం దర్పం, నాలోని మగతనo చేసుకుంటే ఇలాంటి అమ్మాయిని చేసుకోవాలి రాజభోగం అనిపించింది. పరిచయాలు అయ్యాక వెళ్లాలన్న నేను ఆ మాటే మరిచిపోయా,చివరి వరకు వున్నా. పార్టీ అయ్యాక వెళ్తున్నవాడినల్లా వాలెట్ పార్కింగ్ దగ్గర ఆమె వైభోగం మళ్లి కట్టిపడేసింది. నవీన నన్ను ఊపిరి తిప్పుకోనివ్వలేదు తన ఆలోచనలతోనే అప్పు ఇంటికి చేరా. అప్పు ఎంతో సాదరంగా ఆహ్వానించింది. తెలీకుండానే అప్పుకు నవీనాకు పోల్చింది మనసు. అప్పు నాకంటికి రంగు వెలసిన చీరలాగుంది. ఎక్కువసేపు వుండలేకపోయా. వచ్చేసా. అమ్మ అప్పు గురించి అడుగుతోంది నాకు నవీన తప్ప ఎవ్వరు కనిపించటం లేదు. మరుసటి రోజు అమ్మ పెళ్లి ప్రస్తావన తెచ్చింది. నేను నాన్న అమ్మ, అక్కకు పెళ్లై హైద్రాబాద్ లొనే ఉంటోంది తను కూడా అప్పుడే వచ్చింది. ఇంతలో నాన్న మీకంతా సర్ప్రైజ్ అంటూ నవీన తండ్రి నన్ను తమ అల్లుడుగా చేసుకోవాలనుకుంటున్నట్టు చెప్పారు. నా ఆనందానికి అవధులు లేవు. ఎగిరి గంతేయ్యడం ఒక్కటే తక్కువ. కానీ అమ్మ నాన్నతో పోట్లాటేసుకుంది “వాడికి అప్పు అంటే చాల ఇష్టం మనింటికి వాడికి అప్పునే సరి అయిన జోడి”అంది.
“అప్పు!! అప్పు!! ఏముంది ఆపిల్లలో, ఒక సాధారణ కుటుంబం. అదే వీళ్ళు చూడు ఒక హోదా ఒక దర్పం అన్ని వున్నాయి” అని నాన్న. వారిద్దరూ వాదించుకొని చివరకు నా నిర్ణయమేమిటని నన్ను అడిగారు . మనసులోకి తొంగి చూసా అప్పునే వుంది. భవిషత్తు చూస్తే నవీన వుంది. చివరకు భవిష్యత్తు గెలిచింది కాదు నాలోని మగవాడు గెలిచాడు. నవీనకే నా ఓటు వేసా. నాన్న ఆనందానికి అవధులు లేవు అమ్మ అక్క నా నిర్ణయంతో ఖంగుతిన్నారు. కూలబడిపోయారు. అమ్మ నమ్మలేనట్టు నా దగ్గరకు వచ్చి అప్పుకు నవీనాకు వున్నా తేడాను తనకు నేను ప్రేమిస్తున్నట్టు చెప్పిన మాటలు ఇంకా ఏవేవో చెబుతోంది. అవి నన్ను చేరలేదు. నేను ఇంకా నవీన హ్యాంగోవర్ నుంచి దిగలేదు. చివరగా అమ్మకు చెప్పా” కాలం మారిందమ్మా! నిజమే అప్పు మంచిపిల్ల. కానీ మంచి తనం మనల్ను సొసైటీ లో గొప్పగా నిలబెట్టావుకదా. నిజమే ప్రేమించాను. కానీ ఎప్పుడు చనువు తీసుకొని తనను వాడుకోలేదు. మనకు ఒప్షన్స్ వున్నప్పుడు ఏది గొప్పదో అదే తీసుకుంటాము, ఇందులో తప్పేముంది” అన్నాను.
నా ఈ మాటలతో అమ్మకు విపరీతంగా కోపం వచ్చి చెంప చెళ్లుమనిపించింది.”ఏరా పెళ్లి ఆప్షనా!పెళ్లి అంటే రెండు ఆత్మలు కలిసి ఒకటిగా జీవించేది. ఇంత మంచిగా ఉంటే ఎవరైనా మోసం చేస్తే ఎలా! అని నేను అన్నప్పుడల్లా! పాపం అది అఖిల్ ఉన్నాడుగా నాకేం భయం అనేదిరా. అలాంటిది నీవే దాన్ని మోసం చేస్తావనుకోలేదు” అని అమ్మ ఇంకా ఏదో చెప్పబోతున్నంతలో నాన్న అడ్డు తగిలి “నీ పాత చింతకాయ భావాలు, భావనలు అని వాడి తల తినకు. నా తల తిన్నది చాలు. నీవల్ల నా తోటి ఇంజినీర్లు కోట్లకు పడగలెత్తింటే నేను ఇదిగో ఇక్కడే వున్నాను. ఇప్పుడు నా కోడుకు నిర్ణయానికి ఎదురు చెప్తే ఒప్పుకునేది లేదు”అన్నాడు. నాన్న మాటలతో అమ్మ కుప్పకూలిపోయింది. “అఖిల్ అందరి మగవాళ్లలాగా నీవు కూడా ప్రేమ పేరుతొ మోసం చేస్తావను కోలేదు రా”అంది అక్క. ఈ మాటతో నాకు కోపం వచ్చింది. “నెనేమి మోసం చేయలేదు. చిన్ననాటి స్నేహం, ఆకర్షణను ప్రేమనుకున్నానేమో. కానీ ఇప్పుడు నా లైఫ్ కు అప్పు ఎంత మాత్రం సూట్ ఆవ్వదు. నేను నా ఫ్యూచర్ చూసుకోవాలికదా.”అన్నాను. బయట గేటు అలికిడైతే అటుగా చూసాము అందరూ. అప్పు తన తల్లి తండ్రులు వెళ్లిపోతున్నారు. అమ్మ పిలవడాని ప్రయత్నించింది, వద్దని అక్క వారించింది. అదిగో ఆ రోజు నుంచి ఇప్పటి వరకు అమ్మ నాతొ అవసరం అనిపిస్తే తప్ప మాట్లాడలేదు. ఏడాది తిరిగేలోపు అంగరంగ వైభవంగా పెండ్లి, అమెరికాలో మామగారు ఇచ్చిన ఇల్లు. కలలో కూడా ఊహించని వైభోగం. చూస్తుండగానే ఇద్దరు కొడుకులు. ఈ పరుగు పందెంలో వైభోగం లో మొదట్లో కనిపించలేదు కానీ నాలోని ఒక మధ్యతరగతి మనిషి బయటకు వచ్చినప్పుడు మాత్రం అమ్మ అక్క అప్పు గుర్తుకు వచ్చేవారు. ముఖ్యoగా హోటల్ కూడు తిని వెగటు వచ్చినప్పుడు. వంట వార్పూ అనేది అస్సలు లేదు. తనదో లోకం నాదో లోకం. మనసు శరీరం అలసిపోయినప్పుడు మాత్రం ఏదో కోల్పోయాను అనిపించేది. కానీ నా కెరీర్ ముందు ఇవేవీ పెద్దగా కనిపించేవి కావు. నాన్న బతికున్నన్నాళ్లు ఏడాదికి ఒకసారి అమెరికా వచ్చి వెళ్లేవారు. అమ్మ మాత్రం ఇప్పటివరకు ఎప్పుడూ రాలేదు. నవీన ఎప్పుడు ఇండియా వచ్చినా అమెరికా వెళ్లేరోజు మాత్రం ఇంటికి వచ్చేది. కోడలు రాలేదే అని అమ్మ ఎప్పుడూ అడిగేది కాదు.
మరిచిపోయాననుకున్న అప్పు మళ్లి ఇలా. ఇప్పుడేమి చేయాలో పాలుపోలేదు. అమ్మా వాళ్లకు అప్పుతో సంబంధాలు ఉన్నాయో లేవో గడిచిన ఈ పదిహేనేండ్లలో ఎప్పుడూ అడగలేదు. ఏమీ చేయాలో ఎక్కడ మొదలు పెట్టాలో అర్థం కాక అప్పు ఆలోచనలతో హోటల్లో ఉండలేక అలా నడుస్తూ రోడ్డు మీదికొచ్చా. వద్దన్నా తనతో గడిపిన రోజులు గుర్తుకొస్తున్నాయి. నాకే ఆశ్చర్యం వేసింది. అంటే నేను తనని మరచిపోలేదన్నమాట. గుండెలోతుల్లో తను ఇంకా వుంది. నేనే కెరీర్ ఒరవడిలో కొట్టుకోపోయాను.
అక్కకు కాల్ చేశా రేపు కలవగలవా అని, బాగా బతిమాలితే కానీ రావడానికి ఒప్పుకోలేదు. అక్కతో మాట్లాడక తెలిసింది ఏమిటంటే మా మాటలు విన్న అప్పు తండ్రి అది తట్టుకోలేక గుండెపోటుతో పోయారని, తర్వాత అప్పు PhD చేసి సీసీఎంబీ లో వుద్యోగం చేస్తూ తన తోటి సైంటిస్టునే పెళ్లిచేసుకొని హాయిగా ఉంటోందని తెలిసింది. అమ్మ నెలకొకసారైనా వెళ్లి కలుస్తూవుంటుందని తెలిపింది. ఇద్దరు కూతుర్లు. ముచ్చటైన సంసారం అని అక్క చెప్తే మనసులో ఎక్కడో చిన్న అసూయ, నామూలంగా తండ్రి పోయారన్న భాధ వేసాయి. అక్కకు నేను వచ్చిన పని చెప్పాను. ఇంటికెళ్లి ఒకసారి కలవమని సలహా ఇచ్చింది. తన భర్తకు నా గురించి తెలుసు. తెలిసే పెళ్లి చేసుకున్నాడు అని చెప్పింది. వెళ్తూ వెళ్తూ “ఏమైనా శ్రీనివాస్ గారు అదృష్టవంతుడు” అని నన్ను మెల్లిగా దెప్పిపొడిచి వెళ్ళింది.
ఏదైతే అదువుతుంది. పాతవి తలచుకుంటూ వుండలేము కదా. తనకు కావలసిన జీవితం తనకు నాకు ఇష్టమైన జీవితం నాకు దక్కాయి. . జీవితంలో కొన్ని కావలనుకున్నప్పుడు కొన్ని కోల్పోక తప్పదు. ఇప్పడు నా కర్తవ్యం ఆసియ కు రాజు కావడమే అని దృఢంగా నిశ్చయించుకొని, అపర్ణ ఇంటికి వెళ్ళాను. తన అభిరుచికి తగ్గట్టు,
ఇల్లు ఎంతో అందంగా ఉంది. నేను గేటు తీసుకొని రావడంతో ఇద్దరమ్మాయిలు పట్టులంగా తో మొదటిసారి అప్పును చూసినట్టుగా అప్పులానే!!! అదే మర్యాద.. నన్ను సాదరంగా ఆహ్వానించి కూర్చోబెట్టి తల్లిని పిలవడానికెళ్లారు అలనాడు అప్పు లాగే. ఈలోపు వారి భర్త అనుకుంటా చాల బాగున్నారు. మా పరిచయాలు అయ్యాక అపర్ణ కాఫి కప్పులతో వచ్చింది. కాఫీ తాగాక పిల్లలిద్దరితో వాళ్ళాయన నాదగ్గర సెలవు తీసుకొని బయటకు వెళ్లిపోయారు.
మాటలు ఎలా ప్రారంభించాలో అర్థం కాలేదు. తనే చనువుగా కుశల ప్రశ్నలు వేసింది. ఎప్పుడు తనతో సూటిగా మాట్లాడే నేను ఇవాళ తన ముఖం లోకి చూడలేకపోయా. కాసేపటి మౌనం తర్వాత సూటిగా నే తనకు నచ్చచెప్పడానికి ప్రయత్నం చేశా. అప్పు! అని పిలవబోయే సర్దుకొని అపర్ణ అన్నాను. “చూడు ఈ అంతర్జాతీయ సంస్థలు మామూలువి కావు. వాళ్ళు అనుకున్నది సాధించేవరకు వాళ్ళు ఊరుకోరు ఎన్నో కల్తీలు జరుగుతున్నాయి. ఇది చిన్న విషయం అని అనను. కంపెనీ రాజీ కోస్తానంటోంది. ఇకపై ఇలాంటివి జరగకుండా చూస్తానంటోంది. ఉభయ కుసలోపరి. కాబట్టి నీవు ఈ కేసు వెనక్కు తీసుకుంటే మంచిది అని నా భావన” అని చెప్పటం ముగించి తనవైపు చూసాను. నే చెప్పిందంతా సాలోచనగా విన్న తను.”అఖిల్ నా ప్రాణాలు కావలా! ఇప్పుడే ఇచ్చేస్తాను”అన్నది స్థిరంగా నా కళ్ళొలోకి చూస్తూ. ఒక్క సారి తను నాకు ఏమీ చెప్తోందో అర్థం కాక పొలమారింది. నా చేతికి నీళ్ళందించి “చూడు అఖిల్ నీకు ఈ డీల్ సక్సెస్ అయితే ఓ పెద్ద ప్రమోషన్ లేకపోతె డబ్బు ఇస్తారు. కానీ ఈ లెడ్ మోతాదుకు మించి ఉండడం వల్ల భవిషత్తులో ముఖ్యoగా చిన్నపిల్లలను కాన్సర్ బారిన పడేట్టు చేస్తుంది. అందులో నీ పిల్లలు నా పిల్లలు కూడా ఉండొచ్చు. ఇప్పుడు ఉరుకుల పరుగుల జీవితానికి ప్రొసెస్డ్ ఫుడ్ అన్నది అనివార్యమైంది. అందులో మన వాళ్లకి ఫారెన్ సరుకు అంటే నిఖార్సైనది అని ఓ గుడ్డి నమ్మకo. కాబట్టీ ఇంతటి హానికారకమైన ఈ కేసును వెనక్కు తీసుకొనే సమస్యలేదు. అందుకు మూల్యం నా ప్రాణాలైనా సరే” అని ఖరాఖండిగా చెప్పింది.
“నువ్వు చెప్పింది నిజమే! మళ్లి ఈ తప్పు చేయనంటోందిగా కంపెనీ. కోర్టు లో అయితే వాళ్ళ బ్రాండ్ ఇమేజ్ దెబ్బ తింటుంది కదా! అందుకని వాళ్ళు కోర్ట్ బయట సెటిల్మెంట్ అంటున్నారు . అంత పెద్ద కంపెనీ ఆ మాటిస్తున్నప్పు ఇంత బెట్టు అక్కర్లేదేమో”అన్నాను. తను చిన్నగా నవ్వి ” అఖిల్ ఈ మాట మీ కంపెనీ ఇదివరకే చెప్పింది. . మా పరీక్షల్లో లెడ్ మోతాదుకు మించి ఉంది అని తేలింది నిజం! కాబట్టే మీ కంపెనీ కాళ్లబేరానికి వచ్చింది. ప్రపంచంలో అందరు స్వార్థపరులు కాదు మంచి వాళ్ళు కూడా వున్నారు. మా ఈ రిపోర్ట్స్ ను మా సీసీఎంబీ చైర్మెన్ రాజ ముద్ర వేశారు అంటే తిరుగులేదని అర్థం. సీసీఎంబీ కి కొన్ని పరిమితులు ఉంటాయి. అందు వల్ల నేను కోర్టుకు వచ్చాను. ప్రభుత్వం కూడా మాతో వుంది. అందుకే వేరే దారిలేక కోర్ట్ బయట రాజీ అంది మీ కంపెనీ. నీ స్వార్థం కోసం ఆ రోజు నన్ను నిర్దాక్షిణ్యంగా వదిలి వెళ్లావు. నేను కనీసం ఒక్క సారి కూడా ఎందుకు ఇలా చేసావు అనడగలేదు. అది నీ జీవితం నీ హక్కు. కానీ ఇది నీ జీవితం నా జీవితం కాదు కొన్ని కోట్ల ప్రజల జీవితం. నీ కోసం వెనక్కు తగ్గేది లేదు”అని చాల కోపంగా సమాధానము ఇచ్చింది.
“ఇప్పుడు నీవే అంటున్నావు కదా! ప్రభత్వాలు మారాయి అని ఈ తప్పు పునరావృత్తం కాకుండా చూసుకుంటారు. నాకైతే ఇందులో అంత బెట్టు చేయాల్సిన అవసరం లేదనిపిస్తోంది. ఇక్కడ నా స్వార్థం ఏముంది. అవును నిజమే ఆ రోజు నిన్ను నా స్వార్థం కోసం వదిలేసాను. నీవు గుర్తొచ్చినప్పుడెల్ల నన్ను ఈవిషయం గుచ్చుతూనేవుంటుంది. దానికి కంపెనీకి ఎటువంటి సంబంధం లేదు. ఇంకోసారి అలోచించి చూడు. నీకే అర్థమౌతుంది”.
“నీ స్వార్థం లేదా!. ఇంత స్పష్టంగా నీ స్వార్థం కనపడుతుంటే. ఎందరో అమాయకులు బలి అవుతారు అంటుంటే చీమ కుట్టినట్టు కూడా లేదు కదా. వారు సరుకును కూడా వెనక్కు తీసుకోరంట. ఇప్పటి సరుకు ఇలానే ఉంచి ఇకపై వచ్చే సరుకుల్లో లెడ్ ను సరిచేస్తారంట. నీకు తెలుసా ఇప్పుడున్న సరుకులో సగం చాలు భావి భారతం కాన్సర్ గ్రస్తం కావటానికి” చాలా ఆవేశంగా అంది
” నీవు మరీ ఎక్కువగా చెప్తున్నావు. నీవు చెప్పేదే నిజమైతే ప్రపంచదేశాలు వొప్పుకుంటాయా.”
“అందుకే కదా కాళ్లబేరం.”అంది
“ఇంకోసారి నింపాదిగా ఆలోచించు కావాలంటే మీ చైర్మన్ సార్ తో నేను మాట్లాడుతాను”
“నేను అన్ని విధాలుగా ఆధారాలు సేకరించి చాల మంది చేత కౌంటర్ చెక్ కూడా చేయిoచి కేసు వేసాను. ఇందులో ఏ ఒక్క పాయింట్ ను కూడా మీ కంపెనీ తప్పని ప్రూవ్ చేయలేదు.” అంది
“నిజమే నేను ఒప్పుకుంటాను. కానీ ఒక్కసారి కంపెనీ వారితో మాట్లాడి చూడు”అన్నాను
“ఇప్పుడు అదే గా చేస్తున్నాను.” అంది అంటే తను నన్ను పరాయి వాడిగా మాట్లాడుతోంది. నా అహం దెబ్బతింది నేను కోపం తో “అయితే తప్పుకోనంటావ్”
“తప్పనిసరి అంటాను” అంది అంతే కోపంగా..
“మొదటి నుంచి నీవు అంటే ఏ ఎదుగు బొదుగూ లేకుండా ఇక్కడే ఉండాలనుకుంటావు. సోసైటీ అది ఇది అని ఏదో పెద్ద సంఘ సంస్కర్త గా మాట్లాడుతావు. చూడు నీ జీవితం ఎక్కడుందో. నేనెక్కడున్నానో! అవకాశం అందిపుచ్చుకోవాలి. కెరీర్ లో ఎత్తుకు ఎదగాలి. కంపెనీ ని ఒక చిన్న విషయాన్నికి ఢీ కొట్టిడం పెద్ద గొప్ప కాదు. నీలాంటి వాళ్ళను ఎలా దారికి తెచ్చుకోవాలో వారికి తెలుసు. నీవు ఒప్పుకుంటే కోటి ప్యాకేజీతో వారు నీకు నీ భర్తకు మంచి జీవితం తో ఉద్యోగం ఇస్తారు. ఇది విజ్ఞత. వాళ్లేమీ తప్పును సరిచేసుకొము అనటంలేదు కదా. ఇంత వెర్రి పట్టు అవసరంలేదేమో”అని నేను గట్టిగా చెప్పా.
అంతే!!! తను ఒక్కసారి నన్ను చీత్కారంగా చూసింది. ఆ చూపు తట్టుకోవడం నిజానికి చాల కష్టం గా వుంది.
“నీవు స్వార్థపరుడివి అని తెలుసు కానీ ఇంత స్వార్థ పరుడివి అని తెలీదు. మనసులో ఇంకా ఎదో మూల నీవంటే అభిమానం అలానే ఉండేది ఈ క్షణం వరకు. కానీ ఆంటీ అదే మీ అమ్మ అన్నదే నిజం.” నీవు వట్టి స్వార్థ పరుడివి మీ నాన్నలాగా, నాకు సరిజోడు కాదు” అని మీ అమ్మ అంటుంటే నన్ను ఓదార్చడానికి అనుకున్నా . తల్లికి బిడ్డ గురించి తెలీదా. నిజమే ఇన్నాళ్ళు ఎక్కడో ఓ మూల నా ప్రేమ దక్కలేదు అని భాధ ఉండేది. కానీ ఇప్పుడు దేవుడు నా ప్రేమ నాకు దక్కకుండా చేసి మంచే చేసాడు అనిపిస్తోంది. చూడండి అఖిల్! ఇంక తేల్చుకోవడానికి ఏమిలేదు. మనం కోర్టులోనే కలుద్దాం. ఇది ప్రారంభించినప్పుడు నేను ఒక్కదాన్నే ఇప్పుడు ఎంతో మంది నాకు అండగా వున్నారు. మీ ప్రయత్నం మీరు చేసుకోండి. నా ప్రయత్నం నేను చేస్తా. నేను బ్రతికున్నతవరకు పోరాడతా. చివరిగా ఒక మాట. నీ చదువుకి ఎక్కడైనా నీకు వుద్యోగం వస్తుంది. కనీసం జీవితంలో ఒక్కసారైనా నీ స్వార్థం నుంచి బయటకురా. అంతమంది తల్లుల ఉసురు పోసుకోకు. ఆ తర్వాత నీ ఇష్టం”. అని చెప్పి ఇక చెప్పడానికి ఏమిలేనట్టు నన్ను బయటకు పొమ్మనలేక తను లోపలి వెళ్ళిపొయిoది.
నేను మెల్లిగా బయటకు నడిచాను. తను అన్న మాటలు , ముఖ్యoగా నా తల్లి! నా తల్లి దృష్టిలో నా విలువ అణువంతైనా లేదా. అమ్మకు కోపం అని తెలుసు కానీ నన్ను అసహ్యoచుకుంటోంది అని తెలీదు. ఇది తలుచుకున్నప్పటినుంచి నేను పాతాళం లోకి పడిపోతున్నట్టుంది. నేను సాధించినది ఏమిటి. నేను నిజంగా అంత స్వార్థపరుడినా. నేనంటే ప్రాణం ఇచ్చే నావాళ్ల హృదయంలో ఇప్పుడు నాకు అణువంత చోటుకూడా లేదా.
అంతర్మధనం!!! మనసు ఎదురుతిరిగి ప్రశ్నిస్తోంది. అద్దంలో నా ముఖం వికారంగా కనిపిస్తోంది. మనసంతా అల్లకల్లోలంగా మారింది. అంతరాలలో ఒకటే అలజడి. ఎన్నో విస్ఫోటనాలు మొదలయ్యాయి. నేను ఇంత వరకు ఏమి సాధించినట్టు. శూన్యం అని మనసు వెక్కరిస్తోంది. అవును నిజమే! నా స్థాయిని అందుకోవడం ఎవరికైనా పెద్ద కష్టం కాదు. ఎవరికో ఎందుకు, అపర్ణ కేసు వెనక్కు తీసుకుంటే నాకులాగే తనకు భారీ ఆఫర్ ఇస్తుంది కంపెనీ. మరి ఇందులో నా గొప్పేమిటి. నేనెక్కడ అప్పు ఎక్కడ. ఈ రోజు అపర్ణ ముందు నేను రంగు వెలసిన వాడిలావున్నాను. ఇప్పుడు కేసుగురించి చదవడం మొదలుపెట్టా! ఏదో ఒక రోజు నాకు అప్పు విలువ తెలుస్తుందని అమ్మ అన్నది నిజమే. తను నమ్ముకున్న సమాజ హితం కోసం ఒక పెద్ద కంపెనీని ఢీ కొట్టింది. ఎక్కడా అమ్ముడుపోలేదు, భయపడలేదు, కించిత్ స్వార్థం కూడాలేదు. ఎంత తృప్తి గా జీవిస్తోంది, ఎంత మంది అభిమానాన్ని అందుకుంది. ఎంతో విలువైనది సాధించింది. విలువలతోనే బ్రతుకుతోంది. మనస్ఫూర్తిగా చేతులెత్తి నమస్కారం చేయాలనిపించింది. తన చేయిని ఒడిసిపట్టుకున్న ఆ శ్రీనివాస్ ఎంత పుణ్యాత్ముడో కదా అనిపించింది.
కోలుకోవడానికి మూడు రోజులు పట్టింది. మూడు రోజులు హోటల్ లోనే వున్నా! ఎలా వున్నావు అని అడిగే దిక్కేలేదు. తల్లి కి దగ్గరలోనే ఉన్నా ఫోను చేసినా కనీసం వచ్చి వెళ్ళమని కూడా అనలేదు. తల్లి అయియుండి హోటల్ భోజనం బాగోలేదంటే “అవునా!” అన్నది కానీ భోజనానికి రమ్మని కూడా పిలువలేదు. నా మీద నాకే అసహ్యం వేసింది. ఇక ఆలోచించటానికి ఏమి లేదనిపించింది. నా తప్పులను సరిద్దిడుకోవడానికి, నా స్వార్ధానికి ప్రాయశ్చిత్తంగా కంపెనీకి రాజీనామా చేసాను. నాకు ఎప్పుడూ నా భవిష్యత్తు ముఖ్యం అందుకే, నా పిల్లలు నా వారి పిల్లల భవిత కోసం, అప్పు పోరాటంలో భాగస్వామిని కావడానికి నిర్ణయం తీసుకున్నా. ఇక్కడా నా స్వార్థమే. కానీ ఇది మనసుకు తృప్తినిచ్చింది. మొదటిసారి నిర్మాణాత్మకమైన స్వార్థం వైపు అడుగు వేసాను.

మజిలీ

రచన: డా.కె.మీరాబాయి

మారుతీ కారు గుత్తి బస్ స్టేషన్ లో హోటల్ ముందు ఆగింది. “ఇక్కడ దోసె బావుంటుంది.” కారులోనుండి దిగుతూ అన్నాడు మాధవమూర్తి.
మంజుల చిన్నగా నవ్వింది. మాధవమూర్తి భోజన ప్రియుడు. ఎప్పుడో పదేళ్ళ క్రిందట నెల్లూరు మనోరమ హొటల్ లో తిన్న పూరీ కూర రుచి ఇప్పటికీ గుర్తు చేసుకుంటాడు..
మంజుల చేతి గడియారం చూసుకుంది. రెండు గంటల సేపు ఎక్కడా ఆపకుండా కారు నడిపిన అలసట భర్త ముఖంలో కనబడింది. ఎండ ఎక్కక ముందే వూరు చేరుకోవాలని వుదయం ఆరు గంటలకల్లా కర్నూలులో బయలుదేరారు.
“అంత దూరం మీరెందుకు అవస్థ పడడం. డ్రైవర్ ని పిలుద్దాము ” అంది మంజుల. కానీ స్వంత కారు స్వయంగా నడుపుకుంటూ తన వూరు వెళ్ళాలి అని మాధవమూర్తి ఉత్సాహ పడేసరికి కాదనలేక వూరుకుంది.
మూడువందల జీతంతో మొదలుపెట్టి ఇద్దరూ ముప్ఫై ఏళ్ళు పనిచేసి ఇరవై వేల సంపాదనతో పదవీ విరమణ చేసాక మూడొ పిల్ల పెళ్ళికి ముందు మూడు లక్షల లొపు వున్న మారుతీ కారును అప్పు చేయకుండా కొనడం గొప్ప లక్ష్యాన్ని సాధించిన అనుభూతిని ఇచ్చింది వాళ్ళిద్దరికీ.
అప్పు లేనివాడు అధిక ధనవంతుడు అన్న సూత్రాని నమ్మిన ఆ ఇద్దరూ ముగ్గురు పిల్లలను పెద్దచదువులు చదివించి, పెళ్ళి చెయడానికి తమ చిన్న చిన్న సరదాలు సై తం వదులుకున్నా ఎప్పుడూ విచారించలేదు.
ఎర్రగా కాల్చి పైన వెన్న పూస వేసిన మసాలా దోసె తిని , చిక్కని ఫిల్టర్ కాఫీ తాగి బయటకు వచ్చి కారెక్కారు ఇద్దరూ.
మన్రో సత్రం మీదుగా వెళ్ళి పేట రోడ్డులో ఎడమ వైపు తిరిగి కాస్త దూరం వెళ్ళి కారు ఆపాడు మాధవమూర్తి.
“నేరుగా అనంతపురం రహదారి పట్టక ఇదేమిటి వూళ్ళోకి వచ్చారు? ” ఆశ్చర్యంగా అడిగింది మంజుల.
సమాధానం ఇవ్వకుండా బండి దిగి అక్కడున్న ఇళ్ళ వైపు పరీక్షగా చూస్తున్న భర్త వాలకం అర్థం కాక తానూ దిగి అతని వెనుక నడిచింది.
“ఆ. ఇదే ఈ ఇల్లే ! ” మెరిసే కళ్ళతో చూస్తూ , సంతోషం తొణుకుతున్న గొంతుతో అన్నాడు మాధవమూర్తి.
ఎక్కడో పోయిందనుకున్న ఆటబొమ్మ మళ్ళీ కనబడినప్పుడు పసి పిల్లవాడి ముఖంలో తొంగిచూసే ఆనందం వెల్లివిరిసింది అతని వదనంలో.
“ఎవరి ఇల్లండీ ఇది ? ” జరుగుతున్న దేమిటో అర్థం కానీ మంజుల అయోమయంగా అడిగింది.
” మాదే మంజూ. ఇదే మా ఇల్లు.” ఒకవిధమైన పరవశత్వంతో అన్నాడు.
మాధవమూర్తి గుత్తిలో పుట్టాడు అని తెలుసుగానీ వాళ్ళకు అక్కడ మేడ వున్నట్టు ఆమెకు చెప్పలేదు అతను.
ఈ ఇల్లా? ” నమ్మలేనట్టు చూసింది. కొత్త గా రంగులు వేసి కనబడుతున్నది మేడ.
“అంటే ఇక్కడే , ఈ స్థలం లోనే మా తాతగారిల్లు వుండేది. అక్కడే నేను పుట్టాను. ” అంటునే ఆ ఇంటి వైపు అడుగులు వేసాడు.
” ఆగండీ. ఇది ఎవరి ఇల్లో ఏమో. ఎప్పుడో యాభై ఏళ్ళ క్రిందట ఇక్కడ మా ఇల్లు వుండేది అంటే నవ్వి పోతారు. పదండి వెళ్ళిపోదాము. అనవసరంగా అవమానం పాలు కావొద్దు. ” భర్తను వారించింది మంజుల.
రెండేళ్ళ క్రిందట తన స్నేహితురాలు మీనాక్షికి జరిగిన పరాభవం గుర్తుకు వచ్చింది ఆమెకు. మీనాక్షి వాళ్ళ తాతగారిల్లు అనంతపురం కోర్ట్ రోడ్ లో చివరన వుండేదట. ఏదో అవసరానికి ఆయన ఆ ఇల్లు తాకట్టు పెట్టి డబ్బు వాడుకున్నాడు. ఆ తరువాత అసలు మాట అటు వుంచి వడ్డీ కూడా కట్టలేదు. దానితో అప్పిచ్చిన అతను ఆ ఇల్లు స్వాధీనం చేసుకున్నాడు. ఆ బెంగతోనే ముసలాయన కళ్ళు మూసాడు. తాతగారిల్లు అంటే మీనాక్షికి ఎంతో ఇష్టం. ఒకసారి అనంతపురం వెళ్ళినప్పుడు ఆ ఇంటి లోపలికి వెళ్ళి చూడాలనిపించి తలుపు తట్టిందంట. ఆ ఇంట్లో అద్దెకు వున్న అతను ఈమెను బిచ్చగత్తెను విదిలించి కొట్టినట్టు కసురుకున్నాడట. ఆ అవమానం గురించి చెప్పి మీనాక్షి కళ్ళనీళ్ళు పెట్టుకున్న విషయం మంజుల మనసులో మెదిలింది.
అంతలో ఆ ఇంటి తలుపులు తెరుచుకున్నాయి. నలభై అయిదేళ్ల వయసులో వున్న వ్యక్తి బయటకు వచ్చాడు. అత్తా కోడలు అంచు జరీ పంచలో హుందాగా వున్నాడు.
“ఎవరు కావాలండి? ” మర్యాదగా అడిగాడు ఆ ఇద్దరినీ పరిశీలనగా చూస్తూ.”అంతసేపూ ఉత్సాహంగా వున్న మాధవమూర్తి ఒక క్షణం మూగబోయాడు.
మంజుల ముందుకు అడుగు వేసింది. “మేము కర్నూలు నుండి వస్తున్నామండి. ఇద్దరము ప్రభుత్వ ఉద్యోగాలు చేసి పదవీ విరమణ చేసాము. ”
” మీకెవరు కావాలమ్మా ? ” ఈ ఉపోద్ఘాతం ఎందుకో అర్థంకాని అతను మళ్ళీ అడిగాడు.
అంతలో ఉద్వేగాన్నుండి తేరుకున్న మాధవమూర్తి అందుకున్నాడు.
“క్షమించండి. నా చిన్నప్పుడు ఇక్కడ మా తాతగారిల్లు వుండేది. నేను పుట్టింది ఇక్కడే. వూరికే చూసి పోదామని ఆగాము. వస్తాను.” అంటూ వెనుదిరిగాడు.
“అయ్యో అలా వెళ్ళిపొతారేమిటి? లోపలికి రండి. చూసి వెళ్ళండి. ” అంటూ మర్యాదగా ఆహ్వానించాడు ఆయన.
మొహమాటంగానే ఇద్దరూ లోపలికి వచ్చారు.
“కూర్చోండి. మంచినీళ్ళు తీసుకు వస్తాను అంటూ వంటగదిలోకి వెళ్ళాడు.
ఖరీదైన సోఫాలు, తలుపులకు కిటికీలకు సిల్కు తెరలు , గొడ మీద దండలు వేసివున్న పూర్వీకుల ఫోటోలు; వేంకటేశ్వర స్వామి ,పట్టాభిరాముడు పటాలు – ఆధునికత పాత సంప్రదాయం కలగలిసినట్టుగా వుంది ఇంటి అలంకరణ.
లొపలికి నుండి ఆయన భార్య కాబోలు మంచినీళ్ళు తీసుకువచ్చి అందించింది. వెంకటగిరి జరీ చీరలో ,మెడలో నల్లపూసల గొలుసు, చెవులకు రాళ్ళ కమ్మలతో ఆ ఇంటి లక్ష్మిలా వుంది ఆమె.
“మేము ఈ ఇల్లు కట్టించి పది ఏళ్ళు అవుతోంది. మీరు ఇటువైపు వచ్చినట్టు లేదు.”అన్నాడు ఇంటి యజమాని.
” మేము ఉద్యోగరీత్యా ఉత్తరాదిలో వుండిపోయాము. ఈ మధ్యనే వచ్చి కర్నూల్ లో వుంటున్నాము. ఇక్కడ అనంతపురంలో మా బంధువులు వున్నారు. వాళ్ళను చూడాలనే ఈ ప్రయాణం. ” సమాధానం చెప్పాక ఇక కూర్చోలేనట్టు లేచాడు మాధవమూర్తి. మనసు నిండి పొర్లిపోతున్న ఆనందం అతన్ని నిలువనీయడం లేదు.
” ఇదిగో మంజులా ఈ మూలగదిలోనే మా అమ్మ నన్ను కన్నది. “అంటూ ఆ గది వైపు వడివడిగా నడిచాడు..” ఆ పక్కన పూజ గది వుండేది. ఓ మీరూ ఇక్కడే పూజకు ఏర్పాటు చేసారన్నమాట. అటు ఉత్తరం వైపు నేల మాళిగ ఉండేది. అందులో ధాన్యం నిలవ చేసేవారు. ” ఒక విధమైన ఉద్విన్నతతో అది పరాయి వాళ్ళ ఇల్లు ఆన్న స్పృహ లేకండా ఇల్లంతా కలయ తిరుగుతున్న భర్త వైపు చిరునవ్వుతో చూస్తున్న ఆ ఇంటి దంపతులను చూస్తూ ఉక్కిరి బిక్కిరి అవుతోంది మంజుల.
“మీరు ఏమీ అనుకోక పోతే ఇంటి వెనుక చెట్లు వుండాలి ఒకసారి చూస్తాను ” అని వాళ్ళ సమాధానం కోసం ఆగకుండానే వంట గది దాటి ఇంటి వెనుక వైపుకు నడిచాడు మాధవమూర్తి.
భర్త ఉత్సాహానికి అడ్డు కట్ట వేయడం ఇష్టం లేనట్టు అతన్ని వెంబడించింది మంజుల.
మాధవమూర్తి చెప్పినట్టు అక్కడ చెట్లు ఏమీ లేవు. పారిజాతం, మందార, గన్నేరు , మల్లి వంటి పూల మొక్కలు ఉన్నాయి.
” అయ్యో! చెట్లు అన్నీ కొట్టేసినట్టున్నారు.. ఇక్కడ ఉసిరి చెట్టు వుండేది. ఒకసారి ఏమయ్యిందనుకున్నావు మంజూ! ఉసిరి కొమ్మ తలకు తగులుతున్నదని పడేళ్ళ పిల్లవాడ్ని పెద్ద మొనగాడిలాగా గొడ్డలి తీసుకుని నరకబోయాను. ఆది కాస్తా కాలిమీద పడి ఇంత లోతున గాయమయ్యింది. తాతకు తెలిస్తే తంతాడని కుయ్యిమనకుండా ఇంత పసుపు అద్ది కట్టు కట్టేసుకున్నాను. కానీ మా మామ కనిపెట్టెసాడు. తిడతాడేమో అనుకుంటే ” శహబాష్ నా మేనల్లుడివి అనిపించావు ” అని వీపు తట్టి మెచ్చుకున్నాదు.” మాధవమూర్తి కన్నులలో మెరుపు , ముఖంలో ఉద్విగ్నత , పెదవుల మీద దరహాసం చూస్తుంటే మంజులకు కళ్ళలో నీరు తిరిగింది.
” ఇంకో తమాషా చెప్పనా మంజూ ! మా అమ్మమ్మ దసరాకి బొమ్మల కొలువు పెట్టేది. అందులో సీతా రామ లక్ష్మణులతో బాటు ఆంజనేయుడి ఇత్తడి బొమ్మలు వుండేవి. నాకు హనుమంతుడంటే చిన్నప్పటి నుండీ ఇష్టం. ఒకసారి ఆ హనుమంతుడి బొమ్మను చాటుగా తీసుకుని ఇక్కడ ఈ మూల మట్టిలో దాచి పెట్టాను. తరువాత దానికోసం వెదికితే దొరకనే లేదు. అమ్మమ్మ ఆ ఆంజనేయుడి కోసం ఇల్లంతా వెదికింది పాపం. నేనేమో తేలు కుట్టిన దొంగలా వూరుకున్నాను” ఏదో పూనకంలో వున్నట్టు చెప్పుకు పోతున్నాడు మాధవమూర్తి.
మాధవమూర్తి వెనకే పెరటిలోకి వచ్చిన ఇంటి యజమాని ముఖంలో ఈ వుదంతం వినగానే సంభ్రమం తొంగి చూసింది.
“మాస్టారూ! మీ తాతగారి పేరేమిటో చెప్పారు కాదు.” మధ్యలో కల్పించుకుంటూ అడిగాడు ఆయన.
” ఆయన పేరు వెంకట సుబ్బయ్య అండి. అన్నట్టు నా పేరు మాధవమూర్తి. నా భార్య మంజుల. ” అప్పుడు తమ గురించి పరిచయం చేసుకున్నాడు.
“నా పేరు రత్న స్వామి. నా భార్య కోమలవల్లి. ” అని చెప్పి ముందుకు వచ్చి సంతోషంతో మాధవమూర్తి చేతులు పట్టుకుని ” ముందు మీరు లోపలికి వచ్చి కూర్చోండి. ఇది మీ ఇల్లే అనుకోండి ” అంటూ అతిథులు ఇద్దరినీ ముందు గదిలోకి నడిపించి సోఫాలో కూర్చోబెట్టాడు
” అయ్యగారికి అమ్మగారికి కాస్త పాలు ఫలహారం తీసుకురా వల్లీ” అని భార్యకు పురమాయించాడు.
తను వచ్చి మాధవమూర్తి. కాళ్ళ దగ్గర కింద కూర్చున్నాడు.
” అయ్యో అదేమిటండీ మీరు నేలమీద కూర్చోవడం… ” అంటూ లేవబోయాడు మాధవమూర్తి.
” మీ దగ్గర ఇలా కూర్చోవడం వల్ల నాకు ఆంజనేయుడికి రాముడి పాదాల చెంత కూర్చుంటే కలిగే సంతోషం కలుగుతోంది ” అని కోమలవల్లి తెచ్చిన పళ్ళూ , పాలు అందించాడు ” ముందు మీరు ఫలహారం కానివ్వండి.” అన్నాడు.
మాధవమూర్తి , మంజుల మరేమీ మాట్లాడకుండా అరటి పండు తిని పాలు తాగారు. ” అయ్యా ఇలా రండి ” అని వారిద్దరిని ఇంటి ప్రధాన ద్వారం బయటకు తీసుకు వెళ్ళాడు రత్న స్వామి.
“మా ఇంటికి పెట్టిన పేరు చూసారా? ” అంటూ ఇంటి ముందు వున్న ఫలకం వైపు చూపించాడు. అక్కడ ‘ వెంకట నిలయం’ అన్న పేరు నల్లని ఫాలరాయి మీద చెక్కి వుంది.
“అది మీ తాతగారి పేరే స్వామీ ” వినయంగ చెప్పి వాళ్ళిద్దరినీ తిరిగి లోపలికి తీసుకు వచ్చాడు
“మా తాతగారు మీకు తెలుసా ? ఎలా ? నాకేమీ అర్థం కావడం లేదు ఆశ్చర్యంగా చూస్తూ అన్నాడు మాధవమూర్తి ” మీ చిన్నప్పుడు మీ అమ్మమ్మ గారి ఇంట్లో చిన్నమ్మ అనే ఆమె ఇంటి పనీ, వంట పనీ, చూసుకుంటూ అమ్మమ్మ గారికి తోడుగా వుండేది గుర్తుందా మీకు? “ రత్నస్వామి అడిగాడు.
మాధవమూర్తికి చట్టున చిన్నమ్మ ముఖం కళ్ళ ముందు తోచింది.
“అవును. నేను పసి పిల్లవాడిగా వున్నప్పుడు నన్ను తన కాళ్ళ మీద వేసుకుని నీళ్ళు పోసేదట. అమ్మ చెప్పింది. నాకు పదేళ్ళప్పుడు కూడా తలంటి పోసేది. నాకు ఇష్టమని మురుకులు, నిప్పట్లు చేసి పెట్టేది . నన్ను ఎంతో ఆప్యాయంగా చూసుకునేది.” ప్రేమగా తలచుకున్నాడు మాధవమూర్తి.
” ఆ చిన్నమ్మ మనవడినే నేను. తాతగారు చిన్నమ్మకు రాసి ఇచ్చిన ఎకరం చేను మా నాయనకు వచ్చింది. ఆ చేను అమ్మి ఈ స్థలం కొన్నాను. నా కష్టార్జితంతో ఈ ఇల్లు కట్టాను. ఆదీ మా నాయనమ్మ ఆత్మశాంతికోసమే.” రత్న స్వామి కళ్ళు చెమరించాయి.

“మా నాయనకు అన్నం పెట్టాలని చేని గట్టుకు పోయిన చిన్నమ్మ తాతగారు కన్ను మూసిన ఘడియలోనే , అక్కడే గుండె పోటుతో కూలిపోయిందని మా నాయన చెప్పాడు. తాత పోయే ముందు చిన్నమ్మ ఎక్కడ అని అడిగారట. అన్నం ఇచ్చి వచ్చేదానికి చేనికి పోయింది వచ్చేస్తుంది. ఆని చెప్పినారంట. అట్లనే వీధి వాకిలి వైపు చూస్తూనే ప్రాణం విడిచి పెట్టినాడంట. ఇరవై అయిదేండ్లు ఈ ఇంట గడిపిన ఆయమ్మ ఆత్మ ఈ ఇంట్లోనే తిరుగుతుందని అనేవాడు మా నాయన. ” రత్న స్వామి కళ్ళు తుడుచుకున్నాడు.
” మా అమ్మ చెప్పేది చిన్నమ్మ మా అమ్మమ్మను పండుకోమని పంపించి రాత్రి తెల్లవార్లు తాత కాళ్ళు పట్టేదంట ” మాధవమూర్తి గుర్తు చేసుకున్నాడు..
“మీ అమ్మ గారికి మామయ్యకు ఏదో మాట పట్టింపు వచ్చి అమ్మగారు ఇక్కడికి రావడం మానుకున్నారట. ఆమ్మమ్మ గారిని మాత్రం చివరిదాకా తన దగ్గరే పెట్టుకున్నారట.” రత్న స్వామి చెప్పుకుపోతున్నాడు.
” అవును. నాకు గుర్తు వుంది. ఆమ్మమ్మ మరో రెండేళ్ళలో పోయింది. తరువాత కొన్నేళ్ళకే మా అత్త చనిపోవడంతో మామయ్య ఎటో వెళ్ళిపోయాడు. మా మామకు సంతానం లేదు. మేము ఇక్కడికి వచ్చినప్పుడు నన్ను ఎంతో ముద్దు చేసేవాడు. తనకు గుర్తు వున్నది చెప్పాడు మాధవమూర్తి.
” అవునండి. మీ మామయ్య గారే నన్ను చదివించారు. ఇల్లు అమ్మేసి ఆ డబ్బు అన్నదాన సత్రానికి ఇచ్చి వెళ్ళి పోయారు. ఆయన చలవ వలననే నాకు చదువు అబ్బి , ఉద్యోగం రావడం. మీ మామ మా నాయనను తమ్ముడిలా చూసుకునేవారు. మా నాయన పోయేముందు ” ఒరే నాయన! నువ్వు ఎట్లాగూ చేని పని చేయ లేవు. ఆ ఎకరం అమ్మేసి అయ్యగారి ఇల్లు కొనుక్కుని అక్కడే వుండు. స్వర్గాన వున్న మీ నాయనమ్మ ఆత్మ సంతోషపడుతుంది ” అని చెప్పి పోయినాడు.” కళ్ళు ఒత్తుకున్నాడు రత్న స్వామి.
“మీ మామ గుర్తు గా ఈ ఫోటో మిగిలింది నాకు.” ఆంటూ లేచి వెళ్ళి ఒక ఫోటో తీసుకు వచ్చి పై కండువాతో తుడిచి అందించాడు..
“కుడి వైపున వున్నది మీ మామ గారండి. ఎడమ పక్కన వున్నది మా నాయన.” అ మాటలు అంటున్నప్పుడు రత్నస్వామి గొంతులో గౌరవం ,అభిమానం తొంగి చూసాయి.
ఆ ఇద్దరినీ పక్క పక్కన చూస్తుంటే అన్నదమ్ములలా వున్నారు.
చిన్నప్పుడు తనను ఎత్తుకుని తిప్పిన మేనమామ స్పర్శ అనుభవిస్తున్నట్టు ఆ ఫొటోను గుండెకు హత్తుకున్నాడు మాధవమూర్తి.
” రండి స్వామీ. మీ భార్యాభర్తలు మా పూజ గదిలోకి అడుగుపెట్టి ఒక నిముషం కూర్చుంటే మా ఇల్లు పావనం అవుతుంది ” లేచి నిలబడి ఆ దంపతులను ఆహ్వానించాడు.
మనసు నిండిపోయి మాటలు రాని మౌనంతో దేవుడి గదిలోకి అడుగు పెట్టారు ఇద్దరూ. కన్నుల పండుగగా అలంకరించి వున్న దేవుని పటాలకు నమస్కరించారు. పటాలకు కుడి వైపు గోడ మీద మాధవమూర్తి తాత అమ్మమ్మ వున్న ఫోటొకు కుంకుమ పెట్టి దండ వేసి వుంది.అక్కడ కింది మెట్టు మీద వున్నఆంజనేయస్వామి బొమ్మను చూసిన మాధవమూర్తి తన కళ్ళను తానే నమ్మకం లేక పోయాడు.
“ఈ ఆంజనేయుడు.. ” అంటూ వుండగానే రత్నస్వామి అందుకున్నాడు
” మీరు భూమిలో దాచుకున్న హనుమంతుడే స్వామీ. ఈ ఇల్లు కట్టించినప్పుడు పునాదులు తవ్వుతుంటే దొరికాడు. ఈ రోజు మిమ్మల్ని అనుగ్రహించాడు. తీసుకోండి. ” అంటూ ఆ విగ్రహం మాధవమూర్తి చేతిలో పెట్టాడు రత్నస్వామి. ” వద్దనడానికి మనస్కరించక ఇష్టంగా అందుకున్నాడు. భర్త ముఖంలో కనబడుతున్న ఆనందం చూసి మంజుల కళ్ళు తడిసాయి.
” మా ఇంట దీపం వెలిగించిన తాతగారి వారసులు మీరు మా ఇంటికి వచ్చిన ఈ రోజు మాకు పండుగ రోజు అయ్యగారూ. మా తృప్తి కోసం ఈ పూట ఇక్కడే భోజనం చేసి వెళ్ళండి.. మా మాట కాదనకండి.” ఆంతవరకు జరుగుతున్నవన్నీ ఆశ్చర్యంగా చూస్తూ వుండిపోయిన కోమలవల్లి వారిద్దరికీ నమస్కరిస్తూ అంది.
“అయ్యగారూ, బాబు గారు అంటూ మమ్మల్ని దూరం పెట్టకండమ్మా. మాకు దేవుడు ఇచ్చిన ఆత్మ బంధువులు మీరు. ఆలాగే కానివ్వండి. ” చనువుగా అన్నాడు మాధవమూర్తి.
” మీరు కూడా వీలు చూసుకుని మా ఇంటికి తప్పకుండా వచ్చి వెళ్ళాలి ” మంజుల కోమలవల్లి భుజాల చుట్టు చేయి వేసి ఆత్మీయంగా అంది.
ఆ పూటకు అక్కడే భోజనం చేసి , వాళ్ళు ఇచ్చిన కొత్త చీర , పంచల చాపు, తాంబూలం అందుకుని కారెక్కారు మాధవమూర్తి , మంజుల.
” ఇది మీ ఇల్లే అనుకోండి స్వామీ మీరూ రావడం మా భాగ్యం. ” బయలుదేరే ముందు మరొకసారి చెప్పాడు రత్న స్వామి.
అనుకోని ఈ మజిలీ ఇచ్చిన అనుభూతులను నెమరు వేసుకుంటూ సంతోషంతో నిండిన మనసులతో ప్రయాణం కొనసాగించారు మాధవమూర్తి , మంజుల. వాళ్ళిద్దరి ముందు కారు డెక్ మీద అభయమిస్తూ నిలబడి వున్నాడు ఆంజనేయుడు.
————– ———— ———–

చిన్నారి మనసు….

రచన: మణి గోవిందరాజుల

అత్తకు, అత్త పిల్లలకు జరుగుతున్న వైభోగాన్ని కుతూహలంగా ఇంతలేసి కళ్ళేసుకుని పరిశీలిస్తున్నది ఎనిమిదేళ్ళ చిన్నారి. నిన్ననే దర్జీ వాడొచ్చి అత్తకు కుట్టిన కొత్త జాకెట్లూ ,అత్త పిల్లలకు కుట్టిన పట్టు లంగాలూ ఇచ్చి వెళ్ళాడు. . “పట్టు లంగాలైతే ఎంత బాగున్నాయో చెప్పలేను. ఒక్కసారి ముట్టుకుని చూట్టానికి కూడా ఇవ్వలేదు” గొణుక్కుంది చిన్నారి మనసులో. నాక్కూడా కావాలని చిన్నారి గొడవ చేసింది. కాని అమ్మ పక్కకు తీసుకెళ్ళి నోరు మూసి రహస్యంగా తొడపాశం పెట్టింది. చాలా ఏడుపొచ్చింది. నోర్మూసుకుని బోలెడు ఏడ్చుకుంది.
అయినా అమ్మ మటుకు ఏమి చేస్తుంది?అత్తా వాళ్ళకు అవన్నీ తేవాల్సిందేనని బామ్మ హుకుం చేసిందట. బామ్మ మాటంటే మాటే. నాన్నకు అవన్నీ తేవడానికి బోలెడు అప్పు చేయాల్సొచ్చిందట. మేనత్త, పిల్లలు వచ్చి నెల అవుతున్నది. ఈ నెలకే బోలెడు ఖర్చయిందట. ఇక తనకు కూడా పట్టు లంగా యేమి కొంటారు. ? తనను తానే ఓదార్చుకుంది చిన్నారి.
మామయ్యకు యెక్కడో ఢిల్లీలో అట వుద్యోగం. చాలా దూరమట. రైల్లో వస్తేనే రెండురోజుల ప్రయాణమట. మరి “బైల్ గాడీలో వస్తేనో” అని కుతూహలంగా తానడిగిన ప్రశ్నకు అందరూ పక పకా నవ్వారు. దీనికేం తెలీదు. “వుట్టి మడ్డిమొహం “ అందరూ ఏకగ్రీవంగా తీర్మానించారు.
వాళ్ళ వేషధారణ కూడా చిత్రంగా వుంది మోకాళ్ళ మీదికి లంగాలు. బిగుతుగా వున్న జాకెట్లూను. ఇక అత్తయ్య అయితే చేతుల్లేని జాకెట్లు పొట్టి కొంగుతో గమ్మత్తుగా వుంది. మామయ్య యేమో యేంటో హిందీ అట ఆ భాషలో అర్థం కాకుండా మాట్లాడుతున్నారు. మా కర్థమయ్యేట్లు మాట్లాడండి మామయ్యా అని అడిగితే ఏదో అన్నారు. తరువాత తెలిసింది ఆయన ఢిల్లీ వెళ్ళి మనం మాట్లాడుకునే మాటలు మర్చిపోయారుట.
కాని వాళ్ళొచ్చిన దగ్గరనుండి బామ్మ హడావుడి హడావుడి కాదు. ఎప్పుడో అయిదేళ్ళక్రితం వచ్చారట. మళ్ళీ యెప్పుడొస్తారో తెలీదట . అందుకే అస్తారు వైభోగంగా(అంటే ఏంటో తెలీదు. అందరూ అలానే అనుకుంటున్నారు. ) చూసుకుంటున్నారట. గడ్డ పెరుగులు, గ్లాసుల గ్లాసుల పాలు పిల్లలకి ఇస్తుంటే మనసంతా అటే లాగుతున్నది. ఇంకా ఇవే కాక రోజూ ఆలుగడ్డ వేపుడు కూడాను. తనకెంతిష్టమో ఆలుగడ్డ వేపుడంటే పోనీలే వాళ్ళ వల్ల తాను కూడా ఆలుగడ్డ వేపుడు తింటున్నది. తృప్తి పడింది మనసు.
ఇక అత్తయ్యకు అయితే మహారాణి వైభవమట(ఇది కూడా చూసిన వాళ్ళంటున్నారు మరి. ). కాలు కింద పెట్టకుండా మంచం దగ్గరికే అన్నీ అందిస్తూ అమ్మ క్షణం కాలు నిలవకుండా తిరుగుతున్నది. అమ్మ తిరగడమే కాకుండా నన్ను కూడా “వాళ్ళకు అదిచ్చి రాపో, ఇదిచ్చి రాపో,” అంటూ తిప్పడమే కాకుండా “అమ్మో అలా చెయ్యకు అత్తయ్యకు కోపం వస్తుంది. ఇలా చెయ్యకు అత్తకు కోపం వస్తుంది . యేయ్ చిన్నారీ వాళ్ళు వుండే నాలుగు రోజులు హఠం చేయకు. ” అంటూ ఆంక్షలు కూడా పెడుతున్నది.
రేపెళ్ళి పోతున్నారట అత్తావాళ్ళు. (హమ్మయ్య ) అందుకని ఈ రోజే వాళ్ళకు తెచ్చిన కొత్తబట్టలు పెట్టేస్తున్నారు. చిన్నారికి మనసంతా పట్టులంగాల మీదికే పోతున్నది. పిల్లలు పట్టులంగాలేసుకుని గిర గిరా తిరుగుతుంటే సగం ఆశగా సగం నిరాశగా వాళ్ళనే చూస్తూ “నాక్కూడా కొనిపించుకోవాలి”అనుకుంది.
**************
“చిన్నారీ అమ్మమ్మా వాళ్ల వూరెళుతున్నాము రేపు. మీ స్కూల్లో చెప్పిరా” పదేళ్ళ చిన్నారికి చెప్పింది అమ్మ. సంతోషంతో మనసు యెగిరి గంతులెసింది. రెండేళ్ళ క్రితం వచ్చెళ్ళిన అత్త కుటుంబానికి జరిగిన మర్యాదలు గుర్తొచ్చి అమ్మమ్మ దగ్గరికెళ్తే తమక్కూడా అలానే జరుగుతాయి కదా అని గాల్లో తేలిపోయింది.
ఇంట్లోకి వస్తున్న అక్కను అక్క పిల్లలను ఆపేక్షగా ఆహ్వానించాడు మేనమామ.
“తమ్ముడూ బాగున్నావారా?” తమ్ముణ్ణి పలకరిస్తూ లోపలికెళ్ళింది అమ్మ.
చిన్నారికి ఊహ తెలిశాక ఇప్పుడే రావడం. అందుకని అత్త బామ్మ దగ్గర కూర్చున్నట్లు అమ్మ కూడా అలానే కూర్చొని అన్నీ చేయించుకుంటుందని అనుకుంది. కాని అమ్మ అలా చేయించుకోలేదు. అప్పటికీ చిన్నారి రహస్యంగా అడిగింది. నువెందుకు అత్తలా చేయించుకోవటం లేదని? లేదని. అమ్మ నవ్వి అలా చేయించుకోవడం తప్పని చెప్పింది. మరి ఆ తప్పు అత్తెందుకు చేసిందో చెప్పలేదు.
ఇప్పుడు మామయ్య కూతురు ఓణీల ఫంక్షనట దానికొచ్చారు తామిప్పుడు. తనూ మామయ్య కూతురీడు పిల్లే కదా?. ”మరి ఇంటికెళ్ళాక నాకు చేస్తావా?” ఆశగా అడిగింది. నవ్వింది అమ్మ. అది చాతకాని నవ్వని కొన్నేళ్ళ తర్వాత తెలిసింది.
తర్వాత అమ్మనడిగింది. బామ్మింట్లో నేమో అత్త పిల్లలకి చేస్తారు. అమ్మమ్మ ఇంట్లోనేమొ మామ పిల్లలకి చేస్తారు మరి నాకెందుకు ఎక్కడా చెయ్యరు అని. కాని సమాధానం లేని ప్రశ్నయింది.
“మా నాన్నకు నేనంటే యెంత గారాబమో. నేనేదడిగితే అదిస్తారు. మా అమ్మయితే నన్ను కాలు కింద పెట్టనివ్వదు” స్కూల్లో స్నేహితులు గొప్పగా చెప్తున్నప్పుడు తనూ ఒక్కతే కూతురు కదా నలుగురన్న దమ్ముల మధ్య ?నన్నలా చూడరే అనిపించినా “వున్న సంతానంలో అలా ఒక్కళ్ళని వేరే ప్రేమగా చూడడం నాకు నచ్చదు. తలితండ్రులుగా మాకందరూ సమానమే” అని తండ్రి యెవరితోటో మాటల సందర్భంలో అన్నప్పుడు అవును కదా నిజమే కదా అనిపించింది. కానీ తనకంటూ ప్రత్యేక గుర్తింపు రావడం లేదే అన్న మనసులో ఆర్తి, కోరిక తీరడం లేదు. యేదో కావాలి అది ప్రేమా?ఆదరణా?యేమో? మామూలు పొగడ్తా? యేమో మరి. .
గుర్తింపు కొరకు ఆరాటపడుతున్న మనసుకు స్వాంతన లభించడం లేదు. రోజులు గడుస్తున్నాయి.
కాలేజీలో చదువుతున్నప్పుడు నిన్నే ప్రేమిస్తున్నాను. నువు లేనిదే జీవించలేను అని
మగపిల్లలు వెంటపడితే గర్వంగా ఫీల్ అయింది. నీ కోసమే అంటూ వాళ్ళు చెపుతున్న మాటలు ఎడారిలో ఒయాసిస్సులా, మండు వేసవిలో శీతలపవనాల్లా సేదతీర్చాయి. కాని ఆ మాటల వెనుక ఉన్న అర్థం తెలిశాక వాళ్ళను దూరం పెట్టేసింది. అప్పటివరకు గాల్లో తేలిన మనసు గాల్లోనే పేలిపోయింది. ఇంకా నయం మోసపోయాను కాదు అనుకుని దేవుడికి దండం పెట్టుకుంది. .
అన్నల పెళ్ళిల్లు అయ్యాయి, అన్నా వదినల అన్యోన్యతను చూసినప్పుడల్లా సంతోషంగా అనిపించేది. అన్నలు వదినల పట్ల చూపిస్తున్న ప్రేమ, వాళ్ళకిస్తున్న గౌరవం చూస్తూ పొంగిపోయేది. అమ్మ ఎదుర్కొన్న పరిస్తితుల వల్ల అయితేనేమి సహజంగా అమ్మ స్వభావం వల్ల అయితేనేమి అమ్మ కూతురూ కోడళ్ళూ అన్న భేధభావం లేకుండా చూడటం ఒక విధంగా గర్వకారణం అనిపించేది. కాని నీ కంటే కూడా నాకు కోడళ్ళే యెక్కువ అన్నప్పుడు మాత్రం కాస్త ఈర్ష్యగా అనిపించేది. కూతురుగా నాకు ప్రత్యేకత ఇవ్వకపోతే పోనీ కోడళ్ళెక్కువ అనడం యెందుకో మనసులో వుడుక్కుంది.
కాలం గడుస్తున్నది డిగ్రీ పూర్తి కాగానే బ్యాంక్ పరీక్ష రాసి ప్రొబేషనరీ ఆఫీసరుగా జాయిన్ అయింది.
ఏడాది వ్యవధిలో తన పెళ్ళీ అయింది
”వదిన్లతో ప్రేమగా ఉండు అన్న సంతోశంగా వుంటాడు. పుట్టింటి ఆదరణ వుంటుంది. అత్తింటి వారితో ఆప్యాయంగా, బాధ్యతగా వుండు మొగుడు సంతోషంగా వుంటాడు” అని చెప్పిన అమ్మ మాట ప్రకారం రెండు వేపులా ప్రేమగా ,బాధ్యతగానే వుంది. కాని పుట్టింట్లో మాదిరిగా ఇక్కడ అంతా సమానం కాదు. బామ్మ తరం లాగే వుండేది. ఇంకా చెప్పాలంటే అమ్మకి కోడళ్ళెక్కువ అయితే అత్తగారికి కూతుళ్ళెక్కువ . ఇంటి ఆడపిల్లలకే ప్రాముఖ్యత. కోడలెప్పుడూ సెకండరీ నే. పని మాత్రమే చేయాలి. కాని అమ్మ చెప్పింది కదా మొగుడు సంతోషంగా వుండాలంటే అత్తింటివారితో బాధ్యతగా వుండాలని (భార్య సంతోషంగా వుండక్కర్లేదా? అలానే వదినతో ప్రేమగా వుండు అని అత్తగారు ఆడపడుచులకు చెప్పలేదా?) అలానే వుంటుంది తాను. మొగుడు సంతోషంగా వున్నాడా అంటే యేమో? కాని జీవితం హాయిగా యే వొడిదుడుకులూ లేకుండా నే గడిచిపోతున్నది.
ఫైనల్ గా ఒక్కతే కూతురైనా పుట్టింట్లో కూతురనే ప్రత్యేకతా లేదు. ఒక్కత్తే ` కోడలైనా అత్తింట్లో కోడలనే ప్రత్యేకత లేదు. అలాగని ఆరళ్ళూ లేవు.
కాని మనసులో యేదో వెలితి పోవడం లేదు. ఇప్పుడింకో సమస్య. అందరూ మా ఆయన నాకోసం ఇది కొన్నారు అది కొన్నారు అని చెప్పినప్పుడు అరే అలా కూడా వుంటారా అనిపిస్తుంది. మరి మా అయనకు నేనెందుకు ప్రత్యేకంగా కనపడను అనుకుంటుంది. ఒకసారి ఆపుకోలేక అదే ప్రశ్న అడిగితే నాకలా యెవరూ ప్రత్యేకం అంటూ వుండదు. నాకందరూ సమానమే అని జవాబు. అలా ఎలా?తోడపుట్టిన వారెప్పుడూ ముఖ్యమే. కాని తనవారిని వదిలి వచ్చి తోడు పంచుకుంటూ వున్న తాను కొద్ది ఎక్కువ కాదా? ఉసూరుమంది ప్రాణం ఇక అడగబుద్ది కాలేదు.
ఏపని చేసినా డెడికేటెడ్ గా చేస్తుంది కాబట్టి ఉద్యోగంలో ప్రమోషన్స్ కూడా త్వరగానే వచ్చాయి. అదే విధంగా జీవితంలో కూడా.
తనను అమ్మను చేసిన కూతుర్ని మొదటిసారిగా చూసి, స్పృషించి, గుండెకు హత్తుకున్నప్పుడు సృష్టిలోని ఆనందమంతా నాదే కదా అనిపించింది చిన్నారికి. మురిసిపోయింది. కళ్ళల్లో నుండి ఆనంద భాష్పాలు రాలాయి. ఆ చిన్ని చేతులను చెంపలకు రాసుకుంటుంటే ఆ భగవంతుడే వచ్చి సేద తీరుస్తున్నట్లుగా వుంది. అచ్చంగా ఈ చిట్టి తల్లి నాదే. నా కోసమే దేవుడు పంపాడు నా ఆర్తిని తీర్చడానికి అని దేవుడికి వేల వేల కృతజ్ఞతలు చెప్పుకుంది.
గుక్కపట్టి ఏడుస్తూ కూడా తన మాట యెటు వినపడితే అటు ఇంతలేసి కళ్ళేసుకుని చూస్తూ గుర్తుపట్టి హాయిగా నవ్వుతున్నబిడ్డ నెత్తుకుని మాతృత్వంలోని మాధుర్యాన్ని చవిచూస్తూ ఇదే కదా జీవితం అనుకుంది. నిలబడటం నేర్చుకుని పడుతూ లేస్తూ బుడి బుడి అడుగులు వేస్తూ అమ్మా ! అని తన కోసం వెతుక్కుంటుంటే దాన్నెత్తుకుని నా కోసమే అల్లాడుతున్నది. నన్ను మోసం చేసే ప్రేమ కాదు ఇది అని మనసంతా భారం చేసుకుంది. ఒక్కళ్ళు చాలు ఇంక నా ప్రేమను షేర్ చేయలేననుకుంది. టన్నుల కొద్దీ ప్రేమను కూతురు మీద చూపించాలనిపించేది.
కాని దేవుడి నిర్ణయం ఇంకో లాగా ఉంది. ఇంకొక్కళ్ళు కూడా వద్దనుకుంటే కవలలను ఇచ్చాడు. మొదటిసారి తల్లైనప్పుడు అమ్మతనంలోని ఆనందాన్ని యెలా అనుభవించిందో, అప్పటివరకు ఒక్కళ్ళు చాలు అనుకున్నదల్లా ఇద్దర్నీ గుండెలకు హత్తుకుని మళ్ళీ మొదటిసారిలాగే దేవుడు నా ఆనందాన్ని మూడింతలు చేసి ఇచ్చాడు అని దేవుడికి మళ్ళీ కృతజ్ఞతలు చెప్పుకుంది.
అదేమి విచిత్రమో ఒక్కళ్ళమీద యెలా వుందో ముగ్గురి మీదా అలానే వుండేది తన తల్లి ప్రేమ. అలానే తండ్రి చెప్పిన మాట ప్రకారం ముగ్గురినీ ఒకే లాగా పెంచుకుంది.
ముగ్గురూ చుట్టూ తిరుగుతూ అమ్మా! మాకది కావాలి మాకిది కావాలి అంటూ ఉంటే పొంగిపోయింది. వాళ్ళ కిష్టమైనవన్నీ అమరుస్తూ తనకేమి కావాలో మరచిపోయేది. తను ఒక్క రోజు ఊరికెళ్తే ఊండలేకపోయామని పిల్లలు ఏడుస్తూ చెప్తుంటే వాళ్ళని దగ్గరకు పొదువుకుని తాను కూడా కన్నీళ్ళు పెట్టుకుంది. ”ఇక మిమ్మల్ని వదిలి ఎక్కడికీ వెళ్ళను” అని ప్రమాణాలు చేసింది. ఒక్క క్షణం వాళ్ళనొదిలిపెడితే వాళ్ళేమవుతారో అని భయపడింది
వాళ్ళకోసమే జీవిస్తూ వాళ్ళగురించే ఆలోచిస్తూ. వాళ్ళ సంతోషమే తన సంతోషం అనుకుంటూ ఇదే నా జీవితం. ఇంతకన్నా యేమి కావాలి అనుకుంది. హమ్మయ్య ఇన్నాళ్ళకి నా మనసులో కోరిక తీరింది కదా అని సంబరపడింది. ఇంతగా తనకోసం తల్లడిల్లే తన పిల్లలు తననొదిలేసి యెక్కడికీ వెళ్ళరు అని గర్వపడింది.
కాని పిల్లలకి ఊహ తెలిసి వాళ్ళ జీవితంలో తల్లి ప్రాధాన్యత తగ్గి వాళ్ళ లోకం వాళ్ళకేర్పడగానే , వాళ్ళ జీవన విధానం మారి తల్లికి తక్కువా స్నేహితులకు యెక్కువ ప్రాధాన్యత మొదలు అయి చుట్టూ గమనించడం ప్రారంభించగానే మళ్ళీ మొదటికొచ్చింది చిన్నారి సమస్య. పిల్లల పట్ల తమ ప్రేమ మారదు కదా? అని అనుకున్నా మనసు దేనికోసమో వెతుకుతూనే వుంది. ఆర్తిగా ఎదురుచూస్తూనే వుంది.
ఆడపడుచుల పెళ్ళిళ్ళు, పురుళ్ళు పుణ్యాలు, ముగ్గురు పిల్లలు, పిల్లల పెళ్ళిళ్ళు కాలం యెలా గడిచిందో తెలీలేదు. ఉద్యోగ బాధ్యతలు, కుటుంబ బాధ్యతలు కష్టాలు సుఖాలు, కన్నీళ్ళు, ఆనంద భాష్పాలు. కాలం వడి వడిగా నడుస్తూనే వుంది. కళ్ళు తెరిచి చూసేసరికి అంత ఇంట్లో తామిద్దరే ఒకరికి ఒకరు తోడుగా. అత్తగారు మామగారు దాటిపోయారు. ముగ్గురు పిల్లలూ వారి జీవిత గమ్యాలను వెతుక్కుంటూ వెళ్ళిపోయారు. ఇప్పుడు కూడా అమ్మ చేసి చూపించినట్లుగానే కూతురూ కోడలూ అన్న భేధం లేకుండా వుండసాగింది. కాకపోతే తల్లిలా కూతుర్ని తక్కువా చేయలేదు. అత్తగారిలా కోడల్నీ తక్కువ చేయలేదు.
ఇంతకాలం నిద్రపోయిన ఆర్తి మళ్ళీ లేచింది. అదేంటి పిల్లలను అంత ప్రేమగా పెంచుకున్నాను కద ?అలా ఎలా వెళ్ళిపోయారు మమ్మల్ని ఒంటరిగా వదిలేసి అని ఆల్లోచనలను నింపుకుని అల్లల్లాడింది. కాని వెంటనే సర్దుకుంది తప్పదు కదా రెక్కలొచ్చిన పక్షులు ఎగిరి వెళ్ళాల్సిందే అని. అంతవరకు సందడిగా గడిచిన కాలం, క్షణం తీరిక లేని కాలం. ఇంటి నాలుగు మూలల నుండీ వినపడిన పిల్లల నవ్వులు, కేకలూ యెటు నుండీ యేమీ కనపడక వినపడక మనసు తల్లడిల్లిపోయింది.
అంతా శూన్యం. ఈ శూన్యంలో ఆనందాన్ని వెతుక్కోవల్సిందే. పిల్లల్ని వచ్చి కొన్నాళ్ళుండమంటే అమ్మో కుదరదంటారు. నిజమే కదా?తాను మటుకు అమ్మ యెన్నిసార్లు పిలిచినా వెళ్ళగలిగిందా? వీళ్ళూ అంతే కదా?. కాలం యెవరి గురించీ ఆగదు. ఇంతలో తామిద్దరి రెటైర్మెంట్ దగ్గరకొచ్చింది. అమ్మో! ఉద్యోగం కూడా లేకపోతే కాలం ఎలా గడుస్తుంది? అని కంగారు పడిపోయింది.
ఇంతలో కూతురు ఫోన్ చేసి “అమ్మా! మీరు అమ్మమ్మా తాతయ్యా కాబోతున్నారు. బాగా వేవిళ్ళు వున్నాయి. తిన్నదేదీ కడుపులో నిలవడం లేదు” అనేసరికి భూమ్మీద కాలు నిలవలేదు. అర్జెంటుగా వెళ్ళి కూతురికి కావాల్సినవి చేసి పెట్టాలన్న ఆరాటం మొదలయింది.
అప్పటివరకు ఉద్యోగ బాధ్యతలు కూడా లేకపోతే ఎలా అని కంగారు పడిందల్లా “అబ్బా! ఇన్నాళ్ళు చేసాను ఇంకా ఎన్నాళ్ళు చేస్తాను? పిల్లలకు అవసరమప్పుడు వాళ్ళ దగ్గర లేకపోతే ఇక తానెందుకు?”అనుకుని వన్ ఫైన్ డే వాలంటరీ రెటైర్మెంట్ తీసేసుకుని “హమ్మయ్య ఇప్పుడు కూతురు దగ్గరకు వెళ్ళడానికి తనకేమి అడ్డులేదు” అని ఎగిరి వెళ్ళి కూతురు దగ్గర పడింది. అక్కడికి వెళ్ళిందే కాని ఇంటి దగ్గర భర్త తింటున్నాడో లేదో అని ఆరాటపడింది మనసు. ఆయన నేను బానే వున్నాను అన్నా వినిపించుకోలేదు. సెలవు పెట్టి వచ్చిందాకా పోట్లాడింది.
తిన్నదేదీ ఇమడక వాంతులు చేసుకుంటున్న కూతుర్ని చూసి, తానూ ఆ స్టేజ్ లో నుండే వచ్చింది అన్న సంగతి మర్చిపోయి కన్నీళ్ళు పెట్టుకుంది. తన కూతుర్ని ఇబ్బంది పెడుతున్న పొట్టలో నున్న బేబీని ముద్దుగా కోప్పడింది.
తొమ్మిది నెలలూ నిండి కూతురికి కొడుకు పుట్టాడు. చిట్టి తండ్రిని చేతుల్లోకి తీసుకోగానే వొళ్ళు పులకరించింది. అప్పటిదాకా కూతుర్ని ఇబ్బందిపెట్టాడని కోపగించుకున్న మనవడు అపురూపంగా అనిపించాడు. సృష్టిలోని అందాన్నంతా మూటగట్టుకుని వచ్చిన మనవడిని యెత్తుకోగానే మళ్ళీ అమ్మ అయిన భావన కలిగింది.
మనవడి ముద్దు ముచ్చట్లతో ఇహ లోకాన్ని మర్చిపోయింది. వాడు నీక్కాదు కొడుకు, వాళ్ళ పిల్లాడిని వాళ్ళకు వదిలెయ్యి పాపం అని భర్త వెక్కిరిస్తున్నా పట్టించుకోలేదు. కాని ఎన్నాళ్ళు? ఆరునెలలు కాగానే ఇంటికి రావాల్సొచ్చింది. మనవడిని వదల్లేక వదల్లేక వదిలి వచ్చిందే కాని మళ్ళీ ఆరునెలలు కాగానే రెక్కలు కట్టుకుంది.
తన వేలు పట్టుకుని నడుస్తూ పడుతూ లేస్తూ “మ్మ… మ్మ… మ్మ” అంటూ శబ్దాలు చేస్తుంటే “అమ్మమ్మా అని నన్నే నన్నే పిలుస్తున్నాడు నా మనవడు” అని వాడిని ముద్దులతో ముంచెత్తింది. వాడి వొళ్ళు వెచ్చబడితే విల విల లాడింది. తగ్గేవరకు దేవుడికి ఎన్ని మొక్కులో మొక్కుకుంది . తగ్గిన తరువాత వాడి మొహంలోని నవ్వులు చిన్నారి మోములో పువ్వులై విరిశాయి.
అలా వాడి ఆటపాటలతో మైమరిచిపోతున్నచిన్నారికి హఠాత్తుగా ఒకరోజు ఒకటర్థమయింది. అది అర్థమవుతూనే మనసులోని వేదన అలా చేత్తో తీసినట్లుగా మాయమయ్యింది.
“ఆశించడం” అదే ఇన్నాళ్ళూ తనను శాసించింది. చిన్నతనంలో అందరితో పాటు సమానమైన గుర్తింపు నాశించింది. కొద్దిగా ఊహ తెలిశాక తలితండ్రుల దగ్గర ప్రాముఖ్యతని ఆశించింది. పదహారేళ్ళ వయసులో ప్రత్యేకతని ఆశించింది. పెళ్ళయ్యాక తాను చేసిన సేవలకి రిటర్న్ ఆశించింది. మధ్యలో ఎందరికో చేసిన ఉపకారానికి ప్రత్యుపకారం ఆశించింది. తోడుగా వుండి కష్టసుఖాలలో పాలుపంచుకున్నందుకు భర్త దగ్గర ప్రత్యేక ప్రేమను ఆశించింది. సంతానం దగ్గర కొచ్చేటప్పటికి అప్పటివరకు తనే లోకంగా బ్రతికిన పిల్లలకు, ఊహ తెలిశాక వాళ్ళ జీవితంలో తన ప్రాధాన్యత తగ్గిపోవడం ఫీల్ అయింది. అంటే ప్రాధాన్యతను ఆశించింది.
అన్నిటికీ మనసే కారణం. యెప్పుడూ యెవరో ఒకరి దగ్గరనుండి యేదన్నా ఆశించిన క్షణమే అసంతృప్తికి తలుపు తెరుచుకుంటుంది. ఒక్కసారి అసంతృప్తి పాదం మోపిందీ అంటే ఇనుప పాదమే అది . గుండెను తొక్కి ఛిద్రం చేసిందాకా వదలదు. ఆ ఒక్క ఆశించడం అనేది లేకపోతే జీవితం సంతోష సాగరమే అవుతుంది.
ఒక్క మనవడి దగ్గర మటుకు అసలు యేదన్నా ఆశించాలన్న ఆలోచన కూడా రావటం లేదు. ఇది అన్ కండిషనల్ లవ్. అందుకే తాను చాలా హాయిగా వుంది. ఈ చిన్న సంగతి అర్థమైనాక చిన్నారి జీవితంలో మరి వెలితి కనపడలేదు. ఆర్తి ఆకాశంలోకి ఎగిరిపోయింది.
యెవరిని ప్రేమించినా, యెవరికి ఏమి చేసినా రిటర్న్ఆశించకపోతే , అసలు ఆశించడం అనేది లేకపోతే తన జీవితంలో అసంతృప్తికి తావుండదు. తనలోని వేదనని మూలాలతో సహా పెకిలించగలగడానికి కారణమైన మనవడిని అపురూపంగా చూసుకుంటూ అనుకుంది చిన్నారి….

******శుభం******

నేను…

రచన- డా లక్ష్మి రాఘవ

నన్ను అందంగా తయారు చేస్తున్నారు అన్న ఆనందం నన్ను నిలవనీయడం లేదు.
నా ముఖం ఇంకా ఎంత అందంగా ఉండాలో అని మాట్లాడుతూంటే సిగ్గుపడి పోయాను.
అసలే నా నిండా అందమైన ఆలోచనలు, వాటికి తోడు అలంకరణతో అద్బుతంగా అవుతుందంటే ఎవరికీ ఆనందం కలగదు? పైగా “ఎంత ఖర్చయినా పరవాలేదు ఎంత బాగుండాలంటే చూడగానే కావాలని అనిపించాలి” అన్నారు నా వాళ్ళు.
ఇక నా ఆనందానికి హద్దులు లేవు! చూడ్డానికి బాగుండటానికి, క్షణంలో నచ్చడానికి ఎంత ఖర్చు అయినా పరవాలేదు’ అన్న మాటలు చాలవా నాకు? ఇక అలా తయారవడాని కోసమై హైదరాబాదు దాకా ప్రయాణం అలసట అనిపించలేదు.
హైదరాబాదులో వేర్వేరు ప్రదేశాలకు తీసుకెళ్ళారు. ప్రతి చోటా నా అందానికి మెరుగులు దిద్దడమే. నా గురించే ప్రత్యేకంగా పని చేయడమే.
అందుకని నన్నుఎన్నిసార్లు ముట్టుకున్తున్నా నాకేమీ అనిపించలేదు. ఎప్పటికప్పుడు సరిదిద్ది , మెరుగులద్దుతుంటే పులకించిపోయానంతే. నాకు కూడా చాలా కోరికలున్నాయన్న మాట!!
ఇదంతా జరగడానికి రెండు నెలలు టైం పట్టింది. నాకేమో ఎప్పుడెప్పుడు పూర్తిగా ముస్తాబై ఇల్లు చేరతానా అన్న ఆత్రుత వుంది.
ఒక రోజున నేను సంపూర్ణంగా ముస్తాబైనట్టు అనిపించింది. నన్ను హైదరాబాదు వాళ్ళు చాలా అందంగా ఉన్నానని మెచ్చుకున్నారు.
ఇక మా ఇంటికి ప్రయాణమే మిగిలింది. ప్రయాణానికి సిద్దం చేశారు.
నాకు ఎక్కడా అసౌకర్యం కాకుండా భద్రంగా మా ఇంటికి చేర్చారు. నన్ను చూడటానికి మా ఇంటి వాళ్ళు పోటీ పడ్డారు.
అందరి చేతిలోనూ నేనే! “అరె ఎంత బాగుందో!!” అనడాలే!! మురిసి పోయాను. మొదటిగా దేవుడి గదికి తీసుకెళ్ళారు.
తరువాత నన్ను ఎక్కడ, ఎక్కడ పంపాలో నిర్ణయించారు. “ఇంత బాగా ఉన్నదాన్ని అందరూ ఆదరిస్తారు” అన్న మాటలు వినడానికి హాయిగా వున్నాయి.
ఒక వారం లోపల నన్ను అందరికీ పరిచయం చెయ్యాలని ఒక సభ చేసారు. ఆ సభలో అందరి దగ్గరా నేనే! అందరు మాట్లాడిందీ నాలోని ఆలోచనలూ, అందమైన ముఖాన్ని గురించే! ఓహ్! ఎంతో గర్వంగా వుంది…
న్యూస్ పేపర్స్ లో నా ఫోటోలు వేసారు. నా గురించి ఎంతో గొప్పగా చెప్పారు.
ఇక నేను మేఘాలలో తెలియాడుతున్న సమయంలో నన్ను ఇంకా ఎంతమందికో పరిచయం కావడానికి ప్రిపేర్ చేసారు.
వివిధ ప్రాంతాలకు చేరాను. అందరూ బాగా ఆదరించారు!!
అలా కొన్నేళ్ళు రాజరికం అనుభవించాను.
తరువాత నన్ను అందరూ పట్టించుకోవడం మానేశారు.
ఎక్కడైనా ఎక్కడో ఒక మూల ఉంటున్నాను.
చివరకు ఇంట్లో వద్దని కొంతమంది బయటవారికి అమ్మేసారు! వారూ సరిగా చూసుకోలేదు…
కొత్తలో ఎప్పుడో రాత్రిపూట కాస్సేపు చేతిలో ఉంచుకుని నన్ను చూసినవారు, తరువాత రోజుల్లో అది కూడా కరువై గిరవాటు వేస్తే, పాత పేపర్ల వాడి చలవతో ఫుట్ పాత్ చేరాను.
భరించ లేనంత ఎండ! అలా పుట్ పాత్ పై ఎండకు మాడుతున్న సమయంలో ఒక చల్లని చెయ్యి నన్ను తాకింది. సుతారంగా సృశిస్తూ నన్ను బేరం చేసింది. మా యజమాని కూడా నన్ను ఎలాగైనా వదిలించు కోవాలని చాలా తక్కువ ఖరీదుకు నన్ను ఆ వ్యక్తికి అమ్మేశాడు. అదే నయం. కనీసం నీడపట్టున ఉండొచ్చు అనుకుంటూ అతడితో వెళ్ళిపోయాను..
ఇంటికి వెళ్ళగానే నన్ను ఒక్కసారి చూసి గిరవాటు వేస్తాడేమో అన్న అనుమాన౦గా వుంది. కానీ అతను నన్ను చాలా ఆప్యాయతతో బట్టతో శుభ్రం చేసి నాకు ఒక కొత్త ముసుగు వేసి బాగా బైండింగ్ చేయించాడు. అట్ట మీద చెరిగిపోయిన నా పేరుని మరింత అందంగా రాసాడు.
ఒక్కసారి మృదువుగా పెదవులకు ఆనించుకుని అల్మారాలో తన చిన్ని పుస్తకాల లైబ్రరీ లో చోటు కల్పించారు.
అవును నేను అనాదరణకు గురయ్యి తిరిగి ఉద్దరించబడ్డ పుస్తకాన్ని!!

******!

జలజాక్షి.. సంగీతం కోచింగ్..

రచన: గిరిజారాణి కలవల

ఎప్పుడో చిన్నప్పుడు.. కాసిని వర్ణాలూ.. ఇంకాసిని కీర్తనలూ గట్రా.. ఏవో నేర్చుకుంది మన జలజం.. వాళ్ళ బామ్మ బతికున్ననాళ్ళూ సంగీత సాధన చేసాననిపించి.. ఏవో కొన్ని రాగాలని ముక్కున పట్టింది. ఇంటి ఆడపిల్ల చక్కగా సంగీతాలాపన చేస్తోంటే.. సరస్వతీదేవి నట్టింట వీణ వాయించినట్టే వుంటుందని బామ్మ పట్టుబట్టి.. మాష్టారిని ఇంటికి పిలిపించి.. జలజాక్షికి సంగీతం నేర్పించింది. ఆ మాష్టారు కూడా.. జలజానికి తగిన మనిషే… శంకరాభరణం సినిమాలో దాసు కేరక్టరే అనుకోండి.. చక్కటి పాటలని ముక్కలు ముక్కలుగా చేసి నేర్పేవాడు.. ‘ బ్రోచే.. వా..రెవరురా.. టటటడటయ్..’ ఆయన నేర్ఫినట్టే మన జలజం ఆ ముక్కలని ముక్కున పట్టింది. అంతే.. ఆ తర్వాత బామ్మా పోయింది.. సంగీత సాధనా అయిపోయింది.. హార్మోనియం పెట్టిని అటకెక్కించేసింది జలజం.
జలజానికి పెళ్ళి ఈడు వచ్చింది.. సంబంధాలు రావడం మొదలయ్యాయి. పెళ్ళి చూపులప్పుడు… ఎవరైనా సంగీతం నేర్చుకున్నావా? పాటలు పాడడం వచ్చా? అని అడుగుతారేమో అని జలజం వాళ్ళ అమ్మ.. ఆ పెట్టిని కిందకి దింపి బూజులు దులిపింది.
పదమూడో సంబంధం.. ఎవరనుకుంటున్నారూ… ఇంకెవరూ .. మన హీరో జలజాపతే..
కాఫీలూ, ఫలహారాలు ముగిసాయి.. ఒకరినొకరు ఓర చూపుల బాణాలు వేసుకోవడమూ అయింది.. పెద్దోళ్ళు అన్ని కోణాలూ చూడడం అయింది.. ఆలోచించి జాతకాలూ, కట్నాలూ మాట్లాడుకోవడాలూ ముగిసాయి.. ముహూర్తాల దగ్గరకి వచ్చేసరికి.. అదిగో సరిగ్గా అప్పుడే… జలజాపతి బామ్మ… ” ఏదీ.. పిల్లా.. సంగీతం నేర్చుకున్నావని ఆ పెళ్ళిళ్ళ పేరయ్య చెప్పాడు.. ఓ పాటందుకో..” అంది.. ఏదో అప్పచ్చుల పళ్ళెం అందుకో అన్నట్టుగా…
ఇక తప్పదుగా… హార్మోనియం పెట్టి శృతి చూసుకుని.. తన గొంతు సవరించుకుని… ఏడో క్లాస్ లో వదిలేసిన కీర్తనలని గుర్తు చేసుకుంటూ.. మొదలెట్టేసరికి.. ఆ హార్మోనియం పెట్టిలో స్ధిరనివాసం ఏర్పరచుకున్న బల్లి ఫేమిలీ లోని చంటిబల్లి ఒక్క సారిగా పైకి ఎగిరి.. జలజాపతి బామ్మ నెత్తిన పడింది.. ఆ దెబ్బకు ఆవిడ కాస్తా అదిరిపడి.. కెవ్వున కేకతో.. అంతెత్తుకి ఎగిరింది. దాంతో తోక తెగిన బల్లిలా గెంతడం మొదలెట్టింది. జ. ప తల్లికి మాత్రం.. కొద్దిగా బల్లి శకునాలు పెద్ద బాలశిక్షలో చదివిన గుర్తుంది.. నెత్తిన పడితే…. అత్తగారు ఇక పైకి టికెట్ తీసుకున్నట్టే… హమ్మయ్య అనుకుంది… పైకి మాత్రం అయ్యో బల్లి.. అయ్యో బల్లి అంటూ.. సోఫా ఎక్కి గెంతులేయడం మొదలెట్టింది.
వెంటనే.. జలజం తండ్రి… ” శారదా ఆపు” అన్న లెవల్లో ” జలజా ఆపు” అని గావుకేక పెట్టారు. ఈ కంగారులో జలజం పాట ఎప్పుడు ఆపిందో కూడా తెలీలేదు.
బల్లి హడావుడి సర్దుమణిగాక.. పెళ్లి మాటలు మొదలెట్టారు.. బల్లి భయంలో వున్న జ. ప. బామ్మ మళ్లీ మాట్లాడలేదు.. ఓ పదిహేనురోజుల్లో ఎంగేజ్మెంట్ .. ఆ తర్వాత నెల్లాళ్ళకి పెళ్ళి జరిగిపోవడం.. నెల తిరక్కుండా జలజం అత్తారింట అడుగు పెట్టడం జరిగిపోయింది. జలజాపతి బామ్మ మాత్రం.. జలజాన్ని పాటలు పాడమని మాత్రం అడగలేదు ఎప్పుడూను.

ఇంతలో జలజాపతికి హైదరాబాద్ ట్రాన్స్ఫర్ అవడంతో.. భార్యభర్తలు ఇద్దరూ అక్కడ కాపురం పెట్టారు. తమతోపాటు బామ్మని తీసుకెడదామనుకున్నాడు కానీ.. జలజం సంగీతానికి భయపడి ఆవిడ వెళ్ళనంది. మనవడు ఆఫీసుకి వెళ్ళి పోయాక.. తన పాటలతో .. వాయించేస్తుందేమో అని భయపడి బామ్మ రానని చెప్పింది.
జ. ప ఆఫీసు కి వెళ్ళాక జలజానికి ఖాళీయే.. పనేం వుండేది కాదు.. ఏం తోచక ఏంచేయాలా అని ఆలోచిస్తూ వుండేది. కాలేజీలో స్నేహితురాలు విజయ ఒకసారి సినిమా హాల్లో కనపడి.. పలకరింపులు అయ్యాక.. ఇంటి అడ్రస్ లు తీసుకుని వారం వారం కలుసుకోవడం మొదలెట్టారు.
అటువంటి సమయంలో విజయ.. ఖాళీ సమయాన్ని ఎలా వినియోగించాలో చెప్పింది బానే వుందనిపించింది జలజానికి. ” కాస్తోకూస్తో సంగీతం నేర్చుకున్నావు కదా… ఇంటి దగ్గర చిన్న పిల్లలకి సంగీతం క్లాసులు తీసుకో.. వారానికి రెండు క్లాసులు తీసుకున్నా.. ఒకొక్కరి దగ్గర.. వెయ్యి రూపాయలు తీసుకోవచ్చు.. పదిమంది వచ్చినా ఈజీగా పదివేలు నెలకి సంపాదించవచ్చు..” అని చెప్పేసరికి ఇదేదో బావుందే అనుకుంది జలజం. వెంటనే అమలులో పెట్టేసింది.. అదే అపార్ట్ మెంట్ లో చుట్టుపక్కల ఇళ్లలో చెప్పేసరికి.. ఓ పదిమంది పిల్లలు సంగీతం క్లాసుకి రావడం మొదలెట్టారు. అయితే ఒక నెల తిరక్కుండానే.. ఆ పిల్లల తల్లిదండ్రులు.. జలజం దగ్గర క్లాస్ లు మాన్పించడమే కాదు.. పైన.. సా.. అనగానే.. పైన ఇంటి వాళ్ళు, కింద.. రీ.. అనగానే కింద ఇంటి వాళ్ళూ.. వాళ్ళే ఇళ్లు మారిపోయారు జలజం సంగీతం దెబ్బకి..
ఇది వర్క్ అవుట్ కాకపోయేసరికి… ఇలా డైరక్ట్ గా కాకుండా… ఆన్ లైన్ క్లాసులు తీసుకుందామనే ఆలోచన వచ్చింది జలజానికి. పాపం ఇద్దరు ముగ్గురు దొరికారు.. జలజం సంగతి తమ దాకా పాకనివారు..
అందులో ఓ పిల్లని వాళ్ళమ్మ లాప్ టాప్ ముందు.. జలజం క్లాస్ కి కూర్చోపెట్టి.. లోపల తన పని చూసుకుంటూ వుండేది.. ఈ పిల్లకి కుదురేదీ… అటుపోనూ.. ఇటుపోనూ… జలజం వాళ్ళమ్మకి ఫోన్ చేయడం.. ఆవిడ పిల్లని మళ్లీ ఇక్కడ కుదేయడం…. వెంటనే అది మళ్లీ పారిపోవడం..
” మీ పిల్లకి కుదురు లేదండీ.. తాళం కూడా వెయ్యడం లేదు..ఇలా అయితే ఎలా నేర్పించాలీ ” అని జలజం ఆ పిల్ల తల్లికి కంప్లైంట్ చేసేసరికి….
మన జలజం కంటే ఘనురాలు ఆ తల్లి…. పిల్లని లాప్ టాప్ ముందు కుర్చీలో కుదేసి కూర్చోపెట్టి.. తాడేసి కట్టేసి… ఆ రూముకి తాళం వేసి.. జలజానికి ఫోన్ చేసింది…” ఇక మా అమ్మాయి కదలనే కదలదు… తాళం కూడా వెయ్యమన్నారుగా.. వేసేసాను..రూముతలుపులకి గాడ్రెజ్ తాళం.. ఇక మొదలెట్టుకోండి క్లాస్ ని”.. అంది.
అంతే ఇక జలజం నోటికి తాళం పడిపోయింది.

*****

చిన్నారితల్లి నా చిట్టితల్లి

రచన: తులసి భాను

నాన్నా అంటూ వెనుకనుంచీ మెడచుట్టూ చేతులు వేసి గారాలు పోతోంది 28 యేళ్ళ చిట్టితల్లి, తన తండ్రి ఆనంద్ దగ్గర. ఏమ్మా ఏం కావాలీ అన్నాడు ఆనంద్ తన పని ఆపేసి. నాన్నా ఇప్పుడు పెళ్ళి వద్దు నాకు అంది దిగులుగా రేణుక తండ్రి చెవుల్లో రహస్యంగా. తల్లి వింటే తిడుతుందని భయం మరి,ఇన్నేళ్ళొచ్చాయి, పెళ్ళి వద్దు వద్దు అని ఇన్నేళ్ళు సాగదీసావు, ఇంకా ఇప్పుడు కూడా దాటేయాలని చూస్తే ఊరుకోను అని నిన్ననే స్ట్రాంగ్ గా బెదిరించింది తల్లి నిర్మల.
ఇప్పటికే నా బుజ్జితల్లికి 28 యేళ్ళు వచ్చేసాయి, ఇంక ఇప్పటికయినా పెళ్ళి చేసుకోకపోతే ఎలారా. అన్నాడు ఆనంద్ సర్దిచెబుతూ. . రేణుక తల దించుకుని కూర్చుని ఉంది, సమాధానం ఏమీ ఇవ్వట్లేదు. కూతురు అలిగింది అనిపించి, గడ్డం కింద చెయ్యి పెట్టి కూతురు మొహాన్ని పైకెత్తాడు. రేణుక కళ్ళ నిండా నీళ్ళు. . తల్లీ, ఏమయ్యిందిరా అని కంగారుపడిపోయాడు ఆనంద్. అతనికి కూడా, కూతురి కళ్ళలో నీళ్ళు చూసి ఏడుపు గొంతు పడింది. వీళ్ళకు కనపడకుండా ఫ్రిజ్ అవతల నుంచుని వీళ్ళ మాటలు వింటున్న నిర్మలకు కూడా కూతురు ఏడుస్తోందని అర్ధమై కళ్ళు నీటిచెలమలైపోయాయి, తన చీరకొంగుతో కళ్ళు వత్తుకుంటూ కూతురు ఏం చెబుతుందా అని ఆత్రంగా వింటోంది. నాన్నా మీ దగ్గర ఉన్నట్టు నాకు ఇంకెక్కడా బాగోదు, మీ దగ్గరే ఉండిపోతాను నాన్నా, హాయిగా అమ్మవళ్ళో బజ్జుని, నీ గొంతు వింటుంటే, పొద్దున్నుంచీ రాత్రి ఎనిమిందింటివరకూ నేను జాబ్ లో పడ్డ అలసటంతా తీరిపోతుంది. . అక్కడ నన్నెవరు చూసుకుంటారు నాన్నా అంత బాగా, అమ్మ నువ్వూ చూసుకున్నట్టు ఎవ్వరికీ రాదు తెలుసా. అంటోంది. .
రేణూ నువ్వసలు నీ ప్రాజెక్ట్ టీమ్ లీడర్ వేనా, ఇంత బేలగా ఉంటే ఎలా చెప్పు. జీవితంలో ఒక్కొక్క దశ మారుతూ ఉంటుంది, అది సహజంగా జరిగిపోవాలి, ఇలా ఇదే తరహాలో ఆలోచిస్తే, నువ్వు జీవితంలో ముందుకు వెళ్ళ లేవు. అన్నీ ఒకటొకటిగా అలవాటు అవుతాయి చిట్టితల్లీ, అని ధైర్యం చెబుతూ రేణుక తలను తన గుండెలకు కత్తుకున్నాడు ఆనంద్. . ఇంతలో కూతురి మాటలకు, మనసు బరువెక్కి, నిర్మలకు చాలా ఏడుపొచ్చి, వెక్కిళ్ళు పెడుతోంది. ఆ వెక్కిళ్ళ శబ్దం తండ్రీ కూతురికి వినపడింది. చకచకా వచ్చి చూసారు, నిర్మల ఏడుపు ఆపుకోవాలనుకుంటున్నా, తన వలన కావట్లేదు. . అది చూసి రేణుక, ఓయ్ అమ్మా , గయ్యాళి లా నాలుగురోజుల నుంచీ, పెళ్ళొద్దంటున్నానని నా వెంట తిడుతూ తిరుగుతున్నావు, ఇవ్వాళేంటి ఇలా ఆ. అని రేణుక తల్లిని నవ్వించాలని చూస్తోంది. . తల్లి నిర్మల, రేణుకని మ్రృదువుగా తన చేతుల లోకి తీసుకుంది. ఎంత ప్రేమ ఉన్నా ప్రతీ కూతురూ పెళ్ళి చేసుకుని వెళ్ళాల్సిందే కదరా. . అని తనకి ధైర్యం చెప్పుకుంటూనే, కూతురికీ సర్దిచెబుతోంది. .
పసుపు రాయడం, కూతురిని పెళ్ళికూతురుని చేయడం, గోరింటాకు సంబరం చేయడం, చేతినిండా గాజులు వేసి అందరూ సరదాగా పాటలు పాడటం. . ఇలా అన్నీ వేడుకగా జరిగేటప్పుడు, ఆ సందడిలో రేణుక హుషారుగానే ఉంది. . ఒక్కొక్క వేడుక ముందుకు వెళుతున్న కొద్దీ ఆనంద్, నిర్మలకి కూతురు, తమని వదిలి, అత్తారింటికి వెళ్ళిపోతుంది అనిపించినప్పుడల్లా, చుట్టూ అందరినీ, అన్నీ మరిచిపోయి మరీ, కూతురినే కళ్ళారా చూసుకుంటూ, కళ్ళల్లో దిగులు పేరుకుంటుండగా, కూతురినే చూసుకుంటూ బొమ్మల్లా నిలబడిపోతున్నారు.
హ్రృదయాలు వేరైనా, తల్లీ తండ్రిగా ఇరువురూ ఒకే బాధను అనుభవిస్తున్నారు కూతురి కోసం. . నిర్మల చెల్లెలు సాహితీ, అన్ని సందర్భాలలోనూ ఫొటో లు తీస్తోంది తన మొబైల్ ఫోన్ లో, చాలా ఫొటోల్లో బావ మొహంలో దిగులు స్పష్టంగా తెలుస్తోంది, ఇహ అక్క అయితే, కూతురి చెంపకి తన చెంప ఆనించో, కూతురి భుజానికి తన మొహాన్ని తాకించుకుని దిగిన ఫొటోల్లో ఇహ కన్నీరు కంటి అంచుల్లోంచీ రాబోతోంది అన్నట్లే ఉంది. .
ఇద్దరూ ఇంత మరీ దిగులు పడుతున్నారే అనిపించి, ఇద్దరికీ ఫొటో లన్నీ చూపించి, కాస్త నవ్వండి ఫొటోల్లో అని సలహా చెప్పింది. . ఇద్దరూ ఒకరి మొహం ఒకరు చూసుకుని, కళ్ళతోనే ఊరడించుకుని సరే సరే అని నవ్వుతూ చెప్పారు సాహితీకి. .
పెళ్ళి ధూం ధాం గా బాగా జరిగింది. . హనీమూన్ కి పారిస్ వెళ్లొచ్చారు కొత్త జంట. . దిగులు దిగులు అన్న చిన్నారితల్లి, మొదట్లో పూటకి ఒకసారి ఫోన్ చేసేది. . ఒక్కొక్కరితో, అరగంటకి తక్కువ కాకుండా ఓ గంటసేపు మాట్లాడేది. . తరువాత తరువాత రోజుకి ఒకసారి, అదీ ఒక అరగంట. . హనీమూన్ అయింది. .
కొత్తకాపురం మొదలయ్యింది. . వారానికి రెండుసార్లు ఫోన్ లు వస్తున్నాయి. . శని, ఆదివారాలు అమ్మా నాన్న దగ్గరికే వచ్చేవారు. .
నెమ్మదినెమ్మదిగా రేణుక, నిర్మల, ఆనంద్. ముగ్గురూ అలవాటు పడ్డారు, దిగులును స్వీకరించి సర్దుకుపోవడానికి. .
మూడు నెలల తరువాత రేణుక కోపంగా తల్లి ఇంటికి వచ్చింది, అరగంట తేడాలో అల్లుడు విశ్వ వచ్చాడు. . నిర్మల ఇద్దరికీ వేడిగా దోశలు వేసి ఇచ్చింది, ఇద్దరూ మౌనంగా తింటున్నారు. .
గంట తరువాత అటు రేణుక, నిర్మలతో, ఇటు విశ్వ, ఆనంద్ తో చెబుతున్నారు. . రేణుక ఫేవరెట్ హీరో ప్రభాస్ సినిమాకి వెళదామని అడిగింది, రెండ్రోజుల ముందు బుక్ మై షో లో టిక్కెట్లు బుక్ చేసుకున్నారు. . తీరా ఈ రోజు సినిమా టైమ్ కి రేణుక తనకి ఇష్టం అయిన డ్రెస్ వేసుకుని టిప్ టాప్ గా రెడీ అయి కూర్చుంది, విశ్వ కి ఫోన్ చేసింది, లేట్ చేయద్దు, ముకేష్ ఆడ్ తో సహా పేర్లు నుంచీ ఏ ఒక్కటీ మిస్ అవకుండా చూడాలి నేను, లేకపోతే సినిమా చూసినట్టుండదు నాకు అని స్పష్టంగా ముందుగానే చెప్పింది రేణుక, విశ్వ గంట ముందు రావాల్సింది, పదిహేను నిముషాలు లేటుగా వచ్చాడు, ఈ పదిహేను నిముషాలలో నిముషానికి ఒక డిగ్రీ చొప్పున, రేణుక కోపం పెరిగిపోయింది. .
ఇహ యుధ్ధానికి సిద్ధంగా కూర్చుని ఉంది విశ్వ ఇంటికొచ్చే టైమ్ కి. . నా డిసప్పాయింట్ కి నీకు అసలు కొంచెం కూడా గిల్టీ లేదు, నేను ఇంకెప్పుడూ సినిమా ప్రోగ్రామ్ పెట్టుకోనూ, ఇదే మా అమ్మా నాన్న అయితే రెండు గంటలు ముందే రెడీగా ఉంటారు నాకోసం, వాళ్ళు ఎంత పెద్ద పొజిషన్ లో అయినా ఉండనీ అని ఒకటే అలక, కోపం, తిట్లు విశ్వ మీద. . చూసాడు చూసాడు విశ్వ, అరే ఇప్పుడు కూడా మనం టైమ్ కి చేరిపోతాం, బయల్దేరు అంటే, ఆ పిచ్చి కోపంలో రేణుక వినిపించుకుంటేనా. . ఇహ విశ్వ కి కోపం వచ్చి ఇంత మూర్ఖత్వం మంచిది కాదు అన్నాడు రేణుకతో. అంతే, నన్ను అంత మాట అంటావా అనేసి, పుట్టింటికి పరిగెత్తుకొచ్చేసింది. .
ఆనంద్, నిర్మలకి అసలే రేణుక అంటే అపురూపం, తనో మాట రేణుకని అనేసాడని వారికి, తన మీద ఎక్కడ కోపం వస్తుందో అని, తనను వారేమి అంటారో, అది విని తనకు ఇంకా కోపం వస్తుందేమో అనిపించి కంగారుగా ఉంది విశ్వకు. .
ఆనంద్ సీరియస్ గా విన్నాడు. . విశ్వ ఆనంద్ మొహంలో మారుతున్న ముఖకవళికలను గమనిస్తున్నాడు. . అంటే మా అమ్మాయి మూర్ఖురాలు అంటావు అన్నాడు ఆనంద్ విశ్వ తో. . భర్త అల్లుడిని తొందరపడి ఏమంటాడో అని, నిర్మల కంగారుపడుతూ భర్త దగ్గరకు వస్తోంది, ఏమనద్దు అన్నట్టు అడ్డంగా తలూపుతూ భర్తని చూస్తూ. .
ఆనంద్ భళ్ళుమని గట్టిగా నవ్వేసాడు. . నవ్వుతూ ఉన్నాడు. . విశ్వకి, నిర్మలకి, రేణుకకి ఏమీ అర్థం కాలేదు, ఆనంద్ ఎందుకు అలా నవ్వుతున్నాడో. .
విశ్వా, ఇలానే, అచ్చు ఇలానే మీ అత్తగారు, ఇదే విషయం మీద నాతో మొదటిసారి గొడవేసుకుంది. అప్పట్లో తనకి నాగార్జున అంటే ఇష్టం. మజ్ను సినిమాకి తీసుకెళ్ళమంది, నాకూ ఒక పదే పది నిముషాలులేట్ అయింది. . ఇహ కైకేయి లెవెల్లో అలకాగ్రృహం సీను చూపించింది. . మరి మీ ఆవిడకి మాత్రం, మా ఆవిడ పోలికేగా వచ్చేది. . ఏదేమైనా అల్లుడూ, ఈ విషయం లో నేను నీ వైపేనయ్యా, ఎందుకంటే సాటి భర్తగా, భార్యలు అలిగినప్పుడో, మనతో వాదించేటప్పుడో, ఒక భర్త పడే బాధ ఏంటో నాకు బాగా అనుభవం. అప్పుడంటే నాకు మా మావగారి సపోర్ట్ తీసుకోవాలని తెలీలేదు, ఒకవేళ నేను అడిగుంటే మా మావగారు ఏమనేవారో కానీ నేను ఏ రోజూ ఆయన సాయం కోరలేదు, ఈ రోజు మాత్రం నువ్వు అడగకపోయినా నేను నీ పార్టీనే అనేసాడు ఆనంద్ నిజాయితీగా. .
అదంతా విని నిర్మల నోరు తెరుచుకుని ఆశ్చర్యం గా చూస్తూ ఉండిపోయింది, రేణుకేమో, అమ్మా అని ఏడుపు మొదలుపెట్టబోయింది. . హేయ్ రేణు రేణు ఏడవకు, సారీ సారీ నేను, నిన్ను, అలా ఇంకెప్పుడూ అనను, ఇప్పుడైనా త్వరగా బయల్దేరితే నైట్ టెన్ ఓ క్లాక్ షో కి వెళ్ళచ్చు మనం. అని బతిమలాడాడు. . ఫో నాన్నా నీతో పచ్చి, నీతో కటిఫ్ అని, ఆనంద్ తో చిన్నపిల్లలా అనేసి, రేణుక, విశ్వ తో కలిసి సినిమాకు బయలుదేరింది. .
వాళ్ళు అలా వెళ్ళారో లేదో నిర్మల గిన్నెలు దడా దడా విసిరేస్తూ, ఆనంద్ మీద కోపం ప్రదర్శిస్తోంది. . అబ్బా, కూతురి పెళ్ళి హడావుడి లో పడి, నీ గిన్నెల సంగీతం విని చాలా రోజులయ్యిందోయ్, మళ్ళీ ఇవాళ వింటున్నా. అన్నాడు నోరారా నవ్వుతూ. .
అల్లుడి ముందు నా పరువు తీసేసి, నన్ను రాక్షసిని చేసేసి ఇప్పుడు బావుందా మీకు అంది బాధగా నిర్మల. . ఓ నిముషం మౌనంగా ఉన్నాడు ఆనంద్. భర్త ఏం చెబుతాడా అని ఎదురుచూస్తోంది. . నిర్మలా, కూతురి కోసం, అల్లుడుని ప్రశ్నించకూడదు, అనవసరంగా ఓ మాట అనకూడదు, నేను అతని పక్షాన నిలవగానే, అతనికి వాదించే అవసరమే లేకుండా అయ్యింది, కూతురిని తప్పు పట్టలేక, మనిద్దరి విషయాన్ని ప్రస్తావించాల్సివచ్చింది, అలా చేయటం వలన ఇది అందరి భార్యాభర్తల మధ్యా సహజమే అని వారికీ తెలిసొచ్చింది. . ఇప్పుడు రేణుక ఎంతో విశ్వా కూడా అంతే, మనకు, ఎవరికి ఏమి చెప్పాలన్నా, ఒకటే బాధలా అనిపించింది, అందుకే మరి అన్నాడు,. నిర్మల వైపు అర్థం చేసుకుంటావుగా అన్నట్టు చూస్తూ ఆనంద్. . ఏమనిపించిందో కోపంతో ఎర్రబడ్డ నిర్మల మొహంలోకి సన్నని చిరునవ్వు వచ్చింది. . అమ్మాయే సన్నగా అరనవ్వే నవ్వగా అని పాటందుకున్నాడు ఆనంద్. అబ్బో నేనో అమ్మాయి, మీరో అబ్బాయి అంది నిర్మల సరదాగా. .