ఏడు విగ్రహాలు

రచన: ఝాన్సీరాణి.కె

భార్గవ్‌ రవి మారేడ్‌పల్లి చేరేసరికి అక్కడంతా మనుషులు హడావిడిగా మాట్లాడుకుంటున్నారు. షెనాయ్‌ నర్సింగ్‌ హోం నుంచి తుకారాంగేట్‌కి వెళ్ళేదారిలో ఒక అపార్ట్మెంట్‌ ముందు జనం గుమిగూడి వున్నారు. ఫోటోగ్రాఫర్స్‌, ఫింగర్‌ప్రింట్‌ ఎక్స్‌పర్ట్‌ అంబులెన్స్‌ హత్య జరిగిన వాతావరణం పోలీసు వాసన గుర్తు చేస్తున్నాయి. భార్గవ్‌ మీట్‌ మిస్టర్‌ వంశీకృష్ణ జర్నలిస్ట్‌ వీరు భార్గవ్‌, రవి సౌరభా డిటెక్టివ్‌ ఏజన్సీ వాళ్ళు అని పరస్పరం పరిచయం చేశాడు.
మీ గురించి చాలా విన్నాను. మిమ్మల్నిలా కలవడం సంతోషంగా వుంది. అనలేను: ఎందుకంటే ఈ సంఘటన జరిగింది నా ఇంటిముందు. నా ఇంట్లోని విగ్రహం పగిలింది. అదే వేరే వారికి సంబంధించినవైతే ఈపాటికి ఫోటోతో హాట్‌ హాట్‌ హెడ్‌లైన్లతో న్యూస్‌ తయారయ్యేది. స్వయంగా నా దాకా వచ్చేసరికి ఆ సందర్భంలో వాళ్ళు ఎటువంటి స్థితిలో వుంటారు. వారి మానసిక పరిస్థితి అన్నీ అనుభవంలోకి వస్తున్నాయి. అయినా జరిగింది మీకు చెబుతాను. గ్రౌండ్‌ఫ్లోర్‌ పస్ట్‌ ఫ్లోర్‌ రెండు తీసుకొని ఇవి ఎల్‌ఐజి అపార్ట్‌మెంట్స్‌కావడంతో మా ఇంట్లో అందరూ పెళ్ళికని ఊరికి వెళ్ళారు. నేను పైన గదిలో కూర్చుని వేసవికాలం`అర్థరాత్రి దొంగతనాలు`తీసుకోవల్సిన చర్యల గురించి ఒక ఆర్టికల్‌ తయారు చేయడంలో మునిగిపోయాను. ఆ రోజు రాత్రి దాటింది ఉన్నట్లుండి ఒక పెద్ద చప్పుడు. బాల్కనీలోకి వచ్చి చూస్తే వెన్నెలరాత్రి కావడంతో క్రిందంతా స్పష్టంగా కనిపిస్తుంది. నిర్మానుష్యం, నిశ్శబ్దం. ఏదో ఆలోచనలో ఉండటంతో భ్రమపడ్డాననుకున్నాను. మళ్ళీ వెళ్ళి వ్రాసుకోవటం ప్రారంభించాను. ఇంతలో పెద్దకేక. జీవితంలో ఎప్పుడూ భయపడలేదు. ఏమయిందని లైట్‌తో క్రిందికి వచ్చాను. డ్రాయింగ్‌ రూంలో ఎన్‌.టి.ఆర్‌ విగ్రహం మాయం. న్యూస్‌ రెగ్యులర్‌గా చదవడంతో ఊళ్ళో ఏం జరుగుతుందో తెలుస్తూంది. అందుకే ముందు ఎన్‌.టి.ఆర్‌ విగ్రహం ఉందా అని చూశాను. బయటకు వెళ్ళి చూద్దామని తలుపుతీసి బయటకు ఆడుగేయగానే ఒక శరీరం నా కాలికి తగిలింది. లైట్‌ వెలుతురులో చూద్దునుగదా ఒకశవం రక్తంతో పడివుంది. కొంచెం దూరంలో ఒక కత్తి పడివుంది. కొంచెందూరంలో స్ట్రీట్‌లైట్‌ కింది విగ్రహం ముక్కు. వెంటనే ఒక బాధ్యత గల పౌరుడిగా పోలీసుకు ఫోన్‌ చేశాను. ఇప్పుడు ఇలా లోపలికి తీసుకెళ్ళారు. వంశీ లోపలికెళ్ళాడు.
ఈ కేస్‌లో డెవలప్‌మెంట్స్‌ ఏమిటి!’ అడిగాడు భార్గవ్‌.
‘ఒక స్మగ్లర్‌ దగ్గర పని చేసేవాడు ఆ మరణించినవాడు గాయం బలంగా తగిలింది. కత్తి అతనిదైనా కావచ్చు హంతకుడిదైనా కావచ్చు. ఫింగర్‌ప్రింట్‌ చెక్‌ చేయిస్తున్నాము. హంతకుడు హతుడికి బాగా తెలుసు. అందుకే అతని మొహంలో మరణించాక కూడా ఆశ్చర్యార్థపు గుర్తులు చెరిగిపోలేదు.’ అన్నాడు జార్జి భార్గవ్‌ మరో విషయం. హతుడి జేబులో ఈ ఫోటో దొరికింది. అని ఒక ఫోటో ఇచ్చాడు జార్జి భార్గవ్‌ అది తన జేబులో పెట్టుకున్నాడు.
‘ఆ విగ్రహాల కథ ఏమైనా తెలిసిందా?’ భార్గవ్‌ అడిగాడు.
ఇక్కడ హత్య జరిగింది. జేబులో ఫోటో దొరికింది. ఆవి కాపీలు తీయించాము. హంతకుణ్ణి ట్రేస్‌ చేయడానికి ప్రయత్నిస్తున్నా. ఇప్పుడు కూడా ఆ విగ్రహాల గొడవెందుకు?’ అన్నాడు జార్జి.
‘ఇక్కడ కూడా ఒక విగ్రహం పగిలింది గనుక’ అన్నాడు రవి.
‘మేమా ఆ విగ్రహాలు ఎవరికి అమ్మారో ఎక్కడ కొన్నారో అన్ని డీటైల్స్‌ సంపాందించాము. వాళ్లని ఎన్‌క్వయరీ చేయడమే మిగిలింది’ అన్నాడు రవి.
‘ఈ రోజు సాయంత్రం లోపల హంతకుణ్ణి కనుక్కుని అతన్ని అరెస్ట్‌ చేసి ఈ కేస్‌ కంప్లీట్‌ చేస్తాను’ అన్నాడు జార్జి.
‘ఆల్‌ది బెస్ట్‌. సాయంత్రం 6గం॥కు కుద్దాం’ అంటూ వంశీకృష్ణతో మాట్లాడి బయలుదేరారు భార్గవ్‌. రవి ఆఫీస్‌కి వెళ్ళాక రవి చేయాల్సిన పనులు చెప్పాడు భార్గవ్‌.
మారెడ్‌పల్లి పార్టీనీ ఇక్కడికి రమ్మని మెసేజ్‌ ఇవ్వు. వచ్చాక అన్నీ చెప్పు. బంజారాహిల్స్‌ వాళ్ళని కూడా అలెర్ట్‌ చెయ్యి.
‘ఇప్పుడు మారేడ్‌పల్లె నుంచే కదా వచ్చారు ఆ పని పూర్తి చేసుకుని రావాల్సింది అంది సౌమ్య.
‘మా మూవ్‌మెంట్స్‌ ఎవరైనా ఫోలో అయితే కష్టం. అందుకే వచ్చేశాం’ అన్నాడు భార్గవ్‌. తన తొందరపాటుకు బాధపడింది ఆజ్‌యూజువల్‌ సౌమ్య.
భార్గవ్‌ బయలుదేరాడు. ముందు ‘టేక్‌ ఆండ్‌ వాక్‌’ కి వెళ్ళాడు.
‘మీరు ఎన్‌.టి.ఆర్‌ విగ్రహాలు అమ్మారా?’ అడిగాడు కౌంటర్‌లో ఉన్న అతనిని. అంతే అతడు ఇంత ఎత్తున లేచాడు. ‘చాల్చాల్లేవయ్యా ఎళ్ళు. ఇతనికి మంచితనం పనికి రాదని తన ఐడెంటిటి కార్డు చూపించాడు అది మంత్రదండంలా పని చేసింది. మూగవాడిలా అయిపోయాడు.
‘నీ పేరేంటి?’
‘భాస్కర్‌ సర్‌’ ‘ఎన్నాళ్ళనుంచి పని చేస్తున్నావ్‌?’`రెండేళ్ళనుంచి సర్‌’
‘మీరు ఎన్‌.టి.ఆర్‌ విగ్రహాలు ఈ సంవత్సరంలో ఎన్ని తెప్పించారు’ ఫోటోలు పోస్టర్లు చాలా తెప్పించాము సార్‌, విగ్రహాలు మాత్రం మూడు తెప్పించాము సర్‌ ` మూడు డాక్టర్‌ చతుర్వేదిగారే తీసుకున్నారు సర్‌’ ` అన్నాడు భాస్కర్‌.
‘ఈ ఫోటోలో ఉన్న వ్యక్తిని ఎప్పుడైనా చూశావా’ అంటూ తన జేబులోని ఫోటో చూపించాడు భార్గవ్‌.
‘ఈ రాస్కేలే సార్‌ 3 నెల క్రితం వచ్చాడు తన పేరు శ్రవణ్‌ అని చెప్పాడు. తను ఒక ట్రస్ట్‌ నుంచి వస్తున్నాని ఎన్‌.టి.ఆర్‌ ఫాన్లకి ఆర్థికంగా సహాయం చేయడమే ఆ ట్రస్ట్‌ ఉద్దేశమని షాపులో ఎన్‌.టి.ఆర్‌ ఫోటోలు, పోస్టర్లు కనిపించడంతో ఇక్కడ సర్వే చేయడానికి వచ్చానని రకరకాల ప్రశ్నలేశాడు, చాలా డీటైల్స్‌ వ్రాసుకున్నాడు. నేను పని చేసే విధానం, నాకో ఆపరేషన్‌ నచ్చాయని నేను విడిగా షాపు పెట్టుకోవడానికి ట్రస్టు నుంచి ఫండ్సు సాంక్షన్‌ చేయిస్తానని చెప్పి వెళ్ళాడు మళ్ళీ కనిపించలేదు అందుకే మీరు అదే విషయాలడగడంతో అలా ప్రవర్తించాను. సారీ సార్‌’ అన్నాడు భాస్కర్‌.
‘ఎన్‌.టి.ఆర్‌ విగ్రహాల గురించి కూడా అడిగాడా?’ భార్గవ్‌ ప్రశ్నించాడు.
‘ఎవరి దగ్గర కొన్నారు? ఎవరికి అమ్మారు అన్నీ వ్రాసుకున్నాడు సార్‌’ అన్నాడు భాస్కర్‌.
‘నాకు కూడా ఆ వివరాలు కావాలి’ అన్నాడు భార్గవ్‌
‘అమరావతి’ నుంచి ఆర్డర్‌ చేశారు సార్‌’ భాస్కర్‌
ఆ అడ్రస్‌, బై ఆండ్‌ ప్లై వాళ్లు కొన్న అడ్రస్‌ ఒక్కటే అనుకున్నాను చాలా థాంక్స్‌ భాస్కర్‌ అని అక్కడి నుంచి బయుదేరాడు భార్గవ్‌.
‘అమరావతి’ దగ్గర బైక్‌ ఆపాడు అమరావతి నిజంగా అమరావతిలాగే వుంది. ప్రపంచ వింతల్లో ఒకటైన తాజ్‌ మహల్ కోకొల్లలు. ఎందరో రాజులు అంబారి ఎక్కి ఊరేగింపు, అష్టలక్ష్మీ దశావతారాలు` గీతోపదేశాలు ` మయూరాలు వాటితో పోటీపడే నాట్య మయూరాలు ` క్షీరసాగర మధనం ఒకవేపు, భువన విజయం, మరో వైపు ` పెళ్ళి సెట్‌, పల్లెటూరి సెట్‌, ఉద్యాన వనాలు, కొలను ఇలా ఒకటేమిటీ ఇంకో ప్రపంచం కనిపించి అలాగే నిలబడిపోయాడు భార్గవ్‌.
‘రండి సార్‌’ అని ఒక కుర్రాడు భార్గవ్‌ని ఒక గదిలో కూర్చోబెట్టాడు. కాస్సేపటికి లాల్చీ పైజామాలో హుందాగా ఉన్న ఒక నలభై ఏళ్ళ వ్యక్తి ప్రవేశించాడు.
నా పేరు మహేంద్ర సార్‌ ఈ అమరావతికి యజమానిని అన్నాడు నవ్వుతూ నమస్కరిస్తూ.
భార్గవ్‌ విష్‌ చేసి తన ఐడెంటిటి కార్డు ఇచ్చాడు.
‘చెప్పండి సార్‌’ ఏ పనిమీద వచ్చారు బొమ్మలేమైనా కావాలా అడిగాడు మహేంద్ర.
‘మీ ఫ్యాక్టరి మొత్తం చూడొచ్చా’ అడిగాడు భార్గవ్‌.
లోపలికి తీసుకెళ్ళాడు మహేంద్ర. ఒకవైపు మెషిన్‌ మీద కొన్ని బొమ్మలు తయారవుతున్నాయి. ఇవి లోకల్‌ మార్కెట్‌కి సార్‌ అన్నాడు. ఇంకొక గదిలో బొమ్మలు చెక్కుతున్నారు. పాతిక మంది పనివారు శివధనస్సు వంచుతున్న రాముడు ఎదురుగా పూమాలతో సీత, రుక్మిణిని రథంపై తీసుకెళ్తున్న శ్రీకృష్ణుడు ` వెన్నెలలో బృందావనం పద్మావతి అలమేలు మంగా సమేతుడైన శ్రీనివాసుడు ఇలా రకరకాల బొమ్మలు తయారవుతున్నాయి. నాకు ముందునుంచి మన పురాణాలంటే చాలా ఇష్టం భార్గవ్‌గారు. అందుకే ఎమ్‌.ఎ లిటరేచర్‌ చేశాను. ఈ బొమ్మల వ్యాపారం ప్రారంభించాలని పించింది. నా ఊహ కనుగుణంగా రకరకాల పుస్తకాలు చదివి. ఈ బొమ్మలు స్వయంగా రూపక్పన చేస్తాను’ అన్నాడు మహేంద్ర. నాకు స్ఫూర్తి శ్రీ ఎన్‌.టి.ఆర్‌ గారు భార్గవ్‌ అన్నా. అందుకే నా రాముడు, కృష్ణుడు, శ్రీనివాసుడి బొమ్మల్లో ఆయన పోలికలు కొట్టొచినట్లు కనిపిస్తున్నాయి’ అడిగాడు నవ్వేశాడు మహేంద్ర.
ఈ మధ్య ఈ బొమ్మకు విదేశాల్లో డిమాండ్‌ బాగా పెరిగింది. మనవాళ్ళు చాలామంది అక్కడకు వెళ్తున్నారు గదా వీటికి బాగా ప్రచారం లభించింది.
అమెరికా నుంచి ఎన్‌.టి.ఆర్‌ విగ్రహాలు పన్నెండు కావాలని ఆరు నెలల క్రితం ఒక ఆర్డర్‌ వచ్చింది అన్నాడు మహేంద్ర. బోర్‌ కొడ్తున్నానా’ అని ఆగాడు. లేదు ప్లీజ్‌ కంటిన్యూ అన్నాడు వెదకపోయిన తీగ కాలికి తగిలిందనుకుంటూ భార్గవ్‌.
మా దగ్గర శరవణన్‌ అని ఒక చెన్నై కుర్రాడు పని చేసేవాడు సార్‌. చక్కని పనితనముంది అతని దగ్గర. చాకు లాంటి కుర్రాడు. ఎన్‌.టి.ఆర్‌ విగ్రహం తయారు చేసేవాడు. రెండు భాగాలుగా మౌల్డుగాతయారుచేసి తర్వాత ఆ రెండు కలిపి ఎండబెడతామిలా అని అప్పుడు వాళ్ళు చేస్తున్న విగ్రహాలు చూపించాడు. ఏడు విగ్రహాలు తయారయ్యాయి. ఆ ఆర్డరిచ్చిన వాళ్ళు ఆక్సెడెంట్‌లో పోయారని ఆ ఆర్డర్‌ కాన్సిల్‌ చేయమని వాళ్ళ ఫ్రెండ్‌ ఎవరో యూ.ఎస్‌. నుంచి మెసేజ్‌ ఇచ్చారు. అవి అక్కడతో ఆపేశాం. విగ్రహాలు ఉండిపోయాయి. ఒకసారి బేగంపేట్‌ షాపు బై ఆండ్‌ ప్లై అతనిని చూచి నాలుగు విగ్రహాలు తీసుకున్నాడు. అక్కడే ఉన్న టేక్‌ ఆండ్‌ వాక్‌ అతను మిగిలిన మూడు తీసుకున్నాడు అన్నాడు మహేంద్ర.
‘బై ఎనీ చాన్స్‌ మీరు చెబుతున్న శరవణన్‌ ఇతనేనా? అని ఫోటో చూపించాడు భార్గవ్‌.
‘ఎగ్జాక్ట్లీ ఇతనే ఇతని ఫోటో మీ దగ్గరకి ఎలా వచ్చింది. వీడివల్ల మా ఫ్యాక్టరీకి ఒకసారి పోలీసు వచ్చారు. మిస్టర్‌ భార్గవ్‌ ఇతనిని అరెస్ట్‌ చేశారని విన్నాను మళ్ళీ అతను నా దగ్గరికి రాలేదు’ అన్నాడు మహేంద్ర.
‘ఇతడు ఎప్పుడు అరెస్టయ్యాడో చెప్పగరా?’ అడిగాడు భార్గవ్‌.
శరవణ అరెస్టయింది ఏఫ్రిల్‌లో’ మహేంద్ర ఒకసారి ఆలోచించి చెప్పాడు.
మీరు ఎన్‌.టి.ఆర్‌ విగ్రహాలు ఎప్పుడు అమ్మారో చెప్పగరా?
సేల్స్‌బుక్‌ చూసి జూన్‌లో అని జవాబిచ్చాడు మహేంద్ర
ఈ మధ్య మారెడ్‌పల్లెలో ఒక హత్య జరిగింది చూశారా ఆ చనిపోయినవాడి దగ్గర మాకు ఈ ఫోటో దొరికింది అన్నాడు భార్గవ్‌
‘ఆ చనిపోయిన మినన్‌ అనే కేరళావాడు ఈ శరవణన్‌ స్నేహితులు ఒకే చోట ఉండేవారనుకుంటాను అప్పుడప్పుడు శరవణన్‌ని కలవడానికి అతను ఇక్కడికి వచ్చేవాడు’ అన్నాడు మహేంద్ర.
‘శరవణన్‌ అడ్రస్‌ ఉందా మీ దగ్గర?’ అడిగాడు భార్గవ్‌
అది రెండేళ్ళ క్రితం అతను రాగానే ఇచ్చినది మరిప్పుడు అక్కడ ఉన్నాదో లేదో అయినా తీసుకోండి అంటూ పాత పేరోల్స్‌ తెప్పించి అడ్రస్‌ వ్రాసి ఇచ్చాడు మహేంద్ర.
తను అనుకున్న దానికన్నా ఎక్కువ ఇన్ఫర్శేషనే దొరికింది అనుకుని థాంక్స్‌ చెప్పి బయుదేరాడు భార్గవ్‌.
బయటకు రాగానే పబ్లిక్‌ బూత్‌ నుంచి రవికి ఫోన్‌ చేసి వివరాలు చెప్పి ఆ అడ్రస్‌లో ఎన్‌క్వయరీ చేయించమన్నాడు ఒకసారి బై ఆండ్‌ ప్లైకి వెళ్తే అనుకుండా బైక్‌ అటు తిప్పాడు. లక్కీగా అవినాష్‌ ఉన్నాడు షాపులో.
భార్గవ్‌ తనను తాను పరిచయం చేసుకున్నాడు.
మీ దగ్గర నుంచే రవిగారనుకుంటాను వచ్చారు. అన్ని డీటైల్స్‌ ఇచ్చాను అన్నాడు అవినాష్‌.
సారీ మళ్ళీ మళ్ళీ డిస్టర్బ్‌ చేస్తున్నందుకు నిన్నొక హత్య జరిగింది. అందుకు మీమ్మల్ని కలవాల్సి వచ్చింది అన్నాడు భార్గవ్‌.
‘అడగండి ఏ వివరాలు కావాలో’ అన్నాడు అవినాష్‌
‘ఈ ఫోటోలో వ్యక్తిని మీరెప్పుడైనా చూశారా?’ అన్నాడు శరవణన్‌ ఫోటో చూపిస్తూ
‘ఇతని పేరు శ్రావణ్‌’ చాలా నెల క్రితం ఉద్యోగం కావాలని చాలా రిక్వస్టింగా మాట్లాడాడు. ముందు పనిచేసే ఒక కుర్రాడి పెళ్ళి ఉండటంతో అతను ఒక నెల శెలవు పెట్టాడు. అందుకని ముందు ఒక నెల పని చెయ్‌ తర్వాత ఆలోచిద్దాం అన్నాను. చాకులాంటి కుర్రాడు త్వరగా పిక్‌ఆప్‌ అయ్యాడు. పదిరోజుల తర్వాత ఉన్నట్టుండి మాయమయ్యాడు. జీతం కూడా తీసుకోలేదు’ అని చెప్పాడు అవినాశ్‌.
‘మీ సేల్‌ బుక్‌ ఒకసారి చూడవచ్చా’ అడిగాడు భార్గవ్‌
‘కౌంటర్‌ ప్రక్క షెల్స్‌లోంచి తీసి ఇచ్చాడు’ అవినాశ్‌
‘రవికి పర్టిక్యులర్స్‌ అన్ని ఇచ్చానన్నారుగా చూస్తాలెండి థాంక్యూ’ అని బయుదేరాడు భార్గవ్‌ వెళ్తూ దార్లో ఈవెనింగ్‌ ఎడిషన్‌ ఒకటి కొన్నాడు. ఆఫీసులో లిఫ్ట్‌లో వెళ్తూ తనకు కావల్సిన న్యూస్‌ చదివాడు.
‘సిటీలో ఎన్‌.టి.ఆర్‌ విగ్రహాలు పగులకొట్టింది, మారెడ్‌పల్లిలో హత్య చేసింది ఒక మతిస్థిమితంలేనివాడని ప్రముఖ డిటెక్టిమ్‌ భార్గవ్‌ రవి అభిప్రాయపడుతున్నారు. అది ఎన్‌.టి.ఆర్‌ రాజకీయ జీవితంలో ద్వేషం పెంచుకున్న వ్యక్తి మతిచలించి ఇలా ప్రవర్తిస్తున్నారని పోలిస్‌ డిపార్ట్‌మెంట్‌కి డిటెక్టిమ్‌ చెప్పారు అని వుంది.
‘కరెక్ట్‌గా వ్రాశాడు వంశీకృష్ణ’ అనుకున్నాడు భార్గవ్‌.
భార్గవ్‌ ఆఫీస్‌కెళ్ళగానే సౌమ్య రవి స్వయంగా శరవణన్‌ గురించి విచారించడానికి వెళ్ళారు అని చెప్పింది.
‘నో డిస్ట్రబెన్స్‌ ఫర్‌ టెన్‌ మినిట్స్‌ అండ్‌ వన్‌ కప్‌ హోట్‌ కాఫీ’ అని లోపలికి వెళ్ళాడు భార్గవ్‌ బాగా అలసి పోయారేమో అందుకే నో డిస్ట్రబెన్స్‌ అనుకుంటూ కాఫీ రాగానే చల్లని నీళ్ళు కాఫీ బెస్కెట్స్‌ ట్రేతో స్వయంగా వెళ్ళింది సౌమ్య.
టేబుల్‌ నిండా చాలా న్యూస్‌ పేపర్స్‌ ఉన్నాయి.
థాంక్యూ సౌమ్య అని ఆ ట్రే అందుకున్నాడు భార్గవ్‌.
‘సౌమ్య ఎన్‌.టి.ఆర్‌ ఏడు తలలు అని ఫైల్‌ ఓపెన్‌ చెయ్‌. ఈ పేపర్లలో నేను అండర్‌ లైన్‌ చేసినవన్నీ కట్‌ చేసి ఫైల్‌ చేయ్‌, ఈ పేపర్స్‌, ఓచర్స్‌ కూడా ఫైల్‌ చెయ్‌ అని కొన్ని పేపర్లు, ఓచర్లు తను రాసుకున్న డీటైల్స్‌ సౌమ్యకందించాడు కాని ఇంతలో రవి వచ్చాడు ‘న్యూ టర్న్‌’ అంటూ కాఫీ తాగుతూ మాట్లాడుకుందాం అని కొంచెం కాఫీ రవికిచ్చాడు భార్గవ్‌ ఫైల్‌ చూశాడు రవి.
యూఆర్‌ ఎక్జాట్లీ కరెక్ట్‌ భార్గవ్‌. నేను నీవు చెప్పిన అడ్రస్‌కి వెళ్ళాను. అర్జెన్సీని బట్టి నేను వెళ్ళడమే మంచిదనిపించింది. శరవణన్‌ మినన్‌ పక్కపక్క ఇళ్ళల్లో చాలా ఏళ్ళ నుంచి వుంటున్నారు. చాలా స్నేహంగా వుండేవాడు. కాని కొంత కాం నుంచి వాళ్ళ మధ్యమాటల్లేవు.
‘అంటే జూన్‌ జూలైనుంచా?’ అడిగాడు భార్గవ్‌.
‘ఎక్జాట్లీ!’ ఈమధ్యనే శరవణన్‌ అక్కడి నుంచి వెళ్ళిపోయాడు. ఎక్కడ వుంటున్నాడో ఎవరికి చెప్పలేకపోయారు. వన్‌ మోర్‌ ఇంటరెస్టింగ్‌ న్యూస్‌ ఆ మినన్‌ చెల్లెలు హెలెన్‌ హోటల్‌ నయాగరాలో మైయిడ్‌గా పని చేస్తుందట’ అన్నాడు రవి.
ఇంతకీ ఇదంతా ఏమిటి రవి అని సౌమ్య అడుగుతూండగానే జార్జి రావడం ‘నో లీకేజ్‌’ అని భార్గవ్‌ హింటివ్వడం అన్ని ఒక్కసారిగా జరిగిపోయాయి.
‘ఏమిటి చాలా హాపీగా ఉన్నారు?’ అడిగాడ భార్గవ్‌
కేసు తేలిపోయింది హంతకుడెవరో తెలిసింది. ఇక అతణ్ణి పట్టుకోవడమే తరువాయి మావాళ్ళు అన్ని వైపులా గాలిస్తున్నారు’ అన్నాడు జార్జి ‘పూపర్లో న్యూస్‌ చూశారా? అడిగాడు మళ్ళి.
ఇంతకీ హంతకుడెవరు? అడిగాడు రవి
శరవణన్‌ అని ‘అమరావతి’లో వర్క్‌ చేసి (ఏదో కేసులో) ఎవర్నో కొడితే జైల్లో పెట్టారు 3 నెలు శిక్ష పడింది. అతడి స్నేహితుడే ఆ చనిపోయిన మినన్‌. వాళ్ళిద్దరికీ ఈ మధ్య మాటల్లేవని తెలిసింది. వాళ్ళిద్దరూ గొడవపడితే శరవణన్‌ మీనన్‌ ని చంపేసాడు. శరవణన్‌ని వెదకడానికి పోలీసు వెళ్ళారు. నా రిపోర్టు ఇవ్వడమే మిగిలింది అన్నాడు జార్జి.
‘మరి ఆ విగ్రహాలు కూడా శరవణన్‌ పగుకొట్టాడా?’ అడిగాడు
‘60 రూపాయాలు కూడా చేయని ఆ విగ్రహాల గోల మరచిపో భార్గవ్‌. నాతో స్టేషన్‌కి వస్తావా మావాళ్ళు శరవణ్‌ని అరెస్ట్‌ చేస్తే చూద్దువు గాని’ అన్నాడు జార్జి. ముందు నీవు ఒక నలుగురు పోలీసులను మారేడ్‌పల్లిలో నేను చెప్పే ఆడ్రెస్‌కి పది గంటలకల్లా వచ్చి బయరుగార్డెన్‌లో కనిపించకుండా వెయిట్‌ చేయమని చెప్పు. నీవు, నేను రవి కూడా అక్కడికి వెళ్దాం. ఒకగంట తర్వాత అందరం స్టేషన్‌కెళ్దాం అన్నాడు భార్గవ్‌.
‘వాట్‌ ద హెల్‌ యూ ఆర్‌ టెల్లింగ్‌’ అన్నాడు జార్జి.
‘నా మాట మీద నీకు నమ్మకముంది గదా. మారేడ్‌పల్లిలో పోస్టాఫీస్‌ పక్కగల్లీలో స్ట్రీట్‌ నెం.3 కి వెళ్దాం పదండి’ అని లేచాడు భార్గవ్‌. భార్గవ, రవి, జార్జి మారేడ్‌పల్లిలోని ఇల్లు చేరుకున్నారు. ముగ్గురు ఆ ఇంటి ముందు చెట్ల వెనకాల సిమెంట్‌ బెంచిపై కూర్చున్నారు. వాళ్ళకు ఇంటి ముందు జరిగేది కనిపిస్తుంది, కాని ఎవరికి వాళ్ళు కనిపించరు. ఆ టైంలో అక్కడ ఎవరైనా ఉంటారని ఎక్స్‌పెక్ట్‌ చేయరు కనక అక్కడికి ఎవరూ వచ్చే ప్రసక్తి లేదు. ముగ్గురూ మాట్లాడకుండా కూర్చున్నారు. వాళ్ళకు కొద్ది దూరంలో పోలీసు జీపు ఆ సందు చివర వదలిపెట్టి వచ్చారు. సిగరెట్‌ వెలిగించుకున్నాడు జార్జి అలా 15`30`45 ఒక గంట గడిచింది. రెండు గంటలు గడిచాయి. సహనంగా ఎదురు చూస్తున్నారు. పోలీసులకు అనుమానం కలిగింది తాము అనవసరంగా వెయిట్‌ చేస్తున్నాము. ఇంతకీ ఇక్కడేమైనా జరుగుతుందా? ఆ హంతకుడిక్కడికి వస్తాడా?’ అని అంతవరకు చాలా ఓపికగా కూర్చున్న వారిలో అసహనం ప్రారంభమయింది. నిముషాలు యుగాల్లా గడుస్తున్నాయి. ఇంతలో ఆగంతకుడు ఆ హంతకుడు రానే వచ్చాడు. వెళ్ళి ఆ ఇంటి పరిసరాలన్నీ ఒకసారి చెక్‌ చేసుకున్నాడు. తన దగ్గరున్న ఇస్ట్రుమెంట్స్‌ సహాయంతో తలుపు చాలా సులభంగా తెరిచాడు. సిట్టింగ్‌ రూంలోనే వుంది అతనికి కావాలిసిన విగ్రహం. ఇంట్లో వారంతా గాఢనిద్రలో ఉన్నారని దృవపరచుకున్నాడు ఆ విగ్రహాన్ని ఇంటిముందు ఉన్న లైట్‌ పోల్‌ దగ్గరికి తెచ్చి గడ్డి ఉన్నచోట కింద పడేశాడు విగ్రహం ముక్కలయింది. ఆ ముక్కల్లోకి ఒకసారి తొంగిచూశాడు. ఇంటికేసి ఒకసారి చూశాడు. ఎవరూ లేవలేదు ఇంతలో జార్జి, భార్గవ్‌, రవి వెనక నుంచి వచ్చి అతనిని పట్టుకున్నారు. అతని కళ్ళలో విగ్రహం పగులకొట్టిన ఆనందంలేదు. ఏదో పోగొట్టుకున్న బాధ మాత్రమే కనిపించింది. అతని సైగ అందుకున్న పోలీసుజీపుతో వచ్చారు. ఇంట్లో వాళ్ళందరూ బయటికి వచ్చారు. ఆ ఇంటి వాళ్ళ కు థాంక్స్‌ చెప్పి బయలుదేరాడు రవి.
ఫోటోలో వ్యక్తి ఇతనే సార్‌ అన్నాడొక కానిస్టేబుల్‌ అతని చేతికి బేడిలేస్తూ ఇతన్ని స్టేషన్‌కి తీసుకెళ్ళండి. ఎసీపి వివేక్‌కి అప్పగించండి నేనొక అరగంటలో వస్తాను, అని జార్జి భార్గవ్‌, రవితో ‘సౌరభా’కి వచ్చాడు. ముగ్గురు కూర్చున్నారు ఆఫీసులో. సౌమ్య లోపలికొచ్చింది. ‘మీ కోసం నరేంద్రగారు రెండు గంటలనుంచి వెయిట్‌ చేస్తున్నారు’ అంది సౌమ్య. లోపలికి పంపించు అన్నాడు భార్గవ్‌. అప్పుడు టైం రాత్రి 12 గంటలు. అతను లోపలికి వచ్చాడు.
‘ఐయాం భార్గవ్‌’ మీట్‌ మిస్టర్‌ రవి. జార్జి అందరిని పరిచయం చేశాడు.
‘నాపేరు నరేన్‌ బంజారాహిల్స్‌లో వుంటాను. హైటెక్‌ సిటీలో ఒక కంపెనీలో సాప్ట్‌వేర్‌ ఇంజనేర్‌గా పనిచేస్తున్నాను. ఇదుగొండి మీరడిగిన ఎన్‌.టి.ఆర్‌ విగ్రహం. మా అమ్మగారు ఎన్‌.టి.ఆర్‌ ఫాన్‌. ఒకసారి షాపులో ఈ విగ్రహం కనిపించింది. చాలా లౌలీగా అనిపించి కొన్నాను. కాని ఈ మధ్య జరిగిన సంఘటనతో ఈ విగ్రహం ఉండటం వలన మా ఇంట్లో వాళ్ళకేమైనా అపాయం కలుగుతుందేమో అని భయమేసింది. ఇంతలో రవిగారు మీ ఆఫీస్‌ నుంచి ఫోన్‌ చేసి ఈ విగ్రహం తెచ్చివ్వమని దాని వేయి రూపాయలిస్తామని అన్నారు. దానిని నేను 60 రూపాయలకే కొన్నాను. అన్నాడు హానేస్ట్‌గా నరేన్‌ బాగ్‌లోంచి ఆ విగ్రహం తీసి బయట పెట్టాడు. ఇంతలో సౌమ్య అందరికి కాఫీలు ఇచ్చింది ఒకట్రేలో బిస్కెట్స్‌, ఆపిల్‌ ముక్కలు పెట్టింది.
‘థాంక్యూ సౌమ్య. ఈ టైంలో కూడా అన్నీ అరేంజ్‌ చేసినందుకు అన్నాడు భార్గవ్‌ కాఫీ కప్‌ తీసుకుంటూ.
‘ఇందుకే అలీతో ఫ్లాస్కోలో కాఫీ తెప్పించాను. మీరెటూ ఆలస్యంగా వస్తారని తెలుసుకదా’ అంది సౌమ్య తనూ అక్కడ కూర్చుంటూ
‘రవి చెప్పినట్లు మీకు థౌజండ్‌ రుపీస్‌ ఇస్తాను. ఒక రెసీట్‌ మీద మీరు సైన్‌ చేసి ఇవ్వాల్సి ఉంటుంది’ అన్నాడు భార్గవ్‌.
భార్గవ్‌ చెప్పినట్లు ఆల్‌రెడీ సౌమ్య చేత టైప్‌ చేయించి పెట్టిన రెసీట్‌ అందించాడు రవి.
అది అందుకుని పైకే చదివాడు నారేన్‌
‘ఈ ఎన్‌.టి.ఆర్‌ విగ్రహాన్ని నేను భార్గల్‌ గారికి వెయ్యి రూపాయలకు ఇవ్వడమైనది. ఇప్పటి నుంచి ఆ విగ్రహం పై సర్వ హక్కు భార్గవ్‌కి చెందుతుంది. అని వుంది అందులో
‘దీనికి మీకేమైనా అభ్యంతరమా?’ అడిగాడు భార్గవ్‌
‘60 రూపాయలకు కొన్న విగ్రహానికి వెయ్యి రూపాయలిచ్చారు. ఆ హంతకుని బారినుంచి మా కుటుంబాన్ని కాపాడారు. నాకెలాంటి అభ్యంతరమూ లేదు.’ అని ఆ రసీదు మీద అంటించిన ’ రెవిన్యూ స్టాంపుమీద సంతకం చేసి ఇచ్చాడు నరేన్‌
‘థాంక్యూ సోమచ్‌ నరేన్‌. ఇంత దూరం వచ్చి, ఇంతసేపు వెయిట్‌చేసి ఈ విగ్రహం ఇచ్చినందుకు. మీరెలా వచ్చారు మిమ్మల్ని డ్రాప్‌ చేయమంటారా?’ అడిగాడు భార్గవ్‌.
‘నా కారుంది డ్రెవరున్నాడు. నోప్రాబ్లెం. ఇంతకీ ఈ విగ్రహం మీరెందుకు అంత డబ్బిచ్చి మరీ కొన్నారో తెలుసుకోవచ్చా అసలు ప్రశ్న అప్పుడడిగాడు నరేన్‌.
‘రేపు టీవీలో జార్జి చెబుతారు’ అన్నాడు భార్గవ్‌
జరిగేదంతా సినిమాలా చూస్తున్న జార్జి ఆశ్చర్యపడ్డాడా జవాబుకు.
పోలీసు వ్యవహారమనగానే ఆ తలనొప్పి తనకెందుకన్నట్లు అందరికీ చెప్పి మరోసారి రవి థాంక్స్‌ అందుకుని బయుదేరాడు నవీన్‌. రవి క్లోజ్‌ది డోర్స్‌. మొన్న అలీ ఒక సుత్తి పెట్టాడు చూద్దాము అది పట్రా’ అన్నాడు భార్గవ్‌
భార్గవ్‌ గదిలోంచి ఒక బెడ్‌షీట్‌ తెచ్చి సోపా మీద పరిచాడు. సుత్తితో రెండే దెబ్బలు. విగ్రహం తునాతునకలైపోయింది వాటి మధ్య ఒక చిన్న పాలిధిన్‌ కవర్లో మెరుస్తూ రెండు వజ్రాలు కనిపించాయి అది తీసి జార్జికందించాడు భార్గవ్‌.
‘రాజా చైతన్యవర్మగారి వద్ద మాయమైన వజ్రాలు’ అన్నాడు రవి నోట మాటరాలేది జార్జికి.
యుఆర్‌ రియల్లీ గ్రేట్‌ మీరొక సారి మా హెడ్‌ క్వార్టర్స్‌కి రావాలి మొత్తం డిపార్ట్‌మెంట్‌ మీ ద్వయానికి సెల్యూట్‌ చేస్తుంది.
అందుకేనా ఎంతసేపటికీ విగ్రహాలు విగ్రహాలు అని వాటి వెంటబడ్డావ్‌. అసలెందుకు అనుమానం వచ్చింది. ఆ వజ్రాలు అక్కడ మాయమై ఈ విగ్రహాల్లోకెలా వచ్చాయి? ప్రశ్న వర్షం కురిపించాడు భార్గవ్‌.
ఈ మధ్యనే రవి ఉన్మాదులవారి ప్రవర్తన గురించి ఒక ఆర్టికల్ లో చదివానని చెప్పాడు. వాళ్ళ ప్రవర్తన నిముషానికో రకంగా ఉంటుంది. వారేపని ఎందుకు చేస్తారో వారికే తెలియదు అని వారి గురించి చాలా విషయాలు చెప్పాడు రవి. ఈ కేసు ప్రారంభంలో నేను కూడా శరవణన్‌ చర్యను ఉన్మాదచర్యగానే అనుకున్నాను. కాని ‘చటర్జీ ఇంట్లో హాస్పిటల్‌లో విగ్రహాలు పగిలేసరికి ఆ వ్యక్తి పిచ్చివాడు కాదని అనుకున్నాను. రవి అభిప్రాయం కూడా అదే కావటం మా ఆలోచన మారింది. బై ఆండ్‌ ప్లై లో కాని, ఛటర్జీ ఇంట్లో గాని, హాస్పిటల్‌లో కాని ఎన్నో విలువైన వస్తువులు టి.వి. ఫ్రిజ్‌, విడియో, సిడి.ప్లేయర్‌ లాంటివి వున్నా వేరే విగ్రహాున్నా వాటిజోలికి వెళ్ళలేదు నేరస్థుడు. ఇది పాయింట్‌ నెంబర్‌ వన్‌ ఇక ఆ విగ్రహాలను వెలుతురులోనే పగులకొట్టాడు నేరస్థుడు. షాపుముందు, ఛటర్జీ ఇంట్లో,గార్డెన్‌లో లైట్‌ పోల్‌ముందు, హాస్పిటల్‌ గదిలో అంటే ఆ విగ్రహాలను ఊరికి పగులకొట్టడం కాదు అతడేదో వెతుకుతున్నాడనుకున్నాం.అది పాయింట్‌ నెంబర్‌ టూ. ఇక మారేడ్‌పల్లిలో హత్య జరిగింది, అక్కడ కూడా విగ్రహం పగిలింది. అంటే ఆ విగ్రహాలకు హతుడికి హంతకుడికి సంబంధముందన్నమాట. ఆ విగ్రహాల్లో ఏముందో ఆ చనిపోయిన వాడికి తెలిసుండాలి. అందుకే అతడు బ్రతికి వుంటే వాటాకొస్తాడనో, తన విషయం బయటపెడతాడనో, వాటాలు కుదరలేదనో, అతడిని హత్య చేసి వుండాలి శరవణన్‌ పాయింట్‌ నెం. మూడు. అలా అనుకుని ప్రోసీడయ్యాము. ఏమిటంటే చనిపోయిన మీనన్‌ జేబులో శరవణన్‌ ఫోటో దొరకడం.
అమరావతిలో చాలా వరకు అతని డీటైల్స్‌ దొరికాయి. తర్వాత రవి శరవణన్‌ అడ్రస్‌కి వెళ్ళి కనుక్కుంటే చాలా ఆశ్చర్యకరమైన విషయాలు బయటికి వచ్చాయి. శరవణన్‌, మీనన్‌ పక్క పక్క ఇళ్ళలో చాలా ఏళ్ళ నుంచి వుండేవారు. మీనన్‌ చెల్లెలు హోటల్‌ నయాగరాలో పని చేస్తూండేది. అని చెప్పాడు. నేను విగ్రహాలలో మిగిలినవి పది ఏవైతే వుండటానికి వీలవుతుందో ఊహించడానికి ప్రయత్నించాను.
పాత పేపర్స్‌ తిరిగేస్తూంటే రాజా చైతన్యవర్మ కేసు గురించి చదివాను ఆ రోజులో చాలా సంచలనం కలిగించింది కదా. రాజా చైతన్యవర్మ గారు హోటల్‌ నయాగరాలో దిగినప్పుడే ఈ వజ్రాలు పోయాయని చెప్పారు. అక్కడే మీనన్‌ చెల్లెలు పని చేసింది. ఆ వజ్రాలు కాజేసి వుండాలి. హోటల్‌లో అడిగితే ఆ రోజు హోటల్‌లో ఆ రూంలో చేసింది గౌరమ్మ అనే మనిషి. ఆ గౌరమ్మను ఆమె ప్రియుడు కలవడానికి వచ్చాడని అడ్జస్ట్‌మెంట్‌లో ఈ హెలెన్‌ను ఆ గదికి పంపించింది. అప్పుడు ఆ వజ్రాలు ఆమెకు కనిపించి వుండాలి అంతే దొంగతనం జరిగిపోయింది. అది ఆమె తన అన్న మీనన్‌కి ఇచ్చి వుండాలి. అది అమ్మడానికి అతను శరవణన్‌ సహాయం తీసుకున్నాడేమో. ఎందుకంటే నాలుగేళ్ళ క్రితం శరవణన్‌ ఒక బంగారం కొట్టులో పని చేశాడని అక్కడ ఏదో దొంగతనం జరిగి అతడిని పనిలోంచి తీసేశారని తెలిసింది. ఆ వజ్రాలు శరవణన్‌ చేతికి వచ్చాయి. అతడు ఎవరితోనో గొడవపడి కొట్టుకోవడంతో పోలీసుతనిని తరుముకుంటూ ‘అమరావతి’కి వెళ్ళారు. అప్పుడే ఈ ఎన్‌.టి.ఆర్‌ విగ్రహాలు మౌల్డ్‌ తయారు చేసి టేబుల్‌ మీద ఆరడానికి పెట్టి వున్నారు. శరవణన్‌ తన జేబులోని వజ్రాల కవర్‌ ఒక విగ్రహంలో వేసి అతికించేశాడు`ఇంతలో పోలీసుతనిని అరెస్ట్‌ చేశాడు. 3 నెలలు శిక్ష పడింది. బయటకు వచ్చాక ‘అమరావతికి’ వెళ్ళాడు ప్రొప్రైటర్‌ లేని టైం చూసి. ఆ విగ్రహాలు అమ్ముడుపోయాయి అని తెలిసింది. బై ఆండ్‌ ప్లైలోఒక వారం పని చేసి సేల్‌ బుక్‌లో నుంచి ఎవరెవరికి ఆ విగ్రహాలు అమ్మాడో తెలుసుకున్నాడు టేక్‌ ఆండ్‌ వాక్‌లో సర్వే చేసేవాడిలాగా వెళ్ళి అన్ని వివరాలు కనుకున్నాడు. దాంతో ఏ విగ్రహంలో వజ్రాలున్నాయో కనుక్కోవడానికి ఆ విగ్రహు పగులకొట్టడం ప్రారంభించాడు.
మారేడ్‌పల్లిలో మీనన్‌ ఎదురపడటంతో వజ్రాల కోసం అతడిని హత్య చేశాడు. అంటే అప్పటివరకు అతడు వెతుకుతున్నది దొరకలేదని అర్థం. అందుకే బంజారాహిల్స్‌ పార్టీని విగ్రహం తెమ్మని కబురు చేయించాను. మారేడ్‌పల్లి 3 స్ట్రీట్‌లో కూడా విగ్రహంలో ఏమి దొరకక పోవడంతో మిగిలిన విగ్రహంలోనే రహస్యం దాగుండానుకున్నాను. అందుకే అతని దగ్గర రెసీట్‌ తీసుకుని ఆ విగ్రహం పగులకొట్టాం. వజ్రాలు దొరికాయి అంతే అన్నాడు భార్గవ్‌.
కంగ్రాట్స్‌ ‘సౌరభా’ మీ చెక్‌ త్వరలో అందుతుంది అంటూ లేచాడు జార్జి.

అంబులెన్స్

రచన: మణికుమారి గోవిందరాజుల

“ఒరే అన్నయ్యా! ఇందాకటి నుండి చెప్తున్నాను . . వెనక అంబులెన్స్ వస్తున్నది. దారి ఇవ్వు. ”
“యెహ్! వూర్కో. . . ఇప్పుడు దారి ఇచ్చి పక్కకి వెళ్ళానంటే సాయంత్రానికే మనం చేరేది. . మూవీ టైం అయిపోతున్నది ఒక పక్క. . . . ఇప్పుడు మూవీ గురించి ఆలోచించాలి కానీ సంఘ సేవ అక్కర్లేదు” సినిమాకి టైం అవుతుందన్న హడావుడిలో అన్నాడు.
“ఒరే! మనం యెక్కడికో వెళ్ళి యెవర్నీ వుద్దరించనక్కరలేదు. మన పరిధిలో మనం చేయగలిగేది చేస్తే చాలు. ”
“ఇంకోసారి చూద్దాం లే. . . ఈ సారికి ఇలా కానివ్వు” రయ్యిన కారుని ముందుకు పోనిస్తూ చెప్పాడు ఆకాశ్.
“ అదేంట్రా అలా అంటావు?. . పరాయి వాళ్ళెవరో అనేకదా నువ్వు ఇలా పట్టించుకోకుండా వున్నావు?. అందులో మనవాళ్ళే వుంటే ?? అని ఒక్కసారి ఆలోచించరా”
“ఓకే అవనీ. . . తప్పక ఆలోచిస్తాను. ఈ సారికి వదిలేయరా పండు”రిక్వెస్ట్ చేసాడు.
ఇక యేమీ చేయలేక వూరుకుంది అవని. ఆకాశ్ అవనిలు అన్నా చెళ్ళెళ్ళు. ఇద్దరికి ఒక సంవత్సరమే గ్యాప్ వుండడం వల్ల ఇద్దరూ స్నేహితుల్లానే వుంటారు. ఒకళ్ళంటే ఒకరికి విపరీతమైన ప్రేమ. చిన్నతనంలో వచ్చిన అనారోగ్యం కారణంగా ఆకాశ్ ఒక సంవత్సరం వెనుక పడటం వల్ల ఇద్దరూ ఒకటే క్లాస్ లో చదవడం జరిగింది. అందువల్ల కూడా ఇద్దరి మధ్య స్నేహమే యెక్కువ. అవనికి అందరి పట్లా యెంతో ప్రేమ. సమాజానికి మన వంతు సేవ చేయటం మన కర్తవ్యం అంటుంది. అనటమె కాదు తను చేసి చూపిస్తుంది కూడా. ఆకాశ్ ది విపరీతమైన అల్లరి మనస్తత్వం. ప్రతిదీ యెంజాయ్ చేయాలంటాడు. యెప్పుడు చూసినా హుషారుగా వుంటూ ప్రపంచంలోని ఆనందం అంతా మనదే అంటాడు. చెల్లెలు చేసే సమాజసేవ పట్ల చిన్న చూపు లేకపోయిన ఇది ఆనందించే వయసంటాడు. స్వతహాగా మంచివాడే. . ప్రస్తుతం ఇద్దరూ బీటెక్ పూర్తి చేసారు. ఇద్దరికి వుద్యోగాలు వచ్చాయి జాయిన్ అవడానికి ఇంకా నెల వుంది టైం. సో ఇద్దరూ ఇల్లు పట్టకుండా సినిమాలు షికార్లూను.
“అరేయ్! చూడరా వాణ్ణి. మొబైల్ చెవుకీ భుజానికీ మధ్య ఇరికించి యెలా బండి నడుపుతున్నాడో. యేమన్నా అయితే తలిదండ్రులకు యెంత క్షోభ? అబ్బా! ఆ తింగరోణ్ణి చూడరా బండి యెలా వంకరటింకరగా నడుపుతున్నాడో?ఒరెయ్! ఒరేయ్!వాడు చూడు సిగ్గు లేకుండా రోడ్డు మీద యెలా ప్యాస్ పోసేస్తున్నాడో?”
“ఓరి దేవుడా!!! నన్ను డ్రైవ్ చేయమంటావా?రోడ్డు మీది విక్రుత చేష్టలు చూడమంటావా?. అయినా యెవరెలా పోతే మనకెందుకు?ఇప్పుడు అవన్నీ చూస్తూ నేను నడిపితే నువు చెప్పే వాళ్ళ లిస్ట్ లోకి నేను కూడా చేరుతాను. నా జీవితం అంటే నాకు తీపి తల్లోయ్. హమ్మయ్య థియేటర్ వచ్చింది. ఇక దిగు భూమాతా. నవ్వుకుంటూ దిగింది అవని. కార్ పార్క్ చేసి వచ్చాడు ఆకాశ్.

“ఇంకొక్కసారి నా ఫేవరేట్ అంటూ పిచ్చి సినిమాలన్నీ చూపించావంటే నీ సంగతి చెప్తాను. అయినా సినిమా అంతా ఫైటింగే. యెలా నచ్చుతుందిరా నీకు?అసలా ఫైటింగ్స్ లో యేమన్నా లాజిక్ వుందా అని? అసలు కొంతన్నా సామాజిక స్పృహ లేదు ఆ సినిమా టీంకి” .
“ఆ మరి ఓ ప్రేమగోలలైతే మీకు నచ్చుతాయి . ఆ చూపించే ప్రేమ సన్నివేశాల్లో లాజిక్ వుందా మరి?వాళ్ళకి వుందండీ మరి సామాజిక స్పృహ . అయినా మొన్న నీతో పాటు వచ్చిన సినిమాలో నేను నిద్ర పోయాను తెలుసా?” తను కూడా తగ్గలేదు ఆకాశ్.
“యెక్జాక్ట్లీ. అద్దే కదా నేను చెప్పేది. నాతో వస్తే నువు పీస్ ఫుల్ గా నిద్ర అన్నా పోతావు. నీతో పాటు వస్తే నేను నిద్ర కూడా పోలేను ఆ చప్పుళ్ళకు”. తిప్పి కొట్టింది అవని
“ కాస్త లోపలికి రండర్రా. . రోడ్డు మీద నుండే మొదలు పెట్టారు” వంటింట్లో నుండి కేకేసింది తల్లి. . .
“అమ్మా! థ్యాంక్యూ అమ్మా…”గిన్నెలోని పావ్ భాజి స్పూన్ తో నోట్లో వేసుకున్నాడు ”అబ్బ ! అమ్మా! పావ్ భాజి నీ తర్వాతే యెవరు చేసినా . . . సూపర్ వుంది. ”
“వావ్! అమ్మా. . గులాబ్ జాం. . థ్యాంక్యు. థ్యాంక్యూ. . సూప్పర్ వుందమ్మా. . ”ఒక గులాబ్ జాం నోట్లో వేసుకుని తన్మయత్వంగా అంది.
“హమ్మయ్య !ఇద్దరూ సాటిస్ ఫై కదా. . నా జన్మ తరించింది. ”తను కూడా తరించిన పోజ్ పెట్టింది లావణ్య.
“మరి నా సంగతేంటోయ్?నా కోసం యేమి చేసావు?”అప్పుడే స్నానం చేసి ఫ్రెష్ గా వచ్చాడు శ్యాంసుందర్.
నవ్వుతూ చూసింది భర్తని లావణ్య. ”పిల్లలకు చేసినవన్నీ మీ స్పెషల్సే కదా? మళ్ళీ కొత్తగా అడుగుతారు?”
“ఓకే !ఓకే! మరి వస్తున్నారా తినడానికి?” పిల్లల్ని అడిగాడు.
ఇప్పుడే వస్తాము నాన్నా . . కొద్దిగా ఫ్రెష్ అయ్యి. ”ఇద్దరూ చెరో బాత్ రూంలో దూరారు.
శ్యాంసుందర్ లావణ్యలు అన్యోన్యమైన దంపతులు. ఇద్దరిదీ ఒకేమాట. ఇతరులకి సహాయం చేయడంలో ఇద్దరూ కూడా యెప్పుడూ ముందుంటారు. పిల్లలకి కూడా అదే అలవాటు చేసారు. వాళ్ళకి రాత్రి భోజన సమయం చాలా విలువైనది. పిల్లలకి అన్నప్రాసన అయిన రోజులనుండి కూడా టేబుల్ దగ్గర తినిపించడమే అలవాటు. ఆకాశ్ అవని లకు మధ్య యెక్కువ తేడా లేకపోవడం వల్ల ఇద్దరూ కలిసి ఇద్దరు పిల్లలకు అక్కడే తినిపించేవాళ్ళు. కొద్దిగా పెద్ద అయ్యాక లంచ్ యెలా తిన్నా డిన్నర్ మటుకు అందరూ కలిసి అక్కడ తినాల్సిందే. పిల్లల చిన్నతనంలో నాయనమ్మా తాతయ్యా అమ్మా నాన్నాపిల్లలు అందరూ కలిసి తింటుంటే సమయం యెలా గడిచిపోయేదో తెలిసేది కాదు. రోజూ యేదో ఒక టాపిక్ ఇచ్చి దాని గురించి యెవరికి తోచింది వాళ్ళని మాట్లాడమనేవాడు. అందులో ప్రపంచ రాజకీయాలు, దేశ రాజకీయాలు, రిలేషన్స్ , నొప్పింపక తానొవ్వక వుండగలగడం, కోపాన్ని అదుపులో వుంచుకోగలగడం, టైం మేనేజ్మెమెంట్ … ఇలా యెన్నొ రకాల విషయాలుండేవి. తను చేయలేనిది పిల్లలకు చెప్పేవాడు కాదు. చెప్పింది చేయడం, చేయగలిగేదే చెప్పడం మనిషి వ్యక్తిత్వాన్ని నిలబెడుతుందని అతని విశ్వాసం. ఒక్క మాటలో చెప్పాలంటె పిల్లలకి వ్యక్తిత్వ వికాస శిక్షణ అంతా అక్కడే జరిగింది. అవని పూర్తిగా తండ్రిని ఫాలో అవుతుంటాడు. . ఆకాశ్ కి ఇంకా చిన్నతనం పోలేదు.
పిల్లలిద్దరూ వచ్చేలోపల టేబుల్ మీద అన్నీ సర్దడానికి లావణ్యకి సహాయం చేసాడు శ్యాంసుందర్. ఈ లోపల ఇద్దరు ఫ్రెష్ అయ్యి వచ్చేసారు.
“అమ్మా! ఆకలి దంచేస్తున్నది. త్వరగా పెట్టేయ్” టేబుల్ మీద దరువేస్తూ చెప్పాడు ఆకాశ్.
“యేంటి ఇవ్వాళ సంగతులు? సినిమా యెలా వుంది?”
“యెలా వుందా? అలా అడగడం అవసరమా?సూపర్ వుంది. ” అదే వుత్సాహంతో చెప్పాడు
“నువ్వేమీ మాట్లాడవేంటి? నీకు నచ్చలేదా?”కూతుర్ని అడిగాడు. .
“యేమో నాన్నా! నాకీ మధ్య అర్థం లేని ఫైటింగ్ సినిమాలు నచ్చడం లేదు. అదీ కాక ఈ మూవీలో హీరో హాస్పిటల్ లో ఫైటింగ్ చేయడం, లోపల వున్న పేషంట్స్ అందరూ ప్రాణభయంతో పారిపోవడం, కొంతమందికి ప్రాణాలు పోవడం. . ఇంకా ఒక అంబులెన్స్ మీదకెక్కి ఫైటింగ్ చేయడం. దానితో లోపల వున్న ప్రాణం పోయినట్లుగా చూపించడం…. జస్ట్ ఫైటింగ్ లో వెరైటీ చూపడం కోసం…. అది నటనే అయినా యేమో నాకు నచ్చలేదు నాన్నా.
కూతుర్ని ప్రియంగా చూసుకున్నాడు శ్యాంసుందర్.
“సినిమాని సినిమాగా చూడాలమ్మా అలా తప్పులు పట్టకూడదు. ” దీర్ఘం తీసాడు ఆకాశ్. ”
“అలాగే సార్. అయినా నాన్నా వీడేమి చేసాడొ తెల్సా? ఆంబులెన్స్ వస్తుంటే దారి ఇవ్వకుండా కారు పోనిచ్చాడు నాన్నా నేను చెప్తున్నా వినకుండా” కంప్లైంట్ చేసింది అవని
“అదేంట్రా? అట్లా యెందుకు చేసావు?” కొద్దిగా డిసప్పాయింటెడ్ గా అడిగాడు శ్యాంసుందర్.
“అదేమి లేదు నాన్నా. యేదో సినిమా తొందరలో అలా. . అయినా ఆ అంబులెన్స్ లో యెవరూ లేరు నాన్నా. . ” తండ్రి డిసప్పాయింట్మెంట్ అర్థమవుతున్నా సమర్ధించుకోబోయాడు.
“అయ్యో! ఖాళీగా వెళ్తున్నదంటే యెవరికోసమో వెళ్తుందేమో. . అప్పుడు దానికి దారి ఇవ్వడం ఇంకా ముఖ్యంరా” బాధపడ్డాడు శ్యాం సుందర్
“నాన్నా! వీడనె కాదు. రోడ్డు మీద చాలా మందికి తాము ముందు వెళ్ళడమే ప్రాధాన్యం కానీ తాము సమాజంలో వున్నామని తమకో బాధ్యత వుందనీ మర్చిపోతుంటారు”
“ఐయాం సారీ నాన్నా! ఇంకోసారి ఇలా చెయ్యను”వెంటనే తప్పు ఒప్పేసుకున్నాడు . . చెల్లి ఫిర్యాదు చేసిందే అన్న కోపం లేకపోగా.
“గుడ్! గుడ్! ఫస్ట్ ఫుడ్ ఎంజాయ్ చేద్దాం” వెంటనే టాపిక్ మార్చేసాడు
అందరూ కబుర్లు చెప్పుకుంటూ భోజనం పూర్తి చేసారు. .

*****************

ఆ రోజు ఒక ఫ్రెండ్ ని కలవాలని వెళ్ళాడు ఆకాశ్. అవనిని రమ్మంటే రానన్నది. అందుకని బైక్ తీసుకుని వెళ్ళిపోయాడు ఆకాశ్. పొద్దుటినుండి సాయంత్రం దాకా ఇద్దరు ముగ్గురిని కలుసుకుని ఓల్డ్ సిటీ లో ఇంకో ఫ్రెండ్ వుంటే అటెళ్ళి తిరిగి ఇంటికి బయల్దేరాడు. ఆకాశ్ వాళ్ళ ఇల్లు వున్న కాలనీ కి మైన్ రోడ్ కి మధ్యలో ఒక కిలో మీటరు పొడవు సన్న సందు వుంటుంది . దాన్ని వెడల్పు చేయటం ప్రభుత్వం వల్ల కూడా కాలేదేమో అలా వదిలేసారు. ఆ సందు మొదట్లోనే ఫుల్లు ట్రాఫిక్ . చాలామంది చేరి గొడవ పెట్టుకుంటున్నారు. ఆల్ మోస్ట్ సందు చివరి వరకు వున్నారు. అందరూ హారన్లు మోగిస్తున్నారు. గోల గోలగా వుంది అంతా.
“అబ్బా! వాళ్ళు రాజీకి యెప్పుడు వస్తారో?ఈ ట్రాఫిక్ యెప్పుడు క్లియర్ అవుతుందో? అమ్మకు ఫోన్ చెసి ఇక్కడే వున్నానని చెప్దాం అనుకుంటూ ఫోన్ తీసాడు. తెల్ల మొహం వేసి వున్నది ఫోన్. అబ్బా ఇప్పుడే చార్జింగ్ అయిపోవాలా?” విసుక్కున్నాడు. ఇక చేసేదేమి లేక వెనక్కి తిరిగి కొద్దిగా దూరం అయినా వేరే దోవ చూసుకుందామని వెనక్కి తిప్పబోయాడు బైక్ ని. ఈ లోగా గుంపుకి ఆ చివరనుండి హారన్ మోతల మధ్యలో నుండి సన్నగా అంబులెన్స్ సైరన్ వినపడింది. ఒక్క క్షణం ఆగి అవునా కాదా అని నిర్ధారణ చేసుకున్నాడు. అంబులెన్స్ సైరనే. ! విరామం లేకుండా మోగిస్తున్నా ఒక్కళ్ళ నుండి కూడా స్పందన లేదు. తండ్రి చెల్లెలి మాటలు గుర్తొచ్చాయి. తన భాధ్యత కూడా గుర్తొచ్చింది. ఈ గుంపు మామూలుగా కదలాలంటే ఇంకో గంట పట్టేట్లుంది. అనుకుంటూ తన బైక్ ఒక పక్కకి పార్క్ చేసి గుంపులో చొరబడ్డాడు అందర్నీ హెచ్చరిస్తూ , అంబులెన్స్ కి దారి ఇవ్వమని అడుగుతూ మొత్తం మీద పదినిమిషాల్లొ క్లియర్ చేయించగలిగాడు. నిరాటంకంగా వెళ్ళిపోయింది అంబులెన్స్. ”హమ్మయ్య“ అనుకుంటు ఒక మంచిపని చేశానన్న తృప్తితో ఇంటిదారి పట్టాడు ఆకాశ్. ఇంతలో “ఒరే ఆకాశ్” అని పిలిచారెవరో. యెవరా అని చూస్తే ఇంకో స్నేహితుడు ప్రకాశ్ పిలుస్తున్నాడు. అతనితో ఒక పదినిమిషాలు మాట్లాడి వెళ్దామనుకుంటే గంట అయింది. అరే ఇప్పటివరకు అమ్మ ఫోన్ చేయకపోవటమేమిటి అనుకుంటుంటే గుర్తొచ్చింది తన ఫోన్ లో చార్జింగ్ అయిపోయిందని . ”ఇక వెళ్తారా నేను అమ్మ యెదురు చూస్తూ వుంటుంది. పొద్దున్న యెప్పుడో బయల్దేరాను “ చెప్పి బైక్ స్టార్ట్ చేయబోయాడు. వెంటనే ప్రకాశ్ “ఆగరా బాబు. ఐమాక్స్ లో మూవీకి రెండు టికెట్స్ వున్నాయి. కంపెనీ యెవరూ లేరు నువ్వు రారా” పిలిచాడు. “ బాబోయ్ ! అలా వస్తే మా అమ్మ కాదు మా చెల్లి తంతుంది. నే వెళ్తారా . ఇప్పుడొద్దులే ఇంకొసారి చూదాం”మళ్ళీ బైక్ స్టార్ట్ చేయబోయాడు. ఈ సారి ప్రకాశ్ కీస్ లాక్కున్నాడు. ”ఫోన్ చెయ్యి” అని . ”వద్దులే ఫోన్ చేస్తే వెళ్ళొద్దంటారు. మెసేజ్ ఇవ్వు “
“నా ఫోన్ లో చార్జింగ్ అయిపోయిందిరా. . ”
“అయితే నా ఫోన్ నుండి అంకుల్ కి మెసేజ్ ఇవ్వు. అవనికి ఇస్తే నన్ను తిడుతుంది. . ” అని మెసేజ్ ఇప్పించి బలవంతాన మూవీకి లాక్కెళ్ళాడు. సినిమా పూర్తయ్యి ఇంటికి బయల్దేరేసరికి రాత్రి పదయింది. అందరూ పడుకున్నారో యేంటో అనుకుంటూ ఇంటికెళ్ళి కూనిరాగాలు తీస్తూ తలుపు తాళం తీస్తుండగా పక్క ఫ్లాట్ ఆంటీ వచ్చి “మీ నాన్నగారికి సడన్ గా హార్ట్ అటాక్ వస్తే హాస్పిటల్ కి తీసుకెళ్ళారు. నీకు ఫోన్ చేసారట కాని స్విచ్చ్డ్ ఆఫ్ అని వచ్చిందట. నీ కోసమే నేను వెయిట్ చేస్తున్నాను ఆకాశ్” అని చెప్పి హాస్పిటల్ పేరు చెప్పింది.
ఒక్కసారిగా నిస్సత్తువ ఆవరించింది ఆకాశ్ కి. ఇక లోపలికి వెళ్ళకుండా వెంటనే పరుగున వెళ్ళి బైక్ స్టార్ట్ చేసి హాస్పిటల్ వేపు దూసుకుపోయాడు.
రిసెప్షన్ లో కనుక్కుని కార్డియో వింగ్ కి వెళ్ళాడు . అక్కడ విచార వదనాలతో వున్నారు తల్లి చెల్లి. కొంతమంది ఫ్రెండ్స్ కూడా వున్నారు . కొడుకుని చూడగానే దుః ఖం పెల్లుబికింది లావణ్యకి ఆకాశ్ ని పట్టుకుని యేడ్చెసింది. అవని అన్నని పట్టుకుని తను కూడా యేడ్చేసింది. యేడుస్తూనే తండ్రికి ఓపెన్ హార్ట్ సర్జరీ జరుగుతున్న సంగతి చెప్పింది.
నిర్ఘాంత పోయాడు ఆకాశ్. “అయ్యో” అని తల కొట్టుకున్నాడు. . అలా యెలా టైం పాస్ చేసాను?కొద్దిగా ముందు వచ్చినట్లైయితే తాను తండ్రి వెంట వుండేవాడు కదా?తన్ను తాను తిట్టుకోసాగాడు ఆకాశ్.
“ఇదేంటి ? మీరంతా వున్నారు. నాకెందుకు తెలీలేదు?థ్యాంక్యూ వెరీమచ్ రా” స్నేహితులకి కృతజ్ఞతలు చెప్తూనే తల్లినిచెల్లిని ఓదార్చసాగాడు. ”
“ నీ ఫోన్ ఆఫ్ అయిందటరా. . అందుకని అవని మాకు చేసింది నువ్వొచ్చింది మా దగ్గరకు అని. వెంటనే మేము కూడా డైరెక్ట్ గా హాస్పిటల్ కి వచ్చేసాము. అంకుల్ ని వెంటనే ఆపరేషన్ కి తీసుకెళ్ళారు. లోపల బైపాస్ సర్జరీ జరుగుతున్నది. ధైర్యంగా వుండరా . అంకుల్ కి యేమీ కాదు”. వాళ్ళు కూడా ఓదార్చసాగారు.

అప్పటికి అవని కొద్దిగా తేరుకున్నది . అన్నతో యేదొ చెప్పబోయే లోపల డాక్టర్ వచ్చి ఆపరేషన్ సక్సెస్ అయిందని ఐ సీ యూలోకి యెవరైనా ఒక్కరు వెళ్ళి చూడొచ్చని చెప్పారు. అందరి మొహాల్లోకి ఒక్కసారిగా జీవం వచ్చింది రిలీఫ్ తో.
అప్పుడొచ్చింది అవనికి మళ్ళీ యేడుపు సంతోషంతో. ”ఒరే అన్నయ్యా నువ్వే బ్రతికించుకున్నావురా నాన్నని” అన్నని పట్టుకుని భోరున యేడుస్తూ చెప్పింది.
“యేమి ? నేను నాన్నతో పాటు లేనని యెగతాళా?”చిన్నబుచ్చుకున్నాడు అకాశ్. “ అయినా నేను నాన్న ఫోన్ కి ప్రకాశ్ ఫోన్ నుండి మెసేజ్ ఇచ్చాను. దానికి ఫోన్ చేసి నాకు చెప్పొచ్చు కదా?నాన్న కంటే యేదీ ముఖ్యం కాదు కదా?”
“కాదురా నేను నిజమే చెప్తున్నాను. సాయంత్రం నువు గుంపును తప్పించి అంబులెన్స్ కి దోవ ఇప్పించావా? దాన్లో నేరా నాన్నమృత్యువుతో పోరాడుతున్నారు. నిన్ను చూసి పిలుద్దామనుకునే లోపె మా వాన్ సందు తిరిగింది. నీ ఫోన్ స్విచ్చ్ ఆఫ్ అని వచ్చింది. వ్యాన్ ఆపమంటే లోపల అటెండెంట్ వద్దన్నారు. మా మాటలు పూర్తయ్యే లోపల మన మధ్య దూరం పెరిగింది . హాస్పిటల్ కి వచ్చాక డాక్టర్ చెప్పారు ఇంకో అరగంట లేట్ అయినా ఛాన్సెస్ తగ్గేవని. అందుకే అంటున్నారా నువే బ్రతికించావురా. . కాదు బ్రతికించుకున్నావురా నాన్నని. . ఇంకా నాన్న ఫోన్ ఇంట్లోనే మర్చిపోయాం ఈ హడావుడిలో ” కళ్ళు తుడుచుకుంటూ చెప్పింది.
లావణ్య కొడుకుని ప్రేమగా దగ్గరికి తీసుకుంది

_______________________శుభం. . . _____________________________

చదువు విలువ…

రచన: గిరిజారాణి కలవల

‘ బామ్మా ! ఫోన్ నీకే , ఎవరో రమణమ్మట..’ అంటూ మనవడు ఫోన్ తీసుకుని వచ్చాడు.
‘ హలో.. రమణమ్మా.. ఎలా వున్నావే? చాల రోజులైంది.. ఏమయిపోయావు ఇన్నాళ్లూ?’ అన్నాను.
‘ ఆ ఫోను పోయిందమ్మగారూ.. నెంబర్లు అన్నీ పోయాయి.. మీ అబ్బాయిగారి స్నేహితుడు మొన్న బజార్లో కనపడితే.. మీ నెంబరు తీసుకున్నాను. మీ వంట్లో ఎలా వుందమ్మా? ఎన్నాళ్ళయిందో మీ గొంతు విని. మీ ఇంటి ముందు నుంచి వెడుతూంటే మీరే గుర్తొస్తారమ్మా.. ఏడుపొచ్చేస్తుంది నాకు. మిమ్మల్ని చూడాలనివుంది.. ఓ సారి వస్తానమ్మా.. ‘ అంటూ ఆపకుండా మాట్లాడేస్తోంది రమణమ్మ.
‘ అలాగే.. వద్దువు గాని.. ఒక్కదానివీ రాగలవా మరి.. హైదరాబాద్ లో రైలెక్కితే ఇక్కడ దింపుకుంటాను. నాగలక్ష్మి, పార్వతి ఎలా వున్నారు? ‘ అని అడిగాను.
‘ బావున్నరమ్మా… పార్వతికి కూడా పెళ్ళి చేసేసాను. దానికి ఆడపిల్ల.. ఏడాది దాటింది.. నాగలక్ష్మికి కొడుకు.. వాడికి మూడేళ్లు… అది ఆ ఉద్యోగం చేస్తూనే వుంది.. బావున్నారమ్మా వాళ్ళు.. వాళ్ళ మామగారు… ఐదంతస్తుల ఇల్లు కట్టారమ్మా.. ఎంత బావుందో.. కిందన ఇంట్లో వీళ్లు వుంటున్నారు.. పైన నాలుగంతస్తుల్లో రెండేసి వాటాలేసి అద్దెలకిచ్చారు అద్దెలే ఎనభైవేల పైన వస్తున్నాయట. నాగలక్ష్మి వాళ్ళాయనకీ జీతం పెరిగిందట. నెలకి లక్ష రూపాయలట. వాళ్ళ సంసారం చాలా బావుందమ్మా… అంతా నీ దయ వల్లే అమ్మా… రోజుకోసారైనా నిన్ను తలుచుకోకుండా వుండదు నాగలక్ష్మి. ఆరోజు మీరే సరైన దారి చూపి వుండకపోతే.. అదీ నాలాగే కూలిపనులు చేసుకుంటూ వుండేది. అది ఈరోజు ఇంత వైభోగం అనుభవించడానికి మీరే అమ్మా.. ఎన్ని జన్మలెత్తినా మీ ఋణం తీర్చుకోలేనని నాగలక్ష్మి ఎప్పుడూ అంటుంది ‘ అని చెపుతున్న రమణమ్మ మాటలకి అడ్డం వచ్చి ‘ సరే లేవే.. ఇంక చాలు పొగడ్తలు ఆపు.. దాని అదృష్టం బావుంది.. అభివృద్ధి లోకి వచ్చింది.. నేను చేసిందేముంది ఇందులో.. సరే ఎప్పుడు రాదలుచుకున్నావో చెప్పు. టికెట్ బుక్ చేయిస్తాను.. ఈ నెంబర్ జాగ్రత్తగా రాసి వుంచుకో.. వుంటా మరి’ అని ఫోన్ పెట్టేసాను.
ఒక్కసారిగా.. పదిహేను సంవత్సరాల క్రితం .. జరిగిన సంగతులన్నీ గుర్తు వచ్చాయి.
మా ఇంట్లో ఈ రమణమ్మ మా ఇంట్లో పాచి పని చేస్తూ వుండేది. తనతో పాటు కూతురు నాగలక్ష్మి ని కూడా తీసుకువస్తూ వుండేది. . పిల్లలిద్దరినీ గవర్నమెంట్ స్కూల్ లో చేర్పించింది. చూస్తూండగానే పెద్దది పదో క్లాసు, చిన్నది ఏడో క్లాసులోకి వచ్చారు. పదో తరగతి పరీక్షలు అవడం రిజల్టు రావడం జరిగింది. ఆ రోజు సాయంత్రం రమణమ్మ పెద్దపిల్ల నాగలక్ష్మిని వెంట పెట్టుకుని వచ్చింది.
‘ ఏం, నాగలక్ష్మి, రిజల్ట్స్ వచ్చినట్టున్నాయిగా?’ అని అడిగాను.
‘ అవునమ్మా.. ఆరొందలకీ ఐదొందల ఎనభై వచ్చాయట.’ అంది రమణమ్మ.
‘ ఓ.. అవునా.. కంగ్రాట్స్ నాగలక్ష్మి’
ఏం సమాధానం లేకుండా.. వెక్కెక్కి ఏడవడం మొదలెట్టింది. ఆశ్చర్యంగా ‘ అదేంటే.. అన్ని మార్కులు వస్తే ఏడుస్తావేంటీ.. పిచ్చా.. నీకు?’ అని మందలించాను.
దానికి సమాధానంగా ఫైయిలయినా బాగుండేదమ్మా… ఇప్పుడు ఇన్ని మార్కులు తో పాసయ్యేసరికి కాలేజీలో చేర్పించమని ఒకటే గొడవ.. నాకెక్కడవుతుంది.. బోలెడు డబ్బులు పొయ్యాలి… మా ఇళ్ల లో ఈ పాటికి పెళ్ళి అయిపోవాలసలు… పోనీలే పది చదివాక చేద్దామనుకున్నాను. అయినా ఇప్పుడు ఇది కాలేజీ చదువులు చదివితే.. అలా చదివిన మొగుడుని నేనెక్కడ తేగలను? ఇక చాలు నాతో కూలిపనికి రమ్మంటున్నాను. వినిపించుకోవడం లేదు. మీరైనా చెప్పండి దానికి. ‘ అంటూ తన గోడు వెళ్ళబోసుకుంది రమణమ్మ.
‘ అది చదువుకుంటాను మొర్రో.. అంటోంటే వద్దంటావేమిటే.. ‘ అన్నాను.
‘ బావుందమ్మా.. దానికి మీ వత్తాసు.. చూస్తూనే వున్నారగా.. ఏ రోజు కూలి ఆరోజు తిండికే గగనం మాకు.. ఇక కాలేజీ ఫీజులూ.. పుస్తకాలూ నా వల్ల ఎక్కడవుతుంది ‘ అని వాపోయింది రమణమ్మ.
‘ ఆ సంగతి నేను ఆలోచిస్తాలే… ఇదిగో.. నాగలక్ష్మీ.. రేపీ నీ మార్కులషీట్ తీసుకుని పదిగంటలకల్లా రా.. ‘ అని చెప్పి పంపించాను.
చెప్పిన ప్రకారం పొద్దున్నే వచ్చి కూర్చుంది నాగలక్ష్మి. గబగబా వంట ముగించుకుని.. తనని తీసుకుని, పక్కింటి సింధు చదువుతున్న.. కృష్ణవేణి జూనియర్ కాలేజీకి వెళ్ళాను. తనని బయటే వుండమని, ప్రిన్సిపాల్ రూమ్ లోకి వెళ్లి, నాగలక్ష్మి మార్కులు చూపించి , తన కుటుంబ పరిస్థితి, చదువుపట్ల ఆసక్తి అన్ని వివరంగా చెప్పాను. ఆయన అంతా విని.. ఇంత తెలివైన అమ్మాయి మా కాలేజీలో వుంటే మాకే పేరు వస్తుంది.. ఇంటర్ లో సీట్ ఇస్తాను.. కాలేజీ ఫీజులు వద్దు.. కానీ పుస్తకాలు కొనుక్కోవాలి.. పరీక్ష ఫీజు కట్టమనండి.. అని అన్నారు. ఆ మాత్రం సాయం చాలండీ.. థాంక్యూ అని చెప్పి.. ఆఫీసులో నాగలక్ష్మి పేరు రిజిస్టర్ చేయించాను. అది ఆనందంతో పొంగిపోయింది. ఇంటికి వచ్చాక సింధుని పిలిచి, నాగలక్ష్మిని పరిచయం చేసాను. ‘ సింధూ.. నీ ఫస్టియర్ అయిపోయింది కదా.. నీ టెక్స్ట్ బుక్స్ ఈ అమ్మాయికి ఇయ్యమ్మా..’ అని చెప్పగానే సింధు సరే అని వెంటనే తెచ్చి ఇచ్చింది. ఈ సంగతి తెలిసి సింధు తల్లి.. మంచి డ్రస్సులు ఓ అరడజను ‘ సింధుకి పట్టడం లేదు.. ఈ పిల్లకి ఇమ్మంటారా పిన్నీ’ అని అడిగింది.
‘ మంచిగా వుంటే తీసుకురామ్మా. కాలేజీకి వెళ్లే పిల్ల కదా.. కాస్త మంచి డ్రస్సులు కావాలి కదా’ అన్నాను.
‘ అయ్యో .. అన్నీ మంచివే…బావుండకపోతే నేనెందుకు ఇస్తానంటాను..’ అంటూ ఓ కవర్ లో పెట్టి ఇచ్చింది.
ఇక నోట్ బుక్స్ కోసం లోపలికి వెళ్లి ఓ వెయ్యి రూపాయలు తీసుకొచ్చి.. నాగలక్ష్మి చేతిలో పెట్టాను.
‘ సింధు ని తీసుకెళ్లి ఏం పుస్తకాలు కావాలో కొనుక్కో.. ఈ ఏడాదికి ఇక నీకు ఇబ్బంది లేదు.. అన్నీ అమిరాయి.. ఏడాది ఆఖరులో పరీక్ష ఫీజు కడతాలే.. మీ అమ్మ ని కాదని నీకు వత్తాసు పలికి కాలేజీ లో చేర్పించి నీ కోరిక తీర్చాను.
ఫలితం దక్కాలి. బాగా చదువుకో.. ఈ ఇంటర్ రెండేళ్లు అయ్యాక అప్పుడు ఆలోచిద్దాం. నాకు మాట రాకుండా చూడు.’ అని అనగానే.. నా కాళ్ళ మీద పడిపోయి..’ అమ్మగారూ.. మీ ఋణం తీర్చుకోలేనమ్మా.. నేను బాగా పెద్ద చదువులు చదవాలమ్మా.. మీ దయ వల్ల నా కోరిక తీరుతున్నది. మీకు మాట రానీయను. ‘ అంటూ చుట్టేసింది.
‘ అయ్యో… వదలవే.. నీకు చదువుకోవాలనే కోరికుంది.. నీ అదృష్టం బావుండి ఆ ప్రిన్సిపాల్ ఒప్పుకున్నారు కాబట్టి ఫీజులు లేవు.. వుండి వుంటే నాకు కొంత కష్టమయ్యేది.. పోనీలే ప్రస్తుతానికి అయింది కదా.. ఇంటికెళ్ళి మీ అమ్మకి చెప్పు. ‘ అని పంపించాను.
అనుకున్నట్టే.. నాగలక్ష్మి కాలేజీలో మంచి పేరు తెచ్చుకుంది.. అన్నిటిలోనూ ఫస్టే.. అలాగే నా సహాయంతో ఇంటర్ రెండేళ్ళూ చదివేసి మంచి మార్కులు తెచ్చుకుంది.
చదువు మీదున్న నా ఇంట్రెస్ట్.. పైగా నేను చదువుకోలేకపోయాను.. ఆడపిల్లల కి చదువుండాలనే నా ఉద్దేశ్యంతో.. తర్వాత నాగలక్ష్మిని గవర్నమెంట్ డిగ్రీ కాలేజీలో బి. ఎస్సీ లో చేర్పించాను. ఊళ్లో లయన్స్ క్లబ్ వాళ్ళో సంవత్సరం.. ఇంకా కొంతమంది తెలిసినవారి చందాలతో… పై ఎత్తున నా సహాయంతో డిగ్రీ కూడా పూర్తి చేసింది. రిజల్ట్స్ వచ్చిన రోజున దాని ఆనందాలకి పట్టపగ్గాలు లేవు. రమణమ్మకైతే ఇందంతా నిజమేనా అన్న భ్రమలో వుంది. ఆ తర్వాత ఉద్యోగ వేట లో పడింది. హైదరాబాద్ లో ఇన్ఫోటెక్ ఆఫీసుకి అప్లికేషన్ పంపడం.. ఇంటర్వ్యూలో సెలక్ట్ కావడం జరిగింది. స్వీట్ పాకెట్ తీసుకొచ్చి మళ్లీ కాళ్ల మీద పడిపోయింది.
‘ లేవే… తల్లీ.. మాటి మాటికి ఈ పాద నమస్కారములు ఏంటీ.. నీ కృషి, పట్టుదల వుండ బట్టే పైకి రాగలిగావు.. మీ అమ్మని బాగా చూసుకో..’ అని అభినందనలు చెప్పాను.
ఆ తర్వాత అది హైదరాబాద్ ఉద్యోగంలో చేరడం జరిగింది. పదివేలు జీతం. తన ఖర్చులు పోగా తల్లి కి కొంచెం పంపి.. చెల్లి పార్వతి ని నర్సింగ్ కాలేజీలో చేర్పించింది. మొదటి నుంచి చర్చికి వెళ్ళడం అలవాటు వుండే నాగలక్ష్మి ఉద్యోగం వచ్చాక కూడా క్రమం తప్పకుండా వెడుతూ వుండేది. క్రీస్తు పై ఇలాంటి నమ్మకం వుండే అమ్మాయే కోడలిగా కావాలని అనుకుంటున్న విజయకి ఈ నాగలక్ష్మి ఎంతగానో నచ్చింది. చర్చి ఫాదర్ ద్వారా రమణమ్మకి కబురుచేసి.. తన మనసులో మాట చెప్పించింది విజయ. తన కొడుకు మోహన్ MBA చేసి ఏదో ప్రవేట్ కంపెనీలో చేస్తున్నాడని.. ముఫ్ఫై వేల జీతం వస్తుందని.. చెప్పింది విజయ. భర్త RMP డాక్టర్ అనీ.. తను టైలరింగ్ చేస్తున్నట్లు… కృష్ణా జిల్లాలో తోట, పొలం వున్నాయని చెప్పింది.
రోజు కూలి చేసుకునే తమకి.. ఈ సంబంధం.. చాలా గొప్పదనీ.. మీ అంతస్తు కి తాము తూగలేమనీ రమణమ్మ చెప్పింది. అయినా కూడా విజయకి, నాగలక్ష్మి వినయం, సంస్కారం నచ్చాయి… కనుముక్కుతీరు కూడా ముచ్చటగా వుండేసరికి బాగా నచ్చింది.
‘ మీరు ఏ పని చేసుకుంటే మాకెందుకు… మాకు కాలసింది మీ అమ్మాయి.. మాకు కట్నం కూడా ఏమీ అక్కర్లేదు.. మీకు మా మీద సందేహం వుంటే.. మా అబ్బాయి ఉద్యోగం.. మా ఆస్తులు ఎంక్వయిరీ చేసుకున్నాకే పెళ్ళి చూపులు ఏర్పాటు చేసుకుందాం’ అని అన్నారు.
నా సలహా తీసుకోవడానికీ.. నన్ను అడగడానికీ.. కొంత వ్యవధి తీసుకుని రమణమ్మ చెప్పింది నాకు. వాళ్ళు చెప్పిన ఊళ్లో నాకు తెలిసిన వాళ్ళుండడంతో.. వివరాలు కనుక్కుని మంచి సంబంధమే అని నిర్ణయించుకుని ఒప్పుకోమని రమణమ్మకి చెప్పాను. తనకి అందని సంబంధమైనా కోరి వచ్చినదాన్ని వదులుకోలేక రమణమ్మ.. నాగలక్ష్మి పెళ్ళికి ఒప్పుకుంది. పెళ్లి తర్వాత కూడా ఉద్యోగం చేస్తాను అందుకు ఒప్పుకుంటేనే అన్న నిబంధన పెట్టింది నాగలక్ష్మి. ఎటువంటి అభ్యంతరం చెప్పలేదు మోహన్.
పెళ్ళి ముహూర్తం పెట్టుకున్నారు. ఇంతలో బెంగళూరులో వుంటున్న కొడుకు అక్కడకి వచ్చెయ్యమనడంతో… నేనూ ఇక్కడ ఒంటరిగా వుండలేక.. ఇల్లు బేరం పెట్టేసి బెంగళూరు వెళ్లి పోవడం జరిగింది.
పెళ్ళి కి పిలుస్తూ ఓ సారి ఫోన్ చేసింది.. రమణమ్మ. అంత దూరం నుంచి వెళ్ళడం కుదరక వెళ్ళలేదు తను. ఆ తర్వాత ఫోన్ లే లేవు. మళ్లీ ఇదిగో ఇప్పుడే చేసింది..

ఇంతలో మళ్లీ మరో ఫోను. ‘ హలో.. అమ్మగారు.. నేను నాగలక్ష్మిని.. ఇప్పుడే అమ్మ మీ నెంబరు ఇచ్చింది. వెంటనే మీతో మాట్లాడాలనిపించి.. చేస్తున్నానమ్మా..’ అంది.
‘ ఎలా వున్నావు? నాగలక్ష్మి… మీ ఆయనా.. పిల్లాడు ఎలా వున్నారు? ఉద్యోగం చేస్తున్నావటగా ఇంకా.. మీ అమ్మ చెప్పింది.’ అన్నాను.
‘ అవునమ్మా…. పెళ్లి అయినా కూడా నాకు ఆర్థిక స్వాతంత్య్రం కావాలి కదమ్మా.. ఇదంతా మీరు పెట్టిన భిక్షే.. ఈ రోజు ఇలా వుండడానికి మీ చలవే అమ్మా… ఆరోజు మీరు గనుక ఇంటర్ లో చేర్పించి వుండకఫోతే.. నాకీ ఉద్యోగం.. ఈ సంసారం కూడా వుండేవి కావు.. ఏ కూలిపని చేసుకునేవాడింట్లోనో వుండేదాన్ని. మీ దయ వల్ల మంచి కుటుంబం లోకి వచ్చాను. అర్థం చేసుకునే భర్త.. అత్తమామలు.. నాకు లభించారు. నా జీతంలో సగం అమ్మకి పంపుతున్నాను. చెల్లికి పెళ్ళి చేయగలిగాను. దీనికంతా కారణం మీరేనమ్మా.. మిమ్మల్ని తలుచుకోని రోజు లేదు.. ఎన్ని జన్మలెత్తినా మీ ఋణం తీర్చుకోలేనమ్మా.. మీరు ఒక్కసారి మా ఇంటికి రావాలి… నాకు చేతనైనంతలో మిమ్మల్ని సత్కరించుకోవాలి. అది నా కోరిక. ‘ అంది నాగలక్ష్మి.
‘ అలాగే… తప్పకుండా వస్తాను. నా నమ్మకం వమ్ము కానీయకుండా.. అభివృద్ధిలోకి వచ్చావు. అంతకన్నా కావలసినదేముంది. ఆడపిల్లలు చదువుకోవాలి.. తమ కాళ్ల మీద తాము నిలబడాలి.. అని అనుకునేదాన్ని. ఏదో నాకు చేతనైనంత సహాయం చేసాను. నువ్వూ నిలబెట్టుకోగలిగావు. చాలా సంతోషం. హైదరాబాద్ వచ్చినపుడు మీ ఇంటికి తప్పకుండా వస్తాను. వుంటాను. మరి. ‘ అని ఫోను పెట్టేసాను.
చిన్ననాడు తనకు చదువుకోవాలని వున్నా.. కాదని పెళ్ళి చేసేసారు.. .. ఆ తర్వాత సంసారం.. పిల్లలు బాధ్యతలు మధ్య చదువు సంగతే మర్చిపోయాను. ఇలా నాగలక్ష్మి లాంటి వారికి చదువు విషయంలో చేతనైనంత సహాయం చేస్తూ తృప్తి పొందేదాన్ని.
తన చదువు కోరిక తీర్చుకుందుకి ఇన్నాళ్ళకి సమయం వచ్చింది. ఇప్పుడైనా డిగ్రీ చదివాలన్న కోరిక తీరబోతోంది… అనుకుంటూ.. కొడుకు తెప్పించిన పుస్తకాలు తీసాను.. ఇంకో రెండు నెలలలో పరీక్షలు.. అయిపోతే కనుక తన అరవైఏళ్ళకి డిగ్రీ వచ్చేస్తుంది. అనుకుంటూ ఆనందంగా పుస్తకంలో మునిగిపోయాను.

సుచి

రచన- డా.లక్ష్మి రాఘవ.

కారు దారి తప్పింది అని తెలుస్తూంది!
తారు రోడ్డు అయిపొయింది. మట్టి రోడ్డు మొదలయినా ఎక్కడో మళ్ళీ తారు రోడ్డు ను కలుస్తుందని అనిపించి రవి ముందుకు వెడుతూనే వున్నాడు. కాస్త నిద్రవచ్చి జోగుతున్న గాయిత్రి కి కారు కుదుపులతో మెలుకువ వచ్చింది.
‘ఎక్కడ వున్నాం?” అనడిగింది.
“తారు రోడ్డు అయిపోతే ముందుకు వచ్చా ..రోడ్డు రిపేరు ఉండచ్చు అనుకుంటూ..” అన్నాడు రవి.
కానీ చూద్దాం ఎక్కడో కలవకపోతుందా అన్న ఆశతో ముందుకే వెళ్ళాడు రవి..చుట్టూ వూరు కూడా లేక పోవడంతో గాబరా ఎక్కువైంది గాయిత్రికి.
“ఇంకొంచెం సేపు ఇలాగే వుంటే చీకటి పడుతుంది. వెనక్కి వెళ్లి పోదాం రవీ” అంది.
ఎటుపోవాలో తెలియని పరిస్థితి! గాయత్రి చెప్పినదే మేలు అనుకుంటూ వుండగా …
ఇంతలో దూరంగా ఒక లారీ వస్తూ కనిపించింది.
‘అమ్మయ్య’ అనుకుంటూ కారు దిగి రవి లారీ వాళ్ళకి కనిపించేలా చేయి ఊపాడు.
లారి స్లో చేసి దగ్గరగా వచ్చాక “ఈ రోడ్డు ముందుకి ఎక్కడికి వెడుతుంది?” అని అడిగాడు.
“ముందుకి వెడితే అంతా అడివే సార్. వెనక్కి వెళ్లి తారురోడ్డులో రైట్ తీసుకోండి. వూర్లు కనబడతాయి..”అన్నాడు.
కారు రివర్స్ చేయబోతుంటే దూరంగా ఇద్దరు పిల్లలు పరిగెత్తుకుని రావటం కనిపించింది.
జనసంచారమే లేని చోట ఇలా పిల్లలు కనబడటం విచిత్రంగా అనిపించింది గాయిత్రికి.
రవిని ఒక నిముషం కారు ఆపమంది. రవి ఆపగానే 6 ఏళ్ళ పిల్ల, నాలుగేళ్ల పిల్లవాడు కారు దగ్గరికి గస పోసుకుంటూ వచ్చారు. జుట్టు చింపిరిగా, బట్టలు చిరిగి చాలా దీనంగా వున్నారు వాళ్ళు. కారులో వున్న బాస్కెట్ తీసి అందులో వున్న బిస్కెట్ పాకెట్లు రెండు, బ్రెడ్డు పాకెట్ ఒకటి ఇచ్చింది.
ఆ అమ్మాయి ఇంకా ఆశగా చూస్తూ వుంది కారు లోపలకు.
“ఇంకేమీ లేవు పాపా, వున్నవి ఇచ్చాను కదా…”అంది.
ఆ పిల్ల గాయత్రి సీటు మీద వున్న టవల్ వైపు చెయ్యి చాపింది..
“ఇది కావాలా?” టవల్ చూపుతూ ఆశ్చర్యంగా అంది గాయిత్రి.
ఎందుకు ? ఏమీ చేసుకోలేవు దానితో ….”
“నాకు కాదు మా అమ్మకి” అని తన చేతిలో వున్న మాసిన గుడ్డను చూపించింది. అది లారీ క్లీన్ చేసిన పాత బట్ట!
“ఇవి లారీ వాళ్ళు పడేస్తే తీసుకునే దానికి రోజూ వస్తాం..”అంది.
“దేనికి ?”
“తెలీదు..అమ్మకు అక్కకు అప్పుడప్పుడూ రక్తం భేదులు అవుతాయి కదా…ఇవి వాడతారంట.” గాయిత్రికి కొంచెం అర్థం అయ్యింది..
రవి విసుగ్గా “ఇక పోదాం గాయత్రి లేట్ అవుతుంది” అన్నాడు.
“ఒక్క నిముషం రవీ” అని బ్యాగ్గు తీసి రెండు కాటన్ చీరలు, రెండు టవల్లు ఆ పిల్లకు ఇస్తూ…
“మీ వూరెక్కడ? ఏమి పేరు?” అని అడిగింది.
“తలమర్లపల్లె మా వూరు. ఈడికి దగ్గరే కానీ అడివి లో …”అంది
“నీ పేరు?”
“గంగ …”
రవి కారు స్టార్ట్ చేసి ముందుకు పోనిచ్చాడు..గాయిత్రి తల వెనక్కి తిప్పి సంతోషంగా పోతున్న అక్కా తమ్ముళ్లను చూసింది.

పది కిలోమీటర్లు వెళ్ళినాక ఇంకో దారి కుడి వైపున కనిపిస్తే అలా వెళ్ళారు. అదే దారిలో కొన్ని వెహికల్స్ వెళ్ళడం చూడడంతో ఊపిరి పీల్చుకున్నారు రవి, గాయిత్రులు. ఒక చిన్న వూరి దగ్గర ఆపి టీ తాగారు. అక్కడ వూరి పేరు అవీ కనుక్కున్నారు.
ఇల్లు చేరేసరికి రాత్రి పది గంటలు దాటింది.
రాత్రి పడుకున్నా గంగ ముఖమే గుర్తుకు రాసాగింది…
ట్రిప్ తో అలసి పోయినా మరురోజు రవి ఆఫీసుకు వెళ్ళాల్సి వచ్చింది. రవి ఆఫీసుకు వెళ్ళాక ఇంట్లో పని ముగించుకుని తను సాయానికి వెళ్ళే సాయి సేవా సంస్థకు వెళ్ళింది.
ఒక గ్రూప్ వాలంటీర్లకు పని గురించి దిశానిర్దేశం చేస్తూ..బిజీగా వున్నారు మేనేజేర్ సంధ్యమ్మగారు.
ఆ రోజు స్వచ్చభారత్ ద్వారా అమలు అవుతున్న టాయిలెట్ నిర్మాణాలు చెక్ చెయ్యడానికి రెండు పల్లెలకు వెళ్ళడానికి సిద్దపడుతున్నారు. పల్లె ప్రజలకు మరుగుదొడ్ల అవసరాన్నితెలియచెప్పే విధానాన్ని వివరిస్తున్నారు ఆవిడ. తరువాత ఒక 15 నిముషాలలో అందరూ వెళ్ళిపోయారు.
గాయత్రి ని చూస్తూ “గాయత్రీ, మీరు పోయిన నెల ఇచ్చిన డొనేషన్, విమలగారు, సావిత్రి గార్ల డొనేషన్ తో కలిపి రెండు
ఆశ్రమాలకు వినియోగించుకున్నాము. ఆ వివరాలు రిజిస్టర్ లో వున్నాయి. ఒకసారి చెక్ చేసి సంతకం పెట్టండి.” అను రిజిస్టర్ గాయత్రీ కి ఇచ్చింది ఆవిడ.
“అక్కా, నేనొక విషయం చెప్పాలి మీకు…” అంటూ రవి, తనూ వెళ్ళిన ట్రిప్ లో దారి తప్పి పోవడం, బట్టల పీలికలు కోసం వెదుకులాడుతున్న గంగా, తన తమ్ముడూ గురించి చెప్పింది.
“నెలసరి వచ్చే ఆడవాళ్ళు పల్లెలలో తీసుకునే జాగ్రత్తలు గురించి ఆలోచించాల్సిన అవసరం చాలా వుంది. కట్టుకొనే బట్టలు లేని కుటుంబాలలో నెలసరి వచ్చినప్పుడు ఎలా మేనేజ్ చేస్తారు?..మనం మరుగు దొడ్ల గురించి ఆలోచిస్తున్నాం..కానీ ఇది తేలికగా తీసి పారేసేటువంటి విషయం కాదు..అందుకే నేను ఇక్కడ బి.సి. హాస్టల్ లలో ఇచ్చే శానిటరీ నాప్కిన్స్ ఈసారి పల్లెవాళ్లకు కూడా ఇస్తే …అన్న ఆలోచనతో వున్నాను. ఒకసారి డోనర్స్ మీటింగ్ పెట్టించండి అక్కా..” అని అడిగింది.
“రేపు ఒక మీటింగ్ మానేజ్మెంట్ తో కూడా వుంది, దానిలోనే డోనర్స్ ని కూడా పిలుద్దాము గాయత్రీ..”అని చెప్పింది సంధ్యమ్మ.

“నేను కూడా వస్తాను…ఈ విషయం మీద ఒక క్లారిటీ ఇస్తాను..”
“రేపు 11 గంటలకు రావాలి…నీలాటి వారు వుంటే ఇంకా ఎంతమందికో మన సాయం అందుతుంది” అంది సంధ్యమ్మ.
మరురోజు మీటింగులో గాయిత్రి పల్లెటూరు నుండీ ఆడవాళ్ళ ఇబ్బందులకు ఒక సర్వే నిర్వహించాల్సిన అవసరం గురించి చెబుతూ తన వంతుగా కొన్ని సానిటరీ పాడ్స్ తీసుకుని తలమర్ల పల్లెకు వాలంటీర్స్ తో వెళ్ళేలా ఏర్పాటు చేసింది.
ఆదివారం రోజు గాయిత్రి ,వాలంటీర్లను తీసుకుని తలమర్ల పల్లెకు వెళ్ళారు.
ఒక వాహనం వచ్చిందంటే ఆ పల్లె పిల్లలకు ఎంత ఆనందమో!
వూరిలోని ఇళ్ళ దగ్గరకు పోయి ఆడవాళ్లకు మీటింగ్ అని చెప్పగానే ఒక ముపై మంది ఆడవాళ్ళు వచ్చారు.
అందరినీ వూరిముందు వున్న రాములోరి గుడి దగ్గరకు రమ్మని చెప్పి అక్కడ వాళ్లకు నెలసరి రావటం, దానికి వాళ్ళు తీసుకునే జాగ్రత్తలు గురించి అడిగారు.
“ఏముందీ మాయమ్మ ఆ రోజుల్లో ఆకులు తీసుకుని తుడిచేదంటా…నాకు చెరువులో కడుక్కుంటా వుండు అనింది. ఎన్నిసార్లు కడిగినా వస్తూ వుంటే పానం బేజారు అయ్యేది…బూడిద పాతబట్టలో కట్టి వాడుతూ వుంటే ఎర్రబారి పుళ్ళు వచ్చినాయి. నెల దగ్గరపడితే ఏడుపు! ఏమిసేయ్యాలో తోచక పోయేది. పెల్లిసేసేసినాక నా మొగుడు వాడేసిన పంచెలు వాడుతున్నా….నా బిడ్డకు ఈ బాధ తప్పించాల అమ్మగారూ…” ఏడుపొచ్చింది ఆమెకు
“మాయమ్మ ౩౦ ఏళ్లకే చచ్చింది కింద పుండు అయ్యి. రాగి పొట్టు టెంకాయ పట్టలో కట్టి వాడేది..యీడ అందరికీ ఇదే గోడు…ఎన్నని సెప్పేది?? పోనీ గుడ్డలు వాడుదామంటే కరువు రోజుల్లో కట్టుకోనీకి గుడ్డలు లేకపోతే దీనికి యాడ నుండి తెస్తాము?”
“అందుకే లారీలోల్లు రోడ్లలో పారేసిన బట్టల కోసరం పిల్ల్లలని తరుముతాము…” ఇంకొకామె అంది.
హృదయ విదారకంగా వున్నవాళ్ళ మాటలతో గాయిత్రికి ఏడుపు వచ్చింది. వినడానికే కష్టం అయ్యింది. తరువాత వారికి వాలంటీర్లు ‘ఆ రోజుల’లో ఎలా శుబ్రత పాటించాలో చెప్పినారు. తరువాత సానిటరీ నాప్కిన్స్ చూపి వాటి వాడకం ఎలా చెయ్యాలో చెప్పి ప్రతి ఇంటికీ ఇన్ని అని ఇచ్చి పేర్లు నమోదు చేసుకున్నారు. ప్రతి నెలా వచ్చి ఇస్తామని చెప్పినారు.
“అంతే కాదు ఈ సారి పాత చీరలు, పంచలు కూడా తెస్తాము… శుభ్రత పాటించండి..ఆరోగ్యాలు బాగుంటాయి…” అని వివరంగా చెప్పినారు.
అందరూ గాయిత్రికీ, వాలంటీర్లకూ దండాలు పెట్టినారు…
అప్పుడు చూసింది గంగను గాయిత్రి.
దూరంగా వున్న గంగను దగ్గరికి పిలిచి “నేను గుర్తుకువచ్చానా?” అంటే తల ఊపింది గంగ.
తను ప్రత్యేకంగా తెచ్చిన ఒక ప్లాస్టిక్ కవర్ గంగ చేతిలో పెడుతూ, నీకూ, నీ తమ్ముడికీ కొన్ని బట్టలు తెచ్చినా వేసుకోండి” అంది గంగ సంతోషంగా తల ఊపుతూ తీసుకుంది.
ఈ కార్యక్రమ విజయానికి నాంది పలికిన గంగను దగ్గరకు తీసుకుని బుగ్గన ముద్దేట్టుకుంది గాయిత్రి తృప్తిగా..
వెహికల్ లలో కూర్చున్న వారంతా ఈ సమస్యను చర్చించుకుంటూ వుంటే గాయిత్రి ఆలోచనలు వేరుగా వున్నాయి.
స్వతంత్ర భారత దేశం లో ఇంకా ఎంతమంది దుర్భర జీవితాలను గడుపుతున్నారా ??
స్త్రీల హక్కులూ, సాధికారత , సమానత్వం అని మాట్లాడే మనం…ఇంత సున్నితమైన విషయాన్ని జ్ఞాపకం పెట్టుకుని ప్రతి పల్లెలోనూ అవగాహన పెంచి సంస్కరిస్తే …..ఇంటింటికీ మరుగుదొడ్లు అని స్వచ్చ భారత్ కార్యక్రమంలాగా ఈ సమస్యకు పరిష్కారం చూపితే…. గాయిత్రి ఆలోచనలు వేగంగా పరుగులు తీస్తూనే వున్నాయి.
***********
[సంధ్య గొల్లమూడివారి స్ఫూర్తితో ……రచయిత్రి ]

సర్ప్రైజ్ ట్విస్ట్

రచన: మోహన

కాలింగ్బెల్ మోగగానే, లోపలి నుంచి పరిగెత్తుకుంటూ వచ్చింది మాయ. . విష్ణు వస్తాడని గంట నుంచి వెయిట్ చేస్తోంది. కానీ ఫ్లైట్ లేట్ అవడంతో, రావడం లేట్ అయ్యింది. అందుకే మాయకి అంత ఆతృత. విష్ణు మాయ బెంగళూరు లో ఉంటున్నారు. వాళ్లకి రాకేష్ అనే పదేళ్ల అబ్బాయి.
ఇంట్లో కూర్చుని బోర్ కొడుతోంది, రాకేష్ కూడా పెద్దవాడు అయ్యేడు కదా అని మాయ ఈ మధ్యనే ఫేషన్ డిజైనింగ్ కోర్స్ లో జాయిన్ అయ్యింది. జాబ్ చేయడం అంటే చిన్నప్పటి నుంచి చాలా ఇష్టం కానీ, రాకేష్ కి అవసరం అని ఇంట్లో నే ఉండి అన్ని చూసుకుంటుంది. విష్ణుకి ఒక
ప్రైవేట్ కంపెనీ లో ఉద్యోగం. చాలా టూర్స్ ఉండే ఉద్యోగం. నెలలో పదిహేను రోజులు ఊరిలోనే ఉండడు.
ఆ రోజు మాయ కి క్లాస్ ఉంది. అది చాలా దూరం. రెండు బస్సు లు మారి వెళ్ళాలి. రాకేష్ స్కూల్ కి వెళ్ళేక స్నానం చేసి రెడీ అయ్యింది. బ్రేక్ఫాస్ట్ చేసి, విష్ణు కి టేబుల్ మీద పెట్టింది. విష్ణు ఇంకా రాలేదు. లేట్ అయిపోతోంది. నాలుగు రోజుల తర్వాత వస్తున్నాడు విష్ణు. అసలు క్లాస్ కి వెళ్లాలని లేదు. కానీ ఈ మధ్య ఎదో ఒక అడ్డు వచ్చి క్లాసులు మిస్ అవుతున్నాయి , వెళ్ళాలి అని డిసైడ్ అయ్యింది.
అందుకే కాలింగ్బెల్ మోగగానే పరిగెత్తుకుంటూ వెళ్లి తలుపు తెరిచింది. విష్ణు లోపలికి రాగానే, గట్టిగా పట్టేసుకుంది. విష్ణు కూడా పైకి ఎత్తి తిప్పేసి కిందకి దింపేడు. అంతే, వెంటనే
“సరే విష్ణు వెళ్తాను. క్లాస్ కి టైం అవుతోంది. సాయంత్రం మాట్లాడదాము. బ్రేక్ఫాస్ట్ టేబుల్ మీద ఉంది. . లవ్ యు” అంటూ బయటికి పరిగెట్టేసింది మాయ. ఎప్పుడు విష్ణు వెళ్తుంటే, మాయ చూస్తూ ఉండిపోతుంది. అప్పుడే వెళ్ళద్దు అన్నట్టు మొహం పెడుతుంది. కానీ , ఈ రోజు, తను విష్ణు ని వదిలి వెళ్లడం కొత్తగా అనిపించింది. పాపం ఇప్పుడే వచ్చేడు. ఎలా మేనేజ్ చేస్తాడో అనుకుంటూ బయలుదేరింది.
అదేంటి నన్ను వదిలి వెళ్ళిపోతావా అనబోయాడు విష్ణు. కానీ మాయ ఫేషన్ డిజైంగ్ నేర్చుకోడానికి ఫుల్ సపోర్ట్ చేస్తానన్నాను కదా, కొంచం కష్టం అయినా భరించాలి అనుకుంటూ, రెడీ అయి, బ్రేక్ఫాస్ట్ చేసి పదకొండు గంటలకి ఆఫీస్ చేరేడు. విష్ణు కి కూడా పని మీదకి మనసు పోవట్లేదు. ఊరు నుంచి రాగానే బయలుదేరేడు. ఎర్లీ మార్నింగ్ ఫ్లైట్, నిద్ర సరిగా లేదు. సరే డల్ గా అలాగే పని లాగిస్తున్నాడు.
క్లాస్ కి పదిహేను నిముషాలు లేట్ అయ్యింది మాయకి. వెళ్లి కూర్చుంది కానీ , మనసు అంతా విష్ణు మీద ఉంది. పెళ్లి అయి పన్నెండు సంవత్సరాలు అయినా, ఇద్దరికీ ఒక్కళ్లని విడిచి ఒకళ్ళు ఉండడం ఆంటే కష్టం. ఎల్లాగో క్లాస్ ముగిసేసరికి వన్ థర్టీ అయ్యింది. సరే బస్సు ఎక్కుదామని బస్టాండ్ కి వెళ్లి వెయిట్ చేస్తున్న మాయ బస్ కోసం చిల్లర తీద్దామని పర్స్ తీసి చూసుకుంటే అందులో ఇంటి కీస్ కనిపించలేదు. అప్పుడు గుర్తొచ్చింది మాయకి విష్ణు వచ్చిన సంబరంలో పర్సులో కీస్ పెట్టుకోవడం మర్చిపోయినట్టు. వెంటనే విష్ణుకి ఫోన్ చేసింది.
సరిగ్గా ఆఫీస్ లో అందరు లంచ్ కి వెళ్దాం అని లేస్తుంటే, వన్ థర్టీ కి విష్ణు ఫోన్ మోగింది. మాయ ఎందుకు చేసిందా అనుకుంటూ ఫోన్ ఎత్తిన విష్ణుకి తాను కీస్ పట్టుకెళ్ళడం మర్చిపోయేనంటూ చెప్పింది మాయ. “అవునా అలా ఎలా మర్చిపోయేవు ? ఇప్పుడు ఎలాగ?” అన్నాడు. “అదే, ఎప్పుడూ నువ్వు ఆఫీస్ కి వెళ్ళేక నేను తాళం వేస్కుని వెళ్తాను కదా. ఇవాళ నువ్వు ఉండేసరికి మాములుగా వచ్చేసేను. ఇప్పుడెలా?” అంటూ మాయ కంగారు పడేసరికి, పాపం అనిపించింది విష్ణుకి.
“సరేలే, నువ్వు బస్సు ఎక్కి కోరమంగళ ఫోరమ్ మాల్ బయట వెయిట్ చెయ్యి. నేను మా ఆఫీస్ బాయ్ తోటి కీస్ పంపిస్తాను. ” అన్నాడు. హమ్మయ్య అనుకుని వేరే బస్సు ఎక్కి ఫోరమ్ మాల్ దగ్గరకి వెళ్ళింది. అక్కడికి చేరే సరికి రెండు అయ్యింది. బాగా ఎండ. ఎప్పటికి ఇంటికి చేరుతాను, అనుకుంటూ నించుని వెయిట్ చేస్తోంది. ఆ ఆఫీస్ బాయ్ ఒకటి రెండు సార్లు ఆఫీస్ పని మీద విష్ణు కోసం ఇంటికి వచ్చేడు. . అతని కోసం అటు వచ్చే అన్ని బైక్ల కేసి చూస్తోంది.
రెండుం పావుకి ఒక బైక్ తన వైపు వస్తున్నట్లనిపించి కాస్త పరీక్షగా చూసేసరికి బైక్ అపి హెల్మెట్ తీసి వస్తున్నాడు విష్ణు. విష్ణును చూడగానే మాయ మొహం లో ఎక్కడలేని ఆనందం , సంతోషం, సంబరం , ఆశ్చర్యం .
“హాయ్” అంటూ దగ్గిరికి వెళ్లి “ఏంటి నువ్వు ? కారేదీ ? బైక్ ఎవరిదీ ? ఆమ్మో ఆఫీస్ పని వదిలేసి వచ్చేవా ? ఆఫీస్ పరిస్థితి ఏంటి ?” అంటూ ప్రశ్నల వర్షం కురిపించింది.
పొద్దున్న వెళ్తే రాత్రి లేట్ గా కానీ రాడు విష్ణు. రాకేష్ ని చూసుకోవడం చదివించడం ఇంటి పనులు, బయట పనులు అన్నీ మాయ నే చేసుకుంటుంది. ఊళ్ళో ఉన్నా కూడా వేటికీ టైం ఉండదు విష్ణుకి. అలాంటిది ఇవాళ ఆఫీస్ టైం లో కీస్ ఇవ్వడానికి రావడం చాలా హ్యాపీ గా అనిపించింది. మళ్ళి విష్ణు ని కలవడానికి రాత్రి వరకు వెయిట్ చెయ్యాలి అనుకుంటున్న మాయ మొహం వెలిగి పోతోంది. విష్ణు కూడా ఆంతే హ్యాపీ గా , “ఏం, నేను రాకూడదా ? సర్ప్రైస్ ఇద్దామని చెప్పలేదు. ” అన్నాడు నవ్వుతూ.
“ఇవాళ వర్క్ మీదకి దృష్టి పోవట్లేదు. అందుకే వచ్చేను. లంచ్ చేద్దామా. ” అన్నాడు. ఇంట్లో వంట చేసినది ఉంది గాని, ఇలాంటి ఛాన్స్ ఎప్పుడో కానీ రాదు. రాకేష్ పుట్టేక ఇద్దరే వెళ్లడం తగ్గిపోయింది. అది, . వీక్ డేస్ లో. “సరే పద” అంది హ్యాపీ గా.
ఇద్దరు. . బైక్ ని పార్కింగ్ ప్లేస్ లో పెట్టి, సరదాగా కబుర్లు చెప్పుకుంటూ లంచ్ చెయ్యడానికి ఫోరమ్ మాల్ లో కి వెళ్ళేరు. విండో షాపింగ్ చేస్కుంటూ, వెళ్లి ఫుడ్ కోర్ట్ లో రాజధాని లో లంచ్ చేసేరు. ఇద్దరికీ ఇష్టమైన లంచ్ చేసేక, రాకేష్కి ఏదైనా గేమ్ కొనాలి అని వెతకడం మొదలు పెట్టేడు విష్ణు. ఎప్పుడు టూర్ కి వెళ్లి వచ్చినా, ఒక గేమ్ ఏదైనా ఎయిర్పోర్ట్ నుంచి తేవడం విష్ణు కి అలవాటు. ఇవాళ లేట్ అయేసరికి కుదరలేదు. కానీ రాత్రి ఇంటికి వచ్చేక గిఫ్ట్ తేలేదంటటూ రాకేష్ బాధ పడటం విష్ణు కి నచ్చదు. రాకేష్ ఆంటే పిచ్చి విష్ణుకి. సరే వెళ్లి చూస్తే అన్ని ఇంట్లో ఉన్నవి, తాను ఆల్రెడీ కొన్నవీను. ఆఖరికి వెతికి వెతికి ఒక గేమ్ కొన్నారు . అప్పటికి మూడు గంటలయింది. స్కూల్ నుంచి నాలుగ్గంటలకల్లా రాకేష్ ఇంటికి వస్తాడు. ” ఇంక బయలుదేరుతాను “అంది మాయ. ఏదో గర్ల్ ఫ్రెండ్ బాయ్ఫ్రెండ్ లాగ ఇంక ఇవాళ్టికి మళ్ళి కలవవేమో అన్నట్టు ఇద్దరికీ ఒకళ్ళని విడిచి ఒక్కళ్ళు వెళ్ళడానికి మనసు ఒప్పట్లేదు.
“సరే నేను మా ఆఫీస్ బాయ్ బైక్ మీద వచ్చేను కదా. చాలా రోజులయ్యింది మనిద్దరం బైక్ మీద వెళ్లి . పద. ” అన్నాడు విష్ణు. “ఏంటి బైక్ మీదా ? ఎక్కడికి ? ఆఫీస్ కి వెళ్ళవా ? నేను ఇంటికి వెళ్ళాలి. ” అంది కానీ మొహం లో మాత్రం ఎక్సైట్ మెంట్ కొట్టవచ్చినట్టు కనిపిస్తోంది.
“ కొంచం దూరం దాకా దింపేస్తాను. చాలా రోజులు అయ్యింది కదా. బైక్ మీద వెళ్లి. అక్కడి నుంచి ఆటో ఎక్కేయి. ”అన్నాడు విష్ణు. వద్దు అనే ఆలోచనే లేని మాయ హ్యాపీ గా బైక్ ఎక్కి కూర్చుంది. ఇద్దరికీ పెళ్లి అయినా కొత్తలో ఎలా బైక్ మీద వెళ్లేవారు, ఎలా వర్షం లో బైక్ మీ రౌండ్స్ కి వెళ్ళేరో అవన్నీ గుర్తు తెచ్చుకుంటూ, ఎదో లోకం లోకి వెళ్ళిపోయేరు . చాలా కాలం తర్వాత ఇలా బైక్ మీద తిరగటం తో , చాలా ఎక్సైటెడ్ గా అన్నీ గుర్తు తెచ్చుకుంటూ మాట్లాడుకుంటూ చాలా దూరం వచ్చేసేరు.
రాకేష్ పుట్టిన వన్ ఇయర్ లోపు కార్ కొనాలి . కార్ లో కంఫర్టబుల్ గా తీసుకువెళ్లాలి అని విష్ణు కోరిక. అల్లాగే, వన్ ఇయర్ లోపు కార్ కొన్నాడు. అప్పటి నుంచి బైక్ మీద వెళ్ళింది లేదు. దానితో, ఇద్దరు, బాగా ఎంజాయ్ చేసేరు ఆ బైక్ రైడ్. ఇంకా ఇంటికి ఒక నాలుగు కిలోమీటర్లు ఉంది అనగా,
“ఐతే ఇంటికి వచ్చేయి. ఇంక ఆఫీస్కి రేపు వెల్దువుగానిలే” అంది మాయ.
“లేదు, లాప్టాప్ ఉంది. కార్ ఉంది. గమ్ముని బయలుదేరాను లే . ఇంక ఆఫీస్ కి వెళ్తాను. ” అంటూ బైక్ ని పక్కకి ఆపేడు. తానే ఒక ఆటో మాట్లాడి ఎక్కించి, బాయ్ చెప్పలేక చెప్పలేక చెప్పి, పంపించేడు మాయ ని. మాయకి చాలా సంతోషం గా ఉంది. ఇలా విష్ణు తో ఒంటరిగా టైం స్పెండ్ చెయ్యడం, లంచ్, బైక్ రైడ్ అన్ని అనెక్స్పెక్టెడ్ గా జరగడం తో , ఎదో ఎక్సైట్మెంట్. ఇంటికి చేరే వరకు మొహం లో నవ్వు పోలేదు. గుర్తు తెచ్చుకోవడం, నవ్వడం, అలాగే కూర్చుంది ఆటోలో. ఆటో అతను చూస్తే పిచ్చేమో అనుకుంటాడు నా నవ్వు చూసి అనుకుంటూనే, అలా నవ్వుతూనే ఉంది మాయ.
అలా అన్ని గుర్తు తెచ్చుకుంటూ, ఆటో కి డబ్బులు ఇచ్చి లిఫ్ట్ లో థర్డ్ ఫ్లోర్ కి వెళ్లి పర్సు ఓపెన్ చేద్దామనుకుంటూ, ఒక్క క్షణం ఆగింది. కీస్. . . . కీస్ తీసుకోలేదు. నవ్వు ఆగలేదు మాయ కి. ఇంతా తిరిగి, ఆల్మోస్ట్ ఇంటి దాగా దింపి వెళ్తే, కీస్ ఇవ్వడం విష్ణు కి గుర్తు లేదు. కీస్ తీసుకోవడం మాయ కి గుర్తు లేదు. కీస్ మర్చిపోయేను, ఎలాగా అనే ప్రాబ్లెమ్ కన్నా, ఈ ఎక్స్పీరియన్స్ బావుంది అనుకుంటున్న మాయకి నవ్వు ఆగట్లేదు. అక్కడ ఆఫీస్ లో విష్ణు పరిస్థితి ఏమిటా అని తల్చుకుంటున్నకొద్దీ ఇంకా నవ్వు రావడం మొదలయింది.
ఆఫీస్ కి వెళ్లి బైక్ కీస్ ఆఫీస్ బోయ్ కి ఇచ్చి, చనువు గా భుజం మీద చెయ్యి వేసి,
“థాంక్స్ రాజు, నీ వల్ల ఇవాళ బైక్ మీద తిరిగేము మేము . థాంక్ యు” అంటూ మంచి హుషారుగా తన కేబిన్ లోకి వెళ్లి కూర్చున్నాడు విష్ణు.
“పర్లేదు సర్. దీనికి థాంక్స్ ఎందుకు ? బిజీ గా ఉన్నాను, నాకు పని చెప్పడం ఎందుకు అని మీరే వెళ్లేరుకదా సర్, మీకే నేను థాంక్స్ చెప్పాలి. ” అన్నాడు కేబిన్ దాకా వెనకాలే వెళ్తూ.
ఇంతలో, మాయ చేసిన ఫోన్ అందుకున్నవిష్ణు “హలో, ఏంటి………. . , ఇంటికి చేరేవా. . ఏంటి……. . . . అవునుకదా. . అయ్యో. . అవునా. . ”అంటూ ఫోన్ పెట్టేసి, తన పాకెట్ లోంచి కీస్ తీసి రాజు కి ఇస్తూ, మొహమాటంగా రాజు కేసి చూసేడు.

జీవితమే ఒక పెద్ద పోరాటం

రచన: నిర్మల సిరివేలు

అమ్మా! అమ్మా! అని పిల్లలు ఏడుస్తూ ఉన్న హృదయ విదారకమైన సంఘటన చూస్తే ఎటువంటి వారికైనా కంతనీరు రాకమానదు.
పాలుతాగే పసిబిడ్డను వదిలి ఆ కన్నతల్లి ఎలా వెళ్లగలిగిందో ఏమో పైలోకాలకి వెళ్లిపోయింది. పెద్దపిల్ల అమ్మా అని ఏడుపు. చిన్నబిడ్డకు ఏమీ తెలియని పసి వయసు. ఆకలితో పాలకోసం తల్లి మీద పడి ఏడుస్తూ ఉంది. చూసినవాళ్లు ఆ బిడ్డను పక్కకు తీసికెళ్ళి ఆ తల్లిని సాగనంపడానికి ఆలోచనలు చేస్తున్నారు. ఆ శవాన్ని మునిసిపల్ వాళ్లకు అప్పచెప్పాలా, లేక మనమే తలా కొంత వేసుకుని అంత్యక్రియలు చేయాలా అని చర్చిస్తున్నారు.
తండ్రి ఏమైనాడో ఎవరికీ తెలీదు. అతను పని చేసే షావుకారు ఎర్రచెందనం చెక్క తేవడానికి పంపించారు. అడవిలో దొంగతనంగా చందనం తేవడానికి ఆ రాత్రి వెళ్లినవారందరూ బాగా తాగి నిద్రపోయారు. అదే సమయంలో ఫారెస్ట్ పోలీసులు వచ్చి పట్టుకెళ్లారు. ఎక్కడున్నాడో తెలీదు. అతనికి తన భార్యా, పిల్లలు గుర్తుండి వుంటే వాళ్ల గురించి పట్టించుకుని ఉంటే ఆ తల్లి ఇలా హీనమైన చావు కొనితెచ్చుకునేది కాదు.
నాలుగిళ్లల్లో పాచిపని చేస్తూ పిల్లలను సాకుతూ ఉండేది. 2,3 సార్లు ఆమె నోట్లోనుంచి రక్తం పడింది. ఆమె వెంటనే తను పని చేసే డాక్టరు దగ్గరకి వెళ్లింది. అన్ని టెస్టులు చేసాక కాన్సర్ అని తెలిసింది. నా దగ్గర ట్రీట్‌మెంట్‌కు అంత డబ్బు ఉందా, మంచి తిండి తినగలనా, ఏమి నా పరిస్థితి , నేను బాగవుతానా, నా పిల్లలతో ఈ జీవితమంతా నడవగలనా, నా బిడ్డలకు దిక్కు ఎవరు …. ఇలాంటి ఆలోచనలతో ఎవ్వరికి చెప్పినా నాకు ప్రయోజనం ఏమీ లేదంటూ కుళ్ళి కుళ్ళి ఏడుస్తూ కుమిలిపోసాగింది. తన పిల్లలను ఎవరైనా తీసుకుని పెంచుకుంటే బాగుంటుంది అని ఎంతగానో ఆలోచించింది. బ్రతికుండగా తన పిల్లల గురించి ఏమీ చేయలేకపోయినా ఆమె చనిపోయిన తర్వాత ఎవరో పుణ్యాత్ములు ఆ పిల్లల్ని మంచి అనాధశరణాలయంలో చేర్చారు
అక్కా! ఇది ఏం కూర అని చిన్నారి చెల్లెలు అడిగితే , ఎవరు ఏది పెడితే అది తినాలమ్మా, చాలా బావుంది తిను అని చెప్తే అలా అమాయకంగా అంటూ తినేది పాప. ఆ దృశ్యం చూసినావారికి కంట నీరు రాకమానదు. అక్కడున్నవారంతా ఆడపిల్లలే. ఎవరు ఎవరికి ఏమవుతారో తెలీదు కాని ఆత్మీయంగా కలిసి ఉండేవారు. అమ్మాయిలిద్దరూ చాలా బాగా చదువుకునేవారు. టీచర్లు, ఫ్రెండ్స్ అంతా దగ్గరకు తీసేవారు. ఇలాంటి పిల్లలు కష్టపడి చదువుకుంటే మంచి పౌరులుగా తయారవుతారు. కాని అక్కడ కూడా శత్రువులు ఎదురుచూస్తూ, కన్నేసి ఉంటారు. అదను దొరికినంతనే బలి తీసుకోవాలని ప్రయత్నిస్తూ ఉంటారు. ఇలాంటివన్నీ ఎదుర్కుంటూ ఉన్నతస్థాయికి చేరుకోవడానికి ఎంత కాలం పడుతుంది. పాలవాళ్ళు, చెత్తవాళ్లు, వాచ్‌మెన్‌లు, ఇలా ఎందరినో ఎదిరించి అక్కడినుండి తప్పించుకుని బయటపడాలంటే ఎంత కష్టమో.
పిల్లలు బాగా చదువుకుంటూ ఎనిమిది, పదిక్లాసులకు వచ్చారు. శ్రద్ధగా చదువుకుంటూ అందంగా ఎదిగారు. పెద్దమ్మాయి బాగా చదివి, పెద్ద పోలీస్ ఆఫీసర్ కావాలని అనుకుంటూ ఉండేది. 10 క్లాసు కాగానే ఇంటర్లో చేరింది. పదో క్లాసులో మంచి మార్కులు రావడంతో ఇంటర్ కి స్కాలర్షిప్ వచ్చింది. మనం బాగా చదువుకోవాలి. పైకి రావాలి. మనకు ఎవరూ లేరు. మనకు మనమే తోడు. మన జీవితాన్ని మనమే తయారు చేసుకోవాలి అని ఒకరికొకరు చెప్పుకుంటూ ఉండేవారు. పెట్టింది తినడం, ఏ గొడవలైనా, సమస్యలైనా సర్దుకుని పోవడం, చదువు , కాలేజీ.. ఇదే జీవితంలా ఉన్నారిద్దరు పిల్లలు.
పెద్దమ్మాయి జ్యోతికి ఒక ఆలోచన వచ్చింది. నేను బాగా చదువుకుని, పెద్ద ఉద్యోగంలో చేరి ఇక్కడున్న అమ్మాయిలకు సాయం చేయాలి. ఏదో చెప్పలేని ఆలోచన. అలా చేయాలి. ఇలా చేయాలి. ఇందులో నా స్వార్ధం తలెత్తకూడదు అని మనసు నిర్ధారణ చేసుకుంది. తర్వాత డిగ్రీలో చేరింది. కాలేజీ కెళ్లడానికి సరైన బట్టలు లేవు. అప్పుడు , ఇప్పుడు కూడా కాలేజీల్లో డబ్బున్నవాళ్ల నడవడిక, డబ్బుతో వచ్చే అహంకారాలే వేరుగా ఉంటాయి. అవన్నీ తట్టుకున్న పిల్లలు ఎన్నో కష్టాలను, అవమానాలను దిగ్రమ్రింగుకుని చదువు మీదే ధ్యాస పెట్టేవారు. ఒకోసారి తట్టుకోలేక జ్యోతి దేవుని పటం ముందు కూర్చుని ఏడుస్తూ మమ్మల్ని పుట్టినప్పుడే చంపేసినా, మా అమ్మతో పాటు మమ్మల్ని తీసికెళ్లినా ఎంత బాగుండేది. మాకు శక్తినివ్వు తండ్రీ అని ప్రార్ధించేది. వాళ్ల బాధ చెప్పుకోవడానికి ఆ దేవుడు తప్ప ఇంకెవరూ లేరు మరి.
జ్యోతి అష్టకష్టాలు పడి డిగ్రీ చదువు పూర్తి చేసింది. ఇంక పైకి చదవదలచుకోలేదు. తను పెరిగిన అనాధ శరణాలయం కోసమే తన జీవితాన్ని అంకితం చేయాలని అనుకుంది. వార్డెన్ మేడంతో మాట్లాడింది. ఆవిడ కూడా సరే చూస్తూ ఉండు. నాకు కాస్త రెస్ట్ దొరుకుతుంది అని ఒప్పుకుంది. చెల్లెలు స్వాతిని ఇంజనీరింగులో చేర్పించి తను మాత్రం 24 గంటలు అనాధ శరణాలయం గురించే ఆలోచించేది, పని చేసేది.
ఒకరోజు వార్డెన్ మేడం జ్యోతిని పిలిచి చూడమ్మా చదువుకునే సమయంలోనే చదువుకుంటే మంచిది. తర్వాత చదవలేవు. ఏమో అప్పటి పరిస్థితులు ఎలా ఉంటాయో. చదువు ఆపకు. ఇంకొంచం కష్టపడి నీ చదువు పూర్తి చేయి తర్వాత నీ ఇష్టం అని చెప్పింది. దాని గురించి ఆలోచించిన జ్యోతి సివిల్స్ కి ప్రిపేర్ అయి ఐ.పి.ఎస్ కి సెలెక్ట్ అయింది. అందరూ చాలా సంతోషపడ్డారు. చిన్నమ్మాయి స్వాతి కూడా అక్కలాగే చాలా కష్టపడుతుంది. అక్కలాగే బాగా చదువుకోసాగింది. ముందులా కాకుండా ఇప్పుడు అన్ని సౌకర్యాలు ఉన్నాయి. చదువు మీద ఏకాగ్రత, శ్రద్ధ ఉన్నాయి. ఫ్రెండ్స్ అంటూ సమయం వృధా చేసేది కాదు. మనం ఎలా పెరిగాము, మనకు మన జీవితమే నేర్పిన పెద్ద పాఠం. పైకి రావాలన్న తపన ఉంటే ఎవరూ అడ్డగించలేరు. అది తప్పకుండా విజయాలను అందిస్తుంది అనుకున్నారిద్దరూ.
స్వాతి ఇంజనీరింగు మంచి మార్కులతో పూర్తి చేసింది. అక్కను మించిన చెల్లెలుగా పేరు తెచ్చుకుంది. జ్యోతి మంచి ఉద్యోగంలో చేరిపోయింది. స్వాతికి కూడా క్యాంపస్ సెలెక్షన్లో పెద్ద ఉద్యోగం వచ్చింది. ఎన్ని కష్టాలు పడినా పట్టుదల, కసితో వాళ్లకు వాళ్లే తమ జీవితాన్ని చక్కదిద్దుకున్నారు. ఉన్నత శిఖరాలను చేరుకున్నారు. ఇక మీ ఇద్దరికి పెళ్లి చేయాలి . అబ్బాయిలను చూడనా అంటూ నవ్వుతూ అంది వార్డెన్ మేడం.

అమ్ము- ఆల్ఫా-ఇన్ఫినిటీ

రచన: శ్రీదేవి

నా పేరు అలివేలు. ముద్దుగా అందరూ అమ్ము అని పిలుస్తారు. నేను చాలా తెలివయిన అమ్మాయిని అని మా పిచ్చి నాన్న నమ్మకం. ఆ అమాయకుడిని చూసి మా అమ్మ తల కొట్టుకోవటం రోజు పరిపాటే మా ఇంట్లో. ఇంతకీ అసలు నేను తెలివిగలదాన్నా ?కాదా? అన్న మీమాంసలోనే నాకు 16 యేళ్ళు వచ్చేశాయి. అన్నయ్య బోoడామ్ అని 24 గంటలు ఎక్కిరిస్తుంటే ఉక్రోషంతో మేడ మీద ఏరోబిక్స్ మొదలెట్టాను. మొదలెట్టిన పది నిమిషాలకే పక్కింటి రమణారావ్ అంకల్ వచ్చి “ఆడ పిల్లలకి కా. . స్థ ఒళ్లుంటేనే బాగుంటుంది” అన్నాడు, చూడకూడని ప్రదేశాల్లో చూస్తూ. . అంతే కాదండోయ్, ఒక డైరీ మిల్క్ చాక్లెట్ కూడా ఇచ్చాడు. నేను చిరుసిగ్గుతో తీసుకొని కాలి బొటన వేలితో ఒక ముగ్గు వేసి గ్రీన్ సిగ్నల్ ఇచ్చాను. దానికి ఉబ్బి తబ్బిబ్బు అయ్యి “సాయం కాలం ఇదే చోటున లాల్చీ లుంగీ కట్టుకొస్తాను, అమ్మకి అంకల్ లెక్కలు ట్యూషన్ చెప్తాడు అని చెప్పు” అన్నాడు నా దగ్గర స్మార్ట్ ఫోన్ ఉందని తెలియక.
ఇప్పుడు అంకల్ ఎర్రగడ్డ పిచ్చాసుపత్రి లో ఉన్నారు, వాళ్ళావిడ వీడియో చూసిన తర్వాత ఇచ్చిన ప్రోత్సాహముతో.
ఇంక నా గురించి పరిచయం చాలనుకుంటాను. సరిపోలేదా?
నేను ఛామనచాయ కి కొద్దిగా తక్కువగా, కాస్త బొద్దుగా, ముద్దుగా ఉంటాను. ఏదో అడపా దడపా అయిదు ఆరుగురు అబ్బాయిలు నా వెంట పడ్డా నా కంటికి వాళ్ళు ఆన లేదు. ఎవరైనా సంస్కారవంతుడయిన అబ్బాయిని ప్రేమించి పెళ్ళి చేసుకొందామని నా జీవిత ఆకాంక్ష తప్ప, పెద్దగా నాకేం చదువు వంట పట్టటం లేదు. ఇది చూసిన మా అమ్మ రేపల్లే లో ఉన్న మా బావకి ఇచ్చి నాకు పెళ్లి చేసేశారు, 18 వ ఏడు అనే గడిలో పడగానే. నా కధ పాఠశాల నించి నేరుగా పాకశాలలో పారేశావా ఏంట్రా దేవుడా అని తిట్టిపోసాను. . . పాపం దేవుడు బాగా ఫీల్ అయ్యాడు. ఆ రోజు సాయంకాలం వస్తూనే బావ రెస్టారెంట్ కి తీసుకెళ్ళి “చూడు అమ్ము, నువ్వు చాలా తెలివిగల దానివి. అలాంటి నిన్ను వంటకి, ఇంటి పనికి పరిమితం చేయటం నాకు నచ్చలేదు. కాలేజీ లో చేర్పిస్తాను, బాగా చదువుకో” అన్నాడు.
మా బావ చాలా మంచోడు. . కాదు కాదు దేవుడు. నా కన్నా 15 యేళ్ళు పెద్దవాడే అయినా కూడా భర్త అనే దర్పం మచ్చుకైనా లేదు. అమ్మ కంటే లాలన గా మాట్లాడ్తాడు, నాన్నకంటే ఎక్కువగా ప్రేమిస్తాడు. నేను ఏది అడిగినా క్షణాల్లో అమరుస్తాడు. ఆ నిజాయితీ వల్ల నాకు చదువు మీద ఆసక్తి పెరిగింది, ఇపుడు క్లాస్స్ లో నేనే ఫస్ట్ ర్యాంకు అంటే నమ్మండి.
తర్వాత బావ బండి నేర్చుకో అన్నాడు. ఎప్పుడు ఆడ పిల్లలతోనే కాదు, అప్పుడప్పుడు మగ వాళ్ళతో కూడా మాట్లాడాలి, అది నీ కెరీర్ లో చొచ్చుకు పోవటానికి ఉపయోగ పడుతుంది అని తన సహృదయాన్ని చాటుకున్నాడు. మొదటిసారిగా అమ్మకి ధన్య వాదాలు తెలుపుకున్నాను మనస్సులోనే.
*********************
ఒక రోజు రాత్రి క్రాఫ్ట్ ఎగ్జిబిషన్ ప్రొజెక్ట్ కోసం బయట ఊరికి వెళ్ళి తిరిగి వచ్చే సరికి 11 గంటలు అయింది. ఇంటికి వచ్చే సరికి ఆశ్చర్యంగా ఇల్లంతా ఫూలు బెలూన్స్ తో అలంకరించి ఉంది. అమ్మ నాన్న కూడా ఉన్నారు. మర్చేపోయాను, ఇవాళ నా పుట్టిన రోజు కదా, బావ ఇంత శ్రద్ధ చూపాడో, అమ్మని సంతోషంతో అమాంతం కౌగలించు కున్నాను. నన్ను ఒక్క తోపు తోసి బలంగా చెంప పగలు కొట్టింది అమ్మ, “ పెళ్లి అయిన ఆడ పిల్ల కి ఈ అర్ధరాత్రిళ్లు తిరుగుళ్ళేంటి, పరాయి మగాళ్లు నిన్ను దిగబెట్టటం ఏంటి?” అంటూ.
నేను గట్టిగా నవ్వాను. నన్ను బావ ఎంతలా మార్చేశాడో అమ్మకి తెలీదు పాపం. . “బావ !పుట్టిన రోజు నాడు అమ్మ కొట్టింది చూడు అన్నాను. కనీసం ఆ అబ్బాయితో రాకుండా ఉండాల్సింది అమ్ము, అప్పుడు ఏదో గుడికి వెళ్ళావని చెప్పేవాడిని” అన్నాడు.
నాకు అర్థం కాలేదు “ఏంటి బావ” అని అడిగాను.
బావ అమ్మకేసి చూస్తూ “అమ్ము ని ఏమన్నా క్రమ శిక్షణలో పెట్టి ఉంటే అది చిన్నప్పుడే చేయాలి ఆంటీ, ఇపుడు కాదు” అంటూ కళ్ళు తుడుచుకుంటూ లోపలికి వెళ్ళి పోయాడు.
“ఛీ. . ఛీ. . నా కడుపున చెడ పుట్టావ్ కదే, పుట్టింటి పరువు తీసేశావు” అంటూ నాన్న అమ్మని లాక్కొని వెళ్ళిపోయారు.
నాకు కళ్ళు చీకట్లు కమ్ముతున్నాయి. . .

***************
తెల్లగా తెల్లవారింది. బావ కాఫీ కప్ తో నా వద్దకు వచ్చి “ పిచ్చి అమ్ము, బాధ పడ్డావా? నువ్వే చెప్పు, పల్లెటూరు బైతుని ఎవరన్నా భరించగల రా, ఏదో ఇన్వెస్ట్‌మెంట్ ప్లాన్ కోసం మీ అమ్మ ఇచ్చే కట్నం కక్కుర్తి తప్ప నిన్ను ఎవరన్నా చేసుకుంటారా? “అల్ మోటివేషన్స్ ఆర్ నాట్ ఫర్ గుడ్ అమ్ము” అంటూ విడాకుల పత్రాలు నా చేతిలో పెట్టాడు.
నేను సంతకం పెట్టాను అచేతనంగా. . . .
*************
NH 18 road:
వేగంగా వెళుతున్న వాహనాలకు సమానంగా నా మనస్సు పరుగెడుతోంది. నడుస్తున్న, నడుస్తున్న. . నడుస్తూనే ఉన్నా నేను. అక్కడున్న 84 కి. మీ అనే మైలు రాయి నన్ను చూసి వెక్కిరించింది “ గమ్యం లేని ప్రయాణం ఏక్కడికి” అంటూ. .
నమ్మక ద్రోహం. . నయ వంచన. . జ్వాల రగిలిపోతోంది, మనసులో. . నా దేవుడు నా తండ్రి ముందే నా నడవడిక బాలేదని కుటిలమయిన పన్నాగం తో నిరూపించాడు. నా మట్టి బుర్ర కి ఏం చేయాలో తెల్సే లోపే అంతా జరిగి పోయింది. నా ఆలోచనల సంఘర్షణలో నేనుండగానే, నా ముందు రయ్యిమంటూ ఒక బండి వచ్చి జారీ పడిపోయింది.
చచ్చాడేమో అనుకోని కదలికలు లేని అతన్ని దగ్గరికి వెళ్ళి శ్వాస ఆడుతోందా లేదా అని పరీక్షించాను. వాడు నన్నే విచిత్రంగా చూస్తూ అమ్మంతమ్ లేచి బండి ని అటు తిప్పి ఇటు తిప్పి చూసుకుంటూ దేవుడా! ధన్య వాదాలు:అంటున్నాడు ఆకాశంకేసి చూస్తూ. .
నాకు చిర్రెత్తుకొచ్చి “నీకు బుద్ధుందా? ఇంత దెబ్బ తగిలితే బైకును చూసుకుంటున్నావా? పద కట్టు కడతాను” అంటూ చూన్ని చింప బోయాను.
వాడు ఆగండీ అంటూ చేతులు గాల్లో ఆడించి ఒక వెదురు కంకణం తీసి “ ఆల్ఫా బీటా నీకు నాకు టాటా” అన్నాడు కళ్ళు మూసుకొని, అంతే క్షణంలో ఫస్ట్ ఎయిడ్ కిట్ వాడి బండి మీద వుంది. నాకు మతి గాని పోయిందా అనుకుంటూ వాడిని “మంత్ర గాడివా”? అని అడిగాను అనుమానంగా.
“కానే కాదు” అంటూ వాడికి వాడే ప్రధమ చికిత్స చేసుకొంటూ, “అవును ఆడ పిల్లవి, ఒంటరిగా హై వే మీద ఏం చేస్తున్నావ్?” అని అడిగాడు.
గట్టిగా ఏడ్చేశాను. కర్చీఫ్ ఇచ్చి, “ఇప్పుడు చెప్పు” అన్నాడు.
పూస గుచ్చినట్లు చెప్పాను.
“వాడికి వేరే పెళ్ళాం ఉందా”
“తెలీదు. . తెలుసుకోవాలని కూడా లేదు, ఇంతకీ నీ పేరు ఏంటి?”
అక్కడ మొగుడు అడగ్గానే సంతకం చేసొచ్చి, తీరిగ్గా నా పేరు అడుగుతున్నావా?
“నీ పేరేంటీ?
ముందు నువ్వు చెప్పు
అలివేలు, కానీ అమ్ము అంటారు.
ఆల్ఫా. .
అదేం పేరు, విచిత్రంగా?
అమ్మ నాన్న శాస్త్ర వేత్తలు, అందుకని.
ఆకలేస్తోంది, అనుకున్నాం ఇద్దరం ఒకే సారి పొట్ట పట్టుకొని. వాడు ఇందాకటి మంత్రమే మళ్ళీ చెప్పి ఫలహారాల పళ్లెము తెచ్చాడు అకస్మాత్తుగా.
తినొచ్చా? లేదా? వీడు మంత్ర గాడిలా ఉన్నాడే? అనుకుంటుండగా. . వాడు తినొచ్చు, మంత్ర గాడిని కాదు ఖచ్చితంగా అన్నాడు. వీడికి ఫేస్ రీడింగ్ కూడా వచ్చా అనుకుంటూ మరో ఆలోచన లేకుండా తినేసాను.
“మీ ఇంట్లో దింపుతా పద” అన్నాడు తింటం అయ్యాక.
ఆ మాట అన్నావో చంపేస్తా జాగ్రత్త”, అని హూంకరించాను.
“పిచ్చి అలివేలు ! సమస్య నించి పారిపోవటం అంటే నిజంగా నడవడిక బాగోలేదని అర్థం. మీ నాన్న ఎప్పటికీ నిన్ను ఇలానే భావించ కూడదు అనుకుంటే, ముందు ఇంటికి వెళ్ళు, ఆ విడాకుల కాగితాలు వెతికి చించేయి”
ఆ తర్వాత నన్ను మా ఇంట్లో పాత మంత్రం ద్వారా దింపేశాడు. నాకు ఏడుపొస్తుంటే నా కళ్ళు తుడుస్తూ నా చేతిలో ఒక వెదురు కంకణం పెట్టి, “నీకు ఎప్పుడు అవసరం వచ్చినా, నా పేరు చెప్పి ఈ కంకణం తో నీకు ఏం కావాలో చెప్పు” అని మాయమయి పోయాడు.
ఈ లోపు మా బావ ఎవరో అమ్మాయి తో లోపలికి వచ్చి నన్ను చూసి “నీకు ఇంకా సిగ్గు రాలేదా? ఎందుకు వచ్చావ్ మళ్ళీ? అన్నాడు.
పొట్టి గౌను వేసుకున్న, తెల్లటి పొడుగాటి కాళ్ళ అమ్మాయి నన్నే చూస్తూ “పూర్ గల్, వదిలేయ్” అంటోంది.
నన్ను ఆల్ఫా దగ్గరికి తీసుకెళ్ళు అన్నాను, వెదురు కంకణంతో, అవమాన భారం తట్టుకోలేక. .
ఎన్‌హెచ్18 రోడ్ మీద ఉన్న వాడి దగ్గర అమాంతం కూలేసింది నన్ను వెదురు కంకణం.
“మళ్ళీ ఏంటీ”
“చాలా స్కెచ్ వేసి ఇరికించాడు నన్ను వాడు, వాడి మొహం చూడాలంటేనే అసహ్యంగా వుంది”.
“కావొచ్చు కానీ వాడు నీ నడవడిక మీద మచ్చ వేశాక అలా వదిలేస్తావా?
“కంకణం ఇచ్చి ఎంత సేపు అయింది, యూస్ యువర్ బ్రైన్ లేడి”
నేను కృత నిశ్చయంతో కంకణం దగ్గరకి తీసుకొని “ఇంటికెళ్లాలి. కాదు కాదు బావ ఆఫీసుకి వెళ్ళాలి అన్నాను.
మొదలు ఇంటికి వెళ్ళి మారు క్షణంలో బావ ఆఫీసులో ఉన్నాను.
“ఇదేంటి . . ఈ మిషనుకేమన్నా పిచ్చా? ఆల్ఫా”
కాదు. . నువ్వేమన్నా సరే అది చేసి తీరుతుంది. అది కూడా చెప్పింది చెప్పినట్టుగా. అందుకే జాగ్రత్తగా ఆలోచించి అడగాలి నువ్వు”
పిచ్చి సంతోషంతో గెంతులేశాను.
బావ చాలా శ్రద్ధగా పని చేసుకొంటున్నాడు. ఇంతలో వాళ్ళ బాస్ వచ్చి ఏదో పావుగంట విడమరచి చెప్పాడు. “నువ్వు బాగా చేయగలవని నీకు మాత్రమే అప్పగిస్తున్నాను” అని చెప్పి వెళ్ళి పోయాడు. ఒక గంట సేపు ఏవో వెతికి మొత్తానికి లెటర్ తయారు చేసి అక్కడున్న గుమాస్తాకు సాయంత్రం నాలుగు కల్లా ఇచ్చేయమన్నాడు. అతను ఎంతో భక్తి గా అది తీసుకు వెళ్ళిపోయాడు. అతడు వెళ్ళగానే ఫోన్ అందుకొని “హే లవ్, లావణ్య. వెరీ హెక్టిక్ డే, నీడ్ యూ బాడ్లీ” అంటూ మెసేజ్ పెడ్తున్నాడు.
నాకు కోపం ముంచుకు వచ్చింది. ఆల్ఫా వైపు చూశాను. నా కోపాన్ని వాడు అప్పుగా తీసుకున్నాడు. సూటిగా మొబైల్ ని చూశాడు. అవతల వైపు నించి మెస్సేజ్ వచ్చింది “ ఐ యామ్ నాట్ యువర్ సెక్స్ టాయ్”
ఖంగు తిన్నాడు బావ.
నా చేయి పట్టుకొని “ ఆల్ఫా బీటా నీకు టాటా “ అన్నాడు బావ వైపు చూస్తూ, ఇద్దరం మాయమై పోయి క్షణంలో బిడ్డింగ్ ఆఫీస్ లో ఉన్నాము. గుమాస్తా అనుకున్న సమయానికి కొటేషన్ కవర్ అధికారులకి అప్పగించాడు.
ఆల్ఫా గాడిని కసి గా ఒక్క గుడ్డు గుద్దాను కసిగా, వాడు కడుపు పట్టుకొని వంగి పోయి “బండ దానా ఏం తింటున్నావే” అంటూ ఒక్కడే మాయమై పోయాడు.
నా కంకణం సహాయం తో నేను మా ఇంటికి చేరాను. మా బావ హఠాత్తుగా నన్ను చూసి షాక్ అయిపోయాడు, “ ఇందాక గదిలో లేవు కదా! అన్నాడు.
నేను బావ కళ్ళల్లోకి చూస్తూ కంకణం సరి చేసుకుంటూ “ఆపిల్ కావాలి” అన్నాను, ఆపిల్ వచ్చి చేతిలో పడింది.
బావ బిత్తర పోతుండగా నేను గదిలో కెళ్ళి తలుపేసుకొని కూర్చొన్నాను.
బయట ఫోన్ మోగింది, నేను పరుగున తలుపులకి చెవులు రిక్కించి నిల్చున్నాను.
సారీ సర్! మీరు చెప్పినట్ల్లు అన్నీ క్రోఢీకరించి, మన ప్రత్యర్థి గుమాస్తా కి లంచం ఇచ్చి వాళ్ల కొటేషన్ తెల్సుకుని ఒక శాతం తగ్గించి మరి కోట్ చేశాను” నమ్మండి.
“షటప్, నీ పల్లెటూరి బైతు కి చెప్పు నీ కధలు నాకు కాదు ”
ఫోన్ కట్ అయింది.
నాకు అర్థం అయింది ఆల్ఫా గాడు కోట్ ప్రింట్ చేసే సమయానికి నెంబర్ మార్చేశాడు.
“ఒరేయ్ ఆల్ఫా ఎక్కనున్నావు రారా? అంటూ సంతోషం గా అరిచాను.
“ఇక్కడే ఉన్నా” అంటూ వాడీ గాల్ ఫ్రెండ్ తో సహా వచ్చాడు.
“చ. . చ ఇదేంటీ. . ఇలా వచ్చావ్. . ?
“మరేం చేయమంటావ్ కంకణం మహిమా, ఉన్న పళంగా లాక్కొస్తుంది”.
ముందు వెళ్ళు ఇక్కడ నించి . . అన్నాను గట్టిగా. .
***************
మరునాడు:
“నేను బాగా చదువుకొని పైకి రావాలి” అన్నాను కంకణం దగ్గర చేసుకొని.
ఉన్నట్టుండి నేను నా పాత ఫాషన్ డిజైనింగ్ క్లాస్ లో కూలబడ్డాను. సర్దుకునేలోపే ఫాకల్టీ మాడమ్ వచ్చి ఇన్ని రోజులూ ఏమీ అయిపోయావు, ఇన్నాళ్ల క్రాఫ్ట్ వర్క్ బుక్ కావాలి అన్నది. అంతే ఆవిడ చేతిలో ప్రాజెక్ట్ పుస్తకం వచ్చి పడింది.
“వెరీ ఆర్రొగంట్ లేడి” అని కళ్ళెర్ర చేసి వెళ్ళిపోయింది.
ఆ తర్వాత పాఠం మీద నా మనస్సు నిమగ్నమైపోయింది.
సాయంకాలం:
“అవును ఆల్ఫా! క్రాఫ్ట్ బుక్ మా మ్యాడమ్ చేతిలో ఎలా పడింది. ?
“మీ మ్యాడమ్ కంకణానికి దగ్గరగా వచ్చి మాట్లాడి ఉంటుంది. ”
************
నేను ఇంటికి వెళ్ళి నా క్రాఫ్ట్ బుక్ తో కుస్తీ పడుతున్నాను.
మా బావ వచ్చాడు “ ఏమే నీకు ఎన్నిసార్లు చెప్పాలి, కుక్క లాగే ఇక్కడే ఉంటావా? మళ్ళీ క్లాస్ లో చేరావా? అంటే నన్ను విడిచి వెళ్ళవా? అని నా మీద కొచ్చి బెదిరిస్తున్నాడు. నా మెడ పట్టుకొని “లావణ్య అంటే నాకు ప్రాణమే, ఒక పని చేయీ, నా తల పగలుకొట్టు” అన్నాడు.
అంతే వాడి వెనకాల ఒక బెత్తం వచ్చి ఉతకటం ప్రారంభించింది. నేను కంకణం మహిమ అని తెలుసుకొని “స్టాప్ ఇట్” అన్నాను.
**********
రాత్రి జరిగింది ఆల్ఫా గాడికి చెప్పాను. వాడు ఉడికిపోయి ఉన్న పళంగా బావ దగ్గరకు తీసుకెళ్లాడు.
లావణ్య తాగి పడుంది. బావ వాష్ రూమ్ లో ఉన్నాడు , లావణ్య స్థానంలో నన్ను ఉంచాడు ఆల్ఫా. నన్ను చూసి ఒక్క పరుగున వెళ్లిపోయాడు. ఇంతలో లావణ్య లేచింది, హే వేర్ ఆర్ యు? అంటూ మెసేజ్ పెట్టింది, వాడికి.
ఒక్క చూపు చూశాడు ఆల్ఫాగాడు తన మొబైల్ ని . అవతలి వైపు నించి మెసేజ్ వచ్చింది.
“హే సెక్స్ టాయ్, ఐ యాం విత్ మై వైఫ్” అని .
లావణ్య గోడ కేసి కొట్టింది. . మొబైల్‌ని.
****************
లావణ్య మా ఇంట్లో ఉండాలి అన్నాను.
అందరం బావ బెడ్ రూమ్ లో ఉన్నాము.
ఆల్ఫాగాడు బావ చూడాలనే లావణ్య ఫ్రెండ్ తడబడుతూ వెళ్లిపోతున్నట్టు చూపించాడు.
నేరుగా తన పడక గదిలో పడుకొని ఉన్న లావణ్య చెంప పగలు కొట్టాడు అతను.
అదిరి పడిన లావణ్య శివంగిలా రెచ్చి పోయి అది నేర్చుకున్న కుంఫూ, కరాటే అన్నీ వాడి మీద ప్రయోగించి వాడి నడుము విరగ కొట్టింది, అమ్మ నాన్న ఎదురుగా.
మా నాన్న క్షమించు తల్లి అన్నారు. . ఇవాళ నా పుట్టిన రోజు. . ఆల్ఫా గాడు పెద్ద బహుమతినే ఇచ్చాడు.
వెదురు కంకణాన్ని దగ్గరగా తీసుకొని చివరి కోరికగా. . “నేను సెల్ఫ్ రిలయంట్ ఉమెన్ అవ్వాలి” అని వాడికి ఇచ్చేశాను.

నీతి: మన జీవితం, ఆ జీవితములో ప్రేమ మనకెంత విలువైనవో, అవతలి వారికి కూడా అంతే విలువైనవి. మన స్వార్థం కోసం అవతలి వారి జీవితాలను పణంగా పెట్టటం అమానుషం.

మాడర్న్‌ అమ్మమ్మ చెప్పిన మాడల్‌ కథలు

రచన: ఝాన్సీరాణి కె.

లక్ష్మిగారు డైనింగ్‌ టేబల్‌ దగ్గర కూర్చుని మరుసటి రోజు కూరకి చిక్కుడుకాయలు వలుస్తున్నారు. హాల్లో పిల్లలందరూ కూర్చున్నారు.
మన ఆర్థిక మంత్రి ఎవరు అడుగుతున్నాడు కిరాణ్‌ ?
“రోశయ్య” అంది లాస్య
“కాదు” అన్నాడు కిరణ్‌
హోంమంత్రి ఎవరో చెప్పు?
సబితా ఇంద్రారెడ్డి
“చెన్నై గవర్నరెవరు?”అడిగారెవరో
“రోశయ్య” అన్నాడు కిరణ్‌
“ఆయన మన ఆర్థిక శాఖ మంత్రి” అంది లాస్య.
“కావాలంటే ఈ బుక్‌ చూడంఢి. మూడేళ్ళ నుంచి ఈ బుక్‌ చదివిన వాళ్ళకే క్విజ్‌లో ప్రైజ్‌ వస్తూంది” అన్నాడు రోహిత్‌.
“అమ్మా ఇలా రండి” పిలిచారు లక్ష్మిగారు.
అందరూ బిలబిలా ఆవిడ చుట్టూ చేరారు.
“ఎల్లుండి క్విజ్‌ కాంపిటీషన్‌ ఉంది అమ్మమ్మా” అన్నాడు జార్జ్‌.
“కొన్ని ప్రశ్నలకు జవాబులు మాత్రం ఈ పుస్తకంలో ఉన్నవి కావంటున్నాడు కిరణ్‌” అని ఫిర్యాదు చేసింది లాస్య.
“పుస్తకంలో కూడా తప్పులుంటాయా అమ్మమ్మా?” అన్నాడు సాగర్‌.
“మీకొక కథ చెప్పనా?” అన్నారు క్ష్మీగారు
“బలే బలే” అంటూ వచ్చాడు రఫీ అందరూ కుర్చీలలో, గోడవార ఉన్న సోఫాలో సర్దుకుని కూర్చున్నారు.
“కనకరాజు” 9 లేక 10 చెట్లు కొట్టేవాడు. అతడితో బాటు రంగడు, గోపి, అహమ్మద్‌ అని మరో ముగ్గురు పని చేసేవారు. వారు పని మధ్యలో రెండు సార్లు టీ త్రాగటానికి వెళ్లి అరగంట తర్వాత వచ్చేవారు. కొన్ని రోజుల తర్వాత కనకరాజు తన యజమాని జగన్నాధరావుగారితో తన తోటివారు, పని మధ్య లో వదిలేసి వెళ్ళి కబుర్లతో సమయం వృధా చేస్తున్నారని చెప్పాడు. ఒక వారం తర్వాత వాళ్ళను అడుగుతానన్నాడు జగన్నాధరావు. వారం రోజులు గడిచాయి. యజమాని వాళ్ళనెలా కోప్పడతాడో, అప్పుడు వాళ్ళేం చెబుతారో చూడాలని ఆతృతగా ఉన్నాడు. కనకరాజు.
జగన్నాధరావు కనకరాజును పిలిచాడు. మిగిలినవాళ్ళను పిలవకుండా తనను పిలుస్తున్నాడేమిటా అనుకుంటూ వెళ్ళాడు కనక రాజు.
జగన్నాధరావు చేతిలో ఒక కాగితం ఉంది. అందులో పని చేస్తున్న నలుగురి పేర్లు: వారం రోజుల్లో ఒక్కోరోజు పేరు కెదురుగా వారు కొట్టిన చెట్ల సంఖ్య వ్రాసి వుంది. ప్రతిరోజు నలుగురు సమానంగా కాని, లేకుంటే కనకరాజుకంటే ఎక్కువ చెట్లు కొట్టారు. అది చూపించి ఎవరినేమనాలో చెప్పమన్నాడు జగన్నాధరావు.
ఏమి మాట్లాడకుండా వెళ్ళిపోయాడు కనకరాజు కాని అతడికి అర్థం కానిది ఒక్కటే తనకంటే తక్కువ సమయం పనిచేసినా వాళ్ళెలా తనతో సమానంగానో, లేకపోతే ఎక్కువగానో పని చేయగలుగుతున్నారు అని తర్వాత రోజు వాళ్ళతో కలిసి టీ త్రాగటానికి వెళ్ళాడు కనకరాజు.
“ఏమిటి కనకరాజూ గాలిలా మళ్ళింది?” అన్నాడు అహమ్మద్‌. “సమయం వృధా కాదా?” అన్నాడు రంగడు. ఊరుకోండ్రా అంటూ టీ కప్పు కనకరాజుకిచ్చాడు గోపి.
టీ త్రాగాక వాళ్ళు కబుర్లు చెప్పుకుంటూ గొడ్డలి గొడకేసి సానపెట్టడం ప్రారంభించారు స్నేహితులు. ..
అప్పుడర్థమయింది కనకరాజుకు మిత్రులు కబుర్లు చెబుతూ సమయం వృధా చేయట్లేదని, తమ పనికి కావలసిన విధంగా పని ముట్టును తయారు చేసుకుంటున్నారని. తర్వాత రోజు నుంచి వాళ్ళతో కలిసి తనుకూడా వెళ్ళి గొడ్డలి పదును పెట్టడం ప్రారంభించాడు.
అతనికి ఫలితం పెరిగింది.
కాబట్టి మూడేళ్ల క్రితం పుస్తకం కొని చదవడంకాదు రాహుల్‌ నాన్నకు చెప్పి కొత్త పుస్తకం తెప్పించుకో. మన రాష్ట్ర మంత్రులు, దేశానికి సంబంధించిన మంత్రుల జాబితా అంతా ఎవరైనా పెద్దవాళ్ళని కాని, లేకుంటే స్కూల్లో మీ టీచర్ని కాని అడిగి వ్రాసుకోండి. మీ నాలెజ్జ్‌ని అప్‌టుడేట్‌ చేసుకోండి అని ముగించారు లక్ష్మీగారు.
పిల్లలు అమ్మమ్మకు ధాంక్స్‌ చెప్పి ఆవిడ సహా పాటించి క్విజ్‌ ప్రోగ్రాంలో కప్‌ గెలిచి సంతోషంగా తెచ్చి ఆవిడ చేతిలో పెట్టారు.
*****

గ్రహణం వదిలింది

రచన: గిరిజ కలవల

సాయంత్రం ఐదు కావస్తోంది. రాధ ఆఫీసు పని ముగించి టేబుల్ సర్దేసింది.
“ఏంటో.. మేడమ్ గారు అప్పుడే బయలుదేరిపోతున్నట్లున్నారే.. ఏమన్నా విశేషమా ఈ రోజు..” వెనక నుండి సూపరిడెంట్ భూషణం వ్యంగ్యంగా అన్నాడు.
“అవును.. సార్… రేపు మా అమ్మాయి పుట్టినరోజు.. డ్రస్ కొనుక్కుని వెళ్ళాలి. పెండింగ్ వర్క్ అంతా అయిపోయింది. అందుకనే వెడుతున్నాను.”అంది రాధ.
“డిసైడైపోయారుగా.. అలాగే కానీండి. . పుట్టినరోజు.. పార్టీ లు అంటారేమో.. ఈ వంకతో రేపు సెలవంటారేమో కుదరదు.. ముందే చెపుతున్నా..”అన్నాడు.
“సెలవు అవసరం లేదు నాకు. వెడుతున్నా”అని బయలుదేరిన రాధకి తెలుసు వాడి చూపులు వెనక గుచ్చుకుంటున్నాయని. కంపరంతో కొంగు నిండుగా కప్పుకుని ఆఫీసు నుంచి బయటపడింది.
బజార్లో పాపకి డ్రస్ తీసుకున్నాక. స్వీట్స్ కూడా పాక్ చేయించింది రాధ. అత్తగారికి కూడా వెంకటగిరిచీర తీసుకుంది. మామగారికి తీసుకోవడం ఇష్టం లేదు కానీ ఆయన అనే వంకర మాటలు భరించలేక ఓ పంచె, లాల్చీ కూడా తీసుకుంది. కవర్లు అన్నీ పట్టుకుని బస్ కోసం వెయిట్ చేసే ఓపిక లేక ఆటో ఎక్కి ఇంటికి బయలుదేరింది.
అలసటగా వెనక్కి ఆనుకుని కళ్లు మూసుకున్న రాధ.. కి సూర్య గుర్తు వచ్చాడు. వెంటనే కళ్ళు నీటి చెలమలయ్యాయి.”సూర్యా.. రేపు పాప పుట్టినరోజు.. గుర్తుందా నీకు.. ఆరోజు హాస్పిటల్ లో ఎంత హడావుడి చేసావు… శుక్రవారం లక్ష్మీదేవి పుట్టింది నా ఇంట అంటూ స్టాఫ్ మొత్తానికి స్వీట్స్ పంచావు. తెగ మురిసిపోయావు. పాపని నేలమీద నడవనీయను.. అరచేతులపై పెంచుతాను.. పెద్ద చదువులు చదివిస్తాను.. అందాల రాజకుమారుని తెచ్చి అంగరంగ వైభవంగా పెళ్ళి చేస్తాను… అని ఎన్నెన్నో అన్నావే… ఎక్కడకి వెళ్లి పోయావు… నన్ను.. పాపని వదలి తిరిగి రాలేని లోకాలకెందుకు వెళ్ళావు.. నేనూ నీతో వద్దామంటే.. ఈ బంధాన్ని అడ్డు వేసావు..”మూగగా రోదిస్తోంది రాధ.
“అమ్మా.. ఈ వీధేగా మీరు చెప్పింది”అన్న ఆటోడ్రైవర్ మాటకి ఉలిక్కిపడి చెంపలు తుడుచుకుని”ఆ కుడిప్రక్క పచ్చగేటు ముందు ఆపు”అంది రాధ.
గేటు తీసుకుని ఇంట్లోకి వెడుతున్న రాధని బయటే కూర్చుని సిగరెట్ కాలుస్తున్న మామగారు రాజారావు పైనుంచి కింద దాకా ఓ చూపు చూసాడు. ఆ చూపులో రకరకాల అర్థాలు. తలదించుకుని రాధ లోపలికి వెళ్లి పోయింది.
మంచినీళ్ళతో ఎదురొచ్చిన అత్తగారు సుమతితో..”పాప విసిగించిందా.. అత్తయ్యా… బజారుకి వెళ్లి ఇవన్నీ కొనేసరికి ఆలస్యం అయింది.”అని తెచ్చిన కవర్లు అందించి సంజాయిషీ ఇచ్చుకుంది రాధ.
“ఏం లేదమ్మా.. ఆడుకుంటోంది… పేచీ లేకుండా అన్నం తినేసింది. పాపకి కొత్త బట్టలు తెచ్చావు చాలు… మాకెందుకమ్మా ఇప్పుడు.. అయినా బయటకి వెళ్ళేదానివి నీకుండాలి మంచి బట్టలు..”అన్న సుమతి మాటలకి చిరునవ్వే సమాధానమిచ్చి వంటింటిలోకి వెళ్లింది రాధ.
కాఫీ కలిపి కప్పులో పోసుకుని తన రూమ్ లోకి వచ్చి కూర్చున్న రాధకి కిటికీలోనుండి అస్తమిస్తున్న సూర్యుడు కనిపించేసరికి… తన జీవితంలో నుండి అస్తమించిన తన సూర్యని తలుచుకుంది. గతమంతా కళ్ళముందు మెదలసాగింది.
చిన్నపుడే తల్లి తండ్రులని కోల్పోయి మేనమామ పంచన పెరిగింది తను. అత్త రాజ్యం సూటిపోటి మాటలతో.. ఆవిడకి ఎదురు చెప్పలేని మామయ్య ఆనందరావు ఆదరణలో డిగ్రీ వరకు చదువుకోగలిగింది. మామయ్య స్నేహితుడొకరు తెచ్చిన సంబంధం. సూర్య గవర్నమెంట్ ఆఫీసులో క్లర్క్ గా చేస్తున్నాడు.. తల్లితండ్రి తనతోనే వుంటారు.. ఆస్తిపాస్తులు ఏమీ లేవు. పిల్లాడి ఉద్యోగం ఒకటే కుటుంబానికి ఆధారం. ఇంతకుమించిన సంబంధం చూడడం తన వల్ల కాదని ఆనందరావు అనుకుని.. ఓ మంచి ముహూర్తంలో.. తనకి సూర్యకి పెళ్ళి చేసాడు. అప్పగింతల సమయంలో అత్త రాజ్యం సూర్య తల్లి సుమతితో చెప్పేసింది … ఇకపై రాధ బాధ్యత పూర్తిగా మీదే.. ఇన్నాళ్ళ పెంచడమే మాకు గొప్ప.. ఇకపై పండగలూ… పబ్బాలూ… పురుళ్ళూ అంటూ మా కొంపకి రావొద్దు.. అని నిర్మొహమాటంగా .
దానికి సహృదయురాలైన సుమతి కూడా ఏమనుకోలేదు… ఫర్వాలేదు.. మాకు కూతురైనా.. కోడలైనా.. రాధే…. ఇక నుండి రాధ బాధ్యత మాదే.. అని హామీ ఇచ్చింది. పోగొట్టుకున్న తల్లిని సుమతిలో చూసుకుని పొంగిపోయింది తను. కానీ.. మామగారు రాజారావు మాత్రం ఎప్పుడూ మాట్లాడలేదు కానీ తనతో.. ఆయన చూపులూ, ఆయన తరహా ఎందుకో నచ్చలేదు తనకి.
ఇక సూర్య… తన జీవితంలో ఎదురుచూడని అదృష్టం సూర్య రూపంలో వచ్చిందని మురిసిపోయింది. తననెంతో ఆరాధనగా.. ఆప్యాయంగా చూసుకునేవాడు. తనకు చేతనైనంత దానిలోనే అన్నీ అమర్చి పెట్టేవాడు. సూర్య ప్రేమలోనూ.. అత్తగారు సుమతి అభిమానంతోనూ కాలం వేగంగా సాగిపోతోందన్న సంగతే పట్టించుకోలేదు తను.
అప్పుడప్పుడు అత్తగారు చాలా బాధ పడుతూ ఉదాసీనంగా వుండడం.. తరచు కంటనీరు పెట్టుకోవడం గమనించేది తను. కారణం ఆవిడా చెప్పేది కాదు.. తానూ అడిగే సాహసం చేయలేదు. ఒకసారి సూర్య దగ్గరే “మీ అమ్మగారు ఎందుకో కలత పడుతున్నారు.. ఏంటో కనుక్కోరాదా”అని అంటే దానికి సమాధానంగా సూర్య”అమ్మ బాధ ఎవరూ తీర్చలేనిది. చిన్నతనం నుండీ చూస్తున్నాను. నాన్న అలవాట్లు.. ఆయన ప్రవర్తించే తీరు అమ్మనెపుడూ బాధిస్తూనే వుంటుంది. అమ్మ సగటు ఆడదానికి ప్రతిరూపం. భర్తని ఎదిరించి మనలేని మనస్తత్వం. చాలాసార్లు చెప్పాను.. అమ్మా.. ఈ ఇంటి నుంచి.. నాన్న నుంచి దూరంగా వెళ్లి పోదామని.. ఒప్పుకోలేదు. ఆ ఆలోచనే తప్పంది.. భర్తను వీడిన భార్యకి అన్నీ అవమానాలే బయట.. దాని బదులు ఈ నాలుగు గోడల మధ్య అవమానాలే నయం.. అంటూ.. తనలో తనే కుమిలిపోతోంది తప్ప ఎవరికీ చెప్పుకోదు… నువ్వే అమ్మని అనునయించాలి..”అని చెప్పాడు.
ఎలా ఓదార్చాలో తెలీక మౌనంగానే వుండిపోయేది తను. ఈ క్రమంలో తాను నెల తప్పడం.. అత్తగారికి.. సూర్యకి పండగే ఆ వార్త. తనని నేల మీద కాలు పెట్టనీకుండా చూసుకునేవారు ఇద్దరూ. మామగారిలో ఈ వార్త ఎటువంటి భావమూ తెలియపరచలేదు. నెలలు నిండి తాను పండంటి ఆడపిల్లని ప్రసవించడం.. ఉన్నంతలోనే నామకరణం జరిపించి అందరినీ పిలిచి భోజనాలు పెట్టడం చేసాడు సూర్య. పాప ముచ్చట్లతో కాలం సాగుతూంటే.. ఆ దేవుడికి కన్ను కుట్టింది కాబోలు… ఆఫీసు నుండి ఇంటికి వస్తుండగా సూర్యని లారీ ప్రమాదంలో తన వద్దకు తీసుకెళ్లి పోయాడు. లోకం చీకటైపోయింది తనకి. కొండంత కొడుకు పోయినా దుఃఖం దిగమింగుకుని అత్తగారు తన కోసం.. పాప కోసం.. అండగా నిలబడ్డారు. డిగ్రీ చదివిన తనకి సూర్య ఆఫీసులో ఉద్యోగం రావడం జరిగింది. ఈ పనుల మీద మామగారు తనని తీసుకువెళ్ళడం.. ఆ వంకతో.. ఈ వంకతో.. మీద చేతులు అనుకోకుండా వేసినట్టు వేయడం.. తనకి కంపరంగా అనిపించేది. అత్తగారికి చెప్పుకోలేని పరిస్థితి. ఎలాగో ఈ పరిస్థితి నుండి బయటపడడం అనిపించేది. భర్త తోడు లేని ఆడది అంటే ఇంటా బయటా తక్కువ భావమే.. అడుగడుగునా ముళ్ళకంచెలే.. చూసి చూసి అడుగులేసి పాప కోసం భారంగా జీవితాన్ని గడుపుతోంది తను. కాలమే అన్ని సమస్యలకు పరిష్కారం చూపాలి అనుకుంది.
ఇంతలో”ఏంటమ్మా.. లైట్ కూడా వేసుకోకుండా కూర్చున్నావు.”అంటూ స్విచ్ వేసింది అత్తగారు సుమతి.
“సరే! కానీ.. రేపు సెలవు పెట్టు.. పాప పుట్టినరోజు కదా.. మీ మామయ్యగారు బయటకి వెడదాం అన్నారు.. హోటల్ లో భోంచేద్దామన్నారు.”అని అన్న సుమతికి”అయ్యో.. అత్తయ్యా.. రేపు సెలవు కుదరదు. ఇంకోసారి వెడదామని చెప్పండి మామయ్యగారికి.”అని జవాబిచ్చింది.
“అదేం కుదరదు.. రేపు సెలవు పెట్టాల్సిందే… బయట భోజనంలో పాప సరిగ్గా తింటుందో లేదో.. ఇప్పుడే పాయసం చేస్తున్నా.. మళ్లీ రేపు రాత్రికి గ్రహణం కూడాను.. వచ్చి స్నానాలు చేసి వండుకోవాలి. సెలవు సంగతి ఆఫీసులో వాళ్ళకి ఇప్పుడే చెప్పెయ్యి”. అని ఖచ్చితంగా అనేసి జవాబు కోసం ఎదురు చూడకుండా వెళ్లి పోయింది సుమతి.
ఆఫీసులో సెలవు ఇవ్వనని ముందే చెప్పాడు భూషణం.. ఇప్పుడెలాగా.. అని ఆలోచించి.. ఏదో ఒకటి అందరిముందు కామెంట్ చేస్తాడు అంతేగా.. అని తన కొలీగ్ కి రేపు రావడం కుదరదని చెప్పేసింది.
వంటింటిలో సుమతి మనవరాలికి ఇష్టమైన సేమియా పాయసం చేద్దామనే ప్రయత్నంలో వుంది. చేతులు పని చేస్తోన్నా.. ఆవిడ ఆలోచనలు మాత్రం ఎక్కడో వున్నాయి. తన భర్త ఎంతటి నికృష్టుడో తెలుసు… ఇంట్లో నిక్షేపంలాంటి తనని పెట్టుకుని బయట వెధవ తిరుగుళ్లు. వయసు పెరిగినా బుధ్ధి మాత్రం రాలేదు. ఇదివరలో ఇంటికే ఎవరెవరినో తెచ్చేవాడు. ఎదురు మాట్లాడితే చెయ్యి చేసుకోవడమే. దమ్మిడీ సంపాదన లేకపోయినా మగాడిననే పొగరు. ఏమీ చెయ్యలేని నిస్సహాయతతో నోరు మూసుకుని వుండిపోయేది. తండ్రి అలవాట్లు కొడుక్కు రాకుండా .. ఎంతో జాగ్రత్తగా పెంచి పెద్ద చేసింది. రత్నంలాంటి కోడలు.. మాణిక్యంలాంటి మనవరాలు ఇంటికి వచ్చినా ఈ మనిషిలో రవ్వంతైనా మార్పు లేదు. ఇప్పుడు భర్తని కోల్పోయి.. తమ కోసం ఉద్యోగం చేసి కొడుకులా చూసుకుంటున్న కోడలిపై కన్నేసాడు. అది కనిపెట్టిన తాను. రాధ మన కూతురితో సమానం.. చాలా తప్పుగా ఆలోచిస్తున్నారు.. ఇన్నాళ్ళూ మీరేం చేసినా నేను మాట్లాడలేదు.. కానీ ఇప్పుడు ఊరుకోను.. గోలగోల చేస్తాను. కోడలినీ.. మనవరాలినీ తీసుకుని వేరే వెళ్లి పోతాను.. రాధ జోలికి రాకండి.. అని కాళ్ళావేళ్ళా పడింది.. అరిచింది.. ఏడిచింది.. కానీ ఆ ధూర్తుడు మాత్రం కరగలేదు. పైగా.. నిన్న.. పసిది.. మనవరాలిని ఎత్తుకుని..”ఏం చేస్తావో.. నాకు తెలీదు… ఎల్లుండి దీని పుట్టినరోజు వంకతో మిమ్మల్ని బయటకి తీసుకువెడుతున్నా.. రాధని ఒప్పించు.. అక్కడ నువ్వు పాపని తీసుకుని ఏదో వంకతో బయటకి వెళ్ళాలి.. నా కోరిక తీరాలి. లేదంటే.. నీ మనవరాలి గొంతు పిసికి చంపేస్తాను. నా సంగతి తెలుసుగా.. అనుకున్నది సాధించడానికి ఏదైనా చేస్తాను”అని బెదిరించేసరికి తాను హడలిపోయి నోట మాట రాలేదు. ఏం చెయ్యాలో పాలు పోవడం లేదు తనకి. ఇప్పుడు కూడా రాధ ఆఫీసు నుంచి రాగానే”చెప్పావా.. లేదా”అన్నాడు. ఒప్పుకోకపోతే అన్నంత పనీ చేసి పసిదాని ప్రాణం తీసినా తీస్తాడు. ఒప్పుకుంటే రాధ బతుకు అన్యాయమైపోతుంది. ఎలా.. ఎలా…అని ఆలోచిస్తూ.. పాయసంలో పంచదార కలపసాగింది. దేముడి మీదే భారం వేసి.. ఓసారి ఆ పాయసం దేముడి ముందు పెట్టి నైవేద్యం పెట్టి… కాపాడు తండ్రీ… తప్పే చేస్తున్నానో… ఒప్పే చేస్తున్నానో.. నీదే భారం.. అంటూ కన్నీరు కారిపోతూండగా వేడుకుంది.
భర్త రాజారావుని భోజనానికి పిలిచింది.అన్నీ వడ్డించాక పక్కన కప్పు నిండుగా పాయసం పెట్టింది సుమతి.”రేపు కదా.. పాప పుట్టినరోజు.. ఈ రోజు స్వీట్ చేసావేమిటి”అన్న అతనికి జవాబుగా”రేపు బయట భోంచేద్దామన్నారు కదా… ఈ రోజే పాయసం చేసేసా..”అంది సుమతి.”ఓ. సరే .. సరే..”అంటూ తనకిష్టమైన పాయసం కప్పు తీసుకుని తిన్నాడు. భోజనం ముగించి తన గదిలోకి వెళ్లిపోయాడు రాజారావు.
అక్కడంతా శుభ్రం చేసేసి కోడలిని భోజనానికి పిలిచింది. ఇద్దరూ కబుర్లు చెప్పుకుంటూ తినసాగారు. మథ్యలో”అత్తయ్యా… పాయసం చేసానన్నారు.. ఏదీ..”అంది రాధ.” ఇందాక మీ మామయ్య గారికి ఇక్కడ వడ్డిస్తున్నపుడు కంగారులో పాయసం గిన్నె మీద మూత పెట్టడం మర్చిపోయానమ్మా… బల్లి పడింది.. పారబోసేసా…. రేపు మళ్లీ చేసుకుందాం”అంది సుమతి.
“ఔనా… నయమే. చూసారు కాబట్టి సరిపోయింది. లేకపోతే ప్రమాదమే..”అన్న రాథకి “ప్రమాదం జరగకూడదనేమ్మా నా తపన”అంది సుమతి.
ఆవిడ మాటలు అర్థంకాక మౌనంగా భోంచేసి.. అన్నీ సర్దేసి.. పాపని తీసుకుని గదిలోకి వెళ్ళింది రాధ.
సుమతి కూడా”రాధా.. నేను కూడా నీ గదిలోనే పడుకుంటానీవేళ..”అంటూ రాధ గదిలోకి వచ్చింది.
ఈ రోజు అత్తగారి మాటతీరు ఎందుకో వింతగా తోస్తోంది రాధకి.
“అలాగే అత్తయ్యా.. రండి.”అంది.
“రేపు సెలవు కావాలని ఆఫీసుకి ఫోన్ చేసి చెప్పాను అత్తయ్యా”అంది రాధ.
“రేపటి సంగతి రేపు చూద్దాం.. పడుకో..”అన్న అత్తగారిని విచిత్రంగా చూసి పాపని జోకొడుతూ నిద్ర లోకి జారుకుంది రాధ.
సుమతి కళ్ళు మూసుకుందే కానీ.. రేపు జరగబోయే సంఘటనలే కళ్ళ ముందు మెదిలి భయపెట్టసాగాయి.
తెల్లారింది.. రాధ లేచేసరికి పక్కన సుమతి లేదు. వంటింట్లో చప్పుళ్ళు వినపడేసరికి.. అత్తగారు అప్పుడే కాఫీల పనిలో మునిగిపోయారనుకుని… తాను స్నానాలు కానిచ్చుకుని వంటింటిలోకి వెళ్ళింది. ఆవిడ పూజ అయిపోయి టిఫిన్ ల ఏర్పాటులో వుంది. తనని చూసి..”రా.. రా.. లేచావా.. కాఫీ తాగి పాపని లేపు.. నెత్తిన నూనెపెట్టి.. హారతిచ్చి.. తలంటు పోద్దాం.”అంది. సరే అని చెప్పి…”ఔనూ.. ఈ రోజు గ్రహణం అన్నారు… ఎన్ని గంటలకి పడుతుందీ.. ఎప్పుడు విడుస్తుందీ.. మళ్లీ స్నానాలు చెయ్యడం వుంటుందేమో కదా..”అన్న రాధకి.. జవాబుగా ఆవిడ మనసులోనే”మనకి పట్టిన గ్రహణం ఎప్పుడో వదిలిపోయింది తల్లీ… ఇక మనకేం అపాయముండదు”అనుకుంది.
నిన్న రాత్రి బల్లి పడిందని అబధ్ధం చెప్పి…. పాయసంలో నిన్న మథ్యాహ్నం తెచ్చిన పాయిజన్ కలిపి ముందు రాజారావుకే తినిపించి.. మిగిలిన పాయసం అంతా సింకులో పారబోసిన విషయం తనకొక్కదానికే తెలుసు. కోడి తన రెక్కల మాటున పిల్లలని దాచుకున్నట్లు.. కోడలికని.. మనవరాలిని తాను దాచుకోగలిగింది. తాను తీసుకున్న నిర్ణయంతో. ఎన్నాళ్ళ నుండో బరువెక్కిన తన గుండె బరువు ఒక్కసారిగా దిగిపోయినట్లనిపించింది. ఇది తప్పు నిర్ణయం కాదు.. ఆ పాయసం దేముడి ముందు పెట్టినపుడు ఆ భగవంతుడే తనకీ దారి చూపించాడు. తమకి పట్టిన గ్రహణం వదిలించాడు. తాను బతికి వుండగా తన కోడలికి ఎలాంటి గ్రహణం పట్టకుండా కాపాడుకుంటాను అనుకుంది సుమతి.

మాడర్న్‌ అమ్మమ్మ చెప్పిన మాడల్‌ కధలు … బ్రిడ్జి

రచన: ఝాన్సీరాణి కె

స్కూల్‌ నుంచి వచ్చిన రాహుల్‌ ఏదో ఆలోచనల్లో మునిగిపోయినట్లు కూర్చున్నాడు.
‘ఏమిటి? రాహుల్‌ ఏమి తినకుండా అలా కూర్చుండి పోయావు’ అని అడిగారు లక్ష్మీగారు. లక్ష్మీగారి కూతురు లావణ్య కొడుకు`రాహుల్‌. లావణ్య ఆఫీస్‌కి వెళ్ళి వచ్చేసరికి ఆస్యం అవుతుంది. అందుకని రాహుల్‌ స్కూు నుంచి క్ష్మీగారి దగ్గరికి వస్తాడు. అక్కడ బట్టు మార్చుకుని అమ్మమ్మ పెట్టిన టిఫన్‌ తిని కాస్సేపు ఆడుకుని తర్వాత చదువుకుంటాడు. ఒక్కోసారి తల్లి లావణ్యగాని తండ్రి శేఖర్‌ గాని వస్తే వాళ్ళతో వెళ్ళి ఇంట్లో చదువుకుంటాడు. లావణ్య వాళ్ళు కూడా క్ష్మీగారి ప్రక్క అపార్ట్‌మెంట్స్‌లో ఉంటారు.
‘ఏమిలేదు అమ్మమ్మా’ అన్నాడు రాహుల్‌
‘నీవు మామూలుగా లేవు. స్కూల్లో ఏమి జరిరిందో చెప్పు’ అన్నారులక్ష్మిగారు.
‘ఈ రోజు మా టెస్ట్‌ పేపర్స్‌ ఇచ్చారు అమ్మమ్మా మన అపార్ట్‌మెంట్‌లో అందరికి మంచి మార్కులే వచ్చాయి కాని కిరణ్‌కి తక్కువ వచ్చాయి. మాస్టారు బాగా కోప్పడ్డారు’ అన్నాడు రాహుల్‌.
‘ఆ అబ్బాయి చాలా తెలివైనవాడు కదా’ అన్నారులక్ష్మిగారు. ‘అవును, కాని పరీక్షంటే ఎందుకో భయపడుతాడు. సరిగ్గా వ్రాయడు’ అన్నాడు.
‘కాస్సేపయ్యాక మీ పి. ఆర్‌.ఎస్‌ ని తీసుకురా’ అన్నారులక్ష్మిగారు.
పీ.ఆర్‌.ఎస్‌. ఏమిటి మేడం టి.ఆర్‌.ఎస్‌.లా? అన్నారు
వేణుగోపాల్‌రావు గారు మనవడి ప్రక్కన కూర్చుంటూ “పిల్ల రాక్షసుల సంఘం. మన అపార్ట్‌మెంట్లో ఆడవాళ్ళు పిల్లలకు ముద్దుగా పెట్టుకున్న పేరు. చదువులో, ఆటల్లో, అల్లరిలో అన్నిట్లో మనవాళ్ళు ముందుంటారుగా, అందుకే అలా పిలుస్తామన్నమాట అన్నారు లక్ష్మిగారు` కాఫీ అందిస్తూ.
మరి ఈ ఇవాళ ఈ బోధనా కార్యక్రమం ఏమిటి? అన్నారు వేణుగోపాల్‌రావుగారు.
కిరణ్‌ సంగతంతా వివరించారు లక్ష్మిగారు.
“ఐతే మళ్ళీ పరీక్షల్లో టాపర్‌ కిరణన్న మాట” అన్నారు వేణుగోపాల్రావుగారు. నేనలా పార్క్‌దాకా వెళ్ళి వస్తానంటూ, వంట ఇంట్లో అన్ని సర్ది మూడు పాకెట్ల బిస్కెట్లు నీళ్ళ బాటిల్స్‌ డైనింగ్‌ టేబుల్‌ మీద పెట్టి వచ్చేసరికి హాల్లో రెండు చాపలు, ఒక బెడ్‌షీట్‌ వేసి వున్నాయి. తొమ్మిదిమంది పిల్లలు లక్ష్మీగారి కోసం ఎదురు చూస్తున్నారు. “అమ్మమ్మా! మేం రెడీ “అంటూ.
ఈ రోజు నెట్‌ (ఇంటర్నెట్‌)లో ఒక కథ చదివాను చాలా బాగుంది. మీకు చెప్పాలనిపించింది అందుకే పిలిచాను అన్నారు లక్ష్మిగారు.
మా లెక్చరర్‌ ఒకరు ఇంగ్లీషు క్లాసు ప్రారంభంలో బోర్డు మీద వ్రాసిన మొదటి వాక్యం.
‘ఇట్‌ఈజ్‌ ఇంపాసిబుల్‌ టుసే వాట్‌ ఈజ్‌ ఇంపాజిబుల్‌’ అని, ముందు ఇంగ్లీష్‌ చాలా కష్టంగా ఉండేది.
‘ప్రపంచంలో అసాధ్యమైనదేదో చెప్పడం అసాధ్యం’ అని అంటే ప్రపంచంలో అసాధ్యమైనది మనం చేయలేనిది లేదు. అలాంటి కథ ఒకటి చదివాను అన్నారు లక్ష్మిగారు. మీకు తెలిసిన వంతెనలు (బ్రిడ్జెస్‌)ఏవో చెప్పండి అన్నారు లక్ష్మిగారు.
కృష్ణా బేరేజ్‌ అంది లాస్య
ధవళేశ్వరం అన్నాడు రఫీ
హౌరా అన్నారు అందరూ ఒక్కసారిగా
న్యూయార్క్‌లో ‘బ్రూక్లిన్‌ బ్రిడ్జ్‌’ తెలియని వారుండరు.
150 ఏళ్ళ క్రితం జాన్‌ రోయిబ్లింగ్‌ అనే అతడు ఒక జర్మన్‌, అతడు న్యూయార్క్‌కి ఒక బ్రిడ్జి కట్టాలని అనుకున్నాడు. కాని ఎవరూ అతడి మాటకు విలువ ఇవ్వలేదు. పైగా ‘అసాధ్యం’ అన్నారు. చాలా ఏళ్ళకు అతడి కొడుకు వాషింగ్‌టన్‌ తండ్రి మాటకు సరే అన్నాడు. ఇద్దరూ ఒకప్లాన్‌ తయారు చేశారు. కొంతమంది ఇంజనీర్లను కూడ కట్టుకున్నారు. బ్రిడ్జ్‌ పని ప్రారంభం అయింది. కొన్నేళ్ళకు బ్రిడ్జి దగ్గర జరిగిన ప్రమాదంలో తండ్రి అయిన జాన్‌ రోయిబ్లింగ్‌ మరణించాడు. అయినా పని ఆపకూడదు తండ్రి కోరిక తను నెరవేర్చానుకున్నాడు వాషింగ్టన్‌ రోయిబ్లింగ్‌. కాని విధివశాత్తు `వాషింగ్టన్‌కు (కొడుకు) బ్రైన్‌ దెబ్బతినడంతో శరీరం మొత్తం చచ్చుబడి పోయింది. అతను మంచం మీదనుంచి కదలేడు. మాట్లాడలేడు.
‘మేం చెబితే విన్నారా తండ్రీ కొడుకులూ ఇప్పుడేమయింది. ఆ బ్రిడ్జ్‌ కట్టడం మీ వల్ల కాదు’ అని రోయిబ్లింగ్‌ ఫామిలీ గురించి, తండ్రీ కొడుకుల ఆలోచనలను తెలిసినవారు వెక్కిరించారు.హేళన చేశారు..
తన గదిలో మంచం మీద పడుకున్న వాషింగ్టన్‌ కిటికీ పరదాలు తొలిగి ఒకరోజు సూర్యకిరణాు లోపలికి వచ్చి పడ్డాయి. ఒక్క వేలు మాత్రం కదిలేది. దానితో భార్య చేతిమీద కొట్టాడు. ఆవిడ అతడికేసి చూసింది కొన్నాళ్ళకు ఒక కోడ్‌ భాష తయారు చేసుకున్నారు భార్యాభర్తలు. భర్త కోరిక మీద బ్రిడ్జ్‌ మీద పని చేసిన ఇంజనీర్లను పిలిపించింది. అతడి కోరిక తెలిపి ఆదేశాలు వినిపించింది. వాళ్ళు పని ప్రారంభించారు. పదమూడు ఏళ్ళు వాషింగ్టన్‌ రోయిబ్లింగ్‌ భార్య చేతిమీద కొడుతూ చెప్పిన ప్రకారం అమె ఆ ఇంజనీర్లకు చెప్పేది. ఆ ప్రకారం వాళ్ళు చేశేవారు.
అందరూ అసాధ్యం అన్న బ్రిడ్జి అందంగా ఆవిష్కరించబడింది. ఒక చారిత్రాత్మక కట్టడంగా నిలిచిపోయింది.
ఆ బ్రూక్లిన్‌ బ్రిడ్జి మొత్తం శరీరం చచ్చుబడి ఒక వేలు మాత్రం కదల్చగలిగే ఒక వ్యక్తి పట్టుదలకు ప్రతిరూపం. తండ్రి కోరిక తీర్చాలనే ఆ కొడుకు తపనకు ప్రత్యక్ష సాక్ష్యం. ఆ బ్రిడ్జిని ఎవరికి అంకితమివ్వాలో అనుకున్నప్పుడు తొలిసారి అందరూ హేళన చేసినా వాషింగ్టన్‌ రోయిబ్లింగ్‌ మీద నమ్మకముంచి అవిరామంగా శ్రమించి బ్రిడ్జి పూర్తి చేసి ఇంజనీర్లకు అంకితమివ్వాలి లేదా పదమూడేళ్ళు భర్తకు సహకరించి అతడి సంజ్ఞు అర్థంచేసుకుని ఇంజనీర్లకు ఆదేశాలిచ్చిన వాషింగ్టన్‌ రోయిబ్లింగ్‌ భార్యకు అంకితమివ్వాలి. అంటూ ముగించారు లక్మిగారు. అందరూ చప్పట్లు కొట్టారు.
ఒక్క వేలు మాత్రమే కదల్చగలిగిన వాడు ఆత్మవిశ్వాసంతో పదమూడేళ్ళు, తెలివి తేటలున్న వాళ్ళు మీరంతా ఎలా వుండాలో మీకే తెలుసుగా అన్నారు లక్ష్మిగారు. బిస్కెట్లు రెండు ప్లేట్లలో పెట్టి ముందు పెట్టి నీళ్ళు ఇస్తూ.
థాంక్యూ అమ్మమ్మా!! ఈసారి పరిక్షల్లో మా పట్టుదల ఏమిటో చూద్దురు గానీ అన్నారందరూ ముక్తకంఠంతో.. వారిలో కిరణ్‌ కూడా ఉండటం చూచి విజయసంకేతం చూపిస్తూ లోపలికి వచ్చారు వేణుగోపాల్రావుగారు.
*****