బూలా ఫిజీ

రచన: మీరా సుబ్రహ్మణ్యం

నాడి విమానాశ్రయంలో ఆగిన విమానం నుండి దిగగానే ఇండియాకు వచ్చేసినట్టు అనిపించింది. ట్యాక్సీ కోసం బయకునడుస్తున్న మాకు దారికి ఇరువైపులా ఎర్రని మందార పూలు స్వాగతం పలికాయి. ఆస్ట్రేలియా నుండి అమెరికాకు ప్రయాణంలో మధ్యలో ఫిజీ లో నాలుగు రోజులు గడపాలని ముందుగానే అక్కడ డెనరవ్ ద్వీపంలో ఎస్టేట్స్ అనే రిసార్ట్ లో ఇల్లు తీసుకుంది అమ్మాయి.
ఫిజీ దీవులు ప్రసిద్ధి చెందిన పర్యాటక ప్రాంతం. ప్రకృతి సౌందర్యానికి ఆటపట్టు. ఎక్కడ చూసినా పచ్చదనమే. కొబ్బరి చెట్లు, ఎర్రని పూల గుత్తులతో నిండి ఉన్న సుంకేసుల చెట్లు, అక్కడక్కడ దేవ గన్నేరు చెట్లు. ఎకరాల కొద్దీ వ్యాపించిన చెరకు తోటలు. ఈ అందాలన్ని ఆస్వాదిస్తూ సందర్శకులు సేద దీరడానికి అనుకూలంగా కట్టిన రెండంతస్తుల లో వరుసఆపార్ట్మెంట్లు ఉన్నాయి ఎస్టేట్స్ రిసార్ట్ లో.
మేము తీసుకున్న దానిలో మంచాలు పరుపులు ఉన్న రెండు పడక గదులు, సోఫాలు టీవీ ఉన్న హాలు, భోజనాల బల్ల, కుర్చీలు వున్న డైనింగ్ రూము, స్టవ్, మైక్రో ఓవెన్ , గాజు గిన్నెలు, కాఫీ మేకర్ ఉన్న వంట ఇల్లు వున్నాయి . వెనుక వైపు వరండాలో హాయిగా ప్రకృతి అందాలను ఆస్వాదిస్తూ కూర్చుని టీ తాగడానికి ఏర్పాటు చేశారు.
అక్కడికి దగ్గరలోనే పెద్ద గోల్ఫ్ కోర్ట్ ఉంది. చక్కని ఈత కొలను కూడా నడిచి వెళ్లే దూరంలో వుంది.
ఇదివరకు కేరళకు వెళ్ళి నప్పుడు మున్నార్ లో అత్యున్నతమైన కొండ మీద దేశాదన్ అనే రిసార్ట్ లో నాలుగు రోజులు గడిపిన అద్భుతమైన అనుభవాన్ని ఫిజీలోని పచ్చదనం గుర్తు చేసింది. రిసెప్షన్ కౌంటర్ దగ్గర ఉన్న అమ్మాయి మోకాళ్ళ దాకా ఉన్న రంగురంగుల పువ్వులున్న గౌన్ తొడుక్కుంది. ఆమెను చూడగానే ఆకర్షించించింది ఆమె చెవిలో పెట్టుకున్న రేక మందారపువ్వు. చూడడానికి ఇక్కడి ఆడవాళ్ళు మగవాళ్ళు బలిష్టంగా కనిపిస్తారు. పొడుగ్గా పొడవుకు తగిన లావు, వెడల్పు ముఖాలు, పొట్టి ముక్కులు, లావు పెదవులు. మరీ కాటుక నలుపు కాదు గాని నలుపే అనిపించే దేహ ఛాయ ,నొక్కుల బిరుసు జుట్టు ,స్నేహ పూరితమైన చిరునవ్వు.
మమ్మలిని చూడగానే చిరునవ్వుతో ‘ బూ లా ‘ అంది. ఆది ఫిజీ పలకరింపుట. తరువాత వూళ్ళోకి వెళ్ళినప్పుడు చూశాము అక్కడక్కడ పెద్ద సైన్ బోర్డులు ‘బూలా ‘ అన్న పదం, చిరునవ్వు ముఖాలు.
మేము కూడా తెచ్చుకున్న ఉప్పు, పప్పు ,కాఫీ పొడి లాటి సామాను బయటకు తీసింది మా అమ్మాయి. కాఫీలు అయ్యాక చూసుకున్నాము మా అమెరికన్ టూరిస్టర్ సూట్ కేస్ బదులు వేరే వాళ్ళది తెచ్చుకున్నామని.
కొంప మునిగింది రా దేవుడా అని అమ్మాయి అల్లుడు మళ్లీ ఏర్పోర్ట్ కి పరిగెత్తారు. మా పెట్టె అక్కడే వుంది గాని మేము పొరబాటున తెచ్చుకున్న పెట్టె అసలు మనిషికి ఒప్ప చెబితే గాని మాది మాకు ఇవ్వరట. సరే అడ్రెస్ చూస్తే అతను మరో దీవికి వెళ్లినట్టు తెలిసింది. రిసెప్షన్ వాళ్లు చూపిన మనిషితో పడవ మీద పంపించారు. అతని నుండి సూట్కేస్ అందినట్టు ఫోన్ వచ్చాక మా పెట్టి ఇస్తారట.
ఏదో కాస్త తినేసి పడుకుందామని గదిలోకి అడుగు పెట్టగానే అక్కడ బల్ల మీద బైబుల్ కనబడింది.
ఈ ద్వీపవాసుల మీద బ్రిటిష్ వారి ముద్ర బలంగానే పడింది. చాలా మందికి కాస్తో కూస్తో ఇంగ్లీష్ వచ్చును. భాషతో బాటు మతము తోడుగా వచ్చింది. స్కూల్లో ఇంగ్లీష్, హిందీ , ఇటౌకీ భాషలు నేర్పిస్తారు. ఇక్కడ ముందునుండి ఉన్న జాతుల సంస్కృతీ అక్కడక్కడా కొనసాగుతుంది.
1800 సంవత్సరం తరువాత బ్రిటిష్ వాళ్ళ హయాం మొదలైంది అంటారు. అంతకు ముందు ఇక్కడ టోన్గంస్, రోటుమ్యాన్స్, సామోన్స్ వంటి జాతులు ఉన్నారు.
1879 నున్డీ 1911 లోపు ఇంచు మించు అరవై వేల మంది ఇండియన్స్ ని ఇక్కడికి తీసుకువచ్చారు బ్రిటిష్ వాళ్ళు. ఇండియన్స్ తో బాటు వాళ్ళ దేవుళ్లు వినాయక, కృష్ణ, శివ ,అల్లా ఇక్కడకు వచ్చారు. నవంబర్ లో ఇక్కడ వాళ్ళు దీపావళి పండుగ జరుపుకుంటారు. అంతకు ముందే చైనావారు కూడా ఇక్కడకు వచ్చిన దాఖలాలు వున్నాయి.
డాకువాకా, రావుయాలా, టెవోరో వంటి దేవుళ్ళు ఉన్నట్టు చెప్తారు. క్రైస్తవ మతం ఇక్కడికి రాకముందు వీరికి డేగై అనే దేవుడు ఫిజీ జాతికి మూల పురుషుడుగా నమ్మేవారు.
ఏదైనా పుస్తకం చదవనిదే నిద్ర రాదు కనుక హాల్లో టీపాయి మీద ఉన్న ‘డెనరావ్ ‘అనే ఆ ద్వీపం గురించిన పుస్తకం తిరగేస్తే ఆశ్చర్యకరమైన విషయాలు తెలిశాయి.
ఆ డెగై అనే మూలపూరుషుడు సర్ప జాతి వాడని నమ్ముతారు. శ్రీ కృష్ణుడు కాళియ మర్ధనమ్ చేశాక ఆ కాలీయుడే ఇక్కడికి వచ్చాడని అతడే డేగై అని అంటారు.ఈ కాలియుడు లేక డేగై అనే సర్పజాతి మూలపూరుషుడు ‘కౌవాడ్రా వాడ్రా ‘అనే పర్వత శ్రేణి వద్ద నివసించారని ఒక కథనం. డేనరా దీవి కి ‘కౌవాడ్రావాడ్రా ‘శ్రేణి కి నడుమ ‘రాకీరాకి ఓటు కౌలా ‘అనే బంగారు గని ఉంది. ఆ గని తవ్వకాలలో ఇంజనీర్ల కు పొడుగాటి రాక్షస పాము కుబుసాలు కనబడి నాయని అంటారు. ఈ కథనం కాలీయుడు, లేక డేగై కథకు ఉత మిస్తోంది.
ఈ విచిత్ర విషయాలు చదువుతూ కనులు మూత బడ్డాయి.
సాయంత్రం తాత మనవరాలు ఈతకొలను వైపు వెళ్ళుతుంటే నేను అనుసరించాను. అమ్మాయి, అల్లుడు అలా వూళ్ళోకివెళ్లారు. వాళ్ళ బట్టలు ఏర్ పోర్ట్ లో ఉన్న సూట్ కేస్ లో వున్నాయి. స్నానం చేసి బట్టలు మార్చుకోక పోతే నిద్రపోలేరు.
కొలను చుట్టూ పచ్చని చెట్లు. గట్టు మీద కూర్చో డానికి సిమెంట్ బెంచీలు. పరిశుభ్ర మైన నీరు. పిల్లల కోసం ఒక వైపు లోతు తక్కువగా వుంది. పదేళ్ళ చిన్నారి చేపపిల్ల లాగా ఈదుతోంది. రరకాల విన్యాసాలు చేస్తూ ‘తాతా చూడు’ అంటూ పిలుస్తున్నది. అవును మరి అమ్మమ్మ కు ఈత రాదు కదా. తాతకు అన్ని తెలుసు అన్న ఆరాధన. ఎవరోఒక శ్వేత జాతీయుడు నడుము లోతు నీళ్ళ లో నిలబడి నవల కాబోలు చదువు కుంటున్నాడు.
తిరిగి వచ్చేసరికి అమ్మాయివాళ్ళు వచ్చేసారు. అమ్మాయి చెవిలో మందార పూవు పెట్టుకుని పువ్వు లాగా నవ్వుతున్నది. ‘బూలా వినాకా ‘ అంది నన్ను చూడగానే. ఆది పూర్తి పలకరింపు అట. వినాకా అంటే స్వాగతం అని కూడా అర్థం అట. తనకు పువ్వులున్న పొడుగు గౌను, మొగుడికి షార్ట్స్, పైన పూలచొక్కా, పాపకు రంగురంగుల గొడుగు కొన్నది.
వాళ్ళుతిరిగిన ట్యాక్సీ అతను ఇండియన్ ట. ఫిజీ యూనివర్సిటీలో చదువు తున్నాడు. ఖాళీ సమయంలో కారు నడుపు తాడు. ఇంగ్లీష్ కొద్దిగా మాట్లాడగలదు. ఇండియన్స్ అని తెలిసి చాలా సంతోషపడ్డాడుట.
పొద్దునే ఇల్లు అలికి, మంచం మీద దుప్పటి మార్చి వెళ్ళడానికి ఇద్దరు వచ్చారు. ఆతడు పువ్వుల చొక్కా, మొకాళ్ళ వరకువున్న లుంగీ వంటి లాగూలోను, ఆమె పువ్వుల గౌన్ లో వున్నారు. నేనే ముందుగా ‘బూలా ‘అని పలుకరించాను. రోజకుమూడు షిఫ్ట్స్ లో పని చేస్తారు. వచ్చే జీతం అంతంతమాత్రమే. పర్యాటక స్థలమే గాని పేదరికం ఎక్కువేలా వుంది.
మేము ఉండే రెండురోజులు తిరగడానికి ఒక ట్యాక్సీ మాట్లాడారు. ఈరోజు వూళ్ళో చూడవలసినవి చూసి, రేపు పడవలో దగ్గర ఉన్న ద్వీపాలు చూద్దాం అనుకునాము. ఏ నిముషానికి ఎ ఏమి జరుగునో ఎవరు ఉహించెదరు ? ఎంతో సరదాగా బయలు దేరిన మా ఫిజీ యాత్ర ఇలా ముగుస్తుందని మాత్రం అస్సలు ఉహించలేదు.
ముందు డెనరావ్ పోర్ట్ కి బయలుదేరాము. అక్కడ యాత్రికుల కోసం ఉన్న అంగళ్ల లో రకరకాల వస్తువులు అద్దాల వెనుక నుండి చూస్తూ వెళ్ళి పోర్ట్ లో ఆగి ఉన్న ఓడలు చూసాము. అక్కడే రెస్టారెంట్ లో మంచి శాఖాహార భోజనం దొరికింది.తినేసి కార్ ఎక్కాము. మా తరువాతి మజిలీ స్లీపింగ్ జైయంట్ పర్వతం, ఆ పైన ప్రకృతి సహజమైన వేడి నీటి సరస్సులు.
డెనరావ్ ద్వీపం నీటి ఆటలకు ప్రసిద్ధి. జెట్ బోట్ రైడింగ్, స్కుబా డ్రైవింగ్, స్నార్క్లింగ్, స్కీయింగ్ మొదలైన వాటర్ స్పోర్ట్స్ పర్యాటకులను ఆకర్షిస్తాయి.
వూళ్ళో నుండి స్లీపింగ్ జైయంట్ చూడాలి అని బయలు దేరాము. దారికి రెండు వైపులా చెరుకు తోటలు. చెక్కర పరిశ్రమ ను వృద్ధి చేసినవారుభారతీయులు. మామిడి చెట్లు కూడా కనిపించాయి. కారెట్ మాంగో అనే పొడుగ్గా ఉండే పళ్ళు కనిపించాయి.
కారు డ్రైవర్ పేరు జాన్. ఆరున్నర అడుగుల పొడుగు, అంతకు తగిన లావు ఉండి నలుగురిని ఒంటి చేత్తో చావబాద గలిగేలా ఉన్నాడు. నా కథలో ఇతడే ముఖ్యుడు అవుతాడని అప్పుడు అనుకోలేదు.
కారు రహదారి నుండి మలుపు తిరిగి పొలాల మధ్య నుండి సన్నని మట్టి బాట లో సాగుతోంది. అంతా నిర్మానుష్యంగా ఉంది. ఎవరైనా కారు ఆపి మమ్మల్ని నాలుగు కొట్టి ఒంటిమీది బంగారం లాక్కున్నా అరిచినా పలికే దిక్కు లేదు . అసలు జాన్ ఎటువంటి వాడో.ఏమో ఎవరు నమ్మారు ?
అసలు ఆ డ్రైవర్ ఆకారం చూస్తేనే భయంగా వుంది. నిజంగా సరైన దారిలోనే వెడుతున్నాడా దారి తప్పించాడో కూడా అనుమానమే. కొత్త చోటు. ఎవరు ఎలాటివారో? చిన్న పిల్ల, ఇద్దరం ముసలి వాళ్ళు. అమ్మాయి అసలే నాజూకు. అల్లుడు ఒక్కడు ఈ భీకరాకారంతో తలపడ గలడా?మనసులో గుబులు బయటకు చెప్పలేను. దేవుడిని ప్రార్థిస్తూ కూర్చున్నా…
“అమ్మ అదిగో స్లీపింగ్ జైయంట్ పర్వతం ” అంటూ ఉత్సాహంగా అరిచింది నా కూతురు. నిజంగానే ఎత్తైన పర్వతం పై భాగం ఎవరో రాక్షస ఆకారం పడుకున్నట్టు వుంది. నాకేమో ఆది చూసిన సంతోషం ఒక వైపు అమ్మయ్యా సరైన దారిలోనే తీసుకు వచ్చాడు అన్న నిశ్చింత మరోవైపు.
అంత సేపు మౌనంగా ఉన్న జాన్ కబుర్లు మొదలు పెట్టాడు. జాన్ కి ముగ్గురు పిల్లలు. భార్య దగ్గర వున్న స్కూల్ లో క్లీనర్ గా పని చేస్తుంది. వచ్చీ రాని ఇంగ్లీష్ లో చెప్పాడు. అక్కడక్కడ కనిపించే మల్బరీ చెట్లు చూపించాడు. ఆ చెట్టు బెరడుతో ‘ మాసీ ‘ అనే వస్త్రం తయారు చేస్త్రారట. పూర్వం ఈ ‘ మాసీ ‘అనే వస్త్రాన్ని గుడి కప్పు నుండి క్రిందికి వేలాడ దీసేవారట. దాని మీదుగా జారి క్రిందికి వచ్చి దేవుడు పూజారి ద్వారా పలికే వాడట.
‘ ఐవీ ‘ వీళ్ళకు పవిత్రమైన చెట్టు. కిడ్నీ ఆకారంలో వుండే దాని పండు మంచి ఆహారం. పండును నిప్పులో కాల్చి లోపలి గుజ్జు తింటారుట. పర్యాటకులకు ఆకులలో చుట్టి అమ్ముతారు.
అలాగే కొబ్బరి చెట్టు కూడా వీరికి పవిత్రమైనది. దానికి “ట్రీ ఆఫ్ లైఫ్ ” అని పేరుట. మనుషులకు కూడా కొబ్బరికి సంబంధించిన పేర్లుపెడతారు. ‘నారెన్జు ‘( ముదురు కొబ్బరి), ‘నవారా'(కొబ్బరి మొలక) వంటి పేర్లు. వంటలలో కూడా కొబ్బరి బాగా వాడుకుంటారు ట.
తమ వారి గురించి మాట్లాడుతున్న జాన్ గొంతులో ఉత్సాహం వినిపించు తున్నది.
‘ యాకొంగ్ ‘ అనే పొదల వ్రేళ్ళు ఎండబెట్టి పొడిచేసి నీళ్ళ లో కలిపి వడగట్టిన మత్తు పానీయం వాళ్ళకు ప్రియమైనది అట. ‘యాకోనా ‘ అనే ఈ పానీయం పండుగలలో సేవిస్తారు ట. ఈ విషయం చెబుతున్న జాన్ ముఖంలో నవ్వులు పూసాయి.
అతగాడు గాని కాస్త పుచ్చుకు వచ్చాడా అని సందేహంగా చూసాను. నా మనసు చదివినట్టు మా అమ్మాయి నవ్వేసింది.
ప్రకృతి సహజ వేడి నీటి బుగ్గల కొలను వైపు మా ప్రయాణం సాగుతోంది. జాన్ ఫిజీ విశేషాలు చెప్పడం కొనసాగించాడు.
తీర ప్రాంతాల్లో ఉండే కొన్ని జాతులలో కొన్ని ఆచారాలు వుంటాయి ట. జాతి నాయకుడు చనిపోతే వంద రోజుల దాకా చేపలు పట్టే ఒక ప్రాంతంలో చేపల వేట నిషేదిస్తారు. తరువాత ఆ ప్రాంతంలో చేపల వేటలో ఇబ్బడి ముబ్బడిగా చేపలు దొరుకుతాయి. వాటితో చనిపోయిన నాయకుడి జ్ఞాపకార్థం కోలాహాలంగా దినం జరుపుతారు.
దూరంగా వేడి నీటి బుగ్గల సంబంధించిన బోర్డ్ కనబడింది. జీపు మలుపు తిరిగి ఆ దారి పట్టింది. కాస్త దూరం పోగానే రిసెప్షన్ ఆఫీస్ కనబడింది. అప్పుడే ఉన్నట్టుండి వర్షం మొదలయ్యింది. ఫిజీ కి వచ్చినప్పటి నుండి గమనించినది ఏమంటే సముద్ర తీరం కావడాన ఏమో అప్పుడు అప్పుడూ వానపడుతూనే వుంది. మళ్లీ అంతలోనే తెరపి ఇస్తుంది.
రిసెప్షన్ లో వాళ్ళు మమల్ని చూసి కుర్చీలు తెచ్చి వరండాలో వేసారు. చుట్టూ ఎక్కడ చూసినా చెట్లు అక్కడక్కడా కొలనులు. పెద్ద వనంలా కన్నుల పండుగగా వుంది.
మేము ఇద్దరం కుర్చీలలో కూర్చున్నాము. పిల్లలు గొడుగు వేసుకుని వానలోనే వేడి నీటి కొలనులు చూడ డానికి ముందుకు నడిచారు. అక్కడక్కడజంటలు పరుగులు తీస్తూ కనిపించారు.
మా పిల్లలు ముగ్గురు గొడుగుక్రింద నడుస్తూ పోతుంటే నాకు ప్రియమైన పాత హింది పాట మనసులో మెదిలింది. నర్గీస్, రాజ్కపూర్ వర్షంలో గొడుగుపట్టుకుని నడుస్తూ పాడే “ప్యార్ హువా ఇక్రార్ హువా ” గుర్తొచ్చింది. అందులో ఆఖరున ” తూ న రహేగా , మై న రహేగా ఫిర్ భీ రహేగి నీశానియా ” అనేది మరీ ఇష్టం.
వాళ్ళు అలా వానలో నడుస్తుంటే ఫోటో తీయాలనిపించింది. సెల్ ఫోన్ ఫోకస్ చేస్తూ మెట్టు దిగబోయాను. రెండో క్షణం తడి మెట్ల మీద జారి నాలుగు మెట్ల క్రింద నేలమీద వున్నా. భరించలేని నొప్పి. కాలు మడత పడి భరించలేని నొప్పితో గట్టిగా అరిచేసా.
రిసెప్షన్ లో ఉన్న ఆడ మగ ఇద్దరు పరుగున బయటకు వచ్చారు. చేయి అందించారు గాని కాలు కదప లేక “కాల్ మై డాటర్ ” అని అరుస్తున్నా. జాన్ పరిగెత్తుకు వచ్చాడు. ఈయన వానలోకి వెళ్ళిన మా వాళ్ళను వెనక్కి రమ్మని కేకలు.
అంత బాధలోను నా దృష్టి కుర్చీ మీద వదిలేసిన హాండ్ బాగ్ మీదే. అందులో డబ్బు , బంగారు నగలు , పాస్ పోర్ట్ అన్ని ఉన్నాయి. అక్కడున్న వాళ్లకు అర్థం కారాదని తెలుగులో “నా చేతి సంచీ జాగ్రత్త ” అంటున్నా. మా ఆయనకు దిక్కు తోచడంలేదు. అంతలో పిల్లలు పరుగున వచ్చారు.
కాలు ఫ్ర్యాక్చర్ అయిందో ఏమో తాకితే విలావిలలాడుతున్నా. ఎలాగో నలుగురు కలిసి నన్ను ఎత్తి జీపులోకి ఎక్కించారు నా బాగ్ పాప భద్రంగాపట్టుకుంది.
వాన ఆగింది. వెనక్కి వెళ్లే దారిలో ఆసుపత్రి ఉన్నదని జాన్ చెప్పాడు. అరగంటలో అక్కడికి చేర్చాడు. చక్రాల కుర్చీ తెచ్చి నర్సులు , అమ్మాయి నన్నుకుర్చీలోకి చేర్చారు.
నా పరిస్తితి చూసి డాక్టర్ ముందు మార్ఫిన్ ఇంజెక్షన్ ఇచ్చాడు. ఎక్స్ రే తీసి ఫ్ర్యాక్చర్ లేదని అన్నాడు. మందులు రాసిచ్చాడు. అయిదు వంద డాలర్స్బిల్లు. నొప్పికి తోడు ఇదో బాధ. నన్ను బయటకు తీసుకు వచ్చేసరికి జాన్ లేడు .తీరిగ్గా పది నిముషాల తరువాత వచ్చాడు. అసలే అతని మీద సదభిప్రాయం లేదేమో నాకు ఒళ్ళు మండి పోయింది.
మా వారిని , పాపను ఇంటిదగ్గర వదిలి రమ్మన్నారట. వాళ్ళను వదల డానికి అరగంట చాలు. తన పనులేవో చూసుకుని వచ్చి వుంటాడు పెద్దమనిషి.కాలి నొప్పి కి కోపం తోడు అయింది.
మళ్లీ నలుగురు కలిసి కష్టం మీద నన్ను జీపు ఎక్కించారు. బండి కదిలాక గమనించాను. ముందు సీట్ లో భారీగా ఉన్న ఒక స్త్రీ కూర్చుని ఉంది.
మా రిసార్ట్ ముందు బండి ఆగగానే ఆమె దిగి నేను కూర్చున్న వైపు వచ్చింది. సైగలతో తన మెడ చుట్టూ చేతులు వేయమని సూచించింది. మా అమ్మాయి దిగి సాయం చేయడానికి సిద్ధంగా నిలబడింది.
ఆమె మెడ చుట్టూ చేతులు వేయగానే ఏడు పదుల వయసు మనిషిని ఏడేళ్ల పిల్లను దించినట్టు నడుము పట్టుకుని కిందకి దింపి నా కాలు కింద మోపకండ మావారి రోలేటర్ లో కూర్చో బెట్టింది. అమ్మాయి రోలేటర్ ను తోసుకుంటూ ఇంట్లోకి తీసుకు వెళ్తూ వుండగా ఆమెకి కృతజ్ఞతతో నమస్కారంపెట్టా.
“పాపం ఆ నర్సు ఇంటి దాకా వచ్చి సాయం చేసింది. ఏమన్నా డబ్బు ఇచ్చారా లేదా పాపం ?” నన్ను మంచం మీదకి చేర్చాక అడిగాను.
“నర్సును ఎందుకు పంపుతారు అమ్మా! ఆవిడ జాన్ భార్య. పాపను, నాన్నను ఇక్కడ దింపి, ఇంటికి వెళ్ళి మనకు సాయం కోసం భార్యను తీసుకువచ్చాడు.” అన్నది నా కూతురు.
ఏముంది లే ఈరోజు కాక పోతే రేపు వీళ్ళు డబ్బులు బాగా ఇస్తారని తెలుసు అతనికి అనుకున్నా మనసులో. సాయంత్రంఆ రిసార్ట్ జ్యానిటర్ వరండా లోవెళ్తూ కిటికీలో నుండి నా గదిలో కూర్చున్న పాపను “అమ్మమ్మ ఎలా వుంది ” అని అడిగాడు.’ బావుంది’ అంటూ అతనికి హై ఫైవ్ ఇచ్చింది పాప.
“నిన్న తాత కు కారులో నుండి దిగడానికి రాబర్ట్ సాయం చేశాడు.” చెప్పింది పాప.
మరునాటికి నొప్పి తగ్గింది. “మేము ఇక్కడే వెనుక ఉన్న వరండాలో కూర్చుని గోల్ఫ్ ఆడేవాళ్ళని, కప్పు మీద కొబ్బరి ఆకులు పరచి లోపల పదిమందికూర్చునే వీలున్న వ్యాన్ లో డెనరావు అందాలు చూస్తూ చుట్టూ తిరిగే టూరిస్ట్ లను చూస్తూ ఉంటాము మీరు పోర్ట్ కి వెళ్ళి నౌకా విహారం చేసి రమ్మని ” చెప్పాం పిల్లలకు.
వెళ్ళిన గంటకే ఫోన్ చేశారు సముద్రంలోకి పోకూడదు అంటూ తుఫాను సూచనగా ఎర్ర జండాలు ఎగుర వేసారుట. వూళ్లోకి వెళ్ళి విండో షాపింగ్ చేసి వస్తాము అని.
రేపే ప్రయాణం ఈ తుఫాను ఏమి చిక్కులు తెస్తుందో !
అనుకున్నట్టే మరునాడు రహదారులన్ని నీళ్ళలో మునిగాయని కబురు. ఎలాగైనా సమయానికి విమానాశ్రయం చేరాలి.
జాన్ భరోసా ఇచ్చాడట. ఫోర్ బై ఫోర్ బండి తెస్తానని వేళకు విమానం ఎక్కిస్తానని.
భోజనాలు ముగించి, సామాను సర్దుకుని బండి ఎక్కాము. సగం దారి దాటేసరికి నడుము లోతు నీళ్ళలో బండి నడవడము కష్టంగా ఉంది. దారిలో కొందరు నడుము లోతు నీళ్ళలో అతి కష్టం మీద నడుస్తూ కనబడ్డారు.
దేవుడి మీద భారం వేసి కూర్చున్నాం. మెల్లిగా జాగ్రత్తగా ముందుకు పోనిస్తున్నాడు జాన్.. జాన్ ఇంట్లోకి నీళ్ళు వచ్చాయంట . భార్య, పిల్లలు దగ్గర ఉన్న స్కూలులో తలదాచు కున్నారట.
ఎలాగైతేనేం ఏర్పోర్ట్ కి చేరుకున్నాం. థ్యాంక్ గాడ్ అంది మా అమ్మాయి నిట్తూరుస్తూ. థ్యాంక్ గాడ్ అన్నాడు జాన్. థ్యాంక్ గాడ్ అండ్ థ్యాంక్ యూజాన్ అన్నాను నేను మనస్పూర్తిగా.
జాన్ ముఖంలో సంతోషంతో కూడిన నవ్వు కనబడింది.
సామాను దింపాక, నన్ను వీల్ ఛైర్ లో చేర్చారు. జాన్ కి మరోసారి థాంక్స్ చెప్పి డబ్బులు ఇచ్చి కదిలాము. జాన్ పరుగున నా ముందుకు వచ్చాడు. నా కుడి చేయి అందుకుని అరచేతిలో ఏదో పెట్టి నా నా ముఖంలోకి చూసాడు. అరచేతి లోని వస్తువు చూసి నాకు మతి పోయింది. అది నా రవ్వల కమ్మల జత లోని దుద్దు. బరువుకు చెవులు సాగిపోతున్నా యని తీసి కాగితంలో పొట్లం కట్టి హాండ్బాగ్లో వేసాను. అసంకల్పితంగా బాగ్ తెరిచి ఇంకోచేత్తో పొట్లం బయటకి తీసా. పొట్లం వూడిపోయి ఉంది. ఒక్కటే కమ్మ ఉంది అందులో ఇందాక వచ్చేటప్పుడు జాన్ పక్కన సీట్లో కూర్చున్నా. ఒళ్ళో వున్న బాగ్ జారి కింద పడితే తీసి అందించాడు. అప్పుడు పడి పోయిందేమో.
జాన్ వైపు ప్రశ్నార్థకంగా చూసా.” కారులో దొరికింది.. మీదేనా? ” అన్నాడు.
జత కమ్మలు రెండు పక్క పక్కన పెట్టి చూపాను.
జాన్ సంతోషంగా చిరునవ్వు చిందించాడు. అప్పుడు జాన్ నలుపు రంగు , భీకరాకారం నాకు కనబడలేదు. అమ్మ పోగొట్టుకున్న వస్తువు వెదికి ఇచ్చిన పసి బిడ్డ నవ్వు అది.
ఎదుటి మనిషిని నమ్మకపోవడం, ఆనుమానించడము ఈ రోజుల్లో మామూలై పోయింది. మనిషి ఆకారం, రంగు, రూపం, అంతస్తు లను బట్టిగుణాన్ని అంచనా వేయడం అలవాటుగా మారింది. నేను అంతే చేసాను. ” అనుకుని సిగ్గుపడ్డాను.
అది అమ్ముకుంటే అతనికి కనీసం పదిహేను వందల డాలర్స్ వచ్చేవి. మనిషి పేదవాడే గాని నిజాయితీలో గొప్పవాడు.”ఈ మనిషిని గురించా నేను అంత చెడుగా అలోచించాను “అన్న అపరాథ భావనతో నాకు కళ్ల నీళ్ళు తిరిగాయి.

నా చేయి అందుకుని అరచేయి వెనక్కి తిప్పి ముంజేతి మీద పెదవులు ఆనీ ఆననట్టు ముద్దు పెట్టి “గుడ్ లక్ మమ్మా ” అనేసి గబా గబా వెళ్ళిపోయాడు.
విమానం ” ఎక్కగానే ” బూలా” అంటూ చిరునవ్వుతో, చెవిలో మందార పువ్వు పెట్టుకున్న గగన సఖి కనబడింది.

—————

శిక్ష

రచన: నిష్కల శ్రీనాథ్

“అమ్మా! రసం చాలా బాగుంది, ఈ రోజు వంట నువ్వే చేసావు కదా ?” అంది రోషిణీ ఎదో కనిపెట్టినట్టు ముఖం పెట్టి. దానికి సమాధానంగా గీత నవ్వుతూ ” అవును..సరే త్వరగా తిను ఇప్పటికే చాలా లేట్ అయింది పొద్దునే త్వరగా లేవాలి ” అంటూ ఇంకోసారి భర్తకు ఫోన్ చేసింది. లాభం లేదు ఈసారి కూడా ఎత్తలేదు అని పక్కన పెట్టి తినడం మొదలుపెట్టింది.
” నేను తినడం అయిపోయిందమ్మా పడుకుంటాను గుడ్ నైట్ ” అని గీతకు చెప్పి తన గదిలోకి వెళ్లిపోయింది 12 ఏళ్ల రోషిణీ. తననే చూస్తూ ఉన్న గీతకు కొడుకు రోహిత్ గుర్తుకువచ్చాడు, ఈ వయసులో ఉన్నప్పుడు ఇలాగే తన మాట వినేవాడు కానీ ఇప్పుడు.. కళ్లలో నీళ్ళు తిరిగాయి గీతకి. ఇంతలో ఫోన్లో మెసేజ్ భర్త నుండి వచ్చింది ‘ నేను భోజనానికి రావట్లేదు ఆలస్యం అవుతుంది వచ్చేటప్పటికీ ‘ అని దాని సారాంశం అలవాటు అయినట్టుగా విరక్తిగా నవ్వి భోజనం ముగించింది.
సమయం 9:30 అయింది వంటింట్లో అన్నీ సర్ది బయటకు వెళ్ళి చూసింది వాచ్‍మాన్ రాజు గేటు దగ్గర తన ఫోన్ లో పాటలు వింటున్నాడు. “రాజు” అని పిలిచింది వెంటనే రాజు లేచి వచ్చాడు ” చెప్పండి మేడం” అన్నాడు “రాజు సారు వచ్చేసరికి ఆలస్యం అవుతుందంటా, నువ్వు లోపలకు వెళ్ళి కూర్చో బయట చలిగా ఉంది. అవును భోజనం చేసావా?” అని అడిగింది పనివాళ్ళని కూడా తన వాళ్లుగా చూడటం గీతకు అలవాటు.
” ఆ భోజనం చేశానమ్మా. రాణి అక్క వెళ్ళేముందు భోజనం పెట్టేసి వెళ్లింది. బయటే ఉంటాను మేడం. తాళం తీయడం కాస్త ఆలస్యం అయినా సారు కోప్పడతారు మేడం. మరి రోహిత్ సారు ఎప్పుడు వస్తారు ?” అని అడిగాడు రాజు. ఆ ప్రశ్న కు సమాధానం ఇవ్వబోతుంటే బైక్ ల శబ్దం వినిపించింది. వెనక్కి తిరిగి చూసి వెంటనే గేటు దగ్గరకి పరుగు పెట్టాడు రాజు. ” సరే బై రా రేపు కలుద్దాం ” అన్నాడు రోహిత్ స్నేహితుడు. రోహిత్ గేటు దగ్గరకు వచ్చి వాళ్లకు చేయి ఊపి తన ఆధిపత్యం రాజు మీద చూపించడం మొదలుపెట్టాడు.
“గేటు తీయడానికి ఇంత సేపా ? ” అంటూ కోపంగా బండిని పార్కింగ్ లో పెట్టి నిర్లక్ష్యంగా తూలుతూ నడుస్తూ తలుపు దగ్గర గీతని చూసి కూడా చూడనట్టు వెళ్లసాగాడు.
” రోహిత్ ఇంతవరకు ఎక్కడ ఉన్నావు ? ఈరోజు కూడా తాగావా? నీ వయసు ఏంటి ? నువ్వు చేస్తున్న పనులు ఏంటి?” అని కోపంగా అడిగింది.
కనీసం వెనక్కి కూడా తిరిగి చూడకుండా తన గదిలోకి వెళ్లిపోయాడు రోహిత్. 22 ఏళ్ల కొడుకు చెడిపోతున్నా ఏమి చెయ్యాలో తేలిక, తల పట్టుకుని సోఫాలో కూర్చుంది గీత. ‘తను నవ మాసాలు కని పెంచి, గోరు ముద్దలు పెట్టిన కొడుకేనా ఇప్పుడు తనకి కనీసం విలువ కూడా ఇవ్వటంలేదు’ అనుకుంటూ సోఫా వెనక్కి వాలి కళ్ళు మూసుకుంది.
************
బయట లాన్ లో కుర్చీ లో కుర్చుని దిన పత్రిక తిరగేస్తున్న భార్గవ దగ్గరకి కాఫీ పట్టుకుని వెళ్లింది గీత. “ఏమండి మీతో కొంచెం మాట్లాడాలి ” అంది కప్పు అందిస్తూ.
“ఏంటి ?” అన్నాడు పత్రిక మడతపెడత పెట్టి కాఫీ తాగడం మొదలుపెడుతూ ” రోహిత్ రోజు రోజుకు బాగా చెడిపోతున్నాడు. నిన్న కూడా తాగి వచ్చాడు. నేను ప్రశ్నిస్తే కనీసం సమాధానం చెప్పలేదు. మీరు కూడా వాడిని వెనకేసు కొస్తూ ఇంకా చెడగొడతున్నారు. మీరు కాస్త గట్టిగా మాట్లాడాలి వాడితో. ఇప్పటికే చదువులో 2ఏళ్లు వెనకబడ్డాడు. వాడి తోటివాళ్లు అందరు డిగ్రీ పూర్తి చేస్తే వీడు ఇంకా మూడో సంవత్సరంలోనే ఉన్నాడు, మీరు కొంచెం పిల్లల గురించి కూడా పట్టించుకుంటే బాగుంటుంది” అంది.
కాఫీ తాగడం పూర్తి చేసి కప్పు టీపాయ్ మీద పెట్టి ” గీత వాడి వయసు అలాంటిది మెల్లగా వాడే తెలుసుకుంటాడు. రేపు పొద్దున నా బిజినెస్ చూడాల్సింది వాడే.వాడికి ఈ బిజినెస్ మీద మంచి అవగాహన ఉంది ఆ డిగ్రీ ఎదో పూర్తి చేస్తే చాలు. ఒకవేళ అది కుదరకపోతే అయితే డిగ్రీ కొనడం మనకు కష్టం ఏమి కాదు. ఇంక తాగుడు అంటావా ఎదో సరదాగా పార్టీ చేసుకుని ఉంటారు. అన్నీ భూతద్దంలో పెట్టి చూడకు వాడి గురించి నేను చూసుకుంటాను ” అంటూ ఉండగా ఫోన్ మోగింది. ఇంక అక్కడ ఉండడం దండగ అని కప్పు పట్టుకుని ఇంట్లోకి వెళ్లిపోయింది.
“అమ్మ ఇంకో ఇడ్లి కావాలి ” అని అరిచింది రోషిణీ “రాణి ఆ హాట్ ప్యాక్ లో ఉన్న ఇడ్లిలు డైనింగ్ టేబుల్ మీద పెట్టు ” అని వంట మనిషి రాణికి పురమాయిoచింది గీత. గీత డైనింగ్హాల్ లోకి వెళ్ళి పెట్టి వంట గదిలోకి వచ్చి గీతకు మాత్రమే వినపడేలా “అమ్మా, రోహిత్ బాబు డైనింగ్ టేబుల్ దగ్గర కూర్చున్నారు” అంది.
గీత డైనింగ్ హాల్ లోకి వెళ్ళి రోహిత్ ముందు ప్లేట్ పెట్టి ఇడ్లిలు పెట్టి, చట్నీ వేసి పక్క కుర్చీలో కూర్చుంది. రోహిత్ తినడం పూర్తి అయ్యాక ” రోహిత్ నిన్న ఎందుకు తాగావ్? ఈమధ్య తరుచుగా తాగుతున్నావు. అది ఆరోగ్యానికి మంచిది కాదు నాన్న ఈ అమ్మ మాట వింటావు కదా ” అంటూ బుజ్జగించబోయింది గీత. అంతే ఒక్క ఉదుటున లేచి “నేను ఇంకా చిన్న పిల్లాడిని కాదు. నా ఆరోగ్యం గురించి నేను ఆలోచించుకోగలను. నాకు అనవసరం గా లెక్చర్ లు ఇవ్వద్దు ” అంటూ టేబుల్ మీద ఉన్న గ్లాసు నేల మీదకు విసిరి కొట్టి బయటకి వెళ్లిపోయాడు. రోషిణీ బిక్కచచ్చిపోయి గీతని గట్టిగా పట్టుకుంది.
రోజంతా ఆ సంఘటన గురించి అలోచించి ఆ రోజు త్వరగా పడుకుంది గీత, అర్దరాత్రి మెలకువ వచ్చింది పక్కన టేబుల్ మీద ఉన్న వాచ్ వైపు చూసింది. ఒంటి గంట అవుతుంది దప్పిక గా అనిపించి నీళ్లు తాగుదామని వంట గది వైపు వెళ్లింది. అక్కడ హాల్ కి అనుకుని ఒక గ్లాస్ రూమ్ ఉంది భార్గవ వ్యాపార లావాదేవీల గురించి చర్చించుకోడానికి. అవి బయటకు వినపడకుండా గ్లాస్ అమర్చారు ఆ గది రలో భార్గవ కోపంగా రోహిత్ ని తిడుతూన్నట్టు ఉన్నాయి అతని హావభావాలు. రోహిత్ తల దించుకుని నిల్చున్నాడు. అది చూసిన గీత రోహిత్ మళ్ళి ఎదో గొడవలో ఇరుక్కుని ఉంటాడు, కానీ భర్త కొడుకు ని ఇంతగా తిడుతూన్నా డు అంటే పెద్ద గొడవే అయ్యి ఉంటుంది అనుకుంది నీళ్ళు తాగి గదిలోకి వెళ్ళి పడుకుంది.
********************
“రాజు” అంది గీత బయటకి వచ్చి, వెంటనే రాజు గీత దగ్గరకు వచ్చాడు ” రాజు సారు కనపడటం లేదు బయటకు వెళ్ళడం నువ్వు ఏమైనా చూసావా ?” అని అడిగింది. ” 4 గంటలకు పెద్ద సారు, రోహిత్ సారు కారులో వెళ్లారమ్మా” అని చెప్పాడు ఆశ్చర్యపోయింది గీత.
‘ అంత ప్రొద్దున తనకు కూడా చెప్పకుండా ఎక్కడికి వెళ్ళారా’ అనుకుంది. అదే అడిగింది రాజుని ” తెలీదు మేడం ” అన్నాడు సరే అని వెనుతిరిగింది.
ఇంతలో మళ్ళీ రాజు పిలిచాడు ” మేడం ఇది ఎంతవరకు నిజమో నాకు తెలిదు, కానీ సారూ ఎక్కువగా తోటలో ఉన్న ఫామ్ హౌస్ కి వెళ్తారని డ్రైవర్ చెప్పాడు. అక్కడ పెద్ద పెద్ద వాళ్లు అందరు వస్తారంట అమ్మాయిలు….కూడా….” అని ఆపి మళ్ళీ మొదలు పెట్టాడు.
” ఇందాక పెద్ద సారూ రోహిత్ సారుతో కూడా ఎదో హౌస్ అన్నట్టు వినపడింది, బహుశా అక్కడికేనేమో మేడం ” అని తల దించుకుని వెళ్లిపోయాడు.
గీత లోపలకు వచ్చి ఆలోచించసాగింది ‘ భార్గవ ఎలాగూ నైతిక విలువలు ఎప్పుడో మర్చిపోయాడు. ఇప్పుడు కొడుకుకు కూడా అలవాటు చేస్తున్నాడా ‘ అని అనుకుంటూ ఉండగానే,”అమ్మా!…అమ్మగారు… ” అంటూ హడావిడిగా వచ్చింది రాణి.
“ఏమైంది రాణి ఏంటి హడావిడి ?” అని అడిగింది గీత. దానికి రాణి “అమ్మా రోహిత్ బాబు మీ నెత్తి మీదకు పెద్ద తుఫాను తీసుకువచ్చాడు ” అంది. మళ్ళీ తనే గీత చెవి దగ్గరకి వెళ్ళి ” రోహిత్ బాబు వాళ్ళ కాలేజీలో చదివే అమ్మాయిని పాడు చేసాడటమ్మ” అని ముగించింది. గీతకు ఆ మాట వినగానే ప్రపంచం ఒక్కసారి ఆగిపోయినట్టు అనిపించింది ‘తన కొడుకు ఇంత నీచానికి ఒడిగడతాడా’ అనుకుని కుర్చీలో కూలబడింది.
రాణి అన్నీ సపర్యలు చేసాక మాములు అయింది. రాత్రి నుండి జరిగినవి అన్నీ గుర్తు తెచ్చుకుంది. ఇంక రోహిత్ ఫామ్ హౌస్ లో ఉంటాడు అని అర్ధం అయ్యాక, భార్గవకి గీత గురించి తెలుసు తప్పులు వరకు ఒప్పుకుంటుంది గానీ అన్యాయం అంటే సహించదు. అందుకే గీతకు విషయం తెలియకముందే ఇంటి నుండి బయటకు తీసుకు వెళ్లిపోయాడు.
ఎప్పుడు భార్గవ పరపతిని వాడుకోని గీత మొదటిసారి వాడి ఆ అమ్మాయి వివరాలు తెలుసుకుంది. అసలు ఏమి జరిగిందో అప్పుడు తెలిసింది గీతకి. రోహిత్ స్నేహితుడి ద్వారా ఆ అమ్మాయి పేరు అనూహ్య అని కాలేజీ ఫంక్షన్ లో పొరపాటున తగిలితే, ఇద్దరు గొడవ పడ్డారని అసలే తాగి ఉన్న రోహిత్ ఆ అమ్మాయితో అసభ్యoగా ప్రవర్తించాడని, అందుకు అనూహ్య ప్రిన్సిపల్ కు రోహిత్ మీద కంప్లైంట్ ఇవ్వడంతో, ప్రిన్సిపల్ అప్పటికే రోహిత్ మీద చాలా కంప్లైంట్లు ఉన్నాయి అని టీ.సి. ఇస్తామని అనడంతో రోహిత్ కి కోపం వచ్చి అనూహ్యని కంప్లైంట్ వెనక్కి తీసుకోమన్నాడు. కానీ అమ్మాయి వినిపించికోపోయేసరికి క్షణీకావేశoలో విచక్షణ కోల్పోయి చేసిన అఘాయిత్యం అని అర్ధం చేసుకుంది గీత.
అక్కడితో ఆగలేదు. తను అనుకున్న ప్రణాళిక ప్రకారం అనూహ్య తో మాట్లాడటానికి ప్రయత్నించింది. అనూహ్య స్నేహితురాలి ద్వారా ఫోన్ లో మాట్లాడి ధైర్యం చెప్పింది. అనూహ్య రోహిత్ మీద పోలీస్ కంప్లైంట్ ఇచ్చేలా ప్రోత్సహించింది. ముందుగా కారు మాట్లాడుకుని ఫామ్ హౌస్ కి బయలుదేరింది, అక్కడికి చేరగానే గేటు దగ్గర వాచ్ మాన్ ఆపాడు. “నేను ఎవరో తెలుసుగా ” అని గద్దించింది. ఆమె అరుపుకి భయపడి గొంతు తగ్గించి చెప్పాడు వాచ్ మాన్ ” లోపల సారు ఎవరితోనో మాట్లాడుతున్నారు, ఎవరిని లోపలికి పంపద్ధు అన్నారు మేడం” అని,అయినా వినిపించుకోకుండా లోపలకు వెళ్ళి తలుపు కొట్టింది.
రోహిత్ తలుపు తీశాడు బయట గీతని చూసి ఆవాక్కయ్యాడు “అమ్మా” అన్నాడు చూసి అంతే రోహిత్ చెంప పగలకొట్టింది.
“ఏరా అమ్మ ఇప్పుడు గుర్తొచ్చింది రా…నీకు తాగుడు, గొడవలు అనే అనుకున్నా. ఇప్పుడు ఆడపిల్లల జీవితాలతో ఆడుకుంటున్నావా ? ” అంటూ చేయి పట్టుకుని బయటకు తీసుకువెళ్లింది. “నువ్వు ఇప్పుడు బుద్దిగా నాతో వస్తే సరే సరి లేదంటే వెరే లా తీసుకువెళ్ళాల్సి వస్తుంది నా గురించి నీకు తెలుసుగా ” అని బెదిరించింది.
“నాన్న కి కూడా చెప్పి..” అని నసిగాడు “ఈపాటికి నాన్నకి వాచ్మాన్ ఫోన్ చేసి ఉంటాడు. ఇంటి దగ్గర కలుసుకోవచ్చు లే పద ” అంది ఇంక చేసేదేమీ లేక గీత వెంట నడిచాడు రోహిత్.
***********
ఇంటికి వెళ్ళేసరికి భార్గవ, పోలీస్ కేసుల గురించి ఎక్కువగా కలిసేది విజయ్ అనే సర్కిల్ ఇన్స్పెక్టర్ అతనికి అన్నీ టౌన్ పోలీస్ స్టేషన్ వాళ్లతో పరిచయాలు ఉన్నాయి. ఎలాంటి కేసు అయినా జామీనూ ఇప్పించగల పలుకుబడి ఉంది. గీత అది ముందే ఊహించింది కాని ఊహించనిది వాళ్లతో పాటు ఇంకో ఇద్దరు కూడా ఉన్నారు. ఇద్దరు ఆడవాళ్లు ఇంచుమించు రోహిత్ వయసులో ఉన్న యువతితో పాటు గీత వయసు ఉన్న ఆమె.
అప్పుడు రాణి వచ్చి గీత చెవిలో చెప్పింది ” ఆ అమ్మాయేనమ్మా ” అని గీతకు అర్ధం అయింది అనూహ్య, వాళ్ళ అమ్మగారు వచ్చారని. ఆ నిశబ్దాన్ని చేధిస్తు విజయ్ మాట్లాడటం మొదలుపెట్టాడు “రండి గీత గారు మీ గురించే ఎదురుచూస్తున్నాం, అందరం మీ సమక్షంలో అన్నీ మాట్లాడుకోవాలి వచ్చి కూర్చోండి ” అన్నాడు. ‘నా ఇంట్లో నాకే మర్యాద ఇస్తున్నాడు ‘ అనుకుని ముఖం చిరాకుగా పెట్టి కూర్చుని భర్త వైపు చూసింది భార్గవ గీత వైపు కోపంగా చూస్తున్నాడు.
“మీ పేరు ఏంటమ్మా ?” అని అడిగాడు విజయ్ అనూహ్య తల్లిని ఉద్దేశించి “రాజ్యలక్ష్మి ” అంది. గొంతులో వణుకు తెలుస్తుంది అందరికి ” చూడండి రాజ్యలక్ష్మిగారు! ఇప్పటి వరకు జరిగింది మీకు తెలుసు. జరగబోయేదానికి పరిష్కారం మనం ఆలోచించాలి. కేసు వేశారు అది కోర్ట్ కి వెళ్తుంది, ఎన్నో రేప్ కేసులలాగే సంవత్సరాల తరబడి సాగుతుంది. కారణం మీరు సమాజంలో హోదా, పలుకుబడి ఉన్న వ్యక్తి కొడుకు మీద ఆరోపణ చేసారు. ఒకవేళ మీ సాక్ష్యాలు రుజువు అయితే అబ్బాయికి శిక్ష పడుతుంది. అప్పుడు అబ్బాయి జీవితంతో పాటు అమ్మాయి జీవితం కూడా నాశనం అవుతుంది. అందరికి తెలిసాక అమ్మాయి ని చేసుకోడానికి ఎవరు ఇష్టపడతారు, ఒకవేళ చేసుకున్నా జీవితాంతం ఆనందంగా కలిసిఉండగలరా ? పైగా మీది మగ దిక్కు లేని కుటుంబం. ఇంతవరకు గుట్టు గా నెట్టుకొస్తున్న సంసారాన్ని కోర్ట్ ల చుట్టూ తిరిగితే మీ పరువు ఉంటుందా ? ఒకసారి ఆలోచించండి ” అన్నాడు.
అనూహ్య తల్లి ముఖంలో ఆందోళన కనిపించగానే, తన పాచిక పారిoది అని లోలోన సంతోషపడుతూ ” అందుకే మీ సమస్య కొలిక్కి రావాలంటే మీ అమ్మాయి అనూహ్య ని రోహిత్ కి ఇచ్చి పెళ్ళి చెయ్యండి. ఇద్దరి జీవితాలు పాడు అవ్వవు మీకు అమ్మాయి పెళ్ళి బెంగ తీరుతుంది. వాళ్ళ అబ్బాయికి శిక్ష తప్పుతుంది. అబ్బాయి తప్పు చేసాడు కాదు అనను కానీ క్షణీకావేశoలో చేసిన దానికి అంత పెద్ద శిక్ష పడుతుంది. జీవితమే నాశనం అవుతుంది మీ నిర్ణయం ఆలోచించుకుని చెప్పండి మీ అమ్మాయి బంగారు భవిష్యత్తు దృష్టిలో ఉంచుకుని నిర్ణయం తీసుకోండి. ఇంత పలుకుబడి ఉన్న మామగారు, కోడలిని కూతురిలా చూసుకునే అత్తగారు ఏమంటారు? ” అన్నాడు. ఆ మాటలు కొంచెం బెదిరించి నట్టుగా, మరి కొంచెం కేసు వెనక్కి తీసుకోమని వేడుకున్నట్టు గా ఉన్నాయి. అనూహ్య తల్లి ఆలోచనలో పడింది.
ఇలాంటి పరిష్కారం ఎదో ఉంటుంది అని విజయ్ ని ఇంట్లో చూసినప్పుడే అనుకుంది గీత, అనూహ్య గీత వైపు చూసింది అనూహ్యకి ధైర్యం చెప్తూన్నట్టు గా కంటి రెప్పలు కిందకు వాల్చి పైకి లేపి మాట్లాడటం మొదలుపెట్టింది. ” విజయ్ గారు మీరు మాట్లాడటం అయిపోతే నేను మాట్లాడచ్చా?” అని దానికి విజయ్ సంతోషంగా ” మాట్లాడండి మీరు కూడా మీ ఉద్దేశం చెప్తే వాళ్లకి ధైర్యం ఉంటుంది ” అన్నాడు.
” అదే ఆ ధైర్యం నింపడానికే నేను మాట్లాడతా అంది. మీకు ఇద్దరు అమ్మాయిలు ఉన్నారు కదా క్షమించండి వాళ్ళలో ఎవరినైనా రోహిత్ ఇలా చేస్తే అప్పుడు కూడా ఇదే పరిష్కారం చెపుతారా?” అని అడిగింది. ఊహించని ప్రశ్న కి విజయ్ ఆవాక్కయి చూసాడు భార్గవ వైపు, అప్పటి వరకు సహనంగా ఉన్న భార్గవ ఊరుకోలేక భార్య మీద కోపంగా అరిచాడు. ” గీతా నువ్వు హద్దు దాటి ప్రవర్తిస్తూన్నావ్ మన అబ్బాయికి శిక్ష పడకుండా ఉండాలంటే ఇదే మార్గం లేదంటే వాడి జీవితం జైలు పాలు అవుతుంది ఒకసారి ఆలోచించుకో ” అని హెచ్చరించాడు.
గీత నిర్లక్ష్యంగా నవ్వి ” మన అబ్బాయి క్షమించండి వాడు ఎప్పుడు అయితే పశువులా ప్రవర్తించాడో, అప్పుడే నా దృష్టిలో చచ్చిపోయాడు. నాకు మీ వల్ల ఒక కూతురు ఉంది. కాని నాకు ఆ దేవుడు ఇచ్చిన కూతురు అనూహ్య. ఆమెకు న్యాయం జరిగేవరకు పోరాడతాను న్యాయం జరగాలంటే ఉండాల్సింది మగ తోడు కాదు రుజువులు,సాక్ష్యాలు, అవి నిజం అని నిరూపించగల సత్తా అవి మాకు మెండుగా ఉన్నాయి. ఇకపోతే అనూహ్య జీవితం గురించి ఆమె మీద జరిగిన అత్యాచారం ఒక పీడకలలా తను ఎప్పుడో మర్చిపోయింది. ఎంతో భవిష్యత్తు ఉన్న అనూహ్యకి మనుషలంటే విలువ ఇవ్వని ఈ వెధవ కిచ్చి కట్టబెట్టడమే అసలైన అత్యాచారం. వాడికి శిక్షను తప్పించే క్రమంలో మీరు అనూహ్య కు జీవితాంతం పెద్ద శిక్ష వేస్తున్నారు. ఈ వెధవ ఎట్టి పరిస్థితులలోనూ శిక్ష తప్పించుకోకూడదు. వీడే కాదు ఇలాంటి పనులు చేసే ఏ వెధవా తప్పించుకోకూడదు. ఇకపోతే మిస్టర్ భార్గవ, జీవితంలో నేను చాలా కోల్పోయాను అయినా మీకు ఎప్పుడు ఎదురు తిరగలేదు .కాని కొడుకు ఇంత పెద్ద తప్పు చేసినా సమర్ధించి శిక్ష తప్పించాలని చూస్తున్న నిన్ను నా భర్త అని చెప్పుకోడానికి సిగ్గు పడుతున్నా, ఆడదానిని గౌరవించలేని, ఆడదాని శీలానికి రక్షణ లేని ఈ ఇంటి నుంచి నీ జీవితం నుండి నా కూతురిని తీసుకుని శాశ్వతంగా వెళ్ళిపోతున్నా ” అంటూ కూతురి చేయి పట్టుకుని అనూహ్య తల్లి దగ్గరకు వెళ్ళి ” అమ్మా మీకు తోబుట్టువులు ఉన్నారో లేదో తెలిదు, కానీ నేను మీ తోబుట్టువు అనుకోండి మీ ఇంట్లో ఆశ్రయం ఇవ్వండి. అనూహ్య గురించి ఇద్దరం కలిసే పోరాడుదాo మీకు నేను ఉన్నాను ధైర్యంగా నా వెంట నడవండి ” అని రాజ్యలక్ష్మి కంట్లో నీరు తుడిచి అనూహ్య చేయి పట్టుకుని ఇంటి నుండి బయటకు వెళ్లింది.
అనూహ్యకే కాదు అలాంటి వారికి న్యాయం జరగాలని కోరుకుందాం. ఇంట్లో ఆడపిల్లకు అన్యాయం జరిగితే ఎంత బాధపడతారో, అదే అబ్బాయి తప్పు చేస్తే మాత్రం శిక్ష తప్పించే మార్గాలను వెతుకుతారు. నిర్భయ చట్టం వచ్చినా ఇంకా ఇలాంటి దారుణాలు, సంఘటనలు జరుగుతూనే ఉన్నాయి. నిందితులు ఎదో విధంగా శిక్షలు తప్పించుకుంటూనే ఉన్నారు, బాధితులు మాత్రం బలి అయిపోతునే ఉన్నారు. అలా బలి అయిపోయిన నా సోదరిమణులకు న్యాయం జరగాలని కోరుకుంటున్నాను.

**************సమాప్తం************

కాంతం_కనకం – ఒక చెత్త కథ….

రచన: మణి గోవిందరాజుల

దుప్పటీ ముసుగు తీసి నెమ్మదిగా తల పక్కకి తిప్పి చూసాడు కనకారావు. కాంతం కనబడకపోయేసరికి గుండె గుభిల్లుమంది. “అప్పుడే వెళ్ళిందా వాకింగ్ కి?” నీరసంగా అనుకున్నాడు. అయినా ఆశ చావక “కాంతం” అని పిలిచాడు , పిలిచాననుకున్నాడు. యేదో తుస్ తుస్ మని సౌండ్ వచ్చిందే కాని పిలుపు బయటికి రాలేదు.
గొంతు సవరించుకుని మళ్ళీ పిలిచాడు కొంచెం గట్టిగా”కాంతం”..
“వస్తున్నానండి” అంటూ వచ్చి చిరునవ్వులు రువ్వుతూ తన యెదురుగా నిలిచిన కాంతాన్ని చూసి లేవబోతున్నవాడల్లా దయ్యాన్ని చూసి దడుచుకున్న వాడల్లే పెద్ద కేక పెట్టి మంచం మీద అడ్డంగా పడిపోయాడు పాపం కనకారావు.
అదంతా ముందే వూహించినట్లుగా తీసుకొచ్చిన నీళ్ళు మొహాన కొట్టి
“కనకం …కనకం..”అని ప్రేమగా పిలిచింది. నాగస్వరం విన్న నాగుపాములా వెంటనే లేచి కూర్చున్నాడు.లేచాడే కాని మొహంలో ప్రేతకళ ఇంకా అలానే వుంది.
“కాంతం యేంటే ఇది? నాకెందుకే ఈ శిక్ష? నువ్వు ఈ వేషం లో బయటికి వెళితే పోలీసులు అరెస్ట్ చేస్తారే.ఇది పెద్ద క్రైం. నా మాట వినవే నా బంగారం” కాంతం కనకారావు బలహీనత..గట్టిగా యేమీ అనలేడు.
“ పోలిసులకి యెవరు చెప్తారు? ..పదండి వాకింగ్ కి” ఆర్డరేసింది.
“నేను రానే ఈ రోజు.” భీష్మించుకున్నాడు
“అయితే ఓకే! మీరు కాఫీ కలుపుకుని తాగి నాకు ఫ్లాస్క్ లో పోసి వుంచండి” కులాసాగా చెప్పి విలాసంగా బయలుదేరబోయింది.
మళ్ళీ పడిపోయాడు కనకారావు..
***************
మొన్నంటే మొన్నటివరకు కనకం జీవితం కాంతం సన్నిధిలో చాలా హాయిగా వుండేది… యే చీకూ చింతా లేని జీవితం ఒకరంటే ఒకరికి ప్రాణం.చిలుకా గోరింకల్లా కువకువలాడుతూ వుండేవాళ్ళు. ఇద్దరు పిల్లలు, పెళ్ళి చేసుకుని విదేశాల్లో వున్నారు. అంతకు ముందంతా ఇల్లూ, పిల్లలూ పనీ పనీ అంటూ క్షణం తీరిక లేకుండా వున్న కాంతానికి బోలెడు ఖాళీ దొరికింది. దాంతో టీవీ చూడ్డం మొదలు పెట్టింది. కాని మనుషుల్లో రాక్షసత్వాన్ని ప్రేరేపిస్తున్న సీరియళ్ళు నచ్చేవి కాదు. అందుకని కనకం చూస్తుంటే న్యూస్ ఛానెళ్ళు చూసేది. అందులో కాంతాన్ని బాగా ఆకర్షించింది మోడీ గారి స్వచ్ఛ్ భారత్ వుద్యమం. చూడగా చూడగా తాను కూడా దేశం స్వచ్చంగా వుండడానికి తన వంతు కృషి చెయ్యాలని నిశ్చయించుకుంది.
నిశ్చయించుకోవడమే కాకుండా తాను అవిశ్రాంతంగా స్వచ్చ్ భారత్ కోసం కృషి చేసినట్లూ , యెన్నో కష్ట నిష్టురాలకోర్చి దేశాన్ని నందనవనంలా తీర్చి దిద్దినట్లూ ప్రపంచ దేశాలన్నిటికంటే ముందువరసలో పరిశుభ్రమైన దేశంగా భరతదేశం వున్నట్లూ అందుకు ప్రధాన కారణమైన తాను ప్రధాని చేతులమీదుగా అవార్డులందుకున్నట్లూ కూడా వూహించుకుంది. అందుకోసం చాలా రకాల ప్రణాళికలు రచించుకుంది. అదిగో సరిగ్గా .అప్పటినుండే కనకారావుకి కష్టాలు మొదలయ్యాయి….

********************

“నువ్వు! వాకింగ్ కా??” తనతో పాటు తయారైన కాంతాన్ని ఆశ్చర్యంగా అడిగాడు .. కాంతం అర కిలో మీటరు నడవాలన్నా వూబర్ పిలుచుకుంటుంది.అందుకని ఆశ్చర్యం…
“యేమీ ?నేను మటుకు నాజూగ్గా అవ్వద్దా?”దబాయించింది.
“అయ్యో! అంతమాట అనగలనా?వెల్కం వెల్కం” అమాయకంగా ఆహ్వానించాడు.
నవంబర్ నెల..ఇప్పుడిప్పుడే చలి స్టార్ట్ అవుతున్నది. వాతావరణ కాలుష్య పొర అడ్డుకోవడం వల్ల సూర్యకిరణాలు భూమిని చేరడం లేదు.
రోడ్ సైడ్ టిఫిన్ బండ్ల చుట్టు అప్పటికే జనాలు చేరిపోయారు.
సడన్ గా ఒక ఇడ్లీ బండి వేపు వెళ్తున్న కాంతాన్ని ఆపుతూ”కాంతం ..రిటర్న్ లో తీసుకెళ్దాము ఇడ్లీలు..ఇప్పుడే తీసుకుంటే చల్లారి పోతాయి” చెప్పాడు .
కాని కాంతం వినిపించుకుంటేగా…చిన్నగా వెళ్ళి ఒక పక్కగా నిలబడి హడావుడిగా తింటున్న ఒక ఐటీ అబ్బాయి దగ్గరకెళ్ళి చెయ్యి గోకింది. చేతి మీద యేదో పడ్డట్లుగా చెయ్యి విదిలించుకుని ఆత్రంగా తినసాగాడా అబ్బాయి. మార్నింగ్ షిఫ్ట్ టైం అవుతున్నది మరి..
“ఇదిగో అబ్బాయ్!” మళ్ళీ గోకింది…
ఈసారి తింటూనే యెగాదిగా చూసాడు…
చూసి యేంటన్నట్లు తలెగరేసాడు…
“నేనో మంచి మాట చెప్తాను వినబ్బాయ్..”
“యియయానికి యాకు యైం యేదు” (వినడానికి నాకు టైం లేదు) నోటి నిండా వున్న ఇడ్లీ అతని మాటను సరిగ్గా ప్రసారం చేయలేదు..
“అయ్యో పాపం మాటలు సరిగా రావేమో!” పైకే అనేసింది అప్రయత్నంగా..
ఆ అబ్బాయి “యాయలు యచ్చు…ఇయ్యీ వుయ్యి య్యోయ్యో!”(మాటలు వచ్చు.ఇడ్లీ వుంది నోట్లో) కోపంగా చూస్తూ అన్నాడు. మళ్ళీ అర్థం కాలేదు మన కాంతానికి. చాలా జాలేసింది ఆ అబ్బాయి మీద యేదో మందు తీసుకుంటే మాటలొస్తాయని చెప్పబోయి.. తన కర్తవ్యం గుర్తొచ్చింది.
“పోనీలే యెక్కువ మాట్లాడకు”అనునయంగా చెప్పింది…వాడికి వెర్రి కోపం వచ్చి గుర్రుమన్నాడు…చేతిలోని ప్లేట్ ని నేల కేసి కొట్టి అర్థం కాకుండా యేదో అరుస్తూ వెళ్ళిపోయాడు..
“మాటలు రాని వాళ్ళతో నీకు సరిగా మాటలు రావంటే ఇలానే కోపం వస్తుంది.” జనాంతికంగా అంది చుట్టు వున్నమిగతావాళ్ళను చూస్తూ. ఆ చుట్టు వున్నవాళ్ళు తినడం మర్చిపోయి కాంతాన్నే చూస్తున్న వాళ్ళల్లా యేదో పని వున్నట్లు అక్కడనుండి పారిపోయారు. బండి వాడు లబలబ లాడాడు.”యెవరమ్మా నువ్వు?నా వ్యాపారమంతా పోగొట్టటానికి పొద్దున్న పొద్దున్నే వచ్చావ్?”
“మంచిగా అడిగితే చెప్తుందా?కర్రతో అడగాలి ఈ పిచ్చి వాళ్ళను” బండివాడి భార్య కోపంగా కర్ర కోసం వెతకసాగింది.
అప్పటిదాకా బిత్తరపోయి చూస్తున్నవాడల్లా కనకారావు భార్య చేతిని అందుకుని పరుగు ప్రారంభించాడు. కర్రతో వెంటపడుతున్న ఆమెని చూసి ఇక యేమి మాట్లాడకుండా తాను కూడా పరుగు అందుకుంది కాంతం. కర్ర కంటిచూపుకి అందనంతవరకు పరిగెత్తి ఆయసపడుతూ పేవ్మెంట్ మీద కూర్చున్నాడు కనకం.
“యేంటే కాంతం?ఈ వింత చేష్టలేంటే??ఆ అబ్బాయిని అలా గోకడమేమిటి? యేమయిందే నీకు?” యేడుపొక్కటే తక్కువ కనకానికి..
“అలా వింతగా యేదన్నా చేస్తేనే వాళ్ళందరి అటెన్షన్ మన వేపు తిరుగుతుంది.” గొప్ప ఆత్మవిశ్వాసంతో చెప్పింది
“వాళ్ళ అటెన్షన్ మన వేపు యెందుకే తిరగడం?”అయోమయంగా అడిగాడు
“మరి అలా తిరిగితేనే కదా? నేను చెప్పాలనుకున్నది చెప్పగలుగుతాను?”
“యేమి చెప్పాలనుకున్నావే?” ఒక్క క్షణం డౌట్ వచ్చింది రాత్రికి రాత్రి పిచ్చెక్కలేదు కదా అని.
“స్వచ్చ్ భారత్ గురించి.. అయ్యో! పిచ్చి నా శ్రీవారూ…గుర్తు చేసుకోండి. ఆ ఇడ్లీ బండి చుట్టు యెంత చెత్త వున్నది?
“ఆ వున్నది. ఐతే?”
“పాపం వాళ్ళంతా ఆ చెత్తలో నిలబడే తింటున్నారు”
“ఐతే?” అడిగే ఓపిక కూడా పోయింది..
“ఇప్పుడూ నేనెళ్ళి బాబూ ఇలా చెత్తలో తినకండి. మీరు బండివాడికి గట్టిగా చెప్పండి, బండి చుట్టుపక్కల నీట్ గా వుంటేనే తింటాం అని , అంటే వింటారా? ఇలా యేదన్నా వింత చేష్ట చేస్తే వాళ్ళ దృష్టిలో పడతాను. అప్పుడు నే చెప్పేది వాళ్ళు వింటారు.”
“అందరూ పారిపోయారు కదే?ఇంక వినేదెవరు?” వెర్రి చూపులు చూసిన కనకం గట్టిగా నిర్ణయించుకున్నాడు కాంతాన్ని పిచ్చి డాక్టరు దగ్గరికి తీసుకెళ్ళాలని.
“పోతే పోయారు. మళ్ళీ రేపొస్తాను కదా?” ధీమాగా చెప్పింది.
కాంతాన్ని రోడ్డు మీద చూసి పారిపోతున్న జనాలు కనబడ్డారు కనకానికి.బైర్లు కమ్మబోతున్న కళ్ళను గట్టిగా తుడుచుకుని
“సరేలే ఇప్పుడు ఇంటికి పోదాం పద. మొహం కనబడకుండా ఆచున్నీ కప్పుకో” అన్నాడు.
తిరుగు ప్రయాణం అయ్యారు ఇద్దరు. అంతలో కాంతం దృష్టిని ఒక చిన్నబడ్డీకొట్టు, చైనీస్ కౌంటర్ లాంటిది ఆకర్షించింది. ఆ కొట్టువాడు తరుగుతున్నది కాంతానికి కనపడలేదు. కాని ఆ కొట్టు చుట్టు కింద వున్న చెత్త బాగాఆఆఅ… కనపడింది.
ఆ కొట్టు దగ్గరికి వెళ్తున్న భార్యని చూసి “కాంతానికి మాంసం కొట్టుతొ యేమి పనబ్బా? అయినా మళ్ళీ యే గొడవ తెస్తుందో” అనుకుంటూ “కాంతం ఆగవే” అని పిలుస్తూ భార్యని గబ గబా అనుసరించాడు.
ఈసారి యే వింత చేష్టా చెయ్యలేదు.చాలా మర్యాదగా “చూడు బాబూ” అని పిలిచింది.
వాడు చేస్తున్న పని ఆపకుండా “కిలో రెండొందల్” అన్నాడు.
కాంతం వాడు చెప్పేది వినిపించుకోకుండా “ చూడు బాబూ నీ షాప్ దగ్గరకొచ్చి అందరూ తింటారు కదా కింద చూడు యెంత చెత్త వుందో? కాస్త శుభ్రం చేసుకుంటే యెంత బాగుంటుంది?మా లాంటి వాళ్ళం కూడా వచ్చి తింటానికి బాగుంటుంది” యెంతో మర్యాదగా చెప్పింది.
వాడు ఒక్క క్షణం తల యెత్తి చూసి చేస్తున్న పని ఆపి లోపలికి వెళ్ళాడు. తిరిగొస్తున్న వాడి చేతిలో చీపురు చూసి సంతోషపడింది. వెనకే వున్న మొగుడి వేపు గర్వంగా చూసి తలెగరేసింది.. ఈ లోపల షాపతను ముందుకు రమ్మన్నట్లుగా చెయ్యూపాడు. యెందుకో అని ముందుకెళ్ళిన కాంతానికి అక్కడ తరుగుతున్న మాంసం ముక్కలు కనపడి వొళ్ళు జలదరించింది. ఈ లోపల షాపువాడు కౌంటరు మీదనుండి ముందుకు వంగి కాంతం చేతిలో చీపురు పెట్టి వూడవమన్నట్లుగా సైగ చేసి మళ్ళీ మాంసం కొట్టడం మొదలు పెట్టాడు.ఈ సారి భర్త లాగకుండానే చీపురక్కడ పడేసి మొదలు పెట్టిన పరుగు ఇంటిదగ్గరకొచ్చి ఆపింది కాంతం.
గుడ్డు కూడా చేత్తో ముట్టుకోని కాంతానికి షాపువాడు, తరుగుతున్న చేతులతో చీపురు అందించటం వల్ల ఆ వాసన చేతులకి కూడా అంటుకుంది..
దాంతొ పొట్టలో కలిగిన అలజడి అంతా ఇంతా కాదు. ఆ అలజడి ఫలితంగా ఆ రోజంతా వాంతులవుతూనే వున్నాయి..
***************
“యేంటే?మళ్ళీ ఈ రోజు తయారయ్యావు?”కంగారుగా అడిగాడు కనకం మరునాడు మళ్ళీ తనతో పాటు తయారైన కాంతాన్ని చూసి..
“అవును వాంతులు తగ్గాయిగా అందుకని బయలు దేరాను.”
“సమస్య వాంతులు కాదే. నువ్వే.. నిన్ను రోడ్డు మీద చూసి బతకనిస్తారా? అయినా నిన్న ఆ షాపతను చీపురుతో వచ్చాడు కాబట్టి సరిపోయింది.అదే కత్తి బట్టుకుని వెంటపడితే మనం స్వేచ్చగా ఆకాశంలో యెగురుతుండే వాళ్ళం..కొత్తగా ఈ గోలేంటే ”
“ఓసోస్… ఈ మాత్రానికే దడుచుకుని నా వుద్యమాన్ని ఆపేస్తానా?అలా భయపడి గాంధీగారు ఆపినట్లైతే మనకు స్వాతంత్రం వచ్చేదా? నేను కూడా అలానే పోరాడదలిచాను మన దేశం స్వచ్చమైన భారత దేశంగా అవతరించేవరకు” ఒక రకమైన వుద్వేగంతో అన్నది.
తల పట్టుకున్నాడు కనకం. “కాంతం తినే వాళ్ళకు తెలీదా?నువు చెప్పాలా? అయినా గాంధీ గారితో నీకు పోలికేంటే?”
“థింక్ హై అన్నారు పెద్దలు. అలాంటి గొప్ప వారితో పోల్చుకుంటె మనం కొద్దిగా అయినా చేయగలం …”
“ అయినా వాళ్ళకు తెలీదని కాదు.కాని యెవరో ఒకళ్ళు సమస్యని లేవనెత్తితే కొంతమందైనా ఆలోచిస్తారు .కనీసం తాము అలా చెత్తలోనె నిలబడి తింటున్నప్పుడు, తిన్న ప్లేట్స్ ని అప్పటికే పూర్తిగా నిండి పొర్లి పోతున్న డస్ట్ బిన్ లో వేసేటప్పుడు, అడుగుతారు కొత్త కవరు వేయమని. ఇంకోటేంటంటే అక్కడ తినే వాళ్ళంతా మూడొంతులు ఐటీ వుద్యోగస్తులే, బాగా చదువుకున్న వాళ్ళే పాపం ” జాలిగా చెప్పింది.
“ వేగవంతమైన ఈ జీవితంలో వాళ్ళకు ఇవన్నీ ఆలోచించే టైం వుండదే. ఆ క్షణానికి పొట్ట నిండిందా అని మాత్రమే వాళ్ళు చూసుకోగలుగుతారు. కాని నాకో డౌట్ స్వచ్చ్ భారత్ అంటే రోడ్డు మీదా రోడ్డుకి అటు ఇటూ పరిశుభ్రంగా వుండడం, వుంచేలా చూడడం. కాని నువు ఈ బండ్ల వాళ్ళ మీద పడ్డావేంటి?” కుతూహలంగా అడిగాడు.
“అలా అడగండి చెప్తాను. మీరు గమనించారా? ప్రతి పది అడుగులకు ఒక టిఫిన్ బండి కాని, కొబ్బరిబోండాల వాళ్ళు కాని, పూల వాళ్ళు కాని,రొట్టెలు చేసే వాళ్ళు కాని యేదో ఒక వ్యాపారం చేసుకునే వాళ్ళు వున్నారు. మొదలు వాళ్ళ వ్యాపారం వల్ల యేర్పడిన చెత్తా చెదారం రోడ్డుని ఆక్రమించకుండా వాళ్ళు చేయగలిగితే, అలా శుభ్రం చెయ్యమని మనం అంటే కస్టమర్లం పదే పదే చెప్తే వాళ్ళు తప్పక వింటారు. అప్పుడు రోడ్డు మీద నాట్యం చేసే సగం చెత్త తగ్గుతుంది.”
మెచ్చుకుంటే రెచ్చిపోతుందని “అయినా సరే నువు వాళ్ళ జోలికి వెళ్ళనంటేనే నాతో వాకింగ్ కి రా బంగారం” అనునయంగా చెప్పాడు.
ఒక క్షణం ఆలోచించుకుని సరే అంది కాంతం.
“ఆ రూట్ కాకుండా వేరే వెళ్దాము.” డిమాండ్ చేసాడు.
దానికీ సరే అంది తనలో తాను నవ్వుకుంటూ.
రోడ్డు మీద వెళ్తూ యెప్పుడూ చూసేదే అయినా ఈసారి ఇంకా యెక్కువగా గమనించసాగింది.
రోడ్దుకి అటు ఇటూ మంచి కొలతలతో ఫుట్ పాత్ వున్నా కూడా అందరూ రోడ్డు మీదనే నడవాల్సి వస్తున్నది కారణం..ఫుట్ పాత్ అంతా కూడా చెట్లూ చేమలు, చెత్త , బిల్డింగ్ వేస్టేజ్ తో నిండి వున్నది. కొద్దో గొప్పో ఖాళీగా వుంటే దాన్ని వీధి వ్యాపారస్తులు ఆక్రమించుకున్నారు. అందుకని రోడ్డు మధ్యలో నడవాల్సి వస్తున్నది.ఒక్కసారి అదంతా చక్కగా చేస్తే యెలా వుంటుందో వూహించుకుంది.తన వూహలో ఆ వీధంతా కూడా యెంతో అందంగా కనపడుతున్నది.అలా వుండాలంటే అందరూ కూడా ఆలోచించాలి..,ఆచరించాలి.
ఇంతలో కాంతం దృష్టిని స్వీపర్లు ఆకర్షించారు .వాళ్ళు చాలా సుతారంగా చెత్త హర్ట్ అవుతుందే మో అన్నట్లుగా వూడుస్తున్నారు. వాళ్ళకి ఒక పక్కగా యెన్నాళ్ళనుండి తీయలేదో పగిలిన ట్రాష్ బ్యాగ్స్ అందులో నుండి తొంగి చూస్తున్న అన్నిరకాల ట్రాష్ తమ తమ సుగంధాలతో పరిసరాలను చైతన్య పరుస్తున్నాయి. నాలుగైదు కుక్కలు వాటిల్లోనే దొర్లుతున్నాయి. నడిచే వాళ్ళందరూ కూడా ముక్కులు మూసుకుని వాటి పక్కనుండే వెళ్తున్నారు.
కాంతానికి నాలుగు దిక్కుల నుండి స్వచ్చభారత్ నినాదం వినపడసాగింది.యేదో వుత్తేజం, యేదొ చెయ్యాలన్న తపన ముందురోజు వాంతుల్లాగా తన్నుకుని రాసాగింది. నడుస్తున్నదల్లా ఆగిపోయింది..
“యెందుకే ఆగావు?గాభరాగా అడిగాడు.
“ఒక్కక్షణం…” భర్తకు చెప్పి ఆ స్వీపరు దగ్గరకెళ్ళింది.
“చూడమ్మా!” యెందుకైనా మంచిదని చీపురుకి దూరంగా నిలబడింది.
పని ఆపడానికి ఒక కారణం దొరికిందని అలసిపోయిన దానిలా ఆగింది వూడ్చే ఆవిడ.
“ప్రభుత్వం నుండి జీతం తీసుకుంటున్నావు? నీ డ్యూటీ నువు సరిగా చెయ్యాలి కదా? చూడు మీ చుట్టూతా యెంత చెత్త పేరుకుని వుందో?మంచిగా వూడవొచ్చు కదా? ఇలా వుంటేనే అంటు రోగాలు పెరిగేది. అలా రోగాలు వచ్చేవాళ్ళల్లో మేము వుండొచ్చు,లేదా మీరు వుండొచ్చు. అందుకని మీ డ్యూటీ మీరు బాధ్యతగా చేయాలి ” చాలా వినయంగా పొలైట్ గా చెప్పింది.
యెందుకు పిలిచిందో అని ఆగిన ఆ స్వీపరుకి వొళ్ళు మండింది కాంతం సూక్తి సుత్తావళిని వినేసరికి. “పో పోవమ్మా పెద్ద చెప్పొచ్చావు. యేళ్ల తరబడి మేమిలానే చేస్తున్నాము. ఇంతవరకు మమ్మల్ని యెవరూ అడగలేదు. నువ్వేమన్నా మాకు జీతమిస్తున్నవా అడిగేటందుకు? జీతమిచ్చేవాళ్లే అడగరు. నీకేమి పట్టింది?…ఇంక గట్టిగ అన్నవంటే మాపులిక్కడ పడేసి స్ట్రైక్ చేస్తం. యేమనుకున్నవో?” బెదిరించింది.
అదంతా వెర్రిమొహం వేసుకుని చూస్తున్నాడు కనకం.
వాళ్ళతో లాభం లేదని తమ దోవన తాము ముక్కు మూసుకుని నడుస్తున్న వాళ్ళ దగ్గరికి వెళ్ళింది.
“కాంతం! నాకు మాట ఇచ్చావు యెవళ్ళ జోలికి వెళ్ళనని” దీనంగా చూసాడు
“అవును “యెవళ్ళ ” అంటే నిన్న వెళ్ళిన వాళ్ళ జోలికి వెళ్ళనన్నాను కాని వీళ్ళ జోలికి కాదు..” ఈ మాత్రం తెలీదా అన్నట్లు చూసింది.
“వద్దే ఇంటికి వెళదాం రావే” ఇంకా దీనంగా అడిగాడు.
“మీకు దేశం మీద బొత్తిగా ప్రేమ భక్తి లేవు.”
“నీ మీదుందే ప్రేమ. అందరూ నిన్నలా మాట్లాడుతుంటే చూడలేనె కాంతం. మనకెందుకు చెప్పు?”
“అదిగో ఆ మాటే వద్దన్నాను. మనకెందుకేంటి? మీరు ఈ దేశపౌరులు . అయినా మీకెందుకు మీరలా చూస్తూ వుండండి” ధైర్యంగా వెళ్ళింది.
వీళ్ళు మాట్లాడినంత సేపు వీళ్ళను తప్పించుకుని నడుస్తున్నవాళ్లంతా భార్యాభర్తలు యేదో గొడవపడుతున్నరులే అనుకుని వెళ్ళిపోతున్నారు.
కనకంతో మాటలాపి వెళ్ళేవాళ్ళని ఆపింది కాంతం.
“దయచేసి మీ భార్యా భర్తల గొడవలో మమ్మల్ని లాగకండి”ఆగిన వాళ్ళన్నారు మొహమాటపడుతూ..
“మా గొడవేంటి?” అయోమయంగా అడిగారు ఇద్దరూ..
“అదే మీరేదో విషయం గురించి వాదించుకుంటున్నరు కదా?”
ఇద్దరికీ ఒక్కసారిగ నవ్వొచ్చింది.
“సరే మా సంగతి కాదు .దయచేసి కొద్ది సేపు ఆగండి”
“చూడండీ!చెత్త యెలావుందో?” చుట్టూ వున్న చెత్తను చూపుతూ అంది.
వాళ్ళు చుట్టూ చూసి “అవును చెత్త చెత్త లాగే వుంది” అన్నారు.మిగతా వాళ్ళంతా కూడా కోరస్ పాడారు.
“ఇలా వుంటే మీకు బాగుందా?”
“ఇలా వుంటే యెవరికన్నా బాగుంటుందా?” వాళ్ళకు కోపం వచ్చింది
కాంతానికి హుషారొచ్చింది “అందుకే మనం అందరం కలిసి ఈ సమస్య పరిష్కారానికి యేమన్నా చెయ్యాలి.”
“మా కంత తీరిక లేదు” సగం మంది విషయం వినగానే వెళ్ళిపోయారు.
“చూడండీ అందరం తీరిక లేదు అని వెళ్ళిపోతే ఈ సమస్య యెలా పరిష్కారం అవుతుంది?”
ఆ వెంటనే మిగతా సగం మంది వెళ్ళగా ఒకతను మాత్రం ఆగాడు
“యెవరం యెంత చేసినా దానికి పరిష్కారం అంటే ఒకటి ప్రజల్లో మార్పన్నా రావాలి లేదా అందర్నీ భయపెట్టటానికి మన చేతుల్లో పవర్ అన్నా వుండాలి.. పవర్ చేతుల్లో వున్న వాళ్ళందరూ పట్టించుకోరు. మనం యేమీ చేయలేము.” నిన్నటి నుండీ వీళ్ళను గమనిస్తున్న అతను కాంతాన్ని జాలిగా చూస్తూ చెప్పాడు..
*****************
కనకానికి నిద్ర లేదు కాని కాంతాన్నిఆ” పవర్” వుండాలి అన్నదొకటీ అమితంగా ఆకర్షించింది. దాని ఫలితమే కనకారావు కి కళ్ళు బైర్లు కమ్మి కిందపట్టం….
యెలా సంపాయించిందొ తెల్లారేసరికల్లా ఒక ఇన్స్పెక్టర్ డ్రెస్ సంపాయించింది. పైనుండి మిసెస్ కాంతం, యెస్ ఐ….అని ఇంగ్లీషులో రాసిన ఒక బ్యాడ్జ్ కూడా తగిలించుకుంది. ఇంకా ఒక లాఠీ లాంటి కర్ర కూడా…విలాసంగా వూపుకుంటూ…..
కింద పడ్డ కనకాన్ని మళ్లీ తట్టి లేపింది కాంతం.
“కాంతం..కాసిని మంచి నీళ్ళివ్వవే”అడిగాడు.
తెచ్చి కనకం కూర్చోవడానికి సాయం చేసి నీళ్ళ గ్లాస్ ఇచ్చింది.
తాగి గ్లాస్ పక్కన బెట్టి “ కాంతం ఇలా కూర్చో నా పక్కన నీకు కొన్ని మంచి మాటలు చెప్తాను….కాస్త విను ఆ తర్వాత కూడా అల్లానే వెళ్తానంటే నీ ఇష్టం. నీ ఇష్టం యేదన్నా నేనెప్పుడన్నా కాదన్నానా?”ప్రేమగా అడిగాడు.
బుద్దిగా లేదన్నట్లు తల వూపింది.
“నీ ఆశయం చాలా గొప్పది. దానికొక పద్దతి వుంటుంది. మొదటగా యెన్నో యేళ్ళబట్టి ఇక్కడ వుంటున్నాము. నువ్వెవరో కొద్దిమందికైనా తెలిసే వుంటుంది. రాత్రికి రాత్రి నువ్వు ఇన్స్పెక్టర్ అయ్యావంటే యెవరు నమ్మరు..ఇదేమీ సినిమా కాదు. నువ్వీ వేషంతో వెళ్ళి యెవరినన్నా బెదిరించావంటే కడుపుమండిన యెవడో కేసు కూడా పెట్టక్కరలేదు పోలీసులతో చెప్పినా చాలు నిన్ను తీసుకెళ్ళి శాశ్వతంగా కటకటాల్లో తోసేస్తారు. నీ ఆశయం అక్కడ సమాధి, నేనిక్కడ సమాధి కావాల్సిందే”
గభాలున కనకం నోరు మూసింది అశుభం మాట్లాడొద్దన్నట్లు.
చేయి తప్పించి చెప్పసాగాడు “అంచేత కాంతం చెప్పొచ్చేదేమిటంటే.. నువు నిన్న మొన్నా యెన్ని వేషాలు వేసినా అవి నేరాలు కావు. కాని ఇది నేరం వద్దు మనకీ ప్రయత్నాలు.”
“మరెలా?కటకటాల్లోకి వెళ్ళక పోయినా నా ఆశయం సమాధి అయ్యేట్లుందిగా?” నిరుత్సాహపడింది.
“జరిగేదేమిటంటే సూపర్వైజర్ అడగడం లేదని స్వీపర్లు పట్టించుకోరు. తమ పైవాళ్ళు వాళ్ళ గొడవలో వాళ్ళుంటారని సూపర్వైజర్లు పట్టించుకోరు. ప్రభుత్వం అడగడం లేదని అధికారులు పట్టించుకోరు.”
“ప్రజలు అడగడం లేదని ప్రభుత్వం పట్టించుకోదు” పూర్తి చేసింది కాంతం. మెచుకోలుగా చూసాడు .
“కనుక కాంతం దీని గురించి యేమి చెయ్యాలా అన్నది మన కాలనీ వాళ్ళం కొంత మందిమి కలిసి చర్చిద్దాము. ఇది సమిష్టి కృషి.ఒక్కళ్ళతో కాదు …ప్రస్తుతానికి ఆపేసి నాకు మాంచి కాఫీ ఇవ్వు బంగారం” గోముగా అడిగాడు కనకం.
“అయ్యో! ఈ యావలో పడి మీకు కాఫీ ఇవ్వటమే మరిచాను. చిటికెలో తెస్తాను డియర్” తన ఆశయం పూర్తిగా మూతబడదు అన్న హుషారుతో వంటింట్లోకి వెళ్ళింది కాంతం.
“హమ్మయ్య గండం గడిచి పిండం బయటపడింది” నిస్త్రాణగా వెనక్కి వాలాడు కనకం……రెండు రోజులుగా నిద్రలేని కనకారావుకి వెంటనే నిద్ర పట్టింది, కాంతం కాఫీ తెచ్చేలోగానే…

**********శుభం*********

కధ కానిదీ… విలువైనదీ…

రచన: గిరిజ పీసపాటి

“మీరెన్నైనా చెప్పండి. అమ్మాయికి ఇంత చిన్న వయసులో పెళ్ళి చెయ్యడం నాకు అస్సలు ఇష్టం లేదు” అంది నాగమణి, భర్త రామ్మూర్తి కంచంలో అన్నం మారు వడ్డిస్తూ…
“ఇప్పుడు ఈ సంబంధాన్ని కాలదన్నుకుంటే మళ్ళీ ఇంత మంచి సంబంధం మన జన్మలో తేలేము. అబ్బాయి అందంగా ఉంటాడు, ఆస్తి ఉంది, ఏ వ్యసనాలు లేనివాడు, పైగా ఏరి కోరి మనమ్మాయే కావాలనీ, కానీ కట్నం కూడా ఆశించకుండా చేసుకుంటానంటున్నాడు” అంటున్న భర్త మాటలకు అడ్డొస్తూ…
“నిజమే కానీ… అమ్మాయి ఇంకా పదో తరగతి చదువుతోంది. నేను పదమూడేళ్ళకే మిమ్మల్ని చేసుకుని పదహారేళ్ళకే ఇద్దరు పిల్లల తల్లినయ్యాను. కాలేజీ కెళ్ళి చదివి మంచి ఉద్యోగం చెయ్యాలనుకున్న నా ఆశ తీరనే లేదు. అమ్మాయి బాగా చదువుకుంటోంది. దాని చదువు పూర్తయి మంచి ఉద్యోగం వచ్చాక అప్పుడు పెళ్ళి చేద్దామండీ” అంది నాగమణి బ్రతిమాలుతున్న ధోరణిలో.
“నన్ను నువ్వు చిన్న వయసులో పెళ్ళి చేసుకున్న మాట నిజమే అయినా నువ్వు చదువుతానన్న చదువు చెప్పించాను కదా! నావల్ల నీకు వచ్చిన లోటేంటో చెప్పు” అని ఎదురు ప్రశ్న వేసిన భర్తకు ‘ఆర్ధిక స్వాతంత్ర్యం’ అని చెప్దామనుకుని వస్తున్న మాటను గొంతులోనే అణిచిపెట్టి గాఢంగా నిట్టూర్చింది నాగమణి.
వంటింట్లో తల్లిదండ్రుల మధ్య జరిగిన సంభాషణను ముందు గదిలో చదువుకుంటూ విన్న హిమజ ఇక చదువు మీద దృష్టి పెట్టలేక ఆలోచనల్లోకి జారిపోయింది.

*************

నాగమణి, రామ్మూర్తి దంపతులకు ఇద్దరు సంతానం. మొదట కూతురు హిమజ పదో తరగతి, తరువాత కొడుకు కృష్ణ ఎనిమిదో తరగతి చదువుతున్నారు. రామ్మూర్తి ఒక గవర్నమెంట్ కాలేజ్‌లో సీనియర్ గుమస్తాగా పని చేస్తున్నాడు.
ఆరునెలల క్రితం ఒక దూరపు బంధువుల ఇంట్లో పెళ్ళికి కుటుంబ సమేతంగా హాజరయ్యాడు రామ్మూర్తి. అక్కడ రామ్మూర్తి కూతురు హిమజని పెళ్ళి కూతురి పెదనాన్న కొడుకు అయిన మధు చూసి ఇష్టపడి రామ్మూర్తి బావమరిది ప్రసాదరావుతో పెద్దల ద్వారా కబురు చెయ్యడం, ప్రసాదరావు వారి కుటుంబ విషయాలు, అబ్బాయి గుణగణాలు విచారించి హిమజకు తగిన వరుడిగా భావించి, రామ్మూర్తి దంపతులకు ఈ సంబంధం వివరాలు చెప్పడం, రామ్మూర్తి అంగీకరించి పెళ్ళి చూపులకు తగిన ముహూర్తం చూసుకుని వాళ్ళకు కబురు చెస్తామని చెప్పడం చకచకా జరిగిపోయాయి. మధుకి, హిమజకి వయసులో ఎనిమిదేళ్ళ వ్యత్యాసం ఉన్నా అదో పెద్ద అడ్డంకిగా కనిపించలేదు ఇరువైపుల వారికీ.
పెళ్ళి చూపుల తతంగం కేవలం నామ మాత్రమేననీ, అందరికీ పిల్ల నచ్చిందనీ హిమజ పదవ తరగతి పరీక్షలు అయాక పెళ్ళి చూపులు, నిశ్చయ తాంబూలాలు ఒకసారే జరిపిద్దామని అబ్బాయి కోరిక మేరకు వాళ్ళు తిరిగి కబురు చెయ్యడంతో ఆగిపోయాడు రామ్మూర్తి.
హిమజ చాలా అందంగా ఉంటుంది. బాగా చదువుతుంది. నెమ్మదిగా, వద్దికగా ఉంటుంది. బాగా బిడియస్తురాలు. కృష్ణ ఇందుకు పూర్తి వ్యతిరేకంగా ఉంటాడు. బాగా అల్లరి చేస్తాడు. ఎవరితోనైనా ఇట్టే కలిసిపోతాడు.
హిమజకు మర్నాటి నుండి పరీక్షలు ప్రారంభం కానుండడంతో మళ్ళీ తెరమీదకు వచ్చింది ఈ వ్యవహారం. ఎలాగైనా హిమజను కనీసం డిగ్రీ వరకూ అయినా చదివించి తన కాళ్ళమీద తను నిలబడ్డాకే పెళ్ళి చేద్దామని చెప్పి భర్తను ఒప్పించే ప్రయత్నంలో పూర్తిగా విఫలమైంది నాగమణి.

************

హిమజ పదవతరగతి పరీక్షలు రాయడం, మంచి మార్కులతో ఉత్తీర్ణత సాధించడంతో వారం రోజుల్లో మంచి ముహూర్తం ఉందనీ, నిశ్చితార్థం చేసుకుందామని బావమరిది చేత అబ్బాయి తల్లిదండ్రులకు కబురు చేసాడు రామ్మూర్తి.
కానీ, అబ్బాయి తాతగారు స్వర్గస్తులవడం వలన ఏటి సూతకం అయ్యే వరకూ వీలుకాదని తిరిగి కబురు మోసుకొచ్చాడు ప్రసాదరావు.
“ఎలాగూ ఏడాది సమయం ఉంది కదా. అమ్మాయిని ఇంటర్లో జాయన్ చేద్దాం. ఇంట్లో ఉండి చేసేదేముంది” అన్న నాగమణి మాటకి ఏ కళనున్నాడో వెంటనే వప్పుకుని తను పనిచేసే కాలేజ్ లోనే హిమజను ఇంటర్లో జాయిన్ చేసాడు రామ్మూర్తి.
హిమజ ఇంటర్ ఫస్టియర్ కూడా ప్రధమ శ్రేణిలో ఉత్తీర్ణురాలవడం, మధు తండ్రి ఏటి సూతకం తీరిపోయింది కనుక నిశ్చితార్థం ముహూర్తం పెట్టించమని కబురు చేయడం జరిగిపోయింది.
ఇంటి పురోహితుడిని కలసి ముహూర్తం పెట్టించుకుని వస్తానని వెళ్ళిన భర్త కాళ్ళీడ్చుకుంటూ, నీరసంగా తిరిగి రావడంతో తాగడానికి మంచినీళ్ళు అందిస్తూ “ఏం జరిగిందండీ!? ముహూర్తం ఏరోజున పెట్టించారు?” అంటూ అడిగింది నాగమణి.
“ఇద్దరి జాతకాల ప్రకారం ఇప్పట్లో ముహూర్తం కుదరలేదు మణీ! సరిగ్గా ముహూర్తం కుదిరే సమయానికి మూఢాలు, తరువాత శూన్య మాసం మొదలైపోతోంది” అంటూ సమాధానం ఇచ్చాడు రామ్మూర్తి. ఇదే విషయాన్ని అబ్బాయి తండ్రికి కబురు చేయగా వారి ఇంటి పురోహితుడు కూడా ఇదే విషయాన్ని చెప్పాడని చెప్పారు.
మళ్ళీ కొన్నాళ్ళు పెళ్ళి ఊసు లేకపోవడంతో ఇంటర్ సెకెండ్ ఇయర్లో జాయిన్ అయి చదువుకోసాగింది హిమజ.
మూఢాలు, శూన్యమాసం గడిచాక పదిహేను రోజుల్లో మంచి ముహూర్తం చూసి అబ్బాయి తండ్రికి కబురు చేసాడు రామ్మూర్తి.
వీళ్ళు ఆ ఏర్పాట్లలో మునిగి ఉండగా ఒకరోజు అబ్బాయి పెళ్ళి శుభలేఖతో పాటు ఒక పెద్ద ఉత్తరాన్ని జత చేసి పంపాడు మధు తండ్రి. ఉత్తరం చదివి, పెళ్ళి శుభలేఖ చూసి మ్రాన్పడిపోయి అక్కడే ఉన్న కుర్చీలో కూలబడిపోయిన రామ్మూర్తిని చూసి “ఏమయిందండీ!?” అంటూ ఆదోళనగా ప్రశ్నించిన నాగమణి చేతిలో ఉత్తరంతో సహా శుభలేఖను పెట్టి, భార్య ముఖం చూడలేనట్లుగా గబగబా చెప్పులు తొడుక్కొని బయటకు వెళ్ళిపోయాడు రామ్మూర్తి.
ఆత్రంగా ఉత్తరం విప్పి చదివి, దానితో జతపరిచిన శుభలేఖను కూడా చూసి మనసులో ఏమూలో కాస్త బాధగా అనిపించినా, ఎక్కువగా సంతోషముగానే అనిపించి దేవుడికి మనసులోనే కృతజ్ఞతలు తెలుపుకుంది నాగమణి.
అప్పుడే కాలేజ్ నుండి ఇంటికి వచ్చిన హిమజతో “నీకా పెళ్ళి సంబంధం తప్పిపోయింది హిమజా! ఇక ఏ టెన్షన్ లేకుండా నీ చదువును హాయిగా కొనసాగించు” అంటూ చెప్పింది నాగమణి.
“అవునా! ఎలా!? అసలు ఏం జరిగిందమ్మా?” అంటూ అడిగిన హిమజతో “అబ్బాయికి ఒక వితంతువు అయిన చెల్లెలు ఉంది కదా! ఆ అమ్మాయిని చేసుకోవడానికి ఒక మంచి సంబంధం వచ్చిందట. కానీ, వాళ్ళు తమ అమ్మాయిని మధు చేసుకునేటట్లయితేనే ఈ అమ్మాయిని తమ కోడలుగా చేసుకుంటామని షరతు పెట్టారట. దీనినే కుండ మార్పిడి పధ్ధతి అంటారు. అదే విషయం వివరిస్తూ, క్షమాపణలు కోరుతూ ఉత్తరం, శుభలేఖ పంపారు మధు నాన్నగారు” అంటూ వివరించింది నాగమణి.
హిమజ కళ్ళముందు లీలగా ఆ అబ్బాయి ముఖం కదలాడింది. పెద్ద పెద్ద కళ్ళు, మంచి పొడుగు, పొడుగుకి తగ్గ లావుతో, పచ్చటి మేనిఛాయతో అందంగా ఉంటాడు. కానీ, హిమజకి కూడా అప్పుడే పెళ్ళి ఇష్టం లేదు. చిన్నప్పటి నుండి తన ధ్యాస ఒక్కటే. చదువు, చదువు, చదువు అంతే. చదువు తప్ప మరో ధ్యాస లేని హిమజ కూడా ఈ వార్తకి సంతోషించింది.
మధు, అతని చెల్లెలు ఇద్దరి పెళ్ళిళ్ళూ నిర్విఘ్నంగా జరిగిపోయాయని, తమ కుటుంబం తరపున తాను ఆ వివాహాలకు హాజరయ్యానని చెప్పాడు రామ్మూర్తి బావమరిది ప్రసాదరావు.

************

హిమజ ఇంటర్ పూర్తి చేసి డిగ్రీలో జాయిన్ అయిన వారం రోజులకి వారి ఇంటి ముందు ఒక లారీ ఆగడం, కొందరు కూలీలు అందులోంచి సామాన్లు దించడం చూసిన నాగమణి “పక్క పోర్షన్లోకి ఎవరో అద్దెకు దిగుతున్నట్లున్నారు. ఎలాటి వాళ్ళో ఏమిటో” అంటూ బయటకు వెళ్ళింది.
పక్క ఇంటి గుమ్మం ముందు నిలబడిన ఒకావిడ నాగమణిని చూసి పలకరింపుగా నవ్వి “మేము ఈ వాటాలోకి అద్దెకు దిగుతున్నామండీ! కొంచెం ఏమీ అనుకోకుండా ఒక బిందెడు మంచినీళ్ళు ఉంటే ఇస్తారా? రేపు కుళాయి వచ్చే వరకూ మాకు కాస్త తాగడానికి కావాలని అడుగుతున్నాను” అంది మొహమాటంగా.
“అయ్యో! ఇందులో అనుకోవడానికి ఏముందండీ!? నేను కూడా ఆ విషయం అడుగుదామనే బయటకు వచ్చాను” అంది నాగమణి లౌక్యంగా. లోపలి నుండి ఈ సంభాషణ విన్న హిమజ, తల్లి మంచినీళ్ళు ఇవ్వడానికి లోపలికి రాగానే తల్లిని చూసి నవ్వాపుకోలేక ఒకటే నవ్వసాగింది.
“హుష్. ఏమిటా నవ్వు? ఆవిడ వింటే బాగోదు” అని హిమజను మందలిస్తూనే నీళ్ళ బిందె తీసుకుని బయటకు వెళ్ళి ఆవిడకు అందిస్తూ… “నా పేరు నాగమణి. మీ పేరు తెలుసుకోవచ్చా వదిన గారూ!” అంటూ వరుస కలిపింది.
“నా పేరు కృష్ణవేణి. మీ అన్నయ్యగారు ఇఎస్ఐ లో పని చేస్తారు. మాకు ఒక అమ్మాయి, అబ్బాయి సంతానం. అమ్మాయికి పెళ్ళి చేసాము. గుంటూరులో ఉంటుంది. పేరు సులోచన. అబ్బాయి డిగ్రీకి వచ్చాడు. పేరు శ్రీకర్. మేము విజయవాడ నుండి ట్రాన్సఫర్ మీద ఈ ఊరు వచ్చాము. మావారికి తెలిసిన ఆయన ద్వారా ఈ ఇల్లు కుదిరింది. మాకు ఈ ఊరు, పరిసరాలు కొత్త” అంటూ తమ వివరాలన్నీ ఏకరువు పెట్టింది ఆవిడ.
“మీకే సహాయం కావాలన్నా మమ్మల్ని అడగండి. మొహమాట పడకండి. ఈరోజుకి మీకు భోజనం నేను వండేస్తాను. మీరు హైరానా పడకండి” అన్న నాగమణితో “మీకెందుకు వదినగారూ శ్రమ. మేము హోటల్లో తినేస్తాము” అంది కృష్ణవేణి.
“ఇందులో శ్రమ ఏముంది వదినగారూ… మీకు ప్రత్యేకంగా వండాలా, పెట్టాలా? మాకు ఎలాగూ చేస్తాను. మీకోసం మరో గుప్పెడు బియ్యం ఎక్కువ వేస్తాను. అంతేగా! ఈలోపు మీరు సామాను సర్దుకోండి” అని చెప్పి లోపలికి వచ్చి వంటపనిలో పడింది నాగమణి.
ఈలోగా రామ్మూర్తి కూడా వాళ్ళ సామాను దింపించే పనిలో కృష్ణవేణి భర్త వెంకట్రావుకు సహాయం చెయ్యసాగాడు.

**********

వెంకట్రావు అభ్యర్ధన మేరకు వాళ్ళబ్బాయి శ్రీకర్ కి తమ కాలేజ్ లోనే తన పలుకుబడిని ఉపయోగించి సీటు వచ్చేలా చేసాడు రామ్మూర్తి. శ్రీకర్, హిమజల గ్రూప్ ఒకటే కావడంతో ఇద్దరూ ఒకే క్లాస్‌లో చదవసాగారు. తను మిస్ అయిన క్లాసుల నోట్స్ హిమజను అడిగి రాసుకున్నాడు శ్రీకర్. హిమజ తమ్ముడు కృష్ణకి, శ్రీకర్ కి మంచి స్నేహం కుదిరి ఇద్దరూ కలిసి క్రికెట్ మాచ్ లు ఆడడానికి వెళ్ళేవారు.
ఈ విధంగా రెండు కుటుంబాల మధ్య స్నేహం బాగా బలపడి, సినిమాలకి, పిక్నిక్ లకి కలిసి వెళ్ళేవారు. హిమజ మాత్రం సహజంగా బిడియస్తురాలు కావడంతో అవసరానికి మీచి ఎవరితోనూ మాట్లాడేది కాదు.
కాలం వేగంగా గడిచిపోయి హిమజ, శ్రీకర్ ల డిగ్రీ పూర్తవడం, కృష్ణ డిగ్రీ మొదటి సంవత్సరంలోకి అడుగుపెట్టడం జరిగిపోయింది.
డిగ్రీ పూర్తి చేసిన హిమజ పిజి చెయ్యడానికి యూనివర్సిటీలో జాయిన్ అవుతానని అడగితే “మన కుటుంబంలో ఈమాత్రం చదవడమే ఎక్కువ. ఇంతకన్నా నువ్వు పెద్ద చదువు చదివితే నీకన్నా ఎక్కువ చదివిన కుర్రాడిని నీకు భర్తగా నేను తేలేను. ఇక నీకు మంచి సంబంధం చూసి పెళ్ళి చేద్దామని అనుకుంటున్నాను” అంటూ రామ్మూర్తి తేల్చి చెప్పడం, నాగమణి వప్పించడానికి చేసిన ప్రయత్నం విఫలం కావడంతో హిమజ చదువు ఆగిపోయింది.

***********

శ్రీకర్ ఆంధ్రా యూనివర్శిటీలో పిజి చెయ్యసాగాడు.
ఒకరోజు రామ్మూర్తి, వెంకట్రావులు మాట్లాడుకుంటూ ఉండగా “మీ బంధువులలో ఎవరైనా హిమజకు తగిన సంబంధం ఉంటే చెప్పండి బావగారూ! అమ్మాయిని మూడు సంవత్సరాల నుండి మీరు చూస్తూనే ఉన్నారు. నేను ప్రత్యేకించి మీకు చెప్పడానికి ఏముంది?” అని అడిగిన రామ్మూర్తితో “అమ్మాయికేమండీ అన్నయ్య గారూ! మహాలక్ష్మిలా ఉంటుంది. చిదిమి దీపం పెట్టుకోవచ్చు” అంది పక్కనే ఉన్న కృష్ణవేణి.
“అలాగే బావగారూ! నా చెవిన వేసారు కదా! ఇక మీరు నిశ్చింతగా ఉండండి. అమ్మాయికి తగిన వరుడిని చూసే బాధ్యత నాదీ” అంటూ భరోసా ఇచ్చాడు వెంకట్రావు.
ఆరోజు రాత్రి భోజనాలయాక “ఏమండీ! హిమజ మీద మీ అభిప్రాయం ఏమిటి? అనడిగిన భార్య మాటకు “మంచి పిల్ల. ఏ అబ్బాయికి ఇల్లాలవుతుందో గానీ అలాటి భార్యను పొందాలంటే బంగారు పూలతో పూజ చేసి ఉండాలి” అన్నాడు వెంకట్రావు.
“ఆ అబ్బాయి మన అబ్బాయే ఎందుకు కాకూడదు” అన్న భార్య మాటకు బిత్తరపోయి “ఏమిటి కృష్ణా! నువ్వు అనేది? అబ్బాయి, అమ్మాయి ఒకే ఈడువాళ్ళు. కనీసం సంవత్సరం అయినా తేడా లేదు” అన్న వెంకట్రావుతో “నా మనసులో ఏడాది నుండి ఈ కోరిక ఉందండీ. ఇన్నాళ్ళకు సమయం వచ్చింది కనుక బయటకు చెప్పాను. ఒకే ఈడు వాళ్ళు అయినా మన అబ్బాయి అమ్మాయి కన్నా ఆరు నెలలు పెద్దవాడే కదా!?” అన్న కృష్ణవేణి మాటలకు “సరే అబ్బాయి అభిప్రాయం ఏమిటో? వాడిని కూడా ఒకమాట అడగాలి కదా” అన్న భర్తతో “శుభస్య శీఘ్రం. లేటెందుకు ఇప్పుడే అడుగుదాం” అంటూ తన గదిలో చదువుకుంటున్న కొడుకు దగ్గరకు వెళ్ళి కాసేపు ఆమాట ఈమాట చెప్పి “నాన్నా శ్రీ! మన హిమజ మీద నీ అభిప్రాయం ఏమిటి? రామ్మూర్తి అంకుల్ హిమజకి పెళ్ళి చేసేద్దామని అనుకుంటున్నారు. ఆ అమ్మాయిని మా కోడలిని చేసుకోవాలని నేను, మీ నాన్నగారు అనుకుంటున్నాం. నీకు కూడా ఇష్టం అయితే వాళ్ళ అభిప్రాయం కనుక్కోవచ్చు” అంటూ అసలు విషయం చెప్పింది కృష్ణవేణి.
అంతా విన్న శ్రీకర్ “హిమజ అంటే నాకు చాలా ఇష్టం అమ్మా. పెళ్ళంటూ చేసుకుంటే హిమజనే చేసుకోవాలని నేనెప్పుడో నిశ్చయించుకున్నాను. హిమజతో ఈ విషయం చెప్పి తన అభిప్రాయం కూడా తెలుసుకోవాలని ఎన్నో సార్లు అనుకుని కూడా అడిగితే కాదంటుందమో అనే సంశయంతో ఆగిపోయాను. హిమజ నాకు భార్య కాకపోతే ఇక జీవితంలో పెళ్ళే చేసుకోకూడదని నిశ్చయించుకున్నాను” అంటూ హిమజను తను ఎంతగా ప్రేమిస్తున్నాడో తల్లికి చెప్పాడు శ్రీకర్.
శ్రీకర్ నిర్ణయానికి సంతోషం, భయం కూడా కలిగాయి కృష్ణవేణికి. ఒకవేళ వాళ్ళకు శ్రీకర్ నచ్చకపోతే… ఆ ఆలోచనకే‌ భయపడిన కృష్ణవేణి భర్తకు అదే విషయం చెప్పి “ఎలాగైనా వాళ్ళను ఒప్పించాలి. రేపెలాగూ మంచిరోజు. రేపే వాళ్ళతో మాట్లాడదాం” అని చెప్పింది.

***********

మర్నాడు అనుకున్నట్లుగానే కృష్ణవేణి, వెంకట్రావు దంపతులు రామ్మూర్తిని, నాగమణిని కలిసి తమ అభిప్రాయం చెప్పడం వీళ్ళకు కూడా ఏ అభ్యంతరం లేకపోవడంతో హిమజని కూడా ఒక మాట అడగడం, హిమజ కూడా సరేననడం జరిగిపోయింది.
తన తల్లిదండ్రులు ఏ వార్తతో వస్తారా అని ఇంట్లోనే ఆదుర్దాగా ఎదురు చూస్తున్న కొడుకు నోటిలో గుప్పెడు పంచదార పోసి శుభవార్త చెప్పింది కృష్ణవేణి.
ఒకరోజు ఎవరూ లేని సమయం చూసి హిమజతో “నువ్వు మనస్పూర్తిగా ఈ పెళ్ళికి ఒప్పుకున్నావా? లేక ఆంటీ, అంకుల్ నిన్ను బలవంతంగా ఒప్పించారా?” అనడిగిన శ్రీకర్ తో “అదేమీ లేదు. అమ్నానాన్నలు ఏది చేసినా నా మంచి కోసమే అని నమ్ముతాను. కాకపోతే ఇంకా చదువుకోవాలని అనుకున్నాను. అది ఎలాగూ కుదరలేదు. పేపర్లో ఒక ప్రైవేట్ కంపెనీలో ఉద్యోగ ప్రకటన పడితే దరఖాస్తు చేసాను. వారి నుండి ఇంటర్వ్యూకి రమ్మని లెటర్ వచ్చింది. అమ్మ సమయం చూసి నాన్నను ఒప్పిస్తానంది. ఇప్పుడు మీతో పెళ్ళి కుదిరింది కనుక మీకు అభ్యంతరం లేకపోతే…” అంటూ మధ్యలో మాట ఆపేసిన హిమజతో “ఇంత మాత్రానికేనా? తప్పకుండా ఇంటర్వ్యూకి వెళ్ళు. నేనే దగ్గరుండి తీసుకెళ్ళి తీసుకొస్తాను. నువ్వు ఉద్యోగం చేసినా నాకు ఏ అభ్యంతరం లేదు. పెద్దవాళ్ళతో నేను మాట్లాడతాను” అంటూ భరోసా ఇచ్చాడు శ్రీకర్. ఇద్దరూ కాసేపు మనసు విప్పి ఒకరి అభిప్రాయాలు, అభిరుచులు మరొకరితో పంచుకున్నారు.
మాట ఇచ్చినట్లుగానే పెద్దవాళ్ళను ఒప్పించి హిమజను ఇంటర్వ్యూకి తీసుకెళ్ళడం, ఆ ఉద్యోగం హిమజకు రావడం, ఉద్యోగంలో జాయిన్ అవడం జరిగిపోయాయి.
కాబోయే అల్లుడికి, వియ్యాలవారికి అభ్యంతరం లేకపోవడంతో రామ్మూర్తి, నాగమణి కూడా చాలా సంతోషించారు.
శ్రీకర్ చదువు ఆపేసి హిమజ చేస్తున్న కంపెనీలోనే ఉద్యోగంలో చేరాడు. ఆరు నెలలలోనే ఒక మంచి ముహూర్తంలో శ్రీకర్, హిమజల పెళ్ళి జరిగిపోయింది.
పెళ్ళయ్యాక హిమజకు బాగా చదువుకోవాలని ఉన్న కోరికను తీరుస్తూ ప్రైవేటుగా పిజి చదివించాడు శ్రీకర్. అనుకూలమైన భర్త, కన్న కూతురిలా చూసుకునే అత్తమామలు, ఇంటి పక్కనే పుట్టిల్లు ఇలా హిమజ జీవితం ఆనందంగా సాగిపోతోంది.
కాలం గిర్రున తిరిగిపోతోంది. అంతా సాఫీగానే ఉన్నా ఒక్కటే లోటు హిమజని వేధించసాగింది. పెళ్ళయి తొమ్మిదేళ్ళు అయినా సంతాన భాగ్యం ఇంకా కలగలేదు. ఇద్దరూ డాక్టర్ కి చూపించుకుని అన్ని పరీక్షలు చేయించుకున్నారు. ఇద్దరి లోనూ ఏలోపం లేదనీ… కొందరికి ఇలా జరిగి లేటుగా పిల్లలు పుడతారనీ చెప్పారు డాక్టర్లు. అత్తగారు, తల్లి ఎంత ఓదారుస్తున్నా, మనిద్దరం ఒకరికొకరం పిల్లలమే కదా!? మనకి వేరే పిల్లలెందుకు? అని భర్త మరపించే ప్రయత్నం చేస్తున్నా హిమజ సంతానం కోసం మందులు వాడుతూనే… పూజలు, వ్రతాలు, ఉపవాసాలు చెయ్యసాగింది.

****************

“ఛీఛీ… దరిద్రగొట్టు పెళ్ళి చేసి నా గొంతు కోసారు. ఒక సుఖమా, సంతోషమా?” అంటూ గట్టిగా వినిపించిన భార్య గొంతు వింటూ రోజూ ఉన్నదే కదా! కొత్తేముంది? అనుకుంటూ భోజనం చేస్తున్నాడు అప్పుడే షాప్ క్లోజ్ చేసి మధ్యాహ్నం భోజనానికని ఇంటికి వచ్చిన మధు. “ఎన్నంటే ఏం లాభం? దున్నపోతు మీద వాన చినుకే” మధు నుండి సమాధానం రాకపోవడంతో తిరిగి అంది మధు భార్య కమల.
మధు పెళ్ళి జరిగి అప్పటికి పన్నెండు సంవత్సరాలు దాటింది. హిమజను ఇష్టపడినా చెల్లెలి జీవితం కోసం కమలను పెళ్ళి చేసుకున్న మధు మానసికంగా కమలతో జీవతాన్ని పంచుకోవడానికి సిద్ధపడ్డాడు. హోల్సేల్ మెడికల్ షాప్ ఓపెన్ చేసి బిజినెస్ మొదలు పెట్టాడు. పెళ్ళయిన మూడేళ్ళకే ఇద్దరు ఆడపిల్లలకు తండ్రి అయాడు మధు. సంతానం కలిగే వరకూ బాగానే ఉన్న కమల రాను రానూ తనకే తెలియని అసంతృప్తితో చిన్న చిన్న విషయాలకే అరవసాగింది.
తమ ఫామిలీ డాక్టర్ని సంప్రదించిన మధుతో కొందరికి డెలివరీ అయాక ఇలా జరుగుతుందని, మానసిక వైద్య నిపుణుడిని కలవమని సలహా ఇచ్చింది ఆవిడ. అదే విషయం కమలకి చెప్తే నాకేమైనా పిచ్చా అంటూ అప్పటినుండి ఇంకా సాధించసాగింది. కమల తల్లిదండ్రులతో ఇదే విషయం చర్చించి ట్రీట్‌మెంట్ తీసుకోవడానికి ఒప్పించమని అడిగితే వాళ్ళు కూడా “లక్షణంగా ఉన్న అమ్మాయిని నీకిచ్చి పెళ్ళి చేస్తే పిచ్చిదానిగా మార్చి, వదిలించుకుని, నీకు నచ్చిన ఆ పిల్లని రెండో పెళ్ళి చేసుకుందామని అనుకుంటున్నావేమో? అదే జరిగితే నీ అంతు చూస్తాం. నీ చెల్లెలు మా ఇంటి కోడలని మర్చిపోకు” అంటూ నానా దుర్భాషలూ ఆడి కమలని మరింత ఎగదోసారు.
పిల్లలు ప్రస్తుతం శెలవులని ఊరిలోనే ఉన్న వారి ఇంటికే వెళ్ళారు.
“డబ్బు సర్దుబాటు అయిందా?” గదిలో నుండి రివ్వున వచ్చి కోపంగా అడిగిన భార్యతో “లేదు కమలా! రెండు రోజులు ఓపిక పట్టు. రావలసిన డబ్బు వస్తుంది. ఇస్తాను” అనునయంగా చెప్పాడు మధు. రెండు రోజుల వరకూ నాకు నచ్చిన నక్లెస్ ఆ షాపులో ఉండొద్దూ… అసలే చాలా మంచి డిజైన్. ఇంకెవరి దృష్టిలోనైనా పడితే ఎగరేసుకుపోతారు” అన్న కమలతో “అయితే ఒక పని చెయ్యి. ముందు కొంత డబ్బు కట్టి నీకోసం అట్టేపెట్టమని చెప్పు. మిగితా డబ్బు తరువాత కట్టి కొనుక్కోవచ్చు” అన్నాడు మధు.
“మీపాటి తెలివి నాకు లేదనుకుంటున్నారా? నేను షాప్ వాళ్ళను అడిగాను. వాళ్ళు కుదరదన్నారు” అంది.
“నా ప్రయత్నం నేను చేసాను కమలా! ఒక్క రెండు రోజులు అంతే” అంటున్న మధు మాటలకు మధ్యలోనే అడ్డు తగులుతూ “పాడిన పాటే పాడతారేం? మీ మాట మీదేనన్నమాట!? సరే అయితే నేను మా ఇంటికి వెళ్ళి నాన్నగారిని డబ్బు అడుగుతాలెండి. మీరెప్పుడు నా ముచ్చట తీర్చారు కనుక” అంటూ చెప్పులు వేసుకుని విసురుగా వెళ్ళిపోయింది కమల.
నిశ్చేష్టుడై తింటున్న అన్నంలో చెయ్యి కడిగేసుకున్నాడు మధు. ఇప్పుడు తను అత్తవారింటికి వెళ్ళి అందర్నీ బ్రతిమాలి మళ్ళీ తనవల్ల కమలకు ఏలోటూ రాదని హామీ ఇస్తే గాని కమల రాదు, వాళ్ళు కూడా పంపరు. ఇలా జరగడం ఇది ఎన్నోసారో? అదృష్టవశాత్తు తన చెల్లెలి భర్త ఉద్యోగం వీళ్ళకి దూరంగా హైదరాబాదులో కావడంతో చెల్లెలి జీవితం సుఖంగా సాగిపోతోంది. అది చాలు తనకు.
పిల్లలు పుట్టాక ఖర్చులు పెరగడం, భార్య కూడా బాగా ఖర్చుదారి మనిషి కావడంతో బిజినెస్ కోసం పెట్టిన డబ్బు కాస్త కాస్తగా ఇంటి ఖర్చులకు వాడడం మొదలుపెట్టాడు. దాంతో బిజినెస్ దెబ్బతింది. కనపడిన చీరలు, నగలు, ఇంటి సామాను అవసరం లేకపోయినా కొటుంది కమల.
తండ్రిని కాస్త పొలం అమ్మి డబ్బు సర్దమని అడగడం, ఇప్పటికే బిజినెస్ అంటూ చాలా తీసుకున్నావు. మిగిలినది నా తదనంతరం మాత్రమే పంచుకోమని ఆయన నిష్కర్షగా చెప్పడంతో ఆర్ధిక సమస్యలతో ఇబ్బంది పడుతున్నాడు మధు.
భార్యని బ్రతిమాలుకుని ఇంటికి తీసుకుని వద్దామని, వస్తామంటే పిల్లల్ని కూడా తీసుకొద్దామని అత్తవారింటికి బయలుదేరాడు మధు.

***********

ముందు వసారాలోనే వాలు కుర్చీలో కూర్చుని ఉన్న మామగారు మధుని చూసి కూడా పలకరించకుండా చేతిలో ఉన్న దినపత్రికలో తలదూర్చాడు. ఆ తిరస్కారానికి మనసు చివుక్కుమనిపించినా “బాగున్నారా మామయ్య గారూ” అంటూ నమస్కరించాడు మధు.
“ఆఁ… ఏంబాగులే నాయనా! నీలాటి అల్లుడు దొరికాక” అంటూ తిరస్కారంగా సమాధానం చెప్పిన మామగారి మాటలను పట్టించుకోనట్లు నటిస్తూ “కమల ఏదీ! లోపల ఉందా!?” అంటూ చనువుగా లోపలికెళ్ళబోయిన మధుకి ఎదురొచ్చిన అత్తగారు “ఎందుకు నాయనా దాన్ని ఇంకా ఏడిపించడానికా? పాపం బిడ్డ ఒక్కర్తీ మండుటెండల్లో ఇంత దూరం వచ్చింది. వచ్చిన దగ్గర నుండి ఒకటే ఏడుపు. ఎందుకమ్మా అంటే సమాధానం చెప్పదు. నువ్వే ఏడిపించి ఉంటావు? లేకపోతే అది అంత బాధ పడుతుందా?” అంటూ సాగదీస్తున్న అత్తగారితో…
“నేనేమీ అనలేదండీ. డబ్బు కావాలని అడిగింది. రెండు రోజుల్లో సర్దుబాటు చేస్తానని చెప్పాను. మా నాన్నగారిని అడిగి తెచ్చుకుంటానని వచ్చింది. అంతే జరిగింది” అన్నాడు మధు.
“నీకు మా అమ్మాయంటే మొదటి నుండి ఇష్టం లేదు. అందుకే దాన్ని ఇంత హింస పెడుతున్నావు. మీ అమ్మానాన్నలను, మధ్యవర్తలను తీసుకుని రా. వాళ్ళతో అన్ని విషయాలు మాట్లాడి కాని అమ్మాయిని, పిల్లలని పంపము” అంటూ తెగేసి చెప్పి ముఖం మీదే తలుపులు వేసేసారు వాళ్ళు.

మధు ఈ అవమానాన్ని అస్సలు తట్టుకోలేకపోయాడు. అమ్మానాన్నలకు చెప్పినా చెల్లెలి కోసం రాజీ పడమని చెప్తారు తప్ప వాళ్ళు రారు. ఇక మధ్యవర్తులను తీసుకురావడం అంటే కుటుంబం పరువు వీధిలో పెట్టుకోవడమే. వీళ్ళు ఎంత చెప్పినా మాట వినేలా లేరు. కమలకి వాళ్ళ అమ్మానాన్నలు నచ్చచెప్తే వస్తుంది. అంతేకాదు వాళ్ళు చెప్తే ట్రీట్‌మెంట్ కూడా తీసుకుంటుంది.
కానీ వాళ్ళకి ఇలాటి విషయాల్లో అవగాహన లేదు. తను చెప్తే వినిపించుకోకపోగా నేను తనని వదిలించుకోవాలని అనుకుంటున్నానని అంటున్నారు. ఇలా ఆలోచిస్తూ ఇంటికి చేరిన మధు వికలమైన మనసుతో బాల్కనీ లోని కుర్చీలో కూలబడిపోయాడు.
అసలు హిమజని చేసుకుని ఉంటే తన జీవితం చాలా హాయిగా సాఫీగా సాగిపోయేది. కమల అన్నయ్య చెల్లిని కోరి చేసుకుంటాననడం, అది కూడా తను కమలను చేసుకుంటేనే అనే షరతు పెట్టడం, అందుకు తను ఒప్పుకోకపోవడంతో చెల్లెలు ఆత్మహత్యకు పాల్పడడం, దాంతో తల్లీ తండ్రీ ఇద్దరూ తాము కూడా చస్తామని బెదిరించడంతో తప్పనిసరి పరిస్థితుల్లో కమలను చేసుకోవలసి వచ్చింది. ఇప్పటికీ హిమజ మీద ప్రేమ తన మనసు లోతుల్లో అలాగే ఉన్నా కమలకి, పిల్లలకి ఏవిషయంలోనూ లోటు చెయ్యలేదు.
అనవసరంగా ఈ విషయాల్లోకి హిమజని కూడా లాగుతున్నారు. కమలని చేసుకున్నాక హిమజని దాదాపు మరిచిపోయే ప్రయత్నమే చేస్తున్నాడు. కానీ, మామగారికి తెలిసిన వాళ్ళు ఎవరో తను హిమజను ఇష్టపడిన విషయం, చెల్లెలి కోసం కమలను చేసుకున్న విషయం చెప్పారట. అప్పటి నుండి అత్తగారు, మామగారు ఇద్దరూ తన మనసు వేరే అమ్మాయి మీద ఉన్నందున తమ కూతురికి అన్యాయం జరిగిందన్న అపోహలో పడిపోయారు. అదే విషయాన్ని కమలకు కూడా చెప్పి తన మనసు కూడా విరిచేసారు.
ఆలోచనలతో బరువెక్కిన బుర్రను ఒక్కసారి విదిలించాడు మధు. ఎదురుగా టీపాయ్ మీద ఉన్న ఫోన్ అందుకుని మామగారి ఇంటికి ఫోన్ చేసాడు. తమ చిన్న కూతురు ఫోన్ ఎత్తడంతో “బాగున్నావా చిన్నారీ!” అంటూ ఆప్యాయంగా పలకరించాడు మధు.
“నీకు మేమంటే ఇష్టం లేదట కదా! ఇంకో పెళ్ళి చేసుకుంటున్నావట కదా! నిజమేనా?” అని కూతురు అడిగిన ప్రశ్నకు నివ్వెరపోయి “ఛఛ. అలా ఎందుకు చేస్తానురా? ఐనా ఎవరు చెప్పారు నీకు” అని అడిగాడు. ఇంతలో ఫోన్లో అత్తగారి గొంతు “నేనే చెప్పాను. ఇంకెప్పుడూ ఫోన్ చెయ్యకు” అంటూ ఠపీమని ఫోన్ పెట్టేసింది.
మనసాగక కసేపాగి మళ్ళీ ఫోన్ చేసాడు. ఈసారి పెద్ద కూతురు మాట్లాడుతూ… “మా అమ్మని వదిలేసి మమ్మల్ని తీసుకెళ్ళిపోదామని చూస్తున్నావట కదా. అమ్మని వదిలి మేమెక్కడికీ రాము”. అంది.
ఆ మాటలకు నిర్ఘాంతపోయిన మధు “ఒక్కసారి అమ్మకి ఫోన్ ఇవ్వమ్మా” అన్నాడు. ఆ పాప కమలకి ఫోన్ ఇవ్వగానే “మళ్ళీ ఎందుకు ఫోన్ చేసావు? నీకు నచ్చిన దానినే కట్టుకుని సుఖంగా ఉండు. మేము చచ్చినట్లే అనుకో” అనడంతో “అవేం మాటలు కమలా. ఐనా నీకొక విషయం చెప్పనా? ఆ అమ్మాయికి పెళ్ళి కూడా అయిపోయింది. అటువంటి అమ్మాయి గురించి అలా మనం మాట్లాడకూడదు” అని మధు అంటుండగానే…
“ఓహో! అయితే ఆ అమ్మాయి వివరాలన్నీ ఎప్పటికప్పుడు తెలుసుకుంటూనే ఉన్నారన్నమాట. దాని మీద మీకు ఎంత ప్రేమ లేకపోతే మన పెళ్ళయ్యాక కూడా దాని గురించే ఆలోచిస్తూ వివరాలు సేకరిస్తారు? సిగ్గు లేని జన్మ. నేను ఇప్పుడే వెళ్ళి మీ మీద పోలీస్ కేస్ పెట్టబోతున్నాను. నన్ను, పిల్లల్ని, మావాళ్ళని మానసికంగా హింసిస్తున్నారని చెప్తాను. జైల్లో చిప్పకూడు తింటే అప్పుడు తెలుస్తుంది పెళ్ళాం విలువ” అంటూ విసురుగా ఫోన్ పెట్టేసింది.
అంతా అయిపోయింది. తను ఇన్నాళ్ళు పడిన కష్టానికి, చేసిన త్యాగానికి ఇదా ప్రతిఫలం? ఇక పరువు నడిబజారులో పడ్డట్టే… ఇంత జరిగాక తన తల్లిదండ్రులు, చెల్లెలి పరిస్థితి ఏంటి? చెయ్యని నేరానికి ఏమిటీ శిక్ష. కమల మొండితనం తనకు బాగా తెలుసు. ఆ మొండితనంతోనేగా తనని కోరి మరీ చేసుకుంది. ఇప్పుడు ఎవరో తనకి బలవంతంగా ఈ పెళ్ళి చేసారని నింద వేస్తోంది. ఆ మొండితనంతోనే తనను సాధిస్తోంది. పోలీస్ స్టేషన్ మెట్లు ఏనాడూ ఎక్కని తన కుటుంబం పరువు ఈనాడు పోయే పరిస్థితి వచ్చింది.
ఇలా ఎంతసేపు ఆలోచిస్తూ ఉండిపోయాడో తెలియదు కానీ… ఈలోగా ఫోన్ మోగితే కమల దగ్గరనుండి అయి ఉంటుంది అనుకుని ఫోన్ ఎత్తిన మధు అవతలి మాటలు విని “ఇప్పుడే వస్తున్నాను” అని చెప్పి ఫోన్ పెట్టేసి ఒంట్లో నవనాడులూ కృంగిపోగా కుర్చీలో వెనక్కి వాలిపోయాడు.
అనుకున్నంతా చేసింది ఈ పిచ్చిది. పోలీస్ స్టేషన్ నుండి ఫోన్ “మీ మీద 498A కేసు నమోదు అయిందనీ, వెంటనే ఇన్స్పెక్టర్ గారు రమ్మంటునన్నారనీ”
తన పరిస్థితికి ఏం చెయ్యాలో పాలుపోని మధు అలా ఆకాశం వైపు శూన్యంలోకి చూస్తూ కూర్చున్నాడు ఏవో ఆలోచనలతో.
ఇంతలో పక్కనే ఉన్న చెట్టు కొమ్మ మీదనుండి ఎగురుకుంటూ వచ్చిన కాకి వీరు బట్టలు ఆరేసుకునే దండెం మీద కూర్చుంది ఠీవిగా. ఆ దండానికి మూరెడు దూరంలో ఉన్న హై పవర్ కరెంట్ తీగలను చూసి ఆలోచనలో పడ్డాడు మధు.
తన ఆలోచన ఎంత వరకూ సరైనది? తను ఒక్కడు లేకపోతే అందరూ హాయిగా ఉంటారు. చెల్లెలి జీవితం బాగుంటుంది. ముఖ్యంగా కమల, పిల్లలు సుఖపడతారు. కమల వాళ్ళ అమ్మానాన్నలు వాళ్ళకు ఏలోటూ రానీయరు. అలాగే తన తల్లిదండ్రులు కూడా వాళ్ళకు అండగా ఉంటారు. అనుకుంటూ ఒక్కో అడుగే పిట్టగోడ దగ్గరగా వేయసాగాడు.
ఆఖరిసారిగా అన్నట్లు కళ్ళు మూసుకుని భగవంతుడిని ప్రార్ధించాడు. తన జీవితంలో ఏదీ అనుకున్నది అనుకున్న విధంగా జరగలేదు. కనీసం ఇప్పుడైనా తన కోరిక నెరవేర్చమని వేడుకున్నాడు. ఆఖరిసారిగా అందరినీ తలుచుకున్నాడు. చివరిగా హిమజ రూపాన్ని కళ్ళనిండా నిలుపుకుని కళ్ళలో నీరు తిరుగుతుండగా పిచ్చివాడిలా… ఏదో భ్రాంతిలో ఉన్నట్లుగా… పిట్టగోడ మీదనుండి చేతులు ముందుకు చాచి రెండు చేతులతో ఒక్కసారే ఆ కరెంటు తీగలని పట్టుకున్నాడు మధు.

**********

హిమజ వాడిన మందుల ఫలితమో, చేసిన పూజల ఫలమో హిమజ నెల తప్పిందనే శుభవార్త డాక్టర్ చెప్పగానే రెండు కుటుంబాలలోనూ పండుగ వాతావరణం నెలకొంది. హిమజ కాలు కూడా కింద పెట్టనివ్వకుండా చూసుకోసాగారు అంతా. శ్రీకర్ ఆనందానికి అవధులు లేవు. ఆఫీసులో అందరికీ స్వీట్లు పంచిపెట్టాడు.
నెలలు నిండాక పండంటి మగ బిడ్డకి జన్మనిచ్చింది హిమజ. బాబుని చూసిన అందరూ ఒకటే మాట, బాబు చాలా బాగున్నాడనీ… పూర్తిగా హిమజ పోలికలే వచ్చాయని. తనను అమ్మని చేసిన బిడ్డను పరవశంగా మనసుకి హత్తుకుంది హిమజ.

***** సమాప్తం *****

సంగీతానిది ఏ మతం ?

రచన: కాంత గుమ్మలూరి

ఇంట్లో అందరూ సంగీత ప్రియులే. అమ్మేమో చాలామందికి కర్నాటక్ క్లాసికల్ సంగీతం నేర్పిస్తుంది.
నాన్నయితే అన్నిరకాలూ హిందుస్తానీ, కర్నాటక్ సంగీతాలే కాక పాత తెలుగూ , హిందీ సినిమా పాటలూ, నిజానికి ఏ భాషయినా పాట బాగుందనిపిస్తే సమయం దొరికినప్పుడల్లా వింటూనే ఉంటారు.
అన్నయ్య డాక్టరీ చదువు. కాలేజీలో ప్రతీ మ్యూజిక్ కాంపిటీషన్ లోనూ పాల్గొంటాడు.. ప్రైజులు కూడా తెచ్చుకుంటాడు. అక్క హైయర్ సెకండరీ. సంగీతం నేర్చుకుంటోంది. చాలా బాగా పాడుతుంది కూడా.
మరి నేనేం తక్కువ తినలేదు. నేను కూనిరాగాలు తీస్తే నీగొంతూ చాలా బావుంది. బద్ధకం వదిలి పెట్టి రోజూ నాదగ్గిరే సంగీతం నేర్చుకోవచ్చుగా అని అమ్మ అంటూనే వుంటుంది.
తను కాన్వెంట్ లో ఫోర్త్ స్టాండర్డ్ చదువుతోంది. ఆరోజు క్లాస్ టీచరు “రజినీ నువ్వు చాలా బాగా పాడ్తావు.ఈసారి క్రిస్మస్ పార్టీకి నువ్వుకూడా క్రిస్మస్ కారల్స్ గ్రూప్ లో పార్టిసిపేట్ చెయ్యి.” అన్నారు. సంతోషంగా ఎగిరి గంతేసి, నేనూ మిగతా పిల్లలతో కలిసి ప్రాక్టీస్ మొదలు పెట్టా. ఇంటికి వచ్చాక కూడా సాయంత్రం అవే పాటలు గట్టిగా పాడడం మొదలుపెట్టా.
అదే గదిలో మాగజీన్ చదువుతున్న అక్క చిరాకుతో “అవేం పాటలే బాబూ! వినలేక ఛస్తున్నా.అసలు మనం హిందువులం తెలుసా? మనం మన సాంప్రదాయపు పాటలు పడాలి కానీ అవి పాడటం ఏమిటి? నేనీపాటలు పాడనని మీ టీచర్ తో చెప్పెయ్యి.”
“అక్కా! ఈ పాట కదనకుతూహలం రాగం ట. ట్యూన్ చాలా బాగుందిగా! పైగా ఇది మన హిందూ సాంప్రదాయపు రాగమేగా.”
“అసలన్నదే అందుకు. మన రాగాలతో వాళ్ళ దేవుడి పాటలు కట్టడమేమిటిట? వాళ్ళకి ఇంకేవీ రాగాలు దొరక లేదటనా?”
ఏం మాట్లాడాలో తెలియక బయట సావిట్లో పేపర్ చదువుతున్న నాన్నగారి దగ్గరకెళ్ళి ఇలా అడిగా
” నాన్నగారూ! సంగీతానిది ఏ మతం?”
“అదేం ప్రశ్నమ్మా! సంగీతానికి మతం ఏమిటి? ఎవరైనా ఏ పాటయినా నిస్సంకోచంగా పాడచ్చు.”
“మరి అక్క అలా అందేం?” తన మీద చెల్లి నాన్నగారితో చాడీలు చెప్తోందని రమ గబగబా సావిట్లోకి వచ్చింది.
” నాన్నగారూ! మీకు తెలుసు కదా ఆ మధ్య క్లాసికల్ సింగర్ నిత్యశ్రీ జీసస్ పాటల్ని త్యాగరాజు కీర్తనతో జత చేసి పాడిందని ఎంత హంగామా అయిందో ! ఆవిడ క్షమార్పణ చెప్పేదాకా వూరుకోలేదు. అది గుర్తుకు వచ్చే అలాంటి పరిస్థితి చెల్లికి రాకూడదని కదా ముందు జాగ్రత్తతో అలా చెప్పాను మరి.”
“ప్రజలు ఆవిడ మీద అనవసరంగా అభాండాలు వేసారమ్మా ! ఆవిడ చెట్టి భానుమూర్తి అన్న ఆయన రాసిన పాటని క్లాసికల్ రాగంతో పాడింది. ఆ పాట త్యాగరాజు కీర్తనపై ఆధారం కానేకాదు.” అన్నారు నాన్నగారు.
అన్నయ్య నాన్నగారి మాటల్ని మధ్యలో తుంచుతూ అన్నాడు,,” నాన్నగారూ! ఈ మధ్య న్యూస్ లో వచ్చింది చదివారా? ఢిల్లీ లో స్పిక్ మెకే, ఎయిర్ పోర్ట్స్ అథారిటీ ఆఫ్ ఇండియా కలిసి స్పాన్సర్ చేసిన మ్యూజిక్ కాన్సర్ట్ పోస్ట్ పోన్ చెయ్యాల్సి వచ్చింది. కారణం మూఢ భక్తి గల హిందూ ఫనటిక్స్. వాళ్ళు కర్నాటక సంగీత కారుడైన టి.ఎమ్. కృష్ణ ని కచేరీలో పాల్గొనడానికి వీల్లేదని అడ్డుపడ్డారు.ఆయన చేసిన మహా పాపం ఏమిటంటే తాను పాడే పాటల్లో క్రిస్టియన్, ముస్లిం విషయాలతో కూడిన పాటలు కూడా జత కూరుస్తాడని. అసలు వాళ్ళకి ఆ విధమైన చొరబాటు సమంజసమేనా? అది అనాగరపు సంస్కృతి కదా‌ ! వీటి వెనక పొలిటికల్ ప్రభావం కూడా ఉందని తెలిసింది. కృష్ణ అన్నదేమంటే “మన దేశం బహు భాషా, బహు మతాలు గల దేశం. నేను అన్ని లలిత కళలకీ సమానమైన విలువ నిస్తాను. అల్లా, జీసస్, రామ్ లలో ఏవిధమైన భేదం నాకు కనబడదు. అంచేత జీసస్ మీద గానీ అల్లా మీద కానీ నెల కొకటి చొప్పున కర్నాటక సంగీతంలో పాట విడుదల చేస్తానని ట్వీట్ చేశారు. ఇది అందరు సంగీతకారులూ హర్షించదగ్గ విషయం కదూ!”

నాన్నగారు అన్నారు,” అసలు క్లాసికల్ సంగీతం ఏ భాషకి చెందినా, ఏమతానికి సంబంధించినా ‌ గౌరవనీయం పూజ్యనీయం. ఏదేశంలో నైనా నలుమూలలా వ్యాపిస్తుంది మానవ హృదయాలను దోచుకుంటుంది. ఒక దేశానికి సంబంధించిన సంగీతం ప్రభావం వేరొక దాని మీద పడడం, అనుసరణ కూడా అతి స్వాభావికం. మన కర్నాటక సంగీతానికి కానీ హిందూస్తానీ సంగీతానికి కానీ ఎంత వైభవమైన మూలం , ఎంత ప్రభావితమైన సంస్కృతి వుందో తెలుసా? పాడే విధానం వేరే ఐనా రాగాలలో సమానత కనబడుతూనే వుంటుంది. కానీ ఈ సంగీత కళాకారులు వాడే వాయిద్యముల పుట్టుపూర్వోత్తరాలు తెలుసుకుంటే ఆశ్చర్యం కలుగుతుంది. పండిట్ రవిశంకర్ గారి సితార్ నిజానికి పర్షియన్ సెతార్, మూడు తారల వాయిద్యం నుంచి ఉద్భవించింది. సరోద్ ఆఫ్ఘన్ రుబాబ్ నుంచి వచ్చింది. హార్మోనియం యూరోపియన్ ఎకార్డిన్ నుంచి జన్మించింది. అవి ఆ సంగీత కారుల్ని ముస్లిమ్, క్రిస్టియన్ లేక విదేశీ కళాకారులు గా విడదీసాయా? ఉస్తాద్ బిస్మిల్లా ఖాన్, అమ్జద్ ఆలీ ఖాన్, అల్లా రఖ్ఖా, పండిట్ రవిశంకర్, హరి ప్రసాద్ చౌరాస్య మొదలగు ‌ప్రముఖ కళాకారులకి వారి వారి మతం గురించి ఆలోచన ఏనాడూ రాలేదు. అందరూ కలిసి ఒకే స్టేజ్ మీద కచేరీలు చేసే వారు.

మన సౌత్ ఇండియన్ కర్నాటక సంగీతం చాలా శాస్త్రీయ బద్ధమైనదనీ, ఏవిధమైన మార్పులకీ లొంగదని కదా ప్రతీతి. కానీ వయోలిన్ బ్రిటిష్ ప్రభుత్వ కాలంలో మన దేశంలో ప్రవేశం పొంది, కర్నాటక సంగీతంలో అంతర్గత భాగమైంది. ద్వారం వెంకటస్వామి నాయుడు, ఎమ్.ఎస్. గోపాలకృష్ణన్, ఎన్. రాజమ్, ఎల్.శంకర్, ఎల్.సుబ్రమణ్యం, ఇంకా చాలా మంది ప్రతిభాశాలులైన వయోలిన్ విద్వాంసులు దక్షిణ భారతదేశంలో ఎంతమందో కదా. వారిని అనుసరించే సంగీత ప్రియులు వయొలిన్ విదేశం నుంచి వచ్చి,న వాయద్యమంటే భరించలేరు కూడా.
యూ.శ్రీనివాస్ అతి రమ్యంగా మాండలీన్ పై కర్నాటక సంగీతం వాయించి మాండలీన్ శ్రీనివాస్ గా ప్రఖ్యాతి గాంచి, సార్ధక నామదేయుడు అయాడు. అందరికీ తెలిసిందే కదా మాండలీన్ మన దేశపు వాయిద్యం కాదని. ఈనాడు కదరి గోపాలనాద్ సాక్సాఫోన్ తో కర్నాటక సంగీతంలో అత్యంత ప్రముఖుడు.ఈ సంగీతజ్ఞుల కందరికీ తెలుసు సంగీతానికి, సంగీతపు ఇన్స్ట్రుమెంట్స్ కీ పరిధి ‌లేదని.
ప్రొద్దున్నే లేవగానే వింటాం రేడియోలో భజన పాటలు. హిందూ సాంప్రదాయపు సంగీతం. ఆ భజనలు పాడిన వాళ్ళలో ముఖ్యుడు, లెక్క లేనన్ని పాటలు పాటలు పాడి అందరి గుండెల్లోనూ పీట వేసుకొని కూర్చున్న వాడు మొహమ్మద్ రఫీ. ఆయన ముసల్మాన్ కదా. ఈనాటికీ అందరి నోటంటా ఆయన పాడిన పాటలే . “ఓ దునియా కే రఖ్ వాలే” బైజూ బావరా లో పాట – సంగీతం సమకూర్చింది నౌషాద్ ఆలీ, పదాల్ని సమ కూర్చినది షకీల్ బదయూనీ, పాడినది మొహమ్మద్ రఫీ. ఆ ముగ్గురు ముస్లిములు కలసి అందరు హిందువుల హృదయాలు దోచుకున్న పాట, సాంగ్ ఆఫ్ ఆల్ టైమ్ ని సృష్టించారు. అటువంటి పాటలెన్నెన్నో ! వాటి లోని మాధుర్యాన్ని ,అవి కలిగించే భావోద్రేకాన్ని కాదనగలమా? వాటిని పాడినది ముస్లిం మతస్తులు కనుక ఆ పాటలను తిరస్కరిస్తున్నామా?
“సారే జహా సె అచ్ఛా” ప్రతి గణతంత్ర దినోత్సవ వేడుకల్లో అందరి నోటా పలికే పాట. లిఖించినది ఇక్బాల్.
ఏ పండుగైనా, శుభ కార్యమైనా ఉస్తాద్ బిస్మిల్లా ఖాన్ గారి సన్నాయి వాదనతో ఆరంభిస్తాం శుభ ప్రదమంటూ!
దైవభక్తి, దేశభక్తి, మతం, జాతీయం, అంతర్జాతీయం వీటన్నింటికీ అతీతమైనది సంగీతం. అన్నింటా వ్యాప్తంగా వుంది.
వీటన్నింటి వెంటా వున్న సందేశం ఒకటే సంగీతానికి పరిధులు లేవు.
కొంతమంది ఈర్ష్యా అసూయల వల్ల గానీ, రాజకీయ పరమైన ప్రేరణల వల్ల గానీ, మూర్ఖత్వపు నమ్మకాలవల్ల గానీ తాము నమ్మినదే సరియైనది, అందరూ అదే పాటించాలి లేకుంటే ఘర్షణ తప్పదన్నట్లు శతృత్వంతో వ్యవహరిస్తారు.మన దేశంలో ఇటీవల ఈ విధమైన వ్యవహారం ఎక్కువైపోయింది. సామరస్యం తగ్గిపోయింది.
హేతుబద్ధంగా ప్రతి యొక్కరూ ఆలోచించాల్సిన విషయం కాదూ ఇది ?”
నాన్నగారి మాటలు విన్న రజిని మళ్ళీ తన పాటలు నిరాఘాటంగా ప్రాక్టీస్ చేసుకోవడం మొదలు పెట్టింది.

************

డే కేర్..

రచన: మణికుమారి గోవిందరాజుల

“ వర్ధనమ్మా డే కేర్” లోపలికి వస్తూ ఆ బోర్డుని ఆప్యాయంగా చూసుకుంది సరళ . వర్ధనమ్మ సరళ తల్లేమో అనుకుంటే పప్పులో కాలేసారన్నమాటే. . అత్తగారిని తల్చుకుని మనసులోనే దండం పెట్టుకుంది.
ఆ రోజు వర్ధనమ్మా డే కేర్ వార్శికోత్సవం. అందుకే డే కేర్ అంతా చాలా హడావుడిగా వుంది .
లోపలికి వెళ్ళి మధ్య హాలులో నిల్చుని చుట్టూ చూసింది. . అత్తగారు నవ్వుతూ చూస్తున్నట్లు అనిపించింది. చిన్నగా ఆఫీసు రూంలోకి వెళ్ళి కూర్చుంది.
మధ్యలో పెద్ద హాలు. హాలు నానుకుని లోపలి వరకు వరుసగా పది గదులు ఒక్కొక్క గదిలో ఇద్దరు పెద్దవాళ్ళు వుండడానికి చక్కటి యేర్పాట్లు. పరిశుభ్రమైన వాతావరణం. . ఇంతలో శైలి శారద లోపలికి వచ్చారు.
“ అమ్మా! యేమాలోచిస్తున్నావు?బామ్మ గుర్తొచ్చిందా? నాన్నా చూడు ప్రతి సంవత్సరం బామ్మ పోయిన రోజు అమ్మని వోదార్చేసరికి మాకు తల ప్రాణం తోకకి వస్తుంది. ” వాళ్ళకి కూడా కళ్ళల్లో నీళ్ళు తిరిగాయి.
“మీకేమి తెలుసే మా ఇద్దరి అనుబంధం?ఇంతమంది పెద్దవాళ్ళు చల్లగా వుండమ్మా అని దీవిస్తున్నారంటే అది మీ బామ్మ వల్లే కదే?
“బాబోయ్! అమ్మా మొదలు పెట్టకు. పద పదబయట అందరూ యెదురు చూస్తున్నారు. మిగతా బ్రాంచెస్ నుండి రాగలిగిన వాళ్ళు వచ్చారు” తొందర చేశారు శారదా శైలి. ఇద్దరూ కూడా యెంత పని వున్నా ఈ రోజు మటుకు తప్పని సరిగా ఇంటికి వస్తారు.
బయట గార్డెన్ యాభైమంది హాయిగా కూర్చోవడానికి వీలుగా వుంది. కూతుళ్ళతో భర్తతో గార్డెన్ లోకి వచ్చేసరికి అందరూ వచ్చి కుర్చీల్లో కూర్చుని వున్నారు. అప్పటికే అల్లుళ్ళిద్దరూ యేర్పాట్లన్నీ చేసి వుంచారు. సరళ ఒక్కొక్కరి దగ్గరికి వెళ్ళీ ప్రేమగా పలకరీంచి వచ్చి తను కూడా ఒక కుర్చీలొ కూర్చుంది.
శారద, శైలి, అల్లుళ్ళు దివాకర్, వేణు వాళ్ళ ఫ్రెండ్స్ అందరూ కలిసి పెద్దవాళ్ళందరితో కొన్ని గేమ్స్ ఆడించారు. ఆ తర్వాత వడ్డనలు జరిగాయి. తినగలిగే వాళ్ళు తింటుండగా సొంతంగా తినలేని వాళ్ళకి కేర్ టేకర్స్ తినిపించారు.
వాళ్ళందరినీ చూస్తుంటే మనసు తృప్తిగా అనిపిస్తున్నది. . “ఈ యేర్పాటు వల్ల మేము అన్నీ యెంజాయ్ చేయగలుగుతున్నాము. మేము రిలాక్స్ అయి వచ్చాక మా పెద్దవాళ్ళని ఇంకా ప్రేమగా చూసుకోగలుగుతున్నాము” అని ఇక్కడ పెద్ద వాళ్ళని దింపిన వాళ్ళ పిల్లలు చెప్తుంటే తమ ఆనందం కోసం అత్తగారు పడిన తాపత్రయం గుర్తొచ్చింది.

****************

“ పిల్లలు యెటన్నా బయటికి వెళ్దాం అంటున్నారండీ” భర్త జనార్ధన్ కి బట్టలిస్తూ చెప్పింది సరళ.
”ఇవాళ కుదరదు మీటింగ్స్ వున్నాయి”. చొక్కా గుండీలు పెట్టుకుంటూ చెప్పాడు జనార్ధన్.
“ ఈ రోజు కాదు. వాళ్ళకు క్రిస్మస్ సెలవులిచ్చారు కద . యెటన్న వెళ్దాము అంటున్నారు. ”
“ బుద్దుందా పిల్లలకి?వాళ్ళకు లేకపోయినా నీ బుద్ధేమయింది అడిగినపుడు? మళ్ళీ నా దాక తెచ్చావు మాటర్ ని? అమ్మనొదిలి యెలా వెళ్తామనుకున్నారు?”
“అయ్యబాబోయ్ ! నేను చెప్పానండీ బాబూ…ఒక్కసారి నాన్నతో చెప్పు. . అన్నీ నువ్వే చెప్పేస్తావు అని వెంటపడ్డారు. సరే నాదేమి పోయింది?చెప్తే పోలా అని చెప్పానంతే. ఇక మీ తండ్రీకూతుళ్ల ఇష్టం. . . ”
“ కుదరదులే. అమ్మ నొదిలి వెళ్ళలేము కదా?పోనీ పిల్లలు నువు వెళ్ళి రాండి. అమ్మను నేను చూసుకుంటాను. ”
“మీరు లేకుండా మేమెక్కడికి? అంత అర్జెంట్ యేమీ లేదు. . మన పిల్లలు అర్థం చేసుకునే వాళ్ళే. ”
అంతటితో ఆ సంభాషణకి పుల్ స్టాప్ పడింది. చాటు నుండి అంతా వింటున్న పిల్లలకి బోల్డు నిరాశ కలిగింది.
“చీ! నాన్న యెప్పుడూ ఇంతే. . యెక్కడికి వెళ్దామన్న వద్దంటారు. ” బామ్మంటే ప్రాణమైనా అందరూ వెళ్తారు తాము యెక్కడికీ వెళ్ళట్లేదని చిన్నది శైలి నిరాశగా అంది.
“మరి బామ్మని వదిలేసి యెలా వెళ్తాము? ఒక్కర్తీ యెలా వుండగలదు? అందుకే నాన్న వద్దంటున్నారు. పోనీలే మన సెలవులు ఇక్కడే యెంజాయ్ చేద్దాము. ”పెద్దరికంగా చెల్లెల్ని ఓదార్చింది శారద.
వాళ్ళ మాటలు వింటూ దగ్గరికి వెళ్తే యేమని ఓదార్చాలో తెలీక పిల్లల్ని తప్పించుకుని వంట ఇంట్లోకి వెళ్ళింది సరళ.
వర్ధనమ్మకి జనార్ధన్ ఒక్కడే కొడుకు. తల్లి అంటే జనార్ధన్ కి చాలా ప్రేమ గౌరవాలు వున్నాయి. జనార్ధన్ కి అయిదు సంవత్సరాలప్పుడు తండ్రి చనిపోతే తల్లి కళ్ళల్లో పెట్టుకుని పెంచింది. పెద్దగా వెనక ఆస్తులు లేవు. చిన్న ప్రైవేట్ స్కూల్లో టీచరు వుద్యోగం చేస్తూ కొడుకుని చదివించింది జనార్ధన్ కూడా తల్లి కష్టాన్ని అర్థం చేసుకున్నవాడే. అందుకని బుద్దిగా డిగ్రీ వరకు చదువుకుని బ్యాంక్ పరీక్షలు రాసి ఆఫీసరుగా వుద్యోగం సంపాదించుకుని తల్లి చూపించిన అమ్మాయిని పెళ్ళి చేసుకుని ఇద్దరు అమ్మాయిలకు తండ్రయ్యాడు. వర్ధనమ్మ పాతకాలం మనిషైనా భావాలు మటుకు ఆదర్శణీయం. ఇప్పటి అత్తగార్లలా ఆమెకి కొడుకు గురించిన అభద్రతా భావం యేమీ లేదు. కొడుకుని కొంగుకి కట్టేసుకుంటుందని కోడలు గురించిన అనుమానమూ లేదు.
పెళ్ళై ఇంటికొచ్చిన కోడలిని కూర్చో బెట్టుకుని ”అమ్మా! సరళా మనిద్దరం బాగుంటే వాడు సంతోషపడతాడు. వాడి సంతోషమే మన ఆనందం. కన్నవారినీ, తోడబుట్టిన వారినీ వదిలి వచ్చావు. భార్యాభర్తలు సర్దుకుని మసలడం యెంత అవసరమో అత్తా కోడళ్ళు కూడా సర్దుకోవడం అంత అవసరం. చాలా సమస్యలు మాట్లాడుకోవడం వల్ల పరిష్కారమవుతాయి. యే సమస్య వచ్చినా మన మధ్యే పరిష్కారం అవ్వాలి. నా వల్ల నీకు యే మాత్రం అసౌకర్యం కలిగినా నాకే చెప్పు. నేను అర్థం చేసుకుంటాను. అలాగే నీ వల్ల నాకు యేమన్న ఇబ్బంది అనిపిస్తే నీకే చెప్తాను అర్థం చేసుకో, ఆలోచించు. అంతే కాని నీ గురించి నేనెవరికో చెప్పి నా బాధ తీర్చుకుని వాళ్ళ దగ్గర సానుభూతి పొందడం నేను నా కొడుకుని అవమానించడమే. ఆనందంగా వుందాము కలిసి” అనునయంగా చెప్పింది. సరళకు చాలా సంతోషమనిపించింది.
“అలాగే అత్తయ్యా. . తప్పకుండా మీరన్నట్లే వుందాము.” అని మాట ఇవ్వడమే కాకుండా అలానే వుంది కూడాను.
వర్ధనమ్మ కూడా యే విధంగానూ కొడుకు కోడలు జీవితంలో ఇన్వాల్వ్ అయ్యేది కాదు. అడిగితేనే సలహా చెప్పేది. పెద్దది కాబట్టి తన మాటే నెగ్గాలనే ఆరాటం ఆమెకి లేదు. కరెక్టే అనిపిస్తే చిన్నదైనా కోడలి మాట వినేది. దాంతో అత్తగారంటే గౌరవం యెక్కువయ్యింది సరళకు. ఒక ఆరునెలలు గడిచేసరికి అత్తాకోడళ్ళా తల్లీ కూతుళ్ళా అనేట్లు అయ్యారు ఆ అత్తకోడళ్ళు. ఇంటి మహలక్ష్మిలా వచ్చిన కోడలితో ముందుగా మంచిగా వుండవలసింది అత్తగారు. ఆప్యాయంగా అక్కున చేర్చుకునే అత్తగారుంటే కోడళ్ళు నెత్తిన పెట్టుకుంటరనే వాక్కుకి ఈ అత్త కోడళ్ళే వుదాహరణ.
కోడలిగా ఆ ఇంటికి సరళ వచ్చి పదిహేనేళ్ళు అయింది. ఇన్నేళ్ళు గడిచిన వాళ్ళు అప్పుడెలా వున్నారో ఇప్పుడూ అంతే. చిన్న యాక్సిడెంట్ లో నడుము విరిగి మంచాన చేరింది వర్ధనమ్మ. తల్లిలా చేరదీసిన అత్తగారికి తనే తల్లయింది సరళ. తన గురించి కోడలు యెక్కడికీ కదలకుండా అయిందని బాధపడుతుంది వర్ధనమ్మ.
వర్ధనమ్మ లేవలేదనే కాని చెవులూ కళ్ళూ బాగా పని చేస్తాయి. పక్క గదిలో మనవరాళ్ళిద్దరూ మాట్లాడుకున్న మాటలు ఆవిడ విననే విన్నది.
“యేమయ్యా!ఒక్క కొడుకునిచ్చి హడావుడిగా యేదో పనున్నట్లు వెళ్ళావు. ఇంకా కొంతకాలం వుండి ఇంకోళ్ళని ఇవ్వొచ్చుగా?” యెదురుగా గోడమీదున్న మొగుడిని విసుక్కున్నది.
“శైలీ, శారదా! యేమి చేస్తున్నరమ్మా?”కేకేసింది మనవరాళ్ళని.
“వస్తున్నాము బామ్మా!” మాటతో పాటే ఇద్దరూ లోపలికి వచ్చారు. సెలవులు కాబట్టి ఇది వాళ్ళ ముగ్గురికీ ఆడుకునే టైము. రోజూ ఈ టైముకు బామ్మతో పచ్చీసో, అష్ట చెమ్మో లేదంటే పేకాటొ , అంతాక్ష్యరొ యేదో వొకటి బామ్మని కూర్చోబెట్టి ఆడుతారు మనవరాళ్ళిద్దరూ.
వస్తూనే ఇద్దరు చెరో వేపునుండి బామ్మ భుజాల కింద చేతులేసి నెమ్మదిగా పైకి లాగి కూర్చో బెట్టారు. ”మా బంగారాలే. . యెంత బాగా కూర్చోబెడుతున్నరో. ” పిల్లలిద్దరినీ ముద్దు చేసింది.
“బామ్మా! ఈ రోజు యేమి ఆడదాము?” పెద్దది అడిగింది.
“ ఈ రోజు అష్టా చెమ్మా ఆడదాము . . గ్యారంటీగా ఈ రోజు నేనే గెలుస్తాను. ”
“రోజూ యేదో మమ్మల్ని గెలవనిస్తున్నట్లు?”
“పోనీ లేవే చిన్నది” చిన్న మనవరాలిని వెనకేసుకొచ్చింది .
ఇంతలో భర్తని ఆఫీసుకు పంపి సరళ కూడా వచ్చింది ఆడుకోవడానికి.
ఒక అరగంట ఆరోగ్యకరమైన నవ్వులు పువ్వులై విరిసాయి.
చిన్న పిల్లలనుకుంటారు కాని పిల్లలు తల్లిని ఇతరులు యెలా గౌరవిస్తున్నరనేది చాలా బాగా గమనిస్తుంటారు. తల్లితో బామ్మ యెంత బాగా వుండేదీ. తల్లి బామ్మని యెంత బాగా గౌరవిస్తున్నదీ చూస్తుండ బట్టి పిల్లలు బామ్మతో యెంతో హాయిగా వుంటారు. పెద్దవాళ్ళ ప్రవర్తనే పిల్లలకి సంస్కారం నేర్పిస్తుంది. దానికి తోడు వర్ధనమ్మ పిల్లలతో యెంతో ప్రేమగా వుంటుంది. తానెప్పుడూ పిల్లల్ని కోప్పడదు. తల్లి కోప్పడితే అడ్డం పోదు. కాని సమయం వచ్చినప్పుడు తల్లి మాట యెందుకు వినాలో చాలా అనునయంగా చెప్తుంది. అందుకే పిల్లలకు బామ్మంటే ప్రాణం.
“అమ్మా! ఆకలేస్తున్నది. ” ఇద్దరూ ఒక్కసారి అడిగారు.
“అత్తయ్యా! కాసేపు నడుము వాల్చండి. శారదా బామ్మని పడుకోబెట్టండి. ఈ లోపు నేను అందరికీ కారప్పూస ఇక్కడికే తెస్తాను” చెప్పి లోపలికి వెళ్ళింది. సరళ. మళ్ళీ పిల్లలిద్దరూ బామ్మని జాగ్రత్తగా పడుకోబెట్టారు. ఈ లోపు సరళ అందరికీ కారప్పుస , మిఠాయి తెచ్చిపిల్లలిద్దరికీ చెరో ప్లేట్ ఇచ్చింది.
“అక్కకి యెక్కువ ఇచ్చావు. ” శైలి పేచీ మొదలు పెట్టింది.
“తింగరి బుచ్చీ. యేదో పేచీ పెట్టంది నీకు తోచదా?కావాలంటే డబ్బాలు తెచ్చి నీ దగ్గర పెడతాను. ప్రస్తుతం నోర్మూసుకుని తిను”
“నోర్మూసుకుని యెలా తింటారేం?”కిసుక్కున నవ్వింది శైలి.
మనవరాలి మాటలకు హాయిగా నవ్వుకుంది వర్ధనమ్మ.
“అత్తయ్యా మీరు కూడా తింటూ వుండండి నేను కాఫీ తెస్తాను. ”అత్తగారి చేతికి దగ్గరగా ప్లేట్ పెట్టింది సరళ.
“ఇప్పుడేమీ తినలేను కానీ కాస్త కాఫీ ఇవ్వు చాలు” వర్ధనమ్మకు నడుము పడిపోయిందే కాని మిగతా యే ప్రాబ్లమ్స్ లేవు. అయినా కాని ఆహారం విషయంలో చాలా మితంగా వుంటుంది.
వంట ఇంట్లోకి వెళ్ళి తనకి అత్తగారికి కాఫీ తెచ్చేలోగానే పిల్లలు తినేసి వాళ్ళ ఆటలకి వెళ్ళిపోయారు.
“టీవీ పెట్టనా అత్తయ్యా?” వర్ధనమ్మ నోట్లో కాఫీ పోస్తూ అడిగింది.
“వద్దులే కానీ సరళా నేనొకటి చెప్తాను విను. పిల్లలిద్దరూ సరదా పడుతున్నారు. నన్నెవరి దగ్గరన్నా వుంచి మీరొక్క నాలుగు రోజులు యెటన్నా వెళ్ళి రాండి”
“యెవరి దగ్గర వుంటారత్తయ్యా?” చిరునవ్వుతో అడిగింది
“నిజమేనే . . వెధవ జీవితం. . నేనూ ఒక్కదాన్నే. మీ మామగారూ ఒక్కరే. . నీ దురదృష్టం మీ ఆయనా ఒక్కడే. ఇప్పుడే మీ మామగారిని అరుస్తున్నా ఇంకోళ్ళని ఇవ్వకుండా యెందుకెళ్ళావని” నవ్వింది వర్ధనమ్మ. ఇద్దరున్నట్లయితే కాస్త నీకు వెసులుబాటు వుండేది” నిట్టూర్చింది. ”వెధవ ప్రాణం పోనన్నా పోదు. . వచ్చిన పని అయిపోయింది. ఇంకా యెందుకు చెప్పు?”
“అత్తయ్యా యెందుకు బాధపడతారు? యెన్నాళ్ళు వుంటామనేది మన చేతుల్లో లేదు కదా?మా వల్ల మీకేమన్నా బాధ కలుగుతున్నదా? తప్పని దానికి తల వంచాలని మీరే కదా చెప్పారు?ఇప్పుడు మన చేతుల్లో యేమీ లేదు. . వీలైనంతవరకు ఆనందంగా వుండడం తప్ప” మృదువుగా అత్తగారిని వోదార్చింది.
కోడలి ప్రేమకు కళ్ళు చెమర్చాయి . “సరళా ఒక్క నాలుగు రోజులు మీరెటన్నా వెళ్ళొస్తే నా ప్రాణం హాయిగా వుంటుందే. . నన్నెవరన్నా ఒక నాల్రోజులు వుంచుకుంటె బాగుండును. పిల్లలకు లాగే పెద్ద వాళ్ళకు కూడా డే కేర్ వుంటే బాగుండేది. ”
“డే కేర్ అంటే పొద్దున వెళ్ళి సాయంత్రం రావడం. . నాల్రోజులుండడం కాదు అత్తమ్మా” వెక్కిరించింది.
“నాకు తెలుసు లేవే. వాళ్ళే అవసరమైతే వుంచుకునేట్లన్నమాట. ” “ అయినా సరళా అలాంటిది నువ్వే ఒకటి మొదలు పెట్టొచ్చు కదే?”
“యేమి మాట్లాడుతున్నారు?అదంతా అయ్యే పని కాదు. చూద్దాం లేండి అత్తయ్యా! పడుకోండి. . ”
“పడుకోవడం కాదు. నిజంగానే చెప్తున్నాను. అలాంటిది ఒకటి స్టార్ట్ చేసావనుకో . . అప్పుడు నన్ను చూసుకోవడానికి వాళ్ళుంటారు కాబట్టి మీరు కావాలన్నప్పుడు యెటన్నా వెళ్ళొచ్చు”
ఒక్క పూట యెక్కడికన్నా వెళ్తే తనను వొంటరిగా వదిలి తిరగడానికి వెళ్ళిందని గోల గోల చేసే అత్తగార్లున్న ఈ రోజుల్లో తమని యెక్కడికైనా పంపి సంతోష పడాలనే అత్తగారి ఆరాటానికి మనసు ఆర్ద్రమయింది సరళకు.
“మీరు చెప్పేది వినటానికి బాగుంది అత్తయ్యా . ప్రాక్టికల్ గా చాలా కష్టం. . మీ అబ్బాయి కూడా వచ్చాకా ఆలోచిద్దాము లెండి”అప్పటికి సర్ది చెప్పి వంట చేయడానికి వెళ్ళింది

********************
వర్ధనమ్మ విషయాన్ని వదిలి పెట్టలేదు. సాయంత్రం కొడుకు రాగానే మళ్ళీ మొదలు పెట్టింది. జనార్ధన్ కూడా అదే అన్నాడు ప్రాక్టికల్ గా చాలా కష్టమని. కాని వర్ధనమ్మ చెప్తూనే వుంది. యెన్నడూ దేనికీ బలవంతం చేయని అత్తగారు ఇన్ని సార్లు చెప్తుంటే వినగా వినగా సరళకు కూడా అది చాలా మంచి ఆలోచన అనిపించింది.
“నిజమే! ఇలా యెంత కాలం వుండగలం?అత్తయ్య చెప్పినట్లు డే కేర్ స్టార్ట్ చేస్తే అత్తయ్యకీ కాలక్షేపం. వుద్యోగాలకి వెళ్ళాల్సొచ్చి పెద్దవాళ్ళని ఇంట్లో పెట్టి వెళ్ళలేకా, వుద్యోగం మానలేకా అవస్థపడే వాళ్ళకి ఇది మంచి అవకాశం”భర్తని వొప్పించింది.
అత్తాకోడళ్ళిద్దరూ కలిసి చిన్న ప్రకటన తయారు చేశారు
“ దంపతులు వుద్యోగం చేస్తున్నారా?మీ పెద్ద వాళ్ళని ఇంట్లో వదిలి వెళ్ళలేని పరిస్థితా?ఇదిగో పరిష్కారం. “వర్ధనమ్మా డే కేర్” మీ పెద్దవాళ్ళని వుదయం మా చెంత వదలండి. సాయంకాలం మీతో తీసుకెళ్ళండి.”
“మీ దంపతులు పిల్లలతో విహార యాత్రలకి వెళ్ళాలనుకుంటున్నారా?ఇంట్లోని పెద్దవాళ్ళని మీతో తీసుకు వెళ్ళలేని పరిస్థితా?ఇదిగో పరిష్కారం”వర్ధనమ్మా డే కేర్”
వారం రోజుల వరకు మీ పెద్దవాళ్ళు మా సంరక్షణలో ప్రశాంతంగా వుంటారు. మీరు మీ యాత్రని ఆనందంగా పూర్తి చేసుకుని మీ వాళ్ళని ఇంకా ప్రేమగా చూసుకోండి. . ”
పెళ్ళికి వెళ్ళాలన్నా, యే ఫంక్షన్ కి వెళ్ళాలన్నా మీ వాళ్ళని భారంగా తలచకండి. ఆ భారం మాకొదిలి మీరు హాయిగా వుండండి”
దీన్ని వాట్సఅప్ ద్వారా ఫ్రెండ్స్ కి పంపి వాళ్ళ ఫ్రెండ్స్ కి పంపమన్నారు. పిల్లలు కూడా వుత్సాహంగా తమ ఫ్రెండ్స్ కి వాట్సప్ చేసి వాళ్ళ పేరెంట్స్ కి చూపించమన్నారు.
విచిత్రంగా అనూహ్య స్పందన వచ్చింది.
సొంత ఇల్లే కాబట్టి ముందున్న పెద్ద హాల్లో అరడజను మంచాలేసి పక్కన మందులు పెట్టుకోవడానికి వీలుగా చిన్న టేబుల్స్ యేర్పాటు చేసింది. ఆలోచన వర్ధనమ్మది. ఆచరణ సరళది. . మధ్య మధ్య అవసరమైన సలహాలు ఇస్తూ జనార్ధన్ కూడా బాగా యెంకరేజ్ చేసాడు. ఒక డాక్టర్ ని, ఒక లీగల్ ఆఫీసర్ ని నెల జీతం మీద మాట్లాడుకున్నారు. రిజిష్టర్ చేయించి ఒక శుభ ముహూర్తాన సెంటర్ ని ప్రారంభించారు. తను లేవలేదన్న సంగతి కూడా మర్చిపోయి వుత్సాహ పడిపోయింది వర్ధనమ్మ. మొదటి రోజు ఒక్కరే వచ్చారు. ఆ రోజు ఆవిడకీ , వర్ధనమ్మకీ కూడా బోలెడు టైం పాస్. నెల తిరిగేసరికి సంఖ్య అయిదుకి పెరిగింది. మంచి పనివాళ్ళు దొరకడం వల్ల అలసట అనిపించడం లేదు. . ఒక్కో రోజు యెవ్వరూ రారు ఒక్కో వారం వూపిరాడకుండా వుంటారు. అందుకని ఇద్దరు వంటవాళ్ళని కూడా పెట్టుకుంది. కొద్దిగా అలవాటయ్యి అంతా బాగుంది అనుకున్నాక వర్ధనమ్మ కొడుకు వెంటపడి అందర్నీ విహారయాత్రకి పంపింది.
వెళ్ళొచ్చిన మనవరాళ్ళ మొహాల్లో ఆనందం చూసాక బామ్మకి తృప్తిగా అనిపించింది. ఇద్దరూ పోటీ పడి విశేషాలు చెప్తుంటే సంతోషంగా విన్నది.
“సరళా నేననుకున్నది నెరవేరిందే. నా మనవరాళ్ళ సంతోషం చూడలేనేమో అనుకున్నాను. యెందుకీ జీవితం అని బెంగ పడ్డాను. ఇక పర్వాలేదే. ”
చిన్నపిల్లలా తానే వెళ్ళొచ్చినంతగా సంబరపడ్డారు. అత్తగారి సంతోషం చూసి తాను కూడా హ్యాపీగా ఫీలయింది సరళ.
తన కళ్ళ ముందే సెంటరు దిన దినాభి వృద్ది చెందడం చూసి ఆ తర్వాత అయిదు సంవత్సరాలకి హాయిగా దాటిపోయింది వర్ధనం.
“మనం మనుషులం. యెన్నో కోరికలుంటాయి. పిల్లకు యెన్నో ఆశలుంటాయి. పెద్దవాళ్ళ వల్ల అవి తీరడం లేదంటే ఆ పెద్దవాళ్ళు యెప్పుడు పోతారా అని యెదురుచూసే సందర్భం వస్తుంది . అలా కాకుండా చిన్న చిన్న సరదాలు తీరుతుంటే మనసు తృప్తిగా వుంటే పిల్లలు కూడా పెద్దవాళ్ళమీద ప్రేమ పెంచుకుంటారు. ఇక్కడ పిల్లలు పెద్దవాళ్ళను వదిలించుకోవడం లేదు. కొద్దిగా బ్రేక్ తీసుకుంటున్నారు. అంతే. రెట్టింపు వుత్సాహంతో , ప్రేమతో తమ వాళ్ళని చూసుకుంటున్నామని వారు చెప్తున్నారు కూడాను” వృద్దాశ్రమాలు రావడం ఒక దౌర్భాగ్యం కదా అని ఒకరడిగిన ప్రశ్నకు సమాధానం ఇచ్చేది వర్ధనమ్మ…. .

విరక్తి

రచన: వాత్సల్య

రాత్రి పదిన్నరవుతోంది. మానస మంచం మీద విసుగ్గా అటూ ఇటూ కదులుతోంది, ఎంత ప్రయత్నించినా నిద్రాదేవి కరుణించట్లేదు. అరగంట క్రితం గుండెల్లో సన్నని మంట మొదలయ్యింది. లేచి కాస్త మజ్జిగ కలుపుకుని తాగిందే కానీ అరగంటైనా తగ్గట్లేదు.
మంచం దిగి మాస్టర్ బెడ్రూం లోకి వెళ్ళింది. అక్కడ పని చేసుకుంటున్న భర్త దీపక్ కనీసం ఈమె రాకని గమనించినట్లు కూడా లేదు. కొన్ని సెకన్లు అతనికెదురుగా నిలబడి తనని గమనించట్లేదని బాత్రూంలోకి వెళ్ళి వచ్చి మళ్ళీ నిలబడింది. తను వచ్చాను అన్న సంకేతంగా సన్నగా దగ్గింది. ఏమిటీ అన్నట్లు విసుగ్గా తలెత్తి చూసాడు దీపక్. ఏంటో గుండెల్లో మంటగా ఉంది అంది సన్నని గొంతుతో. అయితే ఏమిటీ అన్నట్లుగా చూసాడు. మజ్జిగ త్రాగాను ఇంకా తగ్గట్లేదు అంది అతని మొహంలో మారే భావాలని చూస్తూ. అయితే ఏమంటావు, హాస్పిటల్ కి వెళ్దామా వద్దా చిరాకు ధ్వనిస్తుండగా అరిచినట్టే అన్నాడు.
ఒక్క నిమిషం మానస మనసు బాధతో మూలిగింది. వెంటనే తేరుకుని వద్దులే అని చెప్పి తన గదిలోకి నడిచింది. నెప్పంటావు డాక్టరంటే వద్దంటావు ఏమి చెయ్యమని నీ ఉద్దేశ్యం అసహనంతో దీపక్ అంటున్న మాటలు తన చెవిన పడ్డా దిండులో తలదాచుకుని నిద్ర పోవడానికి ప్రయత్నిస్తోంది మానస. ఏమిటో మనసులో ఎడ తెగని ఆలోచనలు, ఏమిటి తన జీవితం ఇలా?? ఇద్దరికీ మంచి ఉద్యోగాలు, చక్కటి ఇల్లు, ఒక్కడే సంతానం, అయినా తామిద్దరి మధ్యా ఏదో అడ్డుగోడలు. గత కొద్ది సంవత్సరాలుగా తమ పడకలు వేరయ్యేంత దూరం. తప్పెక్కడుందో ఎంత ఆలోచించినా అర్ధం కావట్లేది మానసకి. నిద్ర పట్టక లేచి తన గదిలో చదువుకుంటున్న కొడుకు శశాంక్ దగ్గరకి వెళ్ళింది. ఏమిటమ్మా అన్నట్లు తలెత్తి చూసాడు పదహారేళ్ళ కొడుకు. ఏమీ లేదురా నిద్ర పట్టక ఇలా వచ్చాను. మొన్న కెమిస్ట్రీ నోట్స్ ఏదో రాసుకోవాలన్నావు, రాయనా అని అడిగింది. రాసిపెడతా అని తల్లి అనేసరికి అమ్మా ప్లీజ్ ఇదిగో మా ఫ్రెండు నోట్సు, అయినా టాపిక్ చూస్తే నువ్వే ఇంటర్నెట్లో చూసి చక్కటి నోట్సు ప్రిపేర్ చేస్తావుగా అంటూ నోట్సు అందించాడు.
వాడిని చూసి చిన్నగా నవ్వుకుంది మానస. ఏమిటో ఈ చదువులూ అని నిట్టూర్చి తన గదిలోకి వెళ్ళి ల్యాప్ టాప్ ఆన్ చేసి నోట్సు రాయడంలో మునిగిపోయింది. ఆలా రాస్తూ రాస్తూ ఎప్పుడు నిద్రలోకి జారుకుందో తెలీదు. దాహమేసి మెలకువొస్తే టైము చూసింది. ఉదయం నాలుగున్నరవుతోంది. నీళ్ళు త్రాగి ఇలా పడుకుందో లేదో మళ్ళీ గుండెల్లో మంట మొదలు. ఇది మామూలే కదా అనుకుని నిద్ర పోవాలని ప్రయత్నిస్తోంది కానీ నెప్పి అంతకంతకూ ఎక్కువవుతోందే తప్ప తగ్గట్లేదు. కొద్ది నిమిషాల్లోనే తట్టుకోలేనంత నెప్పి. శరీరమంతా ఏదో బాధ. లేచి భర్తని పిలుద్దామనుకుంటొంది కానీ లేవలేకపోతోంది. ఓక ఐదు నిమిషాల తరువాత ఈ పెనుగులాట ఆగింది. హమ్మయ్య అనుకుని మానస లేవబోయింది. ఏంటో శరీరమంతా తేలిగ్గా అయిపోయింది. మంచం దిగలేకపోతోంది. గాల్లో తేలినట్లనిపిస్తోంది. మానసకి ఒక్క నిమిషం ఏమీ అర్ధం కాలేదు. తనేమో గాలిలో తేలుతోంది ఇంకో పక్క తనేమో మంచం మీద నిశ్చలంగా పడుకుని ఉంది. తరచి చూసుకుంటే తను మనిషి శరీరంలోంచి బయటకొచ్చేసి ఉంది. అంటే అంటే తను చచ్చిపోయిందా?? మానసకి నమ్మశక్యంగా లేదు తను చనిపోయిందంటే.
తెల్లవారింది, కొడుకు లేచి కాలేజీకి వెళ్ళడానికి రెడీ అయ్యి అమ్మా అని లేపడానికి తన దగ్గరకొచ్చాడు. నాన్నా, నేను లేనురా అని చెప్పాలనుకుంటొంది కానీ చెప్పలేకపోతోంది. తన శరీరాన్ని అటూ ఇటూ కదిపి చూసి ఏదో అనుమానం వచ్చి నాన్నా అంటూ పరిగెత్తుకెళ్ళాడు. ఓ ఐదారుసార్లు లేపితే కానీ లేవలేదు దీపక్. అమ్మా లేవట్లేదు నాన్నా దాదాపు ఏడుపు గొంతుతో అన్నాడు శశాంక్. ఒంట్లో బాగాలేదంది పడుకుని ఉంటుందిలే నువ్వు తిన్నావా అని నిద్ర మత్తులోనే అడిగాడు. నాన్నా ఒక్కసారి అమ్మని చూడు మరోసారి అడిగాడు శశాంక్. విసుగ్గా మంచం మీదనించి లేచి తనని లేపడానికి ప్రయత్నించడం చూస్తూనే ఉంది. ఏదో అనుమానం వచ్చి కింద ఫ్లాట్లో ఉండే డాక్టర్ జగదీశ్వర్కి ఫోను చేసాడు. డాక్టరు గారొచ్చి చూసి పెదవి విరిచారు. నిద్రలోనే హార్ట్ ఎటాక్తో పోయింది దీపక్, కానీ పాపం బాగా ఇబ్బంది పడినట్లుంది చివరి క్షణాల్లో అనిపిస్తోందయ్యా మొహం చూస్తే. ఓ రెండు గంటలయినట్లుందయ్యా అందరికీ ఫోన్లు చెయ్యి అయాం సారీ అనేసి వెళ్ళిపోయారు.
తనని ఒక కొత్త చాపలో పడుకోపెట్టి తల దగ్గర దీపం పెట్టారు. అందరూ వచ్చారు. ఏమిటే అప్పుడే వెళ్ళిపోయావా అంటూ తన తల్లితండ్రులూ, అక్కలు ఏడ్వటం తనకి కనిపిస్తూనే ఉంది. కొడుకు శశాంక్ మొహం చూస్తే తనకి జాలేస్తోంది. కానీ ఏమీ చెయ్యలేదు. ఒక్కసారి వాడిని తడిమి చూసుకోవాలనుంది కానీ అయ్యే పని కాదని తెలుసు. అయ్యా సూర్యాస్తమయం కాకముందే కార్యక్రమాలు నిర్వహించాలి కానెయ్యండి తొందర పెట్టారెవరో. అయిపోయింది అంతా అయిపోయింది నిన్నటి వరకూ తిరిగిన ఇంట్లో నుండి తనని తీసుకెళ్ళిపోతున్నారు. ఇంక తను ఏమీ చెయ్యలేదు. భర్త దీపక్ యాంత్రికంగా పురోహితుడు చెప్పిన క్రతువు చేస్తూ ఉన్నాడు ఎప్పటిలాగే అభావంగా. ఏంటి నేను అక్కర్లేదా, ఎప్పటికీ తిరిగి రానని తెలిసి కూడా ఏమిటి ఈ మనిషి అనుకుంటొంది మానస ఆత్మ. కాసేపటికి తనని చితి మీద పేర్చి కట్టెలతో కప్పెస్తున్నారు. చివరిసారిగా ఒక్కసారి చూడు బాబూ అన్నారు మానస నాన్నగారు ఉబికి వస్తున్న దుఃఖాన్ని ఆపుకుంటూ. నిర్లిప్తంగా నడచి వచ్చి మానస ముఖంలోకి చూసి తల అటు తిప్పుకున్నాడు దీపక్. కొడుకు శశాంక్ పాపం ఏడ్చీ ఏడ్చీ వాడి బుగ్గలమీద కన్నీటి చారికలు కట్టేసాయి. ఇదే ఆఖరుసారి తన వాళ్ళని చూడటం అనుకుంటుండగా భగ్గున లేచిన అగ్ని జ్వాలలు తన శరీరాన్ని చుట్టేసాయి.
బాబూ కపాల మోక్షమయ్యింది ఇంక బయలుదేరండి అన్న కేక వినపడటంతో అందరూ ఇంటికి బయలుదేరారు. దీపక్ ఇంటికొచ్చి అలా సోఫా వంక చూసాడు. తన కంటే అప్పుడప్పుడు ముందరే ఆఫీసు నుండి వచ్చినప్పుడు మానస అక్కడే కూర్చుని కాఫీ తాగుతూ పుస్తకం చదువుకుంటూ ఉండేది. ఒక్కసారి తల విదిల్చి లోపలకి వెళ్ళిపోయాడు.
మానస వెళ్ళిపోయి మూడు రోజులు కావస్తోంది. బంధువులూ, స్నేహితులు, చుట్టు పక్కల వారి పరామర్శల తాకిడి ఇంకా తగ్గలేదు. నాలుగో రోజు మధ్యాహ్నం బయట వాళ్ళు ఎవరూ లేరు ఇంట్లో. కట్టాల్సిన బిల్లులు అవీ చూద్దామని కూర్చోపోతుండగా నాన్న, రాజీ ఆంటీ వచ్చింది అని చెప్పాడు శశాంక్. రాజి, మానస ఒకే ఆఫీసు. మానస అక్కడ చేరేటప్పటికే రాజి అక్కడ సీనియర్. ఆవిడ పర్యవేక్షణలో పని నేర్చుకుని స్వతాహాగా తెలివైనదైన మానస అతి త్వరలోనే తనకంటూ ఒక గుర్తింపు తెచ్చుకోగలిగింది.
అయాం సారీ దీపక్, ఊర్లో లేకపోవడం వల్ల ఆ రోజే రాలేకపోయాను, రాగానే మా కొలీగ్స్ చెప్పడంతో షాకయ్యాను అంది రాజి ఉబికి వస్తున్న కన్నీళ్ళు ఆపుకుంటూ. అసలిదంతా ఎలా జరిగింది అని అడిగింది రాజి. ఏమో ముందు రోజు రాత్రి కాస్త ఆలశ్యంగా నిద్ర పోయిందంతే, మరునాడు లేచి చూసేసరికి. . అని ఆగిపోయాడు దీపక్. మానస గుండెల్లో మంటగా ఉందనడం ఇవన్నీ అనవసరనిపించి చెప్పలేదు. కాసేపు రాజి శశాంక్ ని దగ్గరకి తీసుకుని మాట్లాడింది. బయలుదేరుతూ తన చేతిలో ఒక కవర్ పెట్టి, ఆఫీసులో తన డెస్కులో ఉన్న వస్తువులన్నీ ఈ కవర్లో ఉన్నాయి. మానస అప్పుడప్పుడు లంచ్ టైములో ఏదో రాస్తుండేది.
మాకెవ్వరికీ తెలుగు రాదు అందుకే తను ఏమి రాస్తోందో కూడా మాకు తెలీదు. అడిగితే ఏవో చిన్న కధలు నా బ్లాగుకోసం అనేది తప్ప అంతకు మించి ఇంకెప్పుడూ నేను రెట్టించలేదు. కానీ గత కొన్ని సంవత్సరాలుగా తనని గమనించి చెప్తున్నాను అందరితో ఉన్నప్పుడు నవ్వుతూ తుళ్ళుతూ ఉన్నా ఒంటరిగా ఉన్నప్పుడు ఏదో ఆలోచనలలోకి జారిపోయేది. ఆఫీసు బస్సులో చూసాను తన కనుకొసల నుండి నీరు జారడం. ఇది చదివి తనకి మిగిలిన కోరికలేమైనా ఉన్నాయేమో చూసి వీలయితే తీర్చు దీపక్, కార్యక్రమాలన్నీ అయ్యాకా శశాంక్ ని కొన్ని రోజులు మా ఇంటికి తీసుకెళ్తాను అని చెప్పి వెళ్ళిపోయింది.
దీపక్ కి ఏమీ అర్ధం కాలేదు. మానసకి డైరీ రాసే అలవాటు లేదు తనకి తెలిసి. ఏమి రాసి ఉంటుందో అని చదవాలని కుతూహలంగా ఉన్నా ఎవరో రావడంతో పక్కన పెట్టేసాడు. జరగవలసిన కార్యక్రమాలు ఇతర పనులతో దాదాపు పదకొండో రోజు వరకూ దానిని తెరిచి చదవలేకపోయాడు. ఇక రేపటితో ఈ కార్యక్రమాలు ఆఖరు బాబూ, దానికి మనం తిలోదకాలిచ్చేస్తాము. ఇక దాని ప్రయాణం అది మొదలెడుతుంది అని చెప్పారు మానస నాన్నగారు. ఆయనని చూస్తే జాలేసింది దీపక్కి. డెబ్భై ఐదేళ్ళ వయసులో రాకూడని కష్టం పాపం అనుకున్నాడు. ఆ రోజు రాత్రి డైరీ తెరిచాడు.
మొదటి పేజీలో దాదాపు ఐదేళ్ళ క్రితం తమ పెళ్ళిరోజు నాడు రాసినది. అక్షరాల వెంబడి దీపక్ కళ్ళు పరుగెత్తడం మొదలెట్టాయి. దీపూ, ఈ సంబోధన చూడగానే చిన్న అలజడి దీపక్ లో. తాము కలిసి చదువుకునే రోజుల్లో అలా పిలిచేది మానస తనని. ఒక్కసారి ఆరోజులు గుర్తొచ్చాయి. ఆలోచనలని పక్కన పెట్టి ఏమి రాసిందో చదవడంలో మునిగిపోయాడు.
అసలు మన పెళ్ళిరోజున ఇద్దరం ఇలా ఎడ మొహం పెడ మొహంగా ఉంటామని మచ్చుకైనా అనుకోలేదు. ఏమయ్యింది దీపూ నీకు????బ్యాంకుల్లో మూలిగే డబ్బు లేకఫోయినా ఇద్దరమూ సరిపోను సంపాదిస్తున్నాము. నా సంపాదన నీ కంటే ఎప్పుడూ తక్కువే అనుకో. నీ దాంట్లో సగం కూడా ఉండదని నువ్వు ఎగతాళి చేస్తే కోపమొచ్చి నీతో మాట్లాడని రోజులున్నాయి కానీ ఇప్పుడు ఆలోచిస్తే అదే నిజం కదా నిజం మాట్లాడితే నాకెందుకు కోపం అని నవ్వొస్తోంది తెలుసా. అవును నేను సెంటిమెంటల్ ఫూల్ ని, ఎప్పుడూ నీకు జాగ్రత్తలు చెప్తూ ఉంటాను. కానీ ఇవన్నీ గతానుభవాల పాఠాలని నీకర్ధమయ్యేలా ఎలా చెప్పేది??చెప్తే నువ్వెమో అంతా ట్రాష్, అలా ఏమవ్వదులే నువ్వు నోర్మూసుకో అంటావు. నీకు తెలుసా నోర్మూసుకో అంటే నా మనసెంత గాయపడుతుందో.
అదే మాట చెప్తే చెంప పగలగొట్టాలి కానీ జస్ట్ ఆ పని చెయ్యలేదని సంతోషించు అన్నావు పైగా ఎదుగుతున్న పిల్లాడి ముందు. వాడి ముందు ఏమిటా మాటలు అంటే నేర్చుకోనీ, ఆడదాని నోరు లేస్తే ఎలా ఆపాలో తెలియాలి కదా అన్నావు. అసలు నీ నోట్లో నుండి ఇలాంటి మాటలు వస్తాయని ఎవ్వరూ నమ్మరు తెలుసా?? ఒకసారి మా అమ్మా వాళ్ళకి తనతో గొడవయిందమ్మా అని చెప్తే నువ్వే ఏదో నోరు పారేసుకుని ఉంటావు అన్నారే గానీ నీ మీద పిసరంతైనా అనుమానం రాలేదు తెలుసా. నీ మీద అంత నమ్మకమున్నందుకు గర్వపడాలో, నన్ను అర్ధం చేసుకునేవారెవ్వరని ఏడ్వాలో అర్ధం కాలేదు.
అయినా నిన్న ఏమన్నానని నా మీద చెయ్యి చేసుకున్నావు అదీ పని మనిషి ముందు?? నీ మేనళ్ళుడికి కొన్న వాచీ ఖరీదు ఐదు వేలు తక్కువెందుకు చెప్పావు అని అడిగాననే కదా. నాది తప్పే నీ ఈమెయిల్ తెరిచి చూడటం, కానీ ఎందుకు తెరిచానో తెలుసా?? నీ ఖర్చుల మీద అదుపు ఉండట్లేదు బయట వారికి పెట్టేటప్పుడు, మన శశాంక్ అడగక అడగక ఏమైనా అడిగితే కాలయాపన చేస్తున్నావు అని. దొరికిపోయినందుకు సిగ్గు పడకుండా సమర్ధించుకుంటావా?? అదే పని నేను చేసుంటే అంటే ఏమన్నావు?? ఏమో నీ జీతంతో ఎవడికి ఏమి కొనిస్తున్నావో అన్నావు “ఎవడికి” అన్న మాటని ఒత్తి పలుకుతూ. ఆ మాటకి విలవిల్లాడిపోయాను. అదే మాట నీతో చెప్తే ఆ పొడుచుకొచ్చిందండీ అంటూ ఎగతాళి.
ఇది చూడగానే ఐదేళ్ళ క్రితం మానసకి అబద్ధం చెప్పి తన మేనళ్ళుడికి కొన్న వాచీ, తదనంతర సంఘటనలు మెదిలాయి దీపక్ మనసులో. తను అడ్డంగా దొరికిపోవడంతో కోపం ఆపుకోలేక మానస మీద చెయ్యి చేసుకున్నాడు.
దీపక్ మరలా చదవడం ప్రారంభించాడు.
రాత్రి వచ్చి నేనే సారీ చెప్పి మాట్లాడినా ఉలుకూ పలుకూ ఉండదు నీ నుండి. ఆసలు కోపం వస్తే అలా బెల్లం కొట్టిన రాయిలా ఎందుకయిపోతావో అర్ధం కాదు నాకు. ఎన్ని వందల సార్లు అడిగుంటాను నిన్ను నీకు కోపమొస్తే ఏమి చెయ్యాలి అని?? ఏమన్నావో గుర్తుందా?? ఏమీ చెయ్యకు అలా వదిలెయ్యి. నాకిష్టమైనప్పుడు మాట్లాడుతాను అన్నావు. నీ అంతట నీకు కోపం తగ్గడం అనేది కల్ల, నా అంతట నేనే పలుకరిస్తే(నిజం చెప్పొద్దూ నాకు నిన్ను పలుకరించే ధైర్యం ఉండదు, ఎస్సెమ్మెస్సు, ఫోన్ల ద్వారా అడగడమే ప్లీజ్ మాట్లాడు మాట్లాడు అని. అలా ఓ పదిసార్లు బ్రతిమాలించుకుని సరే మాట్లాడుతాను కానీ ఇన్ని రోజులూ ఎందుకు మాట్లాడలేదు నీకు కోపమొస్తే ఏమి చెయ్యాలి లాంటి ప్రశ్నలు ఉండకూడదు అలా అయితేనే ఓకే అంటేనే మాట్లాడతా అంటావు. ఈ మాట విని మొదట్లో ఏడుపొచ్చేది ఇప్పుడు నవ్వొస్తోంది దీపూ.
డైరీ అంతా తమ మధ్య జరిగిన గొడవలూ తను అనుభవించిన క్షోభని వివరంగా రాసుకుంది మానస.
స్త్రీలు స్వతంత్రంగా తమ కాళ్ళ మీద నిలబడగలాలి అంటావు దీపూ, కానీ అవన్నీ అలా బయటకి చెప్పడానికే గానీ ఆచరించడానికి కాదు అని నేను ఉద్యోగంలో జాయిన్ అయిన కొన్ని నెలలకే అర్ధం అయ్యింది. నేను ఉద్యోగం చెయ్యడం మొదలుపెట్టి నా జీతం కూడా నువ్వు తీసుకుంటున్నా మన ఇంటి అవసరాలకే కదా అని మొదట్లో చూసీ చూడనట్లొది లేసాను. కానీ అపాత్ర దానాలు ఎక్కువవ్వడంతో ఏమిటీ ఇదంతా అని అడిగానని నీ ఇగో దెబ్బ తింది.
నాకర్ధమయ్యిందేమిటంటే స్త్రీ అంటే చెప్పు కింద పడి ఉండాలి నీ దృష్టిలో. అలా అని నేనేమీ స్త్రీలు, స్వతంత్రత అని ఉపన్యాసాలిచ్చే రకం కూడా కాదు, నాకు కుటుంబమే ముఖ్యం. అందుకే నా తోటివారు కెరీర్లో రాకెట్ స్పీడుతో ఎదుగుతున్నా నేనింకా మధ్య స్థాయిలోనే ఉన్నాను దీపక్. నైట్ షిఫ్టులు పని చేసే ఆడవారి మీద నీకు ఉన్న అభిప్రాయం విన్నాక ఒళ్ళు జలదరించింది. అయినా సర్దుకుపోయాను.
నేను సర్దుకుపోతున్న కొద్దీ నీ మొండి వైఖరి మితిమీరిపోతోంది. వారాల తరబడి మాట్లాడుకోకపోవడం నిత్య కృత్యం అయిపోయింది. ఫ్రతీ సారీ నేనే వచ్చి పలకరించాలి, నీకు తెలుసు మన గొడవలన్నింటికీ కారణం నువ్వే అని. హింసించే వాడంటే తాగుడు అలవాటొ, బయట తిరగడమే కాదు దీపక్, మాటలతో గుండెల్ని చీల్చేసే నీలాంటి వాళ్ళ హింస బయటకి కనపడదు, అవన్నీ భరిస్తున్న స్త్రీ కళ్ళలోకి లోతుగా చూస్తే తప్ప. ఇలా కాదు దీపూ మనం కూర్చుని మాట్లాడుకుని చర్చించుకుందాము అంటే అవన్నీ అనవసరం అంటావు తేలికగా.
నీకర్ధం కావట్లేదు దీపూ, బీటలు వారిన మన బంధాన్ని బీట వారిన ముక్క తీసి పక్కన పెట్టకుండానే అలాగే లాగిం చేస్తున్నాము ఇది ఎప్పటికైనా శాశ్వతంగా మనల్ని దెబ్బ తీస్తుంది అని. అదే అంటే చివరికి జరిగేదదేలే అంటావు. మన బంధాన్ని నిలుపుకోవాలని ఒక్కదానినే ఎన్ని ప్రయత్నాలని చెయ్యాలి??
ఈ పదిహేనేళ్ళల్లో ఒక్కసారి తప్ప ప్రతీ సారీ నేనే వచ్చి మాట్లాడాను, కొత్తలో అస్సలు అర్ధమయ్యేది కాదు నా తప్పేమి లేకపోయినా నేనే ఎందుకు సారీ చెప్పాలో. కానీ నీతో మాట్లాడకుండా ఉండలేక సారీ చెప్పేదానిని. . అది ఒక అలవాటయిపోయింది నీకు. యాంత్రికంగా తయారైపోతున్నాను దీపూ, సారీ చెప్పినా మనస్ఫూర్తిగా చెప్పట్లేదు , నీ తప్పు తెలుసుకో అంటే ఏమంటావు?? ప్రతీ సారీ మాట్లాడతావుగా ఒక్కసారి మాట్లాడితే నీ సొమ్మేమీ పోదు అని ఎంత తేలికగా అంటావు?? నా గుండెల్లోని బాధ నీకెలా చెప్పాలి?? ఎంత బాధ పడుతున్నాను తెలుసా అంటే నీ వల్ల మేమేమీ ఇక్కడ సుఖాలు అనుభవించెయ్యట్లేదంటావు.
ఒక్కసారి మాత్రం ఒక ఉత్తరం రాసి ఒట్టు పెట్టుకున్నావు ఇంకేప్పుడూ నా మీద చెయ్యెత్తననీ, సూటి పోటి మాటలనననీ, జరిగిన దానికి చింతిస్తున్నాననీ. కానీ రెణ్ణెల్లు కూడా గడవకముందే నీ పాత పంథా మొదలు. అడిగితే సూటి పోటి మాటలు లేదా చేతి సత్కారాలు.
అప్పుడెందుకు ఒట్టు పెట్టుకున్నావు అంటే లేచొచ్చి నన్ను తన్నావు గుర్తుందా, బాధతో విలవిల్లాడుతూ లేవలేకపోతే శశాంక్ వచ్చి లేవదియ్యబోతే వాడినీ వారించావు మీ అమ్మ నాటకాలు నీకు తెలీవు అంటూ. నీ మీద కోపం, ఏమీ చెయ్యలేని నా నిస్సహాయతా పాపం వాడి వీపుమీద వాతలుగా తేలేవి. ఒకరోజు నేను ఒట్టు పెట్టుకున్నాను నీ ముందే నీకు గుర్తుందో లేదో, ఇంకెప్పుడూ నీ మీద కోపం తెచ్చుకోనని. అవును నా మాటకి కట్టుబడే ఉన్నాను నేను. ఇంతకు ముందు లాగా నిన్ను ఎందుకిలా చేసావని అడగట్లేదు కదా నా మానాన నేను ఉంటున్నాను. ఇంకా ఏమి చెయ్యాలి దీపూ ఏదో చిన్న చిన్న విషయాలకి కూడా అలా బిగుసుకుపోయి వారాల తరబడి మాట్లాడవేమిటి అంటే నా మీద కోపం తెచ్చుకోనన్నావు కానీ నీ మాట మీద ఉన్నావా అంటావు.
బహూశా నీ దృష్టిలో కోపం తెచ్చుకోను అన్నానంటే నువ్వేమి చేసినా నవ్వుతూ ఏమీ జరగనట్లే ఉండి నీ అడుగులకి మడుగులొత్తుతూ ఉండాలేమో.
ఒక మనిషికి విరక్తి కలిగితే ఏమవుతుందో చూడాలంటే నేనే ఉదాహరణ. అసలు పూర్తిగా నిన్ను పట్టించుకోవడం మానేసాను ఏదో ప్రపంచానికి భార్యా భర్తలమంతే మనము. ఎవరైనా ఇంటికొచ్చినప్పుడే మన పడకలు ఒక గదిలో లేకపోతే ఎవరి దారి వారిదే. నీ మీద నుండి మనసు మరలించుకోవాలని ఎన్నో వ్యాపకాలు పెట్టుకున్నాను. మొన్నటికి మొన్న ఏమిటి దీపూ ఎన్ని రోజులిలా మాట్లాడవు, ఇలా అడగకూడదనే ఎన్నో పనులతో తలమునకలవుతున్నాను అంటే ఏమో ఎవరికి తెలుసు నువ్వెందుకు అవన్నీ చేస్తున్నావో అన్నావు శ్లేషతో. అప్పటికప్పుడే భూమి చీలి నిలువునా కూరుకుపోతే బాగుండనిపించింది.
ఇవన్నీ చూసి మన పిల్లాడు కూడా ఇలా తయారయ్యి ఇంకొక అమ్మాయిని బాధపెడతాడేమో అని రోజూ రాత్రి నేను వాడితో చెప్పించే నాలుగు మాటలేమిటో తెలుసా, ఎప్పుడూ భగవంటుండి నుండి దూరం జరుగకు, అబద్ధం చెప్పకు, ఎవ్వరి మీదా చెయ్యెత్తకు ముఖ్యంగా స్త్రీల మీద, ఎక్కడా అప్పు తీసుకోకు. ఇది చదవగానే దీపక్ కళ్ళకి సన్నని నీటి పొర కమ్మింది.
అసలు వాడితో ఏమి చెప్పిస్తోందో తెలుసుకోకుండానే మానసతో ఎంత ఎకసెక్కంగా మాట్లాడాడు తను, ఏమిటీ నీ పైత్యం అంతా వాడికి నూరి పోస్తున్నావా వాడికి పడుకునేముందు కూడా అంటూ. అయినా తను మౌనంగా ఉందంటే…. . ఇక డైరీ చదవాలనిపించలేదు.
ఆలోచిస్తున్న కొద్దీ దీపక్ తల తిరిగిపోతోంది. మగవాడిననే అహంకారంతో ఎంత తప్పు చేసాడు, స్త్రీ అలా పడి ఉండాలంతే అని నరనరానా జీర్ణించుకుపోయిన తను పెళ్ళికి ముందు ఎన్ని తియ్యని కబుర్లు చెప్పాడు మానసతో. పాపం పిచ్చిది అవన్నీ నిజమే అని నమ్మి తనతో కలిసి ఏడడుగులు నడవగానే నిజస్వరూపం బయట పెట్టాడు. కనీసం మీ అమ్మా వాళ్ళ ముందైనా అలా పూచిక పుల్లలాగ తీసేసినట్లు మాట్లాడకు, నువ్వే గౌరవించకపోతే వాళ్ళూ అలాగే చూస్తారు అని ఎన్ని సార్లు వేడుకుందో పాపం. దానికి తనేమనెవాడు?? గౌరవం అడుక్కుంటే వచ్చేది కాదు నీ అంతట నువ్వు సంపాదించుకోవాలి వాళ్ళ దగ్గర అని ఎంత వెటకరించాడు. .
తలచుకుంటున్న కొద్దీ మనసు భారమయిపోతోంది. పెళ్ళికి ముందు తను దూరమవుతుందేమో అని వేదన పడ్డ రోజులు గుర్తొచ్చాయి. కానీ ఇప్పుడు శాశ్వతంగా తనని విడిచి పెట్టి వెళ్ళిపోయింది పిచ్చిది. ఒక్క నెల ముందు ఈ డైరీ చదివుంటే తనని అర్ధం చేసుకునే వాడినేమో అన్న ఊహే తనని పిచ్చివాడిని చేస్తోంది. ఆఖరు రాత్రి కూడా నెప్పి అని చెప్పడానికొస్తే ఎంత కసురుకున్నాడు తను?? చేజేతులా తన మానసని తనే చంపుకున్నాడని అర్ధమయ్యి దీపక్ కళ్ళ నుండి ధారాపతంగా కన్నీళ్ళు కారిపోతున్నాయి, ఇదంతా తనకే కొత్తగా ఉంది, తనలో ఇంత ఆర్ద్రత ఇంకా మిగిలుందా అనుకుంటూ. అలా ఎంత సేపు ఏడ్చాడో తెలీదు.
బాబూ పంతులుగారొచ్చే టైమయ్యింది అంటూ మామగారు లేపడంతో గబగబా స్నానం చేసి తయారయ్యాడు. క్రతువంతా అయ్యాకా బాబూ ఈ పిండాన్ని అలా బయటకి తీసుకెళ్ళి పెట్టండి , పోయిన వారు కాకిరూపంలో వచ్చి స్వీకరిస్తారు అని పురోహితుడు చెప్పడంతో డాబా మీద పెట్టి నిల్చున్నాడు. ఎంత సేపైనా ఒక్క కాకి జాడ కూడా లేదు. ఇప్పుడు కాకులెక్కడ ఉన్నాయిరా, కాకి రాకపోతే ఏమి చెయ్యాలో పంతులుగారిని అడగనా అంటున్న తన తల్లి వంక తీక్షణంగా చూడటంతో ఆవిడ మిన్నకుండిపోయింది.
మానసా ప్లీజ్ నన్నిలా బాధ పెట్టకు, నిన్ను క్షోభ పెట్టానురా క్షమించు అని అరిచి కింద పడి ఏడుస్తున్న దీపక్ని అందరూ తెల్లబోయి చూస్తున్నారు. మానస అమ్మా నాన్నలకయితే నోట మాట లేదు.
ఇంతలో ఆకాశం అకస్మాత్తుగా చల్లబడింది, చల్లటి గాలి వీచడం మొదలయ్యింది. బాబూ వర్షం వస్తుందేమో కాకి రాకపోతే…. ఇంకా పంతులుగారి మాట పూర్తి కాలేదు ఎక్కడి నుండి వచ్చిందో ఒక కాకి వచ్చి తిని వెళ్ళిపోయింది.
థాంక్యూ మనూ థాంక్యూ ఆకాశం కేసి చూస్తూ పిచ్చిగా అరిచి కూలపడి ఏడుస్తున్న దీపక్ దగ్గరకి వెళ్ళడానికెవరూ సాహసించలేదు.
ఆరోజు రాత్రి శశాంక్ పడుకోవడానికి వెళ్ళబోతుంటే దగ్గరకి పిలిచి, ఏదీ చెప్పు, ఎప్పుడూ భగవంతుడికి. . అని దీపక్ అంటుంటే శశాంక్ నోట మాట రాలేదు. తండ్రి వంక అలా ఆశ్చర్యంగా చూస్తూ ఉండిపోయాడు. “మంచీ చెడూ ఏది ఎదురైనా సరే భగవంతుడికి దూరంగా జరగకూడదు”, “ఎవ్వరి మీదా చెయ్యెత్తకూడదు ముఖ్యంగా స్త్రీ మీద”, “అబద్ధ మాడకూడదు”, ”ఎవ్వరి దగ్గరా అప్పు చెయ్యకూడదు” అని చెప్పి తండ్రి భుజం మీద తల వాల్చాడు శశాంక్.
సరిగ్గా అప్పుడే గోడ మీద ఆరోజే అమర్చిన మానస ఫోటోకి వేసిన దండ లో నుండి పువ్వు జారిపడింది నేనూ మీతోనే అన్నట్లుగా.

ఇరుకు

రచన: డా. తంగిరాల. మీరా సుబ్రహ్మణ్యం.

బంధువుల ఇంట్లో పెళ్ళికి బెంగుళూరు వెళ్ళాను. ఆ పెళ్ళికి చిన్న మామయ్య కూతురు మాధవి వచ్చింది. చాలా సంతోషంగా అనిపించింది. ఎప్పటిలాగే నిరాడంబరంగా వుంది. ఆప్యాయంగా పలుకరించింది . చిన్న మామయ్య అరుణాచలం అంటే నాకు ప్రత్యేకమైన అభిమానం. ఆయన తన అక్కా చెల్లెళ్లను ఆదరించిన తీరు నాకు ఆయన ఎడల గౌరవాన్ని పెంచింది. ఆయనకు వచ్చే జీతం తక్కువ. అయిదుగురు పిల్లలు. కానీ మేమంత మామయ్య ఇంటికి సెలవుల్లో వెళ్ళి వారాల తరబడి ఉండేవాళ్ళం. అత్తయ్య కూడా మమ్మల్ని ప్రేమగా ఆదరించేది. మంచివాళ్ళకు దేవుడే సహాయం చేస్తాడు అంటారు. ఆయన ఎప్పుడో తక్కువ ఖరీదులో కొన్న ఇళ్ళ స్థలాల ఖరీదు బాగా పెరిగి పిల్లల చదువులకు, పెళ్ళిళ్ళకు డబ్బుకు ఇబ్బంది లేకుండా ఆదుకుంది .
మా పెద్ద మామయ్య కూతురు వసుంధర కూడా ఈ వివాహానికి హాజరు కావడం వలన తనని కూడా చూసే అవకాశం కలిగింది నాకు. పెద్ద మామయ్య వాళ్ళతో మాకు అంతగా రాకపోకలు లేవు. మామయ్య తరపు వాళ్ళను దూరముగా పెట్టింది ఆయన భార్య. వాళ్ళకు ఇద్దరే సంతానం. భార్య ఆస్తి కూడా కలిసి వచ్చింది మామయ్యకు. బహుశా అందుకే ననుకుంటాను ఇంట్లో ఆవిడ మాటే చెల్లుబాటు అయ్యేది. అమ్మ , మేము పెద్ద మామయ్య ఇంటికి ఒకటి రెండుసార్లు వెళ్ళిన గుర్తు. పెద్ద కూతురు వసుంధర చదువులో రాణించక పోవడం వలన పద్దెనిమిది సంవత్సరాలకే పెళ్లి చేసేసారు. బాగా డబ్బున్న సంబంధం.
సంవత్సరాల తరువాత చూస్తున్నానేమో ముందు గుర్తు పట్టలేక పోయాను. బాగా లావయి పోయింది. జరీ ముద్దలా ఉన్న కంచిపట్టు చీర కట్టి, మెడలోను చేతులకు కలిపి సుమారు కేజీ బరువు ఉండే నగలు ధరించి ఉంది. వసుంధర అక్క పెళ్ళికి వచ్చింది గాని నా పెళ్ళికి రాలేదు. తాను అక్క కంటే పెద్దది. అప్పటికే తనకి ఇద్దరు పిల్లలు.
అమ్మ పోయాక మా మధ్యన రాకపోకలు తగ్గాయి.
“బాంక్ లో ఆఫీసరుగా పని చేస్తున్నావుట. పుట్టింటిలో ఉన్నప్పుడు పెట్టుకున్నట్టు తులం బంగారం గొలుసులోనే ఉన్నావేమిటి ? నీ సంపాదన అంతా మీ ఆయన దాచేస్తున్నాడా ఏమిటి.” దగ్గరికి వెళ్ళి పలుకరించగానే నవ్వుతూ అడిగింది. వాళ్ళతో పోలిస్తే మా నాన్నగారి ఆదాయం తక్కువే. అయితే పిల్లలు అందరమూ చదువులో ఎక్కి వచ్చాం.
అక్క పెళ్ళికి వచ్చినప్పుడు చూశాను తనని. చేతుల నిండా బంగారు గాజులు, మెడలో రాళ్ళ నెక్ లేసు, చంద్రహారం, నడుముకు వడ్డాణము పెట్టుకుని, పాతిక వేల ఖరీదైన చీరలో డాబుగా కనబడింది . అయిదేళ్ళ కూతురు తల మీద ముందు వైపు సూర్యుడు, చంద్ర వంక అటు ఇటు పెట్టి మధ్యలో పాపిడి పిందెలు, వెనకాల బంగారు జడ గంటలు, జడలో నడుమ రాకిడి, పైన నాగరం పెట్టుకుని పట్టు పావడలో తెగ తిరిగింది.
నేను చేతికి రెండేసి బంగారు గాజులు, మెడలో ఒంటి పేట గొలుసుతో ఉంటే ‘కాలేజ్ గర్ల్ నని నాజూకు పడుతున్నావా?” అని సాగదీసి వెక్కిరించింది గుర్తుకువచ్చింది నాకు.
తను ఏమీ మారలేదు. నవ్వేసి వూరుకున్నాను.
పెళ్లి కూతురుకి నేను వెండి దీపాలు చదివించాను. ఏదో ఫోటో ఫ్రేమ్ చదివించిన వసుంధర ఆశ్చర్యంగా చూసింది.
నేను వూరికి బయలు దేరుతుంటే అన్నది “ఎంత పెద్ద ఆఫీసరువైనా హైద్రాబాదు వచ్చినప్పుడు మమ్మలిని మరచి పోకు. ఈ సారి మా ఇంట్లో దిగక పోతే ఇంకెప్పుడూ నీతో మాట్లాడను. లంకంత ఇల్లు. ”
వాళ్ళ అమ్మలా కాకుండా. బంధుప్రీతి ఉన్నట్టు వుంది అనుకున్నాను.
” నేరుగా మీ ఇంటికే వస్తాను. సరేనా” అన్నాను.
మాధవీ కూడా హైద్రాబాద్ లో వుంటున్నట్టు చెప్పింది. ఈసారి వస్తే మా ఇంటికి రాకూడదూ” అని అడ్రెస్ ఇచ్చింది. అనుకోకుండా నెల రోజుల తరువాత హైద్రాబాదు వెళ్ళ వలసిన పని పడింది. వారంరోజులు శిక్షణ కోసం ఆఫీసు వాళ్ళు పంపారు. మాకు అక్కడ ఉండే దానికి వాళ్లే ఏర్పాటు చేస్తారు. కానీ నాకు వసుంధర బెదిరింపు గుర్తుకు వచ్చింది. సరే తన పిల్లలను చూసినట్లు అవుతుంది రెండు రోజులు వాళ్ళ ఇంట్లో ఉందాం అనుకుని నేరుగా కూకట్ పల్లికి ఆటో మాట్లాడు కున్నాను.
మాధవి ఇంటికి వూరికి వెళ్లే ముందు ఒక పూట వెళ్ళి చూసి బయలుదేరి పోవచ్చును. మాధవి భర్త చిన్న ఉద్యోగంలో వున్నట్టు విన్నాను. ఇద్దరు పిల్లలు. మధ్య తరగతి సంసారం. తన మీద అదనపు భారం మోపడం దేనికి? అనుకున్నాను . అంతే కాకుండా మాధవీ ఏదో యధాలాపంగా రమ్మని పిలిచినట్టు అనిపించింది .
కాలింగ్ బెల్ కొట్టగానే వసుంధరే తలుపు తీసింది. నన్ను చూడగానే ముఖంలో ఆశ్చర్యం కనబడింది .
“ఇదేంటి ఉన్నట్టుండి ఊడిపడ్డావు” అంటూ లోపలికి రమ్మన్నట్టు పక్కకు తప్పుకుంది.
ఏదో శిక్షణ కోసం వచ్చానులే” చేతిలోని చిన్న సూట్ కేస్ హాల్లో సోఫా పక్కన పెడుతూ చెప్పాను .
“మీ శిక్షణ క్యాంపులు అన్నీ ఒక రోజు రెండు రోజులే కదా” అంది. “ఈసారి వారంరోజులు వేశారు.” అన్నాను.
వసుంధర ముఖంలో భావాలు మారాయి.
” ఏదో నా మాట కాదనలేక వచ్చావు గాని మీకు వాళ్ళు ఏర్పాటు చేసిన ఏసీ గెస్ట్ హౌస్ వదిలి రోజు ఇంత దూరం నుండి వెళ్ళి అవస్థ పడతావా ఏమిటి?” అంటూ లోపలికి దారి తీసింది.
ఉండడానికి నాలుగు పడక గదులు , పెద్ద హాలు, విశాల మైన భోజనాల గది , అన్ని సౌకర్యాలు ఉన్న వంటగది ఉన్నాయి గాని ఏమిటో పొందికగా పద్ధతి గా అమర్చి లేవు.
ఒక గదిలో మంచంమీద ఆడ్డ దిడ్డముగా పడుకుని ఉన్న వసుంధర ఇరవై ఏళ్ల కూతురు “తను నా మేనత్త కూతురు. బాంక్ లో ఆఫీసర్ గా చేస్తున్నది.” అని నన్ను పరిచయం చేస్తే కనీసం మర్యాదకన్నా లేచి కూర్చోకండా ఒకసారి నాకేసి చూసి కనుబొమలు ఎగుర వేసి తాను చదువుతున్న హెరాల్డ్ రాబిన్స్ రొమ్యాంటిక్ నవల లో మునిగిపోయింది.
ఇంకో గదిలో మోకాళ్ళ మీద, చీల మండల వద్ద చినిగి ఉన్న జీన్స్ ప్యాంట్స్ పైన ఏదో విచిత్రమైన రాతలు ఉన్న చొక్కా లో ఉన్న పదహారు ఏళ్ల కొడుకు పిచ్చి గంతుల డ్యాన్స్ చేస్తున్నాడు. వాళ్ళ అమ్మ నన్ను పరిచయం చేసింది. డ్యాన్స్ ఆపకుండానే హై అన్నాడు. మంచం మీద చిందర వందరగా పడి ఉన్నాయి విడిచేసిన బట్టలు, చదివిన పుస్తకాలు.
వంట ఇంటి లోకి వెళ్ళాక చెప్పింది ” వాళ్ళ నాన్నగారు ముంబై వెళ్లారు. అందుకే ఇష్టారాజ్యంగా ఉన్నారు. ఇద్దరికీ ఇప్పటి కిప్పుడు అమెరికా వెళ్లిపోవాలని ఉంది. “ఆ పిల్ల చదువుతున్నది బి. ఏ అయినా ఏదో అమెరికా సంబంధం చూసి, కట్నం పారేసి చేసేయవచ్చు. కానీ వాడు డిగ్రీ పూర్తి చేసి అదేదో జి ఆర్. ఈ రాయాలంట. ఖర్చుల గురించి బెంగ లేదనుకో.” అంది వసుంధర.
” న్యూ ఇయర్ కి క్లబ్ లో పార్టీలు, పుట్టిన రోజుకి డ్యాన్స్ పార్టీలు …అబ్బో అంతా అమెరికా పద్ధతులే. ఈ నడుమ హాల్లోవీన్ కూడా జరుపుతున్నారు.” ఇండియాలో ఏముంది మమ్మీ దుమ్ము మురికి తప్ప. ఉంటే ఆమెరికాలో ఉండాలి” అంటారు. కాస్త గర్వంగా చెప్పింది.
“ఆయన ఇవాళ ఫ్లైట్ లో వస్తున్నారు. నెలకు నాలుగు సార్లు బిజినెస్ పని మీద ఫ్లైట్ లోనే తిరుగుతుంటారు.” అని చెప్పింది.
శ్రీమంతురాలిని అన్న అహంకారం ఆమె మాటలలో కనబడుతున్నది. అమెరికాలో వున్న వాళ్ళ పిల్లలకు మనదైన సంస్కృతి సాంప్రదాయాలు నేర్పించాలని శని ఆది వారాలలో ముప్పై మైళ్ళ దూరంలో వున్నగురువుల దగ్గరికి తీసుకు వెళ్ళి కర్నాటక సంగీతం, కూచిపూడి నాట్యం నేర్పించి అరంగేట్రం చేయిస్తున్నారని వింటున్నాము. మన స్వాతంత్ర్య దినం ఘనంగా జరుపుకుంటున్నారు. కొత్త కారు కొన్నా, పుట్టిన రోజు అయినా గుడికి వెళ్లుతున్నారు. ఉగాది , హోలి పండగలు జరుపు కుంటున్నారు. ఇక్కడి వాళ్ళకి అమెరికా పిచ్చి పట్టుకుంటున్నది.” అనుకుంటూ ” నేను స్నానం చేసి వస్తాను. ప్రయాణం వలన చికాకుగా ఉంది” అన్నాను .
” బట్టలు మా గదిలో మార్చుకో. ఆయన లేరుగా. నాలుగో బెడ్ రూమ్ తాను ఆఫీస్ గది లాగా వాడుకుంటూ ఉంటారు. వెనక ఒక గెస్ట్ రూమ్ వుంది . నువ్వు రెండు రోజులు వుంటాను అంటే ఆది వాడుకోవచ్చును. ఈలోపున ఆఫీసు వాళ్ళు ఎవరైనా వస్తేనే ఇబ్బంది. ఏమిటో ఇంత ఇల్లు ఉన్న ఇరుకు అనే అనిపిస్తుంది . ఫలహారం చేసి వుంటావు. వంట మొదలు పెడతాను.” అంది.
నేను స్నానం ముగించి బట్టలు మార్చుకుని వచ్చాను. భోజనాల బల్ల దగ్గర పిల్లలతో మాట్లాడాలని అనుకున్నాను. కానీ వాళ్ళిద్దరూ కంచాలలో కావలసినవి వడ్డించుకుని తీసుకు వెళ్ళి టి వి ముందు కూర్చున్నారు హై అన్న ఒక్క మాటతో నన్ను పలుకరించేసి. “మాధవి చిక్కడపల్లి లో ఉందిట కదా. వెళ్ళి చూడాలి ” అన్నాను భోజనం అయ్యాక.
” వాళ్ళ ఇంట్లో వుండాలని అనుకుంటున్నావా ఏమిటి కొంపతీసి? చిన్న ఇల్లు. ఆ ఇరుకులో ఎలా వుంటారో బాబూ నేను అయితే ఒక పూట గడపలేను అలాటి చోట .” అంది వసుంధర ముఖం చిట్లిస్తూ. సాయంత్రం వసుంధర భర్త వచ్చారు. నన్ను పరిచయం చేసింది. ఆయనే అందరికన్నా బాగా నన్ను పలుకరించారు. ” రాక రాక వచ్చారు. మీకు కావలసినన్ని రోజులు ఉండండి . మా గెస్ట్ రూమ్ లో మీకు సౌకర్యంగానే వుంటుంది ” అన్నారు.
ఒక గంట అయ్యాక నేను సూట్ కేస్ తీసుకుని బయలు దేరాను. “రేపు పొద్దున్న ఏడు గంటల కల్లా మేము సమావేశం కావాలి. మాకు బస ఏర్పాటు చేసిన అతిధి గృహం అక్కడికి దగ్గర . నాకు అనుకూలం.” అని చెప్పి.
” అదేమిటి? నువ్వు ఇక్కడే వారం రోజులు వుంటావు అని అనుకున్నాను. అవునులే పెద్ద ఆఫీసరువి. మా ఇళ్ళలో ఎందుకు వుంటావు? “అన్నది నిస్టురముగా.
” మీ ఇంట్లో దిగాను నీ మాట ప్రకారం. ఒక పూట ఉండి అందరినీ చూశాను. నాకు అక్కడ దగ్గరగా ఉంటే సౌకర్యంగా వుంటుంది.” చిరునవ్వుతో చెప్పి బయట పడ్డాను.
నేను ఓలా ట్యాక్సీ కోసం ఫోనుచేస్తుంటే ఇంటి ముందు వాళ్ల కారు, డ్రైవర్ వున్నా అందులో పంపుతాను అనలేదు వసుంధర .
మరునాడు సాయంత్రం మాధవి నుండి ఫోను వచ్చింది. “మీ గెస్ట్ హౌస్ దగ్గరికి వస్తున్నాను ఖాళీగానే వున్నావు కదూ ?” అని అడిగింది. వసుంధర చెప్పిందట నేను వచ్చినట్టు. తాను వాళ్ళ ఇంట్లో వుండమని బలవంతం చేసినా వినకుండా వెళ్ళిపోయానని చెప్పిందట.
సరే కాసేపు సరదాగా కబుర్లు చెప్పుకోవచ్చునని రమ్మన్నాను. వచ్చీ రాగానే గదిలోని నా వస్తువులన్నీ పెట్టెలోకి సర్దేసింది. “ఇప్పటికీ రెండు రోజులు అయిపోయాయి. కనీసం మిగిలిన అయిదు రోజులయినా నా దగ్గర వుండాల్సిందే . కాదంటే నామీద ఒట్టే ” అంటూ పెట్టె పట్టుకుని గది బయటకు నడిచింది. నా మాట వినిపించుకునే లాగా లేదు. సరే ఒక రోజు ఉండి ఎలాగో నచ్చచెప్పి వచ్చేద్దాము అనుకుని తన వెంట నడిచాను.
చిక్కడపల్లిలో వెంకటేశ్వర స్వామి గుడి దగ్గర ఉంది వాళ్ళ ఇల్లు. ఆటో డబ్బులు కూడా నన్ను ఇవ్వనీయ లేదు మాధవి. ఇంట్లోకి అడుగు పెట్టగానే ఎదురు వచ్చారు పిల్లలు ఇద్దరు. “ఆత్తని. లోపలికి తీసుకు వెళ్లండి” అని చెప్పింది మాధవి.
” మీరు బాంక్ లో ఆఫీసరుగా పని చేస్తున్నారట కదా? మేము మీలాగా బాగా చదువుకుని మంచి ఉద్యోగం చేయాలని అమ్మ ఎప్పుడూ చెప్తుంది అత్తా . మీ పెట్టె మా గదిలో పెడతాను. ” అంటూ లోపలికి దారి తీసారు.
వసుంధర చెప్పినట్టు ఇల్లు చిన్నదే. కానీ ఎక్కడికక్కడ సామాను పొందికగా సర్ది వున్నందున ఇరుకుగా అనిపించదు.
“పిల్లల గది నువ్వు వాడుకో. వాళ్ళు హాల్లో పడుకుంటారు. పోతే నువ్వు నిద్రపోయేదాకా కబుర్లు చెబుతారు. నిన్ను ప్రశాంతంగా పని చేసుకోనివ్వరేమో ” అని నవ్వింది మాధవి .
” అవును అత్తా. మీరు కథలు బాగా రాస్తారు అని చెప్పింది అమ్మ. ” అన్నారు వాళ్ళు.
” ఏమిటి నాగురించి వీళ్ళకు చాలా గొప్పగా చెప్పేశావే?” “ఉన్నవే చెప్పానులే . ఏమీ కల్పించలేదు. ” అంది నవ్వుతూ.
మాధవీ వాళ్ళ ఆయన కూడా ఆదరంగా పలుకరించాడు. ” వస్తూ పోతూ వుంటేనే కదండీ బంధుత్వాలు బలపడేది . మేము కూడా ఎప్పుడో విజయవాడ వస్తాము. మీ ఇంట్లోనే దిగుతాము. మీరు మొహమాట పడకండి.” అన్నాడు.
మాధవి నాకోసం ప్రత్యేకంగా ఏమీ చేయ లేదు. ఆర్భాటంగా ప్రేమ ప్రకటించ లేదు. వాళ్ళు తినేదే నాకు పెట్టింది. వాళ్ళ ఇంట్లో మనిషి లాగా చూశారు. అదే నాకు చాలా నచ్చింది. అంత ఆప్యాయంగా వాళ్ళు అక్కడే ఉండిపొమ్మంటే కాదు అనడానికి మనసు రాలేదు.
మధ్యలో వచ్చిన ఆదివారం రామోజీ ఫిల్మ్ సిటీకి వెళ్దామని బయలుదేరదీసాను. పిల్లలు చాలా ఉత్సాహంగా తయారు అయ్యారు. పొద్దున్న తొమ్మిది కల్లా బయట పడ్డాము. కాస్త ఖర్చు ఎక్కువ అయినా పరవాలేదని ప్రత్యేకమైన టికెట్లు కొన్నాను. వోల ట్యాక్సీ లో వెళ్ళి ముందుదిగి లోపలికి వెళ్ళాము.
వెళ్ళగానే స్వాగతం చెబుతూ చల్లని పండ్ల రసం ఇచ్చారు మా అందరికీ. అక్కడి నుండి వాళ్లే బండిలో తిప్పి చూపిస్తారు. ఒక పెద్ద భవనం చూపించి అందులో ఒక వైపు కళాశాల- నాయిక నాయకులు ప్రేమలో పడడానికి, మరో ముఖ ద్వారం చర్చ్ / గుడి- పెళ్లి చేసుకోవడానికి, మరో ద్వారం హనీ మూన్ హోటెల్, నాలుగో వైపు హాస్పిటల్ – డెలీవెరీ కోసం అని చెప్పి నవ్వించాడు గైడ్.
బ్రహ్మాండమైన సెట్లు, సినిమా షూటింగ్, జరిపే విధానం చూపించారు. సందర్శకుల నుండి ఒక అమ్మాయిని పిలిచి షోలేలో హేమ మాలిని లాగా తయారుచేసి వేదిక మీద గుర్రాలు లేని ఉత్త బండిలో కూర్చో పెట్టారు. చేతిలోని చెర్నాకోలాతో ముందు వైపు గుర్రాలు ఉన్నట్టు ఊహించుకుని కొట్టమన్నారు. మరో ఇద్దరు పర్యాటకులను వేదిక పైకి పిలిచి ఆ బండిని అటు ఇటు కదప మన్నారు. ఆ వెనక తెర మీద గుర్రాల మీద దుండగులు వెంటాడుతున్న దృశ్యం కనబడుతున్నది. మొత్తం షూటింగ్ చేసి వేరే హాల్లో తెరమీద చూపించారు. అందులో అమ్మాయి బండిలో వేగంగా ముందుకు పోతుంటే వెనుక దుండగులు గుర్రాల మీద వెంటాడుతున్న దృశ్యం కనబడి అందరూ చప్పట్లు కొట్టారు.
ఇంకా ఎన్నో విశేషాలు చూసి స్టార్ హోటెల్ లో భోజనం చేసి, నీళ్ళతో నిప్పుతో చెలగాట మాడిన వాళ్ళను చూసి, మురిసి పోయారు. బాగా అలిసి పోయినా ఒక కొత్త మాయలోకంలోకి వెళ్ళి వచ్చిన అనుభూతి తో బయట పడ్డాము.
“అత్తా! అమెరికాలోని హాలివుడ్ కన్నా మన రామోజీ ఫిల్మ్ సిటీ నే బాగుందని అంటారు కదా” అన్నాడు మాధవి కొడుకు .
“ఏమో. నువ్వు చూశాక చెప్పు” అన్నాను.
“అక్కడ ఆభిప్రాయాలు రాసే పుస్తక లో ఎవరో రాసారు. నేను కూడా రాశాను ఈ స్టూడియో మనవాళ్ళకు గర్వ కారణం. అని అన్నది మాధవి కూతురు. “తమిళనాడులోని మధుర మీనాక్షి దేవాలయంను వారసత్వ సంపదగా గుర్తించాలని కోరుతూ ఓటు వేయమంటే మన దేశంలో ఎక్కువమంది పట్టించుకొ లేదంటారు కదూ . పోయి ఆ వేసవిలో కన్యాకుమారి ,మధురై వెళ్ళాము. ఎంత గొప్ప గుడులు అవి.” మాధవి అంది.
“అవును . చాలా బాగున్నాయి.” అన్నారు పిల్లలు.
ఇంటికి వెళ్ళాక ఆరోజు ఇద్దరు నేను పడుకుంటున్న గదిలోనే పడుకున్నారు. మరునాడు నేను వెళ్ళి పోతానని నాతో కబుర్లు చెప్పాలని. తీరికగా నా ల్యాప్టాప్ లో మా ఇద్దరి పిల్లల ఫోటోలు, మావారి ఫోటోలు చూపించాను వాళ్ళకి.
ఈసారి వాళ్ళను కూడా పిలుచుకు రావాలి”అంది మాధవి.
” అవును అత్తా!”అన్నారు ఇద్దరూ.
“ముందు మీ వారు అన్న మాట ప్రకారం మీరు విజయవాడ రండి. “అన్నాను. ” నేను జి ఆర్ ఈ రాస్తున్నాను అత్తా! మంచి మార్కులు వచ్చి, మంచి యూనివర్సిటీ లో ఉపకార వేతనంతో సీట్ వస్తే నేను అమెరికా వెళ్లే ముందు మీ ఇంటి కి వచ్చి అందరినీ చూసి వెళ్తాను.” అన్నాడు మాధవి కొడుకు. ఆ రాత్రి నాకు బాగా అర్థం అయ్యింది నేను వసుంధర ఇంట్లో ఎందుకు ఉండలేకపోయానో? ఇక్కడ హాయిగా ఎందుకు ఉండిపోయానో! ఇల్లు ఎంత పెద్దది అయినా వసుంధర వాళ్ళకు ఇరుకుగా అనిపించడానికి కారణం తెలిసింది. డబ్బుకు మాత్రమే విలువ నిచ్చే పెద్ద అత్తయ్య పెంపకంలో, బంధుత్వాలకు, బాంధవ్యాలకు చోటు లేని ఆ వాతావరణంలో పెరిగిన వసుంధరకు ఇరుకైన మనసు, సంకుచిత భావాలు ఉండడం సహజ పరిణామమేమో! తన పిల్లలు కూడా అదే రకంగా ఉండడము కూడా వింత కాదు మరి. వాళ్ళ మనసు ఇఱుకు. దృక్పథం కూడా ఇరుకే. అందుకే అక్కడ నాకు ఊపిరి ఆడనట్టు అనిపించింది. ఆప్యాయతకు మారుపేరైన చిన్నమామయ్య, అత్తయ్యల చేతులలో పెరిగిన మాధవి ఇల్లు చిన్నది అయినా మనసు విశాల మైనది. ఆ తల్లి గుణాలే పిల్లలకు వచ్చాయి. అమ్మలాగే వీళ్ళకూ బంధుప్రీతి వుంది. తాము పుట్టిన దేశం మీద గౌరవం వుంది . ఏ దేశానికి వెళ్ళినా ఈ పిల్లలు కొత్తను రెండు చేతులా ఆహ్వానించగలరు. అదే సమయంలో తమది అయిన సంస్కృతి సంప్రదాయాలను గౌరవించ గలరు. నా సంతానం ఇలా పెరిగితే నేను గర్వ పడతాను. అనుకుంటూ హాయిగా నిద్ర పోయాను.

గీకు వీరుడు..

రచన: గిరిజారాణి కలవల

 

గుర్నాధానికి ఉక్రోషం వచ్చేస్తోంది. కడుపులోనుండి తన్నుకుంటూ మరీ వస్తోంది.

రాదు మరీ… చుట్టు పక్కల ఎవరిని చూసినా… రయ్ రయ్ మంటూ.. వేలితో తోసుకునే ఫోనులే. అరచెయ్యి సైజు నుండి అరఠావు పుస్తకం సైజులో ఎవరి చేతిలో చూసినా అవే కనపడుతున్నాయి.

తను  ఇంకా టిక్కు టిక్కు నొక్కుకునే ఫోనే వాడుతున్నాడు. కొనలేక కాదు.. అదెలా వాడాలో చేతకాక.

మూడేళ్ళు నిండని పిల్లలు సైతం. . ఆ తోసుకునే ఫోనులో ఏవో ఆటలు ఆడేస్తున్నారు.

ఏంటేంటో చూడొచ్చుట ఆ ఫోను వుంటే.. ప్రపంచంమంతా జేబులోనే వుంటుందండీ అంటూ పక్కసీటు పరమేశం పళ్ళికిలిస్తూ అనేసరికి పుండు మీద కారం చల్లినట్లయింది.

ఆ అటెండర్ ఆశీర్వాదానికీ అదే ఫోను. తెగ ఫోటోలు తీసుకుంటూవుంటాడు. టేబుల్ మీద నా ఫోను చూసినప్పుడల్లా కిచకిచ నవ్వుతాడు కోతి లాగ. అందుకే వాడు వస్తూ వుంటే గుర్నాధం తన ఫోను తీసి దాచేస్తూ వుంటాడు. అయినా కనిపెట్టేస్తాడు వాడు. కావాలని తన టేబుల్ దగ్గరకి వచ్చి తన ఫోను తీసి ఏదేదో గీకుతూ వుంటాడు. ఇవన్నీ భరించలేకపోతున్నాడు గుర్నాధం.

ఇంటి దగ్గరా ఇదే గోల. నిన్న సాయంత్రం పక్కింటి పేరంటానికి వెళ్లిన భార్యామణి గోమతి రుసరుసలాడుతూ తిరిగొచ్చింది.

విషయం కనుక్కుంటే తేలిన సంగతేంటటంటే.. ఆ పక్కింటావిడ తన ఫోనులో స్కైప్ లో   ఇక్కడ పేరంటం అంతా అమెరికాలో కూతురికి చూపిస్తూ మురిసిపోయిందట. అదీ సంగతి.

” అయినా ఏ వస్తువు వెంటనే కొన్నారనీ.. మీ సంగతి నాకు తెలీదేంటి?  ఫ్రిజ్, మిక్సీ ఇలాంటివి  అందరిళ్ళలోనూ వచ్చేసాక ఆఖరి కి పనిమనిషి, వాచ్మెన్ కూడా వాడడం మొదలెట్టాక భయం, భయంగా కొన్నారు. ఇక ఇప్పుడు ఈ ఫోను కొనేసరికి ఎన్నాళ్లు అవుతుందో, అసలు కొంటారో లేదో నాకు డౌటే.. చేతకాని పీత అంటారు మీలాంటి వాళ్ళని. అదేం బ్రహ్మవిద్యా? అంతలా భయపడతారు..అందరూ అన్ని టెక్నాలజీలని వుపయోగించేస్తున్నారు. మీరే ఇంకా బిసి కాలంలో  వున్నారు. ” అంటూ సాధించేస్తోంది .

స్వర్ణకమలం సినిమాలో భానుప్రియ అన్నట్టు ” ప్రపంచమంతా ముందుకు పోతోంది. మనమే ఇంకా ఇలా వున్నాం ” అన్నట్టుగా వుంది.

అదే టైమ్ లో ఇంట్లో   వున్న లాండ్ ఫోన్ మోగింది.  గోమతే గబగబా వెళ్లి అందుకుంది. అటు పక్క కొడుకు రవి.. బెంగళూరు నుంచి.  ” అమ్మా.. ఎలా వున్నారు? నాన్న గారు కులాసానా?  రేపు మేము వస్తున్నాము. రెండు రోజులు సెలవలు వచ్చాయి. ఇంకో రెండు రోజులు పెట్టుకుని వస్తున్నాము.”  అన్నాడు.

” సరే సరే.. రండి.. నాకు మనవడిని చూడాలనిపిస్తోంది.” అంది గోమతి.

ఫోన్ పెట్టేసి.. ” ఏవండీ.. రేపు రవి, కోడలు,పిల్లాడు వస్తున్నారు.  కూరలూ,  పళ్ళు తీసుకురండి ” అని చెప్పింది. సంచీ తీసుకుని బయటకి నడిచాడు గుర్నాధం.

మర్నాడు ఉదయమే దిగారు  కొడుకు కోడలు. స్నానాలూ, టిఫిన్లు అయ్యాక అందరూ హాల్లో కూర్చుని వుండగా.. కోడలు సుజాత ఓ చిన్న బాక్స్ తీసుకు వచ్చి రవికి అందించింది. రవి అది తెరిచి.. అందులోనుండి ఓ స్మార్ట్ ఫోన్ తీసి తండ్రికి ఇచ్చాడు. అది చూసి గోమతి మొహం చాటంత అయింది.

గుర్నాధం మాత్రం.. ” నాకెందుకురా ఈ ఫోను? కావాలంటే నేను కొనుక్కోలేనా? అది ఎలా ఆపరేట్ చెయ్యాలో చాతకాక కొనుక్కోలేదు కానీ.. నాకు వద్దు.” అన్నాడు.

” అది కాదు నాన్నా… చాతకాదు, చాతకాదు.. అనుకుంటూ నువ్వు కొనుక్కోవడం లేదు. అందుకనే నేను నీకు అన్నీ నేర్పిద్దామని సెలవు పెట్టుకుని మరీ వచ్చాను. చాలా సులభమే ఇది నేర్చుకోవడం. పైగా చాలా ఉపయోగం కూడాను. అన్నీ ఆన్లైన్ లోనే చేసుకోవచ్చు. బాంక్ పనులూ, రిజర్వేషన్లు ఇలా ఎన్నో చేసుకోవచ్చు. నువ్వు అనవసరంగా దీన్ని వాడడానికి భయపడుతున్నావు అంతే. ” అంటూ అందులో సిమ్ వేసి.. వాడడానికి సిధ్ధం చేసాడు.

ఇక తప్పదని గుర్నాధం కొడుకు దగ్గర ఫోన్ పాఠాలు నేర్చుకోవడం  మొదలెట్టాడు. ఓ చిన్న నోట్ బుక్ పెట్టుకుని  రాసుకుని మరీ నేర్చుకోవడం మొదలెట్టాడు.

ఫర్వాలేదు కాస్త గాడిలో పడేసరికి, కొడుకు కోడలు వెళ్లి పోయారు.

ఆఫీసుకి తీసుకెళ్ళి అటెండర్ ముందు తనూ ఫోనుని గీకడం మొదలెట్టాడు. గేస్ బుక్ చేయడాలూ, రైలు, బస్సు రిజర్వేషన్లు నేర్చుకోవడం చేస్తున్నాడు.  అంతగా అర్థం కావడం లేదింకా. రోజంతా దానితోనే తిప్పలు పడుతున్నాడు. రాత్రి పొద్దుపోయేదాకా టిక్కు టిక్కు ఏదో ఒకటి నొక్కి చూసుకుంటూనే వున్నాడు. ఇక చాలు పడుకోండి… కొత్త బిచ్చగాడు పొద్దెరగడు అని గోమతి అరిచేసరికి ఫోన్ ఆఫ్ చేసి పడుకున్నాడు.

 

మంచి నిద్రలో వున్న గుర్నాధానికి సడన్ గా గుండె పట్టుకున్నట్టనిపించింది. కళ్లు తెరిచి చూస్తే పక్కన భార్య కనపడలేదు.. పిలిచాడు.. అయినా బదులు లేదు.. వంటి నిండా చమటలు పట్టేస్తున్నాయి.. ఏం చెయ్యాలో తోచక.. పక్కనే వున్న ఫోన్ తీసుకుని అందులో అప్పటికే సేవ్ చేసుకుని వున్న హాస్పిటల్ ఫోన్ నెంబర్ డయల్ చేసాడు.

ఈయన చెప్పేది వినిపించుకోకుండా… అవతలనుంచి ఇలా వినపడసాగింది.. ” నమస్కారం… మా హాస్పిటల్ సేవలు వినియోగించుకుంటున్నందుకు మీకు ధన్యవాదాలు.. చెప్పండి మీకు ఎటువంటి సేవ కావాలి?

ఎమర్జెన్సీ అయితే ఒకటి నొక్కండి..

సాధారణ సుస్తీ అయితే రెండు నొక్కండి…

ఛీప్ డాక్టర్ అపాయింట్ మెంట్ కోసమైతే మూడు నొక్కండి…

జూనియర్ డాక్టర్ సరిపోతుందనుకుంటే నాలుగు నొక్కండి..

టెస్టు లూ, ఎక్సరేలూ అయితే ఐదు నొక్కండి.. ” అంటూ ఇంకా నెంబర్లు అన్నీ ఏకరవు పెడుతోంది.

మన గుర్నాధానికి ఈ మాటలతో గుండె ఇంకా స్పీడ్ గా కొట్టుకోవడం మొదలెట్టింది.

” నీ అమ్మ కడుపు కాలా… అంబులెన్స్ పిలవాలంటే ఏ నెంబరో చెప్పవే తల్లీ… ఈలోగా ఇక్కడ నా నెంబర్ క్లోజ్ అయిపోయేట్టుందీ… అంబులెన్స్ .. అంబులెన్స్..” అని అరవడం మొదలెట్టాడు.

ఈ అరుపులకి గోమతి గబుక్కున లేచి,  నిద్రలో అరుస్తున్న గుర్నాధాన్ని.. గబగబా తట్టి లేపింది. ఉలిక్కిపడి లేచి కూర్చున్నాడు.

” ఏమిటండీ.. అంబులెన్స్.. అని అరుస్తున్నారూ.. ఏం కలొచ్చిందీ.. ” అని అడిగేసరికి… అయోమయంగా మొహం పెట్టి…

” ఏంటీ.. ఇదంతా కలలోనా? ఇంకా నిజంగానే హార్ట్ ఎటాక్ వచ్చింది అనుకున్నా.. ఇదంతా ఈ ఫోన్ మూలంగానే… ఏది బుక్ చేసుకోవాలన్నా… అది కావాలంటే ఒకటీ.. ఇది కావాలంటే రెండూ నొక్కండి అంటోంది.. అదే తలుచుకుంటూ పడుకున్నా.. గుండె నొప్పి వచ్చి.. హాస్పిటల్ కి ఫోన్ చేసినట్లు.. అక్కడా ఇలాగే అంటున్నట్టూ కల వచ్చిందే.. ” అని భార్య తో అన్నాడు.

” ఈ ఫోన్లతో ఇంత తతంగం ఏంటే… రేపు ఎవరైనా తల్లిదండ్రులుతో మాట్లాడాలని ఫోన్ చేస్తే.. మీ నాన్నతో మాట్లాడాలంటే ఒకటి నొక్కండి.. మీ అమ్మతో మాట్లాడలంటే రెండు నొక్కండి.. అని కూడా అంటుందేమో…  ఈ స్మార్ట్ ఫోన్ యుగం ఏంటో అంతా అయోమయం.. మనలాంటి వాళ్ళకి.. నా వల్ల కాదు.. ఈ ఆన్ లైనులూ.. బుకింగులూ.. గట్రా నాకు వద్దు.. నేను బేంక్ కి వెళ్ళే.. నా పనులు చూసుకుంటాను… స్టేషన్ కి వెళ్ళే రైలు రిజర్వేషన్లు చేసుకుంటాను.. ఇవేమీ నాకొద్దు.. అంటూ గొణుక్కుంటూ నిద్రలోకి జారుకున్నాడు గుర్నాధం.

 

ఆఖరి కోరిక

రచన: నిష్కలశ్రీనాథ్

ఎక్కడో దూరంగా మసీదు నుండి ప్రార్ధన మొదయిలైంది .
అప్పుడే సుభద్రకి మెలకువ వచ్చింది పక్కన భర్త రాఘవ కనిపించలేదు, బాత్రూంలో వెలుతురు కనిపిస్తుంది. రాత్రి జరిగిన గొడవ గుర్తొచ్చింది సుభద్రకి ‘బహుశా నిద్ర పట్టి ఉండదు లేదంటే ఇంత త్వరగా లేస్తారా ‘ అనుకుని మంచం మీద నుండి లేచింది.
వాకిలి ఊడ్చి ముగ్గు పెట్టింది. హాలులో ఉన్న బాత్రూంలోకి వెళ్లి స్నానం ముగించుకుని వచ్చింది .
రాఘవ అప్పటికే రెడీ అవుతుండడం చూసి వంటగదిలోకి వెళ్ళి కాఫీ పెట్టింది .
రోజు ఒక అరగంట నడకకు వెళ్లడం రాఘవకు అలవాటు. తాను బయటికి వెళ్లేలోగా కాఫీ తీసుకువచ్చి ఇచ్చింది సుభద్ర,
ఏం మాట్లాడకుండా తాగేసి వెళ్లిపోయాడు.
‘ఏం మనిషో ఇంత వయసు వచ్చిన ఈ కోపం మాత్రం తగ్గలేదు ‘అనుకుంది .
రాఘవ రిటైర్ అయ్యి సంవత్సరం కావస్తుంది. ముగ్గురు పిల్లల పెళ్లిళ్లు అయిపోయాయి. వాళ్లు వాళ్ళ పిల్లలు, సంసారాలతో క్షణం తీరిక లేకుండా గడుపుతున్నారు ఎప్పుడో పండగకు రావడం ఒక రెండు రోజులు ఉండి వెళిపోవడం రాఘవ కు బాగానే గడుస్తున్నా సుభద్ర కు మాత్రం కొన్నేళ్ల నుండి ఒకే రకమైన జీవితం విసుగు పుడుతుంది .
సుభద్ర వాళ్ళ ఊరు చాలా దూరం. అబ్బాయి ప్రభుత్వ ఉద్యోగి అని చాలా దూరం అయినా అమ్మాయి సుఖపడుతుంది అని రాఘవతో పెళ్ళి చేసారు సుభద్ర తల్లి తండ్రులు.
కాని సుభద్రకు అ ఊరు విడిచి రావడం ఇష్టం లేదు కాని పెళ్ళి అయ్యాక నీ భర్త వెంటే నువ్వు అని అందరు నచ్చచెపితే పద్దెనిమిదేళ్ళ వయసులో కొత్త పెళ్లికూతురులా ఈ ఊరులో అడుగుపెట్టింది
ముప్పైదు సంవత్సరాలు అయింది, పిల్లల పెంపకంలో కాలం ఎంత త్వరగా గడిచిపోయిందో తెలీలేదు సుభద్ర కి పిల్లలకి పెళ్లిల్లు అయిపోయాక మెల్లగా ఒంటరితనం అనిపించసాగింది .
రాఘవ రిటైర్ అయ్యేవరకు వేచి ఉండి అప్పుడు తన మనసులో ఎప్పటి నుండో ఉన్న కోరిక రాఘవ ముందు ఉంచింది .
దానిని అంతగా పట్టించుకోని రాఘవ చూద్దాం అంటు మూడు నాలుగు నెలలు దాటవేసాడు కాని పట్టు వదలకుండా అడుగుతూనే ఉంది. దాని పర్యవసానమే నిన్న జరిగిన గొడవ .
సుభద్ర తను పుట్టి పెరిగిన ఊరంటే ఎంతో ఇష్టం తనకు ఎన్నో జ్ఞాపకాలు ఇచ్చింది ఆ ఊరు .
తన స్నేహితురాళ్ళు కొంతమంది అదే ఊరు లో పెళ్లిళ్లు చేసుకుని స్థిరపడ్డారు. ఇంకొంతమంది దగ్గర ఊర్లలో స్థిరపడ్డారు. తను మాత్రమే చాలా దూరంలో ఉంది .
ఎప్పుడైనా ఊరు వెళ్లినా పట్టుమని పది రోజులు కూడా ఉండే అవకాశం లేకపోయేది సుభద్రకు. ఎప్పటికైనా తను పుట్టిన ఊరు లోనే కన్ను మూయాలని సుభద్ర కోరిక .
తన జీవితంలో చాలా భాగం అయిపొయింది ఇంకా మిగిలిన జీవితం తన ఊరులో గడపాలని కోరికను రాఘవ కు చెప్పింది.
మొదట్లో రాఘవ తను ఏమి సమాధానం చెప్పకపోతే ఉరుకుంటుంది అనుకున్నాడు.
కాని సుభద్ర పదే పదే అడుగుతుంటే నచ్చచెప్పాలని ప్రయత్నించాడు.
కాని సుభద్ర వినకపోయేసరికి కోపం వచ్చి గొడవ పెట్టుకున్నాడు .
“నీ కోరిక తీరడానికి ఇన్నేళ్ళుగా ఉన్న ఊరుని వదిలేసి రమ్మంటావా ఈ వయసులో. అక్కడికి వచ్చి ఎలా సర్దుకుపోగలను ”
అ మాట వినేసరికి చాలా ఏళ్లుగా మనస్సులో ఉన్న బాధ అంతా ఒక్కసారి బయటకు వచ్చింది సుభద్రకు. “పద్దెమినిమిదేళ్ళు పెంచిన తల్లితండ్రులని, పుట్టి పెరిగిన ఊరుని, నా అనుకునే వాళ్ళను వదిలేసి మీతో ఈ ఊరు వచ్చేసాను అన్నిటికి సర్దుకుపోయాను.
ఇన్నేళ్ల మన సంసారంలో నా గురించి మిమ్మలిని ఏ కోరిక అడగలేదు .
అ వయసులో ఏ నమ్మకంతో ఈ ఊరిలో అడుగుపెట్టానో, మీరు అదే నమ్మకం తో నా కోరిక మన్నిస్తారని అనుకుంటున్నా ” ఎప్పుడు తనతో అలా మాట్లాడని సుభద్రని చూస్తూ ఉండిపోయాడు రాఘవ .
రాఘవ మాట్లాడేలోపు గదిలోకి వెళ్ళి నిద్రపోయింది సుభద్ర .

*****************

రాఘవ నడుస్తున్నాడు అన్నమాటే గాని సుభద్ర గురించే ఆలోచిస్తున్నాడు.
నిన్న తను మాట్లాడిన దానిలో నిజం ఉంది, కాని ఎందుకో వెంటనే అ కోరికని మన్నించలేకపోతున్నాడు . ఈలోగా కాస్త అలసట అనిపించి అక్కడ బెంచ్ కనిపిస్తే అక్కడ కుర్చున్నాడు.
పక్కనే ఉన్న బెంచ్ మీద ఒక ముప్పైఏళ్ళ యువతీ కూర్చుని ఉంది.
ఎందుకో ఆమె మొహంలో విషాదం కొట్టొచ్చినట్టు కనిపిస్తుంది.
ఇంతలో ఆమె ఫోన్ మోగింది. ఆమె మాటలు బట్టి అర్థం అయింది ఆమె విషాదానికి కారణం .
ముగ్గురు అబ్బాయిల తరువాత లేక లేక పుట్టిన ఆడపిల్ల చాలా గారాబంగా పెరిగింది .
తనను పెళ్ళి చేసుకున్న వెంటనే భర్త కి బ్యాంకు లో ఉద్యోగం రావడంతో తమ కూతురు అదృష్టవంతురాలు అని మురిసిపోయారు .
కాని అ ఉద్యోగంలో తరచు బదీలీలు అవుతుంటే తల్లితండ్రులకి దూరం అయిపొయింది .
వాళ్ళ అమ్మ నాన్న ని చూద్దామన్నా ఎప్పుడు పంపేవాడు కాదు . ఇప్పుడు వాళ్ళ అమ్మగారికి ఒంట్లో బాగాలేదు అని ఫోన్ వస్తే పిల్లలకి పరీక్షలని అవి అయిపొయాక వెళ్ళమని అన్నాడంట భర్త .
అమ్మ ని వెంటనే చూడాలనిపించినా భర్త అర్థం ఎలాగూ చేసుకోడని గుడికి అని చెప్పి ఇక్కడ బెంచి మీద కూర్చుని బాధపడుతుంది అని అర్థం అయింది రాఘవ కి .
ఆమె తన బాధంతా ఎవరికో హిందీ లో చెపుతుంది.
రాఘవ కి ఒక్కసారి ఎవ్వరో చెంప చెళ్లుమనిపించినట్లు అయింది .
నిజమే ఇన్నేళ్ల లో సుభద్ర తల్లితండ్రులకి అవసరం అయినప్పుడు ఎప్పుడు పంపలేదు. ఎవో కారణాలు చెప్పి ఆపేసేవాడు. ఇప్పుడు కూడా అ యువతి తన కూతురి వయసున్న అమ్మాయి కావడంతో ఒక తండ్రి గా ఆ అమ్మాయి బాధ చూడలేకపోయాడు.
ఈలోగా ఆ అమ్మాయి ఫోన్ మాట్లాడటం అయిపోయింది. తన దగ్గరకి వెళ్ళి పరిచయం చేసుకుని తండ్రి లాంటి వాడినని అని ఓదార్చాడు,
వీలైతే తన భర్త దగ్గరకు వచ్చి నచ్చచెప్తానని మాట ఇచ్చాడు .
భాష తెలియని ఊరులో తమ భాషలో మాట్లాడి ఓదార్చడం ఆమెకు కాస్తా ఊరట నిచ్చింది .
ఆమె మొహం లో విషాదం మాయం అవడంతో ఊపిరి పీల్చుకుని ఇంటి దారి పట్టాడు రాఘవ మనసులో అప్పటికే నిర్ణయం తీసుకున్నాడు.

***************
సుభద్ర టిఫిన్ వంట పూర్తి చేసి వంటిల్లు సర్దుతుంది .
రాఘవ వచ్చే వేళ అయ్యింది. స్నానంకి వేడినీళ్లు పెడదామని అటు వెళ్లే లోపు గుండెల్లో సన్నగా నొప్పి ప్రారంభం అయింది .
మెల్లగా నొప్పి ఎక్కువ అవుతుంటే నొప్పికి తట్టుకోలేక అక్కడే నేల మీద కూలబడింది.
నొప్పి కి మెలికలు తిరుగుతుంటే ఈలోగా గేట్ శబ్దం అయింది.
ఎంతో ఆశతో తన నిర్ణయం ని చెపుదాం అని వచ్చిన రాఘవకి సుభద్ర పరిస్థితి చూసి కాళ్ళు చేతులు ఆడలేదు, వెంటనే బయటకి వెళ్ళాడు ఆటో ని పిల్చుకురాడానికి కాని ఇక్కడ సుభద్ర కి నొప్పి ఎక్కువ అవ్వసాగింది . ఒక్కసారిగా తను పుట్టినప్పటి నుండి నిన్నటి వరకు జరిగిన సంఘటనలు గుర్తుకువచ్చాయి,
తన నుండి ఏదో బయటికి వెళ్తున్నట్టు అనిపించింది.
అప్పుడు తన మనసులో అనుకుంది ‘తన కోరిక ఎప్పటికీ తీరదు. . . . . . ‘ అని అంతే సుభద్ర కళ్ళు శూన్యంలోకి చూస్తుండి పోయాయి .
లోపలికి వచ్చిన రాఘవ సుభద్ర ని చూసి లేపడానికి ప్రయత్నించి లేవకపోయేసరికి విషయం అర్థం అయ్యి ఏడుస్తూ సృహ కోల్పోయాడు.
జీవితం చాలా చిన్నది మనుషులు ఉన్నప్పుడు వాళ్ళ విలువ తెలీదు వాళ్ళు దూరం అయ్యాక తెలుసుకున్న ఉపయోగం లేదు. వాళ్ళని పూజించకర్లేదు, వాళ్ళ అభిప్రాయాలకు గౌరవం ఇచ్చి కాస్త ప్రేమ ని పంచితే చాలు

*******సమాప్తం*******.