ఇల్లాలు

రచన – డా. లక్ష్మి రాఘవ

“ఉద్యోగం మానేస్తున్నావా? పిచ్చా ఏమైనా ?” తీవ్రంగా స్పందించింది రేఖ కొలీగ్ సంధ్య.
రేఖ సంధ్య వైపు ఆశ్చర్యంగా చూస్తూ “పిచ్చేమిటే? అవసరం…”
“అవసరమా?ఒకసారి ప్రపంచాన్ని చూడు. ఇలాటి ఉద్యోగం తెచ్చుకోవడానికి ఎంత కష్టపడుతున్నారో జనం.”
“నిజమే నేను కూడా చదువు అవగానే మంచి ఉద్యోగం కోసం ఎన్ని ఇంటర్వ్యూ లు అటెండ్ అయ్యాను..”
“కదా…అందుకే ఆలోచింపమంటున్నాను. ఒక MNC లో మంచి పొజిషన్ లో ఉంటూ…పెళ్లి అయి కొన్నేళ్ళకే మానేస్తా అంటే ఏమనుకోవాలి? మీ ఆయన ఫోర్స్ చేస్తున్నాడా? తనతో సమానంగా ఉద్యోగం సహించలేక పోతున్నాడా???”
“ఏయ్…సంతోష్ ను ఏమీ అనకు. ఇది అతని డెసిషన్ కాదు. నేనే ఆలోచించి నిర్ణయానికి వచ్చా..”
“మీ ఆయనకు చెప్పావా?”
“చెప్పాను… డెసిషన్ నీదే…అన్నాడు కూడా.ఈ రోజు రాత్రికి డిస్కస్ చేస్తా”
“ఇంకోసారి ఆలోచించు రేఖా, ప్రెగ్నెన్సీ వచ్చిన వారూ, పిల్లలని కన్నా ఉద్యోగాలు చేస్తూనే వున్నారు. అంతెందుకు మీ అమ్మ కూడా పని చేసింది కదా??”
“అందుకే నేను ఈ నిర్ణయానికి వచ్చాను. నేను చిన్నప్పుడు అమ్మను చాలా విషయాలలో మిస్ అయ్యేదాన్ని. నా పిల్లలకి అలా వుండకూడదు అనుకుంటున్నా”
“ఈ కాలం లో పిల్లలను సక్రమంగా పెంచడానికీ, వారికి అన్ని సదుపాయాలూ ఇవ్వడానికి డబ్బు అవసరం. అందుకే ఆడవాళ్ళు ఉద్యోగాలు చేస్తూనే కంటున్నారు. పిల్లల ఆలనా పాలనా చూసు కోవడానికి మేయిడ్స్ ని పెట్టుకుంటున్నారు లేక పోతే బేబీ కేర్ సెంటర్ లు బోలెడన్ని వున్నాయి. ఇవన్నీ నీకు తెలుసు. అయినా ఉద్యోగం మాని వేస్తాను అంటున్నావంటే పిచ్చి కాక ఏమంటారు?”
రేఖ మాట్లాడ లేదు. సంధ్యతో వాదించడం అనవసరమని పించింది.
ఇంటికి వెళ్లేముందు సంధ్య వచ్చి” నేను ఒకసారి సంతోష్ తో మాట్లాడనా??” అంది.
“వద్దు సంధ్యా…తనకు అబ్జక్షన్ వుండదు…”అని మరి పొడిగించకుండా తన బ్యాగ్ సర్దుకుంది రేఖ.
తొమ్మిది నెలలు నిండాయని రేఖను కారు డ్రైవ్ చెయ్యడం మానిపించాడు సంతోష్. రేఖను పొద్దున్న డ్రాప్ చేసి సాయంత్రం పిక్ అప్ చేసుకుంటాడు. తన ఆఫీసులో వర్క్ఎక్కువ వున్నా బ్రేక్ తీసుకుని మరీ వస్తాడు.
ఆఫీసు నుండీ ఇంటికి వచ్చాక తనే భార్యకు కాఫీ కలిపి ఇస్తాడు. ఇద్దరూ కూర్చుని కాస్సేపు కబుర్లు చెప్పుకుంటారు. కొద్దిసేపు రెస్ట్ తీసుకుని రేఖ కిచన్ లోకి వెళ్లి డిన్నర్ తయారు చేస్తుంది. డిన్నర్ తరువాత తోటలో చిన్న వాక్. మళ్ళీ నిద్ర.
పడుకునే టప్పుడు సంధ్య అన్న మాటలు చెప్పింది రేఖ.
“ఎవరి అభిప్రాయాలు వారివి. మన జీవితం ఎలా ఉండాలో నిర్ణయించుకునేది మనం రేఖా…ఎక్కువ ఆలోచించకు. ప్రశాంతంగా వుండు.”అన్నాడు సంతోష్ పొడిగించకుండా.
పడుకున్నాక ఎత్తుగావున్న కడుపుమీద చెయ్యివేసుకుని నిమురుకుంది రేఖ. ఎడమవైపున తన్నింది లోపల వున్న బేబీ..గట్టిగా అయిన ఆ పార్ట్ ను మెత్తగా స్పృశించింది రేఖ. ఈ రోజు కోసం ఎన్ని రోజులు ఎదురు చూడాల్సి వచ్చింది? ఆలోచించసాగింది.
పెళ్లి అయిన రెండేళ్ళలో రెండుసార్లు అబార్షన్ అయింది రేఖకు. మూడవ నెలదాకా గడిచేదే కాదు. రకరకాల టెస్టులతో విసిగిపోయింది రేఖ. ప్రెగ్నెన్సీ రాగానే నిలుస్తుందా అన్న టెన్షన్ ఎక్కువగా వుండేది..ఈ సారి చాలా కేర్ తీసుకున్నారు డాక్టర్లూ, సంతోష్ కూడా…రేఖా తల్లిదండ్రులు మూడు నెలలు నిండే దాకా కూతురి దగ్గరే వున్నారు. ఇప్పుడంతా బాగుంది. రెగ్యులర్ గా స్కాన్లు జరిగాయి. బేబీ గ్రోత్ బాగుందన్నారు. రేఖ కు ముప్పై ఏళ్ళు నిండాయని నార్మల్ డెలివరీ కాకుంటే వెంటనే సిజేరియన్ చెయ్యాలన్న నిర్ణయం కూడా జరిగిపోయింది.
ఈ వారం తరువాత రేఖ అమ్మ వస్తుంది కూడా…
డెలివరీ రోజు! ఎంతగానో ఎదురు చూసిన క్షణం ఎదురైన వేళ మురిసిపోయారు రేఖ, సంతోష్ లు. ముద్దబంతి లాటి అమ్మాయి చేతిలో ఒదిగినప్పుడు…అపురూప దృశ్యం! ఆ చిన్నారి కోసం ఎంత తపించిపోయారో వారిద్దరికే తెలుసు.
పాప తో ప్రతిక్షణం ఆస్వాదించాలనే తపన ఉవ్వెత్తున లేచింది రేఖకు.
పాప వెలుగు ముందు ఉద్యోగం వెల వెల బోయింది..

ఆరోజు ….
పార్టీ మంచి ఊపులో వుంది..
పిల్లలకు సెపరేట్ ఎంటర్తైన్మెంట్. యువతకు డాన్స్ కు ఒక ప్లేస్..
మగవాళ్ళకి డ్రింక్స్ ఒక చోట !
అమ్మలూ, చిన్నపిల్లలా తల్లులూ కబుర్లతో బిజీ.
ఇదీ అక్కడి వాతావరణం.
రేఖ ఉద్యోగం మాని రెండేళ్ళయింది. పిల్ల తల్లి అయి హాపీ గా వుంది.
సంధ్య కూడా వచ్చింది పార్టీకి. రెండు నెలల క్రితం సంధ్య కంపెనీకి మేనేజర్ అయ్యింది కూడా.
చాలా రోజుల తరువాత కలవడమేమో స్నేహితుల మధ్య మాటలు సముద్రమైనాయి.
రేఖ కోసం లోపలకు వచ్చిన సంతోష్ కు రేఖ ఎవరితోనో మాట్లాడుతుంటే ఒక నిముషం నిలబడినాడు.
“రేఖా నీవు ఉద్యోగం మానేసి, ఇంట్లోనే ఉన్నావంటే చాలా బాధేసింది. ఈ కాలంలో ఎవరైనా ఉద్యోగం మానుకుంటారా? ఏదైనా ప్రాబ్లెం వచ్చిందా ఆఫీసులో ??” ఆవిడ ప్రశ్నిస్తూ వుంటే రేఖ ఏమి చెప్పాలా అనుకునేంతలో సంతోష్
“రేఖ ఉద్యోగ౦ మానేసిందని ఎవరన్నారండీ? రేఖ పొద్దున్న మాకు అందరికీ అమ్మ ఉద్యోగం చేస్తుంది. ఆప్యాయంగా వండి పెడుతుంది. ఇంట్లో అన్నీ సక్రమంగా జరుగుతున్నాయా అని పర్యవేక్షణ చేస్తుంది. ఆమె అప్పుడు హోం మానేజర్. మెయిడ్ రాకపోతే సర్వీస్ చేసి మానేజ్ జేస్తుంది.
పాపకు అన్నీ చూసుకుంటుంది ఒక బేబీ కేర్ టేకర్ లా… పాపకు మంచి మాటలూ నేర్పుతుంది అప్పుడు ఆమె ఒక టీచర్. రాత్రి పూట మళ్ళీ అమ్మ పోస్ట్ తో అందరికీ ప్రేమనిస్తుంది.
మా జీవితాలలో ఆమె ఒక నిరంతర ఉద్యోగి.
మా ప్రేమే ఆమెకు జీతం. పోద్దున నుండీ కష్టపడే ఆమెకు మేమిచ్చే ఆప్యాయతే ఆమె ఉద్యోగానికి భరోసా!
ఇక ఏమి కావాలి చెప్పండి? మళ్ళీ ఉద్యోగం చేసే టైం, అవకాశమూ ఉందా? ఇంత మంచి ఉద్యోగాన్ని ఆవిడ వదులు కుంటు౦దా? చెప్పండి మీరే“ అంటూన్న సంతోష్ చుట్టూ చేరిన ఆడవాళ్ళు చప్పట్లతో వారి సంతోషాన్ని వ్యక్త పరిస్తే …మౌన౦గా, ప్రేమగా ఆరాధనగా సంతోష్ నే చూస్తూ మైమరచి పోయింది రేఖ!!!

అమలిన శృంగారం

రచన: అనిల్ ప్రసాద్ లింగం

“అరే…… విజయోత్సవ చిత్రాల రచయితా – అందాల తారా కలిసి మా ఇంటికి విచ్చేశారే. ఎంత శుభదినం ఇది. రండ్రండీ…” ఇంట్లోకి ఆహ్వానించాడు డాక్టర్. దివాకర్, వేకువ జామునే వచ్చిన అతిథుల్ని.
“ఆపరా వెధవా. ఎక్కడా పెళ్లి కూతురు ?” సోఫాలో కూర్చుంటూ ప్రశ్నించాడు తన భార్యతో కలిసొచ్చిన ప్రముఖ సినీ రచయిత అనిరుధ. దివాకర్ తన భార్యను పిలిచి, “చెల్లిని పిలు, వీళ్ళు ఆశీర్వదించి వెళతారు” అన్నాడు.
“ఏరా ? మేముండకూడదా ?” అడిగాడు మిత్రుడు.
“అది కాదురా మళ్ళీ చుట్టాలు రావడం మొదలైతే అందరూ మీ ఇద్దర్నీ చుట్టుముడతారు. అందుకే త్వరగా కనపడి వెళ్ళదామని వచ్చారేమోనని…..” నసిగాడు డాక్టర్.
“అదేమీ కాదురా. చెల్లి పెళ్లి దగ్గరుండి జరిపించి అప్పగింతలయ్యాక వెళ్తాం. మాకు మర్యాదలు తక్కువ కాకూడద్రోయి!” చనువుగా చెప్పాడు కవి.
ఆలి వైపు తిరిగి దివాకర్, “చూసావా, శుభలేఖలు ఇవ్వడానికి వెళ్ళినప్పుడు నువ్వేమన్నావు? మనం ఇవ్వడమే కానీ వాళ్ళు మన ఇంటికొస్తారా అన్లేదూ ? ఇప్పుడు చూడు నా దోస్తుని” నిజంగానే సంబర పడిపోయాడు.
“నేనా ? ఆ మాటన్నది మీరు” వెంటనే అంటించింది వాళ్ళ ఆవిడ.
“ఏయ్! ఏం మాటాడుతున్నావే? మంచీ మర్యాద లేదు. ముందు అమ్మాయిని లోపలి తీసుకెళ్ళు” అని తొందర పెట్టాడు.
“రారా కొత్త పెళ్ళికొడకా నా రూంకెళదాం” అని తీసుకుపోయి సరుగులోనుంచి మందు బాటిల్ తీసాడు.
“ఇదేంట్రా? తెల్లవారిందా, అసలు ఇన్ని పనులు పెట్టుకొని ….” అనిరుధ ఆశ్చర్యపోయాడు.
“పనులు ఎప్పుడూ ఉంటాయి లేరా. కొంచెం వేసుకుందాం” అంటూ మూత తీసి గ్లాస్ అందుకున్నాడు.
“ఆపరా. ఏంటిది ఇంట్లో శుభకార్యం పెట్టుకొని – పొద్దున్నే…”
“అయ్యయ్యో ఏం వేషాల్రా…? మొన్నా మధ్య నువ్వు రాసిందే కదా ‘నువంటే నా కిష్టం’ సినిమా – అందులో పెళ్లి పనుల్లో పిల్ల తండ్రీ, బాబాయిలు మందుకొట్టి కాదా పనులు చేసింది?”
“అది సినిమారా దరిద్రుడా. ముందు టిఫిన్ పెట్టించు” అని బాటిల్ పక్కన పెట్టేసాడు అనిరుధ.

************

కళాశాలలో సహాధ్యాయులైన దివాకర్, అనిరుధలు చదువులయ్యాక కూడా తమ స్నేహాన్ని కొనసాగించారు. పై చదువులకి వేరే ఊళ్లకెళ్లినా కుదిరినప్పుడు కలుసుకోవడం, ఒకరిళ్ళకి ఒకరెళ్ళుతుండటంతో వారి కుటుంబాల మధ్యన కూడా అనుబంధం ఏర్పడింది. కాలక్రమేణా మానసిక వైదుడిగా దివాకర్ స్థిరపడగా, తనకున్నా సాహితీ పరిజ్ఞానంతో అనిరుధ సినీ జగత్తులో నిలదొక్కుకున్నాడు. ఈ మధ్యనే ఓ యువ తారామణిని ప్రేమించి పెళ్లిచేసుకున్నాడు.
జీవనయానంలో తీరికలేకున్నా అప్పుడప్పుడు ఇలా సందర్భానుసారం కలుసుకుంటూ తమ స్నేహాన్ని పెంపొందించుకుంటూనే ఉన్నారిరువురు.
“ఎరా చెల్లిని కలిసావా?” బయటనుంచి వస్తూ అడిగాడు దివాకర్.
“హా…!” బదులిచ్చాడనిరుద్ధ.
” ఏమన్నా చెప్పిందా ?”
“దేని గురించి?”
“అదే ఈ పెళ్లి తనకిష్టమో కాదో అని”
“అదేంట్రా? నువ్వడగలేదా?”
“ఉహూ !”
“అయితే మాత్రం ఇప్పుడేంట్రా, ఇంతదాకా వచ్చాకా….”
“అదేరా నీ సిన్మాలన్నింటిలో పెళ్లిళ్లు పీటలమీదే ఆగిపోతాయి కదా, అటువంటిదేమన్నా…….” అనిరుధ వెంటనే ఫ్రెండ్ తల మీద మొట్టి, “ఒరేయ్..అవి . కధల్రా, చెల్లి విషయంలో అలా ఎందుకవుతుంది?” అన్నాడు. హమ్మయ్యా అని ఊపిరిపీల్చుకున్నాడు దివాకర్.

**************

మధ్యహ్నం భోజనాలయ్యాక అందరూ హాళ్ళో చేరారు. మ్యూజిక్ పెట్టుకొని పిల్లలు డాన్స్ చేస్తున్నారు.
“ఆగండర్రా ఇప్పుడు మన హీరో హీరోయిన్లు డాన్స్ చేస్తారు” అని ప్రకటించి అనిరుద్ధని ముందుకు లాగాడు దివాకర్. చెయ్యి విడిపించుకొని “వదులేహే. తను ఏదో అక్కడ డాన్స్ మాస్టర్ చెప్తే చేస్తుంది, అంతే తనకేమీ రాదు. నేనెప్పుడన్నా ఎగరడం నువ్వుచూసావా? అసలు ఇంకాసేపట్లో పెళ్లి పెట్టుకొని ఈ గోలేంట్రా?” విసుక్కున్నాడు అతిథి.
“మరి అన్ని సినిమాల్లో ఒక పాట పెడతావ్ కదరా ఇంటిల్లపాదీ ముసలీ ముతకా, పిల్లా పీచూ – అంతా కలిసి తెగ ఆడతారు కదా అప్పుడు” స్థాణువై కాసేపు నిలుచుండిపోయిన అనిరుద్ధ, మిత్రుడిని పక్క గదిలోకి లాక్కెళ్లాడు.

************

“రేయ్, ఏమైంద్రా నీకు? వచ్చిందగ్గరనుంచి చూస్తున్నా పిచ్చి పిచ్చిగా వాగుతున్నావ్. అర్ యూ ఆల్రైట్ ?” తలుపు మూసి, భుజం మీద చెయ్యి వేసి పలకరించాడు స్నేహితుడు.
“ఎస్ ఐయామ్. మరి నీకేమైంద్రా ? నువెందుకలా చేస్తున్నావ్ ?” తిరిగి ప్రశ్నించాడు డాక్టర్.
“నేనేమి చేశాన్రా ?”
“నువ్వు రాసే సినిమాల్లో నీ పాత్రలు ప్రవర్తించే తీరుకు, నువ్వు బయట నడుచుకునే విధానంకి ఉండాల్సిన తేడా గురించి నీకు స్పష్టతుంది. మరి అదే విధంగా తెర మీద నీ భార్య నటించే పాత్రలని, తను వ్యక్తిగతంగా నీతో కలిసి ఉండే జీవితాన్ని నువ్వెందుకు వేరు చేసి చూడలేకున్నావ్రా?” మెల్లగా చెయ్యితీసి ఆవలకి తిరిగాడు అనిరుద్ధ.
కాసేపు మౌనం వహించిన డాక్టర్ టీ తెమ్మని కబురంపి వచ్చి “ఒరేయ్, రచయితగా నువెన్నో పాత్రలు సృష్టించి, వాటికి నడతా, నడకా, హావభావులు, మేనరిజాలు అన్నీ కల్పించి అవి తెర మీద పండేలాగా చేస్తావు – అంతవరకే. ఆపైన నీ మీద ఆ పాత్రల ప్రభావం ఇసుమంత కూడా ఉండదు. మరి అలాగే ఎవరో పుట్టించిన పాత్రల్లో నటించి వచ్చినామె నీ ముందు కూడా అలాగే చెయ్యాలనుకోవడమేంట్రా? నీకున్నా స్థితప్రజ్ఞత ఆమెకు ఎందుకు ఉండదనుకున్నావ్రా?”
తలుపు తట్టి లోపలికొచ్చిన పనిమనిషి టేబుల్ మీద టీ పెట్టి వెళ్ళిపోయింది. కప్పు తీసుకొచ్చి స్నేహితుడికి అందించాడు దివాకర్. మెల్లగా గుటకేసిన రచయిత మాటలాడలేదు.
“తెర మీదేరా తను నటి. ఇంటికొచ్చాక, భర్త దగ్గర తాను సాటి ఆడదేరా. తొలిరాత్రి సిగ్గుపడుతూ పాలగ్లాసుతో వస్తే, ఫలానా సినిమాలోలా మందు తేవచ్చుగా అని నువ్వంటే – నీ కొంటెతనం నచ్చి సర్దుకుంది. ప్రేమగా ముద్దాడేవేళ ఆ సిన్మాలో, వాడెవడో హీరో పక్కన, కెమెరాకిచ్చిన ఎక్స్ప్రెషన్ ఇవ్వమంటే నీ నిశిత దృష్టికి మురిసిపోయింది. కానీ ఎంతసేపు తాను కాని ఇంకెవరినో నీ ముందు పెట్టమంటే, తనని తానుగా నువ్వు స్వీకరించడంలేదని బాధ పెంచుకుంది. బంధుగణాల్లో మరుగున పడిన అభిమానాలని నీ సినిమాల్లో నేర్పుగా తవ్వి తీసే నీకు నీ అర్ధాంగిలో నిభిలీకృతమైయున్న ఈ దృక్కోణం గోచరించలేదేరా?” టీ అయ్యిపోయింది కానీ మాట పెగలలేదు అనిరుద్ధకి.
“నీ భార్య నీకు విడాకులివ్వడానికి ఆలోచిస్తుందిరా” తల ఎత్తిన కవి కళ్ళలోకి సూటిగా చూస్తూ చెప్పుకుపోయాడు దివాకర్. “అవున్రా! ఇది నిజం” అయోమయావస్థలో పడిపోయిన మిత్రుడిని సమీపించి, “నాకు తెల్సురా ఇప్పుడు నువ్వేమి ఆలోచిస్తున్నావో. పూర్తిగా వ్యక్తిగతమయిన విషయాలు నాకెలా తెలిసాయని. అలాగే ఇంతకాలం నీకెంతో విలువిచ్చిన నేను ఇకపై నిన్నెలా గౌరవిస్తాననేకదా. మొన్నామధ్య విదేశాల్లో ఒక కాన్ఫరెన్సుకి వెళ్ళాన్రా. అక్కడి హాస్పిటల్లో నీ భార్యని చూసాను. ఏదైనా షూటింగుకి వచ్చిందేమోనని విచారిస్తే ఆమె అక్కడ డిప్రెషన్కి ట్రీట్మెంట్ తీసుకుంటుందని తెలిసిందిరా. కొత్తగా పెళ్లైనప్పుడు ఇలాటివి సహజం. అందునా మీరిద్దరూ ఎంతో పేరెన్నికగన్నవారు, మీ చుట్టూ ఎప్పుడూ ఎంతో మంది జనాలు, ఇప్పుడు సెలబ్రిటీలంటే మొత్తంగా సమాజానికి చెందినవాళ్ళైపోయారు కదా, ఏదైనా ఇబ్బంది కలిగిందేమోననే ఆలోచనతో స్నేహ ధర్మంగా, మీకు సాయపడాలనే ఉదేశ్యంతో ఆ హాస్పిటల్ వాళ్లతో మాట్లాడి ఒక హిప్నోటిక్ సెషన్ తనకి నేను తీసుకున్నా. అలా నాకీ విషయాలు తెలిసాయి. తాను ట్రాన్స్లో ఉన్నప్పుడు మాటలాడాను, తనకెక్కడా ఎదురు పడలేదు కాబట్టి ఆమెకీ విషయం తెలీదు” స్నేహితుడి చెయ్యి పట్టుకొని అనునయంగా “ఈ విషయం మనిద్దరి మధ్యనే ఉంటుంది” అని భరోసా ఇచ్చాడు.
“తళుకు బెళుకుల జీవితాల గురించి విని ఉన్నాను అయినా మీది వేరుగా తోచింది. దీపికా పడుకొనే అంతటి నటి తానూ డిప్రెషన్కి గురయ్యానంటే ‘ఆమెకేమి సమస్యలుంటాయి?’ అనుకునే వాళ్ళేగానీ వాళ్ళూ మనుషులేనని, వాళ్ళకీ మనసుంటుందని అర్ధం చేసుకోలేరురా చాలా మంది. మానసిక వైద్యుడిని కదా, అసలేమైయుంటదా అనాలోచించాను. తెల్సుకొని ముందు నీకే చెప్దామనుకున్నా కానీ నువ్వే సమస్యని తెలిసి బాధపడ్డా పెళ్ళైన మూడు నెలలకే విడాకుల గురించి ఆ పిచ్చి తల్లి ఎందుకాలోచించిందో తెల్సురా?, నువ్వు తెర మీద ఉండే తన పట్ల చూపిస్తున్న ఆపేక్షకు పొంగిపోవాలో, ఎదురగున్నామే మీది ఆలక్ష్యానికి దిగులు పడాలో తెలీని సంకట స్థితిలో డాక్టర్ని ఆశ్రయించింది. ఏ మత్తు మందులకో బానిస కాకుండా నిన్నూ, నీ మర్యాదనీ, అలాగే నీతో నడచిన ఎడడుగుల బంధాన్ని ఎల్లకాలం నిలుపుకోవాలని తాపత్రయపడింది. అది నచ్చే నీ కాపురం నిలబెట్టాలని ఈ చొరవ చేసాను. ఎంతో విద్వత్తు కలవాడివి, ఎన్నో జీవితాల్ని చూసినవాడివి, తప్పో ఒప్పో జరిగినదాన్ని సరిదిద్దుకొని ఆ అమ్మాయి నిర్ణయం మార్చుకునేలా నీ ప్రవర్తనలో తేడా చూపించు. మళ్ళీ చెల్లీ శ్రీమంతానికి వచ్చేటప్పుడు ఇరువురూ జంటగా, సంతోషంగా శుభవార్తతో రావాలి ” అన్నా డాక్టర్. దివాకర్ని హత్తుకొని, ఒకరి భుజాల మీదొకరు చేతులేసుకుని బయటకి నడిచారు మిత్రులిరువురూ.

ఆసరా!

రచన: పద్మజ యలమంచిలి

అందమైన తీగకు పందిరుంటే చాలునూ.పైకి పైకి పాకుతుంది చినవాడా..ఎఫ్.ఎమ్.రైన్బో లో పాటవింటూ బయటకు చూశా!
లంచ్ అవర్. పిల్లాలంతా గుంపులు గుంపులుగా కూర్చుని తెచ్చుకున్న ఆహారాన్ని ఒకరికొకరు పంచుకుంటూ
జోకులేసుకుంటూ నవ్వుకుంటూ తింటున్నారు.

స్టాఫ్ రూం లో టీచర్లందరూ కూడా అదే పనిమీద ఉన్నారు.

ఎక్కడా నీరజ కనపడలేదు. ఇద్దరికీ కారేజీ తెచ్చి టేబుల్ మీద పెట్టి వెళ్లిపోయింది రత్తాలు.

మాటైతే ఇచ్చాను కానీ. ఇద్దరు బిడ్దలనూ పోగొట్టుకుని దిగాలు పడుతూ ఒంటరిగా నా చెంత చేరిన నీరజ భవిష్యత్తు ఎలా తీర్చిదిద్దగలనో అనే బెంగ మనసులో వెంటాడుతూనే ఉంది.

నాతోపాటు రోజూ స్కూల్ కి వచ్చి పాఠాలు చెపుతూ పిల్లలతో బాగానే అడ్జస్ట్ అయినట్టు కనిపిస్తుంది కానీ
లోలోపల దిగులు నా దృష్టిని దాటిపోలేదు.

భోజనానికి పిలుద్డామని బయట వెతుకుతుంటే గేట్ దగ్గర వాళ్ళ ఆయనతో ఏడుస్తూ తలూపడ౦ కనపడింది.
ఇద్దరిమధ్యకు ఇప్పుడు వెళ్ళడం సరికాదని లోపలికి వచ్చేశాను.

కాసేపటికి తానూ వచ్చి క్లాస్ కి టైమ్ అయిపోయింది.మీరు తినేయండి ఆంటీ అంటూ వెళ్లబోతున్న తనని ఆపి
పర్వాలేదు ఆ క్లాసుకి వేరే టీచర్ ను పంపాలే. ఇద్దరం తిందాం అని కూర్చోబెట్టా.
నోటిలో ముద్ద పెట్టుకుని దుఖం అడ్డుపడటం వల్లేమో మింగలేక మొహం తిప్పుకోవడం నేను గమనించక పోలేదు.
నెమ్మదిగా తనే సంభాళి౦చుకుని ఇంటికి రమ్మంటున్నాడు అంది.
ఉలిక్కిపడి ఎందుకు అన్నా.

తాను ఒక పార్టీలో చురుకైన కార్యకర్తనని,ఇప్పుడు విడిపోతే తన రాజకీయ భవిష్యత్తు నాశనమైపోతుందని వచ్చేయమంటున్నాడు.
ఎటూ తేల్చుకోలేని సందిగ్ధంలో ఉందేమో.మీరైతే ఏం చేస్తారు ఆంటీ అంది.

************

ఏం చెప్పను.ఒక్క క్షణం నా గతం కళ్ళముందు కదలాడింది.
తనదీ ఇదే పరిస్థితి.. కోపంతో అవమానంతో ఇద్దరు బిడ్దలనీ తీసుకుని కృష్ణలో దూకింది. పసిప్రాణాలు వెంటనే పోయాయి. ఎవరో దూకి తనను ఒడ్డున పడేశారు ఎందుకు బ్రతికించారా అని రోజూ ఏడ్చేలా!
కన్నతల్లి, తోబుట్టువులు, చుట్టాలు, ఇంటి కోడలు ఒక్కరేమిటి. ఎక్కడ తమ మీద ఆధారపడి బ్రతికేస్తానో అనే అభద్రతాభావంతో మళ్ళీ చచ్చిపోవాలి అనిపించేలా సూటీపోటీ మాటలు.
అన్నగారైతే పెళ్ళాం మాటలు విని గొంతు పిసికి చంపేయడానికి కూడా వెనుకాడలేదు.
అదిగో.. సరిగ్గా అదేసమయంలో ఇలాగే నాకు ఆస్తి, చదువు లేకపోయినా పార్టీలో కార్యకర్తగా పేరుంది. ముందు ముందు రాజకీయంగా ఎదగాలంటే ఎలాంటి మచ్చలు బయటకి తెలియకూడదు. ఇంటికి వెళ్ళిపోదాం పద.
అంటూ వచ్చాడు నాభర్త.
ఎప్పుడు పోతానా అని చూసే కుటుంబసభ్యులను చూస్తూ ఒక్క నిమిషం కూడా అక్కడ ఉండకుండా తనతో పాటు బయటపడ్డా.
తను,తన ప్రియురాలు ఎటు పోయినా మధ్యలో కలగజేసుకోకుండా, నా పని నేను చూసుకుంటూ, యల్. ఐ. సీ పాలసీలు కట్టిస్తూ, సర్జికల్స్ మార్కెటింగ్ చేస్తూ కొంచెం నిలదొక్కుకున్నా. ఎలాగైనా నా పిల్లలను నేను తిరిగి పొందాలనే కోరిక బలంగా గుండెల్లో ఉండిపోయింది!
పార్టీ తరపున అతనికి ఏదో కాంట్రాక్టు పని దక్కింది. దానికి రోడ్డు వేసే ముఠాను తీసుకురావడం కోసం లారీ ఎక్కారు.
అది కాస్తా ఆగిఉన్న మరో లారీని ఢీ కొట్టడంతో ఈయనగారి రెండు కాళ్ళూ విరిగిపోయాయి. మోహమంతా గాజుపెంకులు గుచ్చుకోవడంతో రక్తమోడుతూ ఉన్న తనని హై వే సెక్యూరిటీ వాళ్ళు హాస్పిటల్ లో జాయిన్ చేసి నాకు కబురుపెట్టారు.
కాళ్ళు విరగడంతో పాటు వెన్నుపూసకు దెబ్బ తగలడంతో సంసారానికి పనికిరాడని డాక్టర్లు తేల్చి చెప్పారు.

తన ప్రియురాలు ఈయన పరిస్థితిని చూసి దరిదాపులకి కూడా రాలేదు.సరికదా.తనకి ఎక్కడ బర్డెన్ అయిపోతాడో అనుకుందేమో అడ్రెస్ కూడా తెలియనీయకుండా మాయమైపోయింది!

*************

దరిదాపు మూడు సంవత్సరాలు అన్నీ మంచంమీదే. చిన్న పిల్లాడికి మల్లే సేవలు చేస్తూనే.దగ్గరలో ఉన్న ఇన్ స్టిట్యూట్లో PGDCA పూర్తిచేయడంతో పాటు గ్రాఫిక్స్, డీ టీ పి మీద పట్టు సాధించా. మార్కెటింగ్ లో నాకంటూ ఒక ప్రత్యేకస్థానాన్ని సంపాదించుకున్నా!
లేచి నడవగలుగుతున్నాడు. తన పనులు తను చేసుకుంటూ నాకు గులాం చేస్తున్నాడు.. చుట్టాల రాకలు, దొంగ ప్రేమలు యథాతధంగానే మొదలైయ్యాయి! సంపాదించేది నేను అని జనాలకు తెలియకుండా మాత్రం ఎప్పటికప్పుడు జాగ్రత్త పడేవాడు!
సంపాదించిన డబ్బులు పట్టుకుని ఇద్దరం చెన్నై అప్పోలోలో IVF చేయించుకుని ఇద్దరి బిడ్దలను తిరిగిపొందాను. ఇది కూడా ఎవ్వరికీ తెలియకుండా ఒట్టు వేయించుకున్నాడు
అన్నీ సుఖంగానే ఉన్నాయి అనుకునే టప్పటికి అతనికి కాన్సర్ అటాక్ అయి ఫైనల్ స్టేజ్ లో బయటపడింది.
మళ్ళీ.
నా బ్రతుకు జనాల నోళ్ళలో నానడం మొదలైంది.ఎ క్కడ ఇద్దరి పిల్లలతో పాటు వాళ్ళ మీద వచ్చి వాలిపోతానో అని ఆయన చనిపోయిన అయిదోరోజునే ఖర్మలన్నీ కానిచ్చేసి పత్తా లేకుండా పోయారు.
మూడు నిమిషాలు సుఖపడితే పుట్టిన పిల్లలుకాదు నా పిల్లలు.
ముప్పైకోట్ల కష్టాలు ఎదుర్కుని బలవంతంగా ఈ భూమిమీదకు తీసుకువచ్చా వాళ్ళని.
అమ్మను, నాన్నను, బంధువుల ప్రేమను కూడా నేనే అందించి పెంచుకొచ్చి చదివించి వాళ్లకో భద్రత కల్పించా.
ఇక అన్ని భాద్యతలు తీరాయి అనుకున్నాకా ఇలా చిన్నపిల్లలతో కాలక్షేపం చేయొచ్చని ఈ స్కూల్ పెట్టా!
భర్తపోయిన ఆడదాన్ని చిన్నచూపు చూసే జనాలను అసహ్యి౦చుకుంటూ, కపటప్రేమలకు, చాందసవాదులకు దూరంగా ఆత్మాభిమానంతో హాయిగా జీవిస్తున్నా!

***********

నీరజా.. నీకూ నాలాగే జరుగుతుందని గ్యారెంటీ లేదు. ఎన్నో అవమానాలు ఎదుర్కోవాల్సి రావొచ్చు.
అందుకే ముందు వాడితో వెళ్ళటం అనే ఆలోచన విరమించుకో. నీ క్వాలిఫికేషన్స్ పెంచుకో. నీకంటూ ఓ ప్రత్యేకస్థానాన్ని నిలబెట్టుకో. వాడి రాజకీయ భవిష్యత్తు కోసం నువ్వు ఉపయోగపడకు. గుండె బలం పెంచుకో. అభద్రతా భావాన్ని మనసు నుంచి తీసెయ్..
నీకు నచ్చిన వాడిని, నిన్ను మెచ్చినవాడిని కావాలంటే ఎవరేమన్నా లెక్కచేయకుండా ఆహ్వానించు. ఉన్నది ఒకటే జీవితం. దానిని బానిసలా బ్రతకడం కాక తృప్తిగా జీవించడం నేర్చుకో!
ఇన్నిరోజులూ మనసులో ఉన్న భారాన్ని నేను తగ్గించుకుంటే. నా మాటలతో ఆత్మస్థైర్యాన్ని, ఆత్మవిశ్వాసాన్ని తను పెంచుకుంది!

***********

కష్టంలో ఉన్న ఏ స్త్రీ కైనా మానసిక స్వాంతన చేకూర్చే చిన్న మాట, కూసింత భరోసా ఇస్తే చాలు. తాను బ్రతకడమే కాకుండా ఎంతోమందికి ఆసరాగా నిలబడగలుగుతుంది అనేది ఈ మధ్యే N G O గా తను చేసే కార్యక్రమాలను చూశాకా అర్ధమైంది!

వేకువలో చీకటిలో…

రచన: కె. మీరాబాయి

“నీకు బొత్తిగా బాధ్యత తెలియడం లేదు. ఎన్ని సార్లు చెప్పాను అంతంత అన్నం పారేయవద్దు అని ” పొద్దున్నే భార్య మీద విరుచుకు పడ్డాడు సత్యం.
పనిమనిషికి వేసిన గిన్నెలలొ ఒక గిన్నె నిండా అన్నం కనబడడం తో ఒళ్ళు మండి పోయింది అతనికి. .
“రాత్రి మీరు మామూలుగా భోజనం చేస్తారు అనుకుని వంట చేసాను. తీరా చూస్తే మీరు కడుపులో బాగాలేదు అన్నం వద్దు అని మజ్జిగ తాగి పడుకున్నారు. అందుకే ఆ కాస్త మిగిలింది. నేనేమీ రోజూవృధాగా పారబోయడం లేదు ” నెమ్మదిగా అంది శాంత .
భార్య జవాబుతో మరింతగా రెచ్చి పోయాడు సత్యం.
“అంటే తప్పంతా నాదే అంటావు అనవూ ? ఏనాడైనా పది రూపాయలు సంపాదించి వుంటే డబ్బు విలువ తెలిసేది. కష్టపడి పనిచేసి ,వచ్చిన జీతం నీ చేతులలో పోసాను ఇన్నాళ్లు. ఇప్పుడు పింఛను మీద బతకాలే అన్న జాగ్రత్త వుంటే కాదూ నీకు? ” చేతిలోని పేపరును విసిరి కొడుతూ అరిచాడు.
ఇంటి బయట నీళ్ళు జల్లి, ముగ్గు వేసి లోపలికి వస్తున్న రంగమ్మను చూడగానే శాంత గొంతు తగ్గించి అంది ” ఆరవకండి. వారానికో పది రోజులకో ఒకసారి అన్నం మిగులుతుంది . రంగమ్మ మంచిది కాబట్టి ఎప్పుడూ వట్టి గిన్నెలే వేసినా ఏమీ అనదు. మీ మాటలు వింటే అసహ్యంగా ఉంటుంది . ”
సత్యం చరాలున లేచి చెప్పులు తొడుక్కుని బయటకు వెళ్ళి పోయాడు.
శాంత అతను వెళ్ళిన వైపే చూస్తూ నిలబడి పోయింది.
” ఏమిటో ఈ మనిషి ? పదవీ విరమణ తరువాత పని లేకనో ,తోచకనో ప్రతి చిన్న విషయానికి కసురు కోవడం విసుక్కోవడం. అవును తనకు పెద్ద చదువు లేదు కనుక ఉద్యోగం చేయ లేకపోయింది. మరి ఇన్నేళ్ళు గా తను ఈ ఇంట్లో చేసిన చాకిరీకి విలువ లేదా? టిఫీను, వంట, బట్టలు వుతకడము, ఇల్లు సర్దడము, పిల్లలను సాకడం ఇవన్ని మరొకచోట చేస్తే తనకు జీతం వచ్చేది . పది రూపాయలు సంపాదించ లేని దానివి అని ఎంత చులకనచేసారు. ” కళ్ళలో నీళ్ళు తిరిగాయి ఆమెకు. రంగమ్మ కంట పడకూడదు అని పని ఉన్నట్టు గదిలోకి వెళ్లిపోయింది .
సత్యమూర్తి శాంత ల పెళ్లి అయి ముప్పై అయిదేళ్ళు . పిల్లలు ఇద్దరికి మంచి భవిష్యత్తు ఇవ్వాలని తమ సరదాలను పక్కన పెట్టి పొదుపుగా సంసారం నడుపుకు వచ్చారు. నగలు, చీరలు, ఆడంబరాలు లేవని ఎన్నడు భర్త మీద విసుక్కోలేదు శాంత.
పిల్లలు బుద్ధిగా చదువు కున్నారు. కూతురు రమ్యకు తమ తాహతుకు తగిన సంబంధం చూసి పెళ్లి చేసారు.
కొడుకు ఉద్యోగంలో చేరాక నిశ్చింతగా ఉుపిరి తీసుకున్నారు. కానీ అనుకోనిది జరగడమే జీవితం అన్నట్టు కొడుకు సుధాకర్ అన్య మతం పిల్లను ప్రేమించి పెళ్లి చేసుకుని దూరంగా వెళ్ళిపోయాడు.
అప్పటికే రెటైరు అయిన సత్యమూర్తి ఆరోగ్యం ఈ సంఘటనతో దెబ్బతిన్నది. హై బి పి తో ఒక రోజు పడిపోవడంతో ఆస్పత్రిలో చేర్చాల్సి వచ్చింది. బి. పి కి తోడు సుగర్ కూడా ఉన్నట్టు పరీక్షలలో తేలింది.
విషయం తెలిసి తండ్రిని చూడడానికి వచ్చాడు సుధాకర్. కొడుకును చూడగానే ఆవేశంతో సత్యమూర్తికి బి పి మరింత పెరిగిపోయింది . కొడుకును సమాధాన పరచి పంపించి వేసింది శాంత.
రమ్య వచ్చి , తల్లికి సాయంగా పది రోజులు ఉండి, తండ్రి హాస్పిటల్ నుండి ఇంటికి వచ్చాక వెళ్ళి పోయింది.
చేతికి అంది వచ్చిన కొడుకు దూరం అయిపోయాడనో , వచ్చే కాస్త పింఛనుతో ఎలా బ్రతకాలి అన్న అభద్రతా భావంతో నో సత్యమూర్తికి విసుగు ,కోపం ఎక్కువ అయ్యాయి .
భర్త మాటలకు నొచ్చుకున్న శాంత ఆ రోజు అతడికి మాత్రం సరిపడా అన్నం వండింది .
గిన్నెలో కొద్దిగా ఉన్న అన్నం చూసి తన కంచం పక్కకు తోసేసాడు సత్యమూర్తి . ” పెళ్లానికి తిండి కూడా పెట్టలేని పరమ దౌర్భాగ్యుడు అని నిరూపించడానికా చాలకుండా వండి పెట్టావు ” అంటూ భోజనం చేయకుండా లేచేసాడు. బయట గేటు ధన్ మని పడింది.
గిన్నెల మీద మూత పెట్టేసి అలా కూర్చుంది పోయింది శాంత.
ఇంతలో ఫోను గణ గణ లాడింది. ఉదాసీనంగా తీసింది శాంత. ” హలో అమ్మ భోజనాలు అయ్యాయా ? నాన్న ఎలా ఉన్నారు? అంటూ వినిపించింది రమ్య గొంతు.
కూతురు పలకరింపుకు దుఖం ముంచుకు వచ్చింది శాంత కు .
మీ నాన్నకేం బాగానే ఉన్నారు. నన్ను కాల్చుకు తింటున్నారు అంతే . ఏడాదిగా చూస్తున్నాను ఎప్పుడూ కోపంగా ఆరవడమే. విసుక్కోవడమే. ఎవరి ఇంట్లో ఈ చాకిరి చేసినా నా జీవితం గడిచి పోతుంది. ఇటువంటి బ్రతుకు ఎవరికి వద్దు. ” అంటూ ఇక మాట్లాడలేక ఫోను పెట్టేసింది శాంత .
నాలుగు రోజులు కాస్త ప్రశాంతం గా గడిచాయి . ఆ రోజు తలనొప్పిగా ఉండడం వలన మాత్ర వేసుకుని మధ్యాన్నం నిద్రపోయింది శాంత . రోజూ నాలుగు గంటల కల్లా మొగుడికి కాఫీ అందించెదల్లా అయిదు వరకు లేవలేదు. అప్పుడు హడావుడిగా కాఫీ కలిపి ఇచ్చింది .
” నీ మొగుడేమన్నా ఉద్యోగం వెలగబేడుతున్న మహారాజా నువ్వు వేళ తప్పకండా కాఫీలు టీఫిన్లు అందించ డానికి? రెటైర్ అయి ఇంట్లో కూర్చున్న వాడు పనివాడి కన్నా లోకువ . ” కాఫీ గ్లాసు విసురుగా తీసుకుని మాటల బాణాలు విసిరాడు.
ఒక్క రోజు గంట ఆలస్యం అయినందుకు ఎంత సాధింపు ? ఎవరు ఇక్కడ పనిమనిషి? తాను కాదు రెటైర్ మెంట్ లేని పనిమనిషి ? శాంత రోషంగా అనుకుంది .
“ఎంత కాలం ఈ కోపాలు, అరుపులు సహించడం? ఏదో ఒకటి చేయాలి . పొద్దున్న లేచింది మొదలు కూర్చున్న చోటికి అన్నీ అందిస్తున్నా ఏదో తక్కువ చేసినట్టు కోపము, చిరాకు. నా తమ్ముడు ,నా చెల్లెలు అంటాడు గాని ఎవరూ ఒక పూట వచ్చి ఆదుకోరు . నేను ఎక్కడికన్నా వెళ్ళి పోతే తెలుస్తుంది . ” మౌనం గా నిలబడిన శాంత మనసులో తిరుగుబాటు తల ఎత్తింది .
అక్కడే ఉంటే ఏం మాట్లాడుతుందో అని పడక గదిలోకి వచ్చి బీరువాలోని బట్టలు లాగి ,మడత పెట్టడం మొదలు పెట్టింది .
వెనకాలే లోపలికి వచ్చాడు సత్యం . ” ఎక్కడికి వెళ్ళాలని బట్టలు సర్దుతున్నావు ? కూతురు ” ఏదో మా బతుకు మేము బతుకు తున్నాము అంటుంది గాని పది రోజులు వచ్చి ఉండండి అమ్మా అనదు . ఇక నీ కొడుకు గుమ్మం లోకి అడుగు పెట్టే పని చేశాడా ? మీ అమ్మ పోయాక నీకుపుట్టిల్లు లేనట్టే అయ్యింది . ఎక్కడకు పోతావు ? “గాయ పడిన మనసు మీద కారం చల్లుతున్నట్టు ఉన్నాయి అతని మాటలు .
” ఎవరి దయ దాక్షిణ్యాలు నాకు అక్కర లేదు. ఎవరి ఇంట్లో నైనా వంట మనిషిగా చేరితే చాలు నా బ్రతుకు గడిచి పోతుంది. ” వెనక్కి తిరిగి మొగుడి కేసి చురుకుగా చూసి అంది .
” పౌరుషానికేమీ తక్కువ లేదు. “అనేసి చెప్పులు వేసుకుని బయటకు వెళ్ళి పోయాడు.
రెటైర్ అయ్యాక కొత్తగా వచ్చింది ఈ అలవాటు. ఏదైనా మాటా మాటా అనుకుంటే , కొపమొస్తే బయటకు వెళ్ళి పోతాడు. మగ మహారాజు గనుక అలా వెళ్లగలదు. ఇంటి ఇల్లాలు ఎక్కడకు పోతుంది ? అతను తిరిగి వచ్చేదాకా ఆమె గుండెలు దడ దడ లాడుతూ ఉంటాయి.
ఈ రోజు మాత్రం మనసు గాయపడి ఉన్నదేమో ” పోతే పో నాకేమీ నష్టం లేదు ” అని పైకే అంటూ ధనాలున బీరువా తలుపు మూసింది .
ఆ విసురులొ బీరువా రహస్య అరలో నుండి తొంగి చూస్తున్న రెండు కవర్లు క్రింద పడ్డాయి .
కోపంగా వాటిని తీసి మంచం మీదకు విసిరి, హాల్లోకి వెళ్ళి వీధి తలుపు గడియ పెట్టి వచ్చి పరుపు మీద వాలింది శాంత .
కళ్ళలో నుండి నీరు కారి చెంపలను తడిపేస్తూఉంటే ,పక్కకుతిరిగి తలగడకు ముఖం హత్తుకుని కళ్ళు మూసుకుంది. ముఖానికి ఏదో గరుకుగా తగిలిలేచి చూసింది.
ఇందాక బీరువా నుండి పడిన కవర్లు తలగడ మీద కనబడ్డాయి.
సత్యమూర్తి దస్తూరి చూసి ఉత్తరం చేతిలోకి తీసుకుంది. గుండ్రని ముత్యాల వంటి రాత. ఎప్పుడో ఇరవై ఏళ్ల క్రిందటి తారీకు.
” పిల్లల పరీక్ష గురించి నువ్వు బెంగ పెట్టుకోకు శాంతా . వాళ్ళకు కావాలన్నవి వండి పెడుతున్నా. సుధాకర్ కు అప్పడాలు వేయించి పెడితే చాలు పేచీ పెట్టకుండా తినేస్తాడు. చిన్న దానికి చింతకాయ పచ్చడి ఉంటే చాలు. బాగా చదివిస్తున్నాను. సుధాకర్ పదో క్లాసులో స్కూలు ఫస్ట్ వస్తాడు చూడు. పాప చెప్పిన మాట వింటోంది. నువ్వు నిశ్చింతగా మీ అమ్మ ఆరోగ్యం జాగ్రత్త గా చూసుకో. మీ వదిన చెల్లెలి పెళ్ళికి వెళ్ళింది గనుక అత్తయ్యను దగ్గర ఉండి చూసుకో వలసిన బాధ్యత నీదే. మా గురించి దిగులు పడకు. ఇట్లు సత్యమూర్తి ”
పిల్లలకు పరీక్షలు దగ్గర పడుతున్నా ,అమ్మకుఒంట్లో బాగాలేదని , వదిన కూడా పుట్టింటికి వెళ్ళిందని తెలియగానే అతనే శాంతకు నచ్చ చెప్పి మరీ పంపించాడు.
ఆ ఉత్తరాని గుండెకు హత్తుకుంది శాంత .
ఇంకో ఉత్తరం అతను రాసిందే. మరో రెండేళ్ల తరువాత తారీఖు. అదీ ఇన్‌లాండ్ కవరులో రాసిన దే. రంగు మారి పాత కాగితం లా ఉంది. ముత్యాల వంటి దస్తూరి.
“శాంతా! నువ్వు నా జీవితం లోకి వచ్చాక ఇక దేని గురించి దిగులు పడే అవసరంలేదన్న ధీమాను నాకు కలిగించావు. నువ్వు తోడుగా ఉంటే అన్ని సవ్యంగా గడిచి పోతాయన్న నమ్మకం. సుధాకర్ ఇంటర్ పరీక్షలు జరుగుతున్నప్పుడు నేను మీ దగ్గర లేను. నువ్వే వాడికి అమ్మ నాన్నా అయి చూసుకున్నావు. మా అమ్మకు ఉన్నదున్నట్టు పక్షవాతము వచ్చి పడిపోతే నేను ఇన్‌స్పెక్షన్ లో వున్నా ఆమెను ఆస్పత్రి లో చేర్పించి కంటికి రెప్పలా కాచుకున్నావు. నేను దగ్గర లేక పోయిన నువ్వే అన్ని చూసుకుంటావు అన్న ధైర్యమే నన్ను ముందుకు నడిపిస్తుంది . నువ్వు పక్కన లేకుంటే నేను ఏమీ లేని వాడిని. చీకటిలో, వేకువలో నువ్వు నాతో వున్నావు వుంటావు అన్న భావమే నాకు బలం. మరో రెండు రోజుల్లో వచ్చేస్తాను. ఇట్లు సత్యం. ”
ఈయనకు నేనంటే ఎంత ప్రేమ! ఎంత నమ్మకం! అనుకుంటే శాంత కళ్ళలో నీళ్ళు నిండాయి. మనసు శరీరం తేలిక అయిపోయిన భావం.
ఉద్యోగ విరమణ, శరీరం లోకి కొత్తగా వచ్చి చేరిన సుగర్, బి పి , కొడుకు చెప్పకుండా పెళ్లి చేసుకోవడం ఇవన్నీ కలసి అతన్ని అతలాకుతలం చేసాయి. ప్రేమ ,సహనం, ఆప్యాయత స్థానం లో కోపము, చిరాకు, విసుగు వచ్చి చేరాయి పాపం. ‘ మొగుడి మీది ప్రేమతో శాంత గుండె నిండి పోయింది.
వీధి తలుపు చప్పుడు అయ్యింది. గభాలున లేచి ,ఉత్తరాలు పరుపు క్రింద దాచేసి, కొంగుతో ముఖం తుడుచుకుని, వెళ్ళి తలుపు తీసింది.
స్కూటర్ ఆగిపోతే తోసుకు వచ్చినట్టున్నాడు ఆయాస పడుతున్నాడు సత్యం. పరిగెత్తి నట్టే వంటింటి లోకి వెళ్ళి మంచి నీళ్ళు తెచ్చి ఇచ్చింది . ఫాను వేసి, టి. వి పెట్టింది . వేడిగా కాఫీ అందించింది.
భోజనం సగంలో వెళ్ళి పోయాడేమో ఆకలితో ముఖం వాడిపోయింది. లోపలికి వెళ్ళి పది నిముషాలలోఉప్మా చేసి తీసుకు వచ్చి అందించింది. ” ఇవాళ శనివారం కదా ” అంటూ.
మాట్లాడకుండా స్పూనుతో ఉప్మా తీసి నోట్లో పెట్టుకున్నాడు. బి. పి. సుగర్ మాత్రలు పక్కన పెట్టింది.
నెరిసి పోయిన పల్చని క్రాపు, కాస్త వంగిన భుజాలు, అరవై అయిదేళ్ళ సత్యం ఆమెకు ఆడి , ఆడి , అలసి పోయిన పసివాడిలా కనిపించాడు.
చిన్న ఇల్లు , చిన్న టి. వి , డొక్కు స్కూటర్ అన్నీ అందంగా ఆనందంగా అనిపిస్తున్నాయి.
అతను టి. వి. వైపు చూస్తూ తింటుంటే ఆమె అతని వైపు చూస్తోంది .
సుధాకర్ తొందరలో వంశాంకురాన్ని అందిస్తే, కొడుకును దగ్గరకు తీసుకుంటాడు . అనుకుంది మురిపంగా.
ఆమె కన్నుల నిండా కరుణ, చూపులలో ప్రేమ వెలుగు, రెప్పల తడిలో పశ్చాతాపం . . . .
అతనికి పొలమారి దగ్గు వచ్చింది. మంచినీళ్ల గ్లాసు నోటికి అందించింది శాంత. ఒక్క గుటక వేసి భార్య వైపు చూసి నవ్వాడు చిన్నగా.
శాంత పెదవులు విచ్చుకున్నాయి.
వేకువలో, చీకటి లో నీతోనే నేను అన్నట్టు అతని చేతి మీద చేయి వేసింది.

నలుగురి కోసం

రచన:- డా.  కె.  మీరాబాయి

సాయంకాలం ఆరు గంటలు కావొస్తోంది.  శివరాత్రికి చలి శివ శివా అంటూ పరిగెత్తి పోయిందో లేదో గానీ ఎండ మాత్రం కర్నూలు ప్రజల దగ్గరికి బిర బిర పరిగెత్తుకు వచ్చింది . ఫిబ్రవరి నెలాఖరుకే ముప్పై ఏడు డిగ్రీలకు పెరిగి ఎండ తన ప్రతాపం చూపుతోంది.

మామూలుగా ఆ వేళప్పుడు వూళ్ళో ఉన్న టెక్నో స్కూళ్ళు, డిజిటల్ స్కూళ్ళు , ఎంసెట్ నే ధ్యేయంగా మూడో క్లాసు నుండి పిల్లలను రుద్ది రుద్ది చదివించే కార్పొరేట్ స్కూళ్ళ నుండి బస్సులలోనూ ఆటోలలోను బి క్యాంప్ కు వచ్చే బాల బాలికలు వీపు మీది పుస్తకాల సంచీల బరువుతో ముందుకు వంగిపోయి ఇంటి వైపు నడుస్తూ ఉంటారు.

సిల్వర్ జుబిలీ కళాశాల వెనుక వైపున కాళీ స్థలం ఉంది.  పదవీ విరమణ చేసిన నలుగురు వృద్ధులు ఆ సమయంలో అక్కడ చేరి కష్టసుఖాలు కలబోసుకుంటూ కూర్చుంటారు.

ఆ రోజు అందరికన్నా ముందుగా పద్మనాభయ్య వచ్చాడు . కాలేజి ఎదురుగా ఉన్న చిన్న పార్క్ వంటి దానిలో అటు ఇటు నాలుగు సార్లు నడిచి వచ్చి తమ మామూలు చోటులో  కూర్చున్నాడు .

అంతలోనే అరోరా నగర్ వైపు నుండి వచ్చే గంగిరెడ్డి అటువైపుగా వస్తూ కనబడ్డాడు .  ఆ రోజు గంగిరెడ్డి నడకలోనే ఏదో తేడా ఉన్నట్టు తోచింది పద్మనాభయ్యకు.  మామూలుగా అటూ ఇటూ చూస్తూ కాస్త హుషారుగా అడుగులు వేసే మనిషి కాస్తా తల దించుకుని భారంగా నడుస్తూ వచ్చాడు .

అదే సమయానికి హౌసింగ్ బోర్డ్ నుండి   వచ్చే వెంకటాచలం, సీ క్యాంప్ వైపు నుండి వచ్చే దాసు కూడా అక్కడికి చేరుకున్నారు .

” రాను రాను ఎండ ఎక్కువైపోతోంది ” అంటూ అలసటగా కూర్చున్నాడు గంగిరెడ్డి .

” ఎందుకు కాదూ? ఒక పక్కన చెట్లు కొట్టేసి రోడ్లు వేస్తున్నారు.  ఇంకో పక్కన పంట పొలాల్లో, చెరువులలో ఆకాశ హర్మ్యాలు కడుతున్నారు.  ఇగ వానలు కురిసేది ఎట్లా ? ఎండలు మండి పోతా వున్నాయంటే మండవా ? గవర్నమెంటు ఏంచేస్తోంది అంటే సారా కొట్లు పెట్టి ప్రజలకు మత్తు మప్పుతోంది .  తాగి తాగి నాశనమైన సంసారాలు చూసిన ఇల్లాళ్ల కదుపులో మంట మాదిరి ఎండలు  మండుతాయి . ” నిస్పృహగా అంటూ తాను అతని పక్కన చతికిల పడ్డాడు .         వెంకటాచలం .

,

”  ఇంకా ఇప్పుడు నీళ్ళ కొట్లాటలు మొదలాయె గదా! పంపు దగ్గర    కొట్లాడే ఆడోళ్ళ   మాదిరి రెండు రాష్ట్రాల గవర్నమెంటు ఇంజినీర్లు కాలవ గట్ల మీద ఒకరినొకరు తోసుకునే కాలమొచ్చింది.    వాళ్ళకు కాపలాగా రెండు పక్కల పోలీసులు .  ఇంకా ఇట్లాంటివి ఎన్ని చూడాల్నో?”  జేబులో నుండి రుమాలు తీసి క్రింద పరచి  దాని మీద కూర్చుంటు అన్నాడు దాసు.

దాసు జీవిత భీమా సంస్థ లో పని చేశాడు.  ఉద్యోగంలో ఉన్నప్పుడే భార్య కాలం చేసింది.  అతనికి పిల్లలు లేరు.  రామ కృష్ణ మఠం తరపున సమాజ సేవా కార్యక్రమాలు నిర్వహించడం, ఆధ్యాత్మిక విషయ చింతన ను పెంచే పుస్తకాలు చదవడం అతని మనసుకు నచ్చిన విషయాలు.  సమాజమ్లో కలుషిత మవుతున్న వ్యవస్థలు ,రాజకీయాలలో చోటు చేసుకుంటున్న వ్యక్తి పూజ, జీవితంలో భాగంగా మారిపోయిన అవినీతి గురించి మథన  పడుతుంటాడు .  పదవీ విరమణ తరువాత అతను ఒక అరక్షిత బాలుర ఆశ్రమం లో మ్యానేజర్ గా ఉచితం గా సేవలు అందిస్తున్నాడు .

ఆ పిల్లలను తీర్చి దిద్దడం లో ఆనందం పొందు తున్నాడు.

” సరే, మనకుండే వెతలు చాలక ఈ కతలు  దేనికీలే ఇడ్సండి.  ఏంది గంగిరెడ్డి మెత్టగున్నావు.  కొడుకు, బిడ్డ, పిల్లలు అంతా బాగున్నారు కదా . ” అందరికన్నా ముందు వచ్చి కూర్చున్న పద్మనాభయ్య గంగిరెడ్డి ని పలుకరించాడు.

గంగి రెడ్డి విద్యుత్ శాఖ లో ఎ ఈ గా పనిచేసి పదవీ విరమణ పొందాడు.  ఒక  కూతురు, ఒక కొడుకు .  కూతురు పెండ్లి కి అతను కష్టపడే పని లేకుండా సంబంధం వెతుక్కుంటూ వచ్చింది.  వాళ్ళకు పిల్ల డాక్టర్ చదివితే చాలు అన్నారు.  .

గంగిరెడ్డి నెత్తిన   పాలు  పోసినట్టు అయింది .  దండిగా నగా, నట్రా, పెట్టి బ్రహ్మాండముగా పెళ్లి చేశాడు.  కూతురు అల్లుడు రెండు చేతులా సంపాదించు కుంటున్నారు.  గంగిరెడ్డి కొడుకు ఏదో మంచి కంపనీ లో పనిచేస్తున్నాడు.  కోడలు డిగ్రీ దాకా చదివింది.  ఇల్లు చక్కబెట్టుకుంటుంది.  గంగిరెడ్డి ది వడ్డించిన విస్తరి లాటి జీవితం ” అని స్నేహితులు అనుకుంటారు.

ప్రస్తుతం సిల్వర్ జుబిలి కాలేజీ వెనుకనున్న స్థలం లో కలుసుకున్న ఈ నలుగురు వాకింగ్ స్నేహితులు.  అదే వూళ్ళో నే వేరు వేరు శాఖల నుండి రిటైరైన వాళ్ళు.

వెంకటాచలం నీటి  పారుదల శాఖ లో పనిచెసాదు. ఇద్దరు కూతుళ్ళు.  ఇద్దరికి మంచి సంబంధాలే చూసి చేసాడు .  రెండో పిల్ల, భర్త బాగానే ఉన్నారు.  పెద్ద కూతురు రంజని మొగుడు ఒక సాడిస్ట్.  తాగుబోతు .  ఎన్నో సార్లు మైకంలో పెళ్ళాన్ని చావ గొట్టి ఇంట్లో నుండి గెంటేసి తలుపు వేసుకుంటాడు.  ఆ పిల్ల రాత్రి అంతా బిక్కు బిక్కు మంటూ ఇంటి వరండాలో చలికి ముడుచుకు పడుకుని, పొద్దున్నే ఇంట్లోకి వెళ్ళి పనిలో పడుతుంది .  ఇటువంటి సంసారం లోనే ఆ పిల్ల గర్భవతి అయి ఆడపిల్లను కన్నది.

భర్త చేతిలో దెబ్బలే కాకుండా ఆడ పిల్లను కన్నందుకు అత్త సాధింపులు తోడు అయ్యాయి.  దేవుడు ఆ అమ్మాయికి శిక్ష చాలు అనుకున్నాడు లా ఉంది.  ఒక రోజు తాగిన మత్తులో వస్తూ లారీ కింద పది చచ్చిపోయాడు అల్లుడు.

కుల నాశనం చేసిందని తిట్టి కోడలినీ, మనవరాలిని ఇంట్లోనుంది గెంటివేసింది అత్త.  నాలుగేళ్ళ బిడ్డతో తండ్రి ఇల్లు చేరింది రంజని .

ఇక అందరికన్నా ముందు వచ్చి కూర్చున్న పద్మనాభయ్య డి మరో కథ.  అతను ప్రభుత్వ ఖజానా లో పనిచేసాడు.  ఇద్దరు కొడుకులు బాగా చదువు కున్నారు . పెద్దవాడు ఎం బి ఏ చేసి వ్యాపారం లోకి దిగాడు.  రెండో వాడు బి టెక్ చేసి ఎం ఎస్ చేస్తానని అమెరికా వెళ్లాడు.  పెద్ద కొడుకు పెళ్ళైన ఆరు నెలలకే కారు ప్రమాదం లో కళ్ళు మూసాడు .  అతనితో బాటు పక్కన ఉన్న భార్య భర్తను విడిచి ఉండలేను అన్నట్టు తాను ప్రాణం విడిచింది .

రెండో కొడుకు భాస్కర్ మీద మమకారం తో బ్రతుకుతున్న పద్మనాభయ్య ఆశల మీద నీళ్ళు చల్లుతూ అక్కడే ఒక అమెరికన్ పిల్లను ప్రేమించి పెళ్లి చేసుకున్నాడు భాస్కర్.  పెళ్ళయిన ఏడాది తరువాత విషయం తండ్రికి చెప్పిన భాస్కర్ ఆయనను రమ్మని పిలువలేదు.  తాను రాలేదు.  మనవడు పుట్టాడు అని తెలిసి పద్మనాభయ్య మనసు ఆగక భార్య సమేతం గా అమెరికా వెళ్లాడు.

ఆరు నెలలు కొడుకు దగ్గర హాయిగా ఉండి అమెరికా లో చూడ వలసిన ప్రదేశాలు చూసి వద్దామనుకుని వెళ్ళిన దంపతులు పదిహేను రోజుల్లో తిరిగి వచ్చారు.  ‘ అదేమిటి అప్పుడే వచ్చేశారు అంత ఖర్చు పెట్టుకుని వెళ్ళి? ‘ అని అడిగిన వాళ్ళకి ‘ ఆ చలి తమకు పడ లేదని, ఆరోగ్యం బాగా లేదని ‘ జవాబు ఇచ్చారు.  వాడి పోయిన వారి ముఖాలు చూసి అవునేమో అనుకున్నారు అయిన వాళ్ళు.  స్నేహితుల ఓదార్పు తో కోలుకున్నాడు పద్మనాభయ్య.

పద్మనాభయ్య పరామర్శ కు జవాబుగా పెద్దగా నిట్టూర్పు విడిచాడు గంగిరెడ్డి .  ” ఆ అంతా బాగానే ఉన్నారు.  ఇన్నాళ్లు పిల్లల చదువు కోసం , సీట్లు వస్తాయో రావో అని బూగులు పడి , లక్షలు పోసి చదివించామా, ఇప్పుడు వాళ్ళ బిడ్డలకు కూడా మేమే పెట్టాలని తొందర చేస్తున్నారు.  ఇండ్ల స్థలాలు ఉన్నాయి కదా అవి అమ్మేసి మనవడికి డొనేషన్ కట్టాలంట.  వాళ్ళకు వొచ్చింది వొచ్చినట్టు ఖర్చు పెట్టేస్తారు.  కారుకు పది లక్షలు, ఇంటికి యాభై లక్షలు, సినిమాకు పోతే ఐమ్యాక్స్ అంటూ మూడు వేలు, స్టార్ హోటెల్ అంటూ నాలుగు వేలు పెట్టేస్తారు.  వాళ్ళు కూడబెట్టేది లేకున్నా ఎప్పుడో నేను కొన్న స్థలాలు అమ్మేసుకుంటే రేపటికీ ఏమీ మిగులుతుంది . ” గంగిరెడ్డి కోపము, దిగులు కలసిన స్వరం తో అన్నాడు.

” నీ కథ అట్లుంటే నా గ్రహచారం ఇంకా బాగాలేదు రెడ్డీ .  తాగి తాగి అల్లుడు కూతురి కొంప ముంచి మట్టి కొట్టుకు పోయాడు.  సరే నా తల రాత అనుకుని వాళ్ళని తెచ్చి పెట్టుకుని, రంజనికి ఉద్యోగం వేయించి,దాని కూతురును సాకినామా.  ఇప్పుడు చేతికి అందిన నా మనుమరాలు ఎవరో కులం కాని వాడిని ప్రేమించినాను అని ఇంటికి తీసుకు వచ్చింది .  ముసలితనాన అదే మమ్మలిని చూసుకుంటుందని ఆశ పడినామా.  అంతా అయిపాయే.  నా కూతురు తల కొట్టుకుని ఏడుస్తోంది. ” వెంకటాచలం తన ఆవేదన, ఆక్రొశమ్ వెళ్ళబుచ్చు కున్నాడు .

” చూడు చలం ఈ కాలం లో కులం గురి చి ఆలోచన ఎందుకు.  నీ కూతురుకు కులం , జాతకం అన్ని చూసి చేసినావు .  ఏమయింది.  మన ప్రారబ్ధం అంతే .  నా కొడుకు అమెరికా లో ఉన్నాడు నాకేమి అనుకుంటారు మీరు.  వాడు అమెరికా పిల్లను చేసుకుని,వాళ్ళ తిండి వాళ్ళ మతం నాది అంటున్నాడు.  మేము అంత దూరం పోయి వెనక్కి కొట్టిన బంతి మాదిరి రెండు వారాలలో ఎందుకు తిరిగి వచ్చినామో మీకు ఎవరికి చెప్పలేదు నేను.  మా కోడలు అత్తా మామలను వారం కన్నా భరించ లేదంటా.  అట్ల అత్త మామలు వచ్చి వాళ్ళ ఇంట్లో ఉండే పద్దతి అక్కడ లేదని నా కొడుకే చెప్పినాడు.  పిలవని పేరంటానికి పోయినందుకు అవమానం దిగమింగి తిరిగి వచేసాము.  పైకి అందరికి మాకు చలి పడ లేదని, ఒళ్ళు బాగాలేక వచ్చేసినామని చెప్పుకున్నాము.

” నీ కూతురు బ్రతుకుకు దారి చూపించావు .  మనవరాలిని చదివించావు.  ఆ పిల్లకు నువ్వు సంబంధం చూసి చేస్తే మాత్రం ఇంతకన్నా సుఖం గా ఉంటుందని ఎమి నమ్మకం.  తనకు నచ్చిన వాడిని మీ అందరి సమ్మతి తో చేసుకోవాలనుకుంది .  అక్కడికిన్మెలే కదా.  ఆలోచించు.  నీ బాధ్యత తీర్చుకో.  మనసుకు నెమ్మది పొందు. ” పద్మనాభయ్య మనసు విప్పి సలహా చెప్పాడు .

దాసు రెడ్డి భుజం మీద చెయ్యి వేసాడు.  ” రెడ్డీ, నీ పిల్లల భవిష్యత్తు కోసమే నీ ఇళ్ళ స్థలాలు అట్టి పెట్టాలి అనుకున్నావు.  ఆ భవిష్యత్తు కోసమే చదువుకు డబ్బు కావాలంటున్నారు వాల్లు. దానికి నువ్వు బాధ పడడం దేనికి.  నువ్వు ఎవరి మీదా ఆధార పడకుండా ఒక ఇల్లు, కొంత పొలం నీ కోసం పెట్టుకుని వాళ్ళది వాళ్ళకు ఇచ్చేస్తే తాకరారు లేదు కదా.  దానికి ఇంత దిగులు, బుగులు ఎందుకు. .

” పిల్ల పీచు లేని వాడివి నీకేం ఎన్నయినా చెప్తావు అనుకోకు.  నిజమే తాడు బొంగరం లేని వాడిని.  దేవుడు నాకు పిల్లలను ఇవ్వలేదు.  అందుకే అనాధ పిల్లలను ప్రేమిస్తున్నానేమో ! అందుకే నాకు ఇవ్వడం లో ఉండే హాయి తెలిసింది.  మీ బాధ్యతలు తీర్చు కున్నారు.  బంధాలు వదిలించుకోవాలి.  వాన ప్రస్థం అంటే అడవికి పోనక్కర లేదు.  సంసారం అనే దానిలో కూరుకు పోకుండా మనకు ఇంత ఇచ్చిన సమాజానికి కొంత తిరిగి ఇద్దాము అనుకుందాము.

” మీ పిల్లలకు చేయ వలసినవి చేసారు.  ఇక వాళ్ళు మీకు ఏదో చేయాలని ఆశించకండి.  మీకు ఉన్నంతలో పదిమందికి సాయ పడండి.  అదెంత తృప్తిని ఇస్తుందో నాకు అనుభవమే.  నా భార్యను దేవుడు తీసుకు పోయాడు.  కానీ నాకు ఆయుషు ఇచ్చాడు.  అందుకే నలుగురికీ ఉపయోగం గా బతకాలి అనుకు న్నాను .  నాకు మంచి అనిపించిన మాట చెప్పాను.  ఆలోచించు ” అని ఉరుకున్నాడు. . .

చీకటి పడింది.  వీధి దీపాలు వెలిగాయి.  నలుగురు లేచి ఇంటి దారి పట్టారు.  ఎవరి ఆలీచనలో వాళ్ళు నాలుగు దారుల్లో తమ గమ్యం వైపు కదిలారు.  సిల్వర్ జుబిలి కాలేజీ హాస్తాలు పిల్లలుకొందరు బయటకు వచ్చి జంక్షన్ దగ్గర బండిలో ఏవో కొంటున్నారు.  దాసు షేర్ ఆటో ఆపి ఎక్కాడు.  దాసు ఉండేది ఆరక్షిత బాలుర ఆశ్రమం లోని ఒక గదిలో మ్యానేజర్ అక్కడే ఉంటే పిల్లలను ఒక కంట కనిపెట్టే వీలు ఉంటుందని ఆ ఏర్పాటు .

మరునాడు దాసు నిద్ర లేచి ఆఫీసు గది దగ్గరకు వచ్చేసరికి పిల్లలు అందరు అక్కడ మూగి ఉన్నారు.  ” ఈ రోజు ఆదివారం స్కూలుకు వెళ్లే పని లేదు.  మరి వీళ్లంతా ఎందుకు వచ్చినట్టు ? ” అనుకుంటూ లోపలికి నడిచాడు.

” దాసుగారికి పుట్టిన రోజు శుభాకాంక్షలు ” అని బోర్డ్ మీద రాసి ఉంది.

‘ వీళ్ళకు ఎలా తెలుసు?అనుకుంటూ ఆశ్చర్యం గేయా చూస్తున్నాడు దాసు.

నమస్తే సార్ అంటూ ముందుకు వచ్చాడు ఒక పాతికేళ్ళ యువకుడు.

ఎవరా అన్నాట్టు తెరి పారా చూసాడు దాసు.

” నేను ఈ ఆశ్రమం లో పెరిగి, ఇక్కడ చదువుకున్న శంకర్ ని సార్.  నాకు ఈ వూళ్ళో నే ఉద్యోగం వచ్చింది . మమ్మల్ని స్వంత బిడ్దల్లాగా చూసుకున్న మీకు ఈ శుభ వార్త చెప్పాలని వచ్చాను.  ఈ రోజు మీ జన్మ దినం అని తెలుసు కున్నాను.  ఎవరెవరో వారి ఆత్మీయూల పుట్టిన రోజుకు.  పెళ్లి రోజుకు.  స్మరించుకోవడానికి ఆయా రోజులలో పిల్లలకు విందు భోజనానికి డబ్బు కడతారని ఆ భోజనం కోసం ఎదురు చూసే మాకు తెలుసు. వారి పుట్టిన రోజు నాడు ఆ దాతల పేర్లు మా చేతనే బోర్డ్ మీద రాయించే వారు మీరు.

కానీ ఈ తారీఖున మాకు విందు భోజనం ఉండేది గానీ ఎవరి పేరు బోర్డ్ మీద రాసేవారు కాదు.  ఆకు ఈ మధ్యనే తెలిసింది ఈ రోజు మీ పుట్టిన రోజు అని .  నా వంటి వారికి ఎందరికో పెద్ద దిక్కుగా ఉంటూ , మయ ఆలనా పాలనా చూసిన మీకు కృతజ్ఞతలు తెలుపుకోవడం కోసం ఈ ఏర్పాటు చేసాను . ” గద్గదికమ్ ఐన గొంతు తో అన్నాడు ఆ యువకుడు .

ఎన్నడు లేని విధంగా ఆశ్రమం అంత పూల తోరణాలతో రంగుల కాగితాల దండలతో కళ కళ లాడుతుంది.  పిల్లలందరి ముఖాలలో సంతోషం.

దాసు కళ్ళు చెమరించాయి.  ” ఎవరు లేని తన కోసం ఇంతమంది ఆత్మీయత చూపుతున్నారు.  అంతకన్నా కావలసింది ఏముంది ?”

అదే సమయం లో నెమ్మదిగా నడుస్తూ లోపలికి వచ్చారు గంగిరెడ్డి, వెంకటాచలం, పద్మనాభయ్య.  ఒక్కొక్కరూ వచ్చి దాసును ఆలింగనం చేసుకున్నారు.

” నిన్న మనం మాట్లాడుకున్న విషయాలే రాత్రంతా తలలో తిరుగుతూ ఉండినాయి దాసు.  నువ్వు చెప్పిన మాట నిజం.  ఈ వయసులో లంపటాలు వదుల్చుకుని, నేను ,నా వాళ్ళు అని మాత్రమే కాకుండా సమాజం లో మా సహాయం కావలసిన వాళ్ళ గురించి కూడా ఆలోచించాలని తోచింది.  నేను నా భార్య కూడా సేవ చేసే దానికి సిద్ధం.  దారి నువ్వు చూపించు. . ” అన్నాడు   పద్మనాభయ్య .

మేము కూడా అదే బాట లో నడవాలని అనుకుంటున్నాము.  ఎట్లా చేస్తే బాగుంటుందో అందరం కల్సి మాట్లాడుకుందాము.  ఎంత సేపు పిల్లలు, మనవలు అంటూ సంసారంలో భ్రమిస్తున్నాము.  నలుగురి కోసం ఆ ప్రేమలో కొంత పంచడం ఇప్పటి కైనా మొదలు పెడటము.  ” అన్నారు రెడ్డి , చలం.

దాసు చేతికి కొత్త బట్టలు అందించి దండం పెట్టాడు శంకర్.

సార్ మేము మీకు కానుక ఏమీ తేలేదు అన్నారు పిల్లలు సిగ్గు పడుతూ.

మీరంతా ఈ శంకారన్న మాదిరి చదువుకుని మంచి ఉద్యోగాలు తెచ్చుకోండి.  అదే నాకు పెద్ద కానుక . అన్నాడు దాసు నవ్వుతూ.

శంకర్ కనుల లోని వెలుగు తాము ఎన్నుకున్న మార్గం సరియైన దని ఆ నలుగురికీ చెప్పింది.

 

 

 

ముత్యాలరావు.. స్ధలాల మోజు

రచన: గిరిజారాణి కలవల

 

రోజూ పేపర్ల లో వచ్చే క్లాసిఫైడ్స్ చూడడం అలవాటు ముత్యాలరావుకి. రియల్ ఎస్టేట్ లూ.. స్ధలాలూ.. గజాలూ.. రేట్లూ.. కనుక్కోవడం ఇదే పని. ఆ బ్రోకర్లకి ఫోన్లు చేయడం.. వాళ్ళు కారులో వచ్చి, సైట్ల దగ్గరకి వెళ్లి.. ఆ స్ధలాల గురించి చెపుతూ వుంటే.. అన్నీ శ్రద్ధ గా వినేవాడు. పక్కనే ఉన్న స్దలాల ఓనర్స్ దగ్గర కి వెళ్ళి రేట్లు కనుక్కోవడం.. భవిష్యత్తులో పెరిగే అవకాశాలు ఉన్నాయా లేదా అని బేరీజు వేసుకోవడం.. ఓ పదేళ్ల నుంచి ఇదే ప్రయత్నం లో వున్నాడు పాపం.

ఎప్పటికైనా.. ఐదొందల గజాల స్దలమైనా కొని ఇల్లు కట్టుకోవాలనే తపన. కానీ ఎక్కడా కలిసిరావడం లేదు. .. అతనికున్న విపరీత వాస్తు పిచ్చి..ఒక దాంట్లో ఈశాన్యం పెరిగిందంటాడు.. ఇంకో దాంట్లో ఆగ్నేయం తగ్గిందంటాడు.. మరోదానికిపక్కన వున్న గుడిగోపురం నీడ ఇందులో పడుతోంది అనేవాడు. ..  ఒకవేళ స్ధలం నచ్చి.. అన్నీ బావుంటే.. అబ్బే.. ఇది మరీ రోడ్డు పక్కనే వుంది.. పొల్యూషన్ ఎక్కువ ఇది వద్దనేవాడు. మరోటి రోడ్డు కి మరీ దూరమనేవాడు.  అద్దెలకి ఇచ్చేమాటుంటే.. ఇంత దూరం ఎవరూ అద్దెలకి రారని ఒకటి వదులుకున్నాడు.

ఏతావాతా.. ఏదో ఒక స్ధలం కొని పడేసి వుండు.. రేట్లు పెరిగినప్పుడు.. అమ్మి.. మంచి ఇల్లు కట్టించుకోవచ్చని.. హితోభిలాషులు చెపితే.. ఆ వేటలో పడ్డాడు.

ఇల్లు కట్టుకోవాలనే కోరికే కాదు.. ఓ చిన్నపాటి రియల్ ఎస్టేట్ బిజినెస్ చేద్దామనే కోరిక కూడా… తక్కువ లో స్ధలం కొని.. తర్వాత ఎక్కువ రేటుకి అమ్ముదామనే ఆలోచన వుంది ముత్యాలరావు కి. కానీ కాలమే కలసి రావడం లేదు.

ఎయిర్ పోర్ట్ వచ్చిందీ.. శంషాబాద్ లో అయితే.. తొందరగా రేట్లు పెరుగుతాయని అందరూ అంటూంటే.. ఓ బ్రోకర్ ని పట్టుకుని.. మూడొందల గజాలు కొని రిజిస్ట్రేషన్ చేయించాడు. ఆరేళ్ళయింది.. రేటు పెరగడం మాట అటుంచి.. తాను పెట్టిన పెట్టుబడి కూడా వచ్చేట్టు కనపడలేదు.. ఈ ఆరేళ్ల కాలంలో..

తనకంటే చిన్నవాళ్ళూ. మొన్న మొన్న ఉద్యోగాలలో చేరిన వాళ్ళూ చూస్తూండగానే ఓ ఇంటివాళ్ళయిపోతున్నారు. ముత్యాలరావుకే జాతకంలో ఇల్లు యోగం కనపడ్డం లేదు.

ఆఫీసులో ఎవరో చెప్పారు ముత్యాల రావుకి.. ..  కామినేని హాస్పిటల్ నుంచి కాస్త.. పక్కకి  లోపలకి వెడితే.. ఇళ్ల స్ధలాలు కాస్త అందుబాటులో  వున్నాయని. ఆ మర్నాడే.. అటు వెళ్ళాడు, స్నేహితుడు ముకుందంతో కలిసి..  కనుచూపు మేరలో ఇంకా ఎవరూ ఇళ్లు కట్టిన దాఖలాలు లేవు.  స్దలాల నిండా చెత్తా చెదారం, ముళ్ళ మొక్కలు వున్నాయి. రెండొందల గజాల స్దలం రిజిస్ట్రేషన్ తో కలిపి రెండు లక్షలవుతుందట. బ్రోకర్ చెప్పాడు. బేరం చేస్తే.. ఇంకాస్త తగ్గొచ్చుకూడా అని సలహా కూడా చెప్పాడు… తీసుకోవాలో.. వద్దో అనే ఆలోచనలో పడ్డాడు ముత్యాలరావు. చాలా లోపలకి వుంది ఈ స్ధలం.. ఇప్పట్లో ఇటువేపు.. ఏవీ అందుబాటులోకి వచ్చే అవకాశాలు కనపడ్డం లేదు.. ఇక్కడ లాభం లేదు తీసుకుని.. అని అనుకుని.. వద్దని చెప్పేసాడు ముత్యాలరావు.. తోడుగా వచ్చిన ముకుందరావు మాత్రం ఏం ఆలోచించాడో ఏంటో.. తూర్పు ఫేసింగ్ వున్న స్దలానికి.. ఓ పదివేలు అడ్వాన్స్ ఇచ్చి.. నెలలో రిజిస్ట్రేషన్ చేయించుకుంటానని చెప్పాడు.  ” ఏంటోయ్.. ముకుందం.. పిచ్చా.. వెర్రా.. ఏముందని ఇక్కడ? ఇక్కడ కొంటానంటున్నావు? ఇంకేదైనా మంచిది చూద్దాం.. తొందరెందుకు.. ఇద్దరం పక్కపక్కనే తీసుకుందాం..” అని సలహా చెప్పాడు ముత్యాలరావు..

” నాకు తిరిగే ఓపికా లేదు.. ఇంతకంటే ఎక్కువ డబ్బు పెట్టే స్థోమతా లేదు.. చూద్దాం.. పెరిగిన నాడే పెరుగుతుంది.. నాకు ఇది చాల్లే.. ” అనేసాడు ముకుందం.

అతనినో వెర్రి వాడిలా జమకట్టేసి..” నీ ఖర్మ.. ” అనేసాడు ముత్యాలరావు..

ఆ తర్వాత హైదరాబాద్ నలుమూలలా స్ధలాల వేటలో తిరుగుతూనే వున్నాడు ముత్యాలరావు.

ముత్యాలరావు భార్య.. భర్త ని ఈ విషయంలో తిట్టని రోజు లేదు.. తెల్లారి లేచిన మొదలు.. ఎక్కడ స్దలాల రేట్లు ఎంతున్నాయీ.. తర్వాత ఎంతవరకూ పెరిగే అవకాశాలున్నాయీ.. ఇదివరలో తాను కొన్న శంషాబాద్ స్ధలం ఎంత పెరిగిందీ… ఇదే గోల.. ఇప్పటికి.. ఈ తిరుగుళ్ళకీ.. అక్కడక్కడా ఇచ్చిన అడ్వాన్స్ లూ అన్నీ కలిపితే… బంగారం లాంటి వంద గజాల స్ధలం నగరం నడిబొడ్డున వచ్చేదే.. అంటూ సాధిస్తూ వుంటుంది.

”  అనవే.. అను.. ఏదో ఒకరోజు నవ్విన నాపచేనే పండుతుంది. ఎక్కడోక్కడ మంచి స్ధలం కొనకపోతే.. నా పేరు ముత్యాలరావే కాదు..” అనేవాడు.

పేపర్ లో ఓ వార్త ముత్యాలరావుని ఆకర్షించింది. కోకాపేట లో స్ధలాలు హాట్ కేకుల్లా అమ్ముడుపోతున్నాయి… ఈ రోజు కొన్నవాడే అదృష్ట వంతుడూ.. ఈ రోజు రూపాయి పెట్టుబడి పెడితే.. నాలుగు రోజుల్లోనే నాలుగింతలవుతోంది.. అక్కడ పొలాలు అన్ని ప్లాట్లు గా పెట్టేసి అమ్ముతున్నారు.. అన్న వార్త చదవగానే.. పరుగు పరుగున కోకాపేట చేరాడు. నిజమో… అక్కడ వాతావరణం పేపర్లో చెప్పినట్టే వుంది. ఇప్పుడు ఎలాగోలా ఇబ్బంది పడి పెట్టుబడి పెడితే.. నాలుగు రోజుల్లోనే నాలుగింతలు లాభం వచ్చిందని.. అక్కడ వాళ్ళు చెప్పగానే..  భార్య వద్దని నెత్తీ నోరూ మొత్తుకున్నా.. తనకి  చేతకాకపోయినా… భారీగా అప్పు చేసి., భార్య నగలు అమ్మేసి.. చేతిలో వున్నదంతా ఊడ్చేసి.. ఓ ఎకరం  స్ధలం.. అక్కడ రైతు బూసయ్య దగ్గర కొనేసాడు. అమ్మిన బూసయ్య దగ్గర నుంచీ.. కొనుక్కున్న ముత్యాలరావు దగ్గర నుంచీ.. కమీషన్ తీసుకున్న బ్రోకర్.. సద్గుణరావు.. ఆనందంగా వెళ్లి పోయాడు. ఎంత వ్యవసాయం చేసినా రాని డబ్బు ఎకరాలు ఎకరాలు అమ్మేస్తే..  వచ్చిన డబ్బును సంచుల నిండా కూరుకుని.. బూసయ్య కి ప్రతిరోజూ పండగే.. తిరుగుళ్లు.. తాగుళ్ళు.. జల్సాలు..

ఇలా వుంటే.. మన ముత్యాలరావు ప్రతిరోజూ.. తాను కొన్న స్ధలం ఏదైనా రేటు పెరిగిందేమో అని ఎదురు చూపులే.. మనవాడి లెగ్గు మహత్యమో.. మరోటో.. ఆ తర్వాత.. అప్పటిదాకా.. ఆకాశాన్ని అంటిన స్ధలాల ఖరీదులు అమాంతంగ  పడిపోయాయి. పెళ్ళం మెడలో నగలు అమ్మి.. అప్పులు చేసి కొన్న కోకాపేట్ స్ధలం వెక్కిరించడం మొదలెట్టేసరికి ఏడుపే శరణ్యమయింది ముత్యాలరావు కి.

పుండు మీద కారం జల్లినట్టుగా.. మధ్యలో ముకుందరావు గృహప్రవేశం ఆహ్వానం ఒకటి.. అప్పుడు.. ముళ్ళచెట్లు.. చెత్తాచెదారం గా వుంది.. ఇక్కడ ఏం డెవలప్ అవలేదు.. తాను వద్దనుకున్నచోట.. స్ధలం కొనుక్కున్న ముకుందరావు బేంక్ లో లోను పెట్టి.. ఓ చిన్నపాటి డాబా ఇల్లు కట్టేసాడట.

గృహప్రవేశం కి వెళ్ళిన ముత్యాలరావు కి.. గిర్రున కళ్ళు తిరిగాయి. అప్పుడు తాను చూసిన స్ధలానికి ఇప్పుడు వున్న స్ధలానికి ఎంత తేడానో.. ఆ వరుసలో కనీసం పదిహేను ఇళ్లు లేచాయి.. కిరాణా కొట్లు.. ఓ బడి.. చిన్న డిస్పెన్సరీ.. ఇలా అవసరమయినవన్నీ కనపడ్ఢాయి. కాలనీ లోకే సిటీబస్సు వసతి వచ్చేసింది. ముకుందరావు చెప్పిన మాటలతో మతిపోయింది ముత్యాలరావు కి.  ” ఆ రోజు.. నీతో వచ్చినపుడు.. నేనూ కొంచెం సందేహించిన మాట నిజమే.. కానీ తక్కువలో వస్తోందని ధైర్యం చేసి కొనేసి నెమ్మదిగా స్ధలం బాగు చేయించి.. ఇల్లు కట్టడానికి పునాదులు వేయించాను. నన్ను చూసి మరి కొందరు ముందుకు వచ్చారు ఇల్లు కట్టడం మొదలెట్టీకున్నారు. అలా నెమ్మదిగా ఈ కాలనీ ఇలా పెరిగిపోయింది. తక్కువ లో వున్నాయని.. మా పిల్లలిద్దరి పేర్ల మీద ఇక్కడే రెండు స్ధలాలు కొనేసాను. అంతా నీ దయవల్లే. ఆ రోజు నువ్వూ కొనుక్కుని వుంటే బావుండేది.. ఇప్పుడు ఇక్కడ చాలా పెరిగిపోయాయి రేట్లు. ఏదో బేంక్ లో లోను పెట్టుకుని.. పైనా కిందా కలిపి నాలుగు పోర్షన్లు వేసాను. వచ్చే అద్దెలు వడ్డీకి సరిపోతాయి. ఇంతకీ నువ్వెక్కడైనా కొన్నావా? ” అని అడిగేసరికి…. లేదంటూ తల అడ్డంగా ఊపి.. గృహప్రవేశపు భోజనం చేసి బయటపడ్డాడు ముత్యాలరావు.

ఉన్న ఆస్థులూ.. దాచుకున్న డబ్బులు, నగలూ మొత్తం పోగేసి.. నాలుగురోజుల్లో కోటీశ్వరుడైపోదామనే ఆశతో కొనుక్కున్న కోకాపేట స్ధలం.. చేతులు చాపి తనని కబళించేసిందని చెప్పలేకపోయాడు.

తాను కొనుగోలు చేసిన కోకాపేట స్ధలంలో.. తానూ.. తన భార్యా కలిసి చిన్న కాఫీ హోటల్ పెట్టుకున్నట్లు చెప్పలేకపోయాడు ముత్యాలరావు.

ఆ కాఫీ హోటల్ లోనే.. సప్లయర్ కమ్ క్లీనర్ గా పని చేసేది .. ఆ స్ధలం అమ్ముకున్న  బూసయ్యే.. నడమంత్రపుసిరిగా ఒక్కసారిగా వచ్చి పడ్డ డబ్బు ఒక్కసారిగానే ఖర్చయిపోయేసరికి.. నిలువునా దివాలా తీసేసాడు బూసయ్య.

అమ్మిన బూసయ్యకీ.. కొనుక్కున్న ముత్యాలరావుకీ అచ్చిరాని కోకాపేట స్ధలం.. ఇద్దరినీ చూసి నవ్వుతోంది.

 

 

కాంతం సంఘసేవ

రచన: మణికుమారి గోవిందరాజుల

 

 

కాంతానికి దిగులెక్కువయింది. ముఖ్యంగా “స్వచ్ఛ్ భారత్ వుద్యమం “ప్రాజెక్ట్ ఫెయిల్ అయిన దగ్గరనుండి తాను దేశానికి యేమీ చేయలేక పోతున్నాను అన్న బాధ యెక్కువయ్యి అన్నం కూడా సయించడం లేదు.

వూహ తెలిసినప్పటి నుండి కూడా కాంతానికి సొసైటీకి యేదో ఒకటి చేసి మాతృదేశానికి తన వంతు సేవ అందించాలనేది చాలా గాఢమైన కోరిక. అదేమి చిత్రమో యేది చేద్దామన్నా యేదో ఒక అడ్డంకి వచ్చేది. యెవరికన్నా చెప్తే నవ్వుతారేమో అని భయంతో కూడా తన ఆలోచనలు తనలోనే పెట్టుకునేది. యెవరింటికన్నా వెళ్ళి రెండు రోజులు వుండడం జరిగితే మాత్రం  వాళ్ళ ఇంట్లొ పనివాళ్లకి రూపాయో అర్థ రూపాయో ఇచ్చి వచ్చేది. కొద్దిగా మొహం దీనంగా పెట్టి యేదన్నా వాళ్ళ అవస్ధలు చెప్పారంటే ఇక ఇంతే సంగతులు. తండ్రి యేమన్నా కొనుక్కోమని ఇచ్చిన పదో పరకో వాళ్ళ చేతుల్లో పెట్టి వచ్చేసేది. . . యేమయ్యాయే డబ్బులు అని నాన్న యెప్పుడూ అడిగేవాడు కాదు.

ఒకసారి యేమయిందంటే ….  కాంతం అప్పుడు ఆరో ,   యేడో చదువుతున్నది. బాబాయివాళ్ళ ఇంట్లో పెళ్ళికి కుటుంబ సమేతంగా వారం ముందుగా వెళ్ళారు. వాళ్ళది పల్లెటూరు ఇంటి నిండా నౌకర్లు చాకర్లు బోల్డుమంది.

కాంతానికేమో యెక్కడికన్నా వెళ్ళగానే పనివాళ్ళెవరా? యెక్కడున్నారా?యెంతమంది వున్నారా? అని వెతుకుతాయి కళ్ళు. అలా పనివాళ్ళకోసమై వెతకటానికో ఫ్లాష్ బ్యాక్ వుంది

మన కాంతానికి విపరీతమైన పుస్తకాల పిచ్చి. స్కూల్లో జాయిన్ చేయగానే ఆమె వయసు వాళ్ళు అ ఆ లు చదివే స్టేజ్ లోనే వుంటే మన కాంతం ఒకటో తరగతి చదివేసి స్కూల్లో చదవడానికి యేమీ లేక యే పుస్తకం దొరికితే అది చదవడం మొదలు పెట్టింది. అదిగో అప్పుడే యజమానులు పనివాళ్ళను బానిసలుగా చూడడం,  లేదా సరిగా చూడకపోవడం,   అలాంటి కథలు యెక్కువగా చదివింది. దానితో వాళ్ళకు యేమన్నా చేయాలని వాళ్ళ కళ్ళల్లో ఆనందం చూడాలని ఓ…. . ఫీల్ అయి పోతుండేది.

సరే మళ్ళీ పెళ్ళి కొద్దాము. వెళ్ళగానె కాంతం తండ్రి,   పిన్ని పిల్లలూ,  బాబాయి పిల్లలూ అలా పిల్లలందరికీ తలా ఒక అయిదు రూపాయలు,   నోట్లు కాకుండా చిల్లర ఒక చిన్న గుడ్డ సంచిలో వేసి ఇచ్చి ఆ పెళ్ళికి అక్కడ వున్న నాలుగు రోజులూ పెద్ద వాళ్ళను ఇబ్బంది పెట్టకుండా అయిసు ఫ్రూట్లు,  జీళ్ళు కొనుక్కమని ఇచ్చాడు. ఆయనకదో సరదా. పిల్లలందరూ ఆయన్ని ఓ. . పొగిడేసి యెగిరి గంతులేసారు. ఆ రోజుల్లో అయిదు రూపాయలంటే మాటలు కావు కదా.  ఆ డబ్బుల్ని చూడగానే. చిన్ని కాంతానికి ఒకటర్థమయింది అవన్నీ అక్కడ వున్న పని వాళ్ళకే సరిపోతాయని. మరి తనెలా యేమి కొనుక్కోవాలి?కాంతం బుజ్జి బుర్ర ఆలోచనలతో వేడెక్కింది.

ఇంతలో అందరూ పొలోమంటూ  జీళ్ళు కొనుక్కోడానికి బయల్దేరుతూ కాంతాన్ని కూడా లాక్కు పోయారు. ఇందులో కాంతానికి ఇంకో అలవాటు కూడా వుంది. అందరి దగ్గరా డబ్బులున్నాయి కదా?యెవరిది వాళ్ళు కొనుక్కోవచ్చు కదా?కాని దుకాణం దాకా  వెళ్ళేసరికి కాంతం లోనిఅతి మంచితనం నిద్ర లెస్తుంది. లేచింది వూర్కోకుండా కాంతాన్ని వుక్కిరి బిక్కిరి చేస్తుంది. . ఫైనల్ గా వాళ్ళు కొనుక్కున్న వాటికి కూడా తనే డబ్బులిచ్చేస్తుంది. అందరికీ తెలుసా సంగతి. అందుకే వాళ్ళు రావే అంటూ లాక్కెళ్తారు.

సరే మొత్తం యాభై పైసలు పోగా నాలుగు రూపాయల యాభై పైసలున్న గుడ్డ సంచిని జాగ్రత్తగా గౌను జేబులో పెట్టుకుని దాన్ని పిన్నీసుతో గౌనుకి జత చేసింది. ఈ తతంగమంతా పూర్తయ్యి తలెత్తి చూసేసరికి యెవ్వరూ కనపడలేదు. వుసూరుమంటూ ఒక్కత్తే పెళ్ళింటికొచ్చింది. మధ్యాహ్నసమయం . పెద్దలందరూ కునుకు తీస్తున్నారు. చేసేదేమీ లేక పెరటి దొడ్డి గడపమీద కూర్చుని తన వంతు జీడి ని నెమ్మదిగా తినసాగింది. ఇంతలో అటుగా వెళ్తున్న పాలేరు “యేంది! కాంతమ్మగోరూ! ఒక్కరే జీళ్ళు తింటున్నారు?మాకేదండో” అనడిగాడు.

“అయ్యో! వెంకాయ్! నేనెంగిలి చేసేసాను. పోనీలే నీకో అయిదు పైసలిస్తాను. కొనుక్కొ యేం?” అని తను తింటున్న జీడి పక్కన పెట్టి జాగ్రత్త గా పిన్నీసు తీసి,  సంచీని బయటికి తీసి అందులో నుండి అయిదు పైసలు తీసి వెంకాయ్ కిచ్చింది.

“అమ్మాయిగోరెంత మంచోరో?” మెచ్చుకుని వాడెళ్ళి పోగానే మళ్ళీ సంచీ ప్రాసెస్ అంతా పూర్తి చేసి తన జీడి తీసుకుని తలెత్తేసరికి అక్కడ పని చేస్తున్న పాలేర్లందరూ వలయాకారంగా నించుని వున్నారు.

“మాకేదండీ కాంతమ్మగోరూ?”అందరూ ఒక్కసారిగా అడిగారు. . ఇక ఆ తర్వాత చెప్పడానికి యేమీ లేదు.

మర్నాడు అందరూ ఐస్ఫ్రూట్స్ కొనుక్కోడానికి వెళ్తుంటే అడగడానికి అభిమానం అడ్డొచ్చి ఇంట్లోనే వుండిపోయింది పాపం.

జీళ్ళు కొనడానికి డబ్బుల్లేకపోయినా ఆ తర్వాత పాలెర్లు మంచి రాయల్ ట్రీట్మెంట్ ఇచ్చారు మన కాంతానికి. అది వేరు సంగతి.

ఇది ఒక వేపు. ఇంకోటేంటంటే వీధిలో,  సిగ్నల్స్ దగ్గరా,   రైల్వే స్టేషన్ల దగ్గరా అడుక్కునే వాళ్ళను చూస్తే వాళ్ళకు యేదో జ్ఞానబోధ చెయ్యాలన్న ఆరాటం పీ టీ ఉషలా వురుక్కుంటూ వస్తుంది హృదయంలో నుండి.

ఒకసారి హైదరాబాదు నుండి పూణే వెళ్తుంటే సీట్ల కింద ,  మధ్య ఒక పాత గుడ్డేసుకుని తుడుస్తూ ఒక కుర్రవాడు కనపడ్డాడు. పదేళ్ళుంటాయేమొ. పక్కన కూర్చున్న తన కొడుకు ఈడువాడే. వాడు హడావుడిగా తుడిచేసి ఆ గుడ్డని భుజం మీద వేసుకుని దీనమొహంతో అడుక్కోవడం మొదలు పెట్టాడు. ట్రైన్ పెద్ద రష్ గా లేదు. అక్కడక్కడా వున్నారంతే. వాడికి పెద్ద గిట్టుబాటు కావడం లేదు. మన కాంతం లోని మాతృహృదయం వువ్వెత్తున యెగసి పడింది. వాడిని తీసుకెళ్ళి తన కొడుకుతో పాటు చూసుకోవాలని ఆరాటపడింది. సరే వాడందరి దగ్గరా అడుక్కుంటూ కాంతం దగ్గరికి కూడా వచ్చి చేయి చాపాడు.

“బాబూ! నీ పేరేంటి?” అడిగింది ప్రేమగా.

“షారూఖ్ ఖాన్” జుట్టెగరేస్తూ చెప్పాడు. జాలిగా పెట్టిన మొహం యెక్కడికి పోయిందో.

“భలే వుంది నీ పేరు. సరే గాని ఇలా రోజూ అందరి దగ్గరా అడుక్కోవడం యెందుకూ?నాతో పాటు వస్తావా? నీకిలా అడుక్కునే పని తప్పుతుంది. చక్కగా నా కొడుకుతో పాటు స్కూల్ కి వెళ్ళొచ్చు. మంచిగా చదువుకుంటే బాగా సంపాయించుకోవచ్చు. అప్పుడెవ్వరినీ అడుక్కోవక్కరలేదు. ”భవిష్యత్తుని అందంగా చూపించింది.

వాడు యెగాదిగా చూసాడు కాంతాన్ని. పక్కన వున్న కాంతం కొడుకుని చూసాడు.   “నీ కొడుకేనా?”

“అవును”

“యెంత సంపాయిస్తడు?”

“అప్పుడే సంపాదన యేంటి?చదువుకుంటున్నాడు”

“మరి నేను నెలకు మూడువేలు సంపాయిస్త. నీ ఇంటికొస్తే యేమొస్తది?పని చేపించుకుంటవ్” షాక్ నుండి తేరుకుని చూసేటప్పటికి వాడు కనపడలేదు. పక్కనే వున్న కూతురు ఇచ్చిన మంచినీళ్ళను గట గటా తాగేసింది.

పోనీ అలా అయిందని వూర్కుందా?

ఒకసారి ఆటోలో యెక్కడికో వెళ్తున్నారు. సిగ్నల్ పడడంతో ఆగిన ఆటోల దగ్గరికి పిల్లలందరు వచ్చి అడుక్కోసాగారు. అలాగే వీళ్ళ ఆటో దగ్గరికి కూడా ఒక పిల్ల వచ్చింది.

“ఒక రూపాయుంటే ఇయ్యమ్మా” అని అడిగింది.

“ఈ రూపాయి లెక్కేంటి?”అడిగింది కాంతం.

“అట్టా డిసైడ్ చేసినం. ” నిర్లక్ష్యంగా చెప్పింది.

“ఎందుకని?”

“షాపులోళ్ళు అర్థరూపాయి తీసుకోవట్లేదు. ”

అంతకు ముందు జరిగిన సంఘటన గుర్తొచ్చి నిజమే కదా అనుకుంది అమాయకంగా.

ఒకరోజు హోటల్ నుండి బయటికి వచ్చి రోడ్డు దాటబోతుండగా ఒకామె వచ్చి చేయి చాపింది. పర్స్ లో నుండి చేతికి వచ్చిన ఒక కాయిన్ తీసి ఆమె చేతిలో వేసి ట్రాఫిక్ కాస్త తగ్గడంతో గబ గబా ముందుకు కదిలి రోడ్డు సగంలో కొచ్చేసరికి వెనక నుండి యెవరో పిలుస్తున్నట్లుగా అని పించి వెనక్కి చూసేసరికి ఇందాక చేయి చాపినామె వురుక్కుంటూ వచ్చింది.

“ఇదిగోమ్మో! నీ డబ్బులు. అర్థరూపాయి ఇస్తే ఎవడు తీసుకుంటరమ్మో?” కాంతం చేయి లాగి ఆ చేతిలో కాయిన్ పెట్టేసి వచ్చినంత వేగంగా వెళ్ళిపోయింది.

చుట్టూ హారన్ల మోతకి గాని తేరుకోలేకపోయింది.

“ఓ అమ్మో రూపాయి” మళ్ళీ గుర్తు చేసిందా పిల్ల.

పడుకున్న మాతృదేవత మళ్ళీ నిద్ర లేచింది.

“అలా కాదుగానమ్మా. చక్కగా నాతొ పాటు రా. మీ కోసం ప్రభుత్వమే కాక చాలామంది ఎన్నో చేస్తున్నారు. మా ఇంట్లో వుంచుకోవడమో లేక వాళ్ళ దగ్గరికి నిన్ను చేర్చడమో చేస్తాను. బాగా చదువుకోవచ్చు” ఎంతో దయగా చెప్పింది. కాదు చెప్పా ననుకుంది.

సిగ్నల్ ఇక ముప్పై సెకన్ల లోకి వచ్చింది. ఆ అమ్మాయికి నచ్చ చెప్పటానికి ఆటో దిగడానికి  రెడీ అయింది. ఈ లోపల

“ఒక్క రూపాయి ఇయ్యనీకి నూరు పెస్నలడగబట్టె . గీయమ్మంట నన్నుతోల్కెళ్ళి సదివిస్తదంట” అప్పుడే వచ్చిన ఇంకో పిల్లతో యెగతాళిగా చెప్తూ ఈ పిల్ల వెళ్ళిపోవడమూ,  సిగ్నల్ వచ్చి బయట పెట్టబోయిన కాలు లోపలికి లాక్కునే లోపల ఆటో ముందుకు కదలడమూ,  పక్కన కూర్చున్న మేనకోడలు . పకా పకా నవ్వడమూ అన్నీ ఏకకాలంలో జరిగాయి.

ఇన్ని జరిగినా ఇంకా కాంతం మనసు ఆరాటపడుతూనే వున్నది. యేదో చెయ్యాలనే ఆరాటం అణగటం లేదు. కాకపోతే ఒక్కటర్థమయింది. అడుక్కోటానికి వచ్చిన వాళ్ళకు యేదో చెప్పబోతే వినే ఓపిక వుండదు. వాళ్ళకు కావల్సింది . నువ్వేసావా లేదా అనే.

ఈ జ్ఞానోదయం కాగానె “అరె!నాకీ విషయం ఇంతవరకు తట్టలేదే” అని బోల్డు ఆశ్చర్యబోయింది. ఇక ఈసారి ఆ పొరబాటు అస్సలు చేయకూడదు. డబ్బులిచ్చి చెబ్దాము అని నిర్ణయించుకుంది.

ఆ వెంటనే కొన్నాళ్ళకి విజయవాడ వెళ్ళడానికి నాంపల్లి స్టేషన్ లో దిగడమేమిటి ఒకామె చంకలో ఒక పిల్ల, చేత్తో పట్టుకుని ఒక పిల్లడు, ఆమె చీర ఒక చేత్తో పట్టుకుని రెండో చేయి నోట్లో వేసుకుని ఇద్దరు పిల్లలు అందరూ కూడా అయిదేళ్ళలోపు వాళ్ళే వుండగా “అమ్మా పిల్లలకి ఆకలెస్తందమ్మా ,  ”అంటూ కాళ్ళకి అడ్డం పడింది.

ముందు అనుభవంతో ముందు జాగ్రత్తగా పర్సులో నుండి పది నోటు తీసి ఆమె చేతిలో పెట్టింది. అక్కడికి పనై పోయింది వెళ్ళొచ్చుగా అలా యెలా వెళ్తుంది? అందుకని డబ్బులుచ్చుకుని వెళ్తున్న ఆమెని ఆపి

“యేమమ్మా పిల్లలకి పెట్టడానికి లేదంటున్నావు. మరి ఇంతమందిని యెందుకు కన్నావు?ఒకళ్ళిద్దరితో ఆపొచ్చుగా?”అనునయంగా అడిగాననుకుంది.

వూహించలేదు ఆమెకంత కోపం వస్తుందని

“యేమమ్మో నువ్విచ్చిన పది రూపాయలతొనే నా పిల్కాయల్ని సాత్తానా?అయినా నువ్వెట్టా కన్నావో నేనట్టె కంటి. ఆ మాత్రం తెలీదా ఆడుదానివై వుండి?” పిల్లాడ్ని వదిలేసి చేయి తిప్పుకుంటూ అరిచింది.

సిగ్గుతో చచ్చినంత పనై ఇక మాట్లాడకుండా వెళ్ళి పోయింది కాంతం ఆమె ఇంకా వెనకాలనుండి యేమో అంటున్నా.

ఇన్ని అనుభవాలతో తల పండినా ఈ మధ్యే అయిన స్వచ్చ్ భారత్ ప్రాజెక్ట్ తో బొప్పి కట్టినా కాంతం ఆరాటం ఆగటం లేదు . యెవరన్నా సంఘ సేవ చేస్తున్న వాళ్ళను చూస్తుంటే ఆరాధన. వాళ్ళు అంత కరెక్ట్ గా అవసరం వున్న వాళ్ళని యెలా కని పెడతారో,   ఆ అవసరం సమయానికి యెలా తీర్చ గలుగుతున్నారో అని గొప్ప ఆశ్చర్యం. అందుకే అలాంటి వాళ్ళను కలిసినప్పుడు తనకు తోచిందేదో ఇస్తూ వుంటుంది.

*********************

“యేంటి కాంతం?అలా కామెడీ షో చూస్తున్నదానిలా మొహం సీరియస్ తో కూడిన దిగులుతో పెట్టుకుని కూర్చున్నావు?”అడిగాడు కనకం లోపలికి వస్తూ.

తన మనసులో వున్న ఆలోచన తన దిగులు అన్నీ చెప్పింది.

“కాంతం! వాళ్ళు చూస్తున్న ప్రపంచం వాళ్ళకు మనుషుల్ని నమ్మక పోవడం నేర్పింది. సడన్ గా ఆటోలో కూర్చుని వెళ్తూ నీతో పాటు రమ్మంటే యెలా రాగలరు?నిన్నెలా నమ్మడం?అందుకే నీతో పాటు రారు. వాళ్ళల్లో నమ్మకం కలిగించాలంటే వాళ్లను కలుస్తుండాలి. నీ మీద వాళ్ళకు నమ్మకం యేర్పడాలి. నువు వాళ్ళకు యేదో చేస్తావు అన్న ఆశ వాళ్ళకి రావాలి. ఇవ్వన్నీ ఆ క్షణంలో యేర్పడవు. దానికి చాలా డెడికేటేడ్ గా వర్కవుట్స్ చెయ్యాలి. అవి మనలాంటి సామాన్యుల వల్ల కాదు. అందుకే. అవి చేసేవాళ్ళకు మన వంతు చేయూత మనం ఇవ్వగలిగితే అదే మనం దేశానికి చేసే సేవ. ” వివరంగా చెప్పాడు కనకం

అర్థమయినట్లుగా తల వూపింది కాంతం.

మరునాడు పొద్దున్న టిఫిన్ల కార్యక్రమం అయ్యాక  పెద్ద క్యారేజి పట్టుకొచ్చి “పదండి” అన్నది కాంతం.

“యెక్కడికే?” అడిగాడు కనకం.

“మీరేగా వాళ్ళల్లో నమ్మకం కలిగించాలన్నారు? అందుకే సిగ్నల్ దగ్గర పిల్లలకి వంట చేసి క్యారేజి సర్దాను. వాళ్ళకి పెట్టొద్దాము పదండి” హుషారుగా కదిలింది కాంతం.

తీసుకెళ్ళిన క్యారేజి అన్నం సరిపోక వాళ్ళందరు కాంతం మీద పడుతున్న సీను వూహించుకున్న కనకం కళ్ళు తిరిగి ఢామ్మని పడిపోయాడు.

 

****************

 

 

ఆసరా.. 1.

రచన: పద్మజ యలమంచిలి

 

అమ్మగారూ…అమ్మగారూ…మన పక్కింటి ఆవిడ  ఇద్దరి పిల్లలతో బావిలో దూకేసిందట…  ఈతగాళ్లను బెట్టి తీయించేరట… పెద్ద పానం దక్కింది కానీ పసి పాణాలు ఎల్లిపోనాయి.. ఇక ఆయమ్మ బతికినా సచ్చినా ఒకటే… రత్తాలు ఊపిరి తీసుకోకుండా చెప్పుకుపోతానే ఉంది..

నా గుండె ఆగినంత పనైంది..తేరుకుని ఇప్పుడే వస్తానని పక్కింట్లోకి పరిగెత్తాను..
ఎప్పుడూ నవ్వుతూ ఇంటి పని, వంటపని చేస్తూనే బీఎడ్ కి ప్రిపేర్ అవుతూ  పిల్లలతో నిమిషం తీరికలేకుండా ఉండే నీరజ ఎందుకిలా చేసింది.. ఎప్పుడూ బాధలున్నట్టు కూడా కనపడలేదే..తను స్నానానికి వెళ్ళేటప్పుడు నన్ను పిలిచి పిల్లల్ని చూస్తుండండి ఆంటీ అని అప్పజెప్పేది.. ఇద్దరూ తెల్లగా బొద్దుగా చూడగానే ఎత్తుకోవాలనిపంచేలా ముద్దుగా వుండేవారు..ఈ మధ్యే   పిల్లాడికి  రెండో పుట్టినరోజని  నాతో అక్షింతలు వేయించింది..పిల్లకి 5వ నెలనిండిoది .ఆరవ నెల అన్నప్రాసన చెయ్యాలని,తనకు  ఎటూ విజయవాడ లో  సెంటర్ పడింది కాబట్టి పరీక్ష వ్రాసేసి పిల్లకి అన్నవరం లో అన్నప్రాసన చేసి తీసుకొస్తామని చెప్పి వెళ్ళింది.. ఇలా పిల్లలు లేకుండా తిరిగొచ్చిందేమిటి??   ..
పక్కనుంచి నీరజ చెల్లెలట.. అక్కకి బావంటే ఇష్టం లేదు కోపంతో దూకేసింది..మరో ప్రక్క పిన్ని అసలు ఇద్దరికీ పడితే కదా..కాపురమే చెయ్యడం లేదట..ఊరంతా అప్పులున్నాయంట..పిల్లల పాలకి కూడా డబ్బులు లేవంట అని ఒక పెద్దావిడ ఎవరికి తోచినట్టు వారుచెప్పుకుంటూ,చెవులు కొరుక్కుంటున్న చుట్టాల మధ్య ఎవరితోనూ సంబంధం లేనట్టు నిర్లిప్తంగా కళ్ళొదిలేసి చూస్తున్న నీరజను చూడగానే గుండె తరుక్కు పోయింది..
పిల్లలు కళ్ళల్లో మెదులుతుంటే వస్తున్న దుఃఖాన్ని దిగమింగుకుని తన తల నిమురుతూ ఒళ్ళో పడుకోబెట్టుకున్నాను…అప్పటిదాకా తమాయించుకుందేమో  అంటీ..ఈ రాబంధువుల నుండి    నన్ను తీసుకుపోండి అంటూఒక్కసారే బావురుమంది…కొద్దిసేపు మాఇంట్లో పడుకోబెట్టి తీసుకు వస్తానని అక్కడున్న వారికి చెప్పి ఇంటికి తీసుకువచ్చా..
రత్తాలు కాఫీ పెట్టిచ్చి వింతగా చూస్తూ వెళ్లిపోయింది. .. కడుపులో దుఃఖం తీరేదాకా ఏడవనిచ్చి నీరజ మొహంలోకి చూసి నెమ్మదిగా..మనసులో ఉన్న బాధ ఎవరికైనా చెప్పుకుంటే కొంచెం భారం తగ్గుతుంది..      ఎందుకింత అఘాయిత్యానికి ఒడి గట్టావు..చేతనైతే చేయుతనిస్తా..బలవంతం లేదు…నీ కిష్టమైతే ఏం జరిగిందో చెప్పుతల్లీ..అని లాలనగా ఆడిగేసరికి కదిలిపోయింది…
ఆంటీ అందరి ఆడపిల్లల లాగే కోటి ఆశలతో పెళ్ళి చేసుకుని కొత్త జీవితంలో కి అడుగుపెట్టాను..మొదటిరోజు రాత్రే..నేనొక అమ్మాయిని ప్రేమించాను..వాళ్ళ అంతస్తుకు తగనని వేరే అబ్బాయికిచ్చి పెళ్ళిచేసారు.. నేను ఆ అమ్మాయిని మరిచిపోలేక పోతున్నాను.. ఈ పెళ్ళి కేవలం సొసైటీ కోసం చేసుకున్నాను అన్నారు.. నాకసలు ఎలా స్పందించాలో అర్ధం కాలేదు..
రెండోరోజు రాత్రి  నీకేమీ ప్రేమకథలు లేవా..జస్ట్ సరదాగా చెప్పు అన్నారు.. ఒక అబ్బాయి వెంట పడేవాడు.. కానీ నాకు ఎటువంటి ఇంట్రెస్ట్ కలుగలేదని చెప్పా..
ఇచ్చిన కట్నం,బంగారం అన్నీ అయిపోయేదాకా బాగానే వున్నాడు.. తర్వాత
నుండి నా కష్టాలు మొదలు..
అతనికి చదువులేదు,ఆస్తి లేదు..పెళ్ళి చేస్తే దారికి వస్తాడని వాళ్ళ పెద్దలు వెయ్యి అబద్దాలు ఆడి అయినా ఒక పెళ్ళి చేయాలనే సామెతను ఋజువు చేస్తూ,ఆ తంతు కానిచ్చేసారు.
ప్రేమ వున్నా లేకపోయినా మగాడికి కోరికలకు కొదవ వుండదుకదా.ఫలితంగా ఇద్దరి బిడ్డలకు తల్లిని..
ఇంటిని నడపడానికి నేను మార్కెటింగ్ చేస్తున్నా.. ఎలాగోలా బీఎడ్ పూర్తి చేసి గవర్నమెంట్ జాబ్ తెచ్చుకోవాలని నా ప్రయత్నంలో నేనుంటే..
తన మొదటి లవర్ ఒక బిడ్డను తీసుకువచ్చి ఇది మన ఇద్దరి బిడ్డ..అతనితో ఉండలేను..ఎక్కడికైనా వెళ్ళిపోదాం అని గొడవ చేస్తోందట.. అందుకే ఈయన నన్ను వదిలించుకోడానికి నువ్వు పిల్లలని తీసుకుని పుట్టింటికి పో,లేకపోతే నువ్వుకుడా నీవెంట పడ్డ వాడితో పో, ఎందులో అయినా దూకి చావు అంటూ సూటిపోటి మాటలు..
అందరిముందు జస్టిస్ చక్రవర్తిలా వుండే ఆయన వ్యవహారం  మాఇంట్లో చెప్పినా  స్పందించలేదు,సరికదా ఆసరాకూడా ఇవ్వలేదు! ఆయన గారి తండ్రికి, అక్కకి తెలిసినా ఇంటి గుట్టు రట్టు చేసుకుంటారా.. ఎలాగో మీరే పడండి అంటూ ఆయన్ని సపోర్ట్ చేస్తూ నన్ను తేలికగా చూడటం మొదలెట్టారు..
ఈ మానసికహింస తట్టుకోలేక
చచ్చిపోవాలని నిర్ణయించుకున్నాను..  పుస్తెలతాడు తాకట్టు పెట్టి  డబ్బులు తీసుకుని అన్నప్రాసన అంటూ బయలుదేరాను.. తీర్థయాత్రలు అన్నీ అయ్యాక చచ్చిపోవాలని అనిపించలేదు ఆంటీ..కానీ విజయవాడలో అక్కా తమ్ముళ్లు ఇద్దరూ కలిసి నన్ను ఇంటినుండి బయటకు పోయేలా చేశారు..తప్పలేదు..
నేను బ్రతికి బయటపడతానని కలలో కూడా అనుకోలేదు..ఎందుకు రక్షించారో..పిల్లలు లేని ఈ జీవితం నాకొద్దు అంటూ బోరున ఏడ్చింది నీరజ..
ఒక్కసారిగా నా కాళ్ళ క్రింద భూమి కంపించినట్టయింది..
యుగాలు మారినా ఆడదాని కష్టాలు మారవు అనుకుంటూ..చావు అన్నింటికి పరిష్కారం కాదు
నేను నీకంటే ఎక్కువ కష్టాలు పడ్డాను.. ఆత్మగౌరవంతో ఇలా వంటరిగా మిగిలిపోయా..
నా కథ తర్వాత చెపుతాలే కానీ ముందు
మళ్ళీ ఎటువంటి పిచ్చి పనులు చేయనని మాటివ్వు అంటూ చేతిలో చేయి వేయించుకున్నా!
అందరూ కావాలనుకోవడం స్త్రీ సహజగుణం తప్పులేదు..
మన  బ్రతుకు మగవాడిమీదే ఆధారపడి ఉంది అనుకోవడం ఏమీ చేతకాని బేలతనం!ఇది పనికిరాదు… అక్షరం ముక్క రానివారు కూడా బ్రతకగలుగు తున్నప్పుడు, చదువుకున్నదానివి ఇలా  బెంబేలు పడిపోతే ఎలా..
మనల్ని వద్దన్న వాడు మనకూ వద్దు అనుకుని ధైర్యంగా విశాల ప్రపంచంలోకి ముందడుగు వేశావా..దేవుడిచ్చిన ఆయుష్షు  పూర్తి అయేలోపు ఎన్నో సాధించవచ్చు అని  కొద్దిసేపు పడుకోమని చెప్పి ..ముందు నీరజను రేపటినుంచి తనతో పాటు స్కూల్ కి తీసుకెళ్లాలి.. పిల్లలకు పాఠాలు చెపుతూ కాస్త గతాన్ని మరిచిపోగలుగుతుంది అనుకుంటూ  తృప్తిగా ఫీల్ అయా…..
సశేషం..

 

‘నా కొడుకా’ అని ఒక్కసారి పిలువమ్మా!

రచన : సోమ సుధేష్ణ

 

 

“కొత్త ఇంట్లో చాల బావుంది శ్రీను.” అంటూ హిమ ఫేమిలీ రూమ్ లో నలుమూలలా తాను చేసిన అలంకారాలు సరి చేసుకుంటూ అంది.

శ్రీనివాస్ కు కూడ అలంకరణ నచ్చింది. రాబోయే తల్లిదండ్రులకోసం అన్ని సిద్దంగా ఉన్నాయి. తృప్తిగా తలాడించాడు. ఇద్దరూ ఆ పక్కనే ఉన్న బెడ్ రూమ్ లోకి వెళ్ళారు. కింగ్ సైజు బెడ్ దానికి రెండు వైపులా టేబుల్స్ పై లాంప్స్ ఉన్నాయి. బెడ్ కు ఎదురుగా ఒక పక్క డ్రెస్సింగ్ టేబుల్, మరో పక్క  డ్రాయర్స్ తో చెస్ట్ ఉన్నాయి. మరో వైపు గోడకు అనుకుని రెండు కుర్చీలు ఉన్నాయి. శ్రీను ఒక దాంట్లో కూర్చుని చూసాడు. మెత్తగా ఒరగడానికి వీలుగా ఉంది. గది నిండుగా అందంగా ఉంది.  గోడల పైన భారత నారీలు, చక్కటి పొలాల పెయింటింగ్స్ అందాన్ని ఇనుమడిస్తున్నాయి. తల్లిదండ్రుల కోసం ఈ రూమ్ కేటాయించాడు.

‘అమ్మానాన్న పడ్డ కష్టమంతా మరిచిపోయేట్టు చేస్తాను. వాళ్ళని నా దగ్గరే ఉంచుకుని జీవితంలోని ఆనందాలు వాళ్ళకి చూపిస్తాను. రామవరం ఒక ప్రపంచం కాదు, ప్రపంచంలో రామవరం ఒక చిన్న ఊరు. దాన్ని మించిన అందమైన ప్రపంచం ఉందని ఈ ప్రపంచంలోకి తీసుకు రావాలి. వేలు కదపనివ్వకుండా సదుపాయాలు అన్నీ చేసి పెట్టాలి.’ ఆనందంతో ఉక్కిరిబిక్కిరి అయిపోతున్నాడు శ్రీనివాస్.

‘నేను చాల అదృష్టవంతుణ్ణి, తల్లి దండ్రులను దగ్గర ఉంచుకుని వారి మంచి చెడ్డలు చూసే అవకాశం నాకు కలుగుతోంది. నా తల్లి దండ్రులు దేవుండ్లు. వాళ్ళ జీవితం ధారపోసి నన్ను ఈ స్థితికి తెచ్చారు. వాళ్ళకు ఎంత చేసినా తక్కువే.’ శ్రీను గుండె నవ్వుకుంది.

*****

ఆ రోజు శనివారం ఉదయం-

హిమ ఇంకా పడుకునే ఉంది. శ్రీనుకు మాత్రం కంటిమీద కునుకు పడలేదు. మనసు నిండా ఆలోచనలే. నిద్ర రావడం లేదు కానీ లేవాలని కూడా లేదు. అలాగే వెల్లకిలా పడుకుని కళ్ళు తెరిచినా, మూసినా ఒకేలా ఉన్న చీకటిలోకి చూడలేక కళ్ళు మూసుకున్నాడు. నిశీదంలో నిశ్శబ్దం. నిశ్శబ్దంలో శూన్యం. మనమంతా శూన్యంలోనే కదా ఉన్నాము మరి శూన్యం ఇంత నిరాసక్తంగా, నిర్లిప్తంగా ఉందేమిటి! ఆలోచనలతో మొదలయిన అలజడి దాంతో రాత్రంతా నిద్ర రాక శివరాత్రే అయ్యింది.

నిశ్శబ్డాన్ని చేధిస్తూ అలారం మ్రోగింది. అలారం నిద్రలో ఉన్న వాళ్ళకు కాని మెలకువ ఉన్నవాళ్ళకెందుకు! హిమ వీకెండుకు అలారం ఆఫ్ చేస్తుంది, ఎక్కువసేపు పడుకోవచ్చని. ఈ రోజు ఆఫ్ చేయడం మరిచి పోయినట్లుంది. హిమ కదిలి పక్కకి తిరిగి  అలారం టక్కున ఆఫ్ చేస్తూ దిండులను ఎత్తుగా పేర్చి వాటికీ ఒరిగి ఉన్న భర్తను చూసి,

“ఎప్పుడు లేచావు శ్రీను?” అడిగింది.

“పడుకుంటే గదా లేవడానికి. నిద్ర రాలేదు.” నీరసంగా పలికాడు.

“ఇప్పుడైనా కాసేపు నిద్ర పో?”

“ఆల్రెడి ఆరున్నార్ అయింది.ఇప్పుడిక నిద్దర రాదుగాని నే వెళ్లి కాఫీ పెడతా .”

తనూ లేచి బాత్రుంలోకి వెళ్తూ హిమ “ఓ కే” అంది .

“ఎందుకు నిద్దర రాలేదు? వర్క్ గురించి ఏదైనా వర్రీనా?” రీక్లైనర్ లో వెనక్కి వాలి కూర్చున్న శ్రీను పక్కనే కూర్చుంటూ అంది. నిద్ర రానంత డిస్టర్బ్ ఎప్పుడు కాలేదు.

“కొత్త సంగతేమి కాదు హిమా, నిన్నటి నుండి మన ఊరు, అమ్మ, నాయన గుర్తొస్తున్నరు. రాత్రి చాలా డిస్టర్బ్ గా ఉండి నిద్ర పట్టలేదు.”

“ఫోన్ చేసి మాట్లాడితే మనసు కుదుటపడేది కదా. కాఫీ చల్లారిపోతుంది” టేబుల్ మీద ఉన్న కాఫీ కప్పు అందిచ్చింది.

“ట్రై చేసాను, ఎవరు ఫోన్ ఎత్తలేదు.” నిట్టూర్చాడు. మనసు బాగా లేకపోతే ఈ కాఫీ, టీలతో వచ్చే హుషారు ఏమి పని చెయ్యవు. ఆలోచనల్లోంచి మనసులోకి వచ్చి భావాలై నిలిచిన ఆ హుషారు ముందు అన్నీ ‘హుష్! కాకియే.’

“ఏదైనా ప్రోబ్లం ఉంటే అన్న ఫోన్ చేసేవాడే గద శ్రీను. వర్రీ గాకు. మొన్నే కదా మాట్లాడావు.” అంటూ లేచి ఫోన్ ట్రై చేసింది. లైను కలవలేదు.

“ఓ గంట ఆగి మల్లి ట్రై చేస్తాను.”

“వాళ్ళు అందరూ బాగానే ఉండి ఉంటరు. అదేమో మరి మనసు నెమ్మది అనిపించడం లేదు.”

“పది రోజుల్లో వాళ్ళు మన దగ్గర ఉంటరు. వాళ్ళు వస్తారనే ఎక్గ్జయిట్ మెంటులో నీ కలా అనిపిస్తుందేమో.”

శ్రీను మనసులో ఏదో తెలియని ఆరాటం, అలజడి. జ్ఞానం వచ్చిన నాటినుండి జీవితాన్ని ప్రశ్నిస్తూనే ఉన్నాడు. మేఘాలు కదిలినట్టుగా ఆలోచనలు తరుచుగా అలా మనసులో కదులుతూనే ఉంటాయి. మానవ జన్మ అన్నింటి కంటే ఉత్తమమైనదని శాస్త్రాలు చెప్తున్నాయి మరి ఈ ఉన్నతమైన మానవ జన్మలో కూడా ఈ తారతమ్యాలేమిటి! ఎంతోమంది మహానుభావులు ఈ భూమి మీద జన్మించారు కదా-వారిలో ఏ ఒక్కరూ ఈ తారతమ్యాన్ని సరిదిద్దలేకపోయారా! ఉత్తమమైన ఈ మానవుడు తోటి మానవుడిని గుర్తించడానికి ఎందుకింత కష్టపడుతున్నాడు. పెద్ద దొర మనసెంత పెద్దది, అందరి మీద ప్రేమే. తల్లితండ్రి పెద్దదొరను దేవుడు అనుకుంటారు. పెద్దదొర వాళ్ళని ఎప్పుడూ అవసరానికి ఆదుకుంటూనే ఉంటాడు.

ఆలోచనల్లోకి ఒదిగి పోయిన శ్రీను మనసులో మమతాను బంధంతో ముడిపడిన జీవన తరంగాలు అలలు అలలుగా లేస్తున్నాయి. ఒడుదుడుకుల బాటలతో గడిచిన ఊరి జీవితం ఆ గతుకులను చూపిస్తూ కళ్ళ ముందు తరుచుగా కదులుతూనే ఉంటుంది.

‘ఆ జీవితపు పరిధుల్లోంచి నన్ను దాటించి, తల్లి, దండ్రులు నా కందిచ్చిన ఈ ప్రశాంతతను వాళ్ళ జీవితంలోకి తీసుకు రావాలి.’ శ్రీనులోని ఆరని దూప, తీరని ఆకలి.

‘అమ్మ ఊరిలో పెద్ద దొర ఇంట్లో వంట, అన్ని పన్లు చేసి, ఆ వీధిలనే ఉన్న చిన్నరెడ్డి దొర ఇంట్ల గూడ పని జేస్టది. అమ్మ తెల్లారక ముందే పనికి వొయ్యి సందే దిగినంక గాని ఇంటికి రాదు. నాయన పొలం పన్లకు పోతడు. కావలిసింది తిండి, బట్ట. భూమి పగిలినా, ఆకాశం ఇరిగినా, పెయ్యి సల సల కాలుతున్న ఆగకుండ ఇద్దరు పనికి పోతర్. అన్న,ఎంకటేసు లగ్గం జేస్కొని అత్తగారింటి కాడ అక్కన్నే బతుకుతుండు. ఆయన బామ్మరిదికి వాతం వొచ్చి కాళ్ళు చేతులు పడిపోయ్యినయ్. అత్తగారికి ఎవ్వరు దిక్కులేరు. అన్ననే దిక్కు.  అక్క, లలితకు పన్నెండెండ్లకే లగ్గం జేసిండ్రు. బావ తాలుకాల కిరానా దుక్ నం సూసుకుంటడు. మంచిగనే ఉన్నరు తిండికి, బట్టకు కరువు లేదని అమ్మ జెప్తది. మనకు అన్నం పెట్టె పెద్దోల్లకు దండం బెట్టాలే, ఆల్లను మరువొద్దు కొడుకా, అని నాకు ఊకే సేప్తది అమ్మ.

పెద్ద దొర మనుమలు, మనుమరాండ్లు ఊరికి వొస్తే మస్తు మజా అనిపించేది నాకు. ఇల్లంత సందడే. అందరూ లచ్చిమి..లచ్చిమి అని అమ్మను ఇష్టంగా పిలుస్తరు. అంత పెద్ద ఇంట్ల పెద్ద దొర ఒక్కడే ఉంటడు. ముగ్గురు కొడుకులు, వాళ్ళ పిల్లలు పట్నంలనే ఉంటరు. నేను రోజు బడి నుంచి రాంగనే పెద్ద దొరతోనే ఉంట. అందరూ పెద్ద దొర అని పిలిస్తే నేను కూడా పెద్ద దొర అనే పిలుస్త. ఆయన పేరు వేంకట నరసింహ్మా రేడ్డి. దొర ఏం పని జెప్తే అది చేస్త, ఆయన ఎనకాలనే తిరుగుత, దొరతో మాట్లాడుతుంటే పుస్తకాలు సదివినట్టే ఉంటది సీనుకు. నాకు ఇంగ్లీషు, మాత్స్ ఇంక తెలుగు మంచిగ మాట్లాడుడు దొర సేప్పిండు. పెద్ద దొర్సానమ్మ చాల చాల మంచిదున్దేనంట. నేను సూడలేదు. మా యమ్మకు పిల్లలు పుట్టంగనే పెద్ద దోర్సానే మాకు  పేర్లు పెట్టిందట. మా అదృష్టం అని అమ్మ ఊకే అంటుంటది.

“నా దగ్గరకు వస్తున్నావు ఇప్పుడు, నేను పోయాక ఏం చేస్తావురా సీను?” నన్ను పెద్ద దొర సీను అని పిలుస్తడు. నా కట్లనే శాన ఇష్టం.

“నువ్వేక్కడ్కు వోతె అక్కడికి నన్నుగూడ తీస్కపో. నువ్వెం జేయ్యమంటే అదే జేస్త దొర.” అని జవాబు చెప్పిన సీనుకు దొర చెప్పిందే వేద వాక్కు. పెద్ద దొర ఎప్పుడు సీను తల నిమిరేవాడు. అవే దీవెనలై శ్రీనును తీర్చి  దిద్దాయి. పెద్ద దొర రాత్రి పండ్లు తింటడు అంతనే. అందుకే సందె కాంగనే ఇంటికి ఉరికి పొయ్యి అన్నం దిని ఒస్త. రాత్రి పెద్ద దొర భగవద్ గీత సదివి పండుకుంటడు. రోజ్ ఇని ఇని నాగ్గూడ కొన్ని కంటపాఠం అయినవి. పెద్దదొర మంచం పక్కనే పండుకుంట.’

“ఈసారితో ఊళ్ళో ఉన్న చదువు అయిపోతుంది. పక్క ఊరిలో హైస్కూల్ ఉన్నా పోయి రావడం కుదరదురా. నీకు తెలివి ఉంది, బాగా చదువుకుని పైకి రావాలి. హైదరాబాదులో మురళి దగ్గర కెళ్ళి చదువుకుంటావా?పై  చదివులు చదివి మంచి ఉద్యోగం చేస్తూ నీ తల్లి, దండ్రులను సుఖ పెట్టాలిరా. అప్పుడే బ్రతుకుకు అర్థం  ఉంటుంది.”

“ నువ్వు ఏం చదువుమంటే అదే చదువుత. నువ్వు గూడ వస్తవా దొర?”

“నాకిక్కడే ప్రశాంతంగా ఉంటుంది. సెలవులకు ఊరికి వచ్చి మీ అమ్మ, నాన్నను, నన్ను చూద్దువుగాని.”

పెద్ద దొర అనుకున్నట్టుగానే శ్రీనును పెద్ద కొడుకు మురళి దగ్గరకు పంపాడు. తల్లి, తండ్రుల పేరిట రెండెకరాల భూమి రాసినాడు. చదువు అంతా అయేదాకా మురళి సారుకు నన్ను సూసుకోమని సెప్పిండు. పెద్ద దొర దేవుడు. ఒకనాడు నాయనను పిలిచి,

“యాదగిరి! సీనును చదివించమని అన్నావు. హైదరాబాదులో మురళి దగ్గర ఉండి చదువుకుంటడు. ఏమంటవు?”

“అట్టనే దొర. మీరేం జేయ్యమంటే అది చేస్తం. లచ్చిమి గూడ అట్టనే అంటది. మీరే జెయ్యలే దొర.”

పెద్ద దొర అన్నట్టుగానే,

“వాని తల్లి, తండ్రి కోరిక ప్రకారం వాడికి చదువు చెప్పిస్తే వాల్ల మంచి తనానికి, సంవత్సరాల తరబడి మన  కుటుంబానికి సేవ చేసినందుకు ఋణం తీరుతుంది.” అని పెద్ద కొడుకు మురళికి చెప్పాడు.

శ్రీనుకు హెస్కూల్ లో మొదట కష్టంగానే ఉన్నా త్వరగానే అలవాటు పడ్డాడు. సెలవలకు ఊరికి పోగానే సంచి అక్కడ్ పడేసి పెద్ద దొర దగ్గరకు పరుగెత్తి వస పిట్టలాగ కబుర్లు చెప్పేవాడు. శ్రీనులోని మార్పును చూసి తల్లి,దండ్రి

“వీడు దొరల ఇంట్ల పుట్టాల్సినోడు. మన అదృష్టం కొద్ది మన కడుపున బుట్టిండు.” యాదగిరి అంటే

“పోయిన జన్మల మస్త్ పున్నెం జేసుకున్నం. ఆని మాటలట్లనే, ఆ తెలివి అట్లనే ఉంది.” అనుకుంట మురిసి పోయింది లచ్చిమి.

“కొడుకా! ఇట్ల వోస్తవ్, అట్ల పోతవ్. నిన్ను సూసినట్టే ఉండదు. కోడి తిన్నట్టు నాలుగు గింజలు తింటవు.

జల్ది రా, నాయ్ న్తోని కూసోని తిందువుగాని.” కొడుకు వచ్చాడు ఏదో చెయ్యాలనే ఆరాటం, కడుపులో దాచుకోవాలని ఆరాటం, ప్రపంచంలోకి పంపాలని ఉబలాటం ఆ తల్లికి.

“పట్నంల నేను మంచిగానే ఉన్న అమ్మా. మీరు ఇద్దరు ఫిఖర్ చెయ్యొద్దు. మీరు మంచిగ ఉండండ్రి.” శ్రీనుకు  వాళ్ళలోని ఆరాటం తెలుసు.

ఆదాయం లేని పేద కుటుంబం కాబట్టి శ్రీను కాలేజి చదువంతా ఉచితంగానే ఉండేది. మురళి సార్ ఇంట్లో  ఏ పని చెప్పినా  డ్రైవింగ్ తో పాటు అన్ని పనులు చేసేవాడు. ఇంజనీరింగ్ మొదటి సంవత్సరం చేస్తున్నపుడే పెద్ద దొర ఆరోగ్యం బాగా లేదని హైదరాబాదుకు తీసుకొచ్చారు. శ్రీను రాత్రనక, పగలనక చేసిన సేవ అ కుటుంబంలో అందరి మనసులను కదిలించింది. ఆయన ఆయుష్షు తీరి కన్ను మూసాడు. శ్రీనుకు తేరుకోవడానికి చాల రోజులు పట్టింది.  పెద్ద దొర మాటలు, చేతలు తనలో పదిలంగా దాచుకున్నాడు.

*****

ఒక రోజు కాల్ సెంటర్ చూడడానికి వెళ్ళిన శ్రీను అక్కడ  హిమను కలిసాడు. స్నేహితులయ్యారు. తరుచుగా   కలుసు కున్నారు. ఇద్దరిలోనూ ప్రేమ చిగురించింది.  బీద కుటుంబంలో పుట్టడం మనుషులు చేసిన తప్పుకాదు. జరిగి పోయిన రోజుల గురించి తనకే బాధ లేదు కాని ముందు జీవితం మీద చాల ఆశ ఉంది అని తన అన్న దగ్గర ఉన్న తల్లి ఖర్చులకు కొంత సాయం చేయాలని ఉన్నట్టు హిమ తన మనసులోని మాటను తెలిపింది. ఇద్దరికి తమ కోరిక సమంజసంగానే అనిపించింది.

హిమ ఒక రోజు తన అన్న రఘుకు శ్రీనును పరిచయం చేసింది. రఘుకు, వాళ్ళ అమ్మకు  శ్రీను చాల నచ్చాడు. రఘు బి.ఏ. చదివాక మంచి జాబ్ దొరకక ఊబర్ నడుపుతున్నడు. మీ ఇద్దరికీ పెళ్ళి చేస్తామని రఘు అనగానే శ్రీను తన కుటుంబంలో అందరికి వార్త చెప్పడం, డేట్ కుదర్చడం, పెళ్ళిలో అందరు కుటుంబ సభ్యులు ముఖ్యంగా మురళి సార్ ఫేమిలీ దగ్గర ఉండి పెళ్ళి జరిపించారు.

పెళ్ళి అవగానే అనుకున్న ప్రకారం అమెరికాలో దొరికిన జాబ్ లో జాయిన్ అయ్యాడు శ్రీను. నెల రోజుల్లోనే హిమ కూడా అతన్ని చేరింది. శ్రీను తల్లిదండ్రులకి తరుచుగా డబ్బు పంపుతూనే ఉంటాడు. హిమ దృష్టిలో అది చాల మాములు విషయం. అదృష్టం అంటే ఇదే గాబోలు అనుకున్నాడు శ్రీను.

నేను చాల అదృష్టవంతుణ్ణి కాబట్టే దేవుడు నాకు ఆ తల్లిదండ్రులు, పెద్ద దొర, మురళి సార్ లాంటి మంచి మనుషులను, హిమలాంటి భార్యను నా చుట్టూ ఉంచి నాకు మంచి దారి చూపించాడు. ఇవి చాలు నాకు. దేవుడు ఇచ్చిన ఈ ఆనందాన్ని అందరికి పంచాలి తనలో తానే ఎన్నోసార్లు అనుకోవడమే కాకుండా హిమతో అన్నప్పుడు,

“ నాకు తెలుసు. అందుకే నిన్ను పెళ్ళి చేసుకున్నాను” నవ్వింది హిమ.

శ్రీను ఆలోచనలకు  బ్రేకు వేసాడు.

కాఫీ పూర్తి చేసి “హిమా! ఈ రోజు ప్రోగ్రాం ఏముంది?”

“ఈ రోజు సుశీల వాళ్ళింట్లో డిన్నరు ఉంది. మీకు మూడు బాగా లేకపోతే ఫోన్ చేసి ఎక్స్ క్యూజ్ చేయమని చెప్తాను.”

“సాయంత్రం కదా, వెళ్దాంలే.”

‘తల్లిదండ్రి ఒక పది రోజుల్లో ఇక్కడ ఉంటారు. వారి ప్రేమ ముందు నేను చూపే ప్రేమ పండితుని ముందు ఓనమాలు చదివినట్టే. డబ్బుకు పేదరికమేమో గాని ప్రేమ వారిలో పుష్కలంగా ఉంది.’

సాయంత్రం పార్టికి రెడి అయి బయల్దేరే ముందు “అనిల్ వాళ్ళ  కొత్త ఇంటి అడ్రస్ ఇవ్వు. ఐఫోన్ లో ఎక్కిస్తే గూగుల్ చెయ్యొచ్చు” అంటూ శ్రీను కార్ కీస్ తీసుకున్నాడు.

“నా ఫోన్ లో ఉంది షేర్ చేస్తాను.” హేండ్ బేగ్ లోంచి ఫోన్ తీసింది.

అప్పుడే ఇంటి ఫోన్ రింగయింది. హిమ వెళ్లి ఫోన్ తీసుకుంది.

“శ్రీను ఫోన్ ఇండియానుండి. లోపలికి రా” డోర్ తెరిచి గరాజ్ లోకి వెళ్ళబోతున్న శ్రీనుతో గట్టిగా అనేసి ఫోన్ లో

“హలో” అంది.

“శ్రీనివాస్ ఉన్నడా?”

“ఎవరు మాట్లాడుతున్నారు? నేను శ్ర్రేనివాస్ భార్య హిమను. మీరెవరు?”

“నేను భోనగిరి నుండి మాట్లాడుతున్న, ఇక్కడ కారు ఏక్సిడెంట్ అయ్యింది.”

“ఏక్సిడెంటా! ఎవరికి ఏక్సిడెంట్?” హిమ గాబరాగా అడిగింది.

వెనక్కి తిరిగి ఒక్క అంగలో వచ్చిన శ్రీను హిమ చేతిలోంచి ఫోన్ తీసుకుని

“నేను శ్రీనివాస్ ను, ఎవరు మాట్లాడుతున్నారు? ఏక్సిడెంట్ ఎవరికి అయ్యింది?” శ్రీను చేతులు వణుకుతున్నాయి.

“నేను వెంకటేశ్ దోస్తు రాఘవను. నీ అమ్మ నాయిన ఎలుగుపల్లికి పొయ్యి మీ అక్కను చూసి వొస్తున్నారు. బోనగిరి అడ్డ దగ్గర లారి ఎదురుంగ వొచ్చి కొట్టింది. అక్కడికక్కడే కార్ల అందరి పానాలు పొయినాయ్. బస్సోడు ఆగకుండ కొట్టుకపొయ్యిండు. పోలీ ..”

శ్రీను చేతిలోంచి ఫోన్ కింద పడింది. శ్రీను అక్కడే నేల మీదకు కుప్పలా కూలిపోయాడు.

“శ్రీను..శ్రీను..” ఏడుస్తూ హిమ ఒరిగిపోతున్న శ్రీను తలను తన గుండెలపై అనించుకుంది.

ఏ భావమూ లేని శ్రీను కళ్ళలోంచి నీళ్ళు కారుతున్నాయి తప్ప చలనం లేదు. హిమ నీళ్ళు తెచ్చి మొహం మీద చిలకరించింది. గ్లాసుతో నీళ్ళు తగించడానికి ప్రయత్నించింది కాని శ్రీను తాగలేక పోయాడు. ఇద్దరూ శిలలై అలాగే ఉన్నారు.

“’నా కొడుకా’ అని ఒక్కసారి పిలువమ్మా!”  శూన్యంలోకి చూస్తూ అన్న శ్రీను మాటలు చిన్నగా వినిపించాయి.

 

_______________

 

 

 

 

 

 

 

 

 

సమర్ధత

రచన:   నిష్కల శ్రీనాథ్

 

గడియారంలో  పెద్ద ముల్లు పన్నెoడు దగ్గరికి  చిన్న ముల్లు ఆరు దగ్గరికి రాగానే సీటులోంచి లేచాను . ఈరోజు మధ్యాహ్నం బాక్స్ కూడా తీసుకురాలేదని ఏమో ఆకలి కాస్త ముందుగానే వేసింది. ఇక ఆలస్యం చేయకూడదు అని ఆఫీస్ బయటకు నడిచాను, దగ్గరలోనే హోటల్ ఉంది త్వరగా వెళితే మంచిది అనుకుంటూ నాలుగు అడుగులు వేశానో లేదో విజయ్ కనిపించాడు. వాడి ఆఫీస్ కూడా మా ఆఫీస్ కి దగ్గరే బహుశా వాడు కూడా హోటల్ కే వెళ్తున్నట్టు ఉన్నాడు .

నన్ను చూసి పలకరించాడు “ఏరా ! ఎలా ఉన్నావ్? పక్కనే ఆఫీస్ ఉన్నా కలవడం కుదరటం లేదు ఇద్దరికీ “అన్నాడు నవ్వుతు, ఎందుకో వాడి నవ్వులో ఎదో వెలితి కనిపించింది. “బాగానే ఉన్నాను రా”అంటూ వాడి భుజం తట్టి ఇద్దరం కలిసి హోటల్ లోకి కి వెళ్ళి ఆర్డర్ ఇచ్చి కూర్చున్నాం . నాకు వాడు ఎదో ఇబ్బందుల్లో ఉన్నాడు అనిపించింది కాని వాడిని ఆ విషయం ఎలా కదపాలో తెలియలేదు.

నా మౌనం వాడు అర్ధం చేసుకున్నాడు ఏమో వాడే మాట్లాడటం మొదలు పెట్టాడు “ఎలా ఉంది రా ఉద్యోగం? పాప బాగుందా? స్కూల్ లో జాయిన్ చేసావా?”అని అడిగాడు “ఉద్యోగం పర్లేదు రా బాగానే ఉంది . పాప స్కూల్ కి వెళ్లిపోతుంది మా ఆవిడ కూడా ఈమధ్య ఉద్యోగంలో జాయిన్ అయింది, నీకు తెలుసుగా అమ్మ పాపని చూసుకోలేదు అని ఉద్యోగం మానేసింది ఇప్పుడు అమ్మ పోయి 6 నెలలు కావస్తోంది పాప స్కూల్ కూడా తనకి ఆఫీస్ దగ్గరే కాబట్టి స్కూల్ అయిపోగానే వాళ్ళ ఆఫీస్ లో ఉన్న డే కేర్ లో ఉంచుతుంది తనూ వచ్చేటప్పుడు తీసుకువస్తుంది . పాప కూడా పెద్దది అయింది కదా అందుకే సులువు గా ఉంది కొంచెం “అన్నాను.

“మంచిపని చేసావు రా ! ఇద్దరు ఉద్యోగాలకు వెళ్తేనే ఈ సిటీ లో కాస్త గౌరవంగా ఉండగలం. లేదంటే భవీష్యత్తు మాట అటుంచి నెల వారి ఖర్చులకే అటూ,ఇటూ చూసుకోవాలి. ఇప్పుడు నా జీవితం అలాగే గంధరగోళంగా ఉంది ఏమి చేయాలా? అని తల పట్టుకోవలసి వస్తుంది” అని వాపోయాడు . విజయ్ నా కాలేజీ రోజుల నుండి స్నేహితుడు అప్పటి మా స్నేహం అలాగే కొనసాగుతూ వస్తుంది అయితే బాధ్యతల నడుమ స్నేహం అయితే కొనసాగుతుంది గాని తరచుగా కలవడం మాత్రం కుదరడం లేదు అలా చాలా నెలల తరువాత మళ్ళీ ఇప్పుడు కలిసాం ఇద్దరం. ఎప్పుడు సరదాగా ఉండే విజయ్ పెళ్ళి అయ్యి బాధ్యతలు పెరిగాక చాలా డీలా పడిపోయాడు.

“ఏమైంది రా? “అని అడిగాను “బంధాలు కొత్త బాధ్యతలను ఇస్తాయి అవి నెరవేర్చి ఆ బంధాలను కాపాడుకోవాలి అంటే డబ్బు కావాలి ప్చ్ మనకి వచ్చే జీతాలతో అన్ని అవసరాలు తీరాలంటే మాటలా “అంటూ ఏదేదో మాట్లాడటం మొదలు పెట్టాడు. వెంటనే నేను టేబుల్ మీద ఉన్న లోటాలో నీళ్ళు గ్లాస్ లోకి పోసి వాడికి అందించాను “అసలు నీ సమస్య ఏంటో సరిగ్గా చెప్పరా?”అన్నాను.

ఆ నీళ్ళు గట గటా తాగి చెప్పడం మొదలుపెట్టాడు “నీకు తెలుసు కద రా నాన్నగారు ట్రాన్స్ఫర్ అయ్యి మా ఊరుకి వెళ్లిపోయారు . నా ఉద్యోగం వల్ల వాళ్లతో వెళ్ళే అవకాశం లేదు కాబట్టి అప్పుడప్పుడు పండగకో, ఇంకేమైనా ఫంక్షన్స్ కో వెళ్ళేవాడిని . ఆ తరువాత నా పెళ్ళి నీరజతో అవ్వడం వెంట వెంటనే ఇద్దరు పిల్లలు నీరజ పాప పుట్టగానే ఉద్యోగం మానేసింది ఇంక బాబు పుట్టాక ఉద్యోగం ఆలోచన కూడా చేయలేదు. కిందటి సంవత్సరం వరకు అంతా బాగానే అయిపోయింది ఉన్న దానితోనే ఎదో సర్దుకుని ఆనందంగా ఉండేవాళ్ళం. పిల్లలు పెద్దవాళ్లు అయ్యేలోగా సొంత ఇల్లు తీసుకోవాలి అని ఏవేవో అనుకున్నాను.నాన్నగారు రిటైర్ అయ్యే వరకు ఇవే మా ఆలోచనలు కాని నాన్నగారు రిటైర్ అయ్యాక మా ఆలోచనలు అన్నీ తలక్రిందులు అయిపోయాయి”అంటూ గ్లాస్ లో ఉన్న మిగతా నీళ్ళు కూడా తాగి మళ్ళీ చెప్పడం మొదలు పెట్టాడు.

“నాన్నగారికి అప్పటికే బీపీ ఉంది దానికి షుగర్ కూడా తోడు అవ్వడంతో తరుచు గా చెక్ అప్ చేయించుకోవడానికి ఇక్కడికి వచ్చే వాళ్లు వాళ్ళ రానుపోను ఖర్చులు డాక్టర్ ఫీజులు,మందులు తడిసి మోపెడు అయ్యేవి అయినా కొడుకు గా అది నా బాధ్యత అని సర్దిపెట్టుకున్నాను ఎందుకంటే నాన్నగారికి వచ్చే పెన్షన్ తక్కువ చెల్లి పెళ్ళి కి లోన్, ఇంకా చిన్న చిన్న అవసరాలకు పెట్టిన లోన్స్ వల్ల పెన్షన్ తక్కువ వస్తుంది అది వాళ్లకు అక్కడ బతకడానికి సరిపోతుంది . ఆపై ఖర్చులన్ని నేనే పెట్టుకోవాలి నాన్నగారి ఆరోగ్య రీత్యా మేము ఊరు వెళ్ళడం కూడా ఎక్కువ అయింది అలా ఖర్చులు పెరగడం మొదలుపెట్టాయి “అంటూ ఆపాడు.

“అయితే ఎలాగూ అంకుల్ రిటైర్ అయ్యారు కదా, ఇక్కడే మీతో పాటే ఉంటే మీకు ఈ వయసులో వాళ్ళు అక్కడ ఎలా ఉన్నారో? అన్న ఆందోళన తగ్గుతుంది ప్రయాణం ఖర్చులు కూడా తగ్గుతాయి కద రా “అని అన్నాను.

దానికి వాడు చిన్న నవ్వు నవ్వి “అదే చేశాను రా ప్రయాణాలు చేయడం మనకే కష్టం అలాంటిది వాళ్లకు ఇంకా కష్టం అందుకే వాళ్లు రాక ముందే రెండు బెడ్రూం లు ఉన్న ఇల్లు తీసుకున్నా కాని రెండు నెలల తరువాత మనుషులు ఎక్కువ మంది ఉన్నారు నీళ్ళు ఎక్కువ వాడుతున్నారు అంటూ ఓనర్ గోల పెట్టేసరికి ఇల్లు మారాము. అక్కడ పట్టుమని ఆరు నెలలు కూడా కాలేదు. అమ్మ చెల్లిని పండగ కి పిలవాలి ఇంటి ఆడపడుచు వచ్చి వారం అయినా ఉండాలి. అప్పుడు ఇల్లు సరిపోదు అంటూ పెద్ద ఇల్లు చూడమని పోరు పెట్టింది, ఇంక చేసేది లేక మూడు బెడ్రూంలు ఉన్న ఇల్లు తీసుకున్నా కాస్త లోపలికి కాబట్టి అడ్వాన్స్ తక్కువే తీసుకున్నాడు కానీ ప్రతి నెల అద్దె పాతికవేలు కట్టేసరికి దేవుడు కనిపిస్తున్నాడు. పోనీ ఇంట్లో అయినా ప్రశాంతత ఉందా? అంటే అది లేదు”అంటూ చెప్తుంటే వెయిటర్ వచ్చి భోజనం ఇచ్చి వెళ్లాడు.

మళ్లీ చెప్పడం మొదలు పెట్టాడు విజయ్ “అమ్మ పద్దతి నీరజకు నచ్చదు, నీరజ పద్దతి అమ్మకు నచ్చదు. ఇన్నాళ్లు అప్పుడప్పుడు వచ్చేవారు కాబట్టి మా వరకు వచ్చేవి కాదు. కాని ఇప్పుడు ఇద్దరు ఒకే ఇంట్లో ఉండేసరికి గొడవలు మొదలు అయ్యాయి అమ్మ ఎక్కడ బాధ పడుతుందో అని అమ్మ వైపు మాట్లాడతాను . అయితే నీరజ కు కి కోపం వస్తుంది అయినా ఇప్పుడు పిల్లల ను చదివించే పని తప్పింది నాన్న గారు చూసుకుంటున్నారు . అన్నిటికి ఇప్పుడు మెషిన్లు ఉన్నాయి అయినా ఈ ఆడవాళ్లకు బద్ధకం ఎప్పుడో ఒకసారి వచ్చే తల నొప్పి ఇప్పుడు ప్రతి వారం వస్తుంది అప్పుడప్పుడు పలకరించే నడుం నొప్పి వారానికి రెండు సార్లు వస్తుంది. అమ్మ ఏమో పొద్దునే అన్నీ శుభ్రం చేసుకుని పూజ చేసుకుని అప్పుడు వంట గదిలోకి వెళ్ళ మంటుంది, నీరజ ఏమో అన్నీ చేసుకుంటూ కూర్చుంటే పిల్లలకు స్కూల్ కి ఆలస్యం అవుతుంది అంటుంది కాస్త పెoదలాడే లేస్తే అన్నీ అవుతాయి అంటుంది అమ్మ, మరి నాకు విశ్రాంతి వద్దా అంటుంది నీరజ . ఇద్దరు కరెక్టే అనిపిస్తుంది నాకు ఏమి చేయాలో తేలిక ఒక్కోసారి బయటకు వచ్చి కాసేపు అలా తిరిగి వెళ్తున్నా,వచ్చే నెల పిల్లల టర్మ్ ఫీజు కట్టాలి ఎలా కట్టాలో అర్ధం కావట్లేదు”అంటూ బాధ అంతా వెళ్ళగక్కాడు . బాధ అంతా బయటకు చెప్పగానే గుండె బరువు తగ్గిoదేమో తినడం మొదలు పెట్టాడు.

నేను ఆలోచిస్తూ తినడం మొదలు పెట్టాను,వాడు నా వైపు చుస్తూ తింటున్నాడు నా సమాధానం గురించి ఎదురు చూస్తున్నాడు అని అర్ధం అయింది వెంటనే చెప్పడం మొదలు పెట్టాను “విజయ్ ని పరిస్ధితి అర్ధం చేసుకోగలను కాని నిన్ను ఇన్ని సంవత్సరాల గా చూస్తున్నాను కాబట్టి నీ దగ్గర చనువు ఉంది కాబట్టి కొన్ని విషయాలు చెప్పాలని అనుకుంటున్నాను “అన్నాను.

“నా సమస్య కి పరిష్కారం దొరుకుతుంది అంటే తప్పకుండా వింటాను కాకపోతే అమ్మ,నాన్నని వెనక్కి పంపించడం అనే సలహా మాత్రం వద్దు “అంటూ వేడుకున్నాడు.

వాడి సమస్య నాకు పరిష్కారం నాకు వాడు చెప్తున్నప్పుడే తట్టింది కాని ముందుగా వాడి అలవాట్లలో మార్పు రావాలి అనే ఉద్దేశం తో చెప్పడం మొదలు పెట్టాను “విజయ్ మీ అమ్మ గారిని లేదా నీరజ ని అనే ముందు నీ అలవాట్లు ఒకసారి చూసుకో నువ్వు ఆఫీస్ కి వెళ్ళి రావడం కాకుండా ఇంటి పనులు అసలు ఎన్ని చేస్తున్నావ్? సహాయం మాట అటుంచి కనీసం నీ పనులు అయినా నువ్వు చేస్తున్నావా? ముందుగా నీరజ సంగతి చూద్దాం ముందు ఇంట్లో నలుగురు ఉండేవాళ్ళు భర్త, పిల్లలే కాబట్టి పని అంతా అయినా కాస్త విశ్రాంతి దొరుకుతుంది ఎందుకంటే మీరు అందరు బయటికి వెళ్ళి పోయేవాళ్ళు, కాని ఇప్పుడు మరొక ఇద్దరు సభ్యులు అదనం గా చేరారు ఇంటి పని ఎక్కువ అవుతుంది అంతే కాక చక్కర వ్యాధి, రక్త పోటు ఉన్న వాళ్ళకి అందరి లా ఉప్పు కారాలు సరి పడవు అందు కోసం వేరేగా వంట చేయాలి అంతే వంట పని ఎక్కువ అవుతుంది. దీనికి తోడు ఇంత పని చేస్తున్నా ఎదో ఒకటి తప్పు పడుతుంటే ఆమెకు మాత్రం ఎంత సహనం ఉంటుంది చెప్పు? అవును ఏమఁన్నావ్ రా! అన్నిటికి మెషిన్ లు ఉన్నా ఆడవాళ్ళకి బద్ధకమా? వాషింగ్ మెషిన్ లో బట్టలు నువ్వు వేసి పౌడర్ వేస్తే అది బట్టలు ఉతుకుతుంది కాని దానికి అదే దండెం మీద ఆరబెట్టుకొదు ఎంత డ్రైయర్ ఉన్నా మనమే ఆరబెట్టి మడత పెట్టి లోపల పెట్టాలి . మిక్సీ లో గాని గ్రైండర్ లో గానీ అంతే పిండి దానికి అదే వేసుకొదు మనమే వేసి పిండి అయ్యాక తీసి కడిగి పెట్టుకోవాలి కాబట్టి వాళ్లకు శ్రమ తగ్గింది ఏమో గానీ పని తగ్గలేదు పైగా నువ్వు తిన్న కంచం కూడా తీయవూ, అన్నీ పనులు చేస్తూ మళ్ళి ఉద్యోగం చేసి నీకు ఆర్ధిక ఆసరా ఇవ్వాలి అని అనుకుంటున్నావు “అని చెప్పడం ఆపి వాష్ బేసిన్ దగ్గరికి వెళ్ళి చేయి కడుక్కుని టేబుల్ దగ్గరికి వచ్చాను విజయ్ తింటూనే నా గురించి ఎదురు చూస్తున్నాడు .

“నాకు నీరజ ఉద్యోగం చేయాలి అని ఉంది అని నీకు చెప్పలేదు కద రా “అన్నాడు అప్పటికే వాడి విషయం లో ఎక్కడ లోపం ఉందో అర్ధం అవ్వ సాగింది విజయ్ కి.

“నువ్వు చెప్పలేదు కానీ నీ మాటల ద్వారా అర్ధం అయింది.  అవును, నాకొక విషయం చెప్పు ఊరిలో ఉన్న ఇల్లు అమ్మేసారా? లేదా అద్దె కు ఇచ్చారా?”అని అడిగాను.

“రెండు కాదు ఏవో సామానులు ఉన్నాయి అని ఇక్కడ సరిపోవు అని ఉంచారు ఇప్పుడు ఇల్లు మారాము కదా తీసుకురావాలి”అన్నాడు విజయ్.

“సరే రా టైం అయింది ఆఫీస్ కి వెళ్లాలి సాయంత్రం మీ ఆఫీస్ కి వస్తాను మనం ఒక చోటు కు వెళ్లాలి నీ సమస్య కు పరిష్కారం కూడా అక్కడే దొరుకుతుంది “అంటూ హోటల్ బయటకు వచ్చాను వాడు నవ్వుతు చెయి ఊపాడు . నేను కూడా నవ్వి ఆఫీస్ లో ఉన్న పని గురించి ఆలోచిస్తూ భారం గా నిట్టూర్చి నడక మొదలు పెట్టాను.

****************

“ఇల్లు బాగుంది రా ఒక బెడ్రూం ఫ్లాట్ అయినా విశాలం గా ఉంది . ముందు నుండి ఈ ఏరియా అంటే ఇష్టం నాకు కాని నా బడ్జెట్ లో ఇక్కడ ఇల్లు దొరక లేదు . అవును, మీ ఇల్లు బాగానే ఉంటుంది కదా మళ్ళి ఎందుకు మారుతున్నావు “అని అడిగాడు విజయ్ . ఆఫీస్ నుండి ఒక 10 కిలోమీటర్ దూరం లో ఉన్న ఏరియా లో ఉన్న అపార్ట్మెంట్ లో ఒక ఖాళీ ఫ్లాట్ ని చూస్తూ వాడి మది లో మెదిలిన ప్రశ్న కు సమాధానం గా చిరునవ్వు నవ్వి బయటకు తీసుకువచ్చాను .

అదే అంతస్థు లో నాలుగు ఫ్లాట్స్ ఉన్నాయి అన్నీ ఒక బెడ్రూం ఫ్లాట్స్ “అదిగో ఆ ఫ్లాట్ కూడా ఖాళీ గానే ఉంది “అన్నాను. వాడికి నా ఆంతర్యం అర్ధం అయింది ఏమో భయం గా “అరేయ్ పరిష్కారం అంటే ఇదా రా !”అన్నాడు .

“విజయ్ కొన్నేళ్ల క్రితం నాది కూడా ఇప్పుడు ఉన్న నీ పరిస్థితే నాన్న గారు పోయిన తరువాత అమ్మ మా దగ్గరకు వచ్చేసింది అప్పుడే పాప పుట్టింది ప్రియ కూడా ఉద్యోగం మానేసింది . ప్రియ కు ఒక్కసారిగా ఒంటరి తనం కమ్ముకుంది ఇంక అమ్మ అన్నీ పద్దతి ప్రకారం జరగాలి ప్రియ కు చిన్న పిల్ల తో అయ్యేది కాదు రోజంతా ఇంట్లో వేరు వేరు పద్ధతుల్లో పెరిగిన వాళ్లు ఉంటే కచ్చితం గా గొడవలు వస్తాయి . అమ్మ గత కొన్ని సంవత్సరాల గా ఓకే విధం గా ఉండటం అలవాటు అయ్యి ప్రియ ఏమి చేసినా నచ్చేది కాదు . అందులో నా తప్పు కూడా ఉంది ఇంటి పనుల్లో కల్పించుకోక పోవడం ఇంకా అమ్మ ఒంటరి తనాన్ని గుర్తించలేక పోవడం . ఇలా కాదు అని అమ్మ ను రోజు దగ్గర లో ఉన్న గుడి కి తీసుకు వెళ్ళడం మొదలు పెట్టాను కాస్త కష్టం అయినా అమ్మ సమస్య ఏంటో అర్ధం అయింది . ఆ ఊరి కి బాగా అలవాటు పడిన అమ్మ ఇక్కడ ఇమడ లేక పోతుంది అని “.

విజయ్ ఆసక్తి గా వినడం చూసి మళ్ళీ మొదలు పెట్టాను “తక్కువ సమయం లోనే అందరి తో కలిసి పోయింది గుడి లొనే ఎక్కువ సమయం గడపడం వల్ల ఇంటి పనుల్లో ప్రియ కు పూర్తి స్వాతంత్రం వచ్చింది నేను కూడా సహాయం చేయడం మొదలు పెట్టాను. కొద్దీ రోజుల్లో నే ఇంటి వాతావరణం లో మార్పు వచ్చింది . వాళ్ళ ఇద్దరు బాగా కలిసి పోయారు ఒకరి ఇష్టాలను ఒకరు గౌరవించుకోవడం మొదలు పెట్టారు . అందుకే అమ్మ పోయాక ప్రియ ఇంట్లో ఒక్కర్తే అయిపోతుంది అని ఉద్యోగం లో చేరమన్నాను “.

“మరి నాది కూడా ఇంచుమించు నీ సమస్య లాంటిదే కదరా! మరి నాకు మాత్రం ఇలాంటి పరిష్కారం చూపించావు? “అన్నాడు విజయ్ ఆలోచిస్తూ. నాకు తెలుసు వాడు ఇలా అడుగుతాడని “అన్నీ ప్రశ్నల కు ఒకే సమాధానం రాయలేము కదా,అలాగే అన్నీ సమస్యలకు ఒకే పరిష్కారం ఉండదు . నీ విషయానికి వస్తే నీకు అమ్మ,నాన్న ఇద్దరి బాధ్యత ఉంది, అంతే కాక అన్నయ్య గా బాధ్యత గా చెల్లి ని,ఆమె కుటుంబాన్ని గౌరవించి పుట్టింటి ప్రేమ ను పంచాలి. నా విషయంలో ఇవి లేవు కాబట్టి అమ్మ ఒంటరి తనాన్ని పోగొట్టి ఆమె కు ఒక కాలక్షేపంను ఇవ్వడమే నా బాధ్యత అనుకున్నాను. మీ అమ్మ, నాన్న మరొక ఇంట్లో ఉన్నంత మాత్రానా వాళ్ళను నువ్వు దూరం పెట్టినట్టు కాదు, అదే అంతస్థు కాబట్టి వాళ్లకు దగ్గరగా ఉంటావు . ప్రాక్టికల్ గా మాట్లాడాలి అంటే మీ అమ్మ గారికి, నీరజకు ఎవరి పనుల్లో వారికి స్వాతంత్రం వస్తుంది . మీ చెల్లి వచ్చినా అమ్మ,నాన్న దగ్గర ఉంటుంది వాళ్లకి మనస్ఫూర్తి గా మాట్లాడుకునే అవకాశం ఉంటుంది.అన్నిటి కన్నా నీకు సంతోషం కలిగించే విషయం ఏంటి అంటే, రెండు ఇళ్లకు కలిపి అద్దె 18,000 కాబట్టి నీకు డబ్బు సమస్య కాస్త తగ్గుతుంది “.

విజయ్ ఏమనుకున్నాడో ఏమో తల పంకించాడు. సమాధానంగా నేను నవ్వి వాడి భుజం తట్టి “వెళ్దాం పద ! ఇప్పటికే ఆలస్యం అయింది “అన్నాను.

**************

“హాయ్ రా! బాగున్నావా “అంటూ వచ్చాడు విజయ్ మా ఆఫీస్ కి వాడిని కలిసి దాదాపు అయిదు నెలల పైనే అయింది అప్పుడప్పుడు ఫోన్ లో మాట్లాడటమే కాని ముందు కలిసినప్పటి కన్నా మనిషి హుషారు గా ఉన్నాడు.

“బాగున్నాను రా! నువ్వు ఎలా ఉన్నావు? చాలా మార్పు వచ్చింది నీలో, సంతోషం గా ఉంది . ఇంట్లో అందరు ఎలా ఉన్నారు? “అని చిరు నవ్వుతో అడిగాను .

“నేను బాగున్నాను రా! అరేయ్ రేపు పాప పుట్టిన రోజు మీ ముగ్గురు తప్పకుండా రావాలి నీరజ మరి మరి చెప్పింది ఇంటికి వెళ్ళాక ఫోన్ చేయిస్తాను తనతో “అని అన్నాడు.”ఎందుకు లే రా ! నువ్వు చెప్పావు గా చాలు మేము వస్తాము . అది సరే ఇంట్లో పరిస్ధితి ఎలా ఉంది రా? “అన్నాను.

“బాగుంది రా ఇలా నేను చెప్పడానికి కారణం నువ్వే అంటే నువ్వు ఇచ్చిన పరిష్కారం . ఇంట్లో చాలా మార్పు వచ్చింది. మొదట్లో అమ్మ,నాన్న చాలా బాధ పడ్డారు మేము నీకు భారమాఁ అని,కాని వేరేగా వెళ్ళాక వాళ్లకి కొంచెం తేడా తెలిసింది . నాన్న మా పిల్లల కు తెలుగు చెప్పడం విని తెలుగు మాస్టార్లు తక్కువైన ఈ రోజుల్లో నాన్న గారు దొరకడం అదృష్టం అనుకుని అపార్ట్మెంట్ లో వాళ్ళ పిల్లల ను నాన్న దగ్గరికి ట్యూషన్ పంపడం మొదలు పెట్టారు . ఊర్లో ఉన్న ఇల్లు అద్దె కు ఇచ్చేసి సామాన్లు ఇక్కడికి తీసుకు వచ్చేసారు . అమ్మ పిండి వంటలు బాగా చేస్తుంది కదా, అక్కడ ఉన్న ఇద్దరి, ముగ్గురు తన వయసు వాళ్లతో కలిసి ఈ పిండి వంటలు పెళ్ళి లకు, మిగతా శుభకార్యాలకు సప్లై ఇవ్వడం మొదలు పెట్టింది. అలా వాళ్ళ ఆదాయం తో వాళ్ళు సంతోషం గా ఉన్నారు. ఆర్దిక సమస్యలు కొంచెం తగ్గాయి. నీరజ కూడా ఇంటి నుండే తన కు తగ్గ ఉద్యోగం వెతుక్కుంది . ఈమధ్య నిన్ను కలవలేక పోయా సారీ రా, ఇంటి పనుల్లో కూడా సాయం చేయడం తో నాకు చిరాకు తగ్గింది అందుకే అసలు టైం దొరకట్లేదు ఈ పనులతో  . ఆరోజు ధైర్యం చేసి అడుగు ముందుకు వేయకపోతే ఇప్పటికి అలాగే ఉండేవాడిని ఏమో. నీకు చాలా చాలా థాంక్స్ రా”అంటూ నా చేతులూ పట్టుకున్నాడు ఆనందంగా అన్నాడు.

“మంచి విషయం చెప్పావు అయితే అందరు ఆనందంగా ఉన్నారు కదా, అంతే రా మన శరీరానికి, మెదడుకు నిరంతరం పని ఉండాలి లేదంటే అనవసరమైన ఆలోచనలు, భయంకరమైన రోగాలు ఆపైన అవసరానికి మించి మందులు . విజయ్ మాములుగా ఆడపిల్లలకు జాగ్రత్తలు చెపుతారు పెద్దవాళ్ళు ఇంటి బాధ్యతలు,బంధాలు సమర్ధవంతంగా నిర్వర్తించి మంచి పేరు తెచ్చుకోవాలి అని కానీ మనకి అంటే మగ వాళ్లకు అలా బంధాలను సమర్ధవంతంగా నిర్వహించడం  రావట్లేదు కారణం పెళ్ళి వల్ల ఆడవాళ్ళకు మాత్రమే జీవితంలో మార్పు వస్తుంది అనే భావన. అందుకే అటూ తల్లితండ్రులకు ఇటు భార్యకు మధ్య నలిగి పోతున్నాం . కొడుకుగా, భర్తగా, తండ్రిగా ఇన్ని బాధ్యతలు సక్రమంగా చేయాలి అంటే మనకి మనం ఏర్పరచుకున్న బంధాల మధ్య సమతుల్యత పాటించాలి . ఇప్పుడు చూడు ఎవరికీ వారికి వారి వారి పనుల్లో స్వాతంత్రం లభించింది కాబట్టి బంధాల మీద గౌరవం పెరిగింది నీరజకు కూడా శ్రమ తగ్గింది తన పనికి విలువ పెరిగింది నీ దగ్గర కాబట్టి నీకు, నీ వాళ్లకు గౌరవం ఇస్తుంది, ప్రేమను పంచుతుంది. అన్నిటి కన్నా పెరిగిన ఆదాయం ఖర్చులను తట్టుకునేలా ఉండటంతో మీ జీవితంలో ఇలాంటి చిన్న, చిన్న సరదాలు ఉన్నాయి . ఇది తెలియక చాలా మంది బంధాలను తెంపుకుని జీవితాల ను నాశనం చేసుకుంటున్నారు “అన్నాను విజయ్ కు అర్ధం అయినట్టు తృప్తి గా నవ్వాడు.

 

 

**********సమాప్తం**********