గిలకమ్మ కతలు – బక్కసిక్కిన రేగొడేలు

  రచన: కన్నెగంటి అనసూయ

    

     అదసలే  శీతాకాలం..

అప్పుడప్పుడే తెల్లార్తందేవో..  అంతా పొగమంచు నిండిపోయి బాగా దగ్గిరికంటా వత్తేగాని మడిసి మడిసికి ఆపడ్తాలేదు.

        అంతకు ముందే లేసి పొయ్యిలో బూడిది సేట్లోకెత్తి అవతల దొడ్లో కుండలో పోసొచ్చి రెండు మూడు పిడకల్ని పేర్సి, కాయితం ముక్క లోనకంటా  కూరి  అగ్గి పుల్ల గీసింది సరోజ్ని పిడకల్ని అంటిత్తాకి.

    కాయితాలక్కాయితాలయిపోతన్నాయ్ గానీ పిడక అంటుకుంటే ఒట్టు….

   కూతురు కట్తం సూసి అక్కడే రేగ్గాయలు పుచ్చులున్నయ్యేవోనని సూసి సూసి మరీ సిదుపుతున్న సుబ్బయ్యమ్మ..

   “ ఎన్ని కాయింతాలని సింపుతా..? ఓ సుక్క కిరసనాలొయ్యి. ఎవరి కోసం అంటుకోదో సూద్దారి..అవతల పిల్లలు లేసే ఏలయ్యింది..బళ్ళొకెల్లాలిగందా..”

    “ తేరగా వత్తంది మరి కిరసనాలు”  సణుక్కుంది సరోజ్ని మాటల్లోనే మరో కాయితాన్ని నలిపి   పిడకల్లోకి జొనుపుతా..

      ఇంతలో కల్లు నులుంకుంటా    తిన్నగా ఈధి గుమ్మంకేసి ఎల్లిపోతన్న గిలక్కేసి సూత్తా..

  “ ఎక్కడికలాగ? ఎనక్కిరా. సీకటి. బయటేవీ అగుపిత్తాలేదు. అయినా పొద్దొడవకుండానే..ఎక్కడికే బయల్ధేరేవ్?  మొకం మొద్దులెట్టు..దవళ్ళ మీద పాసీ నువ్వూను….” అరిసింది సుబ్బాయమ్మ..గిలకెనక్కి  సూత్తా..

      “ఈదిలో ఎవరన్నా మంటేత్తన్నారో లేదో సూత్తాకి.  .సలికాసుకుంటాకి. “ అప్పటికే               పిడకలంటుకున్నయ్యేవో….గొట్టంతో ఉస్ ఉస్ అని ఊత్తానే సరోజ్నన్న మాటలకి తరుంకుంటా వచ్చింది సుబ్బాయమ్మా..

   “ మంటలకాడికైతే మాత్తరం మొకం మొద్దులెట్టకుండానేనా.? ఈలోపు  సెరుగ్గెళ్లేసుకుని ఏ ఎడ్లబండైనా వత్తే ఆమట్నే పరిగెత్తుద్ది….బండెనకాల..”    అంటా ఇంకా గొట్టంతోనే తవుసడతన్న కూతురికేసి సూత్తా..

   “పచ్చి పిడకలెట్టేవా ఏటి..అలా ఏడిపిత్తన్నయ్యి. అయ్యి ఇవతలికి లాగి పక్కనడేసి ఎండిన పిడకలు తీస్కోపోయేవా? నన్రమ్మంటావా? ” అంది సుబ్బయ్యమ్మ.

     “ ..గోడ్నించి వలిసేకా కూడా అయిదార్రోజులు ఎండలో పడేడిసినియ్యి. ఎండగ్గాదు. ఏడిపిచ్చాలని. ఒకో రోజింతే..” పొగకి కళ్ళు మండినియ్యేవో..సెంగుతో తుడుసుకుంటా బదులిచ్చింది..సరోజ్ని,  ఓపాళాన అంటుకోలేదేవో..పిడకలు..ఆట్నించొచ్చే పొగ, మంచుకి  పైకి  పోలేక అక్కడక్కడే తిరుగుతుం మొదలెట్టిందేవో..ఊపిరి సలుపుతుల్లేదని అక్కణ్నించి లేసి ఇవతలికొత్తా..

     ఈదిలో ఎక్కడా సలిమంటలేసేవోల్లు  అగపడపోయేతలికి  ఆమట్నే..సేతుల్రెండూ భుజాల మీదేసుకుని సలికి ముడుసుకుపోతా సుబ్బయ్యమ్మ దగ్గరికంటా వచ్చి నిల్సుని..

   ” అబ్బ..రేగుపళ్ళు. సెప్పరే…రేగొడియాలెడతన్నావని..?” అంది..అక్కడే నిలబడి ఆటెనక్కే  సూత్తా..

    “ పెడతన్నాంగానీ..మొకం కడక్కుండా ముట్టుకున్నావంటే ఊరుకోను. ఉప్పుడుదాకా ఈట్ని నీల్లల్లో ఏసి కడిగేతలికి  పెద్దలు దిగొచ్చేరు. ఎల్లు.  ఎల్లి మొకం కడుక్కురా..” ఇసుక్కుంది మనవరాల్ని సుబ్బాయమ్మ. 

        “ఎల్తాన్లేవే అమ్మమ్మా..! ముందీట్ని సూడ్నియ్..!  ఎవరు తెచ్చేరీటిని..?” సలికి గొంతుకులో సన్నని వణుకొచ్చేత్తందేవో…ముడుసుకుపోయి సుబ్బాయమ్మని ఆనుకుని కూచ్చుంటా…అంది గిలక.

     “ ..ఎవరిత్తారు? కొన్నాం కావిడోడి దగ్గర…రెండు కుంచాల ఒడ్లకి కుంచుడు రేగుపల్లు.. అస్సరేగానీ ఏవెట్టుకుని తోంతా పళ్ళు రోజూను? “

      ఏమ్మాట్తడకుండా రేగు పళ్లల్లో సెయ్యెట్టి కెలుకున్న మనవరాల్నే సూత్తా..మల్లీ సుబ్బాయమ్మే..“..వారానికోసారన్నా..కచ్చికితో తోంకోవాలి. ! అయ్యాలే ఇరిసిన  మల్లె పూలల్లే.. మెరిసిపోతయ్ పల్లు. మా సిన్నప్పుడు యాప్పుల్లతో కడుక్కునేవోల్లం. లేపోతే కాపి పొడో, ఉప్పో..అంతగా లేపోతే కచ్చికితోనో కడుక్కునేవోల్లం.  ఈ పేస్టులూ గీస్టులూ మాకు తెల్దు. సరిగ్గా  గంట కడిగీది మియ్యమ్మ కచ్చికితో. “ అరిగిపోతయ్యమ్మా..అంచేటు తోవితే..” అని అరిసీవోడు మీ తాత. అయినా ఇనేదిగాదు. కడిగి బోర్లిచ్చిన పింగాణీ గిన్నెలల్లే తలతల్లాడిపోయ్యీయి .. మియ్యమ్మ పల్లు..”

     “ఛీ..పేడతో సేత్తారయ్యి…! గేది ముడ్లోంచి ఒత్తది పేడ. కచ్చికితో పల్లు దోంకుంటవేటే అమ్మమ్మా..! “ అని కిసుక్కున్నవ్వి..

  “ మరి నాలికి దేంతో గీస్కునేవోళ్ళు..? గేది తోకతోనా? ”  పక పకా నవ్వేసింది గిలక..  రేగుపళ్ళల్లో సెయ్యెట్టి..అటూ ఇటూ కెలుకుతా..

     “ గేత్తోకతోనా? బాగానే ఉంది సంబడం. మియ్యమ్మిందంటే కొరకంచట్టుకొత్తాది. ఎల్లు. ఎల్లి  మొకం కడుక్కున్రా.  మొకం కడుక్కోకుండా ముట్టుకోవద్దన్నానా? సెయ్యెందుకెట్టా?” కాయలు సిదుపుతున్నదల్లా  గిలకమ్మ సెయ్యట్టుకుని ఒక్క గుంజు గుంజి ఇస్సురుగా లాగి ఇవతల  పడేసింది ఇసుగ్గా సుబ్బాయమ్మ..

    సుబ్బరంగా లేపోతే ఆవిడికి మా ఒల్లుమంట..

   “ఈ ఒక్కటీ సెప్పే అమ్మమ్మా..!  మీ సిన్నప్పుడు  నాలుక దేంతో గీసుకునీవోరు..? గేత్తోకతోనే గదా..?”

    “  గేత్తోకతోనా ఇంకేవన్నానా? కొబ్బరీనుల పుల్లతో గీస్కునేవోళ్లం.. గానీ..ఎల్లి మొకం కడుక్కు రమ్మంటే ఎల్లవేటి? ఇక్కడికొత్తంది పాసోసన..”

   “ సెప్తే ఇంటదా? ఇనదు. అదినాలంటే  మన్నోరడిపోవాలి..అయినా ఈదుల్లో ఎవరూ మంటేత్తన్నట్టు లేరు. ఆళ్ళేత్తే ఇది మనకి దొరకాపోను బడేల దాకా..” సరోజ్నంది పొయ్యిలో పిడకెగదోత్తా…

    ఆల్లమ్మన్న మాట ఇనిపిచ్చినా ఇనిపిచ్చనట్టున్న గిలక

“ ఈ రేగొడేలు ఎండుతాకెన్ని రోజులడద్దే  అమ్మమ్మా..” అంది గిలక.. పురుగేదైనా కనిపిత్తదేవోనని .పక్కనడేసిన పుచ్చు కాయలొంక  కళ్ళింతంత సేసుకుని సూత్తానే లేసి నిలబడతా.. ..

   “ అయిదార్రోజులైనా  ఇరగెండాలి. అదైనా ఎండొత్తేని…” అని గిలకతో అని..కూతురు కేసి..సూత్తా

 “ సరోజ్నే…ఆ పొయ్యంటుకుంటే  రెండు పిడకలు దాపెట్టు.  పొయ్యికాణ్నించి లెగాలింక.  మిరప్పళ్ళూ , బెల్లం తుయ్యాలి. ఎండెక్కిందంటే పోటెయ్యలేం. మల్లీ మియ్యాయన పొలాన్నించొత్తే ..ఆలీసమవ్వుద్ది.  “ అన్న తల్లి మాటల్ని పట్టిచ్చుకోకుండా.. 

    “  తూత్తాన్లేగానీ ..ఏటి? అయిదార్రోజులెండితే  సాలా?  పిండొడేలనుకుంటన్నావా ఏటి? రేగొడేలియ్యి. ఏవైదార్రోజులు..? మతిగాని పోయిందా ఏటే అమ్మా నీకు?  పది పన్నెండ్రోజులైనా ఎండా పోతే పురుగులట్టెయ్యవూ? రెండేళ్లనాడు  గేపకవుందా? మర్సిపోయేవా?  సరిగ్గా ఎండకే  గందా….అయిన కుంచుడొడియాలు  పురుగట్టి , ఇక్కడ పారబోత్తే  ఎవరన్నా  సూసినోల్లు..ఇదెంత గుండాబొయి ముండ, దీనికి ఉందీ..లేందీ ఏటీ తెలుత్తాలేదనుకుంటారని..మనూరట్టూపోయి ఎవరూ సూడకుండా  అక్కడ మన గుమ్మం ముందున్న  తూంకాలవలో పారబోసేవ్ .  మర్సిపోయేవా ఏటి? “ తరుంకొచ్చింది సరోజ్ని..

        “ అమ్మో..అన్ని రోజులాగాలా  ..తింటాకి? అప్పడు దాకా  ఈటిని తినగూడదా?”  నిరాశగా అంది. .

     “తినొచ్చో లేదో తర్వాజ్జెప్పుద్ది ముందు నువ్వెల్లి మొకం కడుక్కుని ఆణ్ణి లేపు బడేలవుతుంది..ఎన్నిసార్లు సెప్పాలి…”  అని గిలకనో కసురు కసిరి..

   “ పండు మిరప్పళ్ళు..కుంచుడు రేగు పళ్లకి ఎన్ని తుయ్యమంటా..” అంది తక్కెడి సరి సేసి కేజీ రాయోపక్కనేత్తా..

       “ మరీ అంత తుయ్యక్కా లేదులే  .ఉజ్జాయింపుగా ఏసేద్దారి. పట్టినన్నేసి మిగతాయి ఉప్పేసి తొక్కి వాసినిగడితే  పండుమిరప్పండు పచ్చడి రుబ్బొచ్చు..    “

    “ బూజట్టకుండా ఎండబెట్టాలి..ఎండెక్కడొచ్చి సత్తంది..” అంటా సీవెండి పళ్ళెం లోకి కాసిన్ని పండు మిరపకాయలు ఏసుకుని సుబ్బాయమ్మ దగ్గరకంటా వచ్చి ఆటిని సూపిత్తా..

   “ఇయ్యోసారి సూడు.  సరిపోతాయంటే ముక్కలు కోసేత్తాను కత్తిపీటేసుకుని. మల్లీ ఆడులేసినా, ఈయనొచ్చినా నాకు పని సాగదు..”

     “ తడార్నియ్యా..? లేపోతే పొడి గుడ్డెట్టి తుడువ్”  

   “ తళ్ళేదు. సూసేను.”

   “ అందాకా అందాజ్ గా ఏద్దారి ముందు. సాలా పోతే అప్పుడే సూడొచ్చులే..బెల్లవెక్కడుంది..? “

   “దింపిందైపోయింది. మసిరి మీదుంది. దింపిచ్చాలి..” అని ఆల్లమ్మతో అని  గిర్రున గిలకెనక్కి తిరిగి..పుల్లటి రత్తవొచ్చేలా నెత్తి మీదో మొట్టు మొట్టి..

  “ మొకం కడుక్కు రమ్మని పొద్దుణ్ణించి ఆమట్ని మొత్తుకుంటే నీగ్గాదా? ఎన్నిసార్లు సెప్పాలే? సెవుడా? ఎల్లు.ఎల్లి మొకం కడుక్కురా..!  పీటెక్కి మసిరి మీంచి  బెల్లాన్ని దింపాలి..ఎల్లు. ఎల్లేవా లేదా?”

   “ఎల్తానుండేహ్హె. అస్సలే సలిగా ఉంటే నువ్వలా మొడతావేటి? నేన్దియ్యను..  ఎదవ బెల్లవూ నువ్వూను..”

   తల్లి మొట్టుడుకి  దెబ్బకి సలొదిలి పోయిందేవో..ఇస్సురుగా అనేసి  తల మీద మొట్టిన సోట సేత్తో రాసుకుంటా అక్కణ్ణించి తూవులోకి పరిగెత్తింది..గిలక.

   “ పిల్ల పెద్దదవుతుంది.  సీటికీ మాటికీ నువ్వలా మొడతా ఉంటే..పెద్దోల్లయ్యాకా ఆల్లకియ్యే  మనసులో నాటూపోతాయ్. కాత్తంత సెయ్యి జాడిత్తం తగ్గిచ్చుకుంటే మంచిది. నేనెంతుకు సెప్తున్నానో ఇను…”సుబ్బయ్యమ్మంది గుసగుసలుగా కూతురుతోటి..

   “ ఇసుకొత్తందనుకో..! పెద్దదవుతున్నప్పుడు ఓసారి జెప్తే ఇనాల. ఇంకెప్పుడొత్తది ఇవరం. ఎన్నిసార్లని సెప్తాం. మనకి మాత్తరం ఓపికుండద్దాంట.. “   అంటానే కత్తిపీటోల్చి పండు మిరప్పళ్లను రెండేసి ముక్కల్జేత్తా..

   ఎంతసేపటికే రాని గిలక్కోసం..“..గిలకా..గిలకా అయ్యిందా మొకం కడుగుతుం?   “

   “ వత్నాను..ఆగెహ్హే..! మొట్నప్పుడు లేదేటి?  నేనెంతుకు తియ్యాలి” అరిసింది గిలక నాలిగ్గీసుకుంటా..

    అరవటం అయితే అరిసిందిగానీ..ఎల్లాపోతే మల్లీ ఎక్కడ మొట్టుద్దోనని..తుడ్సుకోకుండానే మూలగదిలోకెల్లి పీటీడ్సుకుని..ఇత్తడి ఎన్నగిన్ని కిందకి దింపి మొయ్యలేక మొయ్యలేక మోత్తా..ఆల్లమ్మ దగ్గరకి తెచ్చి పెట్టి ఎనక్కెల్లిపోబోతుంటే..

   “బళ్ళోకి ఎల్తాకి ఇంకా టైముంది గానీ.. వంటింట్లో గోడ మీద  మేక్కి తగిలిచ్చున్న  సేటిలా పట్రా..”   అని సేట తెచ్చేకా..”  కాసేపాగు. మరీ అడావిడి పడిపోనక్కల్లేదు. పేద్ద రోజూ టైంకి  బళ్ళోకెల్లిపోతన్నట్టు..” ఎటకారంగా అని..మళ్ళీ తనే..” అమ్మమ్మనడిగి ఎంత బెల్లం తుయ్యమంటదో..కలంలో రాయిదెచ్చి ముక్కలు కొట్టు. నలగా పోతే రేగొడియాల్లో బెల్లం సుద్దలు నాలిక్కి తగిలి సిరాకొత్తది….”

      “  ఏం రేగొడేలోగానీ సంపేత్తిందిరా  బాబోయ్..మాయమ్మ..” అని లోపల్లోపల అనుకోబోయి పైకే అనేసిందేవో..

  “ ఆ.. సప్పలిచ్చేతప్పుడో..! కాయితాల్లో సుట్టుకుని సంచిలో పెట్టుకుని బళ్ళోకి ఎల్లేటప్పుడను బాబోయ్ అని..” ఎటకారంగా అంది సరోజ్ని..

    “ య్యె య్యె “ అంతే ఎటకారంగా అంటా..జడలు ముందుకేసుకుని  రిబ్బను ముడులిప్పుతా దువ్వెన కోసం లోపలికెల్లింది గిలక..

   “ రెండు గుప్పిల్లు..జీలకర్రొయ్..రుసొత్తాది..” సుబ్బాయమ్మంది..సరోజ్నితో..

     “ అబ్బ…ఏటెల్లకాలం సెప్తానే ఉంటావా? రేగొడియాల్లో గీలకర్రేసుకుంతారని నువ్వు సెప్తే తెలవాలి మరి నాకు..” ఇసుక్కుంది సరోజ్ని..తల్లి మీద.   

     మజ్జానం బళ్లోంచి ఇంటికొచ్చేతలికి  రోట్లో ఏసి తొక్కుతున్న రెగుపళ్ల పచ్చణ్ణి సూసి  నోట్లో సివ్వున ఇంతెత్తున పొంగి అంగిణ్ణి తాకింది  నోట్లో నీల్లు.  

       అన్నం తినేసి..సిన్న డబ్బాలో బళ్లోకి పచ్చడట్టుకెల్లి  జతకత్తుల్తో కల్సి తింటే తప్ప తీర్లేదు గిలక్కి. సందేళ నోరంతా కొట్టుకుపోగా..పైపళ్లతో నాలుక మీద దురదొచ్చిన సోట గీక్కుంటా ఇంటికొచ్చేతలి..ఒకందంగా ఆకాసంలో నచ్చత్రాలని పేర్సినట్టు పేర్సేరు పట్తే మంచం మీద పరిసిన గుడ్డ మీద రేగొడేలు.  .

    నాలుక్కొట్టూపోయినా గానీ  సిన్నగా సిట్టి గారెలంతంత సైజులో మంచవంతా పరిసేసున్న ఆటిని సూత్తానే దవలేసరం లాకుల్లోంచి ఉరికురికొచ్చినట్టు ఎంటెంట్నే నోరూరేసింది గిలక్కి.

       “  నాకింకోటి కావాలి..” అంది ఆట్నే సూత్తా..

   “ ఏట్ గావాలి? పట్టికెల్లెందైపోయిందా..?  అయ్యన్నీ నీక్కాదా? ఎండెకా తిందూగాన్లే? “

    “ కుదరదు. నాక్కావాలంతే.. బెల్లవెంతుక్కొట్టిచ్చా నాతో..! అలాగన్జెప్తే బళ్ళోకెల్లాపోదునుగదా..!  నాకు నోరూరిపోతంది. నేనోటి తీసుకుంటాను..” కాల్లు నేలకేసి బాత్తా పట్టుదలగా అంది గిలక..

   “సెయ్యిరగ్గొడతాను ..వడేల్లో సేతులెట్టేవంటేని. నాలిక్కొట్టూపోతే వణ్నం దిన్లేవు..నువ్విలాగంటావనే ఎన్నొడేలెట్తేనో లెక్కెట్టేను..”

   “ ఆ..ఒకటి తీసుకోనిద్దూ..! అన్నీ దానికే అంటావు. తీస్కుంటానంటే సెయ్యిరగ్గొడతానంటావు..అన్నీ నీ మాటలే..పిల్లలన్నాకా తింటారు..తినకుండా ఎట్టుంటారు?  ” అని గిలక్కేసి తిరిగి..   “ తీస్కోమ్మా..! తింటాక్కాపోతే ఇంకెంతుకు? తీస్కో.”

   గుర్రున సూసింది సరోజ్ని తల్లొంక..మిటా మిటా సూత్తానే..

   “ అక్కడికి నువ్వు మంచిదానివీని..నేను కాదా? తీసేవంటే ఊరుకోను ఏవనుకున్నావో ఏవో గానీ..ఒకటి తియ్యనిత్తే..మరోటంటాది. ఇక అందవెక్కడుంటది మంచం మీదియ్యి మంచం మీదే అయిపోతే..”  అయ్యన్నీ ఇంటా  ఇద్దర్నీ మార్సి మార్సి సూసింది గిలక.  అంతలోనే ఏదో ఆలోసనొచ్చి ..

          “తియ్యన్లే..! అరవకండి..ఎండేకేనే దింటా..” అంది ..

           “ వడియం మొత్తం తీత్తే ఊరుకోవు . అంతే కదా..ఒసే పిచ్చి అమ్మా..! ” అని తన ఆలోసనకి తనే మనసులో నవ్వుకుంటా..

     గుడ్ద మీద రేగొడేలు ఎండుతూనూ ఉన్నాయ్..గిలకమ్మ నోరు సప్పలిత్తానూ ఉంది. సరోజ్ని లెక్కకి తక్కువైతే ఒట్టు..

   అర్దవయ్యాకా..”  ఓహో..! ఏటా సిక్కిపోతన్నయ్ అలాగనుకున్నాను..ఇంతుకా..ఓహ్హోహ్హో..ఏం తెలివే మనవరాలా?” అంది సుబ్బాయమ్మ..అటూ ఇటూ సూసి ఎవ్వరూ లేరనుకున్నాకా వడియంలోంచి  ఒడుపుగా  గింజలాగుతున్న గిలకమ్మకేసి మంచం మీద పడుకునే ఓసూపు సూత్తా..

       “..ఆహా..హ్హ..హ్హ..హ్హా..సూసేసావా?” పకపకా నవ్వింది గిలక  రేగ్గింజ సప్పలిత్తా..

                                                      —

 

 

   

       

   

 

   

   

 

  

    

     

 

 

 

గిలకమ్మ కతలు – బాతుగుడ్డెక్కిన కోడి

రచన: కన్నెగంటి అనసూయ

“ అయినియ్యా రాతలు..? తెల్లారగట్టనగా మొదలెట్టేవ్ రాత్తం. అదేదో దేశాన్నుద్దరిత్తాకి పేద్ద పేద్ద డాట్రు సదువులు సదుంతున్నట్టు. ఏం రాతలో ఏవో..! ఇయ్యేటికవుతయ్యో లేదో బాబా..”
గుల్లుప్పోసి కుండలో లోపలకంటా కూరిన పిక్కల్దీసిన సింతపండుని సిన్న డబ్బాలోకి తీసుకొత్తాకి మూలగదిలోకెల్లి వత్తా వత్తా..అక్కడే కింద వసారాలో మడిగాళ్ళేసుకుని కూకుని ఓమొర్కులో ములిగిపోయిన గిలక్కేసి సూత్తా ఇసుగ్గా అంది సరోజ్ని.
“య్యే..! దానిపని నీకేవొచ్చిందే సరోజ్నే రాస్కోనివ్వక? కొండల్ని గుండగొట్టాలా యేటది?మల్లీ ఏవన్నా అంటే అన్నానంటాక్కానీ.. “
అప్పుడే కోసుకొచ్చిన కనకాంబరం పూల్ని దండ కడతా గిలకమ్మని ఎనకేసుకొచ్చింది ఆల్ల అమ్మమ్మ సుబ్బాయమ్మ.
ఏసంకాలంలో వడేలెడతాకొచ్చి ఆమట్నే ఉండిపోయిందేవో..సుబ్బాయమ్మకీ పొద్దు ఎల్తాలేదు. లేత్తానే కూతురు ఇస్టీలు గళాసుతో తెచ్చిచ్చిన కాపీ పుచ్చుకుని ఆమట్నే దోడ్డెనకాలకెల్లిందేవో.. సెట్టు సుట్టూతా రాలి కిందడిపోయిన కనకాంబరం పూలని సూసి “అయ్ మీ కడుపులు మాడ. సెట్టేత్తవెంతుకో పూలు కోసుకుండగాని. రాలి అట్తే కిందడ్దాయ్. ఉన్నదొక్కగానొక్క కుర్రముండ. ఆ నాలుగూ కోసి ఆమట్న దండ కడ్తే అదెట్టుకోదా? రాలి సచ్చినియ్..” అని తిట్టుకుంటా సెంగులోకి కాసిన్ని కనకాంబరం పూలుకోసుకొచ్చి దారపు రీలందుకుంది ..మాలకడ్దావని.
“ ఏటో మాయమ్మ మనవరాల్ని ఇట్తే ఎనకేసుకొత్తన్నాది. పూల్దండ కట్టేతలికి వాసనంటేసి మా ఇదైపోయిన్నట్టుందేటే అమ్మా. ..నీకు? దాన్నెనకేసుకొత్తన్నావ్? ఏ ఝామైందది అక్కడయ్యేసుకుని కూకుని..” కయ్యుమంది సరోజ్ని..
కూతురుకంటే నాలుగాకులెక్కువే సదివిందేవో సుబ్బయమ్మ… ఆవిడూరుకుంటదా..
తాస్పామల్లే ఇంతెత్తున లెసింది కూతురు మీద..
“ నోర్మూసుకో..! పిల్లామట్న రాసుకుంటంటే ఏడేడి పాలుగాసి తెచ్చిత్తం మానేసి మాటలోటా? నీకెలాగా అచ్చరం ముక్క రానే లేదు. దాన్నన్నా సదుంకోనియ్యి. మీ నాన్నెంత తవుసట్టేడో నీ సదుంకోసం. బళ్ళోకెల్తేనా? “ అంటా నాలుగు కనక్కాంబరం పూలు రెండటు రెండిటు పెట్టి తోకలు కలిపి దారంలోకి దూరుత్తా గిలక్కేసి తిరిగి..
“ ఆ సదివిన నాలుక్కళాసులు దాకా పల్కా, బలపాలకిడాకులేనే గిల్కా. పుత్తకాలకి ఇంకైతే ఒట్టు..వచ్చినోడు వచ్చినట్టుండేవోడు మేస్టరుగారు..” సరోజ్నమ్మ సంచీ తెరిత్తే ఒట్తమ్మా.. సదుంతుం లేదమ్మగోరూ “ అని.
ఆయనొచ్చినప్పుడల్లా ఏ ఆనపకాయ ముక్కో, గుమ్మిడికాయ ముక్కో , కందముక్కో ఎతుక్కోలేక సచ్చీదాన్ని..పచ్చిమిర్గాయలో సంచీలో ఏసిత్తాకి. ఏమాటకామాటే సెప్పుకోవాలి..సెట్లకి రెండు వంకాయలుంటే ఆ రెండే అట్టుకెల్లీవోడు..ముండా మేష్టరు..ముండామేస్టరని..”
“నా కూతురు సదుంకేంగానీ …నువ్విచ్చే ఆటికోసం వత్నాడా మేష్టరని మియ్యమ్మని ఎనకేసుకొచ్చేవోడు మీ తాత. మియ్యమ్మ మింద గాలారనిచ్చేవోడా..ఈగ వాల్నిచ్చేవోడా మీ తాత.. ?”
“ అయ్యన్నీ ఎంతుకే ఇత్తం అమ్మమ్మా..?” రాస్కునే రాస్కునేదల్లా తలెత్తడిగింది గిలక సుబ్బాయమ్మొంక సూత్తా..
“ అయ్యా..! ఇవ్వాపోతే బళ్లోంచి పంపేత్తాడేవోనని నా గుండెల్దడెత్తిపోయ్యేవే గిలక..మీ తాత్తో పళ్ళేను గందా..మాటాడితే కర్రెత్తీసీవోడు..ఏదో నాలుగచ్చరం ముక్కలు రాతం వొత్తే ఉత్తరవన్నా రాత్తదనీవోడు.. ”
“…ఇయ్యాల .. నిన్నంటాకి దానికి నోరెలా వత్తందోగానీ మీయమ్మకి..సిన్నప్పుడు అజ్జేసిన అల్లరికి సగం ఆయుస్సయిపోయిందే గిలక మీ తాతకి. సంకనాకిచ్చేసేదనుకో..”
“ ఉప్పుడంటే ఇలాటి సంచులొచ్చినియ్యిగానీ…మీయమ్మ సదుంకునే రోజుల్లో ఏసంకాలం శెలవులయ్యాకా బళ్ళు తెరిసే ఏలకి సంచికుట్టిత్తాకని మీ తాత పొలానికి మందేసిన ఈరియా సంచి ఉతికీ ఉతికీ ఎండేసి దాన్నట్టుకుని మిసనోడి దగ్గరికి తిరిగిందాన్ని తిరిగినట్టుండేదాన్ననుకో. అయినా కుట్టి సత్తేనే ఆ సచ్చినోడు. సూదిరిగిపోద్దని తిప్పిందాన్ని తిప్పినట్టు తిప్పీవోడు. అక్కడికీ తిరగలి మీద రాయల్లే ఆడి సుట్టూ తిరగలేక సూదిచ్చుకుని కుట్టిన్రోజులున్నాయ్. “
అంటా సుబ్బయ్యమ్మ ఇంక ఏదో సెప్పబోతుంటే
“నువ్వయ్యన్నీ సెప్పక సెప్పక దానికే సెప్పు. దాన్నోటికి అద్దూ పద్దూ ఉండదింక . ఆల్లున్నారనీ సూడదు..ఈల్లున్నారనీ సూడదు..ఎంతమాటబడితే అంత మాటంతది..” అంటా ..
గిలకమ్మ దగ్గరకంటా వచ్చి..
అడుగున నాలుగాకులేసిన వైరు బుట్ట, డబ్బులూ గిలకమ్మ సేతికందిత్తా..
“ ఇంకా బట్టైమవ్వలేదుగానీ ..సంచక్కడెట్టి..రావులోరి గుడికాడ ..నర్సమ్మామ్ముంది సూడు..”
“ ఏ నర్సమ్మామ్మా..”
“ అదే ..ఎర్రతాత లేడా?”
“ఊ..ఊ..ఆ తాత ఆల్ల మామ్మా..! “
“అమ్మయ్య. ఎల్గిందా? పోన్లే..! బేగినే..బతికిచ్చేవ్. ఆ మామ్మగారిల్లే. ఆల్లింటికెల్లి.. కోడిగుడ్లట్రా..! మొన్నామజ్జన ఏదో ఆయంతిలో కనపడి సెప్పింది..పెట్ట గుడ్లెడతందని..కావాలంటే పిల్లనంపు అని. ” అంది సరోజ్ని..పుస్తకాలు సంచీలో సర్దేసి లేసి నిలబడ్ద గిలకమ్మొంక సూత్తానే బుట్టున్న సేయి ముందుకు సాపుతా..
“ ఎన్ని…” అంది గిలక డబ్బులెనక్కి సూత్తా.
“ ఎన్నుంటే అన్నీ ఇచ్చెయ్ మను. గుడ్డు మూడ్రూపాలు. సరిపోపోతే మల్లీ వత్తానన్సెప్పు..”
“ఇత్తదో..ఇవ్వదో..”
“ అదిత్తదో ఇవ్వదో. ముందు నువ్వే సెప్పేత్తావ్. అపశకునం మాటలూ నువ్వూను..సుభం పలకరా పంతులూ అంటే పెల్లికూతురు ముండని లేపుకురండన్నాడంట. నీలాటోడే..”ఇసుక్కుంది సరోజ్ని.
“తప్పేవంది. అయినందానికీ కాందానికీ పిల్లనాడిపోసుకుంటావ్. అదొక్కటి దొరికింది నీకు తేరగాను. “ అని సరోజ్నిని జగడమాడి..గిలకెనక్కి సూత్తా..
“ ఎల్లు.ఎల్లి మియ్యమ్మిచ్చిన డబ్బులుకి ఎన్నుంటే అన్నియ్యమని పట్రా.ఒకేల ఇంకా ఉంటే ఎన్నున్నాయో అడిగి ఉంచమని సెప్పిరా. ఎవ్వరికీ ఇయ్యద్దు ఇప్పుడే వచ్చేత్తానని సెప్పు. డబ్బులట్టుకుని ఎల్దూగాని..” అంటా గిలకమ్మని దగ్గరకంటా వచ్చి కింద కూకోమన్నట్టు సైగ సేసి అంతకు ముందే బిగిచ్చి సివరకంటా అల్లి రిబ్బను ముడేసిన జడలో మూరడు కనకాంబరాల దండ జడ పొడుగూతా ఏల్లాడేలాగా పెట్టి..పిల్ల ఈపు మీద రెండు సేతులేసి ముందుకు తోత్తా వేల్లిరిసింది..దిట్టి తీత్తన్నట్టు సరోజ్నీ ఆల్లమ్మ కలవలపల్లి సుబ్బాయమ్మ.
“ సాల్లే సంబడం. బాగానే ఏల్లాడతన్నయ్ గానీ ..గుడ్లట్టుకుని అందరూ సూసేరో లేదోనన్నట్టు దండలెగరేసుకుంటా రాక నిదానంగా రా..పగిలిపోతాయ్..” ఎనకనించి కేకేసింది సరోజ్ని.
“నువ్ సెప్పాలి మరి నాకు. గుడ్లు మెల్లిగా తేవాలని నాకు తెల్దు” ఇసుక్కుంది గిలక తలుపు దగ్గరకేసి ఎల్తా..ఎల్తా..
పెద్ద ఎడల్పాటి పేడతో అలికిన దాగరి బుట్టలో..ఎండు గడ్డేసి మెత్తగా ఉంటాకని సిట్టూ తవుడూ పోసినంతసేప్పట్తలేదు గుడ్లట్టుకుని గిలకమ్మొత్తాకి..
వత్తా వత్తానే..”ఇంతుకా గుడ్లట్టుకు రమ్మన్నావ్. పిల్లల్ని సేయిత్తాకా? “
“మరెంతుకనుకున్నా..? ఇన్నేసి గుడ్లు తెప్పిచ్చి అట్టేసిత్తే ఆరగిద్దావనుకున్నావా? “ ఎటకారంగా అంది గిలక దగ్గర్నించి బుట్టందుకుని ఒక్కోటీ సెవి దగ్గరెట్టుకుని ఊగిచ్చి ఊగిచ్చి సూత్తా..
“ఎంతుకలా ఊపుతున్నా ..” అడిగింది సుబ్బాయమ్మ కూతురెనక్కి మా ఇదిగా సూత్తా..
“ జడిసిపోయ్యినియ్యేవోనని. ఓసారిలాగే పిల్లల్జేత్తానని కోడి గుడ్లకంపితే కొనుక్కునీవోల్లెవరూ రాక ఉండిపొయ్యినట్టున్నయ్. పాత గుడ్డిచ్చింది. మూడు వారాలు కోడి ముణగదీసుకుని కూకున్నా పిల్లైతే ఒట్టనుకో. కొనుక్కుంటాకి ఎవ్వరూ రాపోతే గిన్నెలో కాసిన్నీళ్ళోసి పొయ్యి మీదెడితే అదే ఉడుకుద్దిగదా..! ముసిలోడికిత్తే తినడా? అసలే పళ్లన్నీ ఊడి సచ్చినయ్యీయ్యేవో..మెల్లగా నవుల్దుడు. ఏటో..అన్నీ అమ్ముతువే..! మొన్నామజ్జన పాదుక్కాసిన దొండకాయలు ఏబులుం రాయేసి అమ్మిందంట ఆ బేంకులో పన్జేసి ఆవిడికి. గదిలో అద్దెకుంటందనుకో. ఉండేది ఒక్కగానొక్క మడిసి.మొగుడా మొద్దులా? పిల్లలా పితికిలా? నాలుక్కాయిలిచ్చి ఏపుకోమ్మా అంటే ఎంటందంగా ఉండిపోను. ఎక్కడ్నించొత్తయ్..! పేడ కుప్పలోంచి పుట్టిందానికి పిడక బుద్దులు రాక.! మల్లీ ఇంట్లో ఉంటన్న పాపానికి ఏదన్నా పనుండి బేకీకెల్తే ముందు పంపిచ్చెయ్యాలి..ఇదేదో ఊరికినే ఉండనిత్తన్నట్టు..”
“మరలాటప్పుడు మల్లీ దానింటికే ఎంతుకంపా గుడ్లకోసం..ఊరు గొడ్డోయిందా గుడ్లకి. ఇంతబతుకూ బతికి ఇంటెనకాల సచ్చినట్టు..తెలిసీ తెలిసీ దానింటికంపి తెచ్చింది గాక…మల్లీ నోరడేసుకుంటం ఒకటి. ఒకసారయ్యిందిగందా..కూకుని కూకుని పెట్టకి ముడ్డి నొప్పితప్పితే గుడ్డు పిల్లయ్యేనా? అదేదో ముందే సూస్కో..”
“ అంతుకే మరి..సెయ్యూడొచ్చేతట్టు ఊపి మరీ స్సూసేది..ఎంతుకనుకున్నా? అయినా ఇయ్యాలా రేపూ అందరూ తిని సత్తన్నారు. బలవొచ్చుద్దనంట. గసికిల్లాగ తయారవుతున్నారు ఎదవ సోకులని ఎదవ సోకులు. అదొక్కద్దే అమ్ముద్ది. పైకట్టుకెల్లద్దంట ముసలోడిక్కూడా పెట్తకుండా..”
“ ఏడిసినట్టే ఉందిగానీ ..ఎన్నయినియ్యో లెక్కెట్టు. ఎన్ని గుడ్లెడదావనుకుంటన్నా?.”
అంది సుబ్బాయమ్మ బుట్తలోని సిట్టులో సెయ్యెట్టి మునేళ్లతో అటూ ఇటూ తిప్పుతా..
“పెట్త పెద్దదే గడోతల్లే. ఎన్నెట్నా లాగేసుకుంటది ఒళ్ళోకి. ఇరవైయ్యెట్టు..”
“ పెట్టు…అయిదారు అడిలిపోయినా పదేను పిల్లల్దాకా అవుతాయ్..! ఇంతకీ పెట్టనొదిలేసేవా? ఇంకా గూట్టోనే ఉందా? “
“ వదలకుండా ఉంటే సత్తాది. అంతుకే వదిలేసి కాసిన్ని నూకలుంటే జల్లేను.
“మంచి పన్జేసా..! ఒకసారంటూ అనగటం మొదలెట్టిందంటే తిండీ తిప్పలూ ఉండవిక. ఆమట్నే కూకునుంటాది గుడ్ల మీద..”
“కూకోనిత్తావా ఏటి అది కూకుంటానంటే మాత్తరం. రోజూ గంటా, గంటన్నరైనా వదిలేత్తాను.. లేదంటే సచ్చూరుకుంటది.” అంటా గుడ్ల బుట్టదెచ్చి సుబ్బాయమ్మ దగ్గరకంటా పెట్టి..”నువ్ సర్ధుతా ఉండు. రావుకాలం జూసొత్తాను. దాన్ని బట్టి కోణ్ణి పడుకోబెడదాం..” అంటా లోనికెల్లబోతంటే ..
“ఇయ్యాలేవారం..?” అంది సుబ్బాయమ్మ.
“శుక్రోరం…”
“ శుక్రోరం మజ్జాన్నించి గానీ రాదు రావుకాలం..పెట్టనట్టుకురా..గుడ్లెడతం ఎంతసేపు..” అంటా..గుడ్లన్నీ వరసాగ్గా పేర్సి కూతురట్టుకొచ్చే పెట్తకోసం సూత్తన్న సుబ్బాయమ్మ..
ఆయసంతో రొప్పుతా పరిగెత్తుకొచ్చిన గిలకమ్మన్జూసి..
“ ఇప్పుడే గందా ఎల్లేవ్? ఆ సేతుల్లోయేటి..?” అంది నుదురు సిట్లిచ్చి గిలకమ్మనే సూత్తా..
“ గుడ్లు..ఇయ్యి గూడా పెట్తమ్మమ్మా..” అంది గౌన్లోంచి గుడ్లు తీసి వాళ్ల అమ్మమ్మకందిత్తా..
“ ఇయ్యేంగుడ్లే..! నీ కడుపు సల్లగుండా? కోడి గుడ్లు కాదియ్యి. ఏం గుడ్లుయ్యి..? ఇంత పెద్దగా ఉన్నాయ్..”
“ బాతు గుడ్లు..”
“ అయ్ నియ్యమ్మా కడుపు మాడా? అయ్యెక్కడియ్యే నీకు? “ యెనకనించొత్తా సరోజ్నంది.
“ కొన్నా..! “
“ఎక్కడ?”
“ మా బడికాడ సెంద్రమ్మామ్మ ఆల్లు అమ్ముతున్నారు”
“ దయిద్దురుగొట్టుమ్ముండా..నన్నడగద్దేటే తెచ్చేటప్పుడు? బాతుగుడ్డెవడు తెమ్మన్నాడు నిన్ను. అయినా డబ్బులెక్కడియ్ నీకు..”
“నువ్వియ్యి” ఇచ్చి తీరాలన్నట్టు అంటన్న గిలక్కేసి తెల్లబోయి సూసింది..సరోజ్ని.
“ అయినా కోడి కింద బాతు గుడ్డెడితే పిల్లలవుతయ్యని నీకెవరు సెప్పేరు?”
“ కాకి కింద కోయిల గుడ్లెట్టుకుంటే కోయిల్లవుతుల్లేదా?”
కిసుక్కున్నవ్విందా మాటకి సుబ్బాయమ్మ..నవ్వీ నవ్వీ
“ దానికి బదులిత్తం నీ వల్లగాదుగానీ ..పిల్ల సరదా పడింది డబ్బులిచ్చి పంపిచ్చు.
“ అని కూతురితో అని..మనవరాలొంక మురిపెంగా సూత్తా..
“ అయ్యిటియ్యి పెడతాను. “ అని మల్లీ కూతురొంక సూత్తా
“ పిల్లల సరదా మనవెంతుక్కాదనాలి. ఇయాలా, రేపూ పిల్లల దగ్గర నేర్సుకోవాలి మనం. తప్పులేదు. సదువులట్తాటియ్యి. కాపోతే బాతు గుడ్డెడితే ఇంకోవారం ఎక్కువ పడుకోబెట్టాలి కోణ్ణి. “అంది సుబ్బాయమ్మ ..
ఎనకనించెల్లి అమ్మమ్మ మెడని సుట్తేసింది గిలక.
“ అమ్మమ్మ నోట్తోంచి ఊడిపడిందిది..” మనసులోనే అనుకుంది సరోజ్ని ఆల్లిద్దర్నీ అలా సూత్తా..
—-

“పెద్దోల్లైపోతే ..ఏం పెట్రా? “

రచన: కన్నెగంటి అనసూయ

“సరోజ్నే…సరోజ్నే…! లోపలేంజేత్తన్నావో గానీ ఓసారిలా వత్తావా బేటికి..”
గుమ్మం ముందు నిలబడి అదే పనిగా పిలుత్తున్న గౌరమ్మ గొంతిని లోపల బోషాణం పెట్టెలో ఏదో ఎతుకుతున్న సరోజ్ని ఇంకో రెండడుగులేత్తే లంగా సిరిగిపోద్దా అన్నంత ఏగంగా వచ్చేసింది పెద్ద పెద్ద అంగలేసుకుంటా..
“ఏటి గౌరొదినే..ఇంత పొద్దున్నే..ఇలాగొచ్చేవ్..?” అంది ..
“ఏవీ లేదు ..పెసరొడేలు పెడదావని..తవ్విడు పప్పు నానబోసేను..గబ గబా పని కానిచ్చుకుని ఒకడుగు అటేత్తావేమోనని..”
“..వత్తాన్లే గానీ మొన్నేగదా పెట్టేవు..కుంచుడో, మూడడ్లో అయినాయన్నావ్..? మల్లీ ఇయ్యెంతుకు?”
“పిల్లడిగింది..దానికి పెసరొడేలే ఎక్కువ కావాలంట. ఆల్లాయనకి రాత్రుల్లుమాటు సాంబారులోకి రోజూ వడియాలుండాలంట. దాని పెళ్లైన కొత్తలో..పొయ్యి పక్కనే మూకుట్లో నూనోసి దానామట్నే ఉంచి అందులోనే ఏపేత్తా ఉంటే మా సెబ్బరి పడిపోయేది..మరిగీ మరిగీ వడేలు ఏపినప్పుడల్లా ఇల్లంతా కంపమ్మా..అని.
ఆల్లకి వడియాలు బాగానే కరుసవుతాయ్. పెట్టుకోపోయావా అదెంత పనంటే..ఆ అపార్టుమెంటుల్లో నాకెలాక్కుదురుద్ది అంతది..”
“అదీ నిజవేలే..మరి. పైనెక్కడో టెర్రస్ మీదెట్టుకోవాలి. ఎండేదాకా అక్కడే కూకోవాలి. అయ్యన్నీ అయ్యే పన్లేనా?”
“అంతుకే..పనయ్యాకా ఒకడుగెయ్..”అంటా రెండడుగులేసి..
“వత్తానే సరోజ్నీ..అల్లం, పచ్చిమిర్గాయ్ ముక్కలు కోస్కోవాలి..”
“సర్లే ..” అని లోనకడుగేసిన సరోజ్ని..గబ గబా పన్జేసేసుకుని నాలుగు సెంబుల్నీల్లు ఒంటి మీంచి గుమ్మరిచ్చుకుని గౌరమ్మ ఇంటికేసి..ఎల్లింది. అప్పటికే ఆ ఈధిలో కిట్టవేణి, గౌరమ్మా. ..మంచం పక్కమ్మటా ఎత్తు పీటల మీద కూకుని రెండోకంటోల్లకి ఇనపడకుండా గుసగుసలుగా మట్తాడుకుంట్నారేవో..సరోజ్నిన్జూసి ఆపేసి మొకం నిండా మెరిసిపోయే రంగులల్లే నవ్వు పూసుకుని లోనకి రమ్మన్నారు.
తనొత్తంతోనే ఆల్లాపేసినంతుకు కాసేపు అదోలాగున్నా అంతలోనే మాటల్లోబడి..
ఆ మాటా ఈ మాటా మాట్టాడుకుంటుంటే…పక్కింటి సేసమ్మ..”గౌరొదినే..! తవ్విడే అన్నావని రాలేదు.ఒకడుగెయ్యమంటావా..” అంటా వచ్చి అక్కడే సరోజ్ని ఉంటం సూసి గౌరమ్మ ఏంజెప్పుద్సో ఇందావని గూడా సూడాకుండా వచ్చిందొచ్చినట్తే ఎల్లిపోయింది ఎనక్కి..
ఎంత్కో సరోజ్నికి అర్ధం కాలేదు…
“వచ్చిందెలాగూ వచ్చింది..లోనకొకడుగేత్తే పోయిందేవుందో..!” లోపలనుకోబోయి పైకే అనేసింది సరోజ్ని.
అప్పటికే మొగుడికి టీ పెట్టాలని కిట్తవేణి ఎల్లిపోయిందేవో..గౌరమ్మా, సరోజ్నీ ఇద్దరే ఉన్నారు..
“అన్నట్టు..మొన్నామజ్జన పెసరొడేలెట్టినప్పుడు..సేసమ్మని పిల్వలేదా ఏటి నువ్వు..”
అంది గౌరమ్మ..పెసరొడియాల పిండి సేతిలోకి తీసుకుని..సరోజ్ని వంకే సూత్తా..
“అయ్యా..ఇది మరీ బాగుంది. సేసమ్మనెంతుకు పిల్వలేదు.మా గిలకనంపితేని.
కేకెయ్యలేదని సెప్పిందా..? దాన్నోరడిపోను..సెల్సిత్తం ముండ..”
కోపంతో..కయ్యుమంది సరోజ్ని.
“అయ్యో..ఊరుకో..! మల్లీ ఇందంటే అదొగ్గోల..ఎంతుకొచ్చిన గొడవ. “నసిగింది గౌరమ్మ..
“మా గిలకెల్లొచ్చింది. పిల్సినోల్లందరూ ఒచ్చేరు..సేసమ్మే రాలేదు. ఏమ్ములిగిందో ఏవోలే అనుకున్నాను. అంతుకేనా పిండొడియాలు పోసుకుంటా అందర్నీ పిల్సి నన్ను పిలవలేదు..”
అంది సరోజ్ని..గుడ్ద మీద పెద్ద బఠాని సైజులో పెసరొడియాలు కొస్రి కొస్రి పెడతా..
“ఏదో ..తిరగేసుకుంది..కారాలు కొట్టుకున్నా..ఆవపిండ్లో పోటేసుకున్నా.. ఆవకాయలప్పుడైనా .. వడియాలూ అప్పడాలూ పెట్టేటప్పుడైనా ఈధిలో వోళ్లం అంతా ఒకరికొకరం సాయం సేసుకుంటా రాబట్టే గందా..సులాగ్గా అయిపోతన్నయ్..మరెంతుకు పిలవలేదో..అని తిరగేసుకుందిలే. అంతే .అంతకన్నా ఏవన్లేదమ్మా..పాపం..ఏమాటకామాటే సెప్పుకోవాలి..”
“అందుకే నన్నూ పిల్వలేదు..సరిపోయింది. అయినా గిలకనడుగుతానుండు..పిల్సిందో లేదో..! దానికి గుణం కుదిరితే పిలుత్తుది. ఇట్టం లేపోతే పిలవదు..”
“అడిగి సూడు..ఇలాటియ్యే..సిలికి సిలికి ఈదురుగాల్లవుతాయనేది మాయమ్మ..”
అయ్యాల మజ్జానం బళ్లోంచి కిలక అన్నానికని ఇంటికొచ్చినప్పుడు..అడగనే అడిగింది సరోజ్ని..”ఏవే గిలక..! అయ్యాల పెసరొడియాలెట్టిన్నాడు సేసమ్మామ్మని పిలవమన్జెప్పేను. పిల్సవా? ఎల్లి..”
“ఊ..ఊ..” అంటా ఆలోసిత్తా అల్లమ్మొంకే సూత్తా నిలబడిపోయింది అయ్యాలని గుత్తు దెచ్చుకుంటా..
అయ్యాల..తెల్లారి కాసేపయ్యిందేవో..
అప్పుడే నిద్దర్లేసి కల్లు నులుముకుంటా తిన్నగా వంటింటికాడికొచ్చిన గిలకెనక్కి సూత్తా..
“.అదిగో..ఆ గెడంచీ మీద డబ్బులెట్టేను. భద్దర్రావ్ కొట్టుకాడికెల్లి పావుకేజీ అల్లమిమ్మని పట్రా .”
అన్నవారుత్తానే వారకంట్న గిలకమ్మని సూత్తా అంది సరోజ్ని.
అల్లవనగానే గిలకనోట్టో నీరూరిపోయి..కల్లింతంతజేస్కోని..
“అల్లవెంతుకే అమ్మా..! పెసరట్టేత్తన్నారా?” అంది..ఆశగా..
“ఎప్పుడూ తిండిగోలే..ఏత్తే ఏత్తాన్లే. పెసరొడియాలెడతన్నాం..నువ్వెల్లి అల్లం పట్రా..”
పన్జేసుకుంటానే అంది సరోజ్ని..
“దాన్ని కాతంత మొకంకడుక్కోనీ. పాసి ముఖంతో ఎల్లద్దా..? నీ సేదత్తం ఎక్కడికోయింది? “అని కూతురితో అని..గిలకెనక్కి తిరిగి..
“ఎల్లు. తూంకాడికెల్లి సుబ్బరంగా పళ్ళుదోంకొన్రా. తెల్లగా మెరిసిపొవ్వాలి..” అంది అక్కడే రోట్టో పెసర పిండి రుబ్బుతున్న గిలకాళ్ల అమ్మమ్మ.
ఆవిడి ఏసంకాలంలో కూతురు పిండొడియాలూ, అప్పడాలూ , పెసరొడియాలూ, పచ్చల్లు పెట్టుకుంటాదని సాయంజేత్తాకి వచ్చి నెలా, నెలాపదేన్రోజులు కూతురింటికాడే ఉండిపోద్ది.
అప్పటికొచ్చి వారంరోజులవ్వుద్దేవో..అప్పటికే పిండొడియాలెట్టేసి ఎక్కడా తడన్నది లేకుండా ఇరగెండబెట్టేసి దబ్బాల్లోకెత్తేసేరు.
ఇయ్యాల పెసరొడియాలెడదామని తెల్లారగట్ట లేసి పెసరపప్పు నానబోసేరు.
మినప్పప్పుల్లాటియ్యయితే రేత్రికాడ నానబెట్టుకున్నా పరవాలేదుగానీ పెసరపప్పు మాత్రం మూడు నాలుగ్గంటల ముందే నానబెట్టాలని సరోజ్ని ఆల్లమ్మమ్మాళ్లూ సెప్తా ఉంటం గేపకేవేనేవో..
తెల్లారగట్త నానబెట్టేరు.
“ఏసంకాలం ఎండ బేగినే వచ్చేత్తింది. పొద్దున్నే కాపీల్తాగి.. ఆరింటికల్లా రుబ్బుతుం మొదలెట్తేత్తే…ఎండెక్కే టయానికి అయిపోతయ్యి. ఏటే అమ్మా… !” అంది సరోజ్ని ఆల్లమ్మతో..
“అంత పొద్దున్నే రుబ్బేత్తే పెట్టీవోల్లో? పెట్టీవోళ్లుండద్దా? ..మనక్కోడి కూసేసిందని ఇరుగూపొరుగోల్లక్కూడా కూసేత్తాదా? సేత్రం సెప్పినట్తుంది .. ఏడింటికి మొదలెడితే రెండుమూడు వాయలయ్యాకా పిలుత్తానని ముందే కవురెట్టు. నీడపట్టున కూకుని పెట్టేసి పోతారు. ఎండెక్కే కొద్దీ సిరాకొత్తాది ఎవురికైనాను..”
“సర్లే అయితే ..! గిలక లేసేకా కవురెడతాను..అయితే ఎంత పప్పోద్దాం..? అంది సరోజ్ని..ఆల్లమ్మనెక్కే సూత్తా..
“ఉల్లిపాయలూ..పచ్చి మిర్గాయలూ సూసేవా సరిపడా ఉన్నయ్యో లేవో..?”
“సూర్రావ్ సేలోకంపి నిన్నే కేజీకాయల్దెప్పిచ్చేను…”
“సరిపోతయ్యా..?” ఆల్లమ్మ గొంతులో ఆత్రం..
“అయ్యబాబోయ్..కుంచెడు పప్పు పెసరొడియాలకి సరిపోతయ్యయ్యి. పైగా వరం కాయలు కాదు. పొట్టి కాయలే. కారం బాగానే ఉందంట. వల్లూరోరి రాఘవమ్మ సెప్పింది. రాఘవమ్మక్కడ్నించే తెప్పించ్చిందట పచ్చిమిర్గాయలు. తనే సెప్పింది. లేపోతే నాకెక్కడ తెలుత్తాది..తనెట్తేసిందిలే. కుంచెడు పప్పోసి పెట్తేసింది. అయిదార్రోజులు అదే సరిపోయింది ఈది ఈదందరికిన్నీ..”
“కుంచెడు పప్పే? వామ్మో..! అన్నెంతుకో..?” బుగ్గమీచ్చెయ్యేసుకుని తెల్లబోతా అంది..సరోజ్ని ఆళ్లమ్మ.
“కూతురు పెళ్ళికుందిలే..! కుదిరితే పెట్తాలి కదావియ్యవోల్లకి కావుళ్ళు. అంతుకే అన్నీ ఎక్కువెక్కువే పెట్టి డబ్బాల్లో పోసేసుకుంటంది..పచ్చళ్ళు కూడా పెట్తేసుంచుకుంటదంట. కారలయ్యీ కొట్టిచ్చేసి కుండల్లో అణిసణిసి వాసిని గట్టి మరీ మసిరి మీదెట్టేసింది..”
“కుదరా పోతేనో..” అని ఒక వంకర నవ్వు నవ్వి..
“అప్పుటికప్పుడు పెట్టుకుంటే అవ్వదా ఏటి? ఉట్టు పట్తేత్తన్నాయ్ పురుగులు..”
“నువ్వూ బానే సెప్తాయ్. ఏసంకాలం అయితే బాగా ఎండుతాయ్. వాన్లడ్దాకా ఎండద్దా?
ఎండ రాపోతే అయ్యలా సాగుతా ఉంటాయ్ గుడ్ద మీద. నూన్లాగేసి అస్సలు బాగోవు ఏయించేటప్పుడు. కూరకైతే తప్ప..” అని అక్కడకదాపేసి..
“సర్లేగానీ ..కారం మరీ ఎక్కువైపోతే పిల్లలు తిన్రే అమ్మా..! ఆల్లు తినాపోతే ఇంకెంతుకు ఇంత
కట్తవూను..”
“అంతేలే..కానియ్. రెండు తవ్వల పప్పోత్తావా? ఇంకా తగ్గిద్దావా?”
“పోసేద్దాం లే. ఎండేకా సూడొచ్చు సరిపోతయ్యో లేదో. సరిపోపోతే అప్పుడే సూడొచ్చు.. “ “వద్దులే పోసేద్దాం. సీకట్లో లెగుత్తుం ఎంతుక్కానీ సెప్తే…కొలిసేసి దాకలో పోసేసి..దాకా, నీళ్ళూ మంచంకాడెట్టుకుంటాను. మెలకువ రాగానే దాకలో నీళ్ళోసేత్తాను..ఇంక లెగవక్కాలేదు..’ అంది సరోజ్ని..
సర్లెమ్మని రెండు తవ్వల పప్పు కొల్సి సేట్లో పోసి..ఆ పక్కనే సీవెండి దాకలో నీళ్ళు కూడా పోసేసి పడుకునే ఏల లైట్లన్నీ ఆరిపేసాకా..సరోజ్ని మంచం కాడెట్టింది..
పెందలాడే లేసి రోజూ కంటే ముందే కాతంత ఉడకేసి అక్కడ పడేసి..పప్పుకడగటం మొదలెట్టింది పెద్దావె. ఆవిడ కూతురింటో ఉన్నన్నాల్లూ..తనే వండుద్ది పొయ్యి కాడ కూకుని..
వంటయ్యిందనుకున్నాకా పప్పురుబ్బటం మొదలెట్టిందేవో..
సరోజ్ని ఇల్లిపాయీ, పచ్చి మిర్గాయీ సన్నగా ముక్కలు కోత్తుంటే గిలక లేసొచ్చిందేవో..అల్లానికని దాన్ని కొట్టుకాడికంపి అదొచ్చేకా..ఆ ఈధిలో ఇరుగూపొరుగోల్లు సేసమ్మ, గౌరమ్మా, కిట్తవేణి, సొరాజ్జం అందరికీ సెప్పి రమ్మని పంపింది..
అయ్యన్నీ గేపకవొచ్చి..
“సెప్పలేదు..” అంది గిలక ఆల్లమ్మతో..
ఆ మాటతో తెల్లబోయింది..సరోజ్ని..
“సెప్పమని సెప్పేను గదా సిలక్కి సెప్పినట్టు. నీకేమ్ పొయ్యేకాలవొచ్చిందే పిలవాపోతాకి?
అంతుకే నన్ను పిల్లేదంట..మొన్నాల్లింటికి..సిచ్చేట్టెవ్ గందా..?” కసురుకుంది కూతుర్ని..
“అయినా పెద్దోల్లు సెప్పినట్టు సెయ్యాలిగందా..సొంత పెత్తానాలేంటో..? ”అక్కడే కగోడకానుకుని కూచ్చుని వత్తులు సేత్తన్న పెద్దావె అంది..
“కావాల్నే సెప్పలేదు..”
“అదే ఎంతుకంటన్నాను..నేను సెప్పమన్నప్పుడు సెప్తే నీ సొమ్మేం పోద్దో..”
“నాకా సేసమ్మామ్మ ఇట్టం లేదు..”
“నీ ఇట్టం ఎవడిక్కావాలి? నేన్సెప్పమన్నాను సెప్పాలి . అంతే..
“సెప్పను. ఆ సేసమ్మామ్మ..ఆల్లింట్లో తాతమ్మ ఉంటస్సూడు. ఆ తాతమ్మకి ఏవీ పెట్టదు. ఆ తాతమ్మ..కిటికీకాడ కూకుని …నువ్వు ఏదైనా పెడ్తే నేను బళ్ళోకి తింటా ఎల్తాను సూడు .. అప్పుడు నన్ను కిటికీ దగ్గరకి పిల్సి పెట్తమని అడుగుద్ది. సేసమ్మామ్మ..ఏవీ పెట్టదంట..”
“ఆసి ముండా..! అంతుకేనా ..?”
“అంతుకే మరి. ఇంకెంతుకనుకున్నా..? అయినా పెద్దోల్లైపోతే ఏం పెట్రా..”
గిలకమ్మనే సూత్తా ఉండిపోయారిద్దరూ..
ఏం సెప్పాలో తెలవక.

గిలకమ్మ కతలు 11 – మరేమో..! అమ్మా..నీకో ?

రచన: కన్నెగంటి అనసూయ
బోగుల్లోరి దొడ్లో   నందొర్ధనం పూల్లాగా తెల్లగా తెల్లారి పోయి సేలా సేపైపోయిందేవో..ఊరు..ఊరంతా ఒకటే మసాలా కంపు గుమగుమాలాడిపోతంది…
అయ్యాల ఆదోరం…
ఆ ఈధిలో  పెతాదారం  కోణ్ణి కోసి పోగులేసమ్మే శీలచ్వి  దగ్గర  కోడిమాసం కొని   పొయ్యెక్కిచ్చినోళ్ళు కొందరైతే  పాటి మీద సెర్లో సేపలడతన్నారని సాటింపేత్తే..పందుమ్ముల నోట్లో నవుల్తానే  గేలం మీద సేపకోసవని రెండు మూడు గంటలు పడిగాపులుగాసి మరీ తెచ్చుకున్నోళ్ళు మరికొందరు.
నీసుకూరేదైనా తగ్గ మసలా పడాపోతే ..మడుసులేగాదు..కుక్క గూడా మూతెట్తదని, మూతి ముటముటలాడిత్తాదని శాత్రం. అయినా  ముక్క నవుల్తా ఆ కారానికి ముక్కు సీదాపోతే ఏంబాగుంటదనుకుంటారో ఏటోగానీ  కసి కొద్దీ కలం లో రాయితో అల్లమెల్లుల్లి నూరీ నూరీ మరీ కూర్లో దట్టిచ్చేరేవో..పొయ్యెగదోత్తన్న కొద్దీ  కూర దాకల్లో కుతకుతలెక్కువై  ఊరు ఊరంతా ఒకటే మసాలా కంపు..
అంతకు  మునుపు సేలా సేపయ్యింది గిలక మేక మాసం కోసవని సాయిబ్బు దుకానానికెల్లి.
ఆపాటికి వత్తా ఉండేపని. మరెంతుకో ఇంకా వత్తాలేదు.
గిలక్కోసవని లోపలకీ, బయటికీ అటూ ఇటూ తిరగలి ముద రాయిలాగ గిర గిరా  తిరుగుతానే ఉంది సరోజ్ని.
ఉండుండి.. గుమ్మాన్నట్టుకుని  గిలక్కోసవే సూత్తందేవో…సరోజ్నీ, గిలకెంతకీ రాకపోయేతలికి ఒకటే గుబులు ఉడికెత్తించేత్తంది  లోపల్లోపల.
తీరా ఈ మడిసి పొలాన్నించొచ్చేడంటే..పిల్లనెంతుకంపేవని  అదో గొడవ.
ఈడొచ్చిన పిల్లని యేడకీ  అంపిచ్చకని  అడపా దడపా సెవులో ఏత్తానే ఉంటాడు.
అంతుకే..
గుమ్మంకాడికొత్తంది. గుమ్మాన్నట్టుకుని  కాసేపలాగ నిలబడద్దో లేదో అంతలోనే ఏదో వణుకు.  రెండు పక్కలకీ  వంగుని మరీ  గిలక జాడుందేవోనని సూసి మరీ  లోపలకో అడుగేత్తంది. కుదురుగా కాలోసోట నిలుత్తాలేదు.
మామూలుగా అయితే సరోజ్నీ ఇంట్లో కూడా ఆ యేలప్పటికి అందర్లాగ   పొయ్యి కూసేసేదే. కాపోతే..
“ సేన్నాళ్లైందే అమ్మా..ముడుసుని సీకి.  అబ్బా..!నోట్లో మేక ముడుసెట్టుకుని  జుర్రున లోనకి పీలిత్తే బలేగుంటాదిలే.  మేక మాసం తిందావే అమ్మా..” అని సెంగట్టుకుని పిల్లలడిగేతలికి కాదన్లేని సరోజ్ని  సర్లెమ్మని  డబ్బులిచ్చి  గిలకమ్మనంపింది .
ఎండొత్తే లైను పొడుగైపోద్దని  సరోజ్నికి భయం.  అంతుకే సీకటుండగానే దబ్కా దబ్కా ఒంటి మీద రెండిచ్చి లేపి మరీ తోలేసింది. ఎప్పుడనగా ఎల్లిందో?
ఎంతకీ రాదే..?
ఆ ఈధిలో ఉంటే   శీలచ్వి మా మాటకార్రకం. ఏలికేత్తే కాలికీ,కాలికేత్తే ఏలికి ఏసే రకం.అలాటి మడిసి  కోళ్లు కోసి మాసం పోగులేసి అమ్ముతుం మొదలెట్టింది. అంతకు   మునుపంతా సరోజ్నీ ఇంట్లో కోడిమాసం కంటే మేక మాసం అంటేనే  తెల్లో ముద్దెట్తనిచ్చీవోరు పిల్లలు.
కాపోతేనీ.. ఆ మేక ముడుసుతోనే  వచ్చేసేది  ఎక్కళ్ళేని  మా సెడ్ద సిక్కు. మా తెత్తే పావు కిలో మేకమాసం దెప్పిచ్చి పిల్లలిద్దరికీ పళ్లెంలో సెరో రెండేసి  ముక్కలేసి  తనేదో గుజ్జుతో అయిందనిపిచ్చి పొద్దున్నకీ, రాత్రేళకీ దాంతోనే సరిపెట్తేసేది.     కాపొతే ..పావు కిలో మాసానికీ  తూకవయ్యాకా కొసర్లాగ ఒక ముడుసేత్తం మాసం సాయబ్బుకి అలవాటు.
ఆ ముడుసుకోసం, జుర్రితే వచ్చే ముడుసులోని మూలక్కోసం  కొట్టేసుకునేవోరు పిల్లలిద్దరూను. నాక్కావాలంటే నాక్కావాలని ఒకటే గొడవ.
నోట్లోకంటా పెట్టుకుని లాగి మరీ పీలుత్తుం ,సీకటం గిలక్కిట్టం. పెద్దోడయ్యే కొద్దీ పిల్లోడు పోటీకొత్తం మొదలెట్టేడేవో..
ఎంతుకొచ్చిన గొడవని అందరూ సీలచ్వి  సికెన్ బాగుంటుందంటన్నారని  పోగెత్తుతుం మొదలెట్టింది సరోజ్ని.
పైగా  సీలచ్చివి కవురు గూడా ఎట్టింది..పోగు పదేను..ఎన్నిపోగులంపమంటాని.
సీలచ్చానికదే పని. ఆదోరం వచ్చేతలికి పాతిక, ముప్పై కోళ్లైనా పీకలు తెగ్గోత్తది. ఈకలు పీకేసి  తీరిగ్గా కూకుని  తాటాకు మంట్లో కాల్సేసి  ముక్కలు  కోసి పోగులెట్టి ఆల్లనీ, ఈల్లనీ అడుగుద్ది కావాలాని.
సచ్చిన కోళ్లనీ, రోగాలొచ్చిన కోళ్లనీ కాకుండగాను..కళ్ళెదురుగా తెచ్చి బతికున్న కోళ్ళని వారం పొడుగూతా తిప్పి మరీ కోత్తదని శీలచ్వంటే  ఆ ఈధోల్లకి అదోలాటి నమ్మకం.
బయటోళ్ల దగ్గర కొంటేనీ  ఆడు ఎలాటి కోడి మాసం తెత్నాడోనని అనుమానం. కోళ్ల పారాల కాడ సచ్చిన కోళ్ళకీ, రోగాలొచ్చి రేపో మాపో సత్తయ్ అన్న కోల్లకీ  తక్కువ తీసుకుంటారంట.  అలాటి సెబ్బరి సరుకుని  సవగ్గా తెచ్చి బజార్రేటికే అమ్ముతారని , అలాటియ్యి తింటే  ఎవుకల రోగాలొచ్చి మూలడతారనీ శీలచ్వే పెసారం సేసింది.
“ స్సీ..ఎదవ్ బతుకు. తింటే సరైందే తినాల. రోగాలొచ్చిన కోళ్లు తింటే కొన్నాళ్లైనా ఏదీ తిన్లేక  నోళ్లకీ సీళ్ళేసు కోవాల్సొత్తాదేవోనని  శీలచ్వి దగ్గరే  పోగులు కొనుక్కుని బ్రేవు  బ్రేవంటం మొదలెట్టేరు వాడవాడంతాని.
ఒకేళ ఎవరైనా అయ్యాల పోగులేసే కోడికూరొద్దనుకున్నా   ముక్కు సేసే మూలుగులు తట్తుకోలేపోయీవోరు. పైగా ఇరుగూ పొరుగోళ్ల పలకరింపులొకటి..” ఏటియ్యాల పోగెత్త లేదంట? “ అంటాను అదేదో తప్పు సేసినట్టు. అయ్యాలంతా నరకంనూన్లో ఏగినట్టే అయిపోయేది బతుకు.
అంతుకే ఆదోరం వత్తే సాలు   ఇట్తవైనోళ్ళు ఇట్టవైనన్ని పోగులు శీలచ్వి దగ్గర ఎత్తుతానే ఉంటారు.  ఎవరిట్తం ఆల్లది.  అలాగలాగ ఎండెక్కే కొద్దీ తీర్తంలో పెరిగిపోయిన తానాల్లాగా  ..తొట్తతొలి ఒక్కోడితో మొదలెట్టి  ముడుసులూ, మెడకాయ మిగిల్తే సాలనుకున్న సీలచ్వేపారం పాతిక్కోళ్లకి పాకేసి.. అయ్యాల్టి కూర కరుసులు  పోగా…ఒకట్రెండు సిట్టీలేత్తవేగాదు సీర్లేపారం మొదలెట్టింది.
కట్టపడితే కోళ్ళే కాదు కోకలూ అమ్మొచ్చు , కోటలూగట్టచ్చు. అమ్ముతుంది కదాని ఊరికే  వారానికోపాలి  కొనేసి తినేసి దొల్లుతున్నాం.  అదేవో  సుక్కల్లోకెక్కి కూకుంటంది..మారాణిలాగా . మన కల్లెదురుగ్గానే కోడీకలు పీకటం మొదలెట్తింది. ఎక్కడికెల్లిపోయిందో సూడు. ఆకాశంలో సుక్కై కూకుంది..అందకుండాని.అదీ దాని సోకు..
ఆడెవడో.. “సుక్కల్లోకెక్కినాడే..సక్కనోడు “ అని పాడ్నట్టు..సుక్కల్లోకెక్కినాదే శీలచ్వి…మిల మిల మిల మెరుత్తాంది శీలచ్వీ..
సిట్టీలు గట్టినాదే శీలచ్వీ..” అంటా ఈధిలోవోల్లంతా ఏడ్వని రోజు లేదంటే ఒట్తు.
దాంతో..ఇదిగాదు పనని..ముక్కునోసారి మూల కూచ్చోమని కసిరి తుమ్మజిగుర్రాసి మూసేసి , ఆకలినాయగట్టుకుని ఆక్కూరలన్నా తిందాంగానీ  శీలచ్వి కాడ సికెన్ మాత్రం కొనొద్దని..కంటి సైగల్తో సైరన్ మోగిచ్చేసేరు ఏక మొత్తంగా అందరూ ఏడుత్తా…
సరోజ్నీ  సెవినీ సేరిందీ కవురు.
” ఈల్లెప్పుడు ఓర్సుకున్నారుగన్క..ఎదటోళ్ళెదుగుతుంటే..ఎదవలు..ఎదవలని.రోగాలొత్తే తెలుత్తాది” అనుకుంది తప్ప సెవినెట్లేదు సరోజ్నీ.
అయితే ..మజ్జమజ్జలో..గిలకమ్మ  మేకమాసం అనడక్కుండా..మేకరిసినట్టు..”మే…మే..” అని మేక సకిలింపులు సకిలిత్తా అటూ ఇటూ తిరుగుతా ఉంటే…
సరోజ్నికి అర్ధవై  అయ్యాల్టికి   మేకమాసం తెప్పిచ్చి వండిపెట్టేది.
అయితే ఇదొరకట్లాగ  పావుకేజీ తెత్తే  సరిపోతల్లేదు. కరువొచ్చి కొంపలంటూ పోయినట్టు రెండేసి ముక్కలేసి రెండు పూట్లా అదే  సరిపెడతానంటే  పిల్లలు ఊరుకోక పావుకేజీనల్లా అరకేజీ సేసేసింది ఇంకెంతుకులే ఆల్ల కోసం కాదా ఏటి ఇదంతా అని.
“ఏదో  అడిగేరని , శీలచ్వి మాయలోబడి పిల్లల ఇట్తాన్నే పట్టిచ్చుకుంటాలేదేమో “ అనిపిచ్చి పోనీలే తెచ్చుకొమ్మన్నానుకో..మరీ..ఇంతసేపా?  ఎంత సేపున్నా రాదే! “
“ ఏ జతకత్తులన్నా తగిలేరేవో..?కవుర్లాడతా కూకునుంటాది..రానియ్ సెప్తాను  దీన్సంగతి. “ మనసులో ఇసుక్కుంది సరోజ్ని గిలకమ్మని.
అదేపనిగా అటే గిలకమ్మొత్తాదని సూత్తందేవో..దూరంగా  సైకిల్ మీద మెల్లగా వత్తా కనిపిచ్చేడు ఆ ఈధిలో సుబ్బారావు.
పక్కింటిల్లే. ముందు యేండిల్ కి ఏలాడ్తా..సంచీలో మాసం పొట్లాం. అదెప్పుడూ సుబ్బడు  మాసం కోసం అట్టుకెల్లే సంచే. సైను గుడ్దతో కుట్తిచ్చింది ఆల్లమ్మ మాసం పొట్లం  బయటికి అగుపిత్తే  దిట్టి తగుల్తాదేవోనని.
సైకిల్మీద సుబ్బణ్ణి సూత్తానే పేనం లేసొచ్చినట్తయ్యింది సరోజ్నీకి కాతంత కవురన్నా తెలుత్తాదని.
సుబ్బడు గుమ్మం దాకా వచ్చాకా    గబుక్కున గడప దాటెల్లి సీడీలు దిగి “ సుబ్బారావా..! “ అని పిల్సింది….
గబుక్కున సైకిలాపి ఒక్కాలు కిందెట్టి నిలబడి “ఏటత్తయ్యా ..” అన్నాడు..సుబ్బడు.
“ మాగిల్కాపడిందా ? ఇందాకనగా ఎల్లింది..మాసం కొట్టిచ్చుకొత్తానని. ఇంకా వత్తల్లేదు..నీకాపడిందేవోనని..”
“ ఆ కాపడిందత్తో…! సిన్నపిల్లని  నా కంటే ముందే కొట్టిచ్చేసేడు. రెండు పొట్లాలు  కట్టిచ్చింది.
ఇంకోటెవరైనా తెమ్మన్నారేవో? గట్టిగా దభాయించి మరీ రెండు పొట్లాల్లోనూ రెండు  ముడుసులేయిచ్చింది..కూడాను. మొత్తం మీద మీ గిలక అలాటిలాటి గిలక కాదత్తో. ఉండదగ్గదే.” అన్నాడు సుబ్బడు పళ్ళికిలిత్తా.
అదంతా ఏవీ ఇనపళ్ళేదు సరోజ్నీకి. రెండు పొట్లాలెంతుకు కట్టిచ్చిందన్నదే అర్ధమవుతా లేదు.
ఒకేల ఆ బళ్ళో మేష్టారంటే పడి సత్తాది. పోనీ ఆవిడికేవన్నా కట్టిచ్చిందా అంటే ఆవిడేవో బేపందాయే.. నీసంటే ఆవడ దూరం పరుగెత్తుకెల్లద్ది. మరింకెవరికి కొట్టిచ్చినట్టు..”
“ పోనీ….ఈల్లసలే  శీలచ్వి సంపాదిచ్చేసుకుంటందని కడుపు, కళ్ళూ మాడిసేసుకుంటన్నారు అంతకంతకీని.  అవతలోళ్ళు బాగుపడితే పట్టిచ్చుకోరు. మనోళ్ళు బాగుపడుతుంటేనే  నిద్రారాలు మానేసి మరీ ఏడుత్తారు..ఈధిలో వోళ్ళెవరన్నా తెమ్మన్నారా? “
సరోజ్ని ఆలోసన్లు ఎటెటో పోతన్నాయ్ అంతకంతకీని.
ఇంతలో ఛల్ ఛల్ మంటా ఎగురుకుంటా లేడి పిల్లలా గంతులేసుకుంటా వచ్చేత్తా దూరంగా  గిలక. పేనం ఊపిరోసుకున్నంత పనయ్యింది సరోజ్నికి.
దగ్గరకొచ్చే కొద్దీ…   ఎప్పుడూ సూడ్నంత  ఆనందం ఏటో మరి ఆ లేత మొకంలో.   ఊరికే మెరిసిపోతంది..
పిల్లిలా..లోనికొచ్చిందో లేదో..అప్పటిదాకా ఉగ్గబెట్టుకున్న కోపాన్నంతా మజ్జేల్లో కెక్కిచ్చి..మరీ   పుల్లటి రత్తవొచ్చేలాగ ఒక్కటిచ్చింది నెత్తి మీద.. “ఇంతసేపేటే? “ కోపంగా కళ్లెర్రజేసి గిలక్కేసే సూత్తా..
పాపం..తెల్లబోయింది గిలక. సురుక్కు మందేవో  నెత్తి మీద మొట్టినసోట పావుకుంటా తల్లికెసే సూత్తుండిపోయింది కాసేపు తన్జేసిన తప్పేటో తెల్వక గిలక.
అదలా సూత్తండగానే..  పిల్ల సేతిలో పొట్లాలు లాక్కున్నంత పన్జేసి..కుంటా..
“   రెండు పోట్లాలేటే..? ఎవరు  తెమ్మన్నార్నిన్ను..? ఎవరన్నా తెమ్మన్నారా? ” కసిర్నట్టరిసింది సరోజ్ని.
“ మనయ్యే? ఎవరూ తెమ్మల్నేదు…” గెంతుతా అంది గిలక ముడుసు గుత్తొచ్చి ..మామూలుగా అయిపోయి..
“ నేనరకేజీయ్యే కదా తెమ్మన్నాది. మరి రెండు పొట్లాలేటి? ”
“ అబ్బా..! “ అని లేత వేళ్లతో”నీతో వేగలేక సస్తన్నా బాబూ..” అన్నట్టుగా  పెద్ద ఆరిందాలాగా  తల మీద కొట్టుకుని..
“   అదంతా అరకేజియ్యేనే అమ్మా. కానీ   ఇద్దరికని సెప్పి  రెండు పావు కేజీలు కొట్టిచ్చేను..”
అంది  తొక్కుడు బిళ్ళాట ఆడుతున్నట్టు లంగా పైకెత్తి పట్టుకుని ఒక్కాలు పైకెత్తి ఇంకో కాలుతో ముందుకి దుముకుతా ..
“ తెలివి తెల్లార్నట్తే ఉంది. ఎంతుకలాగ? దానొల్ల  కలిసొచ్చేదేటి..? ఇంట్నిండా ఇస్తరాకుల సెత్త తప్ప..” పెఢసరంగా అంటా తీసిపడేసింది సరోజ్ని..కూతుర్ని.
“కాదే అమ్మా..! నువ్వొకద్దానివి. సెప్తే నీక్కాదా? అరకేజీ ఒకేసారి  కొనేత్తే..కొసర్లాగ  ఒక్క ముడుసే ఏసీవోడు గదా..! అదేవో కూరొండాకా సిన్నోడని తమ్ముడికి ఏసేసీదానివి.  మేవిద్దరం ఆ ముడుసుకోసం  కొట్తేసుకునేవోళ్లం గదా..అప్పుడెప్పుడో.  నాకూ ఇట్తవే ముడుసంటే. అంతుకే రెండు  పావు కేజీలు కొంటే రెండు ముడుసులేత్తాడు గదా. అప్పుడు తమ్ముడూ,  నేనూ ఇద్దరం తినొచ్చని..” అని ..అంతలోనే ఏదో అప్పుడే గుత్తొచ్చినట్టు..గెంతేదల్లా ఆగి ఎనక్కి తిరిగి ఆల్లమ్మెనక్కే జాలిగా  సూత్తా..
“మరే ..మరే ..మరేమో!అమ్మా..నీకూ ? నీకూ ఇట్తవే గదా..ముడుసంటే..!ఈసారి మూడు పొట్లాలు కట్టిత్తాన్లే. మూడు ముడుసులొత్తాయ్. అప్పుడు తమ్ముడూ, నువ్వూ,నేనూ ముగ్గురుం తినొచ్చు..’’
అని ..మరో గంతేసి ….అప్పుడే ఏదో గుత్తొచ్చినట్తాగిపోయి..తల్లొంక సూత్తా..
“అయ్యిలాగిచ్చెయ్. మళ్ళొచ్చే ఆదోరం దాకా ఎంతుకు? ఇప్పుడే మల్లీ..ఎల్లి..ఇయ్యిచ్చేసి మూడు పొట్లాలు ఇప్పుడే  కట్టిచ్చుకొత్తాను..” అంది గబుక్కున సరోజ్ని సేతిలోని పొట్లాల్ని లాక్కోబోతూ..
ఇంటానే..
ముంజు మీద గోరు గిచ్చితే ఇంతెంత్తునెగిరిన నీటి సుక్కలల్లే..సరోజ్ని కళ్ళల్లో నీళ్ళు గిర్రున తిరగ్గా..పొట్లాలక్కడడేసి..రెండు సేతుల్తో గిలకని దగ్గరకంటా లాక్కుని పొట్టకేసి అదువుకుంది.

గిలకమ్మ కతలు 10 – “సారె పంచుడూ..వీపు దంచుడూ!”

రచన: కన్నెగంటి అనసూయ

“గిలకా ..! ఒసేయ్ గిలకా ..! తలుపుల్తీసే ఉన్నాయ్. ఏ కుక్కాన్నా వత్తేనో? మీకసల బయమెట్లేదేటే దేవుడు..? ఏ కుక్కన్నా వత్తేనో..”
దగ్గిరికేసున్న తలుపుల్ని తోసుకుని లోనికొత్తానే అరిగి, మట్టిగొట్టుకుపోయి తేగతొక్కల్లా ఏల్లాడతన్న అవాయి సెప్పుల్ని మూలకంటా ఇడుత్తా సరోజ్నీ ఎన్నిసార్లరిసినా ఎక్కడా అజాపజాలేదు గిలక.
“ ఎక్కడేం పుణుక్కుంటందో? ఇదో పెద్ద ముదిపేరక్క. ఎప్పుడూ..ఏదో ఒహటి పుణుక్కుంటానే ఉంటాది..ముసల్దాన్లాగ. నాయనమ్మ బుద్ధులు మరి. ఎక్కడికి పోతయ్..ఎతుక్కునెతుక్కుని మరీ వతనుగా వత్తయ్..” అని మనసులో గొణుక్కుని ..మళ్ళీ అరిసింది..
“ ఎక్కడ సచ్చేవే..? ఓసారి పిలిత్తే పలకవుగదా..? నా నోరడిపోవాలా?..” అంటా..
గిలక రాలేదుగానీ, కల్లు నులువుకుంటా..లేని ఏడుపు ముఖవంతా పులువుకుని ఎక్కెక్కి పడతా వచ్చేడు శీను..లోపలెక్కడ్నించో.
దగ్గిరికొచ్చే కొద్దీ రాగాన్ని పెంచేత్తన్న కొడుకునే సూత్తా …
“కొట్టుకు సచ్చేరా ఇద్దరూను. ? అనుకుంటానే ఉన్నాను. ఇంటికాడ ఏం కొట్టేసుకుంటన్నారో ఏటోనని. పట్టుమని పది నివషాలు ఇంట్లో లేపోతే జుట్టూ జుట్టూ పట్టుకుంటవేనేటల్లా? పెద్దోళ్లవుతున్నారు. ఇంకెప్పుడు నేర్సుకుంటారు? ఏదిలా దెగ్గిరికి రా…ఎక్కడ కొట్టిందో సూత్తాను.. ”
“ అక్క..నన్ను ఈడ్సేసిందమ్మా..సేతులు సూడు . ఎలా కొట్టుకుపొయ్యినియ్యో….” గొంతు పెంచేసేడాడు ఆల్లమ్మ కాతంత మెల్లిగా మాట్తాడేతలికి.
“ ఎంతుకీడ్సింది? దానికి సుద్దీ, బుద్దీ ఏం లేక ఏడుత్తుందది..సూసేవా మూసేతుల్రెండూ ఎలాక్కొట్టుకుపోయినియ్యో.! అయ్యో..అయ్యో..అదసలు మడిసేనా? దానికేవొచ్చిందో పొయ్యేకాలం….”
“ రోడ్రు మీద మట్టిలో ఈడ్సేసిందమ్మా..అందరూ సూసేరుకూడాను. మా క్లాసులో ఉండే గిరిగాడు…అడికసలు మార్కులయ్యీ గూడా ఏవీ రావు. మేస్టారు తిడతారత్తమానూను సరిగ్గా సదవడని. ఆడు నన్ను సూసి నవ్వేడమ్మా.. ” అంటా దగ్గిరికంటా రాబోతున్న కొడుకుని..
“ ఆసింటా..ఆసింటా. నన్ను ముట్టుకోకు. నేను నీళ్ళోసుకోవాలి.. పెట్ట్లోంచి కోకా , లంగా జాకిట్టూ తెత్తదంటే..ఎక్కడికి పోయిందో ఈ ఎదవ..” అంటా ఆడికి సేతుల్తోనే సెప్పింది సరోజ్ని తన్నంటుకోవద్దని..
“ ఊరికే అరవాపోతే..కాసేపు సూడొచ్చుగదా..అక్కడికినపడతంది..నీ గొంతు..”
అప్పుడే ఈత్తలుపు తెరుసుకుని లోనకొచ్చిందేవో..గిలక, వచ్చీరాటంతోనే తల్లినో అరుపరిసి…తన మీద సాడీలు సెప్తున్న శీనుగాడ్ని సుర్రా సుర్రా సూత్తా..
“ ఈడుత్తానా….ఇసిరిసిరి కొడతానా? తప్పుజేత్తే..రోడ్దేటి ఇల్లేటి. ఎదవా ఎదవకనా. అయినా నేనీడ్సేసేనని సెప్తున్నావ్ గానీ నువ్వెంత ఎఅదవపని సేసేవో సెప్పేవా అమ్మకి. .. సిగ్గులేనోడా “ తమ్ముడి మీద ఇంతెత్తున ఎగిరింది గిలక.
అలా అరుత్తున్నప్పుడు సూసేతీరాలి గిలకని…మొకవంతా కెంపు రంగైపోద్ది.
అలా అరిసేటప్పుడు సూత్తావుంటే సరోజ్నికి ఉన్న కోపం గూడా పోయి నవ్వొచ్చేత్తది. కాపోతే పైక్కనపడకుండా తమాయించుకుని కోపం నటిత్తాది పైపైకి.
“ అయ్నా..నీకు పెత్తనాలెక్కువయ్ నియ్యే గిలకా..! గిలకా గిలకా అని వందసార్లరిసేను..నాక్సలే సిరాగ్గా ఉందంతాను. అయినా ఏడుత్తుంటే ఆణ్నలాగే వదిలిపెట్తేసి ఎక్కడికి సచ్చేవ్?” ఇసుక్కుంది సరోజ్ని కూతుర్ని..
“ పెత్తనాలేటి పెత్తనాలు. కొయ్యలమూడోళ్ళింట్లో ఆయన్నయ్యకి పెళ్లయ్యింది సూడు..”
“ఎవళ్ళాల్లూ..?” మూతిరిసింది సరోజ్ని..
“ ఆళ్ళేనెహ్హే..అయ్యాల నాకు పట్టులంగా ఏసేవ్ గదా..పెళ్ళి కొడుకున్జేత్నారని..తమ్ముడికేవో..పేంటూ సొక్కా ఏసి సేతికి ఉంగరవెట్తేవ్ ..”
“ ఊ..ఊ..! ఆళ్ళా..! గేపకొవొచ్చిందిలే..సెప్పు..?”
“ ఆయన్నయ్య ఆళ్ల వదిని సారట్టుకొచ్చిందట. కావిళ్లేసుకుని పంచి పెడతన్నారు. కట్రోరు రావుడు మామ్మ నేనీదిలో నిలబడుంటే..
“గిలకా ఇట్రావే…! మీ తాతింట్లో లేడు. అలా సెంటర్లో కూకునొత్తానని ఎల్లేడు. మసిరి మీద పళ్లెవుంది. పీటెక్కి తీద్దుగాని” అంటే ఎల్లేను. నువ్విప్పుడొత్తావని నాకేవన్నా తెల్సా..కల్లోకొచ్చిగాని నువ్వేవైనా సెప్పేవా? “ అంది సేతులు తిప్పుతా..
“ మావూలుగా సెప్తేనే ఓ పట్తాన ఇనిపిచ్చుకుని సావ్వు. ఇంకా కల్లోగూడానా..ఉ..ఉఉ..” ఎటకారంగా అని గిలకింకా ఏదో సెప్పబోతంటే ..
“ ఇనేవోల్లుండాలే గానీ ..సెప్పూ పోతానే ఉంటావ్ ..ఆ సెప్పే సొల్లేదో..తర్వాజ్జప్దూలే గానీ..నాకు సిరాకొచ్చేత్తంది… ముందెల్లి పెట్లోంచి జాకిట్టూ, లంగా, సీరొకటి పట్రా.. అసలే సచ్చిపోయిన శవాన్ని జూసొచ్చేను”
తల్లి ఎటకారానికి ఒళ్ళుమండిపోయింది గిలక్కి..
” అడుగుతావు..సెప్పేదేవో..ఇనవ్. అంతుకే సిరాకొచ్చుద్ది నాకు నిన్ను సూత్తేని….” అంటా తల్లినిసుక్కుని..
“ ఏ సీర…” అంటా లంగా పైకెత్తి పట్టుకుని లోపలికి పరుగెట్తాబోతన్న గిలక..
“ ఆసి ముండకానా? తల్లిని సూత్తే సిరాకొత్తందేటే నీకు. పెద్దంతరం, సిన్నంత్రం ఉంటల్లేదు ఈకాలప్పిల్లలకి..” అంటా చనువుగా లోనికొచ్చిన సీతారత్నాన్ని సూసి ఆగిపోయి ఎనక్కొచ్చింది గిలక అక్కడే ఏడుత్తా కూకున్న తమ్ముడికేసోసారి ఓర సూపు సూత్తా..
“ రా సీతారత్నవొదినే..! మంచి నీళ్లిచ్చుకుంటావా? ఎప్పుడనగా బయల్దేరేవో ఏమో..” అని గిలకెనక్కి తిరిగి
“కుండలో నీళ్లట్రా మామ్మకి. సల్లగుంటాయ్. గిన్నెతో పట్రా మడేలు గూడా తాగుతాడు.” అని గిలక్కి సెప్పి ఇటు తిరిగేతలికి..సీతారత్నవంది..
“ .. కొయ్యలమూడి సుబ్రావు గారి కోళ్లొచ్చింది సరోజ్నొదినే …సారట్టుకుని. అదే..మొన్నపెళ్లయ్యింది గదా..రమేషు. ఆడి పెళ్ళాం. పసుపూ పిండీ పంచుతున్నాం.
“ అదే..అనుకున్నాన్లే..! ఈ లగ్గాల్లో మనూళ్లో అయిన పెళ్ళి అదొక్కటే గదా.! “అని..
వంటింటికేసి సూత్తా..” గిలకా..బేగిన్రావే..” అనో అరుపరిసి..
“ పిల్లోడు ఉజ్జోగం గదా..! కావురవెట్టేత్తారా..? “ ఆరాగా అంది సరోజ్ని..
“ మనకేం తెలుత్తాయమ్మా..! రేత్రి పొద్దుపోయేకా కవురెట్టేరు. పంచాలలాగని. తెల్లారగట్తే లేసి కాసిన్ని నీళ్ళోసుకుని ఆమట్నే పోయేను. ఇదిగో..ఇప్పటికింకా ఓ కొలిక్కి రాలేదు. కావురవెట్తేత్తారేవో..! పెళ్లయ్యాకా ఇంకెంతుకు? ఏదేవైనా గానీ సరోజ్నీ..ఇయ్యాల్టి రోజుల్లో పిల్లలు అదురుట్తవంతులనుకో..! ఎన్నాళ్లు సేసేవో.. ఉమ్మడి కాపురాలు. ఆడపడుసనీ, మరిదిగారనీ, అత్తగారనీ, మాంగారనీ ఏళ్ల తరబడి ఆళ్లందరికీ వండి, వార్సి పెట్టి ఆళ్లకి పెళ్ళీగిళ్ళీ అన్నీ అయ్యాకా ..అప్పుడు. అప్పుడుదాకా..గోగు పుల్లలూ..గొట్తాం ఊదుళ్ళూ..కళ్లల్లో నీళ్ళూ…! ఇప్పుడోళ్లకి ఏవున్నాయ్..అలాంటియ్యి..ఇలా ముడేత్తం..అలా ఎంటేసుకుపోతం..”
అని ఓ నిమిషం ఆగి..గిలకొంక సూత్తా.. గ్లాసందుకుని గట గటా తాగేసి..
“ పళ్ళాలు పట్రా పాపా..! గబుక్కున్రావాలి. పొద్దోతంది. స్వీటులకొకటీని, పసుపూ,పిండికొకటీని. రెండింటికీ సెరోటీ..పట్రా..” అని వెనకున్న ఆయనొంక తిరిగి..
“ సుబ్బారావా..నీళ్లు తాగేవా? కొబ్బరినీళ్లల్లే ఉన్నాయ్..సల్లగాను..తాగు తాగు” అంది.
“ తాగేనండా..” అన్నాడు కావిడి కమ్మ భుజమ్మీంచి కిందకి జారేత్తా..
ఊళ్లో ఎవరు కావిళ్లేసుకుని ఎయ్యి పంచిపెట్టుకోవాలన్నా సీతారత్నవే సాయం జేత్తది అందరికీని. ఊళ్ళో వోళ్లందరూ ఆవెకి దెలుసని ఆవెనే పిలుత్తారందరూనూ.
ఎవరన్నా సచ్చిపోతే గదప గడపకీ సలివిడీ, మిఠాయుండా పంచాలన్నా సీతారత్నవే. ఏ ఆడపిల్లైనా పెద్ద మనిషైతే కొంతమంది బూర్లు వండి పంచిపెట్టుకుంటారు ఊరంతాను. బాగా దగ్గిరోళ్లైతేనేమో, ఎనిమిదేసి, కాతంత ఎడవైనోళ్లైతేనేవో నాలుగేసి పూర్ణం బూర్లు పంచి పెట్టుకుంటా ఉంటారు. అలాటప్పుడూ..ఇదిగో ఎవరైనా కోదళ్ళు పసుపూ పిండితో వత్తే..అయ్యీ ఏటికైనా పంచాలంటే సీతారత్నవే.
అలా పిల్లుత్తుం వల్ల తెలుసో, లేక తెలుసని పిలవమంటారోగానీ సీతారత్నానికి ఊళ్ళో గడప గడపా కొట్టినపిండే. ఎవరు ఎవరికి సుట్తాలో..ఎవరెంత దగ్గిర దగ్గిర సుట్తాలో, ఎవరెవరికి వియ్యాలోళ్లో అన్నీ తెలుసు. ఓసారి సెప్తే సాలు. రెండోసారి సెప్పక్కాల్లేదు. తేడా రాదు. మరిసిపోదు. లెక్కెట్టి అన్నీ కావిళ్లల్లో ఏసేసి సీటీ ఇచ్చేత్తే సాలు. తేడా రానే రాదు.
పల్లెటూళ్లల్లో పొరపాటున ఎవర్నన్నా మర్సిపోతే తర్వాత్తర్వాత అదెంత దూరంపోద్దో ఎవరికీ తెల్వదు. తీరా సూత్తే ఆ పెట్టేయి ఎన్నో ఉండవ్. కానీ అయ్యే పంతాలూ పట్తింపుల్లైపోతాయ్.
అందుకే ఒకళ్ళిద్దర్కి సీతారత్నవంటే పడకపోయినా గొడవలెంతుకులే..పద్దతిగా పంచుద్దని ఆవెనే పిలుత్తారు పంచిపెడతాకి. తీరాసేసి ఆవెకేవన్నా ఇత్తారా ఇలా పంచినంతుకంటే అయ్యేం ఉండవ్ మళ్ళీని.
ఆవెకదో తృప్తి. అందరికీ నేనున్నాననుకుంటాది. ఆవిడ్నీ అలాగే సూత్తారందరూను. ఏ ఆనపకాయ ముక్కో, గుమ్మడికాయ్ ముక్కో, నాలుగు బీరపిందిలో, పులుసులోకి అడ్దం వత్తాయని గుప్పెడు సిక్కుడుకాయలో..ఎయ్యో ఒకటి సేలోనో , దొడ్లోనో ఏయి కాత్తే అయ్యి..సీతారత్నానికి పంపుతానే ఉంటారు ఎడా,పెడా అందరూను.
అంతుకే తల్లో నాలుక్కంటే మించుంటాది సీతారత్నం ఊల్లోవాళ్లకి.
ఎయ్యి పంచిపెట్నా..ఆవిడేం మొయ్యక్కాల్లేదు. కూడా మగమనిషుంటాడు కావిడి మోత్తాను.
గిలక పళ్లాలట్టుకునివొచ్చేలోపు..
“ ఆ బూరూపల్లోళ్ళ ముసలమ్మ పోయింది గదా..! “ అంటా మాట కలిపింది సీతారత్నంతో సరోజ్నీ..
“ఎవరూ..! బూరూపల్లి బుచ్చియ్య పెళ్లవా? “ అంది బుగ్గ మీచ్చేయ్యేసి ఇంత పొడుగున నోరు తెరిసి “ అయ్యా..! “ అంటా ఆచ్చెర్యపోతా సీతారత్నం.
“ అయ్యా..! ఇంకా నీదాకా రాలేదా? పొద్దున్నే పొయ్యిందంట..కూతురుక్కబురెట్తేరంట. ఆవిడొచ్చేతలికి మజ్జానం ఒంటిగంట దాటిందంట. ఇంకెంతుకులే మూడయ్యాకా తీసుకెల్దారని ఆగేరంట. ఎల్లొచ్చేత్తే పనయ్ పోద్దిగదాని ఒకడుగేసొచ్చేను..”
“ అవున్లే ..! ఒంటిగంట దాటితే తీసికెల్లరుగదా! ఆపేత్తారు. పట్టూ పోయేరా..అయితేనీ.? ఈ పన్లేపోతే ఒకడుగు అటేద్దును. ఎంతమంచిదో పాపం. ఈధరుగు మీద కూకునుండేది. ఎక్కడికెల్లినా పిల్సేది.. సీతారత్నవా ఇటొకడుగెయ్ అంటాను. ఊళ్ళో కబుర్ల కోసం. ఏదోటిచ్చేది..వచ్చేత్తుంటేని. ఏవీ లేపోతే కంద దుంపైనా సేతుల్లో పెట్తేది. ఎప్పుడూ ఉట్టి సేతుల్తో పంపలేదు..సచ్చేలోకానుందోగానీ మహాతల్లి..”
“ అవునంట.అంతా అదేమాటంటన్నారు..”
“పోన్లే..పెద్దదైపోయింది. అన్నీ సూసేసింది..ఇంక ఎల్తేనే మెరడు..” అంటా అప్పుడే పళ్లాల్తో వచ్చి నిలబడ్ద గిలక సేతిలో పల్లెం తీసుకుని గరిటెతో గరిటెడు కుంకం, రెండు గరిట్లు శెనగపిండీ, కర్పూరం అరటిపళ్లజోడీవేసిన పళ్ళెం గిలకమ్మకందించి మరో పళ్ళెం తీసుకుని మైసూరు పాకమ్ముక్కా, కాజా, మిఠాయుండా, సలివిడీ ..
ఏత్తంటే, ఏడుపాపేసి..అప్పటికే అక్కడికి సేరి ఎగాదిగా ఆటేనక్కే సూత్తన్న శీను గిలకెనక్కి సేరి గిలక భుజమ్మీదుగా సీట్లుంచిన పళ్ళెం వంక సూత్తా..
“ఉప్పుడే ..సెప్తున్నా..కాజా నాది..తీసుకున్నావంటే ఊరుకోను..” అంటా గొణిగాడు.
ఇందంటే పరువుపోద్దని నోర్ముయ్యమన్నట్టుగా ఒక్క గిల్లు గిల్లింది గిలక.
“ నువ్వు ఎన్ని గిల్లులు గిల్లినా కాజా మాత్రం నాకే..ఇవ్వాపోయావో..” మళ్ళీ గొణిగాడు..గిలకమ్మ సెవులో.
పళ్ళెం గిలకమ్మ సేతికిచ్చేసి..
” ఇంకా ఇదిగాక ..రెండీధిలున్నాయ్..పంచేసి..బూరూపల్లోంళ్ళింటికి ఒకడుగేసి ఎల్లిపోతాను. ” అంటా సీతారత్నం గడప దాటిందో లేదో… శీనుగాడి మీద ఇంతెత్తున ఎగిరింది గిలక పిక్కపాశం పెడతా..
కెవ్వుమన్నాడాడు..
“ ఏవొచ్చిందే పొయ్యే కాలం మీకు? ఎందుగ్గిల్లేవాణ్ని..?వచ్చినోళ్లు ఇంకా గుమ్మం దాటకముందే మొదలెట్తేసేరా..” కళ్ళురిమింది సరోజ్ని..
“ఇందాక్కూడా ఇంతే..! ఈ శీతారత్నం మామ్మ…ఇయ్యన్నీ పంచుతా పంచుతా..అక్కడెక్కడో బడికాడ కనపడిందంట ఈడికి. మన సుట్తాలైతే ఆళ్లే వచ్చి మనకు పెడతారు గదా..! ఈ సిగ్గులేనోడు..ఆ మామ్మ ఎనకెనకే తిరుగుతా..మా ఇంటికి రండి మా ఇంటికి రండి..అంటన్నాడంట. అచ్చూసి బేతినోరు పద్మొచ్చి సెప్పింది గిలకా మీతమ్ముడిలాగంటన్నాడని. కరువు పోతోడని అనుకోరా? ఎక్కడున్నాడో సూపిచ్చమని దాని కూడా ఎల్లి ఇంటికి లాక్కొచ్చేను ఎదవని.
ఆడేడుత్తుండగా నువ్వొచ్చేవ్. ఆడేడిత్తే సాలు . నువ్వు నన్ను తిడ్తావ్. ఆడేం సేసినా పర్వాలేదా?
టపారం ఎగిరిపోయేట్టు ఇంతెత్తున ఎగిరింది గిలక.
నోరిప్పితేనా సరోజ్ని..?
“సర్లేవే బాబా..! నువ్వే రైటుగానీ..ఆ సీరా, జాకిట్టూ ఇటాడేత్తావా? కాసిన్నీళ్లోసుకుని లోపలకొత్తాను..”
పీలగా అంది సరోజ్ని..
“ సెయ్యించుకునేటప్పుడు..బానే సెప్తావ్..మెల్లిగానూ..” సేతిలో సీట్లపళ్లెం శీనుగాడికందించి తప్పా తప్పా అడుగులేసుకుంటా లోపలికెల్తున్న గిలకెనక్కి ..మురిపెంగా సూసింది సరోజ్ని.

గిలకమ్మ కథలు 9 – గిలకమ్మా.. మజాకా…

రచన: కన్నెగంటి అనసూయ

 

“ ఇత్తెలిసిందేటే సరోజ్నే….”

నిలువునా పరిసిన గోనుసంచి మీద దోసిలితో దోసెడు  తొక్కి , కడిగి ఆరబెట్టిన నూగింజలు పోసి మడిగాళ్లేసుకుని మరీ బత్తాకేసి పావుతా పిన్నత్త కూతురు సూరయ్యమ్మన్న మాటలకి ..

అలా బత్తాగుడ్దకేసి  పావిన నూగింజల్నల్లా  సేట్లో పోసుకుని పొట్టు సెరిగేత్తన్న సరోజ్ని సెరిగే సెరిగే సేట్ని ఆమట్నే ఆపేసి దాన్ని మడిసిన  కాళ్ల మీదెట్టి  కళ్ళు సికిలిచ్చి మరీ  సూరయ్యమ్మకేసే అదోలా సూత్తా..”ఏటది..? “ అంది  ఇంత పొడుగున సాగదీత్తా….

” అబ్బాయన్నానీతో ఓమాటన్లేదా? అనుమ్టాడనుకున్నానే! టీకొచ్చెల్లేడుగా ? తెల్దేవో లే. అయినా.. ఊరంతా కోడై కూసేత్తుంటే..నీకింకా తెల్దా?” సరోజ్నంకే ఇడ్డూరంగా సూత్తా పావీ పావీ సేత్తోనే బుగ్గల్నొక్కుకుందేవో..సూరయ్యమ్మ ..ఆవె చెంపలకంతా నల్ల నూ పొట్టే…

“ వచ్చెల్లేరు. ఒక్క మటా అన్లేదు సూరయ్యమ్మొదినే! నువ్వన్నట్టు తెల్దేవో. తెలిత్తే అంతాకేవైంది?  ఏటది ఇంతకీని. ఇందాక తడిసిన నూపొట్టు బాల్చీతో  కుడితి కుండీలో పోద్దావని  సేటట్టుకుని ఈధిలోకెల్లినప్పుడు ఎక్కడ్నించో మాటలినిపిత్తన్నాయని రాజేశ్రమ్మ ఇంటికేసి సూసేతలికి పోగులోరి పారువాతమ్మా, రాజేశ్రమ్మా సెవులు కొరుక్కుంటా కొరుక్కుంటా నన్నుజూసి ఆపేసేరు నేనెక్కడ ఇనేత్తానోనని అనుకుంటాను.   ఇదేనేమో..! ఆల్లు సెప్పపోతే తెల్దా ఏటి?

నాకెవరు సెప్తారు అయినాను? నేనెవర్ని కలుత్తున్నాను.? ఎవర్నన్నా కలిత్తే తెలుత్తా ఉంటాయ్ ఎయ్యన్నాను.  ఇంతకీ ఏటో..అది..” ఎడంకాలు పాదాన్ని  కుడిగజ్జలోకంటా మడిసి కుడికాలు పొడుగ్గా సాపి మరీ సెరుగుతుందేవో..నువ్వుల సేట్ని ఆమట్నే కుడికాలు మీదెట్టి..ఆసత్తిగా అటే సూత్తా అంది ఏంజెప్పుద్దో సూరయ్యమ్మని.

“ నేను మాత్రం కలుత్తున్నానా ఏటి? నేనూ ఇంట్లోనే పడి కొట్టుకుంటున్నాను. ఏదో ఇయ్యాల నూ రమ్మన్నావని పోన్లే సెరిగి పెడితే  పోయేదేవుందని వచ్చేను. రేపెప్పుడన్నా నేను నువ్వులు తొక్కుకుంటే  నువ్వొత్తావనేగానీ లేపోతే నాకు పనేటి?  తల వాసేటన్ని పన్లున్నాయ్ నాకు.  మసిరి మీంచి ఇత్తడి సామానం కిందెట్టిచ్చి సింతపండు నానబెట్టేను. రోజుకో రెండన్నా తోవుకుంటే..పండగనాటికి కానన్నా లొంగుతాయని..” ఎట్నించెటో ఎల్లిపోయింది “ పోనీలే.. అని ఏదో సెవిలో ఓ మాట ఏద్దావనుకున్నాననుకో..దీనికీ ఎత్తిపొడుపు మాటేవన్నా పనుందా ?” అని మనసులో సరోజిన్ని ఈసడిచ్చుకుంటా.

“అయ్యా..దాన్దేవుందిలే వదినీ..! ఒకరికొకళ్లం సాయం. ఎంతుకురానూ. వత్తాను. ఇంతకీ ఏటో సెప్పేవ్ గాదు ..” ఇంకా ఏదేదో సెప్పుకు పోతున్న సూరయ్యమ్మ మాటలకి అడ్డడంది సరోజ్ని సూరయ్యమ్మ పావిన నువ్వులన్నిట్నీ సేటలో పోసి సెరుగుతాకి సేటెత్తి  పట్టుకుని..

“ ఏవుంది..ఆ బడికాడ ముసలోడు లేడా..?”

“ ఏ బడికాడ..?”

“ అదే పెడ్ద బడికాడ..”

“ ఎవరా ముసలోడు?” కల్లు సికిలిచ్చి మరీ సూరయ్యమ్మొంసూత్తా ఆరాగా అడిగింది సరోజ్ని.

“ అదే..! ఆ మూలమీదిల్లు. పొద్దుగూకులా ఈధిలోబడి ఏడుత్తాడు గందా! మంచి నీళ్లకనో ,ఒకటకనో దేనికో దానికీ బళ్ళొ  పిల్లలు లోపలికీ, బయటికీ ఎల్తా వత్తా ఉంటారు..”

“ ఉమ్మిడోళ్ళ నాగయ్యమ్మ మొగుడా? “

“ ఆ..! ఆ ముసలోడే. నీకు బాగానే గుత్తొచ్చేసింది. నాకే ఏటో ఏదీ గుత్తుంటాలేదు. ఇట్టే మరిసిపోతున్నాను. మొన్న మూడ్రోజుల్నాడేంజేసేనో ఇన్నావంటే నవ్వుతావ్ గూడాను..” అని సెప్పటం ఆపి కాసేపు తన్లో తనే నవ్వేసి..

“ ములక్కాయలూ,సిక్కుడు కాయలూ ఉంటే అడ్దవేసి ఆనపకాయ్ పులుసెట్టేను సింతకాయలు ఉడకబెట్టి రసవోసి. అప్పుడే ఉప్పు సరిపోయిందో లేదో సూసి మరీ పులుసెక్కువైపోయిందని ఓ మాటు పొయ్యి మీదెట్టేను కాతంత పులుసు ఇగురుద్దని.  ఈలోపు మియ్యన్నయ్యొచ్చి టీబెట్టనేసర్కి  గిన్నెలో నీలూ, పాలూ కలిపి పొయ్యి మీదెట్టి  పంచదారేసి..టీపొడి ఎయ్యాబోయి పక్కనే ఉన్న పులుసు గిన్నెలో ఏసేసేను ఏదో ఆలోసిత్తాను.  ఏసేసేకా సూసుకున్నానేవో..అసలే సింతపండుగాకుండా సింతకాయ ఉడకబెట్టిన రసవోసేనేవో..పచ్చగా గుమగుమలాడిపోయిన పులుసల్లా..సింతగింజల పులుసల్లే నల్లగా రూపు మరిపోయిందనుకో. పేనం ఒస్సూరుమనిపోయిందనుకో..“

“ ఏంజేసేవ్ మరి దాన్ని. “

“ ఏంజేత్తాను?  అప్పటికే మియ్యన్నయ్య పొలవెల్తాకి ముంతెట్తమని కూకునున్నారు. ఎలాగూ పులుసు తాలింపేత్తాకి  అయిదారు నిమిసాలన్నా పట్టుద్దని టీ పెట్టమన్నారనుకో. పాపం ఆయన తప్పేవుంది..”

“ అదే ఏసి పెట్టేవా?”

“ ఇంకేవన్నా ఉందా? గుడ్ల నీళ్ళు గుడ్లని కుక్కుకుని అవతల పాడబోసి పచ్చడి ముక్కేసి పెట్టేను..అవతల కూలోళ్ళొత్నారని గొడవజేత్తేని.  ‘

“ బాగానే ఉంది..ఒకోసారి నేనూ అలాగేజేత్తాఉంటాను..పెద్దోళ్లమైపోతల్లేదా..మతిమరుపొత్తాది. మానాననీవోడు…ఎప్పుడైనా మాయమ్మ ఇలాటియ్ సేత్తేని..మనుసులక్కాక  మతిమరుపు మానులకొత్తాదాని..”  అంటన్నంతలో..

“ ఏంజేత్నారు? టీలైపోయినియ్యా..? ఎన్ని కుంచాలు తొక్కేవేటి నువ్వులు? “ అన్న మాటలకి ఈధికేసి సూసిన సరోజ్ని..గుమ్మాన్నట్టుకుని నిలబడున్న సెంద్రమ్మని చూసి..ముఖవంతా నవ్వు పులువుకుని..కాలుసాపుతుం వల్న పైకెళ్ళిపోయిన సీరని ముందుకి లాక్కుంటా..

” హ్హా హ్హా. ఏవుంది? వండుకుంతం, తింటం. ఇప్పుడే టీ పెట్టిత్తే  తాగి అటెల్లేరు మీయల్లుడుగారు. లోపలికి రాపోయావా పిన్నే! అక్కడే నిలబడ్డావ్. ఎక్కడికెల్లొత్నావేటి?” అంది సరోజ్నీ మరియాదగా..లేసి నుంచుంటాకి పెయత్నిత్తా..

“లెక్కు. కూకో. నేనుండను. ఎల్లిపోతాను. అదే ఉమ్మిడి సుబ్బన్న ఏదో బల్లెక్కి పడ్డాడంట. సూసొత్తాకెల్లేను. బల్లెక్కే ఈడేనా? మాయదార్రోజులు కాపోతేనీ! సుబ్బన్న పెళ్ళం నాగయ్యమ్మ  మరి మా  ఆడపడుసుకి పిన్నత్తగారే గదా..”

“ అవ్ను. సుట్తరికం ఉందిగదా..! ఎల్లాలి మరి. ఎల్లాపోతే ఎలాగ. ఊళ్ళో రేపొద్దున మొకామొకాలు సూసుకోవద్దా? ఉప్పుడదే అంటంది సూరయ్యమొదిని. పడ్దాడంటని. నేనూ అదే అంటన్నాను..బల్లెంతుకెక్కేడో..అని! సిన్న పిల్లోడా ఏవన్నానా? సిన్నోళ్లే ధైర్నం సెయ్యలేకపోతన్నారు..”

అంది సరోజ్ని..అలా కూకునే సెంద్రమ్మకేసి సూత్తా కింద సేటలో నువ్వుల్ని కుడి సేత్తో సేటకేసి పావుతా..

“ అదే ఎవళ్లకీ తెలుత్తాలేదు. ఎంతుకెక్కావ్? నీకేంపనంటే సెప్తాకేమో..నోరొత్తాలేదంట. పక్కకి పోయిందంట..ఒక కాలూ , సెయ్యీ కూడా లేత్తల్లేదని అంటన్నారు. ఎంత వరకూ నిజవో, ఏమోమరి. ఆస్పట్టల్నించొత్తేనేగానీ తెల్వదు.”

“ఇంటికాడే ఉన్నాడా..?”

“ లేదు. పడ్దోడ్ని సూసేతలికే సేనా ఆలీసం అయిపోయిందంట. ఎప్పుడు పడ్దాడో ఏవో మరి..కొడుకు ఏదో పనుందని రాజమండ్రెల్లేడంట. పెళ్లవేవో..వణ్నందిని ..కూతురింటికెల్లొత్తానని ఎల్లిందంట. మజ్జానం బండి దిగి కొడుకొచ్చేతలికి పడిపోయున్నాడంట. నోట్లోంచి ఊరికే సొంగంట..! అప్పటికప్పుడు బామ్మర్ధికి ఫోన్జేసి కారేసుకు రమ్మని  తీసుకెల్లిపోయేరంట.. రాజారావు ఆస్పటల్ కి. మరెలా ఉంటదో ఏమోగానీ..” అని ఓసారి అటూ ఇటూ సూసి మెల్లగా లోనకో అడుగేసి..

“ ఒకాలూ, సెయ్యీ పన్జేత్తాలేదంట..నాగయ్యమ్మకొచ్చింది సావు. కూతురూళ్ళో ఉందని ముడ్డి మీద గుడ్డుండద్దానికి. అడుగడుక్కీ కూతురింటికే..!అయ్యిందా? మంచం మీదడ్దోల్లని సూతం అంత వీజీనా? సెయ్యొద్దా సెప్పు..” గుసగుసలుగా అంది..

“అవునంట..నేనూ ఇన్నానీ మాట. ముసలోడు ఇక లేత్తం కట్తవే అంటన్నారు. “ అంది అప్పటిదాకా ఇదంతా సెవిలో ఏసుకున్న సూరయ్యమ్మ..

ఇంటన్న కొద్దీ  సరోజ్నీలో ఏదో   అనుమానం తలెత్తేసింది సిన్నగాను.

పొద్దున్నగిలకమ్మ సంచట్టుకుని బళ్ళోకి ఎల్తంటే..

“ మజ్జానం అణ్ణానికొచ్చేటప్పుడు…వత్తా,వత్తా నాగయ్యమ్మ మామ్మనడిగి నూపప్పు డబ్బా ఓసారివ్వమని పట్రా..! రేపు బళ్ళోకొచ్చేటప్పుడు తెచ్చేత్తానని సెప్పు..” అంది సరోజ్ని..

అంతకు ముందురోజు పొద్దుపోయేకా నానబోసిన నువ్వుల్ని పిల్లలు బళ్లోకెల్లాకా, పనోళ్లని రమ్మంటే బోల్డు బోల్డు అడుగుతున్నారని మెల్లగా రోట్లో పోసి తొక్కటం మొదలెట్టి, అక్కడికదయ్యాకా..నూతిలోంచి బాల్చాల్నిండా నీళ్ళు తోడుకుని అట్టే పెట్టుకుంది, గిలకమ్మ వచ్చేటప్పుడు నూపప్పు డబ్బా తెత్తాది.. పిల్లా, పిల్లోడూ అన్నాల్దిని బళ్ళొకెల్లేకా పప్పుని కడుక్కుని ఎండలో పోసుకోవచ్చని.

అయితే గిలక్కంటా ముందే వచ్చేసేడు పిల్లోడు.

“ అక్కేదిరా?” అనడిగితే ..”   బడికాడ తాత ఆళ్ళింట్లో దూరింది. ఏదో తెమ్మన్నావంటగదా “ అన్నాడాడు.

మెల్లగా ఈడ్సుకుంటా  తర్వాత కాసేపటిక్కానీ  రాలేదు గిలక. వత్తవే సిరాగ్గా వచ్చింది..గిలకమ్మ.

వత్తా,వత్తా..” ఇంకోసారాళ్ళింటికి పంపేవంటేనా? ఏంజేత్తానో సూడు..” అంతానే వచ్చింది.

నూపప్పు డబ్బా పెద్దగా ఉంటాది కదా..జతకత్తుల ముందు సిగ్గుపడిందేవో అనుకుని పెద్దగా పట్టిచ్చుకోలేదు సరోజ్నీ.

ఏటే అనడిగితే నోరిప్పితే ఒట్టు. వణ్నం తిని బళ్ళొకెల్లిందేగానీ..రిటన్ లో తిరిగొచ్చేసింది జొరవచ్చేసిందని.

నువ్వులూ, బెల్లవేసి తొక్కిన సిమ్మిలంటే ఉన్న ఇట్టంకొద్దీ  కళాసులు ఎగ్గొట్టేసిందేవోననుకుని  మెడకింద సెయ్యేసి సూసిన సరోజ్నికి ఎచ్చగా తగిలింది గిలకమ్మొల్లు.

ఆమట్ని కాసిన్ని పాలుకాసిచ్చి  తాగమని సలేత్తందంటే దుప్పటి కప్పింది పడుకోమని.

ఆలోసిత్తుంటే ముసలోడు పడిపోతం ఎనక గిలకమ్మేవైనా సేసిందాన్న అనుమానం వచ్చి ఒల్లు జలదరిచ్చింది

సరోజ్నీకి. ఇదసలే తేడా వచ్చిందంటే పీకి పాకం పట్తే రకం.

ఆలోసనొచ్చిందే..తడవు..” సందేలవుతుంది సూరయ్యమ్మొదినే. నువ్వూ పొయ్యి ముట్టిచ్చాలిగదా..! రేపు సేద్దాంలే..ఈలుంటే ఒకడుగు ఇటెయ్యి…” అంటా మరో మాటకి తావివ్వకుండా..సేట్లో నువ్వుల్నికుంచంలోబోసి..

సెరగాల్సిన నువ్వుల మీద బత్తా కప్పి. ..ఆ మటా ఈమాటా సెప్తా సూరయ్యమ్మని సాగనంపి తలుపేసి

మెల్లగా గిలకమ్మకాడికెల్లి “గిలకా..! అమ్మా..గిలకా..” అని మెల్లగా తట్టిందేవో ఉలిక్కిపడి లేసి కూకుంది గిలక.

జొరంతో వల్లు సల సలా కాలిపోతంది..

అడుగుదావా వద్దా అని కాసేపు ఆలోసిచ్చి “ ఎంతుకిలాగయ్యిందో  నిజ్జంగా గిలక్కే గనక తెల్సుంటే.. ఎవుళ్లైనా వచ్చి పిల్లని ఏదైనా అడిగితే  ఏదోటి సెప్పి పంపాలిగదా..! ఓ మాట అడిగితేనే..నయవని..”  మనసులో ఆలోసిచ్చి..

మెల్లగా నాయమారతా..” ఒల్లు కాలిపోతందమ్మా..! డాట్తర్ గారి దగ్గరకెల్దాం నాన్నొచ్చాకాగానీ..నేనెవ్వరికీ సెప్పను ..బడికాడ తాతనడిగి నూపప్పు దబ్బా తెచ్చేవ్ గదా..? అదెవరిచ్చేరు నీకు?” అంటా గుసగుసలుగా అడిగింది.

“తాతే ఇచ్చేడు…” అడగ్గా అడగ్గా..ఇసురుకుని,కసురుకుని  సేలా సేపటిక్కానీ నోరిప్పలేదు గిలక.

“ అప్పటికి బాగానే ఉన్నాడా?”

“నన్నడక్కు అయ్యన్నీనీ..” ఇసుక్కుని ముసుగెట్తేసింది గిలక.

తల్లి పుట్టిల్లు మేనమామకి తెల్వదా అన్నట్టు గిలక ఎప్పుడెలా ఉంటదో సరోజ్నీకి బాగా ఎరికే. అంతుకే ఏదో జరిగిందని..అదేటో తెల్సుకోపోతే సేనా గొడవైపోద్దని మనసులో భయపడతానే గుమ్మంకాడికెల్లి తలుపు గెడ పెట్టి  ఉందో లేదోనని మరోసారి చూసి..గిలకమ్మ దగ్గరకంటా వచ్చి ..

“కాదమ్మా.! ఆ తాత పడిపోయేడంట. నోరొంకరపోయిందంట. బతుకుతాడో బతకడో అంటన్నారు..ఏం జరిగిందో సెప్పు..నాన్నక్కూడా సెప్పను..” అనే తలికి భయపడిందో ఏవో..గబుక్కున లేసి కూచ్చుంది మంచం మీద..

అలా కూచ్చునే..

”  నూపప్పు డబ్బా తెమ్మన్నావ్ గదా..! ఉండమంటే  ఉండకుండా తమ్ముడేవో ఇంటికొచ్చేసేడు. డబ్బా ఎక్కడో పైనుంది..పీటేత్తాను. నువ్వెక్కి తీస్కో అన్నాడమ్మా ఆ తాత.  లోపలెక్కడో ఉన్న పీట పట్రమ్మాడు లోనకెల్లి.  తెత్తాకి లోపలికెల్తే నా ఎనకే వచ్చి ముద్దెట్టి..” ఏవే ..నన్ను పెల్లి సేసుకుంటావా? మీ నాన్ననడుగుతాను “ అని నవ్వేడు.. “ స్సీ “ అని తోసిపడేసేను. “సర్దాగా ఆన్నాన్లేవే. “ అన్నాడు మల్లీని.

“ అప్పుడే వచ్చేద్దామనుకున్నాను.. తేపోతేనేమో నువ్వు తిడతావు.”

“ అంతవరకైతే పర్లేద్లే.. ముసలోళ్లు ఏదో సరదాకంటారు. నిజ్జంగా సేస్కొమ్మనా ఏటి నీబ్బొంద. . తర్వాతేంజేసేడో సెప్పు..”

“ఏవుంది..పీటీడుసుకొచ్చి పైనున్న డబ్బాకోసం  ఎక్కా బోతంటే..నువ్వెక్కలేవుండు , నేనెక్కిత్తానని  ..ఇదిగో ..ఇక్కడ రెండుపక్కల్నించీ సంకల్లోంచి సేతులేసి పైకి ఎక్కిత్తన్నట్టు…గట్టిగా నొక్కేసేడమ్మా..” అంది సిగ్గేసిన మొకంతో గుండెలకేసి సూపిత్తా..

“నాకెంత నొప్పేసిందో..! మా బళ్ళోను..రాణి మంచినీళ్ళు తాగుతాకని లోపలికెల్తే..ఇలాగే సేసేడంట. నాకది గేపకం వచ్చింది..అంతుకే ..ఆడికి  బుద్ధి సెప్పాలని..

“తాతా పీట నువ్వెక్కు..ఈసారి నేను నిన్ను ఎక్కిత్తాను.” అన్నాను.

“ ఏటో అనుకున్నాను. తెలివైందానవేనే మనవరాలా” అంటా పీటెక్కుతా పట్టుకోమన్నాడు

“ ముందు పైకెక్కి  నూపప్పుడబ్బా దించెయ్ . తర్వాత నిన్ను దించుతా..” అని సెప్పి పై నించి తీసి తాత నూపప్పుడబ్బా అందిత్తే దాన్నందుకుని పక్కనెట్టి..దిగుతాకని పీట మీద కూచ్చుంటాకి వంగుతుంటే ..పీటెత్తి పక్కకి పడేసేను. సచ్చూరుకున్నాడు ముసలోడు..లేపోతే గట్టిగా నొక్కేత్తాడా..నన్ను..”

అంటా వణికిపోతున్న గిలకమ్మ గౌనెత్తి పొట్తకి కాతంత పైనా, మెడకిందా కమిలిపోవటాన్ని సూసి పల్లు నూరతానే బాధని బిగబట్టి ..పిల్ల సూడకుండా.. గుడ్డు నీళ్ళు గుడ్డున కుక్కుకుంటా..

“ మాబాగా సేసేవ్. అలాటెదవలకి అలాగే సెయ్యాలి. ముసలి సచ్చినోడు…ముసలి సచ్చినోడని. కాటిక్కాల్లు సాపుకుని కూకున్న ఎదవకి పసిగుడ్దని కూడా అనిపిచ్చలేదా ఎదవన్నెరెదవకి..”

కసిదీరా తిట్టి..” ఈమాట..నాన్తో అనకు. నువ్వు సేసిందే సాలు  ఆ ముసిలోడికి..”  అంటా..వణుకు తగ్గిన కూతురు నుదురు మీదో ముద్దెట్టి  నిండా దుప్పటి కప్పి, ఏణ్ణీల్లు కాపడం పెడదావని

పొయ్యంటిత్తాకి అగ్గిపుల్ల గీసిందేవో.. నిజాన్నా పొయ్యిలో పడేసింది సరోజ్ని.

——

 

 

 

 

గిలకమ్మ కథలు 8 – అద్దీ.. లెక్క! కుదిరిందా.. తిక్క?

రచన: కన్నెగంటి అనసూయ

మజ్జానం బడి వదిలే ఏలయ్యింది. పొద్దున్ననగా పెరుగన్నం తినెల్లినోళ్ళు ఆకలితో నకనకలాడతా ఇంటికొత్తారని.., ఆళ్లకి అన్నాలు పెట్టి తను తినొచ్చులే అని పనంతా అయ్యాకా నీళ్ళోసుకుని ఈధి తలుపులు దగ్గరకేసి వసారా మీద గోడకి నిలబెట్టున్న నులక మంచాన్ని వాల్చి దుప్పటీ, తలగడీ లేకుండా ఆమట్నే ఇలా నడుం వాల్సిందో లేదో సేస్సేసున్న ఒల్లేవో..ఇట్టే కునుకట్తేసింది సరోజ్నికి.
అంతలోనే తలుపు మీదెవరో “మేడంగారా..మేడంగారా..” అంటా సేత్తో కొట్టిన సప్పుడై సటుక్కున లేసి కూకుంది సరోజ్ని.
“ ఇయ్యాల్టప్పుడు ఎవురొచ్చేరో..? పైగా మేడంగారంటన్నారు సిత్రంగాను. నన్నెవరు పిలుత్తారలాగ?” మనసులోనే నవ్వుకుంటా తలుపుదీసిందేవో..ఎదురుగ్గా గంగాజలం మేస్టారు..
ఆవిడ్ని సూసి తెల్లబోయింది సరోజ్ని. అలా తెల్లబోతానే..”ఇయ్యాల్టప్పుడు ఈవిడొచ్చిందేటి? ఈ గిలకమ్మకసలే కుదురు తక్కువ. కొంపదీసి ఎవర్నన్నా..పడేసి తొక్కెసిందా ఏటి బళ్ళోను. గొడవెట్టుకుంటాకొచ్చిందేవో..? “ అని మనసులో అనుకుంటా ..
” ఈల్లొత్తారేవోనని సూత్తన్నానండి..అంతుకే తలుపులు దగ్గిరికి జేరేసేను. బళ్లోంచే వత్తన్నారేవో? మంచి నీళ్లిచ్చుకుంటారా? ?” నవ్వుతూనే మరియాదగా అడిగింది సరోజ్ని..కుచ్చీలో కూచ్చోమన్నట్టుగా దాన్ని బర్రున గంగాజలం మేస్టారి ముందుకి తోత్తా..
గంగాజలం మేస్టారిది ఆ ఊరే. అక్కడే పుట్టి పెరిగేరు కూడాను. సెకండరీ గ్రేడూ ట్రయినింగయ్యి ఇక్కడే మేస్టారుగా సేరేరు. అంతుకే సూడగానే గుర్తుపట్తేసింది..సరోజ్నీ.
బళ్లో గిలక ఆవిడ కళాసే. కానీ ఈ కుదురు తక్కువ ముండ కూకుంటే గదా ఆవిద కళాసులోను.. ఆలోసిత్తానే గంగాజలంగఆర్ని గమనిత్తందేవో..
“వద్దండి. బళ్ళోంచే గదండీ వత్తన్నాను. ఇంటికెల్లేకా తాగుతాను గానీండీ..మీతో ఓ మాట సెప్పాలని ఇంకా బడి ఇడిసి పెట్టక ముందే ఇటొచ్చేనండి..బడి ఇడిసిపెడితే పిల్లలొచ్చేత్తారని మా హెడ్డు మాస్టరుగార్నడిగి ఒకడుగు ముందొచ్చేనండి..ఇదీ కారణవని సెప్పేతలికి ఆరూ ఒప్పుకున్నారండి..”
సరోజ్ని గుండెల్లో ఈశడు తూకం రాయడింది అదిని. ఆలోసిత్తానే వద్దన్నా మంచినీల్లు తెచ్చిఛింది.
“పోన్లే .. తెచ్చిచ్చేరు గదాని” అవసరం లేపోయినా నాల్గయిదు గుటకలేసి మిగతా నీళ్ళు అక్కడే ఉన్న కొబ్బరి సెట్టు మొదట్లో పోసి..ఎనక్కొచ్చి గళాసు కిందెట్టి కుర్సీలో కూకుంటా..
“ మరేమో..మీ పాప మా క్లాసేగదండీ..” అంటా మొదలెట్టింది గంగాజలం.
నవ్వుతా తలూపింది అవునన్నట్టు సరోజ్నీ.
“ నా క్లాసైనా ..మీ పాపెప్పుడూ నా క్లాసులో కూకోదండి. మరదేటో గానీ నాకూ అర్ధమై సావదండి. ఎప్పుడూ ఆ లచ్చిం మేస్టారి క్లాసులోనే కూకుంటాదండి. పక్క రూమే అయ్యే తలికి ..మా క్లాసులోంచి బేటికొచ్చి ఆల్ల క్లాసులోకి కిటికీలోంచి వచ్చిందో లేదోనని ఓసారి తొంగి సూసి ఆజరు ఏసుకుంటానండి. రోజూ అంతేనండి. ఎన్ని సార్లు అడిగినా వచ్చి కూకోదండి. లచ్చిం మేస్టారు కూడా సాలాసార్లు సెప్పేరండి. అయినా రాదండి. కడాకరుకి హెడ్డు మాస్టరుగారు కూడా సెప్పేరండి. బెయపెట్తేరు గూడానండీ గోడ కుచ్చీ ఏయిత్తానని. అయినా ఇన్లేదండి..“ కించిత్తు బాధగా, కూతంత స్సిగ్గుగా అంది గంగాజలం.
“ తెలుసండి..కూకుంటాలేదని. అదే సెప్పుద్ది. ఎంతుకే అనడిగితే ఏమ్మాట్తదు. రోజూ అడుగుతానండి ఓమాట బళ్లోంచి రాగానే ఎక్కడ కూకున్నావే అని. నదురూ బెదురూ లేకుండా సెప్పేత్తాదండి.
ఇంట్లో ఉంటానండి. దీన్నెలాగ కొంకిలు ఇరగ్గొట్టి మీ కళాసులో కూకోబెట్టాలో తెలుత్తాలేదండి. నేనెల్లనంతే అని తెగేసి సెప్పేత్తాదండి. అదేం పిచ్చోగానీ దానికి లచ్చిం మేస్టారంటే మా ఇదండి. పువ్వు పుయ్యనివ్వదండి. మా లచ్చిం మేస్టారికి అని కోసేసి పట్టుకెల్లి పోద్దండి. ఏదైనా పెట్టినా అంతే. మొన్నామద్దెన..బళ్ళోకి ఎవరో గారడీ వోళ్ళొచ్చేరు. అందరూ తలో పావలా తెచ్చుకోండి ఇళ్లకెల్లి అన్నారంటండి..పరుగూ,పరుగున వచ్చేసి పీకల మీద కూచ్చుందండి..డబ్బులు ఇత్తావా సత్తావా అని. ఇవ్వక సత్తానా అండి. ఇవ్వాపోతే అదో గోల. అంతుకే ఇచ్చేనండి. తీరా అయ్యట్టుకెల్లి తీగల మీద నడుత్తువో ఏదోనంటండి..పక్కింటోల్ల పిల్లోడు సూస్సేడండి. ఆడు సెప్పేడు. ఆ గారడీ ఏదో సూడకుండా సెంటర్లో అమ్ముతున్నారని నవనవ లాడతన్నాయంటండి వంకాయలు. అయ్యి కొనుక్కెల్లి మాయమ్మ మీకిమ్మంది అని ఇచ్చొచ్చిందండి. నాకూ దెలవదండి అలా ఇచ్చినట్టు. సెప్పలేదండి తిడతాననుకుందో ఏవో. మొన్నామజ్జన ఏగోరింట్లో పెళ్ళికొడుకుని జేత్తంటే ఎల్లేవండి..నేనూ ,మా ఇరుగూపొరుగూ. అక్కడ ..ఆల్లందరూ ఉండగా సెప్పిందండి..వంకాయలు ఎంత రుసిగానో ఉన్నాయని గుజ్జల్లే ఉడికిపోయింది కూరని.
ఆ పక్కా ఈ పక్కా ఈల్లున్నారేవో సిగ్గేసేసిందనుకోండి..పోనీ నేనంపితే అలాటిమాటే. నాకే పాపం దెల్వదండి. మొకవట్టికెల్లి ఎక్కడ పెట్తుకోవాలో తెల్వలేదండి. పోనీనమ్మాఅని నేనిచ్చి అంపితే అదో రకం అనుకోండి..నేనివ్వని దానికి నాకెందుకొచ్చిన గొడవ సెప్పండి. అడుగుదావా అంటే సేసిన పని సెడ్డది గాదు. అలా ఎవరికైనా ఏదైనా ఇవ్వాలనుకుంటం మంచి గుణవే. కాదన్ను. దీనికెలా సెప్పాలో తెలుత్తాలేదండి..” మొత్తుకుంది సరోజ్ని..
“పిల్లలు అలాగే ఉంటారండి..ఎవర్ని ఇష్టపడతారో తెల్వదు…ఇష్టపడ్దారంటే..ఇదిగో ఇలాగే ఉంటాదండి..”
“ అబ్బే ..! ఇది మరీనండ బాబా. ఏది పెట్టినా తినను గూడ తినదండి. అన్నీ దాత్తది. ఎంతుకే దాత్తన్నావ్ అంటే మా లచ్చిం మేస్టారికి అంటాదండి.. దీంతో ఎలా ఏగాలో తెలుత్తాలేదండి.”
నవ్వుకుందా మాటకి గంగాజలం.. మేస్టారు. కాసేపటికి నవ్వాపి..సరోజ్నీ వంక , వాచ్ఛీ వంకా మారిసి మారిసి సూత్తా..
“ఇనస్పెట్టరు గారు వచ్చినప్పుడల్లా…నాకిదో పెద్ద పనైపోయిందండి మీ పాపని బెతిమిలాడ్తం. సిగ్గేత్తంది కూడానండి..” అంది ..మొకవదోలాగ పెట్టుకుంటా..
సరోజ్నీకి సచ్చేంత జాలేసేసింది ఆవిడ్నలా సూసేతలికి.. కోపంగూడా గుప్పున పొగలాగ మొకవంతా పొంగుకొచ్చేసిందేవో..
“నాలుగు సరవాపోయారా ఎదవని.? వచ్చి కూకున్నేవో..” అంది..
“ అయ్యో! సరుత్తుం ఎంతసేపండి. సేతి కొద్దీ లాగి ఈపమ్మటా సరవచ్చు. నాలుగూ పీకొచ్చు. నార పీసు లాగెయ్యొచ్చు కూడానండి. కానీ నేనలా సేత్తే బడి మానేత్తేనో..? మీరు ఊరుకోరు గదండీ..! అదీ రిమార్కేనండి మాకు..సస్పెండు సేసేత్తారండి. ఒకల్లని బళ్ళోకి బల్వంతాన సేర్సలేవండి.అలాటిది ఒకల్లని బడి మానేసేలాగ ఎంతుకండీ సేత్తవని ఊరుకున్నానండి. సరేలే..! తనకి ఎక్కడ ఇట్టం ఉంటే అక్కడే కూకోనిత్తే పోద్దని ఇన్నాల్లూ పట్టిచ్చుకోలేదండి. అయితే ఇనస్పెట్తరు గారొత్తన్నారండి రేపు. ఆరే..సొయంగా ఆజరేత్తారు. ఆ యాలకి ఉంటే సాలండి. ఎన్ని సార్లు సెప్పినా ఇంటం లేదండి. అంతుకే.. మీరు సెప్తేనన్నా,,ఇంటాదేమోనని..మీకు సెబ్దావని వచ్చేనండి..”
ఆ మాటలకి కోపవంతా వడ్లగింజల్లో పొల్లుగింజల్లా తేలిపోగా తెగ నవ్వొచ్చేసి పక పకా నవ్వేసింది సరోజ్ని. గంగాజలం కూడా సరోజ్నితో కలిసి కాసేపు నవ్వేసి..
“మీకలాగే ఉంటాదండి..మామూలు రోజుల్లో అయితే ఎక్కడ కూచ్చున్నా కూచ్చోవచ్చండి. కానీ ఆపీసర్లు ఊరుకోరండి..ఎవళ్ల క్లాసుల్లో ఆళ్ళే కూకోవాలంటారండి. అలా కూకోబెట్టాపోతే మా మీద రాసేత్తారండి పై ఆపీసర్లకి..అంతుకే పరిగెత్తుకొచ్చేనండి..బాబ్బాబూ ఎలాగైనా రేపొక్క పూట నా కళాసులో కూచ్చోమని సెప్తే..నా నెత్తిన గుండిగుడు పాలు గుమ్మరిచ్చినట్తండి..” బతిమాలినంత పన్జేసింది గంగాజలం మేస్టారు..
అయ్యన్ని ఏదో గుత్తొచ్చి నవ్వాపుకోలేకపోయింది..సరోజ్ని. నవ్వీ నవ్వీ..
“ సిన్నప్పట్నించీ అదంతేనండి మేస్టారా? ఒట్టి మొండిగటవండి. అది ఏది తినాలనుకుంటే అదే తింటాదండి. దానికిట్టం లేపోతే మనవెంత సెప్పినా దాన్నోరు ఇప్పిచ్చలేవండి. గుడ్దలైనా అంతే. దానికి నచ్చినియ్యే కొనాలండి. నచ్చాపోతే ఎంత కొత్తదైనా, ఇస్త్రీదైనా కట్టదండి. ఇట్తం ఉన్న గౌనైతే సిరిగిపోయినా, ఎలిసిపోయినా అదే కడద్దండి మల్లీ మల్లీని. ”
“బళ్ళోనూ అంతేనండి..సెప్పిన పని నచ్చితే అందరికంటే ముందే రాసి అక్కడ పెట్టేత్తాదంటండి. నచ్చాపోతే పుస్తకం అట్త కూడా తెరవదంటండి లచ్చిం మేస్టారే సెప్పేరండి..నేనావిడికి సెప్పాల్సింది ఆవిడి నాకు సెప్తారండి. సిగ్గేత్తాదనుకొండి..”
“మరంతేగదండీ పాపం. పెద్ద సావే వొచ్చి పడిందండి..అలాగైతే దీంతో మీకు..”
“ మామూలప్పుడైతే ..నేనిలా రాపోదునండి. ఇనస్పెట్టర్ గారొత్తన్నారుగదండీ..! ఆయనేదన్నా అంటే నాకు నా మర్ధా అండి మా తోటి మేస్టారుల్లో..! లక్ష్మిం మేస్టార్ని అడుగుతాకి నామోసి ఏసి మీ దగ్గరకొచ్చేనండి..” ఒకింత సిగ్గు సిగ్గుగా అన్న గంగాజలం మాటలకి జాలేసింది సరోజ్నికి.
“వద్దులెండి. అలాగైతే నేనే సెప్తానుండండి ఎదవకి. అయినా ఎవరి కళాసులో ఆళ్ళు కూకోవాలిగానండి..పేరో కళాసులోనూను, కూచ్చునేది ఒక కళాసులోనూనా..? అదెలాక్కుదురుద్ది ఏసాలు కాపోతేని ఏసాలు!
దీనికి బళ్ళో ఏసేతలికి ఆడింది ఆటగానూనూ, పాడింది పాటగానూ ఉంది. దీనికి సాగుతుందలాగ. మీరెల్లండి. ఏవనుకోబాకండి. మళ్ళీ వణ్నం తిని బళ్ళోకి ఎల్లాలిగదండీ..! బాధపడకండి మేస్టరుగారా? నేను సెప్తాగదండీ దానికి. “
అన్న సరోజ్ని మాటల్తో..కూతంత ధైర్నం రాగా మరి కాసేపు ఆమాటా ఈమాటా మాట్టాడి..ఇంటిదారి పట్టింది.. గంగాజలం మేస్టారు బొట్టెట్టి అరటి పళ్లత్తం కవరందించిన సరోజ్నికేసి ప్రేమగా సూత్తా..
గంగాజలం మేస్టార్ని అటంపి పొయ్యలో రెండు పిడకలలేసి ఆటి మద్దెన సన్నని గోగుపుల్ల ముక్కల్ని ఒడుపుగా దూరిపి అగ్గిపుల్ల గీసిందేవో..మెల్లగా మంటా..పొగా మొదలై ఇల్లంతా అలుముకుంటుండగా వచ్చింది గిలక..ముక్కు మూసుకుని మెల్లగా ఒక్కో అడుగూ ఏత్తా..
“ ఏటే ..అమ్మా..ఇప్పుడీ పొగెట్టేవేటి? దగ్గొచ్చేత్తందే..”
“ వత్తే రానియ్..నీకు దగ్గొత్తే నాకెటి. కాళ్ళుకడుక్కురా అన్నం పెడతాను. “
అమ్మెనక్కి తెల్లబోతా సూసింది గిలక ఆ మాటకి. అమ్మెప్పుడూ అలా మాట్తాడగా సూళ్ళేదేవో ..ఆచెర్యంగా ఉంది గిలక్కి.. అలా ఆచ్చెరపోతానే..తల్లెనక్కి సూత్తా..
“నాకన్నం వద్దు . నేంతిన్ను. “ బెదిరిచ్చింది గిలక.
“ అయితే ఇంతికాడెంతుకు బళ్లోకి పో..అన్నం తినన్దానివి ఇంటికెంతుకొచ్చా..” లొంగలేదు సరోజ్ని.
పిచ్చెక్కినట్టు అయిపోయింది గిలక్కి తల్లలా ఎక్కడికక్కడ విరదీసి మాట్తాడేసేసరికి..
అంతా గమనిత్తానే ఉంది సరోజ్ని. అయినా ఏ మాత్తరం ఎనక్కి తగ్గక..అప్పుడప్పుడే పొగ తగ్గి బాగా ఎర్రబడ్ద పిడకల పొయ్యి మీద మంగళాన్నెట్టి మినువుల మూఠకాడికెల్లింది ఇనపజల్లెడదీస్కోని..
“ ఇయ్యేలప్పుడెంతుకు పొయ్యంటిచ్చేవ్ ? “ అంది దగ్గుతానే..తల్లెనకమాలే ఎల్తా..
“ ఎంతుకా..? మినువులు ఏపుదావని..సున్నుండలు సెయ్యాలి గదా. తమ్ముడికి ఇట్టం.
“ ఆడికొక్కడికేనా? మరి నాకో? నాకూ ఇట్తవే గదా అయ్యంటేనీ?”
“ నీకిట్తం అయితే నాకేంటంట? ఆడంటే నాకిట్తం. ఆడికోసం సేత్తన్నాను. .”
“ నేన్నీకే పుట్తేను గదేటే అమ్మా..! “ ఆ మాటతో ఉక్రోషం తన్నుకుంటా రాగా పుస్తకాల సంచీ అక్కడ పడేసి సన్నగా ఏడుత్తా..సరోజ్నీ ఈపు మీద గుద్దుతుం మొదలెట్టింది.. సన్నగా ఏడుత్తా..
“పుడితే పెట్టాలని ఎక్కడైనా ఉందా అంట..?” అంది సరోజ్ని బింకంగా ..
“పుట్తేను గాబట్టి పెట్టాలి..అందరూ అలాగే పెడతన్నారు..” వెనగ్గా వచ్చి సరోజ్ని మెడ సుట్టూ సేతులేసేసింది గిలక.
అయినా తగ్గలేదు సరోజ్నీ.. మంగలం;లో మినువులు ఏపుతానే…
“ఊహూ..! అలాగా! ఎవరికి పుడితే ఆల్లే పెట్టాలా..? అలాగైతే ..ఏ బళ్లో ఏత్తే ఆ బళ్లోకే ఎల్లాలి గూడానా? నాకు తెలవదే..?
అమాయకంగా నిజంగానే తెలవదన్నట్టు అన్న తల్లికేసి సూత్తా..
‘’ మరెల్లకుండా..ఒక బల్లో ఏత్తే ఇంకో బల్లోకి ఎల్తారా ఎవరన్నాను..?” ఎటకారంగా అంది గిలక..
“ ఒక్క కళాసులో ఏత్తే ఇంకో కళాసులో కూకుంటాలేదా నువ్వు? అంతుకని అలాగడిగేను..”
ఏమ్మాట్తాడకుండా గమ్మునుండిపోయింది గిలక. సరోజ్నీ మెడ సుట్టూ సేతులు తీసేసి..దొంగలాగా అక్కడ్నించి జారుకోబోతుంటే..ఎనకనించి సరోజ్నంది..
“ ఏ కళాసులో పేరుంటే ఆ కళాసులో కూకోకుండా ఎవరికిట్తమైన కళాసుల్లో ఆల్లే కూకుంటే తల్లైనా పుట్తిన అందరికీ పెట్టాలనేవీ లేదు. ఇట్టవైనవోల్లకే పెట్టుకోవచ్చు..”
అంటా తనకి అన్నం పెట్టటానికి ఏ మాత్రం లెగని తల్లిని తెల్లబోతా సూత్తా..కాళ్లు కడుక్కుంటాకి తూములోకెల్లిన కూతుర్ని వోరకంత సూసింది సరోజ్ని.
మర్నాడు…
జడల్రెండూ ఇంతెత్తున ఎగిరెగిరి పడేట్టుగా గంతులేసుకుంటూ బళ్లోంచి ఇంటికొచ్చిన గిలకమ్మ..
“ అమ్మా..ముందు సున్నుండలెట్టు.తర్వాతే అన్నం..తింటా..”
పిల్లోడి చొక్కాకి గుండీ ఊడిపోతే కుట్తటానికి ముందేసుకుని కూర్చుని సూదిలోకి దారం ఎక్కిస్తున్న సరోజ్నీ మూతి భిఢాయించుకుని కూర్చుందే తప్ప నోరు విప్పలేదు.
దాంతో దగ్గరకంటా వచ్చిన గిలకమ్మ తల్లి చేతిలోని చొక్కా దూరంగా బల్ల మీదకి విసిరేసి..తల్లి ఒళ్లో దూరిపోతూ..
“ అమ్మా..! మరే ఇయ్యాల మా బళ్ళోకి ఇనస్పెట్తరు గారొచ్చేరు. నన్ను గుడ్ అన్నారు. అందరికంటే ముందు రాసేసేనని. లచ్చిం మేస్టారి క్లాసులో ఎంత బాగా రాసినా మెచ్చుకునీవోరు కాదమ్మా.!
అంతుకే..నేనీ క్లాసులోనే కూకుంటా. అక్కడికెల్లను..” సేతులు తిప్పుతా వసపోసిన పిట్టలా సెప్పుకు పోతున్న కూతుర్ని సూత్తందే గానీ సరోజ్నీ..గంగాజలమ్మేస్టారే మనసులో మెదుల్తుంటే వంగుని కూతుర్ని నుదుట్న “ఉవ్వా.” అంటా ఇంత పొడుగున ముద్దెట్టింది.

గిలకమ్మ కథలు – గిలకమ్మ పందేరం. ఆహా..! ఏమి యవ్వారం.

రచన: కన్నెగంటి అనసూయ

యేగోరింట్లో పిల్లోడ్ని పెళ్ళి కొడుకుని సేత్నారంటే అయ్యాల తెల్లారగట్తే లేసి పన్జేసుకుంది సరోజ్ని.
మల్లీ ఎండెక్కితే కుదరదని పిల్లలు నిదళ్ళు లేత్తాకి ముందే తలిప్పి సిక్కుల్లేకుండా దువ్వెన్తో దువ్వి..తల్నిండా నూనెట్టి మరీ పైకి ముడెట్తేసి..బాగా మసిలి,మసిలీ పొగలొచ్చేసిన రాగి బిందెడు నీళ్లతో నీళ్ళోసేసుకుని ఏదో పాత సీరుంటే సుట్తబెట్టి బీరువాలోంచి పగడాల గొలుసుదీసి మెళ్ళో ఏసుకుని అద్దంలో సూసుకుంది.
సూత్రాల గొలుసునీ, నల్లపూసల గొలుసుని అంతకు ముందురోజే కుంకుడుకాయల పులుసులో నానేసి మరీ తోవిందేవో..పగడాల దండ జతసేరే సరికి నిగనిగలాడిపోతన్నాయ్ అనుకుంది అద్దంలో అదే పనిగా తనని తాను సూసుకుంటా..
అక్కడకా పనయ్యాకా పిల్లల్ని నిద్దళ్ళు లేపి మొకాలు కడుక్కు రమ్మని రాత్రన్నం ఉంటే అందులో కాతంత పెరుగు గుమ్మరిచ్చి, సిటికెడుప్పేసి ఆవకాయ బద్ద అడ్డేసిందేవో ఆవురావురుమంటా తిని బళ్లోకి లగెత్తేరు ఆళ్లిద్దరూ.
ఆళ్లనలాగంపి “ అమ్మయ్యా..వానెలిసినట్టుంది..” అని మనసులో అనుకుంటా…మొగుడు పొలాన్నించి తిన్నగా అటే వత్తాననేతలికి సాకలోడు నున్నగా సేసిన ఇస్త్రీ జత ఏస్కున్నాకా బొంత రుమాలు భుజాన్నేసిందేవో..అతనలాగెల్లేకా తలుపులు గడెట్టి ..తీరిగ్గా సేతికున్న మట్టిగాజులు తీత్తా..
“ స్సూరేకాంతవా..ఏకాడున్నా? పనయ్యిందా? ఏగోరింటికి..భోజనానికెల్లాలిగందా! ఎన్నింటికెల్దాం..?”
గోడ మీంచే కేకేసింది సరోజ్ని..
“ ఇంకో అరగంటడతాది. నీదో..? మియ్యన్నయ్య..రాత్రినించీ అక్కడే ఉన్నారుగదా. తెల్లారగట్టొచ్చి నీళ్లోసుకునెల్లేరు. నేనింకా తానం సెయ్యాలంతే..నీదైపోయిందా?”
“ ఆ..అయినట్టే. పిల్లజెల్లా బళ్లకెల్లి ఇల్లు కాలీ అయ్యేతలికి ఇదిగో..ఇయ్యాలయ్యింది. “ అంది అంతకు ముందే బీరువాలోంచి తీసి పక్కనెట్టుకున్న బంగారు గాజుల్ని మట్టిగాజుల్తో కలిపి అదొకటీ, ఇదొకటీ ఉండేట్టు చూసి చెరి సగం గాజులు చేతికి తగిలిచ్చుకుంటా.
అరగంటన్నమడిసి గంటైనా గుమ్మం తలుపు తెరవలేదేవో.. వాకిట్టో కూకుని ఒకటే తీపులు బోయింది సరోజ్ని..పేరంటాల్లు ఎల్లే వాల్లు ఎల్లకుండా..”య్యే..ఎవ్వరికోసం సూత్నా..రా..ఎల్ధాం. పొద్దెక్కింది” అనేతలికి.
“ మొగుడెప్పుడో తెల్లారగట్టే వచ్చి నీళ్ళోసుకునెల్తే..ఇయ్యేల్దాకా ఏంజేసిందో ఈ ఇల్లాలు..” అనుకుంటున్నంతలో..తాళం కప్ప సేత్తో పట్టుకుని రానే వచ్చింది సూరేకాంతం బయటికి.
ఈల్లెల్లేతలికే కిటకిటలాడిపోతంది పెళ్ళోరిల్లు. పందిట్లో మగోళ్ళున్నారని దొడ్డి తలుపులు తీసుండేతలికి అటేల్లేరేమో..మంచాల్నిండా, బల్లల్నిండా,వసారాల్లోనూ, సెట్లకిందా , సాపలెసుకుని ఎక్కడ సూసినా ఆడోళ్లే.
“ బాగున్నారా? ఎప్పుడొచ్చేరు? పిల్లలు బాగా సదుంతున్నారా? పిల్ల పెద్ద మనిసయినట్టుంది గదా..?” లాంటి ఊసులే ఎక్కడ సూసినా.. అయ్యన్నీ ఇంటా మనసులోనే నవ్వుకుంది సరోజ్ని.
“ బంతి కాలీ అయ్యిందంట భోజనాలకి రమ్మంటన్నారు “ అనేతలికి ఒకటే కోలాహలం కోళ్ల గంపని పైకెత్తితే ఒక్కసారిగా తొసుకుంటా, పోటీ పడి బయటికి పరుగులెత్తుతున్న కోళ్లల్లాగా. తోపులాట కూడాను.
“ ఇక్కడ కూకుందాం రా..ఎలాగా బంతయ్యేతలికి అరగంటన్నా పట్టుద్ది “ అంది సరోజ్ని సూరేకాంతానికేసి సూత్తా..బంతిలో కూకుంతాకెల్లినోల్లతో ఖాలీ అయిన కుర్సీల్లో ఒక దాన్లో కూకుంటా..
“ లేదు..బేగినే వడ్డిచ్చేత్తన్నారు. మనోళ్లుగాదు వడ్డిచ్చేది. ఎవుళ్లనోదీసుకొచ్చేరుగదా బయట్నించీ..ఎంతోగానీ తీసుకుంటారంత. కమలమ్మంది..అందరికీ అన్నీ ఏత్తారంట మర్సిపోకుండాను. మనోళ్ళైతే అదావిడి సేసేసి తత్తరబిత్తరలాడిపోతా ఒకటేత్తే ఒకటెయ్యరని మర్సిపోతారని. ఒక్కగానొక్క ముండగాడు. ఆడికన్నీ సరిగ్గా జరపాపోతే మీ తాతూరుకోండుగదా.. మాటరాగూడదు. అంతుకని. ” అంది ..పిల్లోడి నాయనమ్మ. ఆవిడకి మోకాళ్లు నొప్పులు. నడవలేదని కుర్చీ తెచ్చి కుదేసేరందులో. అంతుకే ఆవిడికి దగ్గర్లో ఎవరు కూకుంటే ఆల్లతో ఇయ్యే కవుర్లు. వడ్డిత్తాకి అలా మడుసుల్ని పొరుగూర్నుణ్చి తెత్తం గొప్పగా సెప్తా.
“ పర్వాలేదులే.. మామ్మా..! ఒక నిమిసం ఆలీసం అయితే మాత్తరం పొయ్యేదేటుందిలే. ఇంటికెల్లి పడుకుంటవేగా ..నీకొంట్లో బాగుంటందా” సాగదీసింది సరోజ్నీ.
“ ఆ..ఏంబాగు? నా బాగే అడిగేవా? ఇదిగో ఇలాగే. మండాపరోల్లాగా ..ఎక్కడో ఓసోట కుచ్చీలో కుదేత్తారు. లేపే దాకా లెగలేను. ఒహటే నెప్పులు అమ్మా..యా..”
“అదే ..మామ్మా..డాట్టర్లేవో తగ్గమంటారు..” పరాగ్గా అంది సరోజ్ని..అందరి సీర్లొంకా ఒకర్ని మార్సి మరొకరొంక అదేపనిగా సూత్తా.
“ అదే గదా సావొచ్చి పడింది….! తగ్గితే బాగానే ఉండును..మరి ఏంజేత్తాం. నొసట్న..ఇలా రాసుంటే ”
ఆవిడ మానాన ఆవిడ సెప్పుకుని పోతానే ఉంది. అయ్యన్నీ పెడ సెవిని ఇని ఊకొడతా..అందర్నీ కలయసూత్తందేవో సరోజ్ని, భోజనం సేసేసి తాంబూలం తీసుకుని లోపల్నించి బయటికొత్తన్న లక్ష్మి మాస్టార్నిసూసేతలికి పేనం లేసి నిలబడ్దట్తయ్ కూకున్నదల్లా గబుక్కున లేసి..
“లచ్చింమేస్టరుగారొచ్చేరు..పలకరించొత్తానుండు..” అంది సూరేకాంతం భుజమ్మీద సేత్తో తట్టి ఇప్పుడే వత్తానుండే, నేనొచ్చేదాకా భోజనానికెల్లకు అన్నట్టు.
”యావండీ…. బాగున్నారాండీ ..! “ అంది సరోజ్ని..ముకంనిండా ఇంతానందాన్ని పులుముకుని ..లచ్చిం మేశ్తారికెదిరెల్లి.
ఆ సుట్తుపక్కలా కూకున్నోల్లంతా ఈల్లిద్దరొంకే సూత్తం మొదలెట్టేరు..
“ నమస్తే! బాగున్నానమ్మా..! మీరెలా ఉన్నారు? “ అన్నారావిడి సరోజ్నినే సూత్తా..
ఆవిడా ఊరి స్కూల్లో పన్జేత్తారు. గిలకమ్మ టీచరు.
“ బాగున్నానండి. మాగిలక్కెంతిస్టవోనండి మీరంటేని. అంతమానూ “ లచ్చిమ్మేష్టారు లచ్చిమ్మేశ్టారంటా నోరు కాయదండి..” అంది సరోజ్ని మెలికలు తిరిగిపోతా..!
పక పకా నవ్వేరు లచ్చిమ్మేస్టారు సరోజ్ని మాటలకి.
కాసేపు గిలకమ్మ కబుర్లయ్యాకా ఎల్లొత్తానని దొడ్డి గుమ్మంకేసి నడుత్తా అంతలోనే ఏదో గేపకవొచ్చినట్టు ఎనక్కి తిరిగి రెండడుగులేసి సరోజ్ని దగ్గరకంటా వచ్చి ..
“ మొన్న మీరిచ్చారని వంకాయలు తీసుకొచ్చింది గిలక. అప్పుడే తోట నుండి కోసారేమో..నవనవలాడిపోతున్నాయ్. మీ తోటలోవట కదా! పాలుపోసి వండితే ఎంత రుచిగా ఉందో కూర. ధేంక్సమ్మా.” అంది ఇంత మొఖం సేసుకుని లచ్చిమ్మేస్టారు..వెనక్కి తిరుగుతా..
“ ఆ..దాన్దేవుందిలెండి…మీకు ఇట్టవని సెప్పిందండి మా గిలక..” అందిగానీ మొగమాటానికి..రత్తం సుక్కుంటే ఒట్టు సరోజ్ని మొకంలో. ఏం సెయ్యాలో తెలవక గుడ్లప్పగించి సూత్తా ఉమ్దిపోయింది ఆమె గుమ్మందాటేదాకా.
అది ఇని అప్పటికే పెడమొకవెట్టేసింది సూరేకాంతం..
” గోడపక్కనున్నదాన్ని నాకివ్వకుండా ..మేస్టారికంపేవా? ఆవిడెక్కువైపోయిందా నీకు? దేశదిమ్మరోళ్ళాళ్ళు. ఇయ్యాలిక్కడుంటారు. రేపు మరోసోటుంటారు. ఎల్లకాలం నిన్నిడిసిపెట్టకుండా ఉండేదాన్ని నేనేనే సరోజ్ని. నువ్వెంత నా కాడ్నించి దాద్దావన్నా, ఇలా బయటికొత్తానే ఉంటది. మంచోల్లని మోసం సెయ్యనివ్వడా పైవోడు. ఎంత సేద్దావనుకున్నాగానీ..” అని మనసులోనే అనుకుంటా..
కాల్లూ, సేతుల్లో ఒకటే వనుకు సరోజ్నికి.
ఇంటికొచ్చిందిగానీ కాలుగాల్న పిల్లలే ఆ సివర్నించి ఈ సివరికీ, ఈ సివర్నించి ఆ సివరికి తిరుగుతానే ఉంది మనసు మనసులో లేక. రేపటేల్నించీ సూరేకాంతం దెప్పే దెప్పుళ్లకి అంతూ పొంతూ ఉంటదా? అననుకుంది తన్లో తనే. అయినా పచ్చిమిర్గాయలేటి, కందదుంపేటి? పెండ్లం దుంపేటి సేలో ఎయ్యి పండితే అయ్యి మొదటేల తలుపుగొట్టి మరీ ఇత్తాది పాపం. అలాటప్పుడు బాధుండదేటి? ఉంటది. నిజవే. అయినా..
తిడితే తిట్టిందిలేగానీ..ఈ కుర్రముండకేం పొయ్యాకాలవొచ్చిందో..! వంకాయలట్టికెల్లి మాయమ్మిచ్చిందని సెప్పుద్దా? ఆలీ లేదు సూలీ లేదు కొడుకుపేరు సోవలింగవన్నట్టు సేలో వంగమొక్కలే ఎయ్యనప్పుడు ఇదెలాగిచ్చింది అట్టుకెల్లి? పైగా నేనిచ్చేనని సెప్పుద్దా? నేనంపలేదని ఆవిడకాడంటే గిలకమ్మ పరువెల్లి గంగలో కలుత్తాదని మాట్టాడలేదు గానీ..అమ్మో..అమ్మో…ఇదెన్ని నేర్సింది?
ఇయ్యాల ఇదయ్యింది. రేపు ఇంకోటవ్వుద్ది. అంతుకే ఇయ్యేలే తేల్సెయ్యాలి దీని సంగతి? అసలా వంకాయలేటి? నవనవలాడతవేటి? గిలకట్టికెల్తవేటి? నేనిచ్చేనని సెప్తువేటీ? ఏటిది?
సరోజ్ని ఆలోసన్లిలా ఉంటే ..
లచ్చిం మేస్టారు ఇంటికెల్లే తలికే బళ్లోంచి వచ్చి ధిలాసాగా పడక్కుచ్చీలో కూచ్చునున్నారేమో.. లచ్చిం మేస్టారుగారి భర్త శివరామయ్యగారు..కాసేపటికి సిన్న గిన్నెతో తెచ్చిన ఏయిచ్చిన తాళింపు శెనగల్ని..నోట్లో ఏసుకుంటా..“ పేరంటానికెళ్ళొచ్చావా? “ అనేతలికి..
” ఆ..వెళ్ళేను. అంతా మిమ్మల్నే అడిగారు మాస్టారు రాలేదా మేడమ్..” అని అంది లచ్చింమేస్టారు.
“ అవున్లే ..ఎన్నాళ్లయ్యింది మరి..! అయిదారేళ్లు పైనే అయ్యిందిగదా.. మనం ఈ ఊరొచ్చి “ అన్నాడాయన శెనగల్ని నవుల్తూ..
“ పైమాటేగానీ..! పెళ్ళివాళ్లింట్లో గిలకా వాళ్లమ్మగారు కనపడ్దారు. వంకాయలు చాలా బాగున్నాయని చెప్పాను..”
“ కొంప ముంచేసావ్? నేను చెప్పాను కదా నీకు. గుర్తులేదా? ఆ రోజు నాకు సెంటర్లో..కూరగాయలోడి దగ్గర వంకాయలు ఏరుతూ గిలక కనపడిందనీ, చిన్న పిల్లైనా చాలా బాగా ఏరిందనీ..అవే మనకు తెచ్చి ఇచ్చినట్టుందనీ..” విసుక్కున్నాడు శివరామయ్య పెళ్ళాం మీద.
“ అవుననుకోండిగానీ..మొదట్లో మనమనుకున్నట్టు చెప్పద్దనే అనుకున్నా. కానీ వాళ్లకీ తెలియాలి కదా ఈ పిల్ల ఏం చేస్తుందో? ఇచ్చిందని తీసేసుకుని తినేస్తే…ఇల్లాగే రేపు ఇంకొకటి చేస్తుంది. అటు చెప్పినట్టూ కాకుండా..అలా అని ఇటు కృతజ్ఞతలు చెప్పినట్టూ ఉంటుందని ఎందుకైనా మంచిదని..చెప్పాను. అయినా ఆవిడ నిజంగానే పంపి ఉంటే కనీసం తలపెట్టలేదు చూశావా అనుకోరూ..ఆవిడ.? అందుకే చెప్పాను. అయినా..మీరంటున్నారుగానీ అక్కడ ఏరుతుందని, వాళ్ళమ్మగారైతే పంపానన్నట్టుగానే నవ్వారే..ఏమో..! ”
“ ఏదో నువ్వంటే..ఆ పిల్ల ముండకి ఉన్న ఇష్టం కొద్దీ ఏదో ఒకటి నీకు తెచ్చివ్వాలి అనుకుంటుందనుకో. టీచర్లుగా మనకివి మామూలేగా పూలో, పళ్ళో, పాలో , పెరుగో..ఎవరో ఒకళ్ళు ఇస్తూనే ఉంటారు. అలాగే పంపిందనుకుని నువ్వనుకున్నావ్. నేను చూడబట్టి, చూసి నీకు చెప్పబట్టీ తెలిసింది. లేదంటే మనకీ తెలియదు కదా.. కొనుక్కుని తీసుకు వచ్చిందనీ ! ఏం లేదు. చిన్నపిల్ల. దాన్నెక్కడ కొడతారోనని నా భయం. అంతే..” అని కాసేపు ఏదో ఆలోచించి ..
“ ..పోన్లే మంచి పనే చేసావ్..” అన్నాడు. ఐతే,
నిప్పులు తొక్కిన కోతిలా గుమ్మం కాణ్నించి ఇంట్లోకీ , ఇంట్లోంచి గుమ్మం కాడికీ లోలోన రగిలిపోతా, ముక్కుపుటాలు ఎగరేస్తా కూతురెప్పుడొస్తుందా తాట తీసేద్దావని తిరుగుతానే ఉందేమో సరోజ్ని..కూతురు ఇంట్లోకి వత్తంతోటే రెండు జళ్ళూ మొదట్లో పట్టుకుని నిలేసింది..
” ఏవే..ఇయ్యెప్పుడ్నించీ మొదలెట్టా..నాకు సెప్పకుండా ?” అంటా..
గిలగిల్లాడిపోయింది గిలక..అసలు సంగతేంటో తెలవక. తెల్లబోయేడు శీను అక్క సేసిన తప్పేంటో, అమ్మకెంతుకు అంత కోపవొచ్చిందోనని.
“ నువ్వు జళ్ళొదులు ముందు..” తల్లిని కసురుకుంటా గింజుకుంది గిలక.
ఆ మాటతో మరింతగా సేతుల్ని బిగిచ్చిన సరోజ్ని..కూతురు సెంపలు వాయిత్తా..
“ ఆ లచ్చిం మేస్టారికి వంకాయలిచ్చొచ్చేవా..?”
“ ఇచ్చేను..” ధైర్నంగా అంది గిలక..
“ ఎవరిత్తే ఇచ్చేననిజెప్పా..”
“నువ్వే..”
“ నేనిచ్చేనా..నీకు పట్టుకెల్లి నేనిచ్చేనని ఆవిడికిచ్చిరాని.?”
“ లేదు..?”
“మరెంతుకలా సెప్పా? అలా సెప్పొచ్చా..ఆపద్దాలాడచ్చా..అయినా నీకన్ని డబ్బులెక్కడియ్యే..వంకాయలు కొంటాకి..? సెప్పాపోయావంటే సెవడాలొత్తేత్తాను ఎదవా..ఎదవని. ఇయ్యాల నువ్వో నేనో తేలిపోవాల..” ఊగిపోయింది సరోజ్నీ పూనకం వచ్చిందాన్లాగా..
“ నువ్వే ఇచ్చేవ్ గదమ్మా..డబ్బుల్నాకు….” ఏడుత్తా గట్టిగా అంది గిలక .
“ నేనా..? డబ్బులు నేనెప్పుడిచ్చేనే..? నియ్యమ్మాకడుపు కాలా..! దొంగతనాల్నేరిసేవా? డబ్బులు దొబ్బుతువేగాకుండా..నేనిచ్చేనన్జెప్పి ఆపద్దాలాడతావా?”
గొంతు తగ్గిచ్చింది సరోజ్ని. అప్పటిదాకా గొంతెత్తి గట్టిగానే అరిసింది..సరోజ్ని..గోడవతలున్న సూరేకాంతానికి ఇనపడేతట్టుగా..మేస్టారుగారికి వంకాయల్ని నేనివ్వలేదన్నట్టు మరోసారి నిరూపిచ్చుకుంటానికన్నట్టు. కానీ ఆపద్దాలూ, దొంగతనం అనేతలికి మల్లీ కూతురి పరువు ఊరూ వాడా ఏకం సేసేత్తదని మెల్లగా అంది.
“ ఏ ..అమ్మా..ఇంకో దెబ్బేసేవంటే నాన్తో సెప్ప్తా ఏవనుకున్నావో..నువ్వే అబద్ధాలాడతన్నావ్..అయ్యాల తీగల మీద నడిసేవోళ్ళు వత్తే అందర్నీ ఇళ్లకెల్లి డబ్బులు తెమ్మన్నారని వత్తే నువ్వేగదా ఇచ్చేవు. ఆ సూత్తే ఏవొత్తాదిలే అని..సూడకుండా దాసుకుందావనుకున్నాను..అందరూ సూత్తంటే నేను కళాసులోనే కూకున్నాను ఎల్లకుండా. ఆల్లందరి డబ్బులూ అయిపోయినియ్యి. నా డబ్బులు అలాగే ఉన్నాయ్. ఇంటికొచ్చేతప్పుడు ఏదన్నా కొనుక్కుందావనుకున్నాను. సూత్తే వంకాయలగపడ్దాయ్. మా లచ్చింమేస్టారికి సేనా ఇస్టం.
నేనిత్తే తీసుకుంటారా? అంతుకే నీ పేరు సెప్పేను..” అంటా అన్ని దెబ్బల్తిన్నా నొప్పులన్నీ మర్సిపొయి పక పకా నవ్వింది గిలక.
అంతే..
దాంతో..అవాక్కైపోయిన సరోజ్ని..గుండెలెక్కడో లోపల పిడసగట్టుకుపోయినట్తనిపిచ్చి..గుండెల్నట్టుకుని నిలబడ్దసొటే కూలబడిపోయిందేవో..గబుక్కునెల్లి కాసిన్ని మంచి నీల్లుదెచ్చి తల్లితో తాపిస్త్తుంటే ..
“ఏవయ్యింద”టా వచ్చేడు..సరోజ్ని మొగుడు…
పిల్లల్నోటితో అంతా ఇన్నాకా..
“ అయినా బళ్లోంచొచ్చిన పిల్లని పచ్చి మంచినీల్లన్నా తాగనియ్యకుండా..సేతివాటం సూపిత్తాకి నేను సచ్చేననుకున్నావా? వచ్చేదాకా ఆగొచ్చు కదా..! గిలక నాకు అయ్యాలే సెప్పింది..నాన్నా అమ్మనడిగి తాళ్ల మీద నడిసే గారడీ సూద్దావని డబ్బులు తీసుకున్నాగానీ సూడబుద్దవలేదని. ఇంటికొత్తుంటే వంకాయలు నచ్చి మన సూరబ్బులే అమ్ముతున్నాడని.., మన సేలో కాసినియ్యేనని సూరబ్బులు డబ్బులు తీసుకోలేదని నాకయ్యాలే సెప్పింది. “
“ మన సేలో కాయలా?” నీర్సంగా అంది సరోజ్ని..
“ మన సేలోయే..! సేలగట్ల మీద ఓ పాతిక వంగ మొక్కలు ఏసుకున్నాడ్లే..ఏదో పైకర్సుకు ఉంటాయని. అడిగితే నేనే ఏసుకొమ్మన్నాను. ఎప్పుడుబడితే అప్పుడు ఏ పని సెప్పినా సేత్తన్నాడు. పోయిందేవుందిలే అని ఏస్కోమంటే తొలికాపు దెచ్చి మనింట్లో ఇత్తానంటాడు. మనకెన్నిగావాలి? తర్వాజ్జూద్దాంలే ..రేటు బాగున్నప్పుడే అమ్ముకొమ్మని అనేతలికి సెంటర్లో పోసి సాటింపేసేడు. అలాటోడు మన గిలకమ్మ దగ్గర డబ్బులు తీసుకుంటాడా ఆ నా కొడుకు?..” అంటా తనని సుట్టుకుపోయిన కూతురొంక చూసి తల మీద నిముర్తా..
“ మన గిలకమ్మ..బంగారు సిలకమ్మే. నువ్వంటే మా ఇట్టం. మానాన ఇచ్చేడని సెప్పిందా ఏటీ. ? మాయమ్మించ్చిందనేగా సెప్పింది..కదరా..!” అన్నాడు ప్రేమగా కూతురొంక సూత్తా..
“ ఇయ్యానందం సాల్దా..! సూరేకాంతం నమ్మితే ఏటి,నమ్మాపోతే ఏటి..? ఎంతిట్తవైతే పిల్లముండ..దాసుకున్న డబ్బుల్తో కొని ఇచ్చొత్తాదా? నాయమ్మే . బంగారు తల్లి..” పైకంటే మెళ్ల మీదకెక్కి కూకుంటాదని మనసులోనే
అనుకుంటా..పైకి మాత్తరం..
“ సాల్లే సంబడం..కాళ్ళు కడుక్కురండి. శెనగలు ఏయించేను.తిందురుగాని అందరూ..ఎల్లి కాళ్ళూ,సేతులూ కడుక్కురంది గిలకా, శీనూ..”
“ అబ్బా..శెనగల తాళింపంటే అక్కా..! ద్దా..ద్దా..”
శెనగలనేతలికి అన్నీ మర్సిపోయి గబుక్కున తూవులోకి పరిగెత్తింది గిలక.

గిలకమ్మ కతలు 6 – పెత్తాట్టెంక, సింతాట్టెంక

రచన: కన్నెగంటి అనసూయ

“ అబ్బబ్బా..! ఈల్లు పిల్లలుగాదమ్మోయ్..పిశాసాలు. పీక్కు తినేత్తన్నార్రా..బాబోయ్ ..ఒక్కక్కళ్ళూను. ఎదవలు బడుంటేనే నయ్యిం. బళ్ళోకి పోతారు. ఇంట్లో ఉండి సంపేత్తన్నారు . పట్టుమని పది నిమిషాలన్నా..పడుకోనిత్తేనా..? ”
కెవ్వుమన్న పిల్లోడేడుపుకి నిద్దట్లోంచి లేసిందేవో..మా సిరాగ్గా ఉంది సరోజ్నీకి.
లేసలా మంచం మీద గూకునే సెదిరిపోయిన జుట్టుని లాగి ఏలు ముడేసుకుంటంటే..
ధడాల్న తలుపు తోసుకుంటా గది లోకొచ్చిన కొడుకు ఏడుపిని మరింత సిర్రెత్తిపోయిందేవో…సరోజ్నికి ఆ కోపంలో ఆడ్ని గభాల్న దగ్గరకి లాగి మెడలొంచి దబ్కా దబ్కామంటా రెండంటిచ్చింది ఆడీపు మీద..
“ పొద్దంతమానూ పొయ్యికాడడి కొట్టుకున్నదాన్ని కొట్టుకున్నట్టుంటానా..! పట్టుమని పదినిమిసాలు నడుం వాలిత్తే సాలు కొట్టుకుసత్తారేరా ఎదవల్లారా? కాసేపన్నా పడుకోనియ్యరా? ఇప్పుడే నిదరడతా పడతా ఉంది. ఏం పొయ్యేకాలం వొచ్చింది కొట్టుకు సత్తాకి. ..” అంటా..
నడి నిద్రట్లోంచి లేత్తవంటే సరోజ్నికి మాసెడ్ద సిరాకు. తలపోటొచ్చేద్ది. ఆ సిరాకూ, ఈ సిరాకు కలిపి ఆడి మీద సూపిచ్చేసిందేవో.. సుక్కలు కనపడ్డాయాడికి సరోజ్ని కొట్తిన దెబ్బలకి..
ఏదో..నిదర సెడగొట్టేడన్న కోపంలో కొడతం అంటే కొట్టేసింది గానీ, ఏడుత్తున్న కొడుకున్జూసి జాలేసిన సరోజ్ని..ఆడ్ని దగ్గరకంటా రమ్మని…
” .. పొట్తనిండా కూరి కూరి అన్నాలెట్టేకానే కదా తాటిపండొలిసిచ్చింది. అరిటి పండొలిసి సేతిలో బెట్టినట్టు ఒలిసిత్తే తింటాకి తీపరవా ఎదవల్లారా? పేనాలు ఏగిచ్చీపోతన్నాయ్ బాబోయ్ నావల్లగాదు..” అంటా ఆణ్ని గుండెలకానిచ్చుకుని..ఎక్కడ కొట్టిందని అడిగింది…
ఆల్లమ్మ కాతంత దగ్గరికి తీసేతలికి మరింత రాగం తీత్తా..ఆవె సేతుల్లో ఒదిగిపోతానే..
“ ఎనకనించొచ్చి గిలకక్క..తోసేసిందమ్మా..! సెబ్దామనొత్తేనేమో..నువ్వూ కొట్టేసేవు..” అంటా మరింతగా ఏడుత్తా గారాలుపోయేడు శీను “నీగ్గాక మరెవరికి సెప్పుకోను..” అన్నట్టు.
“ఏం పొయ్యేకాలవొచ్చింది దానికి పిల్లోడివని కూడా సూడకుండా కొడతాకి..? పెంటమ్ముండనీ..పెంటమ్ముండ. ఎక్కడుందదీ ..? ఇలా రమ్మన్జెప్పు…దాని సంగజ్జప్తాను..” గిలకని తీసుకురమ్మన్నట్టుగ అంతలోనే ఆణ్ణి దూరంగా తోత్తా..
దాంతో ఏడుపాపి..ఒక్కంగలో ఈదిలోకి పరిగెత్తీవోడల్లా…ఇంతలో గిలకే ఎదురొచ్చేతలికి… తిరుగుటపాలో ఎనక్కొచ్చి, ఆల్లమ్మ పక్కగా నిలబడి గిలక్కేసి సూడసాగేడాడు..ఆపెసిన రాగాన్ని తిరిగి అందుకుంటా..
నోట్లోతాట్టెంకెట్టుకుని రెండు సేతుల్తో దాన్ని గుండ్రంగా తిప్పుతా…రానే వచ్చింది గిలక.
“ ఒసేయ్ గిలకా..! ఇలారావే..! ఏంజేసా ఆడ్ని..? రేవులో తాళ్లా పెరుగుతుంకాదు. ఇవరం ఉండక్కల్లెద్దా? తిక్కమందని..తిక్కమంద పోగయ్యేరు నా పేనానికి. కడుపునిండా కూడేట్టే గందా తాటి పండొలిసిత్తా..? తింటాకి నొప్పా..కొట్టుకు సత్తన్నారు..? ఎందుక్కొట్టావాడ్ని..”
ఓ పక్క కూతుర్ని ఇసుక్కుంటానే, మరో పక్క అక్కడే నిలబడి రాగం తీత్తన్న కొడుకొంక సూత్తా..
“ బొయ్యో బొయ్యో మంటా..కుమ్మరోళ్ల ఈధిలో కుక్కరిసినట్టు ఏంటా ఎడుపు? ఏ కొంపలంటూ పోయినయ్యనీ..? ఆపు. ఓ పక్కన అడుగుతున్నాను గదా..” ఇసుక్కుంది సరోజ్ని..ముందుకొంగి శీనుగాడ్నో లాగు లాగి ఏడుత్తుం వల్ల కొడుకు ముక్కు నుంచి నీల్లల్లే కారతన్న సీవిడ్ని పైట సెంగుతో అణిసిపెట్టి మరీ తుడుత్తా..
తాట్టెంక సీకుతానే ఇదంతా సూత్తా నిలబడింది తప్ప ఏమ్మాట్తాడలేదు గిలక..
సిర్రెత్తుకొచ్చింది సరోజ్నికి గిలకన్జూసి..
“ ఎందుక్కొట్టేవంటే నోరిప్పవేమే? ఏవొచ్చిందే పొయ్యేకాలం తోత్తాకి…? ఏళ్ళెల్లే కొద్దీ గుణం గుడిసెక్కి కూకుందంట. అలాగుంది నీపని…” అంటా మంచం మీంచి లేసి, నాలుగడుగులేసి అక్కడే ఇసక మీదుంచిన నల్లని మట్టికుండ మూతమీద బోర్లిచ్చిన గళాసుని కుండలో ముంచి గళాసుడు నీళ్ళూ పైకెత్తి గొంతులో పోసుకుని ఒక్క గుటకేసిందో లేదో…
“ య్యే…తప్పు సేత్తే ..కొట్రా..? ముద్దెట్టుకుంటారా?” తాట్టెంకని నోట్లో పెట్టుకుని రెండు సేతుల్తో తాట్టెంకని గుండ్రంగా తిప్పుతా….గిలకన్న మాటలకి..సర్రున ఇటుకేసిదిరిగి..
“ ఏటా వాగుడు? పెద్దంత్రం సిన్నంత్రం లేకుండాను.? తిన్నాదరుగుతుల్లేదా..? ఏదో సిన్నోడు. తెలిసో తెలవకో ఏదోటి సేత్తాడు. .? పెద్దదానివి ఇవరం సెప్పాలిగానీ ఆణ్నట్టుకుని కొడతావా? ” కూతురొంక కల్లెర్రజేసి జూత్తా..సరోజ్నంది.
“ ఆడు సేసినియ్ కనపడవ్ నీకు ..ఎప్పుడూ నన్నే తిడతావ్…” అసలే తమ్ముడు సేసిన పనికి ఒల్లుమండిపోయి ఉందేమో, తల్లిగూడా తమ్ముణ్నే ఎనకేసుకొచ్చేతలికి తట్టుకోలేక తాట్టెంక అంత దూరానికి ఇసిరికొట్టి.. కెవ్వుమంది గిలక….
కూతురుగూడా ఏడుపు లంకిచ్చుకునేతలికి ..నిదరమత్తంతా దిగిపోయిందేవో సరోజ్నికీ..
“ ఈడు ఏదో సేసే ఉంటాళ్లే. లేపోతే అదెంతుక్కొడద్దని “ మనస్సులోనే అనుకుని శీనుగాడొంక సూత్తా “ ఏరా..ఏంజేసా? నువ్వు నల్లల్లే కనపడవ్..అది కనపడద్ది..అంతే..! ఏం జరిగిందో.. సెప్పిసావండే …ఎవళ్ళో ఒకళ్ళు. సెప్పాపోతే పొండవతలికి మీరూ, మీ తాట్టెంకానూ..! ఎదవగోలని, ఎదవగోల. అవతల నాకు బోళ్లంత పనుంది. మీతో కూకుంటానా పొద్దత్తమానూను..” పిల్లల మీద ఇసుక్కుంది సరోజ్ని..
తేలు కుట్టిన దొంగల్లే శీనుగాడేం మాట్టాళ్ళేదుగానీ ..
“ నేను కొట్టేనని సెప్పేటప్పుడూ..నువ్వేంజేత్తే కొట్టేనో అజ్జప్పాలి గదా ? సెప్పేవా అమ్మకి?” సుర్రా సుర్రా సూత్తా.. గిలకడిగిందానికి నోరిప్పలేదాడు.
“ నువ్వెంతుకు సెప్తావ్..?”అంటా ఆల్లమ్మనెక్కి సూత్తా..
“ నిన్న సందాల ..తమ్ముడు…ఆడుకుని ఇంటికొత్తుంటే…ఎంకాయమ్మామ్మ..తాటిపడిచ్చిందామ్మా.. తాత్తెచ్చేడని..”
గుత్తొచ్చింది సరోజ్నికి..
అంతకు ముందు రోజు సందేల శీనుగాడు ఆడుకుని ఆడుకుని ఇంటికి తిరిగొత్తుంటే ఆలపాటోరి ఎంకాయమ్మ ఆణ్ణి మజ్జలో అడ్దంగొట్టి..
” ఒరేయ్ శీనుగే. ఇలారా. ఇదిగోరా తాటిపండు. మీ తాత్తెచ్చేడు నిన్న రేత్రి పొలాన్నించి. కాల్చమన్నానని మియ్యమ్మతో సెప్పి కాల్పిచ్చుకుని తినండి. మా సెడ్దతీపనుకో. మియ్యమ్మకి సెప్పు. . మన సేలోదే..” అంటా తాటిపండోటిచ్చింది ఆడి సేతికి.
గౌడిగేత్తలకాయంతుందది..నల్లగా నిగనిగలాడ్తా…
అస్సలే శీనుగాడికి తాట్టెంక తింటవంటే మా ..ఇట్టం. దాంతో కొహినూరు వజ్రాన్నట్టుకున్నట్టు దాన్నట్టుకుని ఇంత మొకం జేసుకుంటా ఉరుకులు పరుగుల్తో దాన్నింటికిదెచ్చి అప్పటికప్పుడు కాల్చమని ఆల్లమ్మ పీకల మీద కూకున్నాడు.
రాత్రుల్లందు తింటే కడుపులో నొప్పొత్తాదని సెప్పి..
“రేపెలాగా ఆదివారవేగదా..రేపు కాలుత్తాన్లే. మజ్జాన్నించి తిందురుగాని. కడుపులో నొప్పొచ్చినా కాల్లో నొప్పొచ్చినా సందాలమాటు కాతంత మందడేత్తే సోమారం బళ్ళొకెల్లొచ్చు…. “
అనొప్పిచ్చే తలికి తలపేనం తోక్కొంచ్చింది సరోజ్నికి.
ఆ మర్నాడు.. పొద్దున్న వంటయ్యాకా తాటిపండుని నేలకేసి దబకా దబకా నాలుగు బాదులు బాది టెంకలు,టెంకలుగా ఇడిపోయిందనుకున్నాకా, పొయ్యిలో నిప్పులు బయటికి లాగి ఆటి మీదీ తాటిపండడేసింది.
అసలే సింతనిప్పులేమో..కణకణలాడతా ఉండేతలికి ఆ సెగకి తాటిపండు బాగా కాలిపోయి నిప్పుల మీదే తొక్క ఇడిపోయిందేమో.., ఇడిపోయిన తొక్కల సందుల్లోంచి పాకం కారిపోయి ఊరూవాడా కూడాను..కమ్మటి తాటిపండోసనే.
ఇంకా ఉంటే మాడి సత్తాదేమోనని..కాలిన తాటిపండున్దీసి పక్కనెట్టి నిప్పుల మీద కాసిన్ని నీళ్ళోసి ఆటిని ఆరిపేసింది.
అదయ్యాకా తలుపులు గడెట్టి , ఒంటి మీద కాసిన్ని నీళ్ళోసుకుని పిల్లలకి అన్నాలెట్టింది.
సరోజ్ని ఎప్పుడూ అంతే .ఏదన్నా తింటాకి ఇంట్లో ఉంటే ఎయ్యేలబడితే అయ్యేల ఊరికే తిననిచ్చెయ్యదు. అన్నాలకి ముందైతే అసలకే పెట్తదు. ఏదైనా అన్నం తిన్నాక మజ్జాన్నించే. .
ఆల్లన్నాలు తిని ఆడుకుంటాకి ఈధిలోకి పొయ్యేకా…సందాల అన్నానికని సేట్లో కాసిన్ని బియ్యవోసుకుని ఏరి పక్కనెట్టి..తీరిగ్గా కూకుని మరీ కాల్చిన తాటిపండు తొక్కలు తీసి, వల్చిన తాట్టెంకల్ని కంచంలో పెట్టి , తొక్కల్నున్న పీసంతా తీసి గుండ్రంగా ముద్దల్లే జేసి అక్కడెట్టి మరీ పిల్లల్ని పిల్సింది..
అమ్మేదో పెడతాకే పిల్సిందన్నట్టు ఆగమేగాల మీద ఆల్లొచ్చేసేరేవో..ఆల్లెనక్కే సూత్తా..
” అదుగో తాటిపండు .బట్టలకయ్యిందంటే ఈపు ఇమానం మోతెత్తుద్ది ఏవనుకున్నారో..” అనోసారి బెదిరిచ్చి ..ఆల్లు పల్లెవట్టుకుని వసారాలోకెల్లిపోయేకా..అవతలి గదిలోకెల్లి గత్తలుపులు దగ్గరికి జేరేసి నులక మంచం మీద నడుం వాల్సింది సరోజ్ని..
ఇలా పడుకుందో లేదో అలా ఏడుత్తా పిల్లడొత్తం గుత్తొచ్చి..
” అత్తెలుసులే..తర్వాజ్జెప్పు..” ఈసడించింది సరోజ్ని కూతుర్ని.
“ అదే సెప్తుంటే నీగ్గాదా? “ అంటా సెప్తుం ఆపి ఓసారి తల్లికేసి సూసి..
“….ఆ యంకాయమ్మామ్మ…ఆడ్ని కేకేసి ఇచ్చిందిగదా.. తాటిపండు. ఆడి కూడా నేనుంటే నాకే ఇచ్చుననుకో. అప్పుడే గొడవా ఉండాపోను. ఆడికిచ్చిందేవో.. అంతుకని ఆడు సెప్పినట్టే నేనినాలంట. “
“ నేలకి రెండు జాన్లెత్తు లేడు..ఏటో ఆడు సెప్పేది?”
మజ్జలో అడ్దంగొట్టింది కూతుర్ని…మనసులో నవ్వుకుంటా..
“ అజ్జెప్తుంటే నీగ్గాదా?” ఇసుక్కుంది గిలక ఆల్లమ్మని. కాసేపాగి..మల్లీ గిలకే అంది..
“ ఆడు ఇచ్చిందేదో అదే తీసుకోవాలంట. సెప్పేడు. అలాగేలే అన్నాననుకో..ఆ ఇచ్చేదేదో ఇచ్చెయ్యచ్చుగదమ్మా..? ఉహ్హూ.. ఇవ్లేదమ్మా. ఇవ్వకుండా దగ్గరికి పిల్సి..
“ అక్కా..! అమ్మ..ఏదన్నా పెడతాకి మనిద్దర్నీ పిల్సి ..మీక్కావల్సినియ్యేయో మీరు తీసుకోండంటే పెద్ద పెద్దయ్యి నువ్వు బాగా ఏరతావ్ కదా. అంతుకే…ఈ మూడు తాట్టెంకల్లో పెద్దదేదో..తీసుకో…” అన్నాడమ్మా. ఆడలా అన్నాడని మూడు తాట్టెంకల్నీ సూసీ, సూసీ పెద్దదేదో..అత్తీసేనమ్మా.. ” ఉడుకుమోయింది గిలక..
“ ఊ ..తీత్తే..?”
“ తీసేనమ్మా..! నన్ను తీసుకొమ్మంటేనే కదమ్మా..తీసేను. నేను పేద్ద తాట్టెంక తీత్తే , అది నాకియ్యకుండా ఆడు తీసేసుకుని..” ఇదమ్మకి “ అని సెప్పి పక్కనెట్టేసి, తతిమ్మా రెండు టెంకల్నీ సూపిత్తా ..
“ఈ రెండింట్లో పెద్దదేదో తీస్కో.. “ అన్నాడమ్మా..! సర్లెమ్మని రెండింట్నీ సూసి, సూసీ బాగా పెద్దదాన్ని తీసుకున్నాననుకో..అది కూడా నాకివ్వకుండా…“ ఇది ..నాకు…” అంటా నేనేరిన పెద్ద తాట్టెంకని ఆడు తీసుకుని..సింతాట్టెంకని నన్ను తీసుకోమన్నాడమ్మా..! అంతుకే ..ఒక్కటిచ్చేను ఎదవని..” కసి, కోపంతో గొల్లున ఏడిసేసింది గిలక.
ఆ ఏడుపులో…అవమానించేడన్న బాధని గమనించిన సరోజ్నికి నవ్వాగలేదు..
ఎంతాపుకోవాలన్నా తన వల్లకాక అంత కోపంలోనూ పుసుక్కున నవ్వేసింది పైకే సరోజ్నీ.
నవ్వుతానే కొడుకెనక్కి సూసింది…ప్రేమగా..
అక్కేం సెప్పుద్దోనని ఏడుపాపి ఆడింకా గిలకొంకే సూత్తన్నాడు..
ఆడ్నలా సూత్తన్నకొద్దీ ముద్దొచ్చేసేడేమో.. సరోజ్నికీ కల్లల్లో నీల్లు తిరిగేయి..
అంతలోనే ..కల్లు తిప్పేసుకుని గిలకెనక్కి సూసింది..
నిజవే..గిలక్కి తిండంటే ఇట్టం. పిల్లలు బళ్ళోంచి ఆకలిగా వత్తారని ఆల్లొచ్చేతలికి ఏవన్నా పలపరిసి ఉంచుద్దేమో..ఆటిల్లో ఎవరికేం కావాలో తీసుకోండని ఆల్లమ్మంటే ..కాసేపలాగా ఆటికేసి సూసీ సూసీ పెద్దయ్యేయో అయ్యి తీసుకుంటది. పోనీ తెసుకుంది గదాని తినగలుగుద్దా అంటే అదీ లేదు. తర్వాత ఆడికే పెట్టేసుద్ది.
ఆరాటం ఎక్కువ, ఆరగిచ్చేత్తక్కువానూ..!
సరోజ్ని ఆలోసనల్లో సరోజ్ని ఉండగానే..
“ అమ్మ..పెద్దదని పెత్తాంటెంక అమ్మకిచ్చేను ..తప్పేటి?” శీనన్నాడు..మల్లీ ..ఏడుపు మొదలెడతా..
సరోజ్ని కళ్ళు సెరువులయ్యేయి కొడుకన్న ఆమాటకి..
“ మరి నేను ? నేను సిన్నదాన్నా? పెద్దదాన్ని కాదా నీ కంటే..? తర్వాద్ది నాకివ్వొచ్చు గదా..?నువ్వెంతుకు తీసుకున్నావ్ ?” కాట్ల కుక్కలా అరిసింది..గిలక తమ్ముడు మీద..
ఆడేం తొనకలేదు,బెనకలేదు..గిలకరుపులకి. నిదానంగా ..గిలకొంకే సూత్తా..
“ నేను సిన్నోడ్ని గదా..? అంతుకని..నేన్దీసుకున్నా..” ఏడుపాపి గోడకి జేరబడి దర్జాగా అన్నాడు శీనుగాడు..
దాంతో మరింత ముద్దొచ్చేసిన కొడుకొంక సూత్తా..
“ ఏదీ నాకోసం పక్కనెట్టిన పెత్తాట్టెంక ఇలాతే..! మీ దెబ్బలాటలుగానీ తాట్టెంకలన్నీ ఒక సైజే ఉంటాయర్రా..! మీ తెలివి సల్లగుండా..” నవ్వుతా అందేమో సరోజ్ని..తల్లి ముఖంలో ఆనందాన్ని సూసి ఒక్కంగలో తాట్టెంకున్న పల్లెందెచ్చి తల్లి ముందెట్టేడు..శీను.
పల్లెం అలా పట్టుకునే గిలకెనక్కి సూత్తా..
“ మీ దుంపల్దెగ…! సిన్న పిల్లలు. అదే పనిగా తింటే మీకెక్కడ కడుపులో నొప్పొత్తాదోనని ఏదో నాలుగు టెంకలున్నప్పుడు ఎప్పుడో ఒకటి తిన్నానే అనుకోండి. అలాగని కాల్చినప్పుడల్లా పందేరం పెడతారా? పెద్దదాన్ని నేను తినాపోతే ఏవయ్యిందిగానీ..సగం నువ్వు తిన్నాకా తమ్ముడికిచ్చెయ్..” అంది సరోజ్ని..సెయ్యి కడుక్కొచ్చి తడి సేత్తో..తాట్టెంకని నున్నగా సవరదీసి కూతురుకందిత్తా…
నాకక్కాలేదు. ఎంకాయమ్మామ్మ ఆడ్ని పిలిసి ఆడికే ఇచ్చింది కదా! అంతుకే ఆడేదిత్తే అదే. నువ్వేమో..ఎప్పుడైనా ఏదైనా పెట్టేతప్పుడు మీకెయ్యి కావాలో తీసుకోండి అనంటావని పెద్దయ్యి తీసుకునేదాన్ని. నువ్వు సెప్తేనే కదమ్మా అప్పుడైనా నేన్తీసుకున్నది. అంతుకే కదా నేనేత్తీసుకుంటే అది నాకే ఇచ్చేసేదానివి కదమ్మా..!మరి ఈడుజూడు ఎలా సేసేడో. ఆడు ఇచ్చేదేదో ఆడు ఇవ్వచ్చు గదమ్మా..! నువ్వే సెప్పమ్మా..! నాతో ..తీయిచ్చి , సిన్నది నాకిత్తం మోసం కాదా? అంతుకే కొట్టేను..” నేన్జేసిందాన్లో తప్పులేదన్నట్టు కొండంత ధీమా గిలక మాటల్లో..
“కొడితే కొట్టేవ్ లే. మోసంజేత్తే ఎవరైనా కొడతారు. “ అని గిలకని ఓదార్సి..అంతలోనే..
“ ..అయినా పెత్తాంటెంక అమ్మకిద్దావని ఆడలా సేసేడ్లేవే! నీకు మాత్తరం అమ్మనిగానా? ఎంకాయమ్మామ్మ నీకిత్తే నువ్వూ అలాగే సేత్తావేమో…అమ్మకోసం. ఇంద. ఇది తీసుకుని సగం దిని ఆడికిచ్చెయ్..” గిలక దగ్గరకంటా వచ్చి దగ్గరకి లాక్కుంటా మరీ అంది సరోజ్ని.
“నాకొద్దమ్మా..! ఆడు సిన్నోడుగదా…ఆడికే ఇచ్చెయ్! “
“ సర్లే…ఐతే..! ఇదిగోరా శీనూ..” అంటా కొడుక్కందిచ్చిందేవో సరోజ్నీ, దాన్నట్టుకుని ఆడు గిలక దగ్గరకంటా ఎల్లి.. “ అక్కా..! దా…ఇది నీకే..! నీకు అమ్మెప్పుడూ రెండిత్తదిగదా..”
అంటన్న శీనూ కేసి తెల్లబోయి సూసింది సరోజ్ని..
”హాస్నీ..మీరూ మీరూ ఒకటేనా? ” అన్నట్టు..

******

గిలకమ్మ కథలు 4 .. ఉప్పులో .. బద్ద

రచన: కన్నెగంటి అనసూయ

“ఏం..కూరొండేవేటి ..వదినే..…! ”
మిట్ట మజ్జానం రెండున్నరకి పిల్లలు అన్నాలు తిని బళ్ళోకి ఎల్లిపోయాకా.. తలుపుకి తాళవేసి ఆటిని జాగర్తగా జాకిట్లోకి దూరుపుతా అప్పుడే అరుగు మీద కొచ్చి కూచ్చుని తొక్క బద్దలు ఏరటానికని అక్కడే గోడకి జేరేసి ఉన్న సేటల్లోంచి ఏ సేట సేతుల్లోకి తీసుకుని పక్కనే ఉన్న కందిపప్పు బత్తాలోంచి దోసిలితో రెండో దోసిలి..కందిపప్పోసుకుంటున్న సరోజ్ని వంక సూడకుండానే సావిత్రంది ఏదోటి పలకరిచ్చాలి గాబట్టి అన్నట్టు.
రోజూ మజ్జానం కందిపప్పులో తొక్క బద్దలేరతానో..ఎండు మిరపకాయలకి ముచ్చికలు తీస్తానో..బియ్యంలో రాళ్ళేరతానో..సింతపండు రోజుల్లో ఉట్టులూ, గింజలూ తీత్తానో..అప్పడాలు వత్తుతానో..ఏదో ఒక పని అంతా కలిసి సేసుకుంటానే ఉంటారు..సావిత్రి వాళ్ల మండువా అరుగుల మీద ఆ సుట్టుపక్కలోళ్లంతా . అదెవరి పనైనా అందరూ తలో సెయ్యీ ఏత్తం రివాజు.
నాలుగు సేతులడితే సంద్రాన్నయినా వడకట్టచ్చంటారు ఆల్లంతా.
సావిత్రి ఆళ్ల మండువాకి రెండిళ్ళవతల ఉంటది సరోజ్ని ఇల్లు.
సావిత్రి మొగుడు సుబ్బారావ్ సేల గట్ల మీద ఏదోటి ఏసి పండిత్తా ఉంటాడు..ఒకోసారి కంది మొక్కలేత్తే ఒకోసారి జనపనార సెట్లేత్తాడు. ఒకోసారి..బెండమొక్కలెడితే మరోసారి బంతి మొక్కలేత్తాడు.
మిగతా ఆటి మాటెలా ఉన్నా బంతి పూల మొక్కలేసిన ఏడు…అందరి గుమ్మాలూ రోజిడిసి రోజూ గుమ్మాలకి బంతి పూల దండల్తో..అమ్మోరికి ఆవ్వానం పలుకుతున్నట్టుంటాది ఈధి ఈదంతాను.
అలాగ ఈ ఏడు కంది సెట్లేసేడేమో..ఇంట్లోకి సరిపడా అయిన కందుల్ని పురుగు పట్టకుండా ఎండలో పోసి బాగా ఎండబెట్టి..వారం రోజులపాటు కందుల్ని తిరగలిలో ఏసి ఇసిరింది ఇసిరినట్టుందేమో ..సావిత్రి, అంతా య్యాకా దాన్ని జల్లెడతో జల్లిత్తా నలగని కందిగింజల్ని తీసేసి.., సేటతో పొట్టు సెరిగేసి..నూకల్ని తీసేసిందేమో దానంతా సేటతో బత్తాలోకెత్తి మూఠదెచ్చి అరుగు మీదెట్టి అయిదారు సేటల్ని పక్కనే పడేసింది ఇరుగుపొరుగోల్లొత్తారు తొక్కబద్దల్ని ఏరతాకని.
“సెరుకు తోటకి జడేత్తన్నారు కూలోల్లు పొలంలో. సేలో లోపలెక్కడో సిన్న పాదుందంట. కాసినియ్యని రెండు దోసకాయలుంటే తెచ్చేరు మియ్యన్నయ్య. పప్పులో పడేసి సారెట్తేను. నువ్వేంజేసా..?”
అంది సరోజ్ని ఉండుండి సేట్లోని కందిపప్పుని నాలుగేళ్లతో ముందుకి విసిరినట్టుగా లాగి అలా విసరగా పల్చగా అయిన పప్పులోంచి తొక్క బద్దల్ని ఏరి పక్కనున్న సోలలో ఏత్తా.. యధాలాపంగా..
“ఆ..! బెండకాయ పులుసెట్టేను. సావిడి కాడ నాలుగు సెట్లు నాటేరెంట. తెచ్చి నాల్రోజులయ్యింది. తెచ్చిన్నాడైతే నవనవలాడతా ఉంటాయని సగం కాయలు బెల్లం ఇగురేసేను. ఇంకో నాలుక్కాయలుంటే ముదిరిపోతన్నాయని ..”తలెత్తకుండానే బదులిచ్చింది సావిత్రి.
“దోసకాయ పప్పు మా పిల్లోడు నెయ్యేత్తే బాగానే తింటాడుగానీ ..మా గిలకే..నోటబెట్టదు.
తిన్నంటే తినదంతే. పిల్లోడికైనా బెతిమాలి ఓ ముద్ద తినిపిచ్చొచ్చు. ఇదొట్టి పెంకిది.
రెండు కొట్టి తినిపిద్దావని సూత్తానా..? తింటేనా..తిందు.నాకే తినిపిత్తది..తిరిగి.”
“మావోడూ..అంతే. డబ్బులిత్తాను, కొట్టుకాడ బిళ్లలు కొనుక్కుందుగానంటే తినేత్తాడు..”
“అలాగైతే బాగానే ఉండును. ఏదిత్తానన్నా..నచ్చాపోతే నోట పెట్టిచ్చలేను. ఒట్ఠి పెంకిముండ. యేగలేక సత్తన్నాననుకో దీంతో.. ..”
“రెండు మూడేల్లు పోతే ఇవరం అదే వత్తదిలే. ఇవరం వచ్చిందంటే మనకే సెప్పుద్దది..”అంది సావిత్రి..సేట్లోంచి తలెత్తకుండానే.
మాటల్లోనే ఇరుగూపొరుగోళ్ళొచ్చి తలో సేటా తీసుకుంటుంటే సావిత్రంది..
“టీలు ఐపోయినియ్యా ఏటి..?”
“ఇంకాలేదు. ఏదో పని మీద ఈయన మజ్జానం పొలాన్నించి ఇంటికొచ్చి వణ్ణం తిని గంటలో వత్తానని ఎల్లేరు. వత్తే టీ పెట్టి రావొచ్చని ఆగేను. ఇంకా వత్తాలేదని సూసీ సూసీ ఇటోచ్చేను. య్యే..మియ్యయిపోయినియ్యా..?”
“అప్పుడేనా..?”
మరో ఇద్దరొచ్చి చేరేసరికి సోల్లో తొక్క బద్దల్తో పాటు కవుర్లూ ఎక్కువైపోయినియ్ అక్కడ.
ఇంతలో .. రయ్యిమంటా దూసుకుని ఈరో సైకిలొచ్చి ఆగిందక్కడ. సైకిల్తో పాటు సుట్ట కంపూ అగిందక్కడ.
ఆ డొక్కు సైకిలు శబ్ధం, సుట్టకంపూ ఆల్ల ముక్కుసెవులకి అలవాటేనేమో..వంచిన తలెత్తలేదెవ్వరూ. ఎవరి పన్లో ఆళ్ళున్నారు.
ఒక్కాలు కిందెట్టి ఇంకొక్కాలు పెడలు మీద అలాగే ఉంచి సరోజ్ని వంకే సూత్తా..
“గిలకొచ్చేత్తందక్కా..బల్లోంచి..” అన్నాడు సావిత్రి మొగుడు సుబ్బారావ్ .
సివ్వున సేట్లోంచి తలెత్తి “మా గిలకే..?” అంది తెల్లబోతా..సరోజ్ని.
“అయ్యా..! గిలక తెలవదేటక్కా..నాకు? గిలకే. లంగా జాకిట్తేసుకుంది గదా..”
“అవును ..ఏస్కుంది. ఇప్పుడే గదా ఎల్లింది బళ్ళోకి? ఇంతలోనే ఇంటికాడ ఏం పనొచ్చింది ఎదవకి?”ఇసుగ్గా అంది సరోజ్ని మళ్ళీ సేట్లో పప్పులో తలదూరుత్తా..
సుబ్బారావు పకపకా నవ్వేడు ఏదో గుర్తొచ్చినట్టు. కాసేపలా నవ్వీ, నవ్వీ…
“లంగాని ఇస్రుగా తన్నుకుంటా వచ్చేత్తంది సరోజ్నక్కా.! ఆ ఇసురుకి లంగా ఇంతెత్తున ఎగిరెగిరి పడతంది. మూతేమో మూరడు పొడుగొచ్చింది ఇవతలికి. ఏదో సిరాగ్గా ఆపడతంది మడిసిగూడాను మరి..”
నవ్వుతానే అన్నాడు..సైకిల్ దిగేసి మందువా గోడపక్కమ్మటా స్టేండేసి లుంగీని పైకి మడుత్తా..
“ఉప్పుడే ఎల్లింది సుబ్బయ్యా ..అన్నందిని. దాన్నలాగంపి తాళవేసుకుని నేనిటొచ్చేను మీయావిడ కందిపప్పేరతంటే సూసి. ఇంతలో దానికి ఇంటికి ఏవన్నా పనుందంటావా? పేనం ఏగిచ్చిపోతందనుకో. ఇంటికాడుంటే ఏపిచ్చుకు తింటందని బళ్ళో పడెయ్యమన్నాను మీ బావయ్యని. ఇంటికాడుంటే ఒగ్గొడవ. బళ్లో ఏత్తే ఇంకొగ్గొడవా.సత్తన్నాననుకో దీంతో..”
“ఏ దొడ్లోకన్నా వత్తందేమో లేపోతే..” అదోలా నవ్వుతా అంది సావిత్రి మొగుడొచ్చేడని సేట పక్కనెట్టి లేసి నిలబడతా..
“అబ్బే. ఎప్పుడైనా ఇరోసనాలొత్తే తప్ప మజ్జలో ఎల్దు. పొద్దున్నే ఓసారి ఎల్లద్దంతే…! “సరోజ్నంది .
“ఒకవేళ ఎవరన్నా ఏవన్నా అన్నారేవో..మూతి ముందుకెట్టింది అంటన్నారుగదా ఈయన. అయినా కాసేపాగితే అదే తెలుత్తుది. “
“ ఎదప్పిల్లలు . అంతే బాబ. కొట్టుకుంటా ఉంటారు. కొంపలంటూ పోయినట్టు తిట్టుకుంటా ఉంటారు. మల్లీ ఆల్లే కలుత్తా ఉంటారు. మా రోజుల్లో అయితే రత్తాలొచ్చేతట్టు గీరేసుకునేవోల్లం. ఇంకా ఈ రోజుల్లో పిల్లలు నయవే..! సేతుల్తో కొట్టుకుంటన్నారు. ఎన్నిమార్లు కొట్టుకుంటే తగిలేను దెబ్బలు. కూతంతుంటాయ్ ముండా సేతులని..ముండా సేతులు..” రవణ అంది పిల్లల సేతులు గుర్తొచ్చి మురిపెంగా..
“అమ్మో..అలాగనకు రవణక్కా..! నీకుదెలవదు. మా గిలక సరిసిందంటేనా..? సుర్రున మండుద్ది..పిడపల్లాగుంటయ్యేవో సేతులు..ఎప్పుడైనా ఓ దెబ్బేత్తే పిల్లోడు గింగిరాలు దిరిగిపోతాడనుకో..దాని దెబ్బకి తట్టుకోలేక..”
ఏరేసిన పప్పుని పక్కనే ఉన్న బత్తాలో పోసేసి ఈధెనక్కి సూత్తా మరో నాలుగు దోసిళ్ల కందిపప్పు సేట్లో పోసుకుంటా అంది..సరోజ్ని.
అంతలోనే రయ్యున దూసుకుంటా వచ్చేసింది గిలక.
తలుపు గడియేసి ఉంటం సూసి నిలబడ్ద సోటే నిలబడి రెండు సేతుల్తో లంగా కొంచెం పైకెత్తి కాళ్ళు రెండూ నేల కేసి తపా తపా కొడతా రాగం లంకిచ్చుకుంది గిలక “అమ్మెక్కడికెల్లిపోయిందో “నన్నట్టు నిరాశగా.
సేతులు సేటలో ఆడిత్తా..అదంతా సూత్తానే ఉన్నారు మండువా అరుగుల మీద ఆడాళ్ళు.
అప్పటికే సూరీడు తిష్టేసేసినట్టు ఎర్రగా కందిపోయి భగభగలాడతందేవో..దానికి ఏడుపు తోడై వానలో మెరుత్తున్న సూరీళ్ళా ఉంది గిలక..
“మియ్యమ్మిక్కడుందే గిలకా..! ఏ..ఏటి? ఇయ్యాలప్పుడొచ్చా..” లోలోపల నవ్వుకుంటానే ఎటకారంగా అంది..గిలకొంక సూత్తా.. రవణ.
దాంతో ఏడుపాపి.. ఏమ్మాట్తాడకుండా తిన్నగా ఆల్లమ్మ..దగ్గరకంటా వచ్చి నిలబడి సెయ్యి సాపింది ఇంటి తాలాలిమ్మన్నట్టుగా..
“ఎంతుకొచ్చా…మజ్జలో..ఇంటికి? కడుపులో కాలిందా ఏటి?”
“హ్హె..కాదు..తాలాలియ్యి..”కోపంగా అంది గిలక.
“అదే ఎంతుకని అడిగితే సెప్పవే? మేస్టారు కొట్తేరా?’
“కాదని సెప్పేనా? ముందు తాలాలియ్యి..”ఇసుక్కుంది గిలక.
“మేస్టార్ని అడిగే వొచ్చేవా..?”
“ఆ..అడిగే వచ్చేను. ఒకటికి వత్తందన్నాను..పరిగెత్తన్నారు..”
..”ఎంతుకో సెప్పి సావొచ్చుకదా..! సెప్తుంటే నీక్కాదా? యేసాలేత్తన్నాయ్ యేసాలని..”
కళ్ళెర్రసేసింది సరోజ్ని..
ఇంక సెప్పక తప్పదని..సరోజ్ని దగ్గరకంటా వచ్చి ఈపుకి జారబడి కూకుని..సేట్లో కందిపప్పు కూతంత సేతుల్లోకి తీసుకుని పకి ఎగరబోత్తా..
“మరీ..మరీ .. ఆ కిట్టవేణుంది కదా…అదే ఆ గుడికాడిల్లు.. కిట్టవేణి. ఎలుగుబంటెహ్హె..”
“గుడికాడ కిట్టవేణంటే నాకెలా తెలుత్తుది. ఆల్ల ఇంటి పేరు సెప్తే తెలుత్తుదిగానీ..”
“సరోజ్నంది ..ఏంజప్పుద్దా అని సెవులు ఒదిలేసి ఇంటా.. .
“ అదేనెహ్హే…ఆ ఈడుబుగంటోరు కిట్టవేణి. ఎలుగుబంటీ ..ఎలుగుబంటీ అంటానుగదా నేను. “
“ నువ్వందరికీ పేర్లేలేగానీ సెప్పి ఏడువ్ ..! అలా పిలవద్దని నెత్తీ, నోరూ బాగుకున్నా ఇనవా?” ఇసుక్కుంది..సరోజ్ని..గిలక సాగతీతకి.
“ అబ్బా..సర్లేగానీ..ఆ..ఎలుగుబంటి..ఎప్పుడో నాకు సిన్నది, ఇదిగో ఇలా సూడు..ఇంత. ఇంతంటే ఇంతే. ఈ గోరంత కూడా ఉండదది. కూతంత ఉప్పులో ముక్కెట్టిందమ్మా..! ఉప్పుడు తెచ్చివ్వమంటంది.”
లాకుల వెనక దాక్కున్న నీళ్లల్లా..వాళ్లందరి ముఖాలూ ఉబికుబికి వచ్చే నవ్వుతో గుంభనంగా ఎప్పుడెప్పుడు వరదై పారదామా అన్నట్టున్నాయ్ గిలక మాటలకి.
“ఎప్పుడెట్టింది నీకు..?”నవ్వాగటం లేదు రవణకి.
“ఎప్పుడో అప్పుడ్లే. నువ్వు మరీను. సెప్పింది ఇనక..”ముసి ముసి నవ్వులు నవ్వుతా సావిత్రంది రవణని సెప్పనియ్యి అన్నట్టు
“ఎప్పుడో..! ..నాకే గుత్తులేదు..”…పప్పులో గీతలు గీత్తా.. అందేమో.. గిలక బుంగ మూతిని ముద్దెట్టి కొరికెయ్యాలనిపించింది..రవణకి.
“తింగరిముండ కాపోతే ..అప్పుడెప్పుడో పెట్టి ఇప్పుడెంతుకివ్వమంటందది….”సావిత్రంది…గిలకని రెచ్చగొడతాకన్నట్టు..మనసులో నవ్వుకుంటానే..
సావిత్రి కృష్ణవేణిని తింగరి ముండని తిట్టటంతో కొత్త ఉత్సాహం వచ్చేసింది గిలక్కి. దాంతో..గబుక్కున లేసి నిలబడి …నడుం మీద సెయ్యేస్కుని మరీ సావిత్రెనక్కే సూత్తా..
“అదే..సావిత్రత్తా..! మరీ..మరీ ..ఆ ఎలుగుబంటేవో.. ఓంవర్కు సెయ్యలేదు. నేనేమో..మేస్టారింకా రాలేదని వరండాలో..తంబాలాట ఆడుకుంటన్నాను. నేనలా ఆడుకుంటన్నానా..ఆడుకుంటుంటే నా సంచీలో స్సెయ్యెట్టి నా పుస్తకం ఇవతలకి తీసేసి.. సూసి రాసేత్తంటే గిరీసొచ్చి సెప్పేడు. నేనేమో మా మేస్టారుతో సెప్పేను. మా మేస్టారు సూసెంతుకు రాసేవు? ఇంటికాడేంజేత్తన్నా..గౌడిగేదెల్ని కాత్తన్నావా? అని దాన్ని తిట్టి బెంచెక్కి నిలబడమన్నారు. దానిక్కోపం వచ్చి పైనుంచి నాయనక్కి సూత్తా..”నన్ను బెంచీ ఎక్కిత్తావు గదా..! సూడు నిన్నేం సేత్తానో..? అని ఏలెట్టి బెదిరిచ్చి.. అప్పుడెప్పుడోను..డ్రాయింగు క్లాసులో నీకు ఉప్పులో ముక్కిచ్చేను గదా ..నా ముక్క నాకిచ్చెయ్ అంది. అత్తా..”
సెప్పేటప్పుడు అదేపనిగా తిప్పుతున్న ఆ బుజ్జి బుజ్జి సేతుల వంకే సూత్తన్నారేమో..ఒకటే నవ్వులు అక్కడంతా.
“అప్పుడు నువ్వేవన్నా..”పొట్టని సేత్తో పట్టుకుని నవ్వుని ఆపుకుంటా రవణంది..
పప్పేరతానే పైకి ఇనపడకుండా లోలోన సరోజ్ని నవ్వే నవ్వుకి అంతేలేదు..
“నేనూరుకుంటానేటి రవణత్తా..! నేనూ అన్నాను..గాడిద గుడ్డు. నీ ఉప్పులో ముక్క నీకు పడేత్తా.. కావాలంటే రెండిత్తా. సూసి రాసేవంటే మాత్తరం ఊరుకోనన్నాను. సూసి రాత్తే తప్పే కదా సావిత్రత్తా..”ప్రశ్నొకటి..
“తప్పా..తప్పున్నరా..?” సావిత్రత్త ఇచ్చే సపోర్టుకి లోకాల్ని జయించినట్టు పెట్టింది మొకాన్ని గిలక..వెయ్యేనుగుల బలవొచ్చేసి..
ఇంతలో రవణంది..
“మరి..మరి ..ఆ ఉప్పులో ముక్కని దాని ఎదాన కొట్తాలిగదా..! ఉప్పుడెక్కడ్నించి తెత్తా ఉప్పులో ముక్కని.. కిట్టవేణితోనేమో..ఒకటిగాదు. రెండిత్తాననని సెప్పొచ్చేవ్..”
“అమ్మిత్తాది..”సరోజ్ని ఈపుకి జేరబడతా గిలకన్న మాటల్లో ధీమా.
“ఎక్కడ్నించి తెచ్చివ్వను? ఈ యేడు నేను ఉప్పులో ముక్కలు పొయ్యలేదు..”లాకులెత్తితే దూసుకొచ్చిన నీళ్ళల్లా ఇస్సురుగా వచ్చేసింది జవాబు సరోజ్ని నించి.
“నువ్వుగాని కోసేవా సావిత్రొదినే..”అంతలో అంది సేట్లోంచి తలెత్తకుండానే..
“కోసేను గానీ ఆ మజ్జన ముసుర్లు పట్టినప్పుడు..పప్పులో ఏసేసేను. రవణ దగ్గరేవైనా ఉన్నాయేమో..? ఎంత? అడుగూబొడుగూ రెండు మూడు ముక్కలున్నా దానికి సాలు. పిల్లముండ బాకీ తీరుత్తాకే గదా .”
“బాగాసెప్పేవ్..! కానీ…నేనూ కొయ్యలేదు. అసలు ఈ యేడు సరైన మావిడికాయ దొరక్క..అసలు పచ్చడే పెట్టగలనో లేదోనని భయపడ్డాను. ఏదో మా పెదనాన్న ఓ పాతిక్కాయలు కొత్తపల్లి కొబ్బరి మావిడి కాయలు పంపేసరికి పచ్చడెట్టేను..లేపోతే అదీ ఉండాపోను..”రవణంది..
గిలక మొకంలో దిగులు మేగాలు సేరతం గమనించి..
“రేపిత్తానని సెప్పాపోయేవా..? ఇప్పటికిప్పుడే ఇచ్చేత్తానన్నావా?”అన్న సావిత్రి మాటలకి..
“అబ్బే..! తలుసుకున్నప్పుడే తాతపెళ్ళి. ఇప్పుడా ఉప్పులో ముక్కట్టుకెల్లి దాని మొకానగొట్తాల్సిందే. లేపోతే నా తల మీద జుట్టు పీకి మొలేత్తది..” సేట పక్కనెట్టి పైకి లేసి నిలబడి సీర దులుపుకుంటా సరోజ్నంది..
“మరిప్పుడా ఉప్పులో ముక్కని ఎక్కడ్నించి తెచ్చి ఇత్తా.! “
“సూడాలి. ఏదోటి సెయ్యక తప్పుద్దా?”అంది సరోజ్ని ఏళ్లిరిసుకుంటా..
ఇంతలో..
“సర్లే ..తాలాలియ్యి..”అంటా సరోజ్ని సేతిలోంచి తాళాలు లాక్కుని , లంగా పైకెత్తుకుని మరీ పొట్టేలు పిల్లలా పరిగెత్తుతున్న గిలకొంక సూత్తా..
“ఏవీ అనుకోకు వదినే. ఎప్పుడూ ఉంటాయ్ ఉప్పులో ముక్కలు మా ఇంట్లో..! ఈసారే మరీ తక్కువ కోసేను. నాకూ ఇష్టవే ఉప్పులో ముక్కలంటే..వానాకాలంలో ఉప్పుప్పగా ఏదైనా తినాలనిపిత్తే ఉప్పులో ముక్కే నోట్లో ఏసుకుంటాను. ఉప్పుప్పగా, పుల్లపుల్లగా నోటికి బాగుంటాయని. ఎంతుకలా తింటావ్. నాలుక్కొట్టూపోద్ది అంటారీయన. అయినా ..ఏంటో అదంటే ఇట్తం.. ‘
తొక్కబద్దల్ని కుంచంలో పోత్తా..సావిత్రంది…
౭౭ ౭౭ ౭౭
కాసేపయ్యాకా..ఏరిన కందిపప్పు బత్తాని లోపలెట్టేసి..అరుగంతా సీపురెట్టి ఊడ్సేసి సుబ్బరంగా ఉంది అనుకున్నాకా… “ఏంజేసా…ఉప్పులో బద్దల సంగతి వదినే..? లేపోతే ..మా పిన్నత్తగారింట్లో ఉంటాయేమో..! ఓమాటడగమంటావా? ఏటా కుండడు ముక్కలు కోత్తది. అదే.. ఊళ్ళో పిన్నత్తగారు. నీకూ దెల్సుగదా. అక్కడ్నించి తెప్పిచ్చమంటావా?” అంటా సరోజ్ని ఇంటికో అడుగేసిన సావిత్రి..అక్కడ ఎండలో నేలమీద సిన్న పేపరు ముక్కేసి..దాని మీదెట్టిన సన్నగా మూడు అంగుళాల పొడవున్న ఆ మెత్తనిదాన్ని సూసి నోరొదిలేసి “ఏటే ..అది..”అనడిగింది గిలకని సావిత్రి. “మాడికాయ్ ముక్క…”
“అదెక్కడ దొరికిందిప్పుడు నీకు?” తెల్లబోయింది.. సావిత్రి.
“మాగాయ పచ్చట్లోది ..”అక్కడే ఎండలో కిందకూచ్చుని పేపర్ మీద దాన్ని అటూ ఇటూతిరగేత్తా అంది గిలక తలెత్తకుండానే..
“…కడిగేసేవా?”ఆరా గా అంది సావిత్రి.
“ఊ..! మరి కడగొద్దేటి? కడిగేసి మళ్ళీ ఉప్పు గూడా రాసేసేను..”
“ఏటేటి? మాగాయ పచ్చట్లో ముక్క కడిగేసి ఉప్పు కూడా రాసేసేవా? రాసి ఎండబెడతన్నావా? ఆసి ముండకనా..! ”
సావిత్రి మాటలకి గిలక ఏమ్మాట్టడలేదు గానీ.. సరోజ్నంది…వంటింట్లోంచి పచ్చడి గరిటట్టుకుని బయటికొత్తా..
“దీని పెంకితనం సూసేవా వదినే? నేను కాళ్ళు కడుక్కుని వచ్చేలోపే ఇదంతా సేసేసింది. పచ్చడి జాడీలో ఏ గరిట పెట్టిందో ఏటోనని..గుండెలు దడెత్తి పోయేయనుకో. తడుంటే బూజొచ్చేత్తది..గదా. దీన్తో ఓ సమస్య కాదు నాకు. ఎలాగ ఏగాలో ఏటో..దీన్తో..”తలట్టుకుంది సరోజ్ని.
“నాకు తెల్దా..ఏటి? ! పెద్ద సెప్పొచ్చిందిగానీ మాయమ్మ, గరిటిని నా లంగాతో తుడిసేన్లే..అత్తా..”
తెల్లబోతా సూసేరిద్దరూ గిలక్కేసి.
“సర్లే..మేం ఎండబెడతాంగానీ నువ్వెల్లు బళ్ళోకి. మేస్టారు కొడతారు మల్లీని..”
దాంతో..కింద కూచ్చున్నదల్లా లేసి నిలబడి గుమ్మానికేసి అడుగేత్తా..
“అమ్మా..! కాసేపాగి తిరగెయ్..! బేగిని ఎండుద్ది. “అంటా రెండు సేతుల్తో లంగా పైకెత్తుకుని ఎగిరెగిరి పరిగెత్తుతున్న గిలక్కేసే సూత్తా..
“ఉప్పులో ముక్కల్లేవని మాగాయ ముక్క ఎండలో పెట్టుద్దా? దీని తెలివి సల్లగుండా..” అని మనసులో అనుకుని ..నవ్వుతా సరోజ్ని వంక సూత్తా .. “నీ కూతురు మామూల్ది గాదమ్మో…సరోజ్నే..! ఊళ్ళేలేత్తది.. “బుగ్గల్నొక్కుకుంది సావిత్రి.
ఉత్సాహంగా పరుగెత్తుతున్న కూతుర్ని దూరం నించే మురిపెంగా సూసుకుంది సరోజ్ని.
—-