కలియుగ వామనుడు – 6

రచన: మంథా భానుమతి

మళ్లీ ఎలాగా ట్రాక్ కెళ్లాలి. ఆ రోజు చాలా పనే చేయించారు వాళ్ల చేత. ఎప్పడెప్పుడు కాసేపు వాలదామా అని చూస్తున్నారు.
చిన్నా టి.వి ఆన్ చేశాడు.
వెంటనే ఆన్ అయింది. చిన్నాకి ఆనందంతో గంతులేయాలనిపించింది.
అయితే.. ఒక్క దుబాయ్ ప్రోగ్రామ్స్ మాత్రమే వస్తున్నాయి.
కేబుల్ కనెక్షన్ లేదు.
ఎక్కువ అరేబిక్..
ఏదో ఒకటి. కొత్త మనుషులు, కొత్త పరిసరాలు కని పిస్తున్నాయి. అందులో అరాబిక్ లెసన్స్ ఒక ఛానల్ లో వస్తోంది.
కూర్చుని శ్రద్ధగా చూడ్డం మొదలు పెట్టాడు చిన్నా. కొన్ని మాటలు, పలికే విధానం నేర్చుకున్నాడు.
రోజూ తీరికున్నప్పుడు వచ్చి, కాసేపు టివి చూడాలని నిశ్చయించుకున్నాడు.
అప్పుడు గుర్తుకొచ్చింది తన పుస్తకం.. డ్రాయింగులు వేసుకునేది. ఇక్కడి కొచ్చినప్పట్నుంచీ దాని గురించే మర్చి పోయాడు.
అందులో.. రోజూ తన అనుభవాలు రాసుకోవాలి. తన కోడ్ లోనే.. బొమ్మలు ప్స్.. తెలుగులో రాసుకుంటే, చూడగానే ఎవరికీ అర్ధం కాదు.
“లంచ్ వచ్చింది చిన్నా..” అబ్బాస్ పిలిచాడు, గది బైట నిల్చుని. చిన్నా, టి.వి కట్టేసి, తలుపు దగ్గరగా వేసి బైటికొచ్చాడు.
“త్వరగా తినెయ్యండి.. ఈ రోజు నించీ స్పెషల్ ట్రయినింగ్ అని చెప్పమన్నాడు నజీర్. ఎలుగు బంటిగాడు చాలా హుషారుగా ఉన్నాడు. హలీమ్ సాబ్ ఫోన్ చేశారుట. మన వాళ్లలో ముగ్గురిని సెలెక్ట్ చేస్తామని.” అబ్బాస్ సమాచారం ఇచ్చాడు నవ్వుతూ.
“అన్నా.. టింకూ..”
“చెప్పాను. కిచెన్ లో షెఫ్ అంకుల్ కి చెప్పి పడుక్కోబెడదాం. తగ్గి పోతుంది. నువ్వేం వర్రీ అవకు.”
“వాడు పుట్టినప్పటి నుంచీ నాకు మంచి దోస్త్ అన్నా. చాలా డెలికేట్. వానికేమైనా అయితే.. తట్టుకోలేను.” చిన్నా కళ్లలో మళ్లీ నీళ్లు.
“అదిగో.. ఫరవాలేదని చెప్పానా? పద.. నువ్వుండాలి ఈ రేసులో..”
“అలాగే ట్రై చేస్తా..”
“ఇవేళ లంచ్ నా ఫేవరెట్.. హామ్ బర్గర్స్. షెఫ్ అంకుల్ నడిగి ఒకటి ఎక్స్ ట్రా సంపాదించా. చలో..”
“నేనెప్పుడూ తినలేదన్నా…”
“చాలా బాగుంటాయి. టొమాటో సాస్, కట్ చేసిన కీరా ముక్కలు మధ్యలో పెట్టుకుని తింటే.. సూపర్.”
………………….

ప్రతిష్ఠాత్మకమైన ఎమిరేట్స్ హెరిటేజ్ క్లబ్ రేసులు ప్రారంభించే రోజు రానే వచ్చింది.
ముందు రోజు రాత్రే ఒంటెలని తీసుకుని ముధారీలంతా గ్రౌండ్ కి చేరుకున్నారు.
దగ్గర టౌన్ లో ఉన్న పైవ్ స్టార్ హోటళ్లన్నీ బుక్ ఐపోయాయి.
హలీమ్ యజమాని అయిన షేక్ కి పది ఫామ్ లున్నాయి. అందులో ముగ్గురు ముధారీలు ఇప్పటి రేసుల్లో పాల్గొంటున్నారు.
అందులో హలీమ్ ఉన్నాడు. హలీమ్, నజీర్ల ఆనందానికి అంతే లేదు.
మొత్తం మూడు వందల యాభై మంది పైగా రేసుల్లో పాల్గొంటున్నారు. రేసులలో పాల్గొంటున్న ఒంటెల యజమానులందరూ ముందురోజే వచ్చేశారు.
వారం రోజుల నుంచే అక్కడ పండగ వాతావరణం వచ్చేసింది.
ఒంటెలు, ముధారీలు, జాకీలు.. వారి మానేజర్లు అందరూ కాంపింగ్ చేసేశారు. పెద్ద ఫెన్సింగులు, వాటి లోపల గుడారాలు..
ట్రాక్ కి దగ్గరలోనే ఒంటెలకి హాస్పిటల్ ఉంది. పందేల సమయంలో అవి పడిపోయి దెబ్బలు తగిలించుకుంటే.. వెంటనే వైద్య సహాయం అందుతుంది.
కొంచెం దూరంగా వంట శాలలు.
బెడూయన్ స్త్రీలు తమ తమ నైపుణ్యాన్ని ప్రదర్శనకి పెట్టారు.. ఎంబ్రాయిడరీ చేసిన సంచీలు, టేబుల్ క్లాత్ లు, అల్లికలు.
టార్కాయిస్, ముత్యాలు వంటి జెమ్స్ తో చేసిన హారాలు, బ్రేస్ లెట్లు..
తాటాకు పాకల్లో, గుడారాల్లో తమ వంటలని రుచి చూపిస్తున్నారు.
మగవాళ్లు ఒంటెలని అటూ ఇటూ తిప్పుతూ, చూడ్డానికి వచ్చే వాళ్లని వాటి మీద తిప్పుతున్నారు..
ఇదే సమయం వాళ్లకి.. కాసిని దీనారాలు సంపాదించుకోడానికి.
బోలెడు షాపులు వెలిశాయి. అరేబియన్ కాఫీ, పిండి వంటలు.. కుండలు, పింగాణీ వస్తువులు, హాండీ క్రాఫ్ట్ వస్తువులు.. అన్నీ ప్రదర్శిస్తున్నారు.
కొన్ని గుడారాల్లో మాజిక్ షోలు..
ఒక పక్క చిన్న చిన్న యారెనాల్లో ఎరోబిక్స్ చేస్తున్నారు.
బెడూ యువకులు, పిల్లలు రకరకాల విన్యాసాలతో అలరిస్తున్నారు.
అరేబియన్ సంగీతం గాలిలో తేలుతోంది.
కొందరు ట్రాక్ దగ్గర నృత్యం చేస్తున్నారు.
మధ్యాన్నం అయే సరికి ఆ ప్రదేశమంతా ప్రజలతో నిండి పోయింది. టివి, పత్రికా రిపోర్టర్లు.. వాన్ లలో తయారుగా కూర్చున్నారు.
రెండు గంటలకల్లా అందరూ భోజనాలు ముగించేసుకుని ట్రాక్ దగ్గరకి వచ్చేశారు. చాలా మంది, అక్కడే షాపులలో తినేశారు.
ఎక్కడ చూసినా జన సందోహం..
కోలాహలం. సందడి మిన్నంటుతోంది.
రేసుల్లో పాల్గొనబోయే ఒంటెలు అక్కడే తాత్కాలికంగా వేసిన షెడ్ లలో నిల్చున్నాయి.
మొదటి రోజు, సీనియర్ ఒంటెల పందాలు.. మరీ పెద్ద వయసు (70 ఏళ్లు మాత్రమే) వాళ్లవి 500 మీటర్లు, నడి వయసు (50 సంవత్సరాలు) వాళ్లవి 1500 మీటర్ల రేసులు.. నడుస్తాయి.
ఒక మాదిరి ఆసక్తితో వీక్షిస్తున్నారు ప్రేక్షకులు.
ఎక్కువగా కుశల ప్రశ్నలు, బిజినెస్ వ్యవహారాలు నడుస్తూ ఉంటాయి. అటువంటప్పుడు. అయినా.. అసలు ఒంటె రేసులంటేనే అరేబియన్ దేశాల్లో విపరీతమైన మోజు. అవి ఏ వయసువైతేనేం..
చిన్నా తమ బృందంతో, పాల్గొనే వారికి కేటాయించిన స్థలంలో కూర్చుని చూస్తున్నాడు.
హలీమ్ టీమ్ మరునాడు పాల్గొంటారు.
యవ్వనంలో ఉన్న ఒంటెలు.. 3000 మీటర్ల ట్రాక్.
రేసులు చూడటం కూడా బాగానే ఉంటుందన్నాడు అబ్బాస్. అసలు పందాలు ఎలాసాగుతాయో గమనిస్తే మెంటల్ గా తయారవచ్చు. పరిసరాలు కూడా అలవాటవుతాయి.
పరిసరాలు ఎక్కడైనా ఒకటేగా అనుకున్నాడు చిన్నా. ఆ విషయమే అడిగాడు అబ్బాస్ ని.
అంతా ఇసుకే కదా..
“ఇసుకే కాదురా బాబూ! ట్రాక్ మీద ప్రాక్టీస్ చేసినట్లు కాదు. చాలా ఒంటెలుంటాయి. అంతా.. ఎవరు గెలుస్తామా అన్నట్లుంటారు. ఒంటెలు అడ్డం వచ్చేస్తూంటాయి.. గుంపులుగా. ప్రాక్టీస్ చేసినప్పుడు ఎవరూ అడ్డుండరు. ఇది పూర్తిగా వేరుగా ఉంటుంది.
రేసులప్పుడు ఎవరు అడ్డు పడ్తారో తెలీదు. ఒడుపుగా ముందుకు పట్టుకుపోవాలి. అదంతా అబ్జర్వ్ చెయ్యి. ఒక ఒంటె పరుగెడుతుంటే, ఆ ఒంటెని పట్టుకోవడానికి నీ ఒంటెని పరుగెత్తించాలి.”
నిజంగానే.. ట్రాక్ మీద చాలా భీభత్సంగా ఉంది.
తడవకి పది పన్నెండు ఒంటెలు కంటే పట్టవు.
మొత్తం ముప్ఫై రౌండ్లు జరిగాయి.
కేకలు.. అరుపులు, ఈలలు.. గొడవ గొడవ.
ట్రాక్ పక్కనున్న రోడ్ మీద కార్లలో అందరూ ఫాలో అవుతున్నారు. వీడియోలు తీసే వాళ్లు, మీడియావాళ్లు, పందెంలో పాల్గొనే ఒంటెల యజమానులు ..చూట్టానికొచ్చిన వారు.. ముందుగా వీళ్ల హాడావుడి ఎక్కువగా ఉంది.
అందరూ కూర్చునే దగ్గర, స్టేడియమ్ లో పెద్ద పెద్ద తెరల మీద పందెం అంతా ప్రతీ క్షణం అన్ని కోణాల్లో చూపిస్తున్నారు.
పైనించి హెలికాప్టర్ లలో కూడా మీడియా వాళ్లు వీడియోలు తీస్తున్నారు.
అబ్బాస్ చెప్పింది నిజమే అనుకున్నాడు చిన్నా. ఇంత హడావుడిలో ఒంటె మీద కూర్చుని దృష్టి నిలపడం కష్టమే.
ముందుగా చూడబట్టి కాస్త తెలిసింది. మెంటల్ గా తయారవచ్చు.
సాయంత్రం వరకూ కూర్చుని రేసులన్నీ చూసే సరికే అలిసి పోయారు చిన్నా, మిగిలిన పిల్లలందరూ.
వాన్ తీసుకొచ్చి అందరినీ తమ గుడారానికి తీసుకెళ్లారు నజీర్, అబ్బాస్.
“రేపు మనది సెకండ్ రౌండ్ లో ఉంటుంది. సమీర్ జాగ్రత్త. నువ్వే లీడ్ చెయ్యాలి. మీరిద్దరూ కూడా ఉన్నారు..” చిన్నా రూమ్మేట్లనిద్దరిని కూడా పిలిచి చెప్పాడు నజీర్.
“లైట్ గా తినాలి, ఇప్పుడు డిన్నర్, రేపు లంచ్ కూడా. ఎక్కువ తింటే నిద్దరొస్తుంది.” అబ్బాస్, ఒక కప్పులో సాలడ్, ఒక ఎండి పోయిన రొట్టె ఇచ్చాడు.
పిల్లలకి సగం సగం తినడం అలవాటై పోయింది.
కడుపు కూడా సగం ఎండి పోయింది. అందరూ సన్నగా, గాలేస్తే ఎగిరి పోయేట్లే ఉన్నారు.
“లేవండి.. లేవండి..” నజీర్ డొక్కలో తన్నుతుంటే మెలకువొచ్చింది చిన్నాకి.
కళ్లు నులుముకుంటూ లేచాడు.
టైమెంతయిందో.. అనుకుంటూ, బాత్రూంలోకి నడిచాడు. రివ్వుమని కొట్టింది చలి గాలి. అలాగే, పళ్లు తోముకుని, జివ్వుమనే చల్లని నీళ్లతో మొహం, కాళ్లు చేతులు కడుక్కుని వచ్చాడు.
“చిన్నా.. పళ్లు కరచుకు పోతున్నాయి.. వేడి నీళ్లు ఉండవా?” రూమ్మేట్లు వణుకుతూ వచ్చారు.
ఫకాలున నవ్వాడు చిన్నా.
“ఉంటాయి.. నజీర్ అంకుల్ దగ్గర. వెళ్దామా?”
“హూ..హూ..” అంటూ వాళ్లు కూడా తయారయి గుడారంలోకి వెళ్లారు. అప్పటికే వంటలు తయారవుతున్నట్లుగా వాసనలొస్తున్నాయి.
“రండి.. కిచెన్ లోకెళ్లి టీ, బిస్కట్స్ తీసుకుందాం.” ముగ్గురినీ పిల్చుకెళ్లాడు అబ్బాస్.
భ్లాక్ టీ, గడ్డి లాంటి ఓట్స్ బిస్కట్లు.. కరకరా నమిలి, గడగడా తాగి గట్టిగా ఊపిరి పీల్చి వదిలారు జాకీలు ముగ్గురూ.
“ఎక్సర్ సైజ్ టైమ్.. గ్రౌండ్ లోకి చలో..” అబ్బాస్ వెనుకే వెళ్లారు. చిన్నాతో సెలెక్ట్ అయిన జాకీలని సుడాన్ నించి తీసుకొచ్చారు. వాళ్ల పేర్లు చిన్నాకి ఎప్పుడూ కన్ఫ్యూజనే.. అందుకే రాకీ, సాండీ అని పిలుస్తుంటాడు. ఆ అక్షరాలని పోలి ఉంటాయి వాళ్ల పేర్లు.
జన్యుపరంగా సుడానీల కండరాలు, ఎముకలు గట్టిగా ఉంటాయి. తీగల్లాగ సాగిపోతారు.
వాళ్ల దగ్గరే స్వారీలో మెళకువలు నేర్చుకున్నాడు చిన్నా.
రాకీకి ఎప్పుడూ ఆకలేస్తూ ఉంటుంది. తిండి సరి పోదు.. కళ్లలో కాంతి అనేది ఉండదు. చిన్నా అప్పుడప్పుడు తన కిచ్చిన దానిలోది పెడుతుంటాడు.
రాకీకి బద్ధకం కూడా ఎక్కువే.
బైట కాంపౌండ్ లో ఉన్న పిచ్చిమొక్కల్ని పీకమంటే.. ఒకటి పీకి, కాసేపు అటూ ఇటూ తిరిగి ఇంకొకటి పీకుతాడు. అందరూ అర పూటలో చేసే పని వాడు రోజంతా చేస్తాడు.
అందుకే నజీర్ చేతిలో దెబ్బలు, వాతలు తింటుంటాడు.
“నాకు చాలా భయంగా ఉంది చిన్నా!” రాకీ వచ్చి గుంజీలు తీస్తున్న చిన్నాతో మొత్తుకున్నాడు.
“ఎందుకు?”
“గెలవక పోతే నజీర్ పనిష్ చేస్తాడు. పొట్ట మీద వాతలు పెడతానన్నాడు.” రాకీ గొంతు వణికింది.
“అదేంటీ.. గెలవటం మన చేతుల్లోనే ఉందా? ఒంటె కదా పరిగెత్తాలీ.. మహా ఐతే మనం కాలితో పది తన్నులు తన్నగలం. అంతే కద!”
“అదే.. ఆ ఒంటెల పక్కలు తన్నడవే, బాగా చెయ్యాలి. కమ్చీని బాగా జాడించాలి. అంతా బైనాక్యులర్స్ లోంచి చూస్తుంటాడు.”
“ఇదివరకు ఆలా చేశాడా?” నమ్మలేనట్లుగా అడిగాడు చిన్నా. అలా వాతలెందుకు పెడతారు? ఇంత చిన్న పిల్లల్ని ఎలా కొట్టబుద్ధేస్తుంది? అందులో.. వాతలు.. తల విదిలించాడు.
“చూడు..” షర్ట్ పైకెత్తి చూపించాడు రాకీ.
బొడ్డు పైనించీ, కింది వరకూ.. పది వాతలైనా ఉంటాయి. గాయం మానిపోయింది కానీ.. అడ్డంగా.. గీతలు.
“ఓ మై గాడ్..” చిన్నాకి కళ్లు తిరిగినంత పనైంది.
“నన్ను కూడా ఎప్పుడూ కొడతాడు తెలుసా..” సాండీ కూడా షర్ట్ పైకెత్తి చూపించ పోతుంటే ఆపేశాడు చిన్నా.. నజీర్ వస్తున్న శబ్దం విని.
“తెలిసింది. మనం ట్రై చేద్దాం. ఆ తరువాత గాడ్స్ విల్. కమాన్.. రన్ చేద్దాం.” చిన్నా లేచి పరుగందుకున్నాడు.
గ్రౌండంతా మనుషులతో నిండి పోయింది.
అప్పుడే ఉదయ కిరణాలు విచ్చుకుంటున్నాయి.
కాఫీ వాసన.. అరేబియన్ కాఫీ చాలా స్ట్రాంగ్ గా ఉంటుంది. బుల్లి బుల్లి కప్పుల్లో, చుక్కలు చుక్కలుగా తాగుతారు. గుండ్రని బల్లలు, వాటి చుట్టూ కుర్చీలు.. అందులో పొడవాటి గౌన్లు వేసుకున్న మనుషులు.
ఎక్కడికక్కడ చిన్న రెస్టారెంట్లు వెలిశాయి.
పిక్నిక్ వాతావరణం వచ్చేసింది.
ఎంతో మంది విదేశీయులు.. అరేబియన్ల సంస్కృతిని ఆస్వాదించడానికి వచ్చేశారు.
బుల్లి జాకీలు భయపడుతున్న సమయం రానే వచ్చింది.
ముగ్గుర్నీ వేర్వేరు రౌండ్లలో పిలిచారు.
నజీర్ చిన్నాని ఒంటెనెక్కించాడు.
చిన్నా ఒంటె ఎక్కాక, కళ్లు మూసుకుంటే, కళ్ల ముందు రాకీకి పెట్టిన వాతలు కనిపించాయి. ఒక్కసారి వెన్నులోంచీ వణికొచ్చింది.
పిల్లలందరినీ ఎక్కించి, నజీర్ లాంటి మానేజర్లు పరుగెత్తుకుంటూ ట్రాక్ మీదనుంచి పక్కకి తప్పుకున్నారు.
అడ్డంగా ఉన్న పెద్ద అడ్డు తెర తొలగింది.
ఒంటెలు పరుగందుకున్నాయి.
అప్పుడు సాయంత్రం ఐదు దాటింది.
రేసు మొదలవగానే, విపరీతమైన గాలి అందుకుంది.. నేల మీదున్న దుమ్మంతా పైకి లేపుతూ.
ఆ దుమ్ములో ఏమీ కనిపించలేదు.. హెల్మెట్లున్నాయి కనుక కళ్లలో దూరలేదు. ఇంకా దుమ్ము రేపుతూ ఎగిరెగిరి పరుగెడుతున్నాయి ఒంటెలు.
జాకీలు, భయానికి కంఠ నాళాలు పగిలేలా కేకలు పెడుతున్నారు. ఒంటెల వీపు మీద ఎగిరెగిరి పడ్తూ జీను కున్న తాడుని గట్టిగా ఒక చేత్తో పట్టుకుని బాలన్స్ చేసుకుంటున్నారు.
చిన్నాకి ఏం జరుగుతోందో ఏమీ తెలియలేదు. కుడిచేత్తో కమ్చీ తిప్పడం, ఒంటె ఎగరేస్తుంటే కింద పడకుండా.. తాడు బలంగా పట్టుకుంటూ, ఒంటె మీదే పడేలాగ చూసుకోవడం.. అంతే.
ఎక్కడ చూసినా దుమ్ము.
కళ్లకేం కనిపించడం లేదు.
“సాత్ అల్.. రన్..” (అదో కమ్చీ పరుగెత్తు)
“కమాన్.. ఫాస్ట్..”
“జమాల్.. రన్ ఫాస్ట్” (ఒంటే..అందుకో పరుగు)
“యా అల్లా..”
గొంతులు చించుకుని అనేక రకాల కేకలు.
ట్రాక్ ని ఆనుకుని ఉన్న రోడ్డు మీద పోయే కార్ల శబ్దాలు.. చెవులు పగిలి పోతాయేమో అనిపించింది.
ఎక్కడో ఊహాలోకంలో ఉన్నట్లు ఉంది చిన్నాకి.
ఒళ్లంతా గాలిలో తేలి పోతున్నట్లుంది.
ఎలాగైతేనేం.. చివరి క్షణం వచ్చింది. ఏ ఒంటె ముందు వెళ్లిందో.. తన ఒంటె ఏ స్థానంలో ఉందో ఏమీ తెలియలేదు. అంతా అయోమయం.
అబ్బాస్ వచ్చి చిన్నాని కిందికి దింపాడు.
చిన్నాకి ఇంకా గాల్లో తేలుతున్నట్లే ఉంది.
“అయి పోయిందా అన్నా?” అడిగాననుకున్నాడు.. నోట్లోంచి గాలి తప్ప శబ్దం బైటికి రాలేదు.
కార్లన్నీ వెనక్కి తిరిగాయి. తరువాతి రేసుని అందుకోవడానికి.
“ఒంటె రేసులకంటే, వాటిని ఫాలో అయే ఈ కారు రేసు ఇంటరెస్టింగ్ గా ఉంది.” కార్లో వెళ్తున్న ఒక విదేశీ వనిత అంటోంది.. పక్కనున్న భర్తతో.
చిన్నాని తీసుకుని గబగబా, పెద్ద తెర కింది నుంచి పక్కకి వెళ్లిపోయాడు అబ్బాస్. ఆలిశ్యం చేస్తే ఏ ఒంటె కాలి కిందో పడి పోతారు.
వాన్ ఎక్కించి, బాత్రూంల దగ్గరికి తీసుకెళ్లాడు.
అప్పటికి కొంచెం తేరుకున్నాడు చిన్నా.
“వాష్ చేసుకుని, టెంట్ దగ్గరికి వెళ్లిపో. తరువాత మాట్లాడుతా.” పరుగెడుతున్నట్లుగా నడుస్తూ బైటికెళ్లిపోయాడు.
కాసేపు, అక్కడే నేల మీద కూర్చుండి పోయాడు చిన్నా.
“ఏమయింది? ఎవరు గెలిచారు?” అక్కడ కూర్చున్న క్లీనింగ్ ఆమెని అడిగాడు.
“ఏం కాలేదు.. అన్ని రేసులూ అయాక రిజల్ట్ తెలుస్తుంది. ఒక్క రేసుకే ఏమవుతుంది?” పాకిస్థాన్ నించి వచ్చిందామె.. హిందీలో మాట్లాడింది.
నెమ్మదిగా లేచి, బట్టలు విప్పి, మొత్తం ఇసకంతా కడుక్కున్నాడు. ఎప్పటికప్పుడు అక్కడ పడ్డ ఇసకంతా తీసి బాగు చేస్తోంది అక్కడున్నామె.
పేపర్ టవల్స్ తో వత్తుకుని, దులిపేసి ఆ బట్టలే వేసుకున్నాడు. అడుగులో అడుగేసుకుంటూ తమ గుడారం దగ్గరికి వెళ్లి పక్క మీద వాలి పోయాడు.
బైట జరుగుతున్న కోలాహలం ఏమీ వినిపించట్లేదు చిన్నాకి.
అలా ఎంతసేపు పడున్నాడో..
“చిన్నా.. చిన్నా! లే. అయిపోయింది. వెళ్లి పోతున్నాం.” అబ్బాస్ వచ్చి లేపాడు.
“ఏమయింది.. ఎవరు గెలిచారు?” పక్క మీద లేచి కూర్చుని అడిగాడు.
“కంగ్రాచ్యులేషన్స్. నీ ఒంటెకి సెకండ్ ప్రైజ్ వచ్చింది.”
ఒక్క ఉదుట్న లేచి నిల్చున్నాడు చిన్నా.
“ఎంత ప్రైజ్?”
“పద్ధెనిమిది వేల దీనారాలు.”
“అవునా.. నేను రావాలా ప్రైజ్ తీసుకోవడానికి?” సంతోషంగా అడిగాడు.
“నువ్వా.. నువ్వెందుకు?” అబ్బాస్ ఆశ్చర్యంగా అడిగాడు.
“నేనే కదా.. తోలింది..” చిన్నా అమాయకత్వానికి జాలిపడ్డాడు అబ్బాస్. పిల్లలకి ఏమీ తెలీదులే అని ఈ రేసుల గురించి ఎక్కువగా చెప్పరు. కానీ.. చిన్నా బాగా మెచ్యూర్డ్. చెప్పి తీసుకు రావలసింది..
“ఒంటె ఎంతో నువ్వు కూడా అంతే.. ఒంటె వెళ్తుందా ప్రైజ్ తీసుకోవడానికి? అలాగే జాకీలు కూడా. వాళ్లకేం డబ్బూ రాదు, పేరూ రాదు. పేపర్లలో ఫోటో సంగతి దేవుడెరుగు.. కనీసం పేరు కూడా వెయ్యరు. ఈ పాటికి ఒంటెతో షేక్ గారి ఫొటో, పక్కన హలీమ్ ఫొటో.. టీవీల్లో వస్తూంటాయి. రేపు పొద్దున్న పేపర్లలో కూడా వస్తాయి ఫొటోలు.”
అబ్బాస్ జాలిగా చూశాడు.
నీరసంగా.. కుంచించుకు పోయి నిలుచున్న చిన్నాని.
“ఒంటె, నేను ఒకటెలా అవుతాం? ఒంటె ఫొటో పేపర్లో వస్తుంది కదా..” చిన్నా పక్కకి తిరిగి తన సంచీ సర్దుకోవడం మొదలు పెట్టాడు.
“అనుకున్నంత అమాయకుడు కాదు చిన్నా..” అబ్బాస్ ఆలోచిస్తూ తన సామాన్లు కూడా సర్దుకున్నాడు.
చిన్నా మాటలెప్పుడూ సంభ్రమంగానే ఉంటాయి అబ్బాస్ కి.
ఇంత మెచ్యూరిటీ ఎలా సాధ్యం?
“అదేంటీ.. పొద్దున్నయి పోయిందా?” గుడారం బైటికొచ్చిన చిన్నా ఆశ్చర్యంగా అడిగాడు.
సగం పైగా ఎడారంతా ఖాళీ అయిపోయింది. కార్లన్నీ వెళ్లిపోయాయి. బెడూవియన్లు తమ సరుకులన్నీ సర్దు కుంటున్నారు.
“అవును. రాత్రంతా చాలా పెద్ద ఫంక్షన్ జరిగింది. నిన్ను లేపుదామని ట్రయి చేశాను. అలిసిపోయావులే అని ఊరుకున్నా. షేక్ గారి కొడుకు వచ్చి గెలిచిన వారికి ప్రైజులిచ్చారు. షాంపేన్ కాలువలా పారింది. పెద్ద ఫీస్ట్. ఒంటిగంట వరకూ డాన్సులు, పార్టీ.. ఫాబ్యులస్..”
“అయ్యో.. దూరంగా నిల్చునన్నా చూసే వాడిని. మిస్ అయిపోయానన్నమాట. వెరీ సాడ్ అన్నా..” మామూలుగా అంటున్న చిన్నాని ఆరాధనగా చూశాడు అబ్బాస్.
“పార్టీ అవుతూండగానే ఒక్కొక్కళ్లు వెళ్లి పోయారు. వెళ్లే ముందు హలీమ్ సాబ్, నజీర్ ని పిలిచి రెండువేల దీనారాలు ఇచ్చారు.”
“ఓ.. చాలా హాప్పీ అన్నా. నజీర్ అంకుల్ కష్టానికి మంచి నజ్రానా. అవునూ మనిద్దరమే మిగిలామా మన గుంపులో?” చుట్టు పక్కలంతా చూస్తూ అడిగాడు చిన్నా.
“అవును. నేను కిచెన్లో సామానంతా సర్దటంలో హెల్ప్ చేస్తుండి పోయాను. వాన్లన్నీ నిండి పోయాయి. మనం మోటర్ సైకిల్ మీద వెళ్లచ్చులే అని ఆగిపోయా. నేను కూడా నిద్ర పోయాననుకో.”
“బైక్ ఎక్కడిదీ?” అడిగాక సిల్లీగా అడిగాననుకున్నాడు చిన్నా. నజీర్ అరేంజ్ చేసుంటాడు.
సరిగ్గా అబ్బాస్ కూడా అదే చెప్పాడు.
“రెంట్ కి తీసుకున్నాడు నజీర్. మొత్తం బిల్ అంతా షేక్ గారికి వెళ్తుంది. బైక్ మనూర్లో ఇచ్చెయ్యచ్చు.”
“మరి కారే తీసుకోవచ్చు కదా?”
“తీసుకోవచ్చు. కానీ నాకు లైసెన్స్ లేదు. చలో.. బయల్దేరదామా?”
******
ఔజుబా దగ్గరికి వచ్చే సరికి పది గంటలయింది.
“త్రీ అవర్స్ పట్టిందా అన్నా?” చిన్నా కిందికి దూకుతూ అడిగాడు.
“ఆల్ మోస్ట్. కష్టం అనిపించిందా వెనుక కూర్చోడం?”
“ఏం లేదన్నా.. ఒంటె సవారీతో పోలుస్తే ఇదెంత? వాటి మీద రెండేసి గంటలు కూర్చుని ప్రాక్టీస్ చేస్తాం కదా?”
నిజమే అనుకున్నాడు అబ్బాస్. చిన్నాని దింపేసి వెళ్లి పోయాడు
తమ రూమ్ లోకి వెళ్తూనే టింకూ కోసం చూశాడు చిన్నా.
నవ్వుతూ ఎదురొచ్చాడు టింకూ. ముందు పళ్లు రెండూ అప్పుడప్పుడే వస్తున్నాయి. ఇంకా తొస్సిగానే ఉంది. ఆనంద్ కిడ్నాప్ చేయించడానికి ముందే ఊడిపోయాయి.
“అబ్బో.. పళ్లు వస్తున్నాయే..” దగ్గరగా తీసుకున్నాడు చిన్నా. వాడి మనసులో ఎత్తుకోవాలనే ఉంటుంది..
శరీరం సహకరించదు కానీ.
“చిన్నా.. నన్నెందుకు తీసుకెళ్లలేదూ? ఎంత భయం వేసిందో తెలుసా? షెఫ్ అంకుల్ తన దగ్గర పడుక్కో బెట్టుకున్నారు.”
“అవునా! షెఫ్ అంకుల్ కి థాంక్స్ చెప్దాం. టీ కూడా ఉందేమో కనుక్కుందాం.. పద.” ఇద్దరూ కిచెన్ కేసి నడుస్తున్నారు.
“ఉండు.. బాత్రూం కెళ్లి వస్తా..” చిన్నా బాత్రూంలో దూరాడు.
తాము చాలా లక్కీ అనుకున్నాడు చిన్నా.
రావణాసురుడి చెరలో త్రిజట సీతమ్మని కాపాడుతున్నట్లు షెఫ్ అంకూల్.. అబ్బాస్ అన్న తమని సేవ్ చేస్తున్నారు.
సాయినాధునికి రోజూ పూలు పెట్టిన పుణ్యం అయుంటుంది.
చిన్నాకి రామాయణంలో కొన్ని ఇష్టమయిన పాత్రలున్నాయి. అందులో త్రిజట ఒకటి.
ఒకసారి డిబేట్ పెట్టారు సరస్వతీ టీచర్. అప్పుడు మీకిష్టమయిన రామాయణంలో పాత్ర గురించి మాట్లాడమన్నారు.
మిగిలిన వాళ్లందరూ.. రాముడనీ, లక్ష్మణుడనీ, హనుమంతుడనీ.. చాలా పేర్లు చెప్పారు. కానీ చిన్నా తడుముకోకుండా త్రిజట అని చెప్పాడు.
“అంత చిన్న పాత్ర ఆవిడది, రామాయణంలో.. నీకెందు కిష్టం చిన్నా?” సరస్వతీ టీచర్ అడిగింది.
“సీతమ్మని అశోక వనంలో బంధిస్తే, రాక్షసి విమెన్ ఆవిడని కష్టాలు పెట్టకుండా కాపాడింది. తన వాళ్లెవరూ లేని చోట సీతమ్మని కాపాడింది.” అందుకని.. అంటూ త్రిజట స్వప్నం గురించీ, యుద్ధంలో రామ లక్ష్మణులు చనిపోలేదని సీతమ్మని ఊరడించిన సంగతీ.. అన్నీ చెప్పాడు.
చిన్నాని బల్ల మీద నిలబెట్టి మరీ చెప్పించింది టీచర్. అందరూ చప్పట్లు కొట్టారు.
సాయినాధుని తలుచుకోగానే నాయన గుర్తుకొచ్చాడు చిన్నాకి. ఎలా ఉన్నాడో.. ఏం చేస్తున్నాడో!
ఆలోచిస్తూ బయటికి వచ్చి, టింకూ చెయ్యి పట్టుకున్నాడు.
తను బ్రతికే ఉన్నాననీ, ఎప్పటికైనా ఇంటికొచ్చేస్తాననీ కబురందించ గలుగుతే ఎంత బాగుంటుంది.
దూరంగా కనిపిస్తున్న సెల్ టవర్ కేసి చూశాడు.
ఇన్నిన్ని సదుపాయాలు ఉన్న ఈ రోజుల్లో.. ఇలా బందీ అయిపోతారని ఎవరైనా అనుకోగలరా?
ఒక్క ఫోన్ దొరుకుతే.. సరస్వతీ టీచర్ కి ఫోన్ చెయ్యగలుగుతే?
ఆకాశం కేసి చూశాడు.. సూర్యుడు పైపైకి వస్తున్నాడు.
“మా అయ్య ఈ పాటికి ఇంటికెళ్తుంటాడు. నువ్వు అక్కడ కూడ ఉన్నావుగా.. కాస్త చెప్పరాదా?”
“ఏంటి చూస్తున్నావు చిన్నా?”
కిచెన్ ముందు ఆగి పోయి, ఆకాశంలోకి చూస్తున్న చిన్నాని అడిగాడు టింకూ.
“సూర్యుడిని చూస్తున్నా. మన గురించి అమ్మకీ, నాయనకీ చెప్పమని చెప్తున్నా. ఆయన అక్కడ కూడుంటాడు కదా?”
“అవునవును..” చప్పట్లు కొట్టాడు టింకూ.
“కానీ.. అబ్బాజాన్ కి చెప్పక్కర్లేదు. అమ్మీకి చెప్తే చాలు.” కోపంగా అని వంటింట్లోకి పరుగెత్తాడు టింకూ.
“షెఫ్ అంకుల్.. చిన్నా వచ్చేశాడు.”
“ఓ.. వెరీ గుడ్. కంగ్రాచులేషన్స్ చిన్నా. సెకండ్ వచ్చావంట కదా?” షెఫ్, టీ కప్పులో పోస్తూ అడిగాడు.
టీ కప్ తీసుకుని మైక్రోవేవ్ లో పెట్టాడు చిన్నా.
“నేను కాదంకుల్.. జమాల్ (ఒంటె) వచ్చింది సెకండ్. షేక్ సాబ్ కి ప్రైజ్ తెచ్చింది.”
“హూ.. నిజమే..” తలూపాడు షెఫ్. జాకీ ఎవరో కూడా ఎవరికీ తెలియదు. ఆఖరుకి షేక్ కి కూడా.
ఒక్క నజీర్ మాత్రం.. ఇంక రాబోయే రేసులన్నింటికీ చిన్నాని పంపుతాడు. వాడి వల్ల గెలిచినా గెలవక పోయినా లక్కీ అని ప్రూవ్ అయింది కదా!
చిన్నాని చూస్తే జాలేసింది షెఫ్ కి.
“టీ తీసుకో. అందులో కుకీస్ ఉన్నాయి అవి కూడా..”
సగం టీ, ఇంకో కప్ లోకి తీసి, టింకూ కిస్తూ, కుకీలు తీసుకున్నాడు చిన్నా.. టింకూకొకటి, తన కొకటి.
“ఎలా ఉంది రేస్?”
“చాలా బాగుందంకుల్.. ఎంత మంది జనమో! ఫెయిర్ కూడా పెట్టారు. బోలెడు బొమ్మలున్నాయి అక్కడ.” చిన్నా నెమ్మదిగా టీ తాగుతూ చెప్తున్నాడు.
“ఇవేళ డ్యూటీ ఎవరిదంకుల్? చేసేశారా?”
“మీ రూమ్ మేట్స్.. ఇద్దరూ రాలేదు. రాత్రే బయల్దేరి వచ్చేరన్నారు. ఏమయ్యారో.. ఎలా అయినా కొంచెం డల్..”
“తయారై పోయుంటారంకుల్. నేను చేస్తా. ఫ్లోర్ క్లీనింగ్ మొదలు పెడ్తాను.” గబగబా తాగేసి, చీపురు చేతిలోకి తీసుకున్నాడు చిన్నా.
అక్కడన్నీ మిని సైజువే ఉంటాయి.. మరి పిల్లల చేత చేయించాలి కదా!
పిల్లలు గదిలో కూడా కనిపించలేదే? ఎక్కడికెళ్లారో.. అలా వెళ్లటానికి వీల్లేదు కదా! ఏమై పోయారో..
రాకీ, సాండీ కాకుండా ఇంకో కుర్రాడుండాలి. సూడాన్ వాడే.. వాడేమై పోయాడూ?
ఆలోచిస్తూనే, వంటిల్లంతా ఊడిచేసి, నేలంతా తడి బట్ట పెట్టి తుడిచేశాడు.
అంతలో టింకూ, కారట్ లు, కీరా దోస కాయలూ పీలర్ తో గీశాడు.
ఇద్దరూ కలిసి సాలడ్ కి ముక్కలు చేసి పెట్టేశారు.
“లంచ్ ఏంటంకుల్?”
“పాస్తా.”
పాస్తా పెట్టటానికి పెట్టెలు తీసుకొచ్చి పెట్టేసి, తమ గదికి వెళ్లి పోయారు చిన్నా, టింకూ.
“నైస్.. బాయిస్.” షెఫ్ ప్రసన్నంగా చూసి, అసిస్టెంట్ ని పిలిచాడు.
“టింకూ! స్నానం చేసొస్తా. ఇవేళ టి.వీ చూద్దాం. నజీర్ రాడనుకుంటా.. నిన్నటి ఆనందంలో పడుకునుంటాడు. నీ కాళ్లు తగ్గాయా? చూపించు?”
పడుక్కోబెట్టి చూశాడు.
పెచ్చు కట్టింది. తగ్గి పోయినట్లే.. నొప్పి కూడా లేదు కదా!
చిన్నా బాత్రూంలోకెళ్లి తలుపెయ్యబోయాడు. ఒక మూల ఏదో కదులుతున్నట్లు అనిపించింది. బాత్రూంలో కిటికీలు లేవు. మసక వెలుతురులోనే పనులు కానిచ్చుకోవాలి.
తలుపు బార్లా తెరిచి, దగ్గరగా వెళ్లాడు.
ముడుచుకు పోయి, వణుకుతూ తన రూమ్మేట్లిద్దరూ.. సాండీ, ఇంకొక కుర్రాడు.
ఇంకెవరూ లేరు.
మిగిలిన గదుల్లో పిల్లలు కాంపౌండ్ లో తమ పనులు చెయ్యడానికి వెళ్లి పోయినట్లున్నారు.
ఇద్దరినీ బైటికి తీసుకొచ్చాడు. ఆ షెడ్లో, వరుసగా బాత్రూంలు, లెట్రిన్ లు ఉంటాయి. వాటి ముందు పొడవుగా కారిడార్..
ఆ కారిడార్ లో బట్టలు మార్చుకుంటారు. అన్నీ శుభ్రంగానే ఉంటాయి. లేకపోతే తన్నులు తినాలి.
కారిడార్ లో నిలబెట్టి చూశాడు వాళ్లని చిన్నా.
ఇద్దరి మొహాల్లో జీవం లేదు. పొద్దుటి నుంచీ ఏమీ తిన్నట్లు లేదు. ఎలా అడగాలి? భాష..?
“రూమ్ లోకి రండి. టీ తెస్తాను. తాగి మాట్లాడుకుందాం.” సగం సైగలు, సగం తను నేర్చుకున్న ఐదారు అరాబిక్ పదాలు..
రామన్నట్లు తల అడ్డంగా తిప్పారు. ఇద్దరూ గజగజ వణుకుతున్నారు. నజీర్ కొట్టాడా? వాతలు పెట్టాడా? షెఫ్ అంకుల్ సరిగ్గా పని చెయ్యట్లేదని కంప్లైంట్ ఇచ్చాడా?
ఏదో చాలా పెద్ద విశేషమే..
“నజీర్ లేడు. ఇవేళ రాడు. ఐదు నిముషాలాగండి. ఒళ్లంతా ఇసక దూరిపోయింది. స్నానం చేసి వస్తా. రూమ్ లో కెళ్లి మాట్లాడుకుందాం.. ఓ.కే?” మిడిగుడ్లేసుకుని చూశారు. నల్లగా ఉంటారేమో.. వాళ్ల తెల్ల గుడ్లు ఇంకా తెల్లగా మెరుస్తుంటాయి.
వాళ్లనక్కడే వదిలేసి తను బాత్రూంలో దూరాడు చిన్నా.
బైటికొచ్చి, గదిలోకెళ్లి, ఆ పిల్లల తువ్వాళ్లు బట్టలు తీసుకొచ్చాడు.
“స్నానం చేసి రండి. మాట్లాడుకుందాం.”
అడ్డంగా తలూపారు.
సాండీ మరీ వణికి పోతున్నాడు.
“నీ పేరేంటి?” ఇంకో పిల్లాడ్ని అడిగాడు
“సాహిల్.”
“సాహిల్.. ఏం భయం లేదు. నేనున్నా కదా! మిమ్మల్నెవరూ ఏం చెయ్యరు. రండి. స్నానం నే చేయించనా లేకపోతే..” బలవంతంగా లేపి బాత్రూంలోకి పంపాడు.
ఏ పాపం ఎరుగని పసివాళ్లు. ఏ జాతైతేనేం.. ఏ రంగైతేనేం? వాళ్లనలా హింస పెట్టడానికి ఎవరికి హక్కుంది? తనేమీ చెయ్యలేడని తెలుసు. కానీ నాలుగు ముక్కలు చెప్పి ధైర్యం ఇవ్వటంలో తప్పేం లేదు కదా!
ఇద్దరికీ బట్టలేసి, గదిలోకి తీసుకెళ్లి కూర్చో పెట్టి, దుప్పట్లు కప్పాడు. ఇంకా వణుకు తగ్గలేదిద్దరికీ.
షెఫ్ అంకుల్ నడిగి, టీ, బిస్కట్లు తెచ్చి ఇద్దరి చేతా తినిపించి తాగించాడు.
“చెప్పండి. ఏమయింది? రాకీ ఏడి?”
ఘొల్లుమని ఏడుపందుకున్నారు ఇద్దరూ.
“ఏమయింది? రాకీ నిన్న రేసులకొచ్చాడు కదా? నువ్వు కూడా వచ్చావు కదా సాండీ..”
అవునన్నట్లు తలూపాడు సాండీ.
మౌనంగా ఉండిపోయాడు చిన్నా. నిన్న రేసుల్లో ఏదో అయుంటుంది. వాడికి దెబ్బ తగిలిందేమో.. వీడు భయపడి పోయాడు.
“దెబ్బ తగిలిందా? ఏడీ వాడు? తగ్గి పోతుందిలే.”
“కాదు.. కాదు..” తల అడ్డంగా ఊపాడు సాండీ. మెడ విరిగిపోతుందేమో నన్నంత స్పీడుగా..
నిశితంగా వాడి వంక చూశాడు చిన్నా.
“నిన్న నీ రేసు అయ్యాక, నాదీ రాకీదీ అయింది. ఒకటే దుమ్ము.. బాగా ఎక్కువయింది. మధ్యలో రాకీ హెల్మెట్ ఊడి పోయింది.. అంతే..” చేతులు తిప్పుతూ, యాక్షన్ చేసి చూపిస్తూ.. భోరుమన్నాడు మళ్లీ సాండీ.
చిన్నా ఊహించగలడు జరిగింది. దుమ్మంతా కళ్లలోకి వెళ్లిపోయుంటుంది.. పట్టు జారి.. తలుచుకుంటే గాభరా వస్తోంది.
“రాకీ కింద పడి పోయాడు. ఒంటె కూడా పడి పోయింది. గబగబా అందరూ వచ్చి ఒంటెని హాస్పిటల్ కి తీసుకెళ్లి పోయారు.. రాకీని అక్కడే వదిలేసి.”
“మరి రాకీ ఏడీ?”
“మెడ విరిగి పోయింది. కాళ్లు విరిగి పోయి, వేళ్లాడుతున్నాయి. నజీర్ వచ్చాడు. వెంటన్ హస్పిటల్ కి తీసుకెళ్లచ్చు కదా! రిజల్ట్ వచ్చేవరకూ ఆగాడు. అంతలో.. రాకీ..” నేల మీద పడుక్కుని, నాలిక బైట పెట్టి, చనిపోయాడని చెప్పలేక చెప్పలేక చెప్పాడు సాండీ.
“మరి బాడీ..” గొంతు పూడుకుపోగా సైగ చేసాడు చిన్నా.
“అప్పుడే తీసుకెళ్లి పాతి పెట్టేశాడు నజీర్. ఎవరికీ చెప్పక్కర్లేదు కదా! మమ్మల్ని అమ్మేశారు కదా!”
సాండీని చూస్తుంటే కడుపు తరుక్కు పోయింది చిన్నాకి.
దేశం కాని దేశంలో ఒకరికొకరు తోడై బ్రతుకుతున్నారు. కష్టాలని, కన్నీళ్లని కలగలిపి పంచుకుంటూ..
ఆ తోడే.. తన కళ్ల ముందే కను మరుగై పోతే.. అన్ని రకాలుగా కష్టాలు అనుభవించి.. వయసుకి మించి ఎదిగి పోయారు. మానసికంగా.
దగ్గరగా వెళ్లి, హత్తుకుని ఓదార్చడానికి ప్రయత్నించాడు చిన్నా. సాహిల్ కూడా దగ్గరగా వచ్చి చేతులు వేశాడు.
ఎవరైనా అంతే కదా.. రేపు తన పని కూడా..
ఎలాగైనా బైట పడాలి. వీళ్ల అరాచకాలని బైట పెట్టాలి.
గట్టిగా నిశ్టయించుకున్నాడు చిన్నా.
“నిండా మూడడుగులు కూడా లేని తను ఏం చెయ్యగలడు.” అని ఆలోచించలేదు. ఆ క్షణం నుంచీ వేయి కళ్లతో అదే పని మీద ఉండాలని తనకి తనే వాగ్దానం చేసుకున్నాడు.
కనీసం అప్పటి వరకైనా తనని కాపాడమని వేడుకున్నాడు తను నమ్మిన సాయి నాధుని.
ఎక్కడి నుంచో చిన్నగా వెక్కిళ్లు వినిపించాయి. సాండీ, సాహిల్ ల కేసి చూశాడు చిన్నా. ఊహూ.. నేను కాదన్నట్లు సైగ చేశారిద్దరూ..
ఒక మూల ముడుచుకుపోయి, వెక్కుతూ వణికిపోతున్నాడు టింకూ.
వాడికింకా ఇటువంటివి తెలియవు.
ముగ్గురూ ఒక్క ఉరుకులో వాడి దగ్గరకెళ్లి హత్తుకున్నారు. నలుగురూ ఒక మూటలా నేల మీద పడిపోయారు.

………………….
7

అబ్బాస్ ఆ రాత్రి అస్సలు నిద్ర పోలేకపోయాడు. అతనికి ఆ రోజు నజీర్ ఇంట్లో డ్యూటీ.
రాకీ మరణం అతన్ని బాగా కుంగదీసింది. నజీర్ పక్కనే ఉండి, ఆ రాక్షసుడికి అన్నింట్లో సాయం చెయ్యవలసి వచ్చింది. డాక్టర్ దగ్గరికి తీసుకెళ్దామని ఎంత చెప్పినా వినలేదు.
ముందు సెకండ్ ప్రైజ్ విజయం పంచుకోవాలి.. షేక్ వస్తాడు. ఆయన మెప్పుకోళ్లు కావాలి. పురుగుల్లాంటి ఈ పిల్లలు ఉంటేనేం పోతేనేం?
అసలు తమ లాంటి వాళ్లని ఎందుకు పుట్టించాలి ఆ దేవుడు?
శరీరం ఎండిపోయిన చెక్కలాగా, హృదయం బండలాగ అయిపోయినా అప్పుడప్పుడు తను మనిషినన్న స్పృహ కలుగుతుంటుంది అబ్బాస్ కి.
తను ఎవరు?
అమ్మ మొహం గుర్తుందా? మొహం మీద ఇంత పెద్ద బొట్టు గుర్తుంది. చిరిగిన చీర కొంగు కనిపించకుండా దోపుకోడం గుర్తుంది.
గవర్న్ మెంట్ బళ్లో ఒకటో తరగతి చదువుతూ.. బళ్లో మధ్యాన్నం అన్నం తినగానే ఇంటికి వచ్చేసి, వీధిలో కొచ్చిన టాంకరు నుంచి చిన్నచిన్న బకెట్లలో నీళ్లు తీసుకొచ్చి ఇంట్లో డొక్కు ప్లాస్టిక్ బకెట్లలో నింపడం..
కూలికెళ్లిన నాన్న, సంపాదనలో సగం పైగా తాగేసి, చాలీ చాలకుండా బియ్యం, పప్పు తేవడం గుర్తుంది.
మధ్యాన్నం కడుపునిండా తిన్నావుగా అంటూ సగం చాల్లే అని కుండ ఖాళీ చేసే నాన్న .. అతగాడు చూడకుండా రెండు ముద్దలు తను తినేవి పెట్టే అమ్మ..
గుడిసె బయట అమ్మ పక్కనే పడుక్కుని, అమ్మ ఒళ్లోని తమ్ముడిని చూస్తూ.. పైనున్న చందమామని చూపించి, వాడితో కబుర్లు చెబుతుంటే..
ఒక పెద్దాయన.. కోటేసుకుని కారులో వచ్చి, అంత దూరంలో దిగి.. ఫుట్ పాత్ మీద నిలుచుని ఉన్న నాన్నతో మాట్లాడుతూ ఇంటికి రావడం గుర్తుంది.
ఏడుస్తున్న అమ్మని ఓదార్చడం..
“ఇక్కడ చూడమ్మా. అన్నానికి బడికి పంపుతున్నావు. చదువేం చదువుతున్నాడు? ఇంకో ఏడైతే పనికి పంపుతావు. నేనైతే.. వేరే దేశం తీసుకెళ్లి బాగా చదివిస్తా. పిల్లలు లేని వాళ్లు పెంచుకుంటారు.” వరుసగా రెండురోజులు తిరిగి అమ్మని ఒప్పించాడు.
నాన్న సంతోషంగా, అమ్మ ఏడుస్తూ ఆ పెద్దాయనతో పంపడం గుర్తుంది.
ఎలా వచ్చాడో గుర్తు లేదు. నిద్ర.. నిద్ర.. నిద్ర.
ఇప్పుడు తెలుస్తోంది. మత్తు మందు ఇచ్చి ఉంటారని.
ఒంటెల షెడ్ పక్కనే ఇసుకలో పడుక్కుని రాత్రి తీక్షణంగా తనకేసి చూస్తున్న చందమామకి ఆకలేస్తున్న కడుపు చూపించడం బాగా గుర్తుంది.
ఇప్పుడు ఈ పిల్లలకున్నట్లు గదులేవీ తనకి? కప్పులేని తడికల మరుగు.. ఒంటెల షెడ్ పక్కనే.
ఎండ మరీ ఎక్కువైతే, ఒంటెల పక్కనే బితుకు బితుకు మంటూ కూర్చోవడం..
రోజుకొకసారి తెచ్చి పెట్టే తిండి..
ఒంట్లో కండ అనేదే లేకుండా చేసింది.
ఇప్పుడు ఈ పిల్లలు పడుతున్న బాధలకి నాలుగు రెట్లు పడ్డాడు.
వాతలు, తన్నులు అలవాటే.. కరవు లేదు వాటికి. ఇంకా తాగే నీళ్లకి ఉందేమో కానీ.. కన్నీళ్లకి మొదలే లేదు.
పన్నెండేళ్లు వచ్చే వరకూ అబ్బాసే బెస్ట్ జాకీ. కండ లేక పోయినా ఎముకలు పెరుగుతున్నాయి కదా! బరువు పెరిగాడు ముప్ఫై కిలోలు దాటగానే.. ఎప్పుడూ ఫస్ట్ ప్రైజో సెకండో తీసుకొచ్చే ఒంటే.. మొయ్య లేక పోయింది.
పందెం వరకూ ఆగక్కర్లేకుండానే ముందుగానే వాడిని రేసుల నించి తప్పించేశాడు నజీర్. అబ్బాస్ వంటివాళ్లు ఆ వయసు వచ్చే వరకూ అక్కడుండటం అరుదు.
కొంత మందికి, కాలో చెయ్యో విరిగితే వాళ్ల దేశాలకి పంపడమో..
కొందరిని అక్కడే ఇళ్లల్లోనో, కట్టడాలు కట్టే చోట్ల పని వాళ్లుగా వాడుకోవడమో..
ఏమవుతారో వాళ్లని పుట్టించిన ఆ బ్రహ్మదేవుడికి కూడా అర్ధం కాదు.
అబ్బాస్ అసలు కథ అప్పుడే మొదలయింది.
*****
ఒంటె తన బరువుని మొయ్యలేక మెల్లిగా పరుగెత్తిన రోజు.. నజీర్ ఆగ్రహంలో ఊగిపోయాడు.
అబ్బాస్ ని చేతికందిన దాంతో చితక్కొట్టాడు.
ఎలా పెరిగాడు బరువు?
“ఏం తింటున్నావురా? నాకు తెలీకుండా.. కరెక్ట్ పొజిషన్ లో కొడ్తావు కదా.. అందుకే ఆ ఒంటె నీ మాట వింటుంది. ఇప్పుడేమయింది దానికి?”
అబ్బాస్ కి మాత్రం ఏం తెలుసు? ఎముకలకీ, చర్మానికీ మధ్య ఒక పొర మాత్రం కండ ఉంది వాడికి. పొడవయ్యాడనీ.. ఎముకలు, దొరికిన దాంట్లోంచే వెతుక్కుని పెరుగుతున్నాయనీ.. దాని వల్ల బరువు పెరిగాడనీ చెప్పగలిగిన జ్ఞానం వాడికి లేదు. ఉన్నా చెప్పడానికి అసలే లేదు.
అదే విధంగా ఒంటె కూడా ఆరేళ్లలో పెద్దదవుతుందనీ.. నలభై ఐదేళ్లకీ, యాభై ఏళ్లకీ మధ్య దాని శరీర ధారుఢ్యం తగ్గుతుందనీ కూడా తెలియదు.
నజీర్ కి కూడా అవగాహన లేదు.
తన్ని పనులు చేయించుకోడం తప్ప.
దిక్కు తోచని అబ్బాస్.. ఏడుస్తూ కప్పులేని తన రేకుల గదిలో, ఒక ఛద్దరు వేసుకుని పడుక్కున్నాడు. ఆరేళ్లలో ఒక ఛద్దరు, ఒళ్లు తోముకోడానికి సబ్బు, పళ్లు తోముకోడానికి పేస్టు, బ్రష్షు సంపాదించగలిగాడు.
పెద్దవాడయ్యాడని వాడికోసం హవాయి చెప్పులు, బట్టలు కూడా ఇస్తున్నాడు నజీర్.
నజీర్ కి షేక్ ఎంత ఇస్తాడో కానీ.. వాడు మాత్రం పిల్లలకి గీచి గీచి ఇస్తాడు.
శోషొచ్చినట్టు పడిపోయున్న అబ్బాస్ కి అర్ధరాత్రి ఎవరో ఒంటి మీద రాస్తున్నట్లు అనిపిస్తే మెలకువ వచ్చింది.
నజీర్..
తన్ని లేపకుండా.. ఏదో రాస్తున్నాడు ఒంటికి. తట్టు కింద మారిపోయిన వీపుకి నూనె రాస్తున్నాడు. కాళ్లని సున్నితంగా తడుముతున్నాడు.
ఇంత సౌమ్యత.. ఇంత ఆదరణ. ఇంతటి ఆప్యాయత.. నజీరేనా?
ఆశ్చర్యంగా చూస్తున్న అబ్బాస్ కి రెండు రొట్టె ముక్కలు, గ్లాసులో గొర్రె పాలు ఇచ్చాడు. బరువు పెరుగుతారని పాలు, పిల్లల దగ్గరకి రానియ్యడు నజీర్..
అటువంటిది పాలల్లో ముంచుకుని తినమన్నాడు.
“రేపట్నుంచీ నువ్వు కావలసింది తినచ్చు. నాకు అసిస్టెంట్ కింద ఉండచ్చు. పనేమీ చెయ్యక్కర్లేదు. పిల్లలందరినీ నువ్వే చూసుకో.. నేను ముధారీ ట్రైనింగ్ కి వెళ్తుంటా అప్పుడప్పుడు.” ఎంతో నెమ్మదిగా చెప్పాడు.
అబ్బాస్ కళ్లు పెద్దవి చేసి చూశాడు. అటూ ఇటూ వెతికాడు. మిగిలిన పిల్లలేరీ?
“ఇక్కడెవరూ లేరు. అందరినీ వేరే చోటికి పంపించేశా..”
ఆశ్చర్యంగా చూస్తున్న అబ్బాస్ కళ్ల మీద ముద్దు పెట్టుకున్నాడు..
“ఇదేంటి?”
“నేను చెప్పిన మాట విను.. టోటల్ నీ లైఫే మారి పోతుంది.” దగ్గరగా తీసుకుని ఒళ్లంతా తడుముతున్నాడు.
చెప్పిన మాట వినకపోతే ఏమవుతుందో తెలుసు అబ్బాస్ కి.
చీకట్లో చాలాసార్లు అర్ధరాత్రి అబ్బాయిల మీద పడటం చూశాడు. వాళ్లు అరవకుడా నోరు నొక్కేసి.. చేతులు పట్టుకుని నజీర్ చేసిన పని అబ్బాస్ కి ఇప్పుడు అర్ధమయింది.
కాదనగల ధైర్యం ఉందా?
ఇంకేదైనా అవకాశం ఉందా?
అప్పటి నుంచీ నజీర్ కి ప్రియుడైపోయాడు అబ్బాస్.
“నాకు వేరే ఛాయిస్ ఏముంది?” ఒంటరిగా పడుక్కున్నప్పుడు ఆలోచిస్తుంటాడు. కళ్లలోంచి నీరు తెలియకుండానే కారిపోతుంటుంది.
తన జీవితం పాడయినా.. ఆ ఎలుగు బంటి ఇంకెవరి మీదా పడకుండా తనకి చేతనయినంత చేస్తున్నాడు.
ఆ తరువాత వచ్చిన పిల్లలకి తెలియదు.. అబ్బాస్ తమకి ఎంతటి మహోపకారం చేస్తున్నాడో!
ఎప్పటికైనా పిల్లలకి జరుగుతున్న ఈ అన్యాయాన్ని అరికట్టాలి. అబ్బాస్ కళ్ల ముందు చిన్నారి రాకీ మెదిలాడు.
కానీ.. ఎలా?
ఇంకొకరెవరైనా తోడుంటే? ఎవరికీ చెప్పకోవడాని కానీ, సహాయం అడగటానికి కానీ లేదు.
అల్లావో, రాముడో.. జీసస్సో.. ఎవరైనా సరే! తనకి ఒక తోడు పంపకూడదూ?
అల్లా పంపిన తోడు సంగతేమో కానీ.. సైతాన్ పంపిన కీడు, నజీర్ దెయ్యం పళ్లన్నీ బైట పెట్టి నవ్వుతూ వస్తున్నాడు దగ్గరగా!
…………………..

చిన్నాకి కూడా రాత్రంతా నిద్ర పట్టలేదు. అబ్బాస్ అన్న ఉంటే కాస్త ధైర్యంగా ఉండేది. వారానికి మూడు నాలుగు రోజులు అబ్బాస్ అన్న ఎక్కడికెళ్తాడో.. కానీ, ఆ మరునాడు వచ్చిన అబ్బాస్ ఒంట్లో రక్తం అంతా ఎవరో తోడేసినట్లు నీరసంగా నడుస్తూ వస్తాడు.
నజీర్ అంకుల్ కి క్లోజ్ కదా! ఇద్దరూ బాగా తాగుతారు కాబోలు.. మస్తాన్ అంకుల్ లాగ. కొంచెం అలాగే, అంకుల్ లాగే కాళ్లు ఈడుస్తూ వస్తాడు అబ్బాస్ కూడా. ఎప్పటికో కానీ మామూలుగా అవలేడు.
చిన్నాకి తన శరీరంలో కూడా మార్పులు తెలుస్తున్నాయి. మందులు వేసుకోవట్లేదు. ఏంటో అస్థిమితంగా ఉంటోంది. డాక్టర్ గారి దగ్గరకెళ్తే ఏవో మందులిచ్చేవారు. అక్కడికీ, జాయంట్స్ అవీ సాగదీస్తూనే ఉన్నాడు. చెప్పిన వ్యాయామాలు చేస్తున్నాడు.
తన సమస్య అబ్బాస్ అన్నకి చెప్తే..
ఎవర్ని నమ్మాలో.. ఎవర్ని నమ్మకూడదో!
పొద్దున్న అందరూ ఆలిశ్యంగానే లేచారు. నజీర్ తన్నులు లేవు. కళ్లు నులుముకుంటూ బాత్రూంలోకి వెళ్లారు నలుగురూ.
అప్పటికే అక్కడ అబ్బాస్.. ఎర్రని కళ్లతో.. ఊగిపోతూ, స్నానం చేసి వచ్చి తువ్వాలుతో తుడుచుకుంటున్నాడు.
ఒళ్లంతా ఎర్రని గాట్లు.. రక్తం చిమ్ముతూ.
కెవ్వుమని కేకేశారు.. పిల్లలందరూ.
“ఏమయిందన్నా? ఏం కరిచాయి? అందుకేనా కళ్లు అంత ఎర్రగా ఉన్నాయి? మందు రాసుకున్నావా? మండటం లేదా?” చిన్నా ఆదుర్దాగా దగ్గరగా వెళ్లి అడిగాడు. సాండీ, సాహిల్ తమ చిన్న చేతులతో గాట్ల మీద నిమురుతున్నారు. టింకూ గోడ మూలకి వెళ్లి నోట్లో వేలేసుకుని కళ్లు పెద్దవి చేసి చూస్తున్నాడు.
ఇంత ఆప్యాయంగా పలుకరించే ఆత్మీయులు! వీళ్లకి తనేమవుతాడనీ.. ఎందుకంత ప్రేమ?
అప్పుడు తెగింది ఆనకట్ట..
ఎన్నో ఏళ్ల నుంచీ లోపల్లోపల దాచుకున్న, గడ్డ కట్టిపోయిన కన్నీరు.. లావాలా బైటికి వచ్చింది.
అబ్బాస్.. ఎప్పుడూ నవ్వుతూ, పిల్లలకి ఏదో విధంగా సహయపడాలని చూసే అబ్బాస్.. హృదయవిదారకంగా ఏడవడం మొదలు పెట్టాడు.
అబ్బాస్ ని బాగా ఏడవనిచ్చి దగ్గరుండి బట్టలు వేసుకోమని, టివి గదిలో కూర్చోపెట్టాడు చిన్నా.
తను గబగబా బాత్రూమ్ లోకి వెళ్లి, పిల్లలని తయారవమని కిచెన్ లోకెళ్లి అబ్బాస్ కీ, తనకీ కాఫీ, బిస్కట్లు తీసుకుని టివీ రూమ్ కి వెళ్లాడు.
“అన్నకి ఒంట్లో బాలేదంకుల్.. అందుకని నేనే తీసుకెళ్తానివేళ..” షెఫ్ కి చెప్పి, పిల్లలకి కూడా టీ, బిస్కట్లు ఇచ్చి, తమ గదిలో కూర్చోమన్నాడు.
“నజీర్ అంకుల్ వస్తే.. ఒకళ్లు పరుగెత్తుకొచ్చి మాకు చెప్పండి.” పిల్లలు ముగ్గురూ తలూపారు.. బెదురు చూపులతో.
అబ్బాస్ కాఫీ తాగాక కాస్త తేరుకున్నాడు.
చిన్నా అతని ఎదురుగా కూర్చుని తను కూడా కడుపు నింపుకున్నాడు.
అబ్బాస్ ఎర్రబడిన మొహంతో అక్కడి నుంచి లేవబోయాడు.
“కూర్చో అన్నా! చెప్పు.. ఏమయింది? ఎవరో కరిచారు నిన్ను. ఎందుకు? నిద్ర పోతున్నప్పుడు కరిచారా? నీకు నొప్పి తెలీలేదా?”
“నీకు చెప్పలేని విషయంరా! నువ్వు చాలా చిన్నవాడివి. అర్ధం కాదు. బతికునన్నాళ్లూ భరించాల్సిందే. ఇక్కడున్నన్ని రోజులూ.. నాకు తెలిసీ, ఇక్కడ నుంచి కదిలే ఛాన్సే లేదు.”
కాసేపు నిశ్శబ్దం.. ఆ గదిలో ఉన్న ఏసి చప్పుడు తప్ప ఏమీ వినిపించడం లేదు. అబ్బాస్ కళ్లు మూసుకుని, గోడనానుకుని వెనక్కి వాలి కూరుచున్నాడు, నేల మీద పరచిన ఛద్దర్ మీద.
ఒక నిర్ణయానికి వచ్చాడు చిన్నా.
“నేను నువ్వనుకుంటున్నంత చిన్నవాడిని కాదు అన్నా!”
కళ్లు తెరచి, ఆశ్చర్యంగా చూశాడు అబ్బాస్.
“అవునన్నా. నేను లిటిల్ పర్సన్ ని. అంటే మరుగుజ్జుని. నాకు పన్నెండో ఏడు నడుస్తోంది. ఇంగ్లీష్ మీడియమ్ స్కూల్లో ఏడో తరగతి చదువుతున్నా. చాలా ఇంగ్లీష్ పుస్తకాలు చదివాను. రామాయణ, భారతాలలో చాలా వరకూ కథలు వచ్చు. కార్టూన్ పుస్తకాలే కాకుండా, రాజగోపాలాచారి రామాయణం కూడా చదివాను. నాకు అన్నీ తెలుసు.”
చిన్నా మిగిలిన వాళ్లకంటే కొంచెం పెద్దే అయుంటాడని అనుకున్నాడు కానీ.. ఇంత పెద్దనుకోలేదు అబ్బాస్.
ఇంకా ఆశ్చర్యంగా చూస్తున్న అబ్బాస్ కి తన సంగతి పూర్తిగా చెప్పాడు చిన్నా. ఒకవేళ అబ్బాస్ మంచివాడు కాకపోతే..
ఇంత కంటే చెడిపోయేదేముంది.. ఎలాగా తను ఇంక తన వాళ్లని చూడగలడో లేదో.. ఇతను మంచివాడైతే తప్పించుకోడానికి మరింత అవకాశం దొరకచ్చు. అంతా చెప్పేశాక ఏదో భారం తగ్గి పోయినట్లు నిట్టూర్చాడు చిన్నా.
“అనుకున్నా.. నీకు ఐదారేళ్లకంటే ఎక్కువే ఉంటాయని. కానీ ఇంత ఎక్కువనుకోలేదు.” అబ్బాస్ కి.. ఇంకా తన సంగతెలా చెప్పాలో తెలియలేదు. తనకంటే తప్పలేదు.. ఆ వయసునించే.. కళ్లనిండా నీళ్లు తిరిగాయి.

ఇంకా వుంది

కలియుగ వామనుడు – 5

రచన: మంథా భానుమతి

హలీమ్ నలుగురికి శిక్షణ ఇస్తుంటే, వాళ్లకి అసిస్టెంట్ల కింద అబ్బాస్ లాంటి వాళ్లు అరడజను మంది ఉంటారు. నజీర్ దగ్గర పని చేస్తూనే, హలీమ్ ఫామ్ కి వచ్చినప్పుడు ట్రయినీ ముధారీ లాగ కొంత డబ్బు సంపాదిస్తాడు అబ్బాస్. అందులో సగం నజీర్ నొక్కేసి, సగం అబ్బాస్ బాంక్ లో వేస్తాడు.
ఒంటె నడుస్తుంటే ఎగరకుండా, గట్టిగా మూపురాన్నీ, మెడకి కట్టిన తాడునీ పట్టుకోమని, ఎలా పట్టుకోవాలో మిగిలిన పిల్లలకి చూపిస్తున్నాడు నజీర్.
గుర్రం మీది సవారీకీ ఒంటె సవారీకీ చాలా తేడా ఉంది. గుర్రం వీపు, రౌతు కూర్చోడానికి సదుపాయంగా, మధ్యలో పల్లంగా ఉంటుంది.
ఒంటెకి నడి మధ్యలో మూపురం ఉంటుంది. అది కూడా తీరు లేకుండా పెరిగిన కొవ్వుతో. రౌతు, మూపురం వెనుక కూర్చోవాలి. అక్కడ ఒంటె శరీరం వెనక్కి వాలిపోయి ఉంటుంది. జారి పోకుండా, కాళ్లు మడిచి పెట్టి బల్లిలా అతుక్కుని కూర్చోవాలి.
అందులో పిల్లలకి మరీ కష్టం. చిన్న చిన్న కాళ్లు.. మడవడానికి రావు. అందుకే ఒకోసారి వెల్కో పెట్టి అతికించేస్తారు.
పడి పోకుండా కూర్చునే పద్ధతి నేర్పించాడు అబ్బాస్ చిన్నాకి. అబ్బాస్ దొరకడం కొంతలో కొంత అదృష్టం అనే చెప్పాలి. చూడగానే చిన్నా అంటే ఇష్టం కలిగింది అబ్బాస్కి.
అంతలోనే.. అక్కడికి హలీమ్ వచ్చాడు.
హలీమ్ ని చూడగానే, గొంతులోకి ఎక్కడలేని సౌమ్యతనీ తెచ్చుకున్న నజీర్.. ఒక్కొక్కళ్ల దగ్గరికీ వెళ్లి, శాంతంగా వివరించాడు..
అందరూ నెమ్మదిగా ట్రాక్ మీద స్వారీ చెయ్యడం మొదలు పెట్టారు. కొన్ని ఒంటె పిల్లలు తల ఒకటే విదిలించడం.. దాంతో తాడు వదిలేసి కెవ్వుమని కేక పెట్టాడు ఒక కుర్రాడు.
వాడి కేకకి బెదిరి పోయిన లొట్టిపిట్ట, వేగం పెంచింది. ఎలాగో ఆ తాడు దొరక పుచ్చుకుని, పట్టుకుని పక్కకి వేళ్లాడుతూ ఆ కుర్రాడు, ఇంకా గట్టిగా కేకలు వెయ్యడం మొదలు పెట్టాడు.
మిగిలిన పిల్లలు.. అదంతా అలవాటయినట్లు, పట్టించుకోకుండా వాళ్ల పని వాళ్లు చేసుకుంటున్నారు.. బాలన్స్ చేసుకుంటూ.
చిన్నా భయాందోళనలతో చూస్తూ ఉండి పోయాడు.. ఒంటె నడుస్తుండగానే. అది తనకే అయితే.. ఏం చెయ్యాలి?
కొంచెం సేపటికి, ఒంటె ఎగిరిన ఎగురుకి ఆ కుర్రాడు వీపు మీద పడ్డాడు. వేళ్లాడుతున్నవాడు నిల దొక్కుకుని నెమ్మదిగా సర్దుకున్నాడు.
చిన్నాకి కూడా అదృష్టవశాత్తూ ఒంటె నెమ్మదిగా నడుస్తోంది. పైగా పట్టు దొరికింది.
కానీ కొంచెం కూడా కదలకుండా బిగ దీసుకుని కూర్చున్నాడు. ఒంటె, తనే అటూ ఇటూ కదుపుకుంది శరీరాన్ని.
సుమారు గంట పైగా సాగింది స్వారీ.
అయిపోయిందని నజీర్ సిగ్నల్ ఇచ్చాక, అసిస్టెంట్లు వెళ్లి ఒంటెలని తాళ్లు పట్టుకుని ఆపారు.
పిల్లలందరినీ దింపి, ఒక దగ్గరికి చేర్చారు. హెల్మెట్లు తీసేసుకున్నారు.
“చిన్నా…” టింకూ ఏడుస్తూ వచ్చాడు.
“ఏమయిందిరా? నువ్వు ఒంటె ఎక్క లేదుగా?” చిన్నా వెనక్కి ఒళ్లు విరుచుకుంటూ అడిగాడు. వీపు నొప్పెట్టేస్తోంది.. అంత సేపు కదలకుండా నిటారుగా కూర్చోడం వల్ల.
“ఎక్కలేదు. కానీ.. చూడు..” రెండు చేతులూ చూపించాడు.. ఏడుస్తూనే.
అర చేతులు నల్లగా అయిపోయాయి. మధ్యలో ఒక దగ్గర గీరుకుపోయి, కొద్దిగా రక్తం వస్తోంది.
“అయ్యయ్యో..” చుట్టూ చూశాడు చిన్నా.. నీళ్ల కోసం. ఫౌంటెన్ దగ్గర తప్ప ఎక్కడా నీళ్లు లేవు.
తాగడానికి మాత్రం తలా ప్లాస్టిక్ గ్లాసులోనూ నీళ్లి చ్చారు. అందరూ గటగటా తాగేశారు.
చిన్నాకి కూడా దాహం వేస్తోంది.
“నీళ్లు తాగెయ్యి. లేకపోతే కళ్లు తిరుగుతాయి. వాడి చేతులు పౌంటెన్ దగ్గర కడగచ్చు. వాడిని కూడా నీళ్లు తాగ మను. లేకపోతే డీహైడ్రేషన్ వస్తుంది.” అబ్బాస్, పక్కకి వచ్చి చెప్పాడు.
టింకూ చేత నీళ్లు తాగించాడు చిన్నా.. వాడు చేతులు దూరంగా పెట్టి వెక్కుతూనే ఉన్నాడు.
అందరినీ ఫౌంటెన్ దగ్గరకి తీసుకెళ్లి, కాళ్లు చేతులు అక్కడున్న నల్లా దగ్గర కడుక్కోమన్నాడు అబ్బాస్. నజీర్, హలీమ్ ఆఫీసు లోకి వెళ్లాడు.
ఆ రోజుకి డబ్బు ఇచ్చి, పిల్లలందరికీ, మంచి ఫుడ్ పెట్టమని చెప్పాడు హలీమ్.
“ప్రోటీన్ ఫుడ్ పెట్టాలి. అప్పుడు వైట్ పెరక్కుండా, బలం పెరుగుతుంది. రేసులు వచ్చేసరికి, ఎవరూ వీక్ గా సోలి పోయి ఉండకూడదు.”
అలాగే అని బుద్ధిగా తలూపాడు నజీర్.
అయితే.. బరువు పెరక్కుండా సగం తిండే పెట్టడం అతని పద్ధతి. ప్రోటీన్ ఫుడ్ కోసం ఇచ్చిన డబ్బు స్వాహా చెయ్యడం చాలా ఇష్టం.
పిల్ల వెధవలు బలంగా ఉండి ఏం చెయ్యాలి.. పని జరగాలంతే.
“ఏం చేశాడు.. ఇలా అయిపోయాయి అర చేతులు?” చిన్నా అడిగాడు, టింకూ చేతులు పామి పామి కడుగుతూ.. అక్కడే నిల్చుని చూస్తున్న అబ్బాస్ ని.
టింకూని చూస్తుంటే కడుపు తరుక్కు పోయింది చిన్నాకి.
“ఒంటెల పేడ ఎత్తించారు. ఆ పాకలు తుడిపించారు.”
“పేడంతా చేత్తో ఎత్తించారు చిన్నా.. మండి పోతున్నాయి చేతులు.” ఏడుపు కంఠంతో అన్నాడు టింకూ.
“ఇంత చిన్న చేతులతో పేడ ఎత్తించారా?” ఆశ్చర్య పోయాడు చిన్నా.
అందరి కంటే చిన్నవాడవడంతో, వాడు పని చేసే అవసరం రాలేదు ఇంట్లో ఎప్పుడూ. ఉన్నదాంట్లో.. వాడి కడుపు నింపడానికే చూశారు, అందరూ. అందుకే వాడు ఆకలికి ఆగలేడు.
“ఇదెలా గీసుకు పోయింది?” రక్తం చారికలు చూపించాడు.
“పేడంతా నేల మీదుంటుంది కదా.. ఇసుకలో ఉండే సన్నని రాళ్లు గాజు ముక్కల్లా ఉంటాయి. పేడ తీస్తుంటే.. అలాగే గీసుకు పోతుంది.” అబ్బాస్ వివరించాడు.
కళ్ల నిండా నీళ్లతో చూశాడు చిన్నా.
“ఇదింకా బిగినింగే. ముందు ముందు చాలా ఉంటుంది టార్చర్.. అందుకే కన్నీళ్లు దాచుకోమని చెప్పాను. త్వరగా కానీ.. మనం ఇంటికెళ్లాలి. నజీర్ కి కోపం వస్తుంది లేటయితే.” అబ్బాస్ తొందర చేశాడు.
టింకూ చేతులు, కాళ్లు మొహం కడిగి, తను కూడా కడుక్కున్నాడు చిన్నా.
అందరూ అక్కడ పెట్టిన హవాయ్ చెప్పులు వేసుకున్నారు. టింకూ, చిన్నాలకి బట్టలతో పాటు చెప్పులు కూడా కొనిచ్చాడు గుడ్ అంకుల్.
పిల్లల్ని వాన్ ఎక్కించి, అక్కడున్న అసిస్టెంట్ ట్రయినర్లకి టాటా చెప్పి బయల్దేరాడు నజీర్.
అలసి పోయి, ఉండల్లా అయిపోయిన శరీరాలతో తమ కొత్త ‘ఇంటికి’ చేరారు చిన్నా, టింకూ.
కొత్త దేశం.. కొత్త పరిసరాల్లో ఒక పగలు భయంకరంగా గడిచింది.. భరించలేని భవిష్యత్తు చిన్నా కళ్ల ముందు కదలాడింది.
పిల్లలందరూ చెమటతో తడిసి ముద్దయిన తమ బట్టల్ని విప్పేసి తువ్వాళ్లు చుట్టబెట్టుకున్నారు.
వాళ్లతో ఫామ్ కి వచ్చిన మిగిలిన పిల్లలు కూడా అక్కడే ఉన్న షెడ్లలో ఉన్నారు.
అందరూ బాత్ రూమ్ దగ్గర కలిశారు. సాయంకాలం అయిందేమో కాస్త ఎండ తగ్గి చల్ల పడింది.
అబ్బాస్ వచ్చి, చిన్నా, టింకూలకి చెరొక సబ్బూ, దానికో పెట్టె ఇచ్చాడు.
“జాగ్రత్తగా దాచుకోండి. మళ్లీ పదిహేను రోజుల వరకూ ఇవ్వరు.”
చాలా చవకైన సబ్బు అది. ఫరవాలేదు.. ఇంటి దగ్గర కూడా ఇలాంటిదే కదా అనుకున్నాడు చిన్నా. మిగిలిన పిల్లలకి అది కూడా అపురూపమే కదా!
క్రమశిక్షణతో లైన్లో నిల్చుని, స్నానాలు చేశారు. టింకూకి రోజూ లాగానే చిన్నా చేయించాడు. మొత్తం అబ్బాస్ ఆధిపత్యంలో జరిగింది.
ఆకలి దంచేస్తోంది అందరికీ.. ఎప్పుడెప్పుడు తినేసి పడుక్కుందామా అని ఉంది. ఇంక ఏమీ చెయ్యడానికి లేదు.
ఎలాగైతేనేం.. భోజనాలు వచ్చాయి.
నజీర్ రాలేదు. ఇంటికెళ్లిపోయినట్లున్నాడు.
కిచెన్ నించి ఒక పని వాడు తెచ్చి ఇచ్చాడు, డిస్పోజబుల్ బాక్సుల్లో.. గడ్డం, టోపీ లతోఅందరూ ఒక లాగే ఉన్నారు చిన్నాకి. అయితే పొడవాటి గౌను వేసుకోలేదు. అతను పాకిస్థాన్ నుంచి వచ్చాడని చెప్పాడు అబ్బాస్, తరువాత.
“ఇక్కడ పని వాళ్లందరూ మన లాగ జనం ఎక్కువ, డబ్బు తక్కువ దేశాల్నుంచి వచ్చిన వాళ్లే.” కళ్లు పెద్దవి చేసుకుని విన్నాడు చిన్నా.
పీటా బ్రెడ్.. సాస్, కీరా దోసకాయ, కారట్ ముక్కలు.. దాంతో ఒక పచ్చడి లాంటి పదార్ధం.
“ఈ పచ్చడేంటీ?”
“దీన్ని ‘బాబా గనూష్’ అంటారు. ఇక్కడ చాలా కామన్. లావు వంకాయని.. ఎగ్ ప్లాంట్ అంటారిక్కడ, కాల్చి చేస్తారు. బావుంటుంది. బ్రెడ్లో, కారట్ ముక్కల్లో, దోసకాయ ముక్కల్లో.. ఎందులోకైనా నంచుకుని తినచ్చు. ఈ కీరా, కారట్ ముక్కలు ఇందులో ముంచుకుని తినండి. పీటా బ్రెడ్ కి సాస్ రాసి తినండి.” అబ్బాస్ బ్రెడ్ కి సాస్ రాసుకుంటూ ఎలా తినాలో వివరించాడు.
మిగిలిన ముగ్గురు పిల్లలూ ఆం ఫట్ అని తినేశారు. ఇంకో అంత పెడితే తినాలనే ఉంది అందరికీ. అడిగీ ప్రయోజనం లేదని తెలుసు వాళ్లకి.
చిన్నా టింకూలకి సరిగ్గా సరి పోయింది.
“మధ్యలో ఉన్న షెడ్ చూడు.. అది కామన్ హాల్. అక్కడ టివి ఉంటుంది. కావాలంటే వెళ్లి చూడచ్చు. కానీ, ఎవరికీ అక్కడికి వెళ్లాలనే విష్ ఉండదు సాధారణంగా.. పచ్చి పులుసై పోయిన బాడీతో.. ఎప్పుడూ పడుక్కునే ఉండాలని అనిపిస్తుంది.”
అబ్బాస్ ఇంకా కొన్ని వివరాలు చెప్పాడు ఆ ఫామ్ గురించి.. చిన్నాకి కొన్ని అర్ధమయ్యాయి.. కొన్ని కాలేదు.
అందరూ బొంతలు పరిచేసుకుని, దుప్పట్లు కప్పేసుకుని పడుక్కున్నారు.
చిన్నాకి, తిండి తిన్నాక నొప్పులు ఎక్కువయాయనిపించింది. రెండు తొడలూ సలిపేస్తున్నాయి. ఒంటె నడుం లావుగా ఉంది. అటూ ఇటూ కాళ్లు వేసి కూర్చుంటే.. నరాలు లాగేశాయి. పైగా ఒంటె ఎగురుతుంది కూడా! కింద పడిపోకుండా బాలన్స్ చేసుకోవడం..
అలవాటు లేదు కదా..
హాలు లేదు.. టివి లేదు.. టింకూకి కూడా బొంత పరచి, పడుకో పెట్టి, కళ్లు మూసుకున్నాడు చిన్నా.
………………….

ఎవరో వీపు మీద కొడుతున్నారు..
చటుక్కున మెలకువ వచ్చింది చిన్నాకి. ఎక్కడున్నాడో అర్ధం కాలేదు. అసలు ఏం జరుగుతోందో తెలుసుకునే లోపలే.. ఇంకొక కొత్త అనుభవం.
కళ్లు తెరిచి చూశాడు. చీకట్లో తెల్లగా పళ్లు మెరుస్తున్నాయి. కెవ్వుమని కేకేశాడు. అంతలో కళ్లు మిరిమిట్లు కొలిపేట్లు లైటు..
మొహంలోకి చూస్తూ ఎర్రని కళ్లు, నల్లని చింపిరి జుట్టు. కాళ్లతో చిన్నాని ఒక్క తాపు తన్ని, పక్క వాడి దగ్గరికి వెళ్లాడు ఒక నల్లని రాక్షసుడు.
అచ్చంగా.. ఎప్పుడూ తన కలలో వచ్చేవాడిలాగే ఉన్నాడు.
ఇక్కడికి వచ్చే ముందే చిన్నాకి తెలిసి పోయింది.. కొత్త చోట్లో చాలా పని చేయిస్తారని. లేకపోతే.. ఊరికే తిప్పటానికి విమానంలో తీసుకు రారు కదా!
జుట్టంకుల్ లాగా కూర్చోపెట్టి పెట్టరని కూడా అనుకున్నాడు కానీ, ఇంత భయంకరంగా ఉంటుందని అనుకోలేదు.
మనుషులు ఇంత బాడ్ గా ఉంటారా?
చిన్న పిల్లాడైన ప్రహ్లాదుడిని, రాక్షసులు హింస పెట్టారని విన్నాడు. సినిమాలో చూశాడు. కానీ.. నిజంగా, ఈ రోజుల్లో జరుగుతుందా? నమ్మలేక పోతున్నాడు. కానీ.. జరుగు తోంది కదా!
పని చేయించు కోవచ్చు కానీ కొట్టడం, తన్నడం ఎందుకో అర్ధం కాలేదు చిన్నాకి.
చిన్నా, టింకూలు కొత్త దేశానికి, కొత్త ఇంటికి వచ్చి పదిహేను రోజులు అయింది. గోడ గడియారం నాలుగు కొట్టింది.
“లే.. లే.. డ్రీమ్స్ తరువాత. కిచెన్ లోకి పద. ఫైవ్ మినిట్స్ లో..” నజీర్ చిన్నాని తన్నాడు.
టింకూని కూడా చిన్నా లేపాడు. వాడిని కొట్టే వీలు లేకుండా, గోడకీ తనకీ మధ్యలో పడుక్కో పెడుతున్నాడు చిన్నా. అయినా అప్పుడప్పుడు తప్పడం లేదు. వాడసలు స్తబ్దుగా అయిపోయాడు. ఇంత కళ్లేసుకుని చూట్టం తప్ప, ఎప్పుడో కానీ ఏం మాట్లాడట్లేదు. ఏడవడం కూడా తగ్గించేశాడు.
ఇద్దరూ లేచి, పక్క బట్టలు సర్దుకుని బాత్రూంకి వెళ్లారు. లక్కీనే.. కాళీగా ఉంది. మిగిలిన పిల్లలు ఇంకా తన్నులు తింటున్నట్లున్నారు.
గబగబా పళ్లు తోముకుని, కిచెన్ దగ్గరికి పరుగెత్తారు.
వంటతను ఫరవాలేదు. కాస్త కనికరం ఉన్న వాడే.
ఇద్దరికీ కప్పుల్లో ‘టీ’ ఇచ్చి, రెండు బిస్కట్లు కూడా ఇచ్చాడు. అతనికి చిన్నా నచ్చాడు. చెప్పిన పని చక్కగా చేస్తాడని. అప్పుడప్పుడు చిన్ని చేతులతో అల్లం, కారట్ వంటివి గీరడం కూడా నీట్ గా చేస్తాడని.
మిగిలిన వాళ్లకి అంత తీరు లేదు మరి. ఆ వయసులో అమ్మా నాన్నల దగ్గర గారాలు పోతూ ఉండాలి.. విధి రాతను బట్టి అక్కడొచ్చి పడ్డారు.
చిన్నా, టింకూలకి ఇచ్చిన టీ బానే ఉంటుంది. కాస్త పాలు పంచదార వేస్తాడు వంటాయన. మిగిలిన వాళ్లకి బరువు పెరక్కుండా నల్ల టీనే.. అదే తాగుతారు. బిస్కట్లు నంచుకుని.
లేవగానే ఏదో ఒకటి పడాలి కదా
చిన్నాని చూడగానే.. వాడి పని తీరు చూశాక, అందరికీ వాడంటే ఇష్టం కలక్క మానదు. వాడికి ఆరేళ్లని అనుకుని.. ఆ వయసుకి అంత పెద్దరికంగా ఎలా ఉంటాడా అని ఆశ్చర్య పోతుంటారు.
నజీర్ కాకుండా, ఆ ఔజుబాలో.. దాదాపు పది మంది పని చేస్తుంటారు.
కిచెన్ లోనే నలుగురుంటారు. ఆవరణ శుభ్రం చెయ్యడానికి, స్టోర్ నిర్వహణ, సెక్యూరిటీకి.. అన్ని చోట్లా.. ఎక్కువగా పాకీస్థానీలు, ఇండియన్స్ పని చేస్తుంటారు.
అంత మంది ఉన్నా, ఈ చిన్న పిల్లలు ఊరికే తిని పోతున్నారని దుగ్ధ చాలా మందికి. వాళ్ల కోసమే తమకి ఉద్యోగాలొచ్చాయన్న సంగతి మర్చి పోతారు.
ఆ పసివాళ్ల చేత ఏ పని ఎలా చేయించాలా అని పరిశోధన చేస్తున్నట్లుగా ఉంటారు.
చిన్నాని కిచెన్లో వాడుకోడానికి షెప్ నిర్ణయించేశాడు. అతనికి ఎదురు చెప్పలేరెవరూ. చెప్పారంటే.. ఫుడ్ కీ, కాఫీ టీలకీ ఇబ్బందే.
చిన్నా, తనతో టింకూని కూడా పిలవమని షెఫ్ అంకుల్ కి మంచి మూడ్ చూసి చెప్పాడు.
“వీడు పొడుగు పెరిగాడు కానీ, ఏజ్ త్రీ ఇయర్సే అంకుల్. అందుకే బేబీ లాగుంటాడు. నేను వాడి చేత బాగా పని చేయిస్తా. ఇక్కడికి పిలవండంకుల్.. ప్లీజ్..” షెఫ్ కాళ్లు వత్తుతూ అడిగాడు.. వచ్చిన మరు నాడే.
నిల్చుని పని చేసే షెఫ్ కి కాళ్లు వత్తుతుంటే హాయిగా ఉంది.
నాయనమ్మకి రోజూ వత్తడం అలవాటే చిన్నాకి. ఆ పని చేస్తే చాలా సంతోషిస్తారని కూడా తెలుసు.
అంతే.. అప్పటి నుంచీ, చిన్నాతోనే టింకూని కూడా కిచెన్ లో పెట్టుకున్నాడు. టింకూకి చెప్పిన పని కూడా చిన్నా చేస్తుంటాడు కొంత.
పైకి చెప్పలేక పోతున్నారు కానీ మిగిలిన పిల్లలకి చాలా కుళ్లుగా ఉంటోంది.
ఎండలో చిన్న చిన్న చీపుళ్లతో కాంపౌండ్ తుడవడం, అక్కడున్న ఒంటె షెడ్లు, గొర్రెల షెడ్లు శుభ్రం చెయ్యడం ఉన్న కాసిని మొక్కలకీ నీళ్లు పొయ్యడం.. ఇలాంటి పనులు చేస్తూ, చిన్నాని కోరగా చూస్తుంటారు.
ముఖ్యంగా ఆ గొర్రెలు, ఒంటెల షెడ్లు..
పాల కోసం ఒంటెల్నీ, గొర్రెలనీ పెంచుతారు అక్కడ.
పేడ ఎత్తడం, కిందంతా నీళ్లు పోసి కడగడం.. వికారమైన పని.
అంతే కాదు..
అప్పుడప్పుడు ఒంటెలు ఖాండ్రించి ఉమ్మేస్తుంటాయి. షావర్ లాగ పడుతుంది పిల్లల మీద. కంట్లో పడిందంటే.. ఒకటే మంట. నోట్లో కెళ్లిందంటే చేదుగా వికారంగా ఉంటుంది..
సాధారణంగా ఉమ్మవు కానీ, పిల్లలు తమ సహజ బాల్య చేష్టలతో వాటిని రెచ్చగొడితే ఉమ్ము తాయి. నోట్లో ఉండే లాలాజలం మాత్రమే కాదు.. పొట్టలో ఉండే ద్రవాన్నంతా బైటికి తీసుకొస్తాయి. ఆకుపచ్చ బంక లాటి పదార్ధం..
ఆ బంకంతా వదిలించుకోవాలంటే ఆ దేవుడు దిగి రావలసిందే.
అన్ని పనుల్లోకీ కిచెన్ పనే కాస్త హాయిగా ఉంటుంది.
అంత పనీ చేయించుకుని కూడా, కడుపు నిండా తిండి పెట్టడానికి మనసొప్పదు అక్కడి మానేజర్లకి. ఎక్కడికక్కడ మిగుల్చుకోవాలని చూడటమే.
“అంకుల్! ఇవేళ మెనూ ఏంటి” చిన్నా అడిగాడు మెయిన్ షెఫ్ ని. కిచెన్ లో రోజూ చేసే పని అయిపోయింది.
నేలంతా తడి బట్ట పెట్టి తుడవడం, గట్టు ఎక్కి స్టౌ దగ్గర శుభ్రం చెయ్యడం, వెజిటబుల్స్ విడగొట్టడం, డిష్ వాషర్ లోంచి సామాన్లు తీసి సర్దడం ముఖ్యంగా చేసే పనులు.
“మీరు ట్రయినింగ్ కి వెళ్తారని చెప్పాడు నజీర్. తొందరగా కావాలి లంచ్ అని. అందుకే ‘అల్ హరీస్’ చేసి రాత్రే ఆవెన్ లో పెట్టేశా. చాలా సేపు బేక్ అవాలి అది. ఈ పాటికి అయిపోయుంటుంది. చక్కని స్మెల్ వస్తోంది చూడూ.”
“హా.. అంకుల్. మంచి స్మెల్.. కొత్త కుకీస్ బేక్ అవుతున్నాయేమో అనుకున్నా. అదేం డిష్ అంకుల్?”
“వీట్ ఫ్లోర్, సాల్ట్, బటర్, మీట్ వేసి పేస్ట్ లా అయే వరకూ కుక్ చెయ్యాలి. ఆతరువాత సెవరల్ అవర్స్ బేక్ చెయ్యాలి. టైమ్ ఎక్కువ పడుతుంది కానీ చెయ్యడం సింపుల్.” షెఫ్ ఆనందంగా చెప్పాడు.
పిల్లలు, చెప్పిన పని ఏడుస్తూ చేసుకు పోయే వాళ్లే కానీ కుకింగ్ మీద ఎవరూ ఇంట్రెస్ట్ చూపించ లేదు ఇప్పటి వరకూ.
చిన్నాకి కూడా కొత్తగా ఉంది.
నాన్నమ్మ, అమ్మల దగ్గర ఎప్పుడూ బేకింగ్ అనే మాటే విన లేదు. బిస్కట్లు బజార్లో కొనుక్కోవడమే కానీ, అవి ఎలా చేస్తారో తెలియదు.
ఇక్కడేమో అన్నీ బేకింగే.. అదీ ఇదీ కలిపేసి, ఓవెన్ లోకి తోసెయ్యడమే.
అందుకే ఆసక్తిగా అడుగుతుంటాడు.
“మీరిద్దరూ, ఈ కారట్, బీట్రూట్, టమాటో కట్ చెయ్యండి. కాస్త సాల్ట్ పెప్పర్ చల్లేసి పెట్టేద్దాం. అంతే.. లంచ్ రెడీ.”
“ఆల్ హరీస్.. అలాగే తినేస్తారా? సాస్ వద్దా? నేను టమాటా చట్నీ చెయ్యనా?”
చిన్నాని ఒక సారి పైకి లేపి, మొహంలోకి చూసి.. నవ్వుతూ దింపేశాడు షెఫ్.
“నువ్వు ఛఠ్నీ.. చేస్తావా? ఎలా..”
“కొంచెం చేసి చూపిస్తా. వీట్ డిష్ లోకి బాగుంటుంది.”
“ఓ.కే.. ప్రొసీడ్..”
తనకి కావలసిన పదార్ధాలు గట్టుమీద పెట్టమని అక్కడున్న అసిస్టెంట్ ని బతిమాలాడు చిన్నా.
టింకూని తీసుకుని ప్లాట్ ఫామ్ ఎక్కాడు.ఒక్కొక్క టామాటో చొప్పున పది పెద్ద టమాటాలు, బ్లెండర్ లో పడేశాడు. పెద్ద బ్లెండర్ ఉందా కిచెన్ లో.
ఒక సారి నాన్నమ్మని గుర్తుకు తెచ్చుకుని.. అందులో రెండు చెంచాలు ఉప్పు, రెండు చెంచాలు చక్కెర, ఒక చెంచా కారం పొడి, అర చెంచా మిరియాల పొడి వేశాడు.
నాన్నమ్మ కొత్తిమీర వేస్తుందే.. ఇక్కడ అది చూడలేదు..
బుగ్గ మీద వేలు పెట్టుకుని ఆలోచించాడు. వాడు అలా చేస్తుంటే షెఫ్ నవ్వుతూ చూస్తున్నాడు.
హా.. దొరికింది. గట్టు మీంచి కిందికి దూకి ఫ్రిజ్ తీసి అందులోంచి పుదీనా కట్ట తీశాడు. మళ్ళీ ప్లాట్ ఫామ్ ఎక్కి.. టింకూ తనూ కలిసి, ఆకులు ఒలిచి, కడిగి బ్లెండర్ లో పడేసి, బ్లెండర్ తిప్పేశాడు.
పింగాణీ డిష్ లోకి చట్నీ తీసేశాడు.
పది నిముషాల్లో అయిపోయింది.
ఒక స్పూన్ తో తీసి, షెఫ్ అంకుల్ కిచ్చాడు.
“వావ్.. సూపర్. చాలా బాగుంది. ఇంత సింపుల్? ఆల్ హరీస్ ఎప్పుడు చేసినా.. ఇదే దానికి సాస్. గ్రేట్ సమీర్.” ప్లాట్ ఫామ్ మీది నుంచి ఎత్తుకుని, గట్టిగా హత్తుకున్నాడు.
“థాంక్యూ అంకుల్.”
“వెళ్లండి. వెళ్లి త్వరగా రెడీ అవండి. అప్పుడే తొమ్మిదయింది. వన్ మోర్ అవర్.. వాన్ వచ్చేస్తుంది.”
చిన్నా, టింకూని తీసుకుని పరుగెత్తాడు.
“పూర్ కిడ్స్..” అనుకుంటూ లేచి అసిస్టెంట్లని పిలిచాడు షెఫ్. లంచ్ సర్దించాలి బాక్సెస్ లో.
పిల్లలంతా తయారవుతున్నారు. అందరి మొహాల్లోనూ ఆందోళన.. భయం. ఎన్ని దెబ్బలు తినాలో.. ఒంటెలు ఫ్రెండ్లీగా ఉంటాయో లేదో!
ఒక్కో సారి, ఎంత గట్టిగా పట్టుకుని కూర్చున్నా, ధబీమని పడేస్తుంటాయి. అంతెత్తునుంచి కింద పడితే.. ముందు భయానికే గట్టిగా కేకలు పెడుతుంటారు.
ప్రతీ జాయింట్ దగ్గరా కీళ్లన్నీ కిర్రు మంటుంటాయి.
చిన్న పిల్లలు కనుక ఎముకలు మెత్తగా, కండరాలు ఎటుపడితే అటు సాగేలా ఉంటాయి.. పైగా ఇసుకలో పడతారు. అయినా కూడా.. దెబ్బలు తగులుతుంటాయి అప్పుడప్పుడు.
ముందు వారం ట్రయినింగ్ కి వెళ్లినప్పుడు ఒక కుర్రాడి కాలు బెణికింది. గోల గోల పెడుతూ కుంటుతూ నడుస్తున్నాడు.
హలీమ్ ఫామ్ లో కానీ.. ఇంటికి తిరిగి వచ్చాక ఓజుబాలో కానీ ఎవరూ పట్టించుకోలేదు.
చిన్నాకి నాన్నమ్మ చిటకా వైద్యం గుర్తుకొచ్చింది.. కిచెన్ లోకి వెళ్లి, షెఫ్ అంకుల్ నడిగి, ఒక కోడి గుడ్డు తీసుకొచ్చి, పగల గొట్టి, వాపు దగ్గర రాశాడు. ఆరాక, కాలు పైకి ఎత్తి పెట్టి పడుక్కోమన్నాడు. కాలుకి తడి తగల నియ్యద్దని చెప్పాడు.
నాలుగు రోజుల్లో తగ్గిపోయింది.
అప్పటి నుంచీ, పిల్లలంతా చిన్నా మీద అసూయ పడ్డం మానేశారు.
అందరికీ ఒక పెద్ద దిక్కుగా తయారయ్యాడు.
అబ్బాస్.. అప్పుడప్పుడు నజీర్ పిలుస్తుంటే వెళ్లి పోతుంటాడు.. రెండు మూడు రోజుల వరకూ రాడు. అందుకే పిల్లలు ప్రతీ దానికీ చిన్నా మీద ఆధార పడుతున్నారు.
ఇవేళ్టి ట్రయినింగ్ పెద్ద రేస్ ట్రాక్ దగ్గరని చెప్పాడు అబ్బాస్.
“అంటే.. ఏంటన్నా? ఆ అంకుల్ ట్రాక్ బాగుంది కదా?” పదిహేను రోజుల్లో నాలుగుసార్లు హలీమ్ ఫామ్ కి వెళ్లారు ట్రయినింగ్ కి.
“అది ప్రైవేట్ ఫామ్ లో ప్రాక్టీస్ కోసం చేసిన ట్రాక్. ఇది రియల్ గా రేసులు జరిగేది. చాలా పెద్దగా ఉంటుంది. ఒంటెలు బాగా ట్రయినింగ్ అయినవి. అవి చాలా స్పీడుగా పరుగెడతాయి..”
“ఇప్పు డెందుకు అక్కడికి?” చిన్నా కుతూహలంగా అడిగాడు.
“తొందరలో రేసులు మొదలవుతాయి. అసలీపాటికే మొదలవ్వాలి. షేక్ లందరూ వేరే పనుల్లో బిజీగా ఉండి ఆలిస్య మయింది. అందుకే అక్కడ చేయిస్తారు. ఒంటెలకీ, జాకీలకీ కూడా అలవాటవుతుందని.”
“అబ్బాస్..” బయటి నుంచి పెద్ద కేక..
“హా.. నజీర్ సాబ్. వస్తున్నా. ఫైవ్ మినిట్స్ లో వచ్చెయ్యండి.” గబగబా పరుగెత్తాడు అబ్బాస్.
“ఐతే అక్కడ ఒంటెల పేడ ఎత్తక్కర లేదా చిన్నా? వాటి షెడ్ లుండవు కదా?” టింకూ అడిగాడు. వాడు తయారై పోయి రెడీగా ఉన్నాడు.
ఇప్పుడు పేడ తియ్యడానికి బాధ పడట్లేదు టింకూ. తియ్యనంటే తగిలే తన్నుల కంటే పేడ తియ్యడమే నయం. అబ్బాస్, పిల్లల చేతులకి గ్లోవ్స్ తెప్పించాడు, నజీర్ కి చెప్పి. టింకూ కాక ఇంకా ఇద్దరు చేస్తారా పని.
టింకూకి రైడింగ్ అలవాటు చెయ్య లేదు.
కిందటి సారి ట్రయినింగ్ కి వెళ్లినప్పుడు, హలీమ్ దగ్గరికి తీసుకుని చూశాడు. వాడి ఒళ్లు ఇంకా కొంచెం గట్టిపడాలని చెప్పాడు.
“వాడి బుగ్గలు చూడండి.. కదులుతుంటే ఎలా ఊగుతున్నాయో! ఇంకా బేబీ వీడు.” అనేశాడు.
పేడ తియ్యడానికి ఏడుస్తే పిర్ర మీద తన్నాడు నజీర్.. బోర్లా పడి పోయాడు టింకూ. అప్పటి నుంచీ పేచీ పెట్టటం లేదు.
“ఏమో టింకూ! పేడకి ఒంటెలుంటే చాలు కదా.. షెడ్ లుండక్కర్లేదుగా?” నవ్వుతూ అన్నాడు చిన్నా.
నవ్వులాటకే అన్నా.. చిన్నా నిజమే చెప్పాడు.
వాన్ చాలా దూరం వెళ్లింది. పెద్ద ఓపెన్ గ్రౌండ్. పది కిలోమీటర్లుంటుంది గుండ్రని ట్రాక్. ఆ ట్రాక్ ఇసుకతో నింపి ఉంటుంది. దాని చుట్టూ పక్కా రోడ్..
రేసులు జరిగేటప్పుడు ఆ రోడ్డు మీద, కామెంటేటర్లు, టివి వాళ్లు, జర్నలిస్టులు, రాయల్ ఫామిలీ వాళ్లు వెళ్తుంటారు.
ట్రాక్ లో ప్రతీ కదలిక టివీల్లో వచ్చేస్తుంది.
రేస్ కోర్స్ ఆవరణ లోనే పెద్ద పెద్ద టివీలు అన్ని కోణాల్లోనూ నిలబెట్టి అరేంజ్ చేస్తారు. వాటిలో అంతా చూపిస్తుంటారు. లేకపోతే, ఒక దగ్గర కూర్చున్న వారికి తమ దగ్గర్నుంచి ఒంటెలు వెళ్లి పోయాక ఏమీ కనిపించదు కదా! ఆ ఒంటెల తో పాటే, ఫెన్సింగ్ ఇవతల నుంచి వెళ్లచ్చు.. కానీ ఎంత దూరం వెళ్ల గలుగు తారు? పైగా ఎండ..
కారులో వెళ్లచ్చు కానీ.. అదీ బోరే. తలుపు తీస్తే దుమ్ము. తియ్యకపోతే దుమ్ము కొట్టుకు పోయి గాజు కిటికీ లోంచి ఏమీ కనిపించదు. ఆధునిక కాలంలో చాలా మంది ఇళ్లలో కూర్చుని, తమ టివిల్లో చూడ్డానికే ఇష్ట పడుతున్నారు.
రేస్ కోర్స్ కెళ్లినా కనిపించేదేం ఉండదు. గోల హడావుడి, ఎండ తప్ప.
పది కిలో మీటర్ల ట్రాక్ ని ఒక చోట కూర్చుని గమనించే దేముంటుంది? అక్కడి కెళ్లినా పెద్ద పెద్ద తెరల మీద కూర్చుని చూడ్డం తప్ప ఏవుండదు.
చిన్నా వాళ్ళ వాన్ ని, హలీమ్ ఒంటెలున్న గుంపు దగ్గరకి తీసుకెళ్లి ఆపాడు నజీర్.
హలీమ్ గుంపు రంగు నీలం, పసుపు.
పిల్లలందరికీ ఆ రంగుల్లో ఉన్న హెల్మెట్ లిచ్చారు.
రేసులు నడిచే టప్పుడు ఆ రంగులున్న టీ షర్టులు వేస్తారు. వాటి కింద నీలం రంగు పైజామాలు.
ఆవరణలో కొంచె దూరంలో చిన్న చిన్న గదుల్లాంటివి రేకులతో కట్టినవి ఉన్నాయి. అక్కడ బట్టలు మార్చుకోవడానికి కొన్ని గదులు, కాసేపు కూర్చోడానికి కొన్ని.. వరుసగా బాత్రూములూ, తాగడానికి మంచి నీళ్లూ వంటి సదుపాయాలున్నాయి.
దేనికీ పైన కప్పు లేదు. కూర్చోవడమైనా పడుక్కోవడ మైనా ఇసుక లోనే.
ప్రతీ జాకీకీ చిన్న మంచి నీళ్ల సీసా ఉన్న పోచ్ కూడా ఉంటుంది.. వాళ్ల టీ షర్ట్ కి అతికించి.
“చిన్నా!” టింకూ అరిచాడు. ఆ గోలలో ఏదైనా చెప్పాలంటే అరవ్వలసిందే.
“ఏం కావాలి టింకూ? నువ్వు ఇక్కడే ఒక మూల కూర్చో. వీలున్నంత వరకూ ఎవరి కంటా పడకు.”
“అది కాదు.. అటు చూడూ. కిషన్, సిరాజ్ వాళ్లు..”
చిన్నా టింకూ చూపించిన వేపు తల తిప్పాడు.
నిజమే! ఎరుపు పసుపు రంగుల గుంపు దగ్గర, కిషన్ కనిపించాడు. వాడి పక్కనే, నయీమ్, తబ్రీజ్, సిరాజ్.. ముగ్గురూ చాలా సన్నగా అయి పోయారు.
కిషన్ ఇంకా కొంచెం బొద్దుగా ఉన్నాడు కానీ.. వాడిలో ఉన్న హుషారంతా పోయింది. దిక్కు తోచని వాళ్లలా నిలుచున్నారు.
చిన్నా గుంపు పక్కనే ఉన్నారు వాళ్లు కూడా.
అప్పుడే కిషన్ కూడా వీళ్లని చూశాడు. మొహం విప్పారింది సంతోషంతో. కళ్లలోంచీ ఆగకుండా నీళ్లు.. తమ తమ కష్టాలు చెప్పేసుకోవాలన్న తపన.
ఏటిలో కొట్టుకు పోతుంటే సన్నదైనా, చిన్న కర్ర పుల్ల దొరికినప్పటి సంతోషం మొహాల్లో.
నలుగురూ కుడి చేతులు పైకి లేపారు.
ఒకరి కొకరు దగ్గరగా రాబోయి, తాన్యా మాటలు గుర్తు తెచ్చుకున్నారు అందరూ.
“ఎక్కడైనా కలిసినా పలకరించు కోకూడదు. తెలియనట్లే ఉండాలి.”
అంతే.. వెనక్కెళ్లి పోయారు.
హలీమ్ తన గుంపుని పిలిచాడు. అబ్బాస్, నజీర్లు ఒక్కోక్కళ్లనీ ఒంటెల మీదికెక్కించారు. ఒంటెల శిక్షకులు కూడా దగ్గరే ఉండి, ఒంటెలని మాలీష్ చేస్తూ.. పిల్లలని కట్టేసే వరకూ ఉన్నారు. ఒంటెలకి అలవాటే.. కదలకుండా నిలుచున్నాయి.
జీనుకున్న తాడుతో నడుం మీంచీ కట్టేశారు.
ఒక చేత్తో జీనుకున్న తాడు పట్టుకుని, ఇంకొక చేత్తో ‘సాత్ అల్ జమాల్’ (ఒంటెలని హుషారు పరచడానికి వాడే కమ్చీని) పట్టుకోమన్నారు.
ఒంటెలు పరుగెడుతుంటే, కమ్చీతో అదిలిస్తే స్పీడు పెంచుతాయి.. కమ్చీలని చేత్తో గుండ్రంగా తిప్పుతూ అదిలిస్తారు.
కానీ, అదే మొదటి రోజు కనుక, కమ్చీని చేత్తో ఊరికే పట్టుకుని కూర్చో మన్నారు.
పిల్లలందరిదీ తలొక భాష.. చెప్పే వాళ్లు ఎక్కువగా సైగలతో, తాము చేసి చూపించీ సూచనలు ఇస్తున్నారు. నజీర్ కి కాస్త అలవాటయింది. అతగాడి సైగలు బానే అర్ధ మవుతున్నాయి పిల్లలకి. అబ్బాస్ ఐతే.. అన్ని భాషలూ కలిపి లాగించేస్తాడు.
జాకీ లందరూ బెదురు బెదురుగా, భయంగా కూర్చున్నారు.
అంత మంది జనం.. హమీల్ ఫామ్ లో వాళ్లు, ఒంటెలు తప్ప ఇంకెవరూ ఉండరు. ఇక్కడ ప్రాక్టీస్ కొచ్చిన గుంపులుందరూ ఉంటారు.
పైనించి కాల్చేసే ఎండ.
ఏడడుగుల కదిలే ఎత్తు మీద కూర్చుని, ఎప్పుడు పడిపోతామో అనే భయంతో.. అమ్మ చేతి ముద్దలు తినాల్సిన వయసు పిల్లలు, ఎప్పుడేం జరుగుతుందో అని అర చేతిలో ప్రాణాలు పెట్టుకుని ఎదురు చూస్తున్నారు.
వారి గురించి ఆలోచించే వారు లేరక్కడ.
అయితే గియితే, ఎంత బాగా ఒంటె నడుపుతారా అని ఆలోచించే వారే, వారి యజమానులు.
చిన్నాకి కాస్త అలవాటయింది. కాళ్లు మడిచి పెట్టి, తాడు బలంగా లాగి పట్టుకోవడం.. బిర్ర బిగుసుకు పోయి కాకుండా కాస్త స్వేచ్ఛగా కూర్చోడం. కమ్చీతో అదిలించడం కూడా వచ్చింది.
చిన్నా ఏదయినా త్వరగా నేర్చుకుంటాడు. చేసే పని చక్కగా, అందరూ మెచ్చుకునేలా చేస్తాడు.
“నువ్వు చాలా షార్ప్ గా అన్నీ నేర్చుకుంటున్నావు కానీ, బయటికి చూపించకు. అలా చేస్తే ఎక్కువ సార్లు నిన్నే తీసుకెళ్తారు. ఇది చాలా రిస్క్ ఉన్న గేమ్. ఎప్పుడేమవుతుందో తెలీదు. ఇటువంటి వాటిల్లో తెలీనట్లుగా, అర్ధం అవనట్లుగా ఉంటేనే నయం.” అబ్బాస్ బోధించాడొక సారి.
రోజూ.. ట్రయినింగ్ కి వెళ్లకుండా ఔజుబాలో ఉన్నప్పుడు, అందరి చేతా వ్యాయామాలు చేయిస్తూ ఉంటాడు అబ్బాస్.
ఒక రకంగా, ఈ ఫిజికల్ యాక్టివిటీ చిన్నాకి మంచే చేస్తోంది. ఎముకలని బలహీన పరచకుండా, కండరాలని బలంగా చేసేలా చేస్తోంది. బరువు పెరగడం మొదలే లేదు.
అయినా డాక్టర్ గారిని కలవలేక పోతున్నాను.. ఎలా ఉందో ప్రోగ్రెస్.. అని మనసులో బాధ పడుతుంటాడు.
తన కున్న సమస్యని ఏదో విధంగా అధిగమించాలని ఆ చిన్ని బుర్రలో ఎప్పటి నుంచో పాతుకు పోయింది.
ఏం చెయ్యడానికీ లేకుండా.. ఇక్కడ పడేశావా అనుకుంటూ ఆకాశం కేసి చూశాడు.
ఒక్క మేఘం కూడా లేదు.. రాయబారం పంపటానికి.
…………………..

స్టార్ట్.. సిగ్నల్ ఇచ్చారు.
కాళ్లతో ఒంటెల పక్కలు తన్నారు జాకీలు.
ఒక్కసారిగా పరుగు మొదలు పెట్టాయి ఒంటెలు. అవీ.. ఎప్పట్నుంచో ట్రాక్ మీద పరుగు పెట్టడం అలవాటున్న ఒంటెలు.
అదిరి పోయిన జాకీలు కెవ్వుమని కేకలు పెడుతున్నారు.. కొండ నాలుకలు బైటికొచ్చేలాగ అరుస్తున్నారు.
ఆ అరుపులకి రెచ్చి పోయి మరింత వేగాన్ని పెంచుతున్నాయి ఒంటెలు. జాకీలు ఇంకా గట్టిగా అరుస్తున్నారు.
చిన్నాకి గుండె చేతిలో కొచ్చినట్లయి పోతోంది. కొంచెం బాలన్స్ తప్పినా కూడా కింద పడి పోడం ఖాయం.
కమ్చీ విదిలించ కుండానే అలా ఉంది.. ఇంక అది కదిలిస్తే..
ఐదు కిలో మీటర్లు చాలని అక్కడ ఆపేసారు ఒంటెలని. నెమ్మదిగా పిల్లలని దింపారు. కిందికి దిగాక, అందరూ గట్టిగా ఏడుపు మొదలు పెట్టారు.. అక్కడే, ఇసుకలో.. నేల మీద కూలబడి.
కాలి పోతున్న ఇసుక వేడి అనిపించ లేదు.
వాన్లు తీసుకు వచ్చి పిల్లలని ఎక్కించి, వెనక్కి తీసుకెళ్లి, రేకు గదుల దగ్గర ఆపారు. అబ్బాస్ వచ్చి అందరినీ దింపి, బాత్రూం లోకి వెళ్లి కాళ్లు చేతులు మొహం కడుక్కోమని చెప్పాడు.
చిన్నాకి ప్రతీ జాయింట్ దగ్గరా నొప్పి. మామూలు పిల్లల కంటే బుల్లి మనుషులకి బాల్యంలో కూడా జాయింట్లు కొంచెం బలహీనంగా ఉంటాయి. పెరుగుదల సహజంగా ఉండదు కదా!
ఎప్పుడెప్పుడు తన బొంత మీద వాలి పోయి పడుక్కుందామా అని ఉంది.
బాత్రూం లోకి చిన్నా వెళ్లి, పని ముగించుకోగానే.. టింకూ పరుగెత్తుకుంటూ వచ్చాడు, భోరు మని ఏడుస్తూ.. చిన్నాని గట్టిగా వాటేసుకున్నాడు.
చేతుల నిండా కాళ్ల నిండా ఇసుక.
చేతులు నల్లగా, మధ్య మధ్య ఎర్రగా.. మోకాళ్లు, మోచేతులు గీరుకు పోయున్నాయి. మొహం అంతా కూడా ఇసక.
వాడిని అలాగే తీసుకెళ్లి, బట్టలు విప్పి స్నానం లాగ చేయించాడు చిన్నా. అక్కడున్న పేపర్ టవల్స్ పెట్టి ఒళ్లంతా తుడిచి బట్టలు వేశాడు.
కాస్త తేరుకున్నాడు టింకూ. ఇంకా వెక్కుతూనే ఉన్నాడు.
టిష్యూ పేపర్ తో రక్తం ఉన్న దగ్గర అద్దాడు.
విశ్రాంతి కోసం ఉంచిన చెక్క గది లోకి తీసుకెళ్లి, గోడకానించి కూర్చో పెట్టాడు.
అప్పుడే లంచ్ బాక్స్ లు తీసుకుని అబ్బాస్ వచ్చాడు. హడావుడిగా అందరికీ తలో పెట్టే ఇచ్చి వెళ్లి పోయాడు. టింకూ పరిస్థితి చూడ లేదు.
టింకూకి తినిపించి, తను కూడా తిని.. కాస్త సేద తీరాక అడిగాడు..
“ఇప్పుడు చెప్పు. ఏమయింది? ఒక చోట కూర్చో మన్నా కదా? ఎందుకు లేచావు?”
“వాన్ పక్కన నీడలో కూర్చున్నా చిన్నా! నజీర్ అంకుల్ వచ్చి, గట్టిగా అరుస్తూ, చెయ్యి మీద కొడ్తూ తీసుకెళ్లాడు. వాన్ లో నన్నూ ఇంకో అబ్బాయినీ ఎక్కించి డ్రైవ్ చేసుకుంటూ ఒంటెలు పరుగెత్తే రోడ్ పొడుగూతా అక్కడక్కడ ఆగుతూ నడిపించాడు.”
“ఎందుకు? ఏం చేశారు?”
“వాన్ లో గంపలు పెట్టాడు. ఒంటెలు పేడ వేస్తాయి కదా.. ఆ పేడంతా ఎత్తించాడు గంపల్లోకి. ఎండ.. కాళ్లు మాడి పోయాయి.”
“చెప్పులున్నాయి కదా?”
“చెప్పుల్ని వాన్ లో ఉంచెయ్య మన్నాడు.. అవి వేసుకుంటే త్వరగా నడవలేంట.” మళ్లీ భోరు మన్నాడు టింకూ.
“మరీ రక్తాలేంటీ?” నీరసంగా అడిగాడు చిన్నా.. గొంతు పూడుకు పోయినట్లయి మాట రావట్లేదు..
“తొందరగా చెయ్యండని అరుస్తుంటే.. మధ్యలో చాలా సార్లు పడిపోయా. మోకాళ్లు, మోచేతులు గీరుకు పోయాయి. లేవలేక పోతుంటే వచ్చి ఇక్కడ కొట్టాడు.” వీపు చూపించాడు టింకూ. స్నానం చేస్తున్నప్పుడే చూశాడు చిన్నా, వీపు మీద ఎర్ర చారల్ని.
“ఎందుకంత తొందర పెట్టడం?”
“వెనకాల వేరే ఒంటెలు వస్తాయంట. అవి పేడ తొక్కేస్తాయిట. మేం కదలక పోతే మమ్మల్ని కూడా తొక్కేస్తాయిట. కాళ్లు కాలి పోతుంటే, పరుగు పెడ్తూ పేడ ఎత్తుతుంటే, అర చేతులు కూడా గీరుకు పోయాయి.. ఇసక సూదుల్లా గుచ్చుకుంది చేతులకి.”
“మరి గ్లోవ్స్ తెచ్చుకోలేదా టింకూ?”
“ఇక్కడ కూడా పేడ ఎత్తాలని ఎవరూ చెప్ప లేదు చిన్నా.. అమ్మ కావాలీ.. అమ్మ దగ్గరకెళ్లి పోతా. నన్ను తీసుకు పోవా?” గుండె కదిలేలా ఏడుస్తున్నాడు టింకూ.
నిస్సహాయంగా చూడ్డం తప్ప ఏం చెయ్యగలడు చిన్నా?
దగ్గరగా తీసుకుని, కాళ్లు చేతులూ రాస్తూ.. ఊరుకోబెట్టడానికి ప్రయత్నించాడు.
అలాగే వెక్కుతూ నేల మీద పడుక్కున్నాడు టింకూ.
టింకూ ఒక్కడే ఏడవట్లేదక్కడ. వాడికి పెద్ద కంపెనీయే ఉంది.
అరగంట గడవగానే కిషన్ వచ్చాడు, తన స్నేహితుల్నేసుకుని.
ఆ గదుల దగ్గర అంకుల్స్ కాపలా పెట్ట లేదు వాళ్లకి. బాచ్ తరువాత బాచ్ కి ప్రాక్టీస్ చేయిసున్నారు ట్రాకుల మీద. అదొకటి నయం.
వస్తూనే అందరూ ఏడుపు..
“జుట్టంకుల్ దగ్గర ఎంతో బాగుంది. ఇక్కడికొచ్చినప్పటినుంచీ రోజూ తన్నులే. వచ్చిన రోజే, రాత్రి రెండు గంటలకి లేపేశారు చిన్నా..” సిరాజ్.. తన భాషలో వాపోయాడు.
“తిండి అస్సలు పెట్టట్లేదు. ఎండి పోయిన బ్రెడ్ ముక్కలే.. అడుక్కు తినేటప్పుడే బాగుంది.” కిషన్ భోరుమన్నాడు.
“అసలు ఈ ఫుడ్డే బాలేదు. తైరు సాదం, సాంబారు సాదం ఎప్పటికైనా దొరికేనా?” తమిళ బాలుడు నయీమ్..
“జుట్టంకుల్.. ఇక్కడికి మనల్ని జాగర్తగా చేర్చాలి కనుక, బాగా పెట్టే వాడు. వీళ్లకి మనం ఎలా ఉన్నా ఏమై పోయినా ఫర్లేదు. వాళ్ల పని కావాలి.. పైసలు రావాలి. అంతే..” చిన్నా సర్ది చెప్పాడు.
“మీరు బానే ఉన్నారు కదా? ఏం చేస్తున్నారు?” కళ్లల్లో ప్రాణాలున్నట్లుగా ఉన్న తబ్రీజ్ అడిగాడు.
“మన యజమానిని, మనల్ని అప్పగించిన మానేజర్నీ బట్టి ఉంటుందనుకుంటా. వాళ్లు మంచి వాళ్లైతే మన పని బాగుంటుంది. మా మానేజర్ కి ఒక అసిస్టెంట్ ఉన్నాడు.. ఇండియన్. చిన్న వాడు.. కష్టాలన్నీ పడ్డ వాడు. అతను హెల్ప్ చేస్తుంటాడు.”
“అయ్యో మాక్కూడా అటువంటి వాడుంటే ఎంత బాగుండేది.. మా మానేజర్ బాడ్.. అసిస్టెంట్ మరీ బాడ్..” కిషన్ కన్నీళ్లు కారుస్తూ అన్నాడు.
“కిచెన్లో హెల్ప్ కి మీకు టర్న్ రాదా?”
“వస్తుంది చిన్నా.. బోలెడు పని చేయించు కుంటారు.”
“పెద్ద షెఫ్ ఉంటాడు కదా.. ఆయన కాళ్లు జాపుకుని కూర్చున్నప్పుడు, దగ్గర చేరి, కాళ్లు పట్టు. కబుర్లు చెప్పు. కొంచె మైనా కరక్క పోడు. అప్పుడు నీ కష్టం కొంచెం చెప్పు. ఎక్కువ టైమ్ అక్కడ గడుపు. ఎప్పడెప్పుడై పోతుందా అన్నట్లుండకు. అదే నీ లైఫ్ అన్నట్లు పిక్చర్ ఇవ్వు. సాధారణంగా ఇది వర్కౌట్ అవుతుంది.” చిన్నా మరి కొన్ని చిట్కాలు చెప్పాడు.
“మీకు ఈ రైడింగ్.. జాకీగా ఉండడం బాగా నచ్చిందనే అనిపించేలా ఉండండి. విసుగ్గా.. ఎందుకొచ్చిందిరా బాబూ అన్నట్లు అనిపించినా, పైకి సంతోషంగా ఉండండి. కష్టమే అనుకోండి… కనీసం ఆ ఏడుపు మానండి. మొహంలో కనిపించ నీయకండి.”
అంతలో పిలుపొచ్చింది చిన్నా టింకూలకి.. వాళ్ల గుంపులోని మిగిలిన పిల్లలు కూడా వచ్చేశారు.
“టైమ్ టు గో..” అబ్బాస్ వచ్చి పిలిచాడు.
“అమ్మయ్య.. ఇంకో ట్రయల్ ఉంటుందేమో అనుకున్నా. హాప్పీ అబ్బాస్ అన్నా.” చిన్నా లేచి, టింకూని కూడా పైకి లేపాడు.
కిషన్ బృందం ఆశ్చర్యంగా చూశారు..
ఇంత హాపీగా ఎలా ఉండ గలుగుతున్నాడో చిన్నా..
చిన్నా నిజంగా హాపీగా ఉన్నాడా?
ఉన్నట్లు కనిపిస్తున్నాడంతే.
మల్లె పందిరి లాంటి ఇంటి వాతావరణం నుంచి.. తనది కానీ, తన ఇంట్లో వాళ్లది కానీ ప్రమేయం లేకుండా బురద గుంట లాంటి చోట్లో వచ్చి పడ్డాడు.
మల్లె పువ్వులాగే సుకుమారంగా.. అమ్మా నాన్నల ప్రేమతో, నాయనమ్మ ఆప్యాయతతో పెరిగిన వాడు మోటు మనుషుల మధ్య, యాంత్రికంగా లాభ నష్టాల లెక్కలతో మాత్రమే పిల్లలని చూసే గుంపులోకి వచ్చి పడ్డాడు.
అసలు వాళ్లు చిన్న పిల్లలనే జ్ఞానమే లేని బండ రాళ్లలో పడ్డాడు.
కానీ.. పుస్తకాలు, కంప్యూటర్, సరస్వతీ టీచర్ నేర్పించిన విజ్ఞానంతో, భగవంతుడిచ్చిన తెలివితో పరిస్థితులను తట్టుకోవడానికి ప్రయత్నిస్తున్నాడు.
ఆ భగవంతుడే ఇచ్చిన అవకరాన్ని తెలివిగా ఉపయోగించుకుని, బైటపడగల అవకాశం కోసం ఎదురు చూస్తున్నాడు.
చిన్నా పుట్టిన రోజివేళ.
పదకొండేళ్లు నిండుతాయి. తనని తీసుకొచ్చి మూడు నెలలవుతోంది. ఇంటి దగ్గరుంటే ఈ పాటికి, నాయనమ్మ గుడికి తీసుకెళ్లి పూజ చేయించి తీసుకొచ్చేది.
ఇక్కడ ఎక్కడా గుడే కనిపించదు.. మజీదులు తప్ప. అయినా హలీమ్ ఫామ్ కి తప్ప ఎక్కడికెళ్లాడనీ.. ఇవేళ వెళ్లిన రేస్ ట్రాక్.. అంతే కదా!
అమ్మ పాయసం చేసేది. నాయన కొత్త బట్టలు తెచ్చే వాడు. తనకి బట్టలు చిన్న వైపోతాయనే బాధ లేదు కదా.. బోలెడు బట్టలుంటాయి.
అయినా సరే.. నాయన కొత్త బట్టలు తీసుకొస్తాడు. స్కూల్లో పంచడానికి చాకొలేట్లు తప్పదు.
స్కూల్లో పిల్లలకి తన సమస్య అర్ధమయి పోయింది. సరస్వతీ టీచర్, ఒక రోజు బోర్డ్ మీద బొమ్మలేసి మరీ వివరించింది.
ఒక్క సైజులో తప్ప, చిన్నా మీ అందరి కంటే ఎందులోనూ తక్కువ కాదని చెప్పింది. ఎప్పుడూ వేరుగా చూడ కూడదనీ, ఏడిపించ కూడదనీ మాట తీసు కుంది.
“అంతే కాదు.. మీరంతా వాడిని సాధ్య మైనంత వరకూ ప్రొటెక్ట్ చెయ్యాలి.. ఉదాహరణకి రోడ్ దాటుతున్నప్పుడూ, ముందు ముందు ప్రాక్టికల్స్ చేసే టప్పుడూ, పరీక్షలు రాసేటప్పుడు ప్రత్యేకమైన సీటు వేసేటట్లూ..” అంటూఎంతో చక్కగా చెప్పింది.
క్లాసులో పిల్లలంతా తనతో ఆరేళ్ల నించీ చదువు తున్న వారే కదా..
“తప్పకుండా చూసుకుంటాం టీచర్..” అని ప్రామిస్ చేశారు.
అందరూ వంగుని చాక్లెట్లు తీసుకుని, హాపీ బర్త్ డే చెప్తారు.
ఏం చేస్తున్నారో అందరూ? సరస్వతీ టీచర్ ఎలా ఉన్నారో?
పాఠాలేం చెప్తున్నారో.. మాత్స్ లో జామెట్రీ లెసన్స్ మొదలు పెట్టారేమో.. మళ్లీ వాళ్లందరినీ చూడగలడో లేదో!
చిన్నాకి కళ్లలోంచి నీళ్లు ఆగకుండా వస్తున్నాయి.
అక్కడ బుల్లయ్య, సూరమ్మల పరిస్థితి కూడా అలాగే ఉంది.
నాయనమ్మ పొద్దున్నే గుడికి వెళ్లి పోయింది.
మనవడి పేరు మీర అర్చన చేయించింది. ఎక్కడున్నా వాన్ని క్షేమంగా ఉండేట్టు చూడు తండ్రీ అని వేడుకుంది.
ప్రసాదం తీసుకొచ్చి ఇంట్లో కొడుక్కి, కోడలికీ పంచింది.
“లేవే.. పాయసం చెయ్యి. ఆడు క్షేమంగా ఉంటాడు. ఇక్కడున్నట్లుగానే చేసుకుందాం మనం. అరేయ్.. నువ్వెళ్లి బట్టలట్టుకురా! ఎప్పుడొచ్చినా రాగానే ఏసుకుంటాడు.. ఎలాగా సైజేం పెద్ద మారదు కదా..” అంటూనే వెక్కి వెక్కి ఏడవడం మొదలు పెట్టింది.
పక్కింటి జానీ పరుగెత్తుకుంటూ వచ్చింది.
“ఏటయింది అమ్మా..”
“ఇయేల చిన్నా పుట్టినరోజే..” భోరున ఏడుస్తూ అంది సూరమ్మ.
అక్కడే నేల మీద కూలబడింది జానీ..
“ఎక్కడున్నారో.. ఏం చేస్తన్నారో.. మనకెందుకొచ్చిందమ్మా ఈ కట్టం? ఏ పాపం చేశాం?” జానీ కూడా ఏడవ సాగింది.
మస్తానయ్య కిక్కురు మనకుండా ఇంట్లోంచి బైటికెళ్లి పోయాడు.
పోలీసులు కేసు మూసేసారు.. అది కాస్త నయం మస్తానయ్యకి. తన మీదికేం రాలేదు.
కొత్త బిల్డింగు పనులవుతున్నాయి. పునాదులు తీస్తున్నారు. ప్రతీ శని వారం తన కూలీ డబ్బులొస్తున్నాయి.
ఇంట్లో బాగా డబ్బులిస్తుండడంతో జానీ కూడా గొడవ పెట్టటం లేదు. పిల్లలు ముగ్గురూ స్కూళ్లకెళ్తున్నారు. కడుపు నిండా తింటున్నారు.
మస్తానయ్య అనుకున్నట్లు టింకూ కిడ్నాప్ డబ్బులేం రాలేదు. రాజా బృందం.. అక్కడి నుంచి మకాం ఎత్తేశారు..
కొత్త చోట్లో, కొత్త బేరాలు చూసుకోడానికి.
వాళ్లకి మాత్రం డబల్ డబ్బులొచ్చాయి.. ఇద్దరు కదా!
“లేరా బుల్లీ.. పూలకెల్లు.. ఒక్క రోజు మానేశావంటే నీ బేరాలన్నీ పోతాయి. దగ్గరుండి కాచుకోవాలి. చిన్నాగాడొచ్చేత్తాడు తొందర గానే.. దిగులు పడమాకండి.”
తల్లి మాటలు విని, సూరయ్య దొడ్లో కెళ్లాడు.. తయారవడానికి.
……………………
6

“కామెల్ రేసెస్ బిగిన్..” అరుస్తూ వచ్చాడు అబ్బాస్.
గదంతా తడి బట్ట పెట్టి తుడుస్తున్న చిన్నా చటుక్కున లేచాడు.
“అంటే.. ఏంటన్నా?”
“మనం ఇన్నాళ్లూ వీటి కోసమే శ్రమ పడ్డాం. అసలు చెప్పాలంటే.. ఈ రేసుల కోసమే మన మంతా ఇక్కడున్నాం. ఇన్ని రోజులుగా చేస్తున్న ప్రాక్టీసు ఈ రేసుల కోసమే. అందరూ తమ సత్తా చూపించు కోవాల్సిందిప్పుడే.”
గదిలో ఉన్న మిగిలిన పిల్లలు కూడా వచ్చేశారు.
చిన్నా, టింకూలు అక్కడి కొచ్చి నెల దాటింది.
టింకూ బాత్రూమ్ కి వెళ్లి, కాళ్లు అటూ ఇటూ వేస్తూ, ఈడుస్తూ వచ్చాడు.
అప్పుడే అందరూ హలీమ్ ఫామ్ లో ప్రాక్టీస్ కి వెళ్లి వచ్చారు.
“ఏమయిందిరా? ఎందుకలా కుంటుతున్నావు?” చిన్నాదగ్గరగా వెళ్లి ఆందోళనగా అడిగాడు.
హలీమ్ పర్మిషన్ ఇచ్చాడని టింకూని ఒంటె ఎక్కించాడు నజీర్. అదీ, పిల్లలందరినీ అబ్బాస్ రౌండ్ కి తీసు కెళ్లాక.
టింకూ బెదిరి పోతూ ఎక్కాడు. నజీర్ స్వయంగా దగ్గరుండి సవారీ చేయించాడు. అదీ ఎక్కువ దూరం లేదు. ఒక్కరగంట చేశాడంతే.
అబ్బాస్ కూడా తన న్యూస్ వాయిదా వేసి టింకూ దగ్గరికి వచ్చాడు.
అదే వయసైనా కూడా.. ఎందుకో.. మిగిలిన పిల్లల కంటే టింకూ చాలా సున్నితంగా ఉంటాడు.
రోజులు గడుస్తున్న కొద్దీ టింకూ ఏడవడం మానేశాడు. ఏడిచీ ఏమీ సాధించలేనని తెలుసు కున్నాడేమో!
గుడ్లు పెద్దవి చేసి చూస్తూ ఉండి పోయాడు టింకూ.. మాట్లాడకుండా.
చిన్నా టింకూ కాళ్లు చూడ బోయాడు. ఇంకా దగ్గరగా తీసుకుని మూలుగుతూ పక్కకి తిరిగి పోయాడు.
అబ్బాస్, టింకూ కలిసి బలవంతంగా వాడిని తిప్పి, నిక్కరు విప్పి చూశారు. టింకూ కళ్లలో నీటి పొర..
వాడి తొడలు చూస్తుంటే, చిన్నాకి ఏడుపాగ లేదు. వణుకుతున్న చేతులతో సున్నితంగా రాయ బోయాడు. గట్టిగా కేక పెట్టాడు టింకూ.
పల్చని చర్మం చేతిలోకి వచ్చింది. రెండు తొడలూ ఎర్రగా.. గడ్డ కట్టుకుని పోయిన రక్తం బైటికి దుమకడానికి సిద్ధంగా ఉంది.
మర్మాంగాలు నల్లగా కమిలి పోయాయి.
ఎంత నొప్పెడుతోందో కానీ.. టింకూ వెక్కుతూ ఉండి పోయాడు. గట్టిగా ఏడవడం చాత కాని వాడిలా..
కాలి మీద నుంచి కారు వెళ్లిపోతే మూలిగే కుక్క పిల్లలాగ మూలిగాడు.
“చిన్నా! అబ్బాస్ అన్నా..” మూలుగుతూనే, నీరసంగా పిలిచాడు.
“ఏంట్రా?”
“ఇలా దెబ్బ తగిలిందని నజీర్ అంకుల్ కి చెప్పద్దు. చంపేస్తాడు. ముందే చెప్పాడు. ఈ రేసుల్లో కాక పోయినా వచ్చే రేసుల్లో నేను జాకీ అయి తీరాలిట. ఇన్ని రూపాయలిచ్చార్ట మా నాన్నకి.” చేతులు బార్లా చాపి అన్నాడు టింకూ.
అబ్బాస్ కేసి చూశాడు చిన్నా..
“అలాగే చెప్పను టింకూ. ప్రామిస్.” అబ్బాస్ తల తిప్పుకుని వెళ్లి పోయాడు.
“హూ.. వీడు కూడా అంతే కాబోలు.. గుండె బదులు బండ పెట్టుంటాడు దేవుడు.” చిన్నా తిట్టుకుంటూ, కిచెన్ దగ్గరకి పరుగెత్తాడు.
“షెఫ్ అంకుల్..” కిచెన్ అంతా వెతుకుతూ పిలిచాడు.
“ఏంటి సమీర్?” షెఫ్ నాప్కిన్ కి చేతులు తుడుచు కుంటూ వచ్చాడు.
షెఫ్ కి ఇంగ్లీష బాగా వచ్చు. చిన్నా అతనితో ఇంగ్రీష్ లోనే మాట్లాడతాడు. అసిస్టెంట్లతో సైగలే..
“చిన్న కప్ లో ఆయిల్ కావాలి.”
“ఎందుకు.. మళ్లీ ఏమైనా చిట్కా వైద్యమా?”
“అవునంకుల్. స్కిన్ ఊడి పోయి, బ్లడ్ వస్తోంది.. టింకూకి.”
“ఓ.. ఫస్ట్ టైమ్ కామెల్ ఎక్కాడా?”
తెల్లబోయి చూసాడు చిన్నా.
“ఇక్కడ కామన్ ఆ ప్రాబ్లమ్. అందులో సుభానీ కొంచెం డెలికేట్ గా, ఛబ్బీగా ఉంటాడు కదా.”
అవునన్నట్లుగా తలూపాడు చిన్నా. కంట్లోంచి నాలుగు నీటి చుక్కలు షర్ట్ మీద పడ్డాయి.
“తగ్గి పోతుందిలే. ఇదిగో ఆలివ్ ఆయిల్.” చిన్న సీసాలో తీసి ఇచ్చాడు.
పరుగు పరుగున చిన్నా తమ రూమ్ కి వచ్చే సరికి, అబ్బాస్ ఆయింట్ మెంట్ రాస్తున్నాడు.. టింకూని పడుక్కోబెట్టి.
“ఇది యాంటీ బయాటిక్ కూడా. ఇన్ ఫెక్షన్స్ రావు. ఆయిల్ అక్కడ రాయి.” మర్మాంగాలు చూపించాడు.
అబ్బాస్ ని తప్పుగా అనుకున్నందుకు సిగ్గు పడుతూ, అతను చెప్పినట్లు చేశాడు చిన్నా.
“ఈ మాత్ర వేస్తే నొప్పి తెలీదు. వాటర్ తీసుకురా.” మాత్ర వేస్తూండగానే, టింకూ నిద్ర పోతున్నాడు.
“లంచ్ వచ్చినప్పుడు లేపి తినిపించచ్చు. రండి.. మనం టివి రూమ్ లో కూర్చుందాం.” పిల్లలందరూ అబ్బాస్ వెనుకే వెళ్లారు.
చిన్నా ఇంకా తేరుకో లేక పోయాడు.
“అది చాలా కామన్ చిన్నా. తగ్గి పోతుంది. నీ కాళ్లు, థైస్ సన్నగా ఉన్నాయి. అందుకే నీకు రాలేదా ప్రాబ్లమ్. వీళ్లనడుగు.. టింకూ అంత కాక పోయినా కొంచెమైనా వీళ్లకి వచ్చే ఉంటుంది.”
అవునన్నట్లు తలూపారు ముగ్గురూ.
“ఇంతకీ రేసులు..” చిన్నా సర్దుకుని అడిగాడు.
“అవును. రెండు రోజులు.. చాలా ఫేమస్, ప్రెస్టీజియస్ రేసులు. ఎమిరేట్స్ హెరిటేజ్ క్లబ్ వాళ్లు ఆర్గనైజ్ చేస్తున్నారు. ఆ క్లబ్ ఛైర్మన్, డిప్యూటీ ఫ్రైమ్ మినిస్టర్. ఆయన ఆధ్వర్యంలో జరగ బోతున్నాయి.”
“ఎప్పుడు?” నలుగురూ ఒకే సారి అన్నారు.
“ఇంక సరిగ్గా టెన్ డేస్. మనం కనీసం నాలుగు ప్రాక్టీస్ లు చెయ్యాలి, ఈ లోగా.” అబ్బాస్ ఆలోచిస్తూ అన్నాడు.
“ఆ. పెద్ద రేసులెక్కడవుతాయి? మన రేస్ ట్రాక్ లోనేగా? అదే పెద్దది.. అప్పుడు వెళ్లాం కదా!”
“కాదు. పక్క దేశంలో. ఇక్కడికి టూ హన్డ్రెడ్ కిలో మీటర్లు దూరం. ‘ఆల్ కతమ్’ ఎడారిలో. అక్కడ ఇసుక కుప్పలు బంగారు రంగులో మెరుస్తూంటాయి.”
“ఓ..” ఇసుక రంగుతో పనేం లేదు ఈ జాకీలకి.
అక్కడ.. చెప్పులు లేకుండా నడుస్తుంటే కాల్చేసే ఎండ లేకుండా ఉంటే చాలు.
ఒంటె ఎక్కేటప్పుడు, దిగాక.. చెప్పుల్లేని కాళ్లతో నడవాలి.
ఏ దెబ్బలూ లేకుండా బైట పడితే చాలు.
“హలీమ్ సాబ్.. సెలెక్ట్ చేస్తారు, మన రేస్ ప్రాక్టీస్ చివరి రోజున. ప్రాక్టీస్.. మన రేస్ కోర్స్ లోనే చేస్తాం. మీరు రోజూ ఎక్సెర్ సైజులు చేస్తుండాలి. చాలా ప్రతిష్ట కలిగిన రేసులు. ఫస్ట్ వస్తే మంచి బహుమానం ఉంటుంది.”
“సరే అన్నా. మేం గ్రౌండ్ లో రన్నింగ్ చేస్తాం. కాసేపు టివి చూసి.” చిన్నా అందర్నీ కూర్చో పెట్టాడు.
“లంచ్ అయాక వెళ్తాం. రెడీగా ఉండండి.”
అబ్బాస్ వెళ్లి పోయాడు.. నజీర్ తో ఇహెచ్ సి రేసుల గురించి చెప్పటానికి.
అదే మొదటి సారి, చిన్నా టివి రూమ్ కి రావడం.
అదంతా చూసి.. అంత వరకూ ఎందుకు రాలేదా అని విచారించాడు.
చాలా విశాలంగా ఉండడమే కాదు.. చల్లగా కూడా ఉంది.
“మేం రూమ్ కి వెళ్తున్నాం. కాసేపు పడుక్కుంటాం.” రూమ్ మేట్స్ చెప్పేసి వెళ్లి పోయారు..

కలియుగ వామనుడు 3

రచన: మంథా భానుమతి

“మరి నువ్వు.” ఇంత లావెలా ఉన్నావని అడగలేక పోయాడు చిన్నా. కిషన్ కి అర్ధమైపోయింది, ఏమడగాలనుకుంటున్నాడో.
“ఇంట్లో, బైటా కనిపించిందల్లా ఫైట్ చేసి తినెయ్యడమే. మిగలిన వాళ్ల గురించి చూడను. ఐనా నా కడుపు ఎప్పడూ కాళీగానే ఉంటుంది. అందుకే అమ్మేసుంటారు, నన్ను భరించలేక. ఎక్కడో అక్కడ తింటాన్లే కడుపునిండా అని. వీళ్లు కూడా కడుపు విండా పెట్టట్లేదు. ఎప్పుడూ ఆకలిగానే ఉంటోంది.” కిషన్ హిందీ, మరాటీ కలిపి మాట్లాడుతుంటే బాగా అర్ధమవుతోంది చిన్నాకి.
కళ్లల్లో నీళ్లు తిరిగాయి చిన్నాకి. తాము తక్కువ తినైనా తనకి పెట్టే అమ్మ, నాన్నమ్మలని తల్చుకుని. ఐనా తను డాక్టర్ చెప్పినంతే తప్ప ఎక్కువ తినడానికి ఎట్లాగా లేదు.
“నా దాంట్లోంచి పెడతాలే. నేనెక్కువ తినలేనుగా.”
కిషన్ లేచి పరుగెత్త సాగాడు.
చిన్నా, టింకూ ఏం చేస్తున్నాడా అని చూస్తున్నాడు.
టింకూ, ఇంకొక పిల్లాడితో కలిసి, సీ-సా ఆడుతున్నారు. ఫరవాలేదు.. రాత్రి వరకూ గోల చెయ్యడు. రాత్రైతే చూడాలి.. ఏమంటాడో.
కిషన్ చెప్పిన సంగతి గుర్తుకొచ్చింది చిన్నాకి. మస్తానంకుల్ నిజంగానే అమ్మేసుంటాడా? ఆ రోజు తాము చదువుకుంటుంటే వచ్చిన వాళ్లిద్దరూ.. ఒకడైతే సినిమాల్లో విలన్ లాగే ఉన్నాడు.
అంతే అయుంటుంది. మస్తానంకులు బాడ్. ఎప్పుడూ ఆంటీని కొడ్తుంటాడు.
టింకూని అమ్మేస్తే.. మరి తననెందుకు తీసుకొచ్చారు? తన్ని కూడా అమ్మేశాడా.. మస్తానంకుల్ అంత పని చేసినా చేస్తాడు.
పాపం! నాయన.. కొడుకునెంతో గొప్పవాడ్ని చెయ్యాలనుకున్నాడు. దేవుడొకలా అన్యాయం చేస్తే ఈ మనుషులొకలా చేస్తున్నారు.
ఉలిక్కి పడి లేచి టైమ్ చూసుకున్నాడు తాన్యా. ఐదు దాటింది. అంటే మూడు గంటలు పడుక్కున్నాడన్న మాట.
పిల్లలేం చేస్తున్నారో! పాపం అనిపించిందొక క్షణం. ఆకలేస్తోందో ఏమో.
ఏం చెయ్యాలో.. డాక్టర్ గారిచ్చిన లిస్ట్ ప్రకారం ఎప్పుడూ చేసే మెస్ అతనికి చెప్పేశాడు పొద్దున్నే. వారం రోజులకి సరిపోయే లిస్ట్ ఇచ్చేశాడు.
వెళ్లి తీసుకుని రావడమే.
లేచి ఒళ్లు విరుచుకుని అటూ ఇటూ చూశాడు. పిల్లలందరూ కూడా తలా ఒక చెట్టు నీడనా నిద్ర పోతున్నారు. లేపి, లోపలికి తీసుకెళ్లాడు. మంచినీళ్ల కుండ దగ్గరికి తీసుకెళ్లి తలా గ్లాసూ నీళ్లిచ్చాడు. ఆబగా తాగేశారందరూ.
అసలు పరుగులు పెట్టాక, ఆటలాడాకే పిచ్చిగా దాహం వేసింది. కానీ, జుట్టంకుల్ తలుపు తీస్తే కానీ లోపలికెళ్ల లేరెవరూ.
మర్నాటి నుంచీ, ఒక కుండ, గ్లాసులూ బైట కూడా పెట్టుకోవాలనుకున్నాడు తాన్యా. తాన్యాకి ముందు పనిచేసే వాడిని బాస్ పట్టుకు పోయాడు.. పిల్లల్ని బాగా చూస్తున్నాడని. రెట్టింపు జీతం ఇచ్చి. వాడు ఆనందంగా వెళ్లిపోయాడు.
“బాత్రూంలో కెళ్లి ఉస్సులేవైనా ఉంటే చూసుకుని, మోహాలు కడుక్కుని రండి. నేను డిన్నర్ తీసుకొస్తా.” తాళం వేసుకుని బైటికెళ్లాడు.
ఒకళ్లతో ఒకళ్లు మాట్లాడుకుంటారేమో.. అనుమానం వచ్చింది. కానీ.. మాట్లాడుకుంటే మాత్రం ఏం చేస్తారు? ఏం చెయ్యగలరు? వాళ్లకీ తెల్సుగా.. బైటికెళ్లినా ఉంటానికిల్లు లేదని. తలెగరేసి, బండి ముందుకి పోనిచ్చాడు.
ఆనంద్, ఎందుకైనా పనికొస్తుందని, తాన్యాకి మోటర్ సైకిల్ నడపడం నేర్పించి, సెకండ్ హాండ్ మోపెడ్ కొనిచ్చాడు. దాని వల్ల ఎన్నో ఉపయోగాలు కనిపించాయి.
హాల్లో టీవీ ఆన్ చేశాడు చిన్నా.
అందరి దగ్గరికీ వెళ్లి పరిచయం చేసుకున్నాడు. ఇద్దరు మాత్రం కళ్లు పెద్దవి చేసి చూస్తుండి పోయారు. మళయాళం, కన్నడం వాళ్లు. వాళ్లకి పేర్లు చెప్పటం కూడా తెలీలేదు. అంకెలసలే రావు. వయసెంతంటే కూడా చెప్పలేక పోయారు.
వాళ్ల భాష తప్ప ఏదీ రాదు.
వాళ్లని చూస్తూ చిన్నా ఆలోచన్లో మునిగి పోయాడు.
ఆ పిల్లలిద్దరికీ నాలుగేళ్లకి మించి ఉండవనుకున్నాడు.
తనకి మాత్రం పదకొండేళ్లు నిండినా పదహారేళ్ల తెలివుంది. తనని ఎప్పుడూ చూసే డాక్టర్ గారదే అన్నారు.
“చూడు బుల్లయ్యా! కొంతలో కొంత నయం. చిన్నాకి కాస్త మంచిరకం పొట్టితనం వచ్చింది.”
“అదేంటి డాట్రుగారూ! ఇందులో మంచీ చెడూ కూడా ఉంటయ్యా?” బుల్లయ్యకి సందేహం.. అసలీ విడ్డూరవే ఎక్కడా చూళ్లేదు.
చిన్నాని హాస్పిటల్లో చూసే డాక్టర్ గారు చాలా మంచివారు. ప్రతీ ఆదివారం బాబా గుడికొస్తారు డాక్టర్ గారు, ఆయన భార్య. అందుకే బుల్లయ్యకి బాగా చనువు. అతని దగ్గరే పువ్వులు కొంటారు, చిన్నాతో మాట్లాడుతూ.
“ఉన్నాయి బుల్లయ్యా! ఈ పొట్టితనంలో వందల రకాలు పైగా ఉన్నాయి. ప్రధానంగా డ్వార్ఫ్ లు, మిడ్గెట్ లు అని రెండు రకాలు. ఒక్క డ్వార్ఫిజమ్ లోనే రెండు వందల రకాలున్నాయి. చాలా మంది పొట్టి వాళ్లకి మిడ్గెట్ అని పిలుస్తే కోపం వస్తుంది. కానీ ఆ పొట్టి రకమే కాస్త మంచిది. మిడ్గెట్లని, బుల్లి మనుషులు అని పిలవమంటున్నారు ప్రపంచ వ్యాప్తంగా. డ్వార్ఫ్ లని కూడా బుల్లి మనుషులనే అంటారనుకో..”
“అసల్కి అలా ఎందుకవుతారయ్యగారూ?”
“పుట్టుకతో వచ్చిన జన్యులోపం వల్ల. ఆ లోపం ఎందుకొస్తుందంటే.. ఏం చెప్పలేం. ఆ దేవుడి మాయ.. ఆ సర్వేశ్వరుడి సంకల్పం అనే చెప్పాలి. మన శరీరంలో క్రోమోజోములని కొన్ని పదార్ధాలుంటాయి. వాటిలో ఒక క్రోమోజోమ్ సరిగ్గా లేక పోవడం వల్ల పెరగుదల మీద దాని ప్రభావం పడుతుంది. దానిని సరి చెయ్యడం మానవ మాత్రుల తరం కాదు.”
“మరి ఈ మంచి పొట్టాళ్లు..”
“అలా అనకూడదు బుల్లయ్యా! బుల్లి మనుషులు అనాలి. ఇంగ్లీష్ లో లిటిల్ పర్సన్స్ అంటారు. వాళ్లని కూడా మామూలు మనుషుల్లాగే చూడాలి. వింతగా, లేదా జాలిగా చూడ కూడదు.”
“అలాగే డాట్రు గారూ. నా కొడుకే అలా ఉన్నప్పుడు నేనెందుకు వేరుగా చూస్తాను?”
“నువ్వే కాదు. మీ బంధు మిత్రులందరికీ చెప్పాలి. చిన్నా చాలా తెలివైన వాడు. తప్పకుండా పెద్ద పేరు తెచ్చుకుంటాడు. ఒక రోజు వాడి మూలంగా మీకు గుర్తింపు వస్తుంది చూడు.”
“అంత కంటే కావలసిందే ముంది బాబూ! ఈ తేడా లేంటో.. మా వోడు మంచి బుల్లి మనిషెలా గయ్యాడో..”
డాక్టర్ ప్రకాశ్ కి నవ్వొచ్చింది మంచి బుల్లి మనిషని అంటుంటే..
“అదే.. చెప్తున్నా. డ్వార్ఫ్ పీపుల్ కి అవయవాలు సమంగా ఉండవు. అంటే సమతూకంగా ఉండవు. ఒకో అవయవం ఒకోలా ఎదుగుతుంది. తల పెద్దగా అవుతుంది. మెడ కనిపించదు. కాళ్లు చేతులూ లావుగా ఉంటాయి. వంకర టింకరగా నడుస్తారు. ఎముకలు సరిగ్గా.. ఒక తీరుగా పెరగవు. వికారంగా ఉంటాయి. వెన్నెముక వంగిపోతుంటుంది”
“చిన్నా! నువ్వు బైట కూర్చుంటావా?” అక్కడే కూర్చుని ఆసక్తిగా వింటున్న చిన్నాని అడిగాడు బుల్లయ్య. తనకే వినడానికి ఇంత బాధగా ఉంటే.. చంటోడు, వాడికెలా ఉంటుందీ.. ఎలా తట్టుకుంటాడూ.
“ఫర్లేదు నాన్నా..” చిన్నా కదల్లేదు.
“విననీ బుల్లయ్యా! చిన్నా బాగా తట్టుకుంటున్నాడు తన స్థితిని. అర్ధం చేసుకుంటే మంచిదే..” డాక్టర్ ప్రకాశ్ అన్నాడు.
“అలాగే నండీ.. ఇంకా ఏమవుతుంది..”
“కీళ్ల నొప్పులు.. అదే జాయింట్ పెయిన్స్, నరాలు నొక్కుకు పోతుంటాయి.. అంటే జామ్ అయిపోతాయి. దాని వల్ల రకరకాల సమస్యలొస్తాయి. ఒక కాలు పొట్టిగా, ఇంకొక కాలు కొంచెం పొడుగ్గా.. అలాగన్న మాట. ఒకోసారి దురదలు.. ఒకటని కాదు. కొంత మందికి ఎప్పుడూ తలనొప్పి ఉంటుంది.”
“మరి ఆ రెండో రకం”
“మంచి బుల్లి మనిషా?” డాక్టర్ ప్రకాశ్ నవ్వాడు.
“నేను అదే కదండీ డాక్టర్ గారూ?” చిన్నా ముందుకి వంగాడు.
“అవును. మిడ్గెట్ అని రిఫర్ చేస్తే కోపాలొస్తాయి వాళ్లందరికీ.. కానీ మెడికల్ గా సమస్యలెక్కువగా రావు. మిడ్గెట్స్ మామూలు మనుషుల్లాగే ఉంటారు. అంటే.. పెరుగుదల మాత్రం ఆలిశ్యంగా ఉంటుంది.. కొన్నాళ్లయ్యాక ఆగి పోతుంది. అంతే. అవయవాలన్నీ సక్రమంగా ఉంటాయి. చెయ్యి, కాలు.. పైభాగాల కింది భాగాల నిష్పత్తి, నడుం పైభాగం, కింది బాగం అన్నీ సమతూకంగా ఉంటాయి. తల కూడా పెద్దగా అవదు. ఎప్పటికీ చిన్న పిల్లల్లాగే ఉంటారు. మొహం కూడా అంతగా ముదరదు.”
“చిన్నాకి అటువంటిదే అనీ.. ఆ సంగతెలా తెలిసిందండీ?” బుల్లయ్య కాస్త నెమ్మదించుకుని అడిగాడు.
“చూస్తున్నా కదా.. పదేళ్లు నిండినా, ఐదేళ్ల పిల్లవాడిలాగే ఉన్నాడు. కొద్దిగా కళ్లలో మెచ్యూరిటీ కనిపిస్తోందంతే. కండరాలు కూడా వయసుకి తగ్గట్లు గట్టి పడలేదు. ఈ పాటికి వెన్నెముక వంగడం మొదలు పెట్టాలి. అదేం లేదు. కొన్ని రక్త పరీక్షలు చేసి నిర్ధారించుకుందాము. ఇంకా అదృష్టం ఏమిటంటే.. బుర్ర వయసుకి తగ్గట్టు తయారవుతోంది.. అంటే బుర్రలో తెలివి.. మామూలు పిల్లలాగే, ఇంకా మాట్లాడితే కొంచెం ఎక్కువగానే ఉంది. అందుకని చిన్నా మామూలుగా స్కూల్ కి వెళ్లి చదువు కుని, తను అనుకున్నది సాధించ వచ్చు.”
“అంటే.. మా వోడు వామనుడాండీ.”
“సరిగ్గా చెప్పావు బుల్లయ్యా. చిన్నా వామనావతారమే. ఏం సాధిస్తాడో చూడాలి.” డాక్టర్ ప్రకాశ్ కళ్ల ముందు మెదిలాడు చిన్నాకి.
తలుపు చప్పుడైతే ఆలోచనల్లోంచి బైట పడ్డాడు చిన్నా.
“ఏం సాధిస్తానూ? ఇలా ఇక్కడ చిక్కుకు పోతే.. స్కూలు లేదు. చదువూ లేదు. ఇంజనీర్ అవడం మాట దేవుడెరుగు.. ఇంక కంప్యూటర్ తన జీవితంలో ఎప్పుడైనా కంట పడుతుందా అనేది అనుమానమే.” మనసులో ఏడుస్తూ అనుకున్నాడు.

*****

తాన్యా భోజనం పట్టుకుని వచ్చాడు.
తనకి కూడా తెచ్చుకున్నాడు.
“ఎవరైనా సాయం చెయ్యండిరా! మీ ఇళ్లల్లో ఇల్లాగే దర్జా వెలగ బెడ్తారా? చస్తున్నాను, ఒక్కడినీ చెయ్యలేక.”
విడి విడిగా అట్ట పెట్టెల్లో కట్టించి తెచ్చాడు.
తలా ఒక పాకెట్టియ్యడానికి కష్టమేంటో అనుకున్నాడు చిన్నా. లేచి అందరికీ ఒక్కో పాకెట్, చిన్న సీసాల్లో నీళ్లు అందించాడు.
మూలగా ఉన్న పెద్ద చాప తీసుకొచ్చి పరిచాడు తాన్యా.
అందరినీ కింద కూచుని జాగ్రత్తగా తినమన్నాడు. తను కూడా వాళ్లతో కూర్చుని తింటున్నాడు.
పిల్లలంతా ఆడి ఆడి అలసి పోయి, ఆకలి మీదున్నారేమో.. చకచకా తినేశారు.
నిజం చెప్పాలంటే, చిన్నాకి తప్ప మిగిలిన అందరికీ ఇక్కడే మంచి భోజనం దొరుకుతోంది. ఎక్కడా అడుక్కోక్కర్లేదు. ఒక రొట్టె ముక్కకి ఇంట్లో వాళ్లతో, బైటి పిల్లలతో కొట్లాడక్కర్లేదు. కడుపు నిండా తినగల్గుతున్నారు.
ఒక్క అమ్మ ప్రేమ తప్ప అన్నీ దొరుకుతున్నాయి. ఎన్నాళ్లు దొరుకుతాయా అనేది వేరే విషయం.
తమనేంచేస్తారా.. భవిష్యత్తేమిటా అనేది ఆలోచించగలిగే వయసెవరికీ లేదక్కడ. చిన్నాకి తప్ప.
రెండు రోజులు గడిచాయి.
చిన్నాకి పిచ్చెక్కినట్లుగా ఉంది. ఈ పాటికి కంప్యూటర్ టీచర్ మైక్రోసాఫ్ట్ ఎక్సెల్, పవర్ పాయింట్ నేర్పిస్తూ ఉండే వాళ్లు.
ఎంత టైమ్ వేస్ట్ అయిపోతోందో! ఏడుపొచ్చింది. పొద్దున్నే తినడానికిచ్చేసి వెళ్లిపోయాడు జుట్టంకుల్. కార్టూన్లు పెట్టేసి.
రోజువారీ చర్య అదే.
మధ్యాన్నం భోజనం వచ్చే వరకూ కార్టూన్లు చూడ్డమే. పిల్లలలో చాలా మందికి అక్షరాలు చదవడమే కాదు.. గుర్తు పట్టడం కూడా రాదు కనుక, వాళ్లకేం ఇబ్బంది లేదు. టింకూ కూడా ఆటల్లో పడి పోయాడు. హోంవర్క్ ఏం చేయ్యక్కర్లేదని.. హాయిగా ఉంది వాడికి.
టింకూని చూస్తుంటే కూడా బాధగా ఉంది. లెక్కలు బాగా చేస్తాడు వాడు. ఈ పాటికి ఫ్రాక్షన్స్ నేర్చుకునే వాడు.
కనీసం చాక్ పీస్ దొరికినా బాగుండును. గ్రౌండ్ లో అరుగు మీద గుర్తున్నవి రాసుకునే వాడు.
పిల్లలని, వాళ్లకి కావలసినప్పుడు గ్రౌండ్ లోకి వెళ్ల నియ్యమన్నాడు ఆనంద్. లేకపోతే పంజరంలో బంధింపబడ్డ జంతువుల్లా ఐపోతారని.
“కేజ్ ఫ్రీ చికెన్స్ లాగ ఉండాలి. వాటి గుడ్లనీ, చికెన్లనీ కూడా రెట్టింపు డబ్బులిచ్చి కొంటారు. అదే విధంగా మన పిల్లలు కూడా యాక్టివ్ గా ఉండాలి, ఎక్కువ డబ్బులు సంపాదించాలి.” బోధించాడు ఆనంద్.
నిజవే.. కోడిపిల్లలకీ ఈళ్లకీ తేడా లేదనుకున్నాడు తాన్యా.
చిన్నా గ్రౌండ్ లోకి పరుగెత్తాడు. వాడికి ఉన్నట్లుండి ఐడియా వచ్చింది.
కబడీ ఆడే చోట అంతా ఇసుకే కదా! అందులో వేలితో రాసుకుంటే.. అలాగే వెళ్లి.. చేత్తో చదును చేసి రాయడం మొదలు పెట్టాడు. ఏం రాయాలి?
ఇంగ్లీష్ పాఠం గుర్తు తెచ్చుకుని, తనే ప్రశ్నలు రాసుకుని, ఆన్సర్లు రాయ సాగాడు. కొంచె సేపటికి విసుగొచ్చింది. పెద్ద పెద్ద అక్షరాలు రాయాలి. ఒక వాక్యం రాయడానికే ఆరు సార్లు లేవాలి.
పైగా పైనించి ఎండ దంచేస్తోంది.
విసుగొచ్చి, లేచి లోపలికెళ్లి పోయాడు. వెళ్లే ముందు తను రాసింది తుడిపెయ్యడం మర్చి పోలేదు.
పిల్లలంతా కార్టూన్లో ములిగిపోయున్నారు. హాల్లోనే కాసేపు అటూ ఇటూ తిరిగాడు చిన్నా. వీధిలోదీ, గ్రౌండ్ లోకెళ్లేదీ కాక, మొత్తం ఆరు తలుపులున్నాయి హాల్లో. ఒక్కొక్కటీ తెరిచి చూశాడు.
ఒక తలుపు వంటింట్లోకి.. అక్కడ ఒక ఫ్రిజ్, స్టౌ.. గాజు తలుపులున్న అలమార్లలో గిన్నెలు, పళ్లాలు ఆవీ ఉన్నాయి. ఎప్పుడూ ఎవరూ వాడినట్లు లేదు. ఒక మూల ప్లాస్టిక్ గ్లాసులు, ప్లేట్లు.. చెంచాలు.
రెండు తలుపులు గదుల్లోకి.. అవి తమ గదిలాగే ఉన్నాయి. మిగిలిన నలుగురూ అక్కడుంటారనుకున్నాడు చిన్నా.
ఇంకొకటి సరే.. తమ గది.
మిగిలిన రెండు తలుపులూ లాగితే రాలేదు. తాళాలేసున్నాయి. అవి తియ్యగలుగుతే ఏవన్నా తెలుస్తుంది. అక్కడ కంప్యూటర్ ఉంటే.. సరస్వతీ టీచర్ గారికి మెస్సేజ్ పంపచ్చు. మళ్లీ గుర్తుకొచ్చింది, నెట్ కూడా ఉండాలని.
పైగా తామెక్కడున్నారో.. అడ్రస్ అదీ ఏం తెలీదు. ఏమని ఇస్తాడు..
వీధి తలుపు చప్పుడవుతుంటే పరుగున వెళ్లి సోఫాలో కూర్చున్నాడు.. అదే కార్టూన్ ఎనిమిదోసారి చూస్తూ.. పోనీ అదయినా మార్చచ్చు కదా!
అడుగుతే ఏమంటారో..
గుడ్ అంకుల్ వచ్చినప్పుడు అడగాలి.
‘ఛ..ఛ వాడు గుడ్ ఏంటి.. వెరీ బాడ్ అంకుల్.’ చీదరగా అనుకున్నాడు మళ్లీ చిన్నా..
తలుపు తీసుకుని వచ్చారు ఆనంద్, తాన్యా.
ఈసారి టింకూ పరుగెత్తుకుని వెళ్లలేదు. తల కూడా కదిపి చూడలేదు. వాడి చిన్ని బుర్రకి కూడా అర్ధమయిపోయింది. ఇంక తమని ఇంటికి పంపరని.
“చూడండి మీకోసం ఏం తెచ్చానో?” ఉత్సాహంగా అన్నాడు ఆనంద్.
పిల్లలు మాత్రం నిరుత్సాహంగా చూశారు.
ఆనంద్ చేతిలో గోళీల సంచీ. వీధి పిల్లలు ఆడే ఆట. గోళీల కోసం చేతులు కాళ్లు కూడా విరుచుకున్న వాళ్లు తెలుసతనికి.
కిషన్ లేచి వెళ్లాడు.
“వీడికొక్కడికే వచ్చినట్లుందిరా ఈ ఆట.. పోన్లే.. నువ్వే నేర్పించి, ఆడించు. మీకందరికీ కొత్త పేర్లు పెడుతున్నాను. చిన్నా పేరు సమీర్. టింకూ పేరు సుభానీ. కిషన్ పేరు కృష్ణ. వీళ్ల పేర్లు నయీమ్, సిరాజ్, తబ్రీజ్. అందరూ గుర్తు పెట్టుకోండి. ఎవరడిగినా అవే పేర్లు చెప్పాలి. ఆ పేర్లతో పిలుస్తే పలకాలి. తెలిసిందా?” ఆనంద్ ఒక్కొక్కళ్ల దగ్గరికీ వెళ్లి చెప్పాడు.
“రేపు అందరికీ క్షవరం చెయ్యి. కొంచెం జుట్టుంచి మిలట్రీ కట్ లాగ చెయ్యి.” తాన్యాకి సూచనలిచ్చాడు.
“టివీలో ఇంకేవైనా పెడితే బాగుంటుందండీ. ఒకటే కార్టూన్ చూసి చూసి విసుగొస్తోందండి అందరికీ.” తాన్యా అడిగాడు.
“వాళ్లకా నీకా? సర్లే రేపు, వేరే కార్టూన్లు, మంచి మసాలా సినిమాల డివిడీలు తెచ్చి పడేస్తా.” నవ్వుతూ అన్నాడు ఆనంద్.
తాన్యా కూడా నవ్వాడు.
పిల్లలు ఆశ్చర్యంగా వాళ్లనే చూస్తున్నారు. ఇలా నవ్వగా ఎప్పుడూ చూడలేదు ఎవరూ మరి. చిన్నా మిగిలిన పిల్లల్నే అనుకరిస్తున్నాడు. తన స్వంత తెలివి బైట పెట్టడం లేదు.
“గోళీలాడుకుందాం వస్తారా?” హుషారుగా అడిగాడు ఆనంద్.
పిల్లలు లేచి గ్రౌండ్ లోకి నడిచారు.
“కృష్ణా! ఇట్రా.. గుంత తవ్వు. అందరికీ నేర్పిద్దాం. చాలా బాగుంటుంది తెలుసా? గురి చూసి కొట్టాలి. ఎన్ని గోళీలు కొట్ట గలుగుతే అక్కడున్నవన్నీ కొట్టిన వాళ్లకొచ్చేస్తాయి.” కాసేపు వాళ్లతో గడిపి వెళ్లాడు ఆనంద్.
మర్నాడు కొత్త డివిడీలొచ్చాయి.
సినిమాలు, కార్టూన్లు, పాటలు.. సమయం బాగా గడుస్తోంది అందరికీ.. చిన్నాకి తప్ప.
………………..
బుల్లయ్య నీరసంగా బయలుదేరాడు, బండి తోసుకుంటూ. ఏది చూసినా చిన్నాగాడే కనిపిస్తున్నాడు.
పది రోజులయిపోయింది. పిల్లల జాడ తెలియలేదు.
రోజూ పోలీస్ స్టేషన్ కెళ్లి వస్తున్నాడు.
“అన్ని చోట్లా తిరగేశాం బుల్లయ్యా! ఎక్కడా ఏ క్లూ అందటం లేదు. ఇంకో పదిరోజులు చూసి, కేసు మూసేస్తానంటన్నారు సి.ఐ గారు.” సబిన్స్పెక్టర్ చెప్పేశాడు.
కళ్లలో నీళ్లు కుక్కుకుని ఇంటికెళ్లిపోయాడు. ఇంట్లో నాలుగు రోజులు పొయ్యిలో పిల్లి లేవలేదు. చుట్టు పక్కల వాళ్లు రెండ్రోజులు సాయం చేసి ఊరుకున్నారు.
అందరివీ అంతంత మాత్రం బతుకులే. ఎక్కడ్నించి తెచ్చి పెడతారు?
జానీ ఆంటీ ఏడుస్తూనే పన్లు చేసుకుంటోంది. మిగిలిన పిల్లల సంగతి చూడాలి కదా మరి.
మస్తానయ్య పిల్లలు వెళ్లిన మర్నాటి నుంచే అయిపు లేడు. జానీకి అలవాటే.. వాడట్టా నెలా రెణ్ణెళ్లు మాయమై పోటం.
సరస్వతీ టీచర్ అప్పుడప్పుడొచ్చి అడుగుతుంటుంది.
“ఎప్పటికైనా ఆడు తిరిగొత్తాడ్రా! అప్పుడు మనం ప్రాణాల్తో ఉండాలి కదా! మనం మామూలుగా పన్లలో పడాలి. గుక్కెడు చాయ్ పడకపోతే ఇంక ప్రాణం పొయ్యేట్టుంది. లేవండి. అమ్మాయ్.. లే.” తల్లి గోలకి తప్పదన్నట్లు లేచాడు బుల్లయ్య.
సూరమ్మ కూడా, కడుపులో పేగులు ఉండ చుట్టుకు పోతుంటే, చాపమీంచి లేచి నిలబడింది. కళ్లు గిర్రున తిరిగాయి.
ముసలామె చెప్పిన మాట నిజమే. చిన్నా వచ్చేటప్పటికి తాము బతికుండాలి. అమ్మా, నాయనా కనిపించకపోతే ఎర్రినాగన్న ఎక్కడికి పోతాడూ! జుట్టు ముడేసుకుని, టీకి నీళ్లు పడేసి దొడ్లోకెళ్లింది.

మస్తానయ్య తను మొదటగా రాజాని కలిసిన జాగాకెళ్లి వెతికాడు..
రాజా కానీ, నానా కానీ కనిపిస్తారేమోనని. అటు కిలో మీటరూ, ఇటు కిలోమీటరూ వెతికినా కనిపించ లేదు.
యాభైవేలు వస్తున్నాయన్న ఉత్సాహంలో రాజాగాడి అడ్రస్ కనుక్కోలేదు. నానా ఎవరో అసలే తెలియదు. కనీసం కొంత అడ్వాన్స్ అన్నా తీసుకోవలసింది.
పైగా.. రాజాగాడే అన్నాడు.. “రోజూ ఈ బడ్డీ దగ్గరే కూకుంటా అన్నా..” అని.
అక్కడికీ పదిరోజులుగా కనిపించిన అందర్నీ అడుగుతూనే ఉన్నాడు. అందరూ తల అడ్డంగా ఊపే వాళ్లే. ఆడు అయిపులేడు. అటు పిల్లాడూ కనిపించకుండా పోయాడు.
ఛెళ్లుమని ఎవరో వీపుమీద కొట్టినట్టయింది.
‘ఒక్క నీ పిల్లాడేనా..’
మద్దిలో ఆ చిన్నాగాడ్నెందుకెత్తుకెళ్లారూ? అదో లేని పోని గోల కింద తయారైంది.
పొరపాట్న ఎవరికైనా తెలిసిందంటే బస్తీలో.. చంపేస్తారు తన్ని.
అప్పుడు.. ఏడుపొచ్చింది మస్తానయ్యకి. పాముని పెంచుతే ఊరుకుంటుందా? కనిపించినోళ్లందర్నీ కాటెయ్యదూ?
చెట్టుకిందికెళ్లి, నేల మీద కూర్చుని భోరుమన్నాడు.
తిండితిని రెండ్రోజులయింది. జేబులో డబ్బులున్నాయి కనుక అప్పటి వరకూ బళ్లదగ్గిర అవీ ఇవీ తిని కడుపు నింపుకున్నాడు.
అయిపోయింది. చేతిలో డబ్బూ.. ఇంట్లో స్థానం.
ఏ మొహం పెట్టుకునెళ్తాడూ?
అవునూ.. ఆ ఇల్లు తనది కాదూ? ఎవరు రావద్దంటారు.. అలా అంటే కాళ్లిరగ్గొట్టి పొయ్యిలో పెట్టలేడా? తల విదిలించుకుని ఇంటికి బయల్దేరాడు మస్తానయ్య.
దారిలో ఎదురయ్యాడు పెద్ద మేస్త్రి.
“కొత్త కాంప్లెక్సు వస్తా ఉంది మస్తానయ్యా! నువ్వుగానీ చేర్తావా మాతో? ఒక్క రోజుకూడా నాగా పెట్టకూడదు. ఆదివారాలు కూడా పన్చెయ్యాలి. డబ్బులు బాగా వస్తాయనుకో?”
దేవుడే కనిపించి వరమిచ్చినట్టయింది. అప్పటికి పాత పన్లు అయిపోయి చాలా రోజులయింది. అక్కడా అక్కడా చిన్నా చితకా పన్లు చేసుకుని కాలక్షేపం చేస్తున్నాడు.
జానీ గోలెట్టేస్తోంది. డబ్బు చాలట్లేదని.
ఈ పైసలు దొరికి శనారం శనారం ఐదారొందలు పడేశాడంటే డబ్బుకి ఢోకా ఉండదు. కాస్త ఈ టింకూ గాడి గోల కూడా సద్దుమణుగుతుంది.
ఏ మాటకామాటే.. మస్తానయ్యలో మంచి పనితనం ఉంది. లేబరు చేత కూడా బాగా పని చేయిస్తాడు.
“అట్టగే వస్తానయ్యా. ఇంకెవరికీ చెప్పమాకండి.” ఇంచుమించు ఏడుపు గొంతుతో అన్నాడు. కొంత ఇంట్లో పరిస్థితికి, కొంత ఆ రాజాగాడు మోసం చేశాడన్న బాధ.. కొంత పని దొరికిందన్న ఆనందంతో.. ఏడుపొచ్చేసింది. రోజూ కాసిని చుక్కలేసుకోవచ్చు.
“ఐతే రేప్పొద్దున్నే ఏడింటికల్లా వచ్చెయ్యి. శంకుస్థాపన ఏడున్నరకి అది అయ్యాక ముగ్గులెయ్యాలి. ఎల్లుండి నుంచే పునాదులు మొదలెట్టాలి. నీకు తెలిసిన లేబరుని కూడా పిల్చుకురా.” మేస్త్రి హడావుడిగా వెళ్లి పోయాడు.
మస్తానయ్య హుషారుగా ఇంటికి బయల్దేరాడు.

“జానీ! ఊరంతా వెదికానే.. ఎక్కడా కన్పడ లేదు.”
నిస్తేజమైన చూపుల్తో చూసింది జానీ.
“ఎప్పుడో ఊరు దాటించేసుంటార్లే. నీకు తెల్దూ ఆళ్లెవరో?”
“ఏం మాట్లాడ్తన్నావే.. నా కెట్టా తెలుస్తుందీ? రేపట్నుంచీ ఫుల్లు పనే. ఆరింటికల్లా బయల్దేరాలి. కొత్త కాంప్లెక్స్. రెండేళ్ల వరకూ చూసుకోక్కర్లేదు. టింకూగాడు లేపోతే లేపోయాడు. మిగిలినోళ్ల మాటేటి.. ఆళ్లని చూసుకోవద్దూ? ఆళ్లేమైపోతారు? ఆళ్ల చదువులు అవీ..”
“ఆహా.. ఏం బాద్యత? ఏం శ్రద్ధ.. ఎక్కడా ఇంత మంచి మొగోణ్ణి చూడం. మళ్లీ రేత్రైతే కల్లుపాకలే కన్పిస్తాయి. పెళ్లాం పిల్లలూ అంతా హుళ్లక్కే..” జానీ గట్టిగా అరిచింది.
“అరవమాకే.. ఇంక కల్లు జోలికెళ్లను. సత్తెపామాణికంగా. శనారం నువ్వే వచ్చి మేస్త్రి దగ్గర డబ్బులు తీసుకో. మొత్తం నువ్వే నడిపియ్యి.”
కళ్లు విప్పార్చి ఆశ్చర్యంగా చూసింది జానీ.
“అబ్బో అబ్బో.. ఎన్నిసార్లవలేదూ!”
“నిజవే.. నీమీదొట్టు.”
“చూద్దాంగా.. వారం రోజుల్లో తేలిపోదూ?”
………………..
3

పిల్లలందరినీ వరుసగా నిలబెట్టాడు తాన్యా.
డాక్టర్ వచ్చి కొలతలు తీసుకున్నాడు.
“అందరూ సరైన కొలతల్లో ఉన్నారు. తాన్యా చాలా బాగా చూసుకున్నాడు. అభినందనలు తాన్యా! కృష్ణ.. అదే కిషన్ కూడా బరువు తగ్గాడు. ఇంక మీరు తలుచుకున్న పని మొదలు పెట్టచ్చు.
చిన్నా, టింకూలు ఆనంద్ దగ్గరకు వచ్చి రెండు నెలలయింది.
రోజూ మంచి ఆహారం, వ్యాయమం.. పిల్లల్ని బాగా తయారు చేశాయి. టివీ.. అదే డివిడి లో చూసే సినిమాలు, కార్టూన్లూ సరే సరి..మంచి కాలక్షేపం.
చిన్నా బతిమిలాడితే, ఒక నోట్ బుక్, పెన్సిల్ తెచ్చిచ్చాడు తాన్యా.. బొమ్మలు గీసుకుంటానంటే. బొమ్మలతో పాటు తమ రోజువారీ కార్యక్రమాలన్నీ రాయసాగాడు.
ప్రతీ వారం వచ్చి ఆనంద్ చెప్పే జాగ్రత్తలు, పాఠాలు.. అన్నీ రాశాడు. ఐనా.. రోజూ జరిగేదొక్కటే. రెండు కాగితాల్లో సరిపోయింది అంతా.
టింకూ కూడా ఏడవడం మానేశాడు. నయీమ్, సిరాజ్, తబ్రీజ్ లు కూడా కాస్త్త నవ్వడం, చిన్న చిన్న మాటలు మాట్లాడ్డం నేర్చుకున్నారు.
చిన్నా ఊహించినట్లే వాళ్లకి నాలుగేళ్లు నిండలేదింకా.
తాన్యా పెట్టిన తిండి తింటుంటే, కాస్త బుగ్గలు, ముఖంలో మెరుపు వచ్చాయి. ముద్దు ముద్దుగా చిన్నా దగ్గరకొచ్చి ఏవేవో చెప్పడానికి ప్రయత్నం చేస్తున్నారు. వాళ్లకి తెలుగు నేర్పించాడు చిన్నా. కొన్ని పదాలు దక్షిణాది భాషల్లో ఇంచుమించు ఒకేలాగుంటాయి కనుక, బాగానే పట్టుకుంటున్నారు.
ఏం చేసినా, తాన్యా బైటికెళ్లినప్పుడే.
లేకపోతే ఈ పాటికి క్షుణ్ణంగా మాట్లాడ గలిగే వాళ్లు.
ఇంట్లో ఉన్నంత సేపూ ఉష్ట్ర పక్షిలా కాచుకునే ఉంటాడు తాన్యా.
డాక్టర్ ఉండగానే వచ్చాడు ఆనంద్.
“థాంక్యూ డాక్టర్. ఇదిగో మీకు ఇస్తామన్న మనీ. అకౌంట్ ట్రాన్స్ఫర్ అంటే.. లేని పోని ఆరాలొస్తాయి. అవసరమైనప్పుడు మళ్లీ పిలుస్తాను. మీకు బాగా తెలుసు కదా.. సీక్రెసీ.. కొంచెం కూడా లీక్ అవకూడదు. పై వాళ్లు మన కదలికలు చూస్తూనే ఉంటారు. మన ఫామిలీల వివరాలు కూడా వాళ్ల దగ్గిర ఉంటాయి. చాలా జాగ్రత్తగా ఉండాలి. ఒక సారి ఈ పనులు వప్పుకుంటే.. ఇంక వదుల్చుకోడానికి ఉండదు. వన్ వే ఎంట్రీనే.”
ఆనంద్ మాటలకి తల పంకించి వెళ్లి పోయాడు డాక్టరు. ఆనంద్ తన గదిలోకెళ్లి కాసేపు ఏదో పనిచేసుకునొచ్చాడు.
పిల్లల్ని ఒకసారి చూస్తుండగానే సెల్ మోగింది. జేబులోంచి తీస్తూ తలుపు దగ్గరగా వెళ్లాడు, బైటికెళ్లి మాట్లాడ్డానికి.
అప్పుడే.. జేబులోంచి ఏదో జారిపోయింది.
ఆనంద్ బైటికెళ్లగానే, చిన్నా గబగబా వెళ్లి కింద పడిందేమిటా అని చూశాడు.
విజిటింగ్ కార్డ్..
చటుక్కున తీసి, తమ గదిలోకి తుర్రుమన్నాడు. తన డ్రాయింగ్ బుక్ తీసి ఒక బొమ్మ లో అడ్రస్, ఫోన్ నంబర్ రాసేశాడు. ఎపరైనా చూసినా అందులో ఏదో రాశాడని కనిపించదు.
బైటికి రాగానే, తలుపు దగ్గర ఆ కార్డ్ ని పడేశాడు.
చిన్నాకి తెలివి, సమయస్ఫూర్తి చాలా ఎక్కువ. అందుకే సరస్వతీ టీచర్ వాడి మీద ప్రత్యేకమైన శ్రద్ధ చూపిస్తుంటుంది. విజ్ఞానాన్ని పెంచే అన్ని రకాల పుస్తకాలనీ పరిచయం చేసింది.
తాన్యా బైటికి వెళ్లి ఆరు సూట్ కేసులు, ఇంకా కొన్ని బట్టల పాకెట్ లు తీసుకొచ్చాడు. పిల్లలంతా అప్పటి వరకూ రెండే జతల బట్టలతో గడుపుతున్నారు. రోజూ వాడి వాడి, అవి కూడా అరిగి పోయాయి.
ఒక్కొక్క సంచీలో, నాలుగేసి జతల బట్టలున్నాయి. సరిగ్గా సరిపోయే సైజులు. సంచీ మీద పేర్లు రాసున్నాయి.
అందరినీ పేరు పేరునా పిలిచి ఒక బట్టల సంచీ, ఒక సూట్ కేసు ఇచ్చాడు ఆనంద్.
“రెండు మూడు రోజుల్లో మీరు ఇక్కడి నుంచి వెళ్లి పోతున్నారు. మీరంతా ఒకే చోటుకి వెళ్లకపోవచ్చు. ఎక్కడికెళ్తారో నాక్కూడా తెలియదు. ఇద్దరిద్దరికి ఒక్కొక్క అమ్మా నాన్నా ఉంటారు. ఇప్పటికి మీరు వాళ్ల పిల్లలన్న మాట. వాళ్లతోనే ఉండి, వాళ్లు చెప్పినట్లు వినాలి. మీకు పాస్ పోర్ట్ లు తయారు చేసి ఆ టెంపరరీ అమ్మా నాన్నలకిచ్చాను. ఏ దేశం వెళ్తున్నారో.. మీ మీ అదృష్టం. మీరు ఏ పనులు చేస్తారో, అదే.. మీ చేత ఏం చేయిస్తారో, నాకు తెలియదు. జాగ్రత్తగా.. ఎవరి దగ్గరుంటే వాళ్లు చెప్పిన మాట వినాలి. వినక పోతే చాలా ప్రమాదం. అర్ధమయింది కదా! మిమ్మల్ని ఇంక నేను కలవక పోవచ్చు. బైబై..”
ఆనంద్ ఏడెనిమిది భాషల్లో సంభాషించ గలడు. ఏ భాష పిల్లవాడితో ఆ భాషలో అర్ధమయేట్లు చెప్పాడు.
“విమానం ఎక్కి వెళ్తామా అంకుల్?” కిషన్ అడిగాడు.
“అయుండచ్చు. ఎందులో ఎక్కడికి తీసుకెళ్తారో నాకు తెలీదని చెప్పాగా? ఉంటాను. గుడ్ బై.” వాళ్లకి బెస్ట్ ఆఫ్ లక్ చెప్పాలనిపించలేదు. వాళ్ల చేత చేయించబోయే పనులు ఏవో తెలియక పోయినా..
అంత ఆనందం కలిగించే పనులు మాత్రం కాదని మాత్రం తెలుసు.
వెనక్కి తిరిగి చూడకుండా వెళ్లి పోయాడు ఆనంద్..
చిన్నా, టింకూ.. మిగిలిన పిల్లలకీ ఏదో తెలియని భవిష్యత్తుని నిర్దేశించి.
…………………..

రాజీవ్ గాంధీ విమానాశ్రయం..
అర్ధ రాత్రి ఒంటిగంట దాటింది. కానీ అక్కడ పట్ట పగల్లాగే ఉంది. లైట్లు దేదీప్యమానంగా వెలుగుతున్నాయి.
టింకూ, చిన్నాల చెయ్యి పట్టుకుని ఒక స్త్రీ నడుస్తోంది.
టింకూ విమానాశ్రయాన్నీ, అటూ ఇటూ చకచకా తిరిగే మనుషుల్నీ కళ్లు విప్పార్చి చూస్తున్నాడు.
చిన్నా మాత్రం, తన చెయ్యి పట్టుకున్నావిడని పరికిస్తున్నాడు.
నలభై ఏళ్లుంటాయి. ఈవిడే మీ అమ్మ అని చెప్పాడు జుట్టంకుల్.
“ఏ మాత్రం అనుమానం కలిగేలాగ ఉండకూడదు. బిహేవ్ చెయ్యకూడదు. సుభానీ అదే టింకూ, చిన్నా అంటే సమీర్, వాళ్లిద్దరికీ ఒక అమ్మ. కృష్ణకి ఒకామె. మీరు ముగ్గురూ కలిసి వెళ్తున్నారు.
నయీమ్ వాళ్లు వేరే వాళ్లతో.. మీరు ఒకరికొకరు ఎదురు పడినా పలకరించుకోకూడదు. తెలియని వాళ్లలాగే ఉండాలి.” రెండురోజులు అందరికీ బోధ చేశాడు తాన్యా.
అలాగే అని తలూపారందరూ, గుండెలు దడదడలాడుతుండగా.
కొత్త చోటులో.. ఎలా ఉంటుందో? అమ్మ వెనుక గారాలు పోయే వయసులో, చిన్ని గుండెల్లో గుబులు.
కొత్త సూట్ కేసు లాక్కుంటూ ఎయిర్ లైన్స్ క్యూలో నిల్చున్నారు.. చిన్నా, టింకూ. కొత్తమ్మ వెనుకనే.
“మమ్మీ!” పిలిచాడు చిన్నా.
వెనక్కి తిరిగి కిందికి చూసింది ‘మమ్మీ’.
“రెస్ట్ రూమ్..” పిల్లలందరికీ ఈ మాటలన్నీ నేర్పించాడు ఆనంద్. ఎలా పలకాలో కూడా చెప్పాడు. చెప్పడమే కాదు.. రోజూ పలికించే వాడు కూడా.
అటూ ఇటూ పరికించింది. పిల్లలని ఒక్కొళ్లనీ ఎక్కడికీ పంపడానికి వీల్లేదు. వంటరిగా వదలడానికి అసలే లేదు.
క్యూ రానురాను పెరిగి పోతోంది.
“పిల్లలంతే.. సరిగ్గా సమయం చూసుకుని వస్తుంది వాళ్లకి. ఒక్కదానివే పిల్లలతో వెళ్తున్నావా?” వాళ్ల ముందున్నావిడ నవ్వుతూ అంది.
“అవునండీ. కాస్త సామాను చూస్తుంటారా?”
సరే అందావిడ. వాళ్ల వంతు రావడానికింకా అరగంట పట్టేట్టుంది.
ఇద్దర్నీ చెరో చేత్తో నడిపించుకుంటూ టాయిలెట్ల కేసి నడిచింది కొత్తమ్మ. చిన్నా ఎగురుతూ నడుస్తున్నాడు. మధ్య మధ్య టింకూని కవ్విస్తూ. టింకూ మమ్మీ చెయ్యి విదిల్చుకుని గుండ్రంగా పరుగెత్తాడు.
“హే.. గోల చెయ్యకుండా పదండి..సరిగ్గా క్యూలో ఉన్నప్పుడే వస్తుంది. సెక్యూరిటీ చెక్ అయ్యాక రెండుగంటలు టైముంటుంది. అప్పటి వరకూ ఆగలేరా..” మమ్మీ చిరాకు పడింది.
అదంతా కూడా ట్రయినింగ్ లో భాగమే. మరీ క్రమశిక్షణతో, నోరు మెదపకుండా జైలుకెళ్తున్న ఖైదీల్లాగ నడుస్తే అనుమానం వచ్చే అవకాశం ఉంది. పిల్లలన్నాక అల్లరి చెయ్యాలి. అది చూసి అమ్మ కసురుకోవాలి.
టింకూ బుద్ధిగా వచ్చి అమ్మ చెయ్యి పట్టుకున్నాడు.
ఆడవాళ్ల టాయిలెట్ కేసి నడిచింది మమ్మీ. చిన్నా గొడవ చేశాడు.. తను మగవాళ్ల దాంట్లోకే వెళ్తానని. ఎంత కసిరినా.. నచ్చ చెప్పినా వినలేదు. కొత్తమ్మకేమో భయం. అలా పంపకూడదు. అక్కడెవరితోనో మాటలు పెట్టుకుంటే.. మొత్తం ప్లాన్ అంతా తలకిందులవుతుంది.
చిన్నా వినట్లేదు. “షేమ్ షేమ్ మమ్మీ..” నేనక్కడికే వెళ్తా.
అదంతా చూస్తున్న ఒక యువకుడు ముందుకొచ్చాడు నవ్వుకుంటూ.
“నేను తీసికెళ్తానాంటీ. మీకేం భయం లేదు. నా సామాన్లు మీరు చూస్తుండండి.”
కొత్తమ్మకింక వేరే దారి లేదు.
ఈ పిల్లవెధవ కొంప ముంచేట్లున్నాడు. అటూ ఇటూ అయిందంటే అందరి పనీ అయిపోతుంది. ఏమనడానికీ లేదు.. తెచ్చిపెట్టుకున్న నవ్వుతో, చిన్నాని కొరకొర చూస్తూ సరే అంది.
“అంకుల్ ని విసిగించకు, నీ వాగుడుతో..” వార్నింగిచ్చింది.
“ఓ.. అలాగే..”
చిన్నాకి మంచి అవకాశం. ఈ అంకుల్ కి జరిగిందంతా చెప్పేస్తే.. పోలీసులకి చెప్తాడు కదా! అప్పుడు టింకూ, తనూ ఇంటికెళ్లి పోవచ్చు.
కానీ.. గుడ్ అంకుల్ హెచ్చరికలు గుర్తుకొచ్చాయి.
“మీరు ఎవరికైనా చెప్పారంటే.. మిమ్మల్ని అక్కడే చంపేస్తారు. మీకు సాయం చేసే వాళ్లని కూడా. అంతే కాదు.. మీ అమ్మా నాన్నలని కూడా చంపేస్తారు. ఒళ్లు దగ్గర పెట్టుకుని జాగ్రత్తగా ఉండండి. మీ కొత్త అమ్మలు చెప్పినట్లు వినండి.” ఆనంద్ ఎప్పుడూ అంతే. పిల్లలకి అర్ధంమవుతోందా లేదా అని చూడడు. తను చెప్ప దల్చుకున్నదంతా చెప్పేస్తాడు.
అతను నెమ్మదిగా కళ్లలోకి చూస్తూ చెప్పే విధానం పెద్ద వాళ్లకే వణుకు పుట్టిస్తుంది.
అందులోనూ.. చంపెయ్యడం అనే మాట అర్ధం కాని వాళ్లుండరు కదా!
చిన్నా మారు మాట్లాడకుండా పని ముగించుకుని బైటికొచ్చాడు.
“నువ్వుకూడా వెళ్తావా?” టింకూని అడిగింది మమ్మీ.
తల అడ్డంగా ఊపి ఆవిడ చెయ్యి పట్టుకున్నాడు వాడు.
క్యూలో తమ వంతు వచ్చింది. కుతూహలంగా చూస్తున్నాడు చిన్నా.. ఏం చేస్తారా అని.
టింకూ మాత్రం ఎయిర్ పోర్ట్ అంతా ఇంకా సంభ్రమంగా చూస్తూనే ఉన్నాడు. కళ్లు మిరుమెట్లు కొలిపే లైట్లు, అటూ ఇటూ హడావుడిగా పరుగెత్తే జనం.. వాడికి మిగిలిన విషయాలన్నీ పట్టించుకునే వయసు లేదు.
మూడు పాస్ పోర్ట్ లూ తీసింది మమ్మీ. కౌంటర్ దగ్గరున్నతను తీసి, వాటిని కంఫ్యూటర్ కి చూపిస్తూ ప్రశ్నలడగటం మొదలెయ్యాడు.
“ఇదే ఫస్ట్ టైమా?”
తలూపింది. సాధ్యమయినంత తక్కువ మాట్లాడమని ఆర్డర్.
“మీ వారేంచేస్తారక్కడ?”
సంచీలోంచి కాగితం తీసిచ్చింది.
మొత్తం చదివాడు కౌంటర్ ఆయన. ఎత్తెక్కువయి, చిన్నాకు సరిగ్గా కనిపించకపోతుంటే పక్కకి జరిగి, సూట్ కేసులు పెట్టే సందులోంచి చూశాడు. ఏమీ అనుమానం వచ్చినట్లు లేదు.
“పిల్లలు ట్విన్సా? ఇద్దర్నీ పక్కపక్కకి రమ్మను.” లేచి నిలబడి, చూశాడు. పాస్పోర్ట్ లో ఫొటోలనీ టింకూ, చిన్నాలనీ మార్చి మార్చి.
“ఒక్కలాగలేరే..”
“ఐడెంటికల్ ట్విన్స్ కాదండీ.” తడుముకోకుండా జవాబిచ్చింది.
చెకిన్ చెయ్యకపోవడానికి ఏ కారణం కనిపించలేదు. వీసా, పాస్ పోర్ట్ వివరాలు అన్నీ పక్కాగా ఉన్నాయి. బోర్డింగ్ పాస్ ఇచ్చేశాడు. సామాన్లు కూడా చెకిన్ చేసేసాడు.
చిన్నా, టింకూ కార్టూన్ పుస్తకాలు, బుల్లి బుల్లి కార్లు.. ఒక జత బట్టలు, వగైరాలున్న బాక్ పాక్ లు తగిలించుకుని మమ్మీ వెంట నడిచారు. చిన్నా తన నోట్ పుస్తకం తీసుకెళ్లడం మర్చి పోలేదు.
అమ్మయ్య అనుకుంటూ దూరం నుంచి చూస్తున్న ఎయిర్ పోర్ట్ లో పనిచేసే ఒకతనికి, తల ఊపి సౌంజ్ఞ చేసి, సెక్యూరిటీ దగ్గరికి నడిచింది మమ్మీ.
సెక్యూరిటీ దగ్గర కూడా.. పరీక్షలన్నీ చేసి వదిలారు.
ఆనంద్ దగ్గర పిల్లల్ని కొనే ముఠా అంతర్జాతీయంగా చాలా విస్తరించిపోయింది. ఎక్కడికక్కడ గూఢచారులు.. ప్రభుత్వ సంస్థలలో పని చేసే వాళ్లు, చాపకింద నీరులా ఉంటారు.
పాస్ పోర్ట్ లు సంపాదించడం, వీసాలు తెప్పించడం మంచినీళ్లు తాగినంత సులువు.
ఒకసారి వాడిన అమ్మల్ని నాన్నలని ఇంకొకసారి వాడరు.
వాళ్లు వ్యాపారం చేసేది, పాకిస్థాన్. బంగ్లాదేశ్, ఇండియా, శ్రీలంక, ఆఫ్రికా, కంబోడియా వంటి మనుషులెక్కువ, డబ్బు తక్కువ ఉన్న దేశాల్లోని చిన్న చిన్న బ్రోకర్లతో. అక్కడ, ఏ పని చెయ్యడానికైనా.. ఏ వయసు వారైనా.. మనుషులు దొరకటం పెద్ద కష్టం కాదు.
డబ్బుకు వెనుకాడక్కర్లేదు. నల్లబంగారం.. అంటే ముడి చమురు సమృద్ధిగా దొరికే దేశాల ధనికులు తయారుగా ఉన్నారు.
చిన్నాకి ఏడుపొస్తోంది. విమానం ఎక్కి కూర్చుని, ఎయిర్ హోస్టెస్ చేత బెల్ట్ కట్టించుకుంటుంటే.. ఇంటికెళ్లి అమ్మా నాన్నలని చూస్తాననే ఆశ పూర్తిగా పోయిందని. మళ్లీ తన ఊరికి, తన ఇంటికి ఎప్పటికైనా రాగలడా?
“ఫర్లేదు బాబూ! ఏం భయమెయ్యదు.” హోస్టెస్ ఆంటీ ధైర్యం చెప్పింది.
ఎక్కడికి తీసుకెళ్తున్నారు? ఏం చేయిస్తారూ?
చదివించడానికైతే కాదు. ఇంక చదువు.. కంప్యూటర్ ఇంజనీరవాలనే ఆశా, అమ్మా నాన్నలకి తానేమిటో చూపించుకోవాలనే తపన.. అన్నీ అయిపోయినట్లే. ఇంత చిన్న పిల్లల చేత చేయించ గలిగిన పనేముంది?
చిన్నా సందేహం కొద్ది గంటల్లో తీర బోతోంది.
టింకూకి అదేమీ పట్టలేదు. తనేంటీ.. విమానం ఎక్కాడా? గాల్లోకి నిజంగా ఎగురుతాడా.. కళ్లు పెద్దవి చేసి చూస్తున్నాడు, విమానం పైకి లేస్తుంటే.
తెల్లవారు ఝాము ఐదు దాటింది అప్పుడు.
……………..

అరేబియన్ గల్ఫ్ దేశాలు ప్రపంచమంతా గత శతాబ్దం మధ్య నుంచీ చాలా ప్రాముఖ్యతని సంతరించుకున్నాయి. ప్రపంచం మొత్తం వారి కను సన్నల మీదే ఆధార పడి జీవిస్తున్నట్లయింది
ముడి చమురు కనుగొనక ముందు ప్రజల జీవితాలకీ, కనుక్కున్నాక వారి జీవన విధానానికీ అనూహ్యమైన వ్యత్యాసం..
ఒక్క సారిగా, కుచేలుడికి కుబేరుని కృప దొరికినట్లు ఆయింది.
ఒక తరం ప్రజలు, హఠాత్తుగా ఏర్పడ్డ ఆ మార్పుని ఆనందంగా జీర్ణించుకుంటూనే తాము గడిపిన పాత జీవితాన్ని అరేబియన్ నైట్స్ కథల్లాగ చెప్పుకోవడం మొదలు పెట్టారు.
మనం రుబ్బురోలు, కట్టెలపొయ్యి, కుంపటి, తిరగలీ వంటి వస్తువుల గురించి చెప్పుకుంటున్నట్లుగా.. వాళ్లు ముత్యాల తయారీ (బస్రా పెర్ల్స్ ఇప్పటికీ ప్రాముఖ్యమైనవే), చేపల వ్యాపారం, సముద్ర గర్భంలో దొరికే వస్తువుల గిరాకీ, ఒయాసిస్ ల వద్ద వ్యవసాయం గురించి చెప్పుకుంటుంటారు.
అరవై, డెబ్భైలలో జరిగిన బ్లాక్ గోల్డ్ రష్, అరేబియన్ గల్ఫ్ సముద్ర తీరంలో ఉన్న చిన్న చిన్న గ్రామాలన్నింటినీ, కళ్లు మిరిమిట్లు గొలిపే పట్టణాల కింద మార్చేసింది. అనుకోని ఐశ్వర్యం ప్రజలని, ఆ సదుపాయాలను వదులుకోలేనట్లు మార్చేసింది.
ఎడారులు, ఒంటెలు అనేవి ఎండ మావుల కింద ఐపోయాయి.
అక్కడున్న అంతులేని సంపద.. ప్రపంచ దేశాలన్నిటినీ తమ పట్టణాల కేసి ఆకర్షించడం మొదలు పెట్టింది.. అట్లాంటిది, పచ్చని పైరుల కోసం పరుగెత్తే ఎడారి వాసులని ఆకర్షించడంలో వింత ఏముంది? ఆ సంపద తమ తమ దేశాల్లోనే దొరుకుతుంటే!
కొత్త ఆర్ధిక సామాజిక వ్యవస్థలో, ఒంటెల మీద ఆధారపడే ఎడారి జీవన విధానం క్రమంగా తగ్గిపోసాగింది.
ఒకప్పుడు ఎడారి ఓడగా ప్రసిద్ధి చెంది, రవాణా వ్యవస్థకి మూలాధారమై, ఇసుక దిబ్బల్లో మనుషులనీ, వస్తువులనీ తీసుకుని వెళ్లే ఒంటెలు, అవే.. లారీల్లో రవాణా అవుతున్నాయి.
గల్ఫ్ దేశాల్లో, ఒక చోట్నించి ఇంకొక చోటికి ఒంటెలను తీసుకెళ్తున్న లారీలు, హై వే మీద తరచుగా కనిపించే దృశ్యం. మైళ్ల తరబడి సాగిపోయే హై వేలకి అటూ ఇటూ బార్బ్డ్ వైర్ ఉంటుంది.. ఒంటెలు రోడ్లమీదికి రాకుండా హైవే పొడవునా వైర్ మెష్ వేసేశారు.
ఆ వైరు మెష్ లేనప్పుడు చాలా యాక్సిడెంట్ లు అవుతుండేవి.
తరతరాలుగా ఒంటెలతో ఉన్న సాన్నిహిత్యం గల్ఫ్ వాసులకి మరపు రానిదే. ఎంత ఆడీ, మెర్సిడెజ్ కారుల్లో తిరిగినా ఒంటెలని చూసే సరికి ఒక రకమైన ఆనందం పొంగి పొరలుతుంది వారిలో.
ఏదో ఒక విధంగా ఒంటెలని వారి జీవన విధానంలోకి తీసుకు రావాలి.
ఎలాగ? రకరకాల ఆలోచనల ఫలితంగా పరిష్కారం దొరికింది.
అదే.. ఒంటెల రేసుల ద్వారా..
వారి కఠినమైన జీవన విధానాల వలన ముడి చమురు దొరకడానికి ముందు, ఒంటెల పందాలకి అంత సమయం ఉండేది కాదు.. డబ్బుకి కూడా ఇబ్బందే.. ఇప్పుడు దేనికీ కొరవ లేదు.
వారి పాత సంస్కృతి గురించి కథలు చెప్పుకోవడమే కాదు.. హాయిగా, తిరిగి ఉద్ధరించుకోవచ్చు.
రేసు ఒంటెలని ‘అల్ హెజిన్’ లని అంటారు.
దుబాయ్, ఆబుదాబి, షార్జా, అజ్మాన్, ఫ్యుజైరా, వుమ్ అల్ క్వైన్, రాస్ అల్ ఖైమా, మొదలైన ఏడు దేశాలకూటమి అయిన యునైటెడ్ ఆరబ్ ఎమరైట్స్ లో, ఖతార్, ఓమాన్, సౌదీ అరేబియా దేశాల్లో..సెప్టెంబరునుంచీ నుంచీ, ఏప్రిల్ వరకూ ఒంటె రేసుల సీజన్ నడుస్తుంది.
ఆ సమయంలో అందరి దృష్టీ, పొడవుగా, ధృడంగా, సన్నగా ఉండే రేసు ఒంటెల మీదే ఉంటుంది. అనేక మంది ప్రత్యక్షంగా ట్రాక్ దగ్గర చూస్తే, లక్షల మంది, టివీ తెరలకంటుకుపోయుంటారు.
మన క్రికెట్ మాచ్ లప్పటి లాగే.
ఈ రకంగా తమ నేస్తాలయిన ఎడారి ఓడలని తమ జీవితాల్లోకి మళ్లీ ఆహ్వానించి, ఈ పందాల ద్వారా, కోల్పోయిన తమ సంస్కృతిని పొందినట్లుగా సంతోషిస్తున్నారు గల్ఫ్ దేశ వాసులు.
అంతే కాదు, ఈ క్రీడ అనూహ్యమైన సంపదని చేతులు మారుస్తుంది. కోట్ల డాలర్లలో సాగుతాయి పందాలు.
ఈ రేసు ఒంటెలు తమ యజమానులకీ, తమకి శిక్షణ ఇచ్చేవారికీ కోట్లు సమకూరుస్తాయి.
ఒక ఒంటె ఉంటే చాలు.. ఆ యజమానికి ఎంతో ఆదాయం, సమాజంలో అంతకు మించిన గౌరవం.
తమ సంస్కృతిని నిలుపుకొనే ప్రయత్నంలో వేలకొలదీ ఒంటెల్ని పెంచి పోషిస్తున్నారు. ఒక్క దుబాయ్ రేసుల్లోనే, 1996-97 సంవత్సరంలో నాలుగు వేలు పైగా ఒంటెలు పాల్గొన్నాయి. ఆ వెంటనే ఆబుదాబిలో .. వరుసగా ఒకదేశం తరువాత ఒక దేశంలో.. చెప్పుకోతగినన్ని రేసులు నడుస్తుంటాయి.
ఆ తరువాతి సంవత్సరాలలో ఇంకా పెరిగింది.
ఇంచుమించు అన్ని దేశాలలోనూ ఒంటె పందాలు జాతీయ పరిశ్రమల స్థాయికి చేరుకున్నాయి.
ఈ పందాలకి ఎంతో పెట్టుబడి, రకరకాల స్థానాల్లో పనిచేసే వాళ్లు, అంతర్జాతీయంగా అనేక మంది కలిసి కట్టుగా పనిచేసే సంస్థలు కావాలి.
పూర్వ సంస్కృతిని నిలుపుకోవాలనుకోవడం ఒక ఎత్తయితే.. ఆ పందాలు పెద్ద పరిశ్రమ స్థాయి రూపాలు దాల్చడం మరొక ఎత్తు.
ఈ పెట్రో డాలర్ల సంపాదన లేక మునుపు కూడా.. ఇరవయ్యో శతాబ్దపు పూర్వార్ధం వరకూ.. ఒంటెల రేసులు ఆరేబియా దేశాల్లో ముఖ్యమైన వినోదం గా ఉండేవి.
ఆ వినోదం రెండు రకాలుగా ఉండేది.
ఒకటి పండగలకీ పబ్బాలకీ జరుపుకునే వేడుక. ఇంకొకటి.. పందాల కోసమనే అందరూ చేరి, క్రీడగా జరుపు కునేది.
పెళ్లిల్లలో, వాన కురిసిన వేళలో(ఎడారిలో వాన కురవడం పెద్ద పండగే..), కుల పెద్దలు వచ్చినప్పుడు, మగ పిల్లలకి సుంతీ ఆపరేషన్లు జరిగినప్పుడు.. ఈ పందాలు వేడుకకి, సరదాగా సాగి పోయేవి.
ఒంటెలని పరుగు పందానికి వరుసగా నిలబెట్టి.. ఒక పక్కన నిల్చుని, వాటి యజమానులు ఒంటెలని హుషారు చేస్తూ బూరాలూ అవీ ఊదుతూ డప్పులు వాయిస్తూ, చప్పట్లు కొడుతూ ఉంటే, మిగిలిన వారు ఆనందిస్తూ ఉండే వారు. ఇందులో డబ్బు ప్రసక్తి లేదు.
ఇంకొకటి.. రేసుల కోసమే ప్రత్యేకంగా జరిగేది. దానికోసమే అందరూ కలిసే వారు. మొదటి, రెండు, మూడు.. స్థానాలకి బహుమతులు ఉంటాయి.
అవీ సరదా కోసమే సాగేవి.
ఆ ఒంటెల పరుగులు చూడటానికి వచ్చిన వాళ్లు పందాలు కాయడం అప్పటికింకా తెలియలేదు.
ఆధునిక కాలంలో.. అదీ గల్ఫ్ దేశాలు సంపన్న దేశాలయాక ఒంటెల రేసుల్లో చాలా మార్పులొచ్చాయి. ప్రపంచంలోని ఇతర దేశాల్లో జరిగే గుర్రప్పందాల లాగానే.. వాటిలో కూడా బెట్టింగు మొదలయింది.
రేసుల కోసం ప్రత్యేక జాతి ఉంటుంది. ఇంకా చెప్పాలంటే రెండు మూడు రకాల జాతులుంటాయి. ఆ ఒంటెలకి.. వాటికి పదమూడు నెలల నుంచీ పదహారు నెలలు వచ్చినప్పట్నుంచీ శిక్షణ ఇస్తారు.
వాటి ఆహారం వేరే రకం.. బలవర్ధకమైందీ, బరువు పెంచనిదీ ఉంటుంది. ఎడారిలో స్వేచ్ఛగా తిరగ నీయరు.
నెదర్లాండ్స్ వంటి యూరోప్ దేశాల నుంచి ప్రత్యేకంగా తయారైన ఆహారం దిగుమతి చేస్తారు. అందులో ఓట్స్, బార్లీ, కొన్ని చిరు ధాన్యాలు.. పీచు పదార్ధం ఎక్కువగా ఉండే పోషక పదార్ధాలుంటాయి. విటమిన్లు, అరుదైన లోహాలు అందులో కలుపు తారు.
కొంత కాలం క్రితం వరకూ ఒక బ్రిటిష్ అధికారి పర్యవేక్షణలో ఈ ఒంటెల ఆహారం తయారయేది.. తరువాత ఇంకా కొందరు ఆ వృత్తిలోకి దిగారు.
ఒంటె పిల్లకి మూడు సంవత్సరాలు వచ్చే సరికి, అది వేగంగా పరుగెత్త గలిగే స్థితికి చేరుకుంటుంది.
ప్రతీ రోజూ వెటర్నరీ డాక్టర్ వచ్చి వాటి ఆరోగ్యం చూడ్డం, ట్రయినర్ పరుగు పెట్టించడం వంటి శిక్షణ ఇస్తుంటారు.
ఒంటెలని.. అందులో పందాల్లో పాల్గొనే ఒంటెలని సాకడం చాలా ప్రతిష్ఠాత్మక మైన ప్రవృత్తి.
దేశాలనేలే రాజులు, అధ్యక్షులు, అధికారులు.. అత్యంత సంపన్నులైన వ్యాపారస్థులు వాటిని పెంచగలుగుతారు.
ఆ ఒంటెల పోషణకి అయే ఖర్చు కోట్లలో ఉంటుంది.
రేసుల కోసం తయారుచేసే ఒంటెల పెంపకంలో బోలెడు రూల్స్..
ఆ ఒంటెలని కొట్ట కూడదు.. శిక్షణ కార్యక్రమంలో.
మరీ ఎక్కువగా అలవ నియ్య కూడదు. స్వంత పిల్లల్లాగ చూసుకోవాలి.
ఐతే.. ఎక్కడైనా రూల్స్ అతిక్రమించే వాళ్లు ఉండనే ఉంటారు.
ఈ ఒంటె పందాల నిర్వాహకులకి సంఘాలుంటాయి. అందులో ప్రధాన పాత్ర ఒంటెల యజమానులదే.
ఒంటెల కోసం పెద్ద పెద్ద బయలు ప్రదేశాలుంటాయి. అవే కామెల్ ఫామ్స్.
ఒంటెలకి శిక్షణ నిచ్చే వారిది పెద్ద పొజిషన్ అందులో.
ఆ ఫార్మ్ లకి, వంట వాళ్లు, డ్రైవర్లు, ట్రైనింగ్ ఇచ్చే వాళ్లు, శుభ్రం చేసే వాళ్లు, సూపర్ వైజర్లు.. ఎంతో మంది లేబర్ కావాలి.
దేశ దేశాల్నుంచీ ఎంతో మందిని ఆకర్షించడమే కాదు వారికి ఉపాధి కూడా కల్పిస్తున్నాయి ఈ ఒంటె పందాలు..
మొత్తానికి గల్ఫ్ దేశాలలో ఈ ఒంటె రేసులు ప్రతిష్టాత్మక మైన వినోదం. అదొక పెద్ద వ్యవస్థ.
ఈ వ్యవస్థలో అతి ముఖ్యమైన పాత్ర వహించే వాళ్లు “జాకీ”లు. మొత్తం పందెం అంతా వారితోనేసాగుతుంది.
అంతెత్తు ఒంటెల మీద కూర్చుని వాటిని హుషారు పరుస్తూ పరిగెత్తించే జాకీలు.
గుర్రప్పందాల్లో జాకీలకీ, ఒంటె రేసుల జాకీలకీ చాలా తేడా ఉంది.
గుర్రాలు అరవై కిలోల బరువుని సునాయాసంగా తీసుకెళ్ల గలవు. అది కూడా.. వాటి వేగం ఏ మాత్రం తగ్గకుండా.
కానీ ఒంటెలు ముప్ఫై కిలోలకే ఒగరుస్తాయి. అది దాటితే.. వాటి వేగం చెప్పుకోతగినంతగా తగ్గి పోతుంది.
అందుకని ఈ రేసులకి జాకీలు పెద్ద సమస్య అయిపోయింది.
అయితే.. డబ్బుంటే సాధించలేనిదేముంది?
బరువు తక్కువుండే జాకీలు కావాలి.. దానికి పదేళ్ల లోపు పిల్లలైతే సరి పోతుంది. మరి ఆ పిల్లలెక్కడ దొరుకుతారు?
అరేబియన్ దేశాలవంటి సంపన్న దేశాలు ఆపురూపంగా చూసుకునే తమ పిల్లల్ని ఎందుకు పంపుతారు జాకీల కింద? దానికి బోలెడు బీద దేశాలు ఉండనే ఉన్నాయి.
ఎక్కువగా ముస్లిమ్ దేశాలవారు అరేబియన్ దేశాలకి పిల్లల్ని పంపడానికి ఉత్సాహం చూపిస్తుంటారు. పాకిస్తాన్, బంగ్లాదేశ్, శ్రీలంక, కొన్ని ఆఫ్రికన్ దేశాలు అందులో ముందున్నాయి.
ముస్లిమ్ దేశం కాక పోయినా.. అధిక జనాభా కల భారత దేశం నుంచి కూడా చిన్న పిల్లల ఎగుమతి జరుగుతుంది.
అటువంటి.. దురదృష్టవంతులైన పసివాళ్ల ఎగుమతులకే అంతర్జాతీయ ముఠాలు కొన్ని, చాలా పకడ్బందీగా పని చేస్తుంటాయి.
ఆ ముఠాలకి అనుబంధంగా ఆనంద్ వంటి వ్యక్తులు తాము చిన్న చిన్న ముఠాలని నడుపుతుంటారు.
………………..

4

ఉన్నట్లుండి టింకూ గట్టిగా ఏడుపు మొదలు పెట్టాడు.. కక్కటిల్లి పోతూ.
విమానం పైకి లేచి పదినిముషాలయింది. మధ్యలో మమ్మీ కూర్చుంది. ఇటూ అటూ చిన్నా, టింకూ.
చిన్నాకి సంగతేంటని కనుక్కోడానికి లేదు. వాడి ఏడుపు చూస్తుంటే వీడిక్కూడా గట్టిగా ఏడవాలని పిస్తోంది.
ఇప్పుడు తెలిసిందా వాడికి.. ఇంక అమ్మ ఎప్పటికీ కనిపించదని? విమానం ఎక్కానన్న మోజు తీరిపోయి, కొత్త చోటు, కొత్త మనుషులతో ఉండాలని తెలిసిందా?
కొత్తమ్మకి కూడా ఏం చెయ్యాలో అర్ధం అవట్లేదు. అప్పటి వరకూ నవ్వుతూ ఉన్నాడే.. ఇంకా హోస్టెస్ లు తిరగడం మొదలు పెట్టలేదు. వాడి ఏడుపు చూస్తుంటే కోమాలోకి వెళ్లి పోతాడేమో అనిపిస్తోంది.
“మరేం లేదు.. చెవులు నొప్పెట్టి ఉంటాయి. కొంతమందికి బాగా ఎక్కువగా ఉంటుంది గాలి వత్తిడి. చిన్న పిల్లాడు కదా.. ఈ చాక్ లెట్ ఇవ్వండి. కొంచెం సేపట్లో తగ్గి పోతుంది.” చిన్నాకి అటు పక్కన కూర్చున్న ఒక పెద్దాయన ఇచ్చాడు.
అప్పుడే చిన్నాకి కూడా అనిపించింది.. చెవుల్లో నొప్పి.
అంతలో ఎయిర్ హోస్టెస్ వచ్చి అందరికీ చాక్ లెట్లిచ్చింది. కొంచెం సేపటికి టింకూ ఏడుపు ఆపాడు. మమ్మీ లేపి ఒళ్లో కూర్చో పెట్టుకుంది.

ఇంకా వుంది…

కలియుగ వామనుడు 2

రచన: మంథా భానుమతి

ఈళ్లేం సెయ్యలా.. బానే ఉంది. అమ్మయ్య అనుకుంటూ, మూల తలుపు కేసి సైగ చేశాడు కొత్తవాడు.
టింకూని తీసుకుని ఆ తలుపు తోసుకుని లోపలికి వెళ్లాడు చిన్నా. టింకూ ఇంకా వెక్కుతూనే ఉన్నాడు. వాడిని కూడా తీసుకుని లోపలికెళ్లి తలుపేసేశాడు.
బాత్రూం, లెట్రిన్ కలిపే ఉన్నాయి. ఇద్దరూ ముక్కు మూసుకుని నడిచారు. ఎవరూ శుభ్రం చేస్తున్నట్లు లేదు. చిన్న పిల్లలు భయానికి, ఎలా వాడాలో తెలిసినా నీళ్లు పొయ్యట్లేదనుకున్నాడు చిన్నా.
టింకూ, తనూ రెండు పనులూ ముగించుకుని, బకెట్లో నీళ్లు మగ్గుతో పోసి, శుభ్రం చేసి బయటకు వచ్చాడు చిన్నా.
అమ్మయ్య.. కాస్త తేరుకున్నారిద్దరూ.
బాత్రూంలోనే టింకూకి, ఎవరో తమనెత్తుకొచ్చారని.. తను గ్రహించిందంతా చెప్పాడు. ఎవరైనా ఉన్నప్పుడు తను మాట్లాడనని చెప్పాడు. తనకి మాటలు రావన్నట్లు ఉంటానని.. టింకూ తనని పలకరించ కూడదని చెప్పాడు.
చిన్నా చెప్పింది తూ.చ తప్పకుండా చెయ్యడం అలవాటే టింకూకి.
బుద్ధిగా బుర్రూపాడు.
ఎలాగైనా ఇక్కడి నుంచి తామిద్దరూ వెళ్లిపోయేట్లు ప్లాన్ వెయ్యాలనీ, ప్రతీ విషయం జాగ్రత్తగా గమనిస్తూ ఉండాలనీ కూడా చెప్పాడు.
అంతా విని..
“నన్నెత్తుకొచ్చారా.. అమ్మ కావాలి. ఏదీ.. అమ్మా..” గట్టిగా ఏడుపు మొదలెట్టాడు టింకూ.
మంచిదే అనుకున్నాడు చిన్నా. తను కూడా ఏడవాలి.
“ఆ.. ఆ..” ఆకలేస్తోందన్నట్లు కడుపు చూపిస్తూ తను కూడా గట్టిగా ఏడువ సాగాడు.
అమ్మ.. అమ్మ అంటూ టింకూ ఉధృతం చేశాడు ఏడుపు.
“అరేయ్.. ఈళ్ల సంగతి సూడండ్రా! సార్ వస్తనని పోన్ చేశాడు. అప్పటికి తగ్గించాలి ఏడుపు. ఏంచేస్తారో నాకు తెల్దు.” గుబురు మీసాలవాడు, గరగరా శబ్దం చేస్తూ ఒక సారి చిన్నాని లేపి గాల్లో ఎగరేసి పట్టుకున్నాడు.
చిన్నా కింద పడబోయి నిలదొక్కుకున్నాడు.
“సెబాస్ రా బుడ్డోడా. తేలిగ్గున్నవ్. బాలన్సింగ్ కూడ బానే ఉంది. ఇట్టగే మైంటైనింగవాల.” గాండ్రించినట్టు చెప్పి చక్కా పోయాడు.
“అంకుల్! మమ్మల్నెందుకు తీసుకొచ్చారు? అమ్మ దగ్గరకీ పంపెయ్యండి. ఆకలేస్తాంది..” టింకూ వెక్కుతూ అడిగాడు.
చిన్నా మిడుకూ మిడుకూ చూస్తున్నాడు.
వాడికి పక్కాగా తెలిసి పోయింది. తమని ఇంటికి పంపరని. టీచరు వార్నింగ్ ఇచ్చినప్పుడే నెట్ లో చూశాడు. పిల్లలని ఎత్తుకు పోయి రకరకాలుగా వాడుకుంటారని.
వీళ్లేం చేస్తారో?
దొంగతనం నేర్పించి దొంగలుగా చేస్తారా? బిచ్చగాళ్లుగా..
తలుచుకుంటే ఒళ్లు జలదరించి గట్టిగా ఏడుపు మొదలెట్టాడు. గుడ్డోళ్లని, కుంటోళ్లనీ చేసేస్తారా?
స్కూలు దగ్గర సిగ్నల్ లైటు రెడ్డయినప్పుడు చూస్తుంటాడు.. తన వయసు పిల్లలే.. చేతులు చాపుతూ అడుక్కోవడం. కొందరు కుంటి వాళ్లు.. వాళ్లలాగే తమకి కూడా కాళ్లు విరిచేస్తారా?
కొంతమంది పిల్లలని కర్మాగారాల్లో వాడుకుంటారుట.. వాచీలు అవీ చేసే దగ్గర. చిన్న చిన్న వేళ్లతో కానీ కొన్ని పనులు చెయ్యలేరుట.. అందుకనీ, డేంజరస్ రసాయనాలని పిల్లల చేతులతో పూయిస్తారట, బుల్లి బుల్లి మిషన్ పార్ట్ లలో.
కొండల్లోకి తీసుకెళ్లి రాళ్లు కొట్టిస్తారా?
రకరకాల ఆలోచనలు ముసురుకున్నాయి చిన్నా బుర్రలో.
“జుట్టంకుల్.. అమ్మ..”
“ఆగండెహే..” ఒక్క కసురు కసిరాడు.
రెండు బుల్లి టూత్ బ్రష్ లు జేబులోంచి తీసి, వాటి మీద పేస్టు వేసి చేతుల్లో పెట్టాడు. టింకు బ్రష్ చూసి ఏడుపాపేశాడు. వాడికెప్పట్నుంచో బ్రష్షు పేస్టులతో పళ్లు తోముకోవాలని ఆశ. జానీ ఎప్పుడూ బొగ్గుపొడి తోనే తోముకోమంటుంది అందరినీ.
“పళ్లు తోముకోని రండి. చాయ్ పోస్తా. ఆకలనేడస్తన్నారుగ..”
చిన్నా చేయి పట్టుకుని బాత్రూంలోకి తీసుకెళ్లాడు టింకూ.
నిజవే.. కాస్త కడుపులో ఏదన్నా పడ్తే బుర్ర పన్చేస్తుంది. కానీ.. ఇక్కడే ఉండాలా.. తప్పించుకోవడమనేది కుదురుతుందా?
ఏమాత్రం కుదరదనే అనిపించింది చిన్నాకి.
అమ్మ, నాయన ఎట్లున్నారో? నాయనమ్మ గోలెట్టేస్తుంటాది. చిన్నాకి ఏడుపొచ్చేసింది. పళ్లు తోముకుంటూనే కన్నీళ్లు కారుస్తున్నాడు.
ఏడుస్తూనే ఇద్దరూ పళ్లుతోముకుని, వాళ్ల అమ్మలు చెప్పినట్లుగా మొహాలని చల్లటి నీళ్లతో కడుక్కునొచ్చారు.
జుట్టంకుల్ రెండు కప్పుల్లో టీ, మేరీ బిస్కట్లు నాలుగు తెచ్చిచ్చాడు.
“బిస్కట్లు నంచుకుని చాయ్ తాగండి. ఇయాలో రేపో మీకు బట్టలు తెత్తారు. అప్పుడు తానాలు సెయ్యచ్చు.”
చిన్నాకి చాయ్ సయించదు. నాన్నమ్మ వాడికి కాఫీ డికాక్షన్ లో వేడి నీళ్లు కలిపి ఇస్తుంది. అది కూడా చక్కెర తక్కువేసి. పాలు పోస్తే బరువు పెరుగుతాడని డాక్టర్లు వద్దన్నారు.
బిస్కట్లు రోజూ కాఫీలో ముంచుకుని లెక్కగా రెండు తింటాడు. బిగ పట్టుకుని ఎలాగో చాయ్, బిస్కట్లు కానిచ్చాడు.
టింకూ గబగబా తినేసి తాగేశాడు. వాడికి రోజూ చాయ్ అలవాటే. బిస్కట్లే ఎప్పుడో కానీ దొరకవు.
జుట్టంకుల్ ఖాళీ కప్పులు పట్టుకుని వెళ్లి పోయాడు. తలుపుకు తాళం వేసిన శబ్దం వినిపించింది.
చిన్నా లేచి గదంతా కలియ తిరిగాడు.
లైట్లు ఆర్పకుండా వెళ్లిపోయారు అంకుల్సు. కావాలనే.. పిల్లల ఆరోగ్యం పక్కాగా ఉండాలి వాళ్లు చెయ్యబోయే పనులకి. భౌతికంగా, మానసికంగా కూడా..
ఎక్కడా ఒక కుర్చీ కానీ స్టూలు కానీ లేదు. కిటికీలు అసలే లేవు. పొడుగు వాళ్లకి కూడా అందనంత ఎత్తులో వెంటిలేటర్లున్నాయి. అకాశంలో ఉందా అన్నట్లు ఒక ఫాన్ తిరుగుతోంది.
రేడియో, టివీ వంటివి మొదలే లేవు.
ఏం చెయ్యాలీ?
డాక్టరుగారు చెప్పిన వ్యాయామాలు గుర్తుకొచ్చాయి చిన్నాకి. టింకూ చేత కూడా చేయిస్తే.. కాస్త మర్చి పోతాడేమో అమ్మని.
గదంతా నిశ్శబ్దంగా ఉంది. టింకూ ఏడీ? చిన్నా గాభరాగా గదంతా చాశాడు. ఒక మారు మూల కాళ్లు ముడుచుకుని, నోట్లో వేలేసుకుని పడుక్కున్నాడు టింకూ.
మత్తు ప్రభావం ఇంకా పోయినట్లు లేదు. పైగా ఏడిచి ఏడిచి నీరసం కూడా వచ్చుంటుంది.
టింకూని చూస్తుంటే కడుపులోంచీ దుఃఖం తన్నుకొచ్చింది చిన్నాకి. తనే పెద్దవాడిలా, వాడి బాధ్యతంతా తనదేలాగ అనిపించ సాగింది. తన సంగతెలా ఉన్నా. వీడిని మాత్రం వాళ్లమ్మ దగ్గరికి చేర్చాల్సిందే.. గట్టిగా నిర్ణయించేసుకున్నాడు.
అవసరమైతే.. వాడు చేసే పని కూడా తనే చేసేస్తానని చెప్పాలి.
“బాబా! ఎక్కడున్నావు.. రోజూ పువ్వులు తుంచి ఇస్తుంటానా.. రోజూ, బేరాలు తక్కువున్నప్పుడల్లా గుడికి వస్తుంటానా.. ఆ సాయి బాబానే చూసుకోవాలి. నేనున్నా మీకు.. అని చెయ్యి చూపిస్తాడు కదా! ఎందుకు చూసుకోడు?” చిన్నా దుఃఖాన్నంతా అదిమి పెట్టాడు, బాబాని తలుచుకుంటూ..
టింకూ కదిలి.. కళ్లిప్పి చూసి మళ్లీ పడుక్కున్నాడు. చిన్నా, వాడి దగ్గరగా వెళ్లబోయి ఊరుకున్నాడు.
సాయిరాం, సాయిరాం.. అంటూ, గది గోడల వెంట పరుగు పెట్ట సాగాడు చిన్నా.. మధ్య మధ్య ఆగి, కాళ్లు చేతులూ సాగ దీస్తూ.
అరగంట పరుగెట్టాక, ఆయాసంతో ఆగి పోయాడు. గోడకి చేరబడి కూర్చుని రొప్పుతూ.. ఆయాసం తీర్చుకుంటున్నాడు.
పైన వెంటిలేటర్లోంచి పడుతున్న వెలుగు చూసి, మధ్యాన్నం పన్నెండు దాటుంటుందని అనుకున్నాడు. ఆ వెలుగు తీక్షణంగా ఉంది. వెంటిలేటరుకున్న ఊచల నీడలు చాల పొట్టిగా ఉన్నాయి.
సరస్వతీ టీచర్ చెప్పిన పాఠాలు గుర్తుకు తెచ్చుకున్నాడు. సూర్యుడు నడినెత్తికి వస్తుంటే నీడ పొట్టిదవడమే కాక ఆకారంలో కలిసిపోతుంది.
ఏం చెయ్యాలి?
ఏడుపు రాబోయింది మళ్లీ. గట్టిగా ఊపిరి పీల్చి ఆపుకున్నాడు.
టింకూ కదిలాడు. లేచి కూర్చుని అయోమయంగా చూడ సాగాడు.
“చిన్నా! ఆకలేస్తోంది. దప్పికైతోంది.”
నిజమే.. దాహమేస్తే ఎక్కడా తాగడానికి నీళ్లు లేవు. బాత్రూంలో.. అడుగు పెడ్తేనే వాంతొస్తోంది. అక్కడి నీళ్లు తాగాలంటే.. తప్పకపోతే, ప్రాణం నిలవాలంటే అవే తాగాలి. దోసిలి పట్టి.. ఇద్దరి చేతులూ చిన్నవే. ఎన్ని నీళ్లు పడ్తాయి?
టింకూ దగ్గరగా వెళ్లి భుజం మీద చెయ్యేసి దగ్గరగా పొదవుకున్నాడు.
“అంకుల్ వస్తాడు. ఏదో తినడానికి తెస్తాడు. కొంచెం ఓర్చుకో టింకూ..”
చిన్నా మాట పూర్తి కాకుండానే తలుపు చప్పుడయింది. తోసుకుని వచ్చారిద్దరు. జుట్టంకుల్ తో పాటు ఇంకొకడు.. తెల్లని లాల్చీ పైజామా. కనుబొమ్మల మధ్య కుంకం బొట్టు. నవ్వుతున్నట్లున్న మొహం. అతన్ని చూడగానే ధైర్యం వచ్చింది పిల్లలిద్దరికీ.
“అంకూల్..” భోరుమని ఏడుస్తూ వెళ్లి కాళ్లు పట్టేసుకున్నారిద్దరూ.
“ఏడవకండి. నేనున్నా కదా! ఆకలేస్తోందా?” వంగుని ఇద్దరి మొహాల్లోకీ చూస్తూ అడిగాడు.
“అవును. అంకుల్ మీరు గుడ్ కదా! మా అమ్మ దగ్గరికి పంపేస్తారా?” టింకూ అడిగాడు, ఆశగా చూస్తూ.
“అలాగే. తప్పకుండా పంపుతా. ముందు మీరు లంచ్ తినండి. తిన్నాక, స్నానం చేసి ఈ బట్టలేసుకోండి. అప్పుడు మాట్లాడ్తా.” ఎంతో సౌమ్యంగా అన్నాడు గుడ్ అంకుల్.
జుట్టు వాడు, సంచీ లోంచి పొట్లాలు, ప్లాస్టిక్ ప్లేట్లు, గ్లాసులు మంచినీళ్ల సీసా తీశాడు. ఆ పొట్లాలు చూడగానే చిన్నాకి ఆకలి ఎక్కువైంది.
పొట్లాలిప్పి, మూడేసి ఇడ్లీలు, పచ్చడి పళ్లాలలో వేసి పిల్లల ముందు పెట్టాడు.
గబగబా తినేసి, నీళ్లు తాగేశారు. కడుపు నిండాక అమ్మ ఇంకా గుర్తుకొచ్చింది. కళ్ల నిండా నీళ్లు తిరిగాయి.
“బాత్రూంలోకి వెళ్లి స్నానం చేసి రండి. మీరు చెయ్యగలరా నే చేపించాలా?” జుట్టువాడు అడిగాడు కరకుగా, సబ్బు, తువ్వాలు ఇస్తూ.
“మేం చేసొస్తాం అంకుల్..” భయంగా చూస్తూ బాత్రూం లోకి వెళ్లాడు టింకూ.. చిన్నా వాడి వెనుకే..
నీళ్లు చాలా చల్లగా ఉన్నాయి. ఒక మగ్గు నీళ్లు మీద పడగానే కెవ్వుమని కేకేశాడు టింకూ. తినడానికి వెతుక్కోవలసి వచ్చినా, నీళ్ల గోలెం ఎండలో పెట్టి, గోరువెచ్చని నీటితోనే పోస్తుంది జానీ బేగం.
చిన్నాకయితే చెప్పనే అక్కర్లేదు.. ఇంట్లో ఉన్న ముగ్గురూ వాడి బాగోగులుకోసం పాటు పడేవారే.
చెయ్యి ముంచి.. శరీరానికి చలి అలవాటు చేసి, టింకూకి స్నానం చేయించి, తను కూడా చేశాడు చిన్నా. ఒళ్లు తుడుచుకుని, తువ్వాళ్లు చుట్టుకుని ఇద్దరూ బయటికొచ్చారు.. ఒణుకుతూ.
తువ్వాలు విప్పదీసి చిన్నా చేతులనీ, శరీరాన్నీ పరీక్షగా చూసి, బట్టలిచ్చాడు గుడ్ అంకుల్. ఫరవాలేదు.. చెల్లుతాడు. ఒళ్లు గట్టిగా ఉంది. కొంచెం శ్రద్ధ తీసుకుంటే సరిపోతుంది.
చిన్నా ముడుచుకు పోతూ, వింతగా చూస్తూ బట్టలేసుకున్నాడు. అలా ఎందుకు తడిమాడు అంకుల్..
టింకూని కూడా తడమబోతే వాడు చేతికందకుండా పరుగులు పెట్టాడు.. తువ్వాలు చుట్టుకునే.
“చీ.. ఛీ. కితకితలు అంకుల్. షేమ్ షేమ్. ఎందుకలా ముట్టుకుంటావు? మేం బట్టలేసుకోగలం.”
వాడి పరుగు చూసి, తృప్తి చెందాడు గుడ్ అంకుల్. వీడు కూడా గట్టిగానే ఉన్నాడే.. బానే తింటున్నారన్నమాట. మరి ఎందుకమ్మేశారో? ఎందుకైతే తనకెందుకు? కావలసింది పిల్లలు.. అదీ కొనే వాళ్లు అడిగిన సైజులో, వయసులో ఉన్న వాళ్లు.
“గుడ్ బాయిస్. హాయిగా నిద్రపోండి. లేచాక మాట్లాడుకుందాం.” తను కూడా నవ్వుతూ అన్నాడు.
“పడుకుని లేచాక తీసుకెళ్తారా?”
టింకూ అమాయకత్వం చూసి కొద్దిగా జాలి పడ్డాడు జుట్టు వాడు. అది గ్రహించి, వెంటనే అతని భుజం మీద చెయ్యేసి బైటికి నడిపించాడు గుడ్ అంకుల్.
తాము విప్పేసిన బట్టలు తీసుకెళ్లి బాత్రూంలో ఉతుక్కొచ్చాడు చిన్నా. వాడికి అర్ధమైపోయింది.. తమని ఇంక ఇంటికి పంపరని.
ఇంటికి పంపడానికా ఎత్తుకొచ్చిందీ..
ఉతికిన బట్టలని నేల మీదే, చేత్తో తుడిచి ఆరేశాడు.
టింకూని పడుకో బెట్టి, తను కూడా నేల మీద వాలాడు.
పిల్లల్నెత్తుకొచ్చి ఏమేం చేస్తారో మళ్లీ ఒక సారి బుర్రలో తిరగేశాడు. ముష్టి వాళ్లగా చెయ్యడానికైతే కాదు.. దాని కైతే, తమ శరీరాలని తడిమి, సరిగ్గా ఉన్నారా లేదా అని చూడరు కదా..
ఏదో పని చెయ్యడానికే..
ఏం పనై ఉంటుంది?
చిన్నా చిన్ని బుర్రకి ఎంత ఆలోచించినా తట్టలేదు. కళ్లు వాలిపోయి నిద్దరొచ్చేసింది.. అంతలోనే. పక్కకి తిరిగి కళ్లు మూసేశాడు.
గుడ్ అంకుల్ పేరు ఆనంద్.
మధ్యవర్తి ద్వారా ఒకానొక అంతర్జాతీయ ముఠాకి పిల్లలని సరఫరా చెయ్యడం అతగాడి వృత్తి.
బైటికి మాత్రం.. అంతర్జాతీయ ఫార్మా కంపనీలకి, హెర్బల్ మందుల కోసం తాము అడవుల్లో ఆకులని, వేళ్లనీ మూలికల కోసం సేకరిస్తామనీ.. తమది ఎక్స్ పోర్ట్ ఇంపోర్ట్ బిజినెస్సనీ చెప్తాడు.
ఊర్లో బాగా పేరున్న పేటలో పెద్ద భవనం అతగాడిది. ఇంటి ముందు ఆర్భాటాలేవీ ఉండవు.
‘సంజీవినీ ఇంపోర్ట్స్ అండ్ ఎక్స్ పోర్ట్స్’ అని చిన్న బోర్డ్ ఉంటుంది. లోపలికి వెళ్తుంటే.. పొడవాటి వరండాలో కట్టలు కట్టి ఉంటాయి రకరకాల మొక్కలు. అక్కడ అడుగు పెడుతుండగానే రకరకాల మూలికల వాసన వేస్తుంటుంది.
వరండా అంతా శుభ్రంగా ఉంటుంది. సింహద్వారానికి వెళ్లే దారిలో తీర్చి దిద్దిన ముగ్గులు, స్వాగతం పలుకుతుంటాయి.
ఇంటి బైటనున్న తోటలో కూడా కలబంద వంటి మొక్కలు, అనేక రకాల తులసి మొక్కలు ఉంటాయి.
ఆ తోటలో ఇద్దరు మాలీలు పని చేస్తుంటారు. వాళ్లు ఆవరణలోనే ఒక మూలగా ఉన్న ఒంటి గది ఇళ్లలో ఉంటారు. ఆ ఇళ్లకి వేరే దారి ఉంది రోడ్డు మీది నుంచి. ఇళ్ల చుట్టూ ముళ్ల చెట్ల ఫెన్సింగ్. పెద్ద ఇంట్లోకి, పనికి తప్ప రావలసిన పని లేదు.
ప్రాకారం లోపల, ఐదడుగులివతల చుట్టూ వేప చెట్లు. వేప పూలని ఏరి బాగుచేసి ఎండబెడుతుంటారు మాలీల భార్యలు. ఇద్దరు మాలీలకీ ఇద్దరేసి ఆడపిల్లలు. బళ్లో చదువుకుంటున్నారు.
తోటలోనే ఒక మూలగా చిన్న వినాయకుడి గుడి. ప్రతీ రోజూ శుభ్రం చేసి, పూజ చేసి, ప్రసాదం లోపల ఇచ్చి వెళ్తుంటారు ఒక పూజారిగారు.
మొక్కలు, ఆకులు, వేర్లు, బెరళ్లు తీసుకెళ్లడానికి ఎవరో ఒకరు ఎప్పడూ వస్తూనే ఉంటారు. ప్రతీదీ వేరుచేసి, పేర్లు రాసి పెడుతుంటారు ఇద్దరు ఆయుర్వేద వైద్యం చదివిన యువ డాక్టర్లు.
ఆనంద్ భార్య పేరు ఇందుమతి. ఇద్దరు మగపిల్లలు. బోర్డింగ్ స్కూల్లో చదువుతున్నారు. అతగాడి వృత్తికీ, వ్యక్తిగత జీవితానికీ పోలికే లేదు.. అచ్చు ముత్యాలముగ్గు సినిమాలో కాంట్రాక్టరు లాగ.
కానీ, ఇందుమతి, సినిమాలో సుర్యకాంతం లాగా ఇతగాడిని ఆరాధించదు. తనకి తెలియకుండా ఏదో తప్పుడు వ్యాపారం నడుస్తోందన్న అనుమానం ఉంది. అదేమిటో చెప్పమని, సందర్భం దొరికినప్పుడల్లా సతాయిస్తుంటుంది.
“ఈ ఆకులలములకి ఇంత ఆదాయం ఉంటుందా? నేన్నమ్మను. ఏం చేస్తున్నారో చెప్పండి. ఏదో స్మగ్లింగ్.. డ్రగ్సా?”
“కాదని చెప్తున్నాగా.. మన పిల్లలమీదొట్టు. డ్రగ్స్ స్మగ్లింగ్ ఎప్పుడూ చెయ్యలేదు, చెయ్యను.” ఆనంద్ గట్టిగా చెప్పాడు. అతని వరకూ అతను నిజమే చెప్పాడు మరి.
ఎంత అడిగినా, ఎన్నిసార్లు వేధించినా బైటపడ లేదు. ఇందుమతి అనుమానంగా చూస్తూనే ఉంటుంది. తను చేసే సంఘసేవ చేస్తుంటుంది. రెండు అనాధాశ్రమాలలో ట్రస్టీ సభ్యురాలు. ధన సేకరణ, వారం వారం చెకప్ లకి డాక్టర్లని ఏర్పాటు చెయ్యడం వంటి పనులు చేస్తుంటుంది.
తన వృత్తికోసం, వేరుగా, ఎయిర్ పోర్ట్ కి దగ్గరగా ఉన్న పోష్ కాలనీలో ఒక ఇల్లు కట్టించాడు ఆనంద్.
దూరం దూరంగా ఉండే ఇళ్లు.. పక్కింట్లో ఏం జరుగుతోందో పట్టించుకునే తీరుబడిలేని వ్యాపారస్థులు, రాజకీయ నాయకులు ఉండే ప్రాంతం.
ఏవేవో కార్లు ఇరవై నాలుగ్గంటలూ వస్తూ పోతుంటాయి. ఆ కాలనీ స్టిక్కర్ కారు మీదుంటే, గేటు దగ్గర ఎవరూ ప్రశ్నించరు, ఆపరు.
నెలకి పదిమంది వరకూ పిల్లలని సేకరిస్తుంటాడు ఆనంద్. అందరూ మగ పిల్లలే. చాలా రాష్ట్రాలలో సాగుతుంటుంది అతని సేకరణ. తీసుకొచ్చిన పిల్లలని ముఠా వాళ్లు వచ్చి, చూసి తీసుకెళ్లే వరకూ ఆ ఇంట్లోనే ఉంచుతాడు.
పిల్లల ఆకారాలు, ఆరోగ్యం, మానసిక స్థితి.. అన్నీ ప్రత్యేకంగా ఉండాలి.
పిల్లలు ఐదారేళ్ల లోపు వయసులో ఉండాలి. ఆ వయసు పిల్లలు ఉండాల్సిన బరువు కన్నా ఒకటి రెండు కిలోలు తక్కువే ఉండాలి.
ఏరోజు కారోజు అన్నీ చెక్ చెయ్యడానికి శిక్షణ పొందిన ఆహార నిపుణుడు వస్తుంటాడు. అతడు చెప్పిన ఆహారాన్నే ఇవ్వాలి.
అవసరమైన వ్యాయామాలు చేయిస్తుండాలి. అవి చేయించడానికొక ట్రయినర్..
అక్కడి నుంచి పిల్లల్ని మరలించడానికి రెండు నెలలు పైన పడుతుంది. ఆ రెండునెలలూ వాళ్లని జాగ్రత్తగా కాపాడ వలసిన బాధ్యత ఆనంద్దే.
పిల్లలు ముఠా వాళ్లు అనుకున్న చోటికి చేరే వరకూ.. వాళ్లకి ఖర్చు పెట్టే డబ్బు మాత్రమే ఇస్తారు. పిల్లలు చేరాక.. ఒక్కో పిల్లవాడికీ లక్షల్లో ఉంటుంది ఆదాయం.
కానీ.. ఏ ప్రశ్నలూ వెయ్య కూడదు. ఎక్కడికి తీసుకెళ్తున్నారో.. ఏం చేస్తారో!
అటువంటి కుతూహలం చూపించిన సరఫరా దారుల పని ఏమయిందో వీడియోలో చూసి.. ఆనంద్కి ఒళ్లంతా చెమటలు పట్టాయి. గొంతెండిపోయి, నాలుక బైటికొచ్చేస్తుందేమో అనిపించింది.
తమ కింద పనిచెయ్యడానికి ఒప్పుకున్న వాళ్లకి ముందుగా ఆ వీడియోలు చూపించడం ఆ ముఠా ఆనవాయితీ.
అందుకే.. చెప్పిన పని చెయ్యడం తప్ప ప్రశ్నలు వెయ్యాలన్న ఆలోచనే రాదు ఎప్పుడూ ఆనంద్కి.
పిల్లలకోసం సౌండ్ ప్రూఫ్ గదులు ఆరున్నాయి మేడ మీద. గదుల్లో లోపల గోడలన్నీ చెక్కలతో తాపడం చేసి ఉంటాయి. కిటికీలుండవు. కొంచెం పెద్దగా ఉన్న వెంటిలేటర్లలోనుంచి వెలుతురు.. ఫాన్ల నుంచి గాలి వస్తాయి.
చిన్న పిల్లలు ఎలాగా అంత ఎత్తు అందుకోలేరు. గదికి ఇద్దరు పిల్లల కన్నా ఎక్కువుండరు.
అంతా పకడ్బందీగా ఉంటుంది వ్యవహారం. ఆ విధంగా ఎన్నాళ్లు సాగుతుందో.. కాలమే తేల్చి చెప్పాలి.

ఎవరో తట్టి లేపినట్లనిపించింది చిన్నాకి.
“నాయనమ్మా!” అంటూ లేచాడు.
“చిన్నా! మీ నాయనమ్మ వచ్చిందా? మనిద్దరినీ ఇంటికి తీసుకు పోతుందా?” టింకూ గాడు.. ఆనందంగా అడుగుతున్నాడు. వాళ్లిద్దరూ పార్క్ లో ఆడుకుంటూ, ఎప్పటికీ ఇంటికి రాకపోతుంటే చిన్నా నాయనమ్మ వచ్చి తీసుకెళ్లడం అలవాటే వాడికి.
తల విదిలించాడు చిన్నా.
తామిద్దరూ ఎక్కడున్నారు? తలంతా దిమ్ముగా ఉంది.
ఒక నిముషం తీసుకున్నాడు టింకూ అడిగింది అర్ధం చేసుకోడానికి.
“లేదు టింకూ! మనల్ని ఎత్తుకొచ్చారని చెప్పాగా! ఎక్కడికి తీసుకెళ్తారో.. మనల్ని ఏం చేస్తారో తెలీదు. మనం మాత్రం ధైర్యంగా ఉండాలి. అస్సలు డీలా పడకూడదు. నేనున్నా కదా.. నీకేం భయం లేదు. సరేనా?” బుద్ధిగా తలూపాడు టింకూ.
“ఏడవకుండా ధైర్యంగా ఉంటే అమ్మ దగ్గరికి వెళ్లి పోవచ్చా?”
“మన ప్రయత్నం మనం మనం చేద్దాం. ఏడుపొచ్చినప్పుడు ఏడుద్దాం. అమ్మ గుర్తుకొస్తే ఏడవకుండా ఎట్టా?”
“ఆకలేస్తోంది చిన్నా! ఉస్సు చేసొస్తా.” టింకూ బాత్రూంలోకెళ్లాడు.
ఎవరైనా ఏదైనా తెస్తేనే తినగలిగేది. అప్పటి వరకూ నీళ్లే..
ఎన్ని రోజులిలా?
టింకూ రాగానే, తను కూడా బాత్రూంకెళ్లొచ్చి, సీసాలో నీళ్లు ప్లాస్టిక్ గ్లాసులో పోసి ఇచ్చాడు టింకూకి. తను సీసా ఎత్తి తాగేశాడు.
కొంచెం ఆకలి తగ్గినట్లనిపించింది.
టింకూ గోడ దగ్గరకి వెళ్లి నోట్లో వేలు పెట్టుకుని కూర్చున్నాడు.
చిన్నాకి ఏం చెయ్యాలో తోచడం లేదు.. టైమెంతయిందో!
వెంటిలేటర్లోంచి వెలుతురు రావట్లేదు. చీకటి పడిపోయుంటుందా? అంతే అయుంటుంది.
ఇంటిదగ్గరేం చేస్తున్నారో? పోలీసు రిపోర్టిచ్చుంటారు. కానీ వీళ్లని కనుక్కోవడం ఎలా? తను చూసిన సినిమాలు గుర్తుకు తెచ్చుకున్నాడు..
వాటిల్లో బోలెడు డబ్బులిమ్మని కిడ్నాప్ చేస్తుంటారు.
తమ ఇళ్లల్లో.. అమ్మా నాన్నల దగ్గరేం డబ్బు ఉంటుంది? ఎక్కడికో పంపడానికే.. తమ చేత ఏవేవో పన్లు చేయించడానికే అయుంటుంది. అట్టాంటప్పుడు అమ్మా వాళ్లకి ఏ ఫోన్లూ రావు.
తాము ఎక్కడున్నారో.. ఆ బ్రహ్మకి కూడా తెలీదు.
బ్రహ్మంటే గుర్తుకొచ్చింది..
కళ్లు మూసుకుని సాయి జపం చేస్తూ కూర్చున్నాడు.
చిన్నాని చూసి, టింకూ కూడా, తను విప్పేసి.. ఆరేసిన చొక్కా నేల మీద పరిచి, తండ్రి చేసినట్లుగా నమాజు చెయ్యడానికి కూర్చో బోతూ అడిగాడు..
“చిన్నా! ఇక్కడ తూర్పెటుందీ?” చిన్నాకి అన్నీ తెలుసని వాడి అభిప్రాయం.
చిన్నా కళ్లు తెరిచి, పొద్దున్న ఎండ ఎటుపడిందో గుర్తు తెచ్చుకోడానికి ప్రయత్నించాడు.
ఉహూ.. గుర్తు రాలేదు.
కనిపించిన గోడ కేసి చూపించాడు.
టింకూ బుద్ధిగా నమాజుచెయ్యడం మొదలు పెట్టాడు.
చిన్నాకి ఎంతో ముద్దొచ్చేశాడు వాడు.
వీడి చేత ఏ పని చేయిస్తారో.. ఎన్నో సారి అనుకుంటున్నాడో.. లెక్కే లేదు.
తలుపు తెరిచిన శబ్దం..
కళ్లు తెరిస్తే జుట్టంకుల్. నవ్వుతూ లోపలికొస్తున్నాడు. చేతిలో బుట్ట. బుట్టలో కారియర్. పళ్లాలు, గ్లాసులూ..
చపాతీ, కూర పళ్లాల్లో పెట్టి కింద కూర్చుని పిలిచాడు. ఆకలేస్తోంది.. కానీ, అమ్మ లేకుండా.. మళ్లీ ఏడుపు..
“రండి. ఇవి తింటే మీ అమ్మకి హాపీ అవుతుంది. తినేసి పడుకోండి హాయిగా. రేపు బోలెడు పనుంది. మిమ్మల్ని చూట్టానికి ఎవరో వస్తారు.”
“మా ఇంటికి తీసుకెళ్తారా?” టింకూ వెంటనే అడిగాడు.
“తీసుకెళ్తారేమో.. నాకు అంత తెలీదు. ముందు తినేశాక, రేపు వాళ్లెవరో వచ్చాక కదా తెలిసేది..” జుట్టువాడన్నాడు.
ఒకోసారి డాక్టర్లు సర్టిఫై చెయ్యకపోతే, ఇంటి దగ్గర వదిలేసిన సందర్భాలు కూడా ఉన్నాయి. కానీ అవి తక్కువ. సాధారణంగా, తీసుకొచ్చిన రెండునెలల లోపే పట్టుకు పోతారు పిల్లల్ని.
చిన్నా తినడం మొదలు పెట్టాక, టింకూ కూడా వచ్చి పళ్లెం తీసుకున్నాడు. ఇద్దరూ తినేశాక, గ్లాసులో మజ్జిగ ఇచ్చి, కారియర్, పళ్లాలు బుట్టలో పెట్టాడు జుట్టంకుల్.
రెండు మడత చాపలు, దుప్పట్లు ఇచ్చాడు.
“చలేస్తే కప్పుకోండి. నేను తలుపు బైటే ఉంటా.. అవసరం ఐతే తలుపు కొట్టండి. వెంటనే వస్తా. మీకేం భయం లేదు. ఎవరూ రారు.”
ఇంకెవరొస్తారు.. మీరే కదా వచ్చి ఎత్తుకొచ్చారు.. మనసులో అనుకున్నాడు చిన్నా.భయం లేదుట.. వణికి చస్తుంటే.
అలాగే అన్నట్లు తలూపారు ఇద్దరూ.
“లైటు, ఫాను అలాగే ఉంటాయి. సరేనా”
తలుపేసుకుని వెళ్లిపోయాడు జుట్టువాడు.
చిన్నా చాపలు పరిచాడు. ఇద్దరికీ ఒకళ్ల పక్కన ఒకళ్లు పడుకోడం అలవాటే.. అందుకే అంత సమస్య అనిపించలేదు.
“నే చెప్పింది గుర్తుంది కదా! బెంబేలు పడకూడదు టింకూ. మనం ఒకరికొకరం ఉన్నాం. కాస్త నయం కదూ? భయం వేస్తే నా చాప మీదికొచ్చెయ్యి.”
టింకూకి ధైర్యం చెప్పాడు కానీ చిన్నాకే బెంగగా ఉంది.
రేపెవరొస్తారో.. ఆ గుడ్ అంకుల్ వస్తే బాగుండు. ఇంటికి పంపెయ్యమని గట్టిగా అడగాలి. అసలు స్కూలుకెళ్లకుండా, ఆడుకోకుండా ఇక్కడేం చెయ్యాలి? టి.వీ కూడా లేదు.
ఇవాళంటే.. మత్తులో ఉన్నారు కనుక గడిచి పోయింది.
పాపం.. నాన్నకి పూలు ఎవరందిస్తారు?
గట్టిగా ఏడుపు మొదలెట్టాడు. వాడిని చూసి టింకూ కూడా..
ఏడిచేడిచి అలిసి పోయి, నీళ్లు తాగి పడుకున్నారు.. వెక్కుతూ.

“జుట్టంకుల్! ఎవరో వస్తారన్నారు కదా? ఎప్పుడొస్తారు?” ఇడ్లీ, పచ్చడిలో నంచుకుని తింటూ అడిగాడు టింకూ.
అప్పటికి నాలుగు సార్లు పిల్లలు లేచారా అనిచూసి, ఉండబట్టలేక లేపేశాడు, టింకూ జుట్టంకుల్ అని పిలిచే ‘తాన్యా’.
తాన్యా తూర్పు గోదావరి జిల్లాలో, రంపచోడవరం కోయజాతికి చెందినవాడు. మారేడుమిల్లి దగ్గర అడవుల్లో విహారానికి వెళ్లినప్పుడు ఆనంద్ కి తగిలాడు.. అక్కడ అన్నీ వివరిస్తూ, గైడ్ లాగ.
రెండురోజులు తన కూడా తిప్పుకున్నాడు.
తండాల్లో చిన్న పిల్లల్ని అమ్మడం సాధారణమేనని చెప్పాడు తాన్యా, మాటల మధ్యలో. బీదరికం.. ఎంత పనైనా చేయిస్తుందని కూడా విశ్లేషించాడు.
తాన్యా వివరాలన్నీ సేకరిస్తుంటే తెలిసింది.. ఎవరికీ చెప్పనని మాటతీసుకుని మరీ చెప్పాడు. తనే తండాలు తిరిగి, పిల్లల్ని అమ్ముతుంటానని. కానీ బ్రోకర్లు చాలా డబ్బు కొట్టేసి తనకి చాలా తక్కువిస్తారని వాపోయాడు. అందులో సగం మాత్రం తల్లిదండ్రుల కిస్తాట్ట తను.
అప్పుడే ఆలోచన వచ్చి, తాన్యాని తన వ్యాపారంలోకి తీసుకున్నాడు. పిల్లలని మచ్చిక చేసుకోవడంలో బాగా అనుభవం ఉన్నవాడు. పట్టణాలలో పని వాళ్లలాగ వంకర తెలివి ఉన్నట్లు కనిపించలేదు.
“నువ్వు చేసేది ప్రమాదకరమైన పని కదా.. నాకు ఎందుకు చెప్పావ్? పోలీసులకి పట్టిస్తే ఏం చేస్తావ్?”
“మిమ్మల్ని చూడగానే తెలిసింది సార్.. నేను ఈ వ్యాపారంలో ఉన్నవాడినే కద.. ఏమననంటే చెప్తా..మీరు ఫోన్ లో మాట్లాడుతుంటే ఒక సారి విన్నా. మీరైతే కోడ్ లోనే మాట్లాడారు. కానీ అవే కోడ్ లు మేం కూడా వాడతాం.” తాన్యా సమాధానం విని కంగు తిన్నాడు ఆనంద్.
ఎంత అపాయం? చుట్టుపక్కల గమనించకుండా వాగడం తప్పు కదూ! అంత కేర్ లెస్ గా ఎలా ఉన్నాడు..
వాళ్లకి గాని తెలిసిందంటే.. వెన్నెముక లోంచీ వణుకు పుట్టుకొచ్చింది. మొహం నల్లబడి పోయింది.
“ఏం భయం లేదు సార్.. ఇంకెవరికీ తెలీదు.. అర్ధం కాదు. నేనూ అలాంటి వాణ్ణే కనుక..” గ్లాసులో మంచినీళ్లిచ్చి ఓదార్చాడు.
నెలకి పదివేలు మించదు తన ఆదాయం అని చెప్పాడు.
“ఎంత సార్.. ఇద్దరు పిల్లల్ని సప్లై చేస్తే గొప్ప. అందుకే ఈ గైడు పని కూడా పెట్టుకున్నా. లేపోతే సరి పోదు.”
“పిల్లల్ని చూసుకోగలవా? వాళ్లకి కావలసిన సరిపోయే తిండి, ఏడుస్తుంటే ఊరుకో బెట్ట్డటం వంటివి..”
“బాగా చేస్తాను సార్. వాళ్లని ఆడిస్తా కూడా.. బోర్ కొట్టకుండా.”
రెండునెలలు గడవకుండా తాన్యాని పనిలోకి తీసుకున్నాడు. నెలకి పాతిక వేలు జీతం. ఒక్క సారిగా అంత డబ్బు కంట పడుతుంటే మారు మాటాడకుండా ఒప్పుకున్నాడు.
ఇంకొక ఉపయోగం కూడా తాన్యాతో.. తనకున్న లింకులతో అప్పుడప్పుడు పిల్లల్ని కూడా తెస్తుంటాడు.
“ఈ వయసులో తక్కువే దొరుకుతారు సార్. మా వాళ్లు పుట్టగానే అమ్మేస్తుంటారు. ఐదారేళ్లొచ్చేవరకూ పెంచరు. అప్పుడమ్మాలంటే తల్లులు గోలగోల చేస్తారు.”
నిజమే అనుకున్నాడు ఆనంద్.
కానీ చంటిపిల్లల్ని తెచ్చి, వాళ్లని పెంచడం.. మాటలు కాదు. అందుకే కిడ్నాప్ చేసే వాళ్లతో కనెక్షన్ పెట్టుకున్నాడు. అదీ మగపిల్లలంటే మరీ డేంజర్. అంత జాగ్రత్త తీసుకుంటాడు కనుకనే తన సామ్రాజ్యం ఇంచుమించు దేశం అంతా విస్తరించింది.
కొండల్లో కోనల్లో పల్లెల్లో.. బస్తీల్లో, పట్టణాలలోని వాడల్లో. ఇక్కడా అక్కడా అని లేదు. ఒకచోట ఒకసారి చేస్తే.. మళ్లీ కొన్నేళ్లు ఆ పక్కకి వెళ్లరు.
“రోజూ ఇడ్లీయేనా జుట్టంకుల్?” టింకూ అడిగాడు.
“మరేం కావాలి?” జుట్టంకుల్ అన్నందుకు చిరాకు పడుతూ అడిగాడు తాన్యా. నయం కొందరైతే జులపాలంకుల్ అని పిలుస్తారు.
“ఆమ్లెట్, బ్రెడ్..”చిన్నా చిన్నగా అన్నాడు వత్తి పలుకుతూ.
“అబ్బో.. నీకు మాటలొచ్చే! రేపు అరేంజ్ మెంటు చేస్తామండీ దొరగారూ..” వ్యంగ్యంగా అన్నాడు తాన్యా.
“నాకు ఐస్ క్రీమ్ కూడా..” వ్యంగ్యం అర్ధం కాని టింకూ అడిగాడు.
“అల్లగల్లగే..”
“ఎవరో వస్తారనీ..” మళ్లీ టింకూ.. ఎవరైనా కొత్త వాళ్లొస్తే అమ్మ దగ్గరికి తీసుకెళ్తారేమో..
చిన్నా ఎంత చెప్పినా వాడి చిన్ని బుర్రకి అర్ధం కావడం లేదు.
“వస్తారు కాసేపట్లో. మీరీలోగా స్నానాలు చేసి, ఈ బట్టలేసుకోండి.” కొత్త బట్టల పాకెట్ ఇచ్చాడు.
“మేం నిన్నటివి ఉతికారేసుకున్నాంగా.. ఇవి ఇంకెరికైనా, మా తరువాత వచ్చే వాళ్లకి ఇవ్వండి.” ఉలిక్కిపడ్డాడు తాన్యా, టింకూ అమాయకంగా అన్న దానికి. తమ వృత్తి తెలిసి పోయిందా ఈ పిల్ల వెధవలకి..
“ఫరవాలేదు.. ఇవి కూడా ఉండనీండి. చక్కగా తయారయి రండి. హాల్లోకి వెళ్దాం.”
చిన్నా, టింకూ బాత్రూంలోకి వెళ్లగానే ఆనంద్ కి ఫోన్ చేశాడు తాన్యా.
“సార్.. ఈ పిల్లలని హాల్లోకి తీసుకెళ్తున్నా. డాక్టర్ గారు వస్తారు కదా.”
“————”
“ఏడుపు మానారు. తొందర్లో ఇంటికి పంపేస్తారనుకుంటున్నారు. నెమ్మదిగా అలవాటవుతుంది లెండి. హాల్లోకా.. తీసుకెళ్లచ్చు.. ఏం ఫరవాలేదు.”
తలుపు చాటునుండి విన్న చిన్నా గుండె డబడబ లాడింది. అనుమాన పడ్డదే అయినా.. అనుకున్నదే అయినా నిర్ధారణ అయ్యే సరికి, ఒంట్లో ఉన్న రక్తం అంతా ఎవరో తీసేసినట్లయింది. నీరసంగా కదిలి, టింకూకి స్నానం చేయించి పంపి, తను కూడా చేసి బయటకొచ్చాడు.
నిన్నటి లాగా పరీక్ష చెయ్యకుండా బట్టలేసుకోనిచ్చాడు తాన్యా.
జేబులోంచి దువ్వెన తీసి ఇద్దరి తలలూ దువ్వాడు.
“మీరిద్దరూ కవలలేరా?”
చిన్నా అవునన్నట్లుగా, టింకూ కాదన్నట్లుగా తలలూపారు.
నవ్వుకుని, తలుపు తీసి హాల్లోకి తీసుకెళ్లాడు తాన్యా.
అక్కడ అప్పటికే నలుగురు పిల్లలు కూర్చుని ఉన్నారు. అందరూ టింకూ వయసు వాళ్లే. సన్నగానే ఉన్నారు, ఒకడు తప్ప. వాడు కొంచెం బొద్దుగా ఉన్నాడు.
“అంకుల్.. భూక్ లగ్రే..” తాన్యాని చూడగానే అరిచాడు.
“శామ్ తక్ కుఛ్ నయీ.. ఛుప్ ఛాప్ బైఠో..” కసిరి, టివీ స్విచ్చేశాడు.
కార్టూన్ నెట్ వర్క్..
పిల్లలంతా కుదురుగా కూర్చున్నారు. ఒక్క బొద్దూ తప్ప. వాడికి ఇచ్చిన మూడిడ్లీలూ పంటి కిందిక్కూడా రాలేదు. తాన్యా దగ్గరికి వచ్చి ప్లీజ్, ప్లీజ్ అంటూనే ఉన్నాడు.
“నీ.. ఏం పెట్టేదిరా మీ అమ్మ? నువ్వెంతున్నావు.. ఆ తిండేంటి?” తిట్లు తిడుతూ.. కొడ్తానని బెదిరించి, సోఫాలో కూలేశాడు. కళ్లు నులుముకుంటూ కూర్చున్నాడు వాడు.
చిన్నా కొత్త పిల్లలకేసి చూసి నవ్వాడు.
కానీ.. వాళ్లెవరూ వీడి మొహవన్నా చూడలేదు. నలుగురూ నాలుగు భాషలు. ఒకరు చెప్పేది ఇంకోరికి అర్ధం అవదు.
కార్టూన్లు మాత్రం అందరికీ అర్ధం అవుతాయి.
తాన్యా ఇంటిలోపలికి వెళ్లాడు, ఇప్పుడే వస్తానని.
చిన్నా లేచి టివీ ఛానల్ మారుద్దామని చూశాడు. ఓ కన్ను, తాన్యా వస్తున్నాడేమో అని తలుపు కేసి వేసి. న్యూస్ లో ఏమైనా చెప్తారేమో.. తమ గురించి.. అమ్మా వాళ్లెవరైనా కనిపిస్తారేమో!
ప్చ్.. టివీలో కార్టూన్లు తప్ప ఏం రావట్లేదు. మిగిలినవన్నీ బ్లాక్ చేసేశారు. అంత జాగ్రత్త తీసుకోకుండా ఉంటారా? ఈ రోజుల్లో రెండు మూడేళ్ల పిల్లలకి కూడా, సెల్ ఫోన్లు, టివీలు వాడడం వచ్చు కదా. ఇక్కడికి తీసుకొచ్చే పిల్లలకి కంప్యూటర్లు తెలియక పోవచ్చేమో కానీ.. టివీలు గుడిసెల్లో కూడా ఉంటాయి.
అందుకే జుట్టంకుల్ ఏం పట్టించుకోకుండా లోపలికెళ్లాడనుకున్నాడు చిన్నా. నిశ్సబ్దంగా వెళ్లి సోఫాలో కూర్చున్నాడు.
తాన్యా రెండు చేతులతో ఆరు చిన్న కప్పులు ఐస్క్రీమ్ తీసుకొచ్చి అందరికీ ఇచ్చాడు.
పిల్లల ముఖాలు వికసించాయి, చిన్నాది తప్ప.
చిన్నా గ్రహించేశాడు, మచ్చిక చేసుకుంటున్నారని.
కానీ.. ఇంకేదైనా దారి ఉందా అది తప్ప. చిన్నా కూడా మాట్లాడకుండా కప్పు తీసుకుని తినడం మొదలు పెట్టాడు.
అందరూ గంభీరంగా కార్టూన్లు చూస్తూ ఐస్క్రీమ్ తింటున్నారు.
అక్కడ ఐదారేళ్ల పిల్లలున్నట్లు లేదు.. క్రమశిక్షణతో ఉన్న సైనిక శిబిరం వాతావరణం కనిపిస్తోంది.
ఇద్దరు పిల్లలు, తింటూనే నిద్ర పోతున్నారు.
తాన్యా మధ్య మధ్య తలుపు తీసి చూస్తున్నాడు. ఆ ఇంటికి బెల్ ఉంది కానీ అది కొన్ని గదుల్లోనే మోగుతుంది.. తాన్యా, ఆనంద్ ల గదుల్లో.
రెండు కార్టూన్ షోలయ్యాక, తాన్యా నిరీక్షణ ఫలించింది. పోర్టికోలో కారు వచ్చి ఆగింది. బొద్దుగాడు లేచి ఇంకో ఐస్ క్రీమ్ అడుగుదామనుకుని ఊరుకున్నాడు. తిట్లు తప్ప ఇంకేవీ దొరకవని వాడికి తెలుసు.
తలుపు తీసి నవ్వుతూ, వచ్చిన వాళ్లని ఆహ్వానించాడు తాన్యా.
లోపలికి వస్తున్న వాళ్లని చూడగానే టింకూ లేచి పరుగెత్తాడు..
“అంకుల్! అమ్మ కావాలీ.. ఇవేళ పంపుతానన్నావుగా? తీసికెల్తున్నావా? నా బట్టలు వేసుకుని, జుట్టంకుల్ ఇచ్చిన బట్టలు అక్కడ పెట్టేస్తా.” ఆనంద్ కాళ్లు పట్టేసుకున్నాడు.
మిగిలిన పిల్లలు కదలను కూడా లేదు.
చిన్నాకి మాత్రం ఆనంద్ తో వచ్చినతన్ని చూస్తుంటే కాళ్లు వణికాయి.
అతను డాక్టరని చూస్తేనే తెలిసి పోతోంది. ఒకవేళ తన వయసు తెలుసుకుంటే.. వెనక్కి పంపేస్తారా? చంపేస్తారా.. తను చచ్చి పోయినా ఫరవాలేదు కానీ.. టింకూ వంటరి వాడై పోతాడు.
ఏం మాట్లాడకుండా కూర్చున్నాడు.
ఆనంద్ టింకూని లేపి ఎత్తుకుని బుగ్గ మీద ముద్దు పెట్టుకున్నాడు.
“తప్పకుండా తీసుకెళ్తా. ఈలోగా నువ్వు డాక్టర్ గారు చెప్పిన మాట వినాలి. సరేనా?”
“ఓ.. అలాగే..” టింకూ కిందికి జారి పరుగెత్తాడు.
డాక్టర్ మొదటగా టింకూని పక్క గదిలోకి తీసుకెళ్లాడు. బట్టలు విప్పి మొత్తం పరీక్ష చేశాడు. ఎత్తు బరువూ కొలిచాడు. రక్తం తీసుకున్నాడు పరీక్ష చెయ్యడానికి. ఎముకలన్నీ మెత్తని సుత్తితో కొట్టి చూశాడు.
ఆనంద్ ని చూసి తల నిలువుగా ఊపాడు.
“బ్లడ్ టెస్ట్ రిజల్ట్ తెలిశాక పూర్తి రిపోర్ట్ ఇస్తా.” నెక్స్ట్..
ఆనంద్ టింకూకి బట్టలేసి, బైటికి తీసుకొచ్చాడు. తాన్యా చిన్నాని లోపలికి తీసుకెళ్లాడు.
లోలోపల బెదురుగా ఉన్నా చిన్నా ధైర్యంగానే వెళ్లాడు. ప్రతీ నెలా డాక్టర్ల పర్యవేక్షణలో పెరుగుతున్నాడు చిన్నా. బుల్లి మనుషులకి వచ్చే ఎముకల సమస్యలింకా దరి చేర లేదు.
ఒక సంవత్సరం ఆగి వెన్నెముకకి, ఆ తరువాత చేతులకి కాళ్లకీ ఆపరేషన్లు చేస్తా మన్నారు, చిన్నాని క్రమం తప్పకుండా చూసే డాక్టర్లు.
ఆ ఆపరేషన్లు ఎందుకో కూడా అప్పడే వివరిస్తామన్నారు. దానికి అందరూ మానసికంగా తయారవుతుండగానే ఈ కిడ్ నాప్..
చిన్నాని కూడా బట్టలు విప్పి పరీక్ష చెయ్యడం మొదలు పెట్టాడు డాక్టరు. అంతలో అతని ఫోన్ మోగింది.
ఫోన్ లో మాట్లాడుతూనే, కొలతలన్నీ ముగించి, మెత్తని సుత్తి తీసి ఎముకలని పరీక్ష చేస్తున్నాడు. వెన్నెముక మీద కొడుతూ చూస్తుంటే కొద్దిగా నొప్పనిపించింది చిన్నాకి. అయినా కదలకుండా అలాగే పడుక్కున్నాడు.
ఫోన్ లో మాట్లాడ్డం ఐపోయాక, రక్తం తీసి, అప్పుడే వచ్చిన ఆనంద్కి అంతా సరే అన్నట్లు బొటనవేలు ఎత్తి చూపాడు.
తరువాత, ఒక్కొక్కళ్లనీ.. పిల్లలందరినీ చూశాడు డాక్టర్.
వెళ్తూ వెళ్తూ.. ఎవరెవరికి ఏమేం ఆహారం ఎంతెంతివ్వాలో కాగితం మీద రాసిచ్చాడు, తాన్యాని పిలిచి.
“ఆ కుర్రాడు ఇంకా నాలుగు కిలోలు తగ్గాలి. ఇందులో రాసిచ్చినట్లు.. కొంచెం కూడా మార్పు లేకుండా ఫాలో అవాలి.” బొద్దుగాడిని చూపించి గట్టిగా చెప్పాడు.
“ఎప్పుడూ ఆకలని చంపుతుంటాడు డాక్టర్. ఏం చెయ్యాలో తోచట్లేదు. మిగిలిన పిల్లలు బానే ఉన్నారు కదా!” తాన్యా మొత్తుకున్నాడు.
“కీరా దోసకాయలు ఇచ్చి నముల్తుండమను. రేపు థైరాయిడ్ టెస్ట్ చేసి చూస్తా. అప్పుడు ఏం చెయ్యాలో చూద్దాం. మిగిలిన వాళ్లు ఓకే.”
డాక్టర్ని పంపించి ఆనంద్ లోపలికి వచ్చాడు.
“రోజూ రెండుగంటలు అందరి చేతా డ్రిల్ చేయించు. పరుగులు, ఆటలు.. వ్యాయమం తప్పని సరిగా ఉండాలి. మీ ఇంటికి డబ్బు పంపాను ఇవేళ. చెప్పక్కర్లేదుగా.. ఏం చెయ్యాలో! సాధ్యమైనంత వరకూ ఒకళ్లతో ఒకళ్లు మాట్లాడకుండా చూడు.” తాన్యాకి ఆదేశాలిచ్చాడు.
“పిల్ల నాయాళ్లు. అంత తెలివేం ఉంటాది. తింటం కూడా తిన్నగా రాదు. పైగా భాషలు వేర్వేరు. ఏంచేస్తారు సార్?”
“ఏమో.. ఏం చెప్పగలం? మన జాగ్రత్తలో మనం ఉండాలి. ఇంకా నెల పైన పడుతుంది డిస్పాచ్ చెయ్యడానికి.” ఆనంద్ జాగ్రత్తలు చెప్తుండగానే, తాన్యా తలుపు తియ్యడానికి పరుగెత్తాడు. సన్నగా బెల్ మోగినట్లైతే.
కామెరా చేత్తో పట్టుకునున్న ఒక పాతికేళ్లబ్బాయిని తీసుకొచ్చాడు. అతను ఒక్కొక్కళ్లనీ పిలిచి అందరికీ ఫొటోలు తీసి వెళ్లాడు.
“అంకుల్! అమ్మ..” టింకూ ఏడుపు మొదలెట్ట బోయాడు. వెంటనే తాన్యా వాడిని లోపలికి తీసుకెళ్లాడు.. చిన్నా కూడా వాళ్ల వెనుక పరుగెత్త బోతే ఆనంద్ పట్టుకుని ఆపేశాడు.
“ఏం చెయ్యడులే.. ఏడుపు తగ్గాక తీసుకొస్తాడు. ఇప్పుడు మీరందరూ వాడిని చూసి వర్సగా ఏడుపందుకుంటే కష్టం. టివీ చూస్తుండండి. ఇంక మీ అమ్మలనీ నాన్నలనీ మర్చి పోవాలి. తెలిసిందా!” చిన్నాని రెండు చేతులతో ఎత్తి, కళ్లలోకి చూస్తూ ధృడంగా చెప్పాడు.
నెమ్మదిగా చెప్పినా, గుడ్ అంకుల్ మాట్లాడుతుంటే భయం వేసింది చిన్నాకి. వణుకుతూ కిందికి జారి పోయాడు.
గదిలోకెళ్లగానే ఠపీమని ఏడుపాపేశాడు టింకూ. జుట్టంకుల్ ఏం చెయ్యలేడనీ, గుడ్ అంకుల్ దగ్గర పన్చేసే వాడనీ వాడికి తెలిసి పోయింది.
తాన్యా, టింకూలు హాల్లోకి తిరిగొచ్చాక.. మళ్లీ జాగ్రత్తలు చెప్పి ఆనంద్ వెళ్లి పోయాడు.

పరుగులు, ఆటలు అంటే గ్రౌండుకో, పార్కుకో తీసుకెళ్తారేమో అనుకున్నాడు చిన్నా. అక్కడి నుంచి పారిపోడానికి తోవ దొరక్క పోతుందా? ఎవరైనా కనిపించక పోతారా? అమ్మా నాన్నలకి వార్త పంపచ్చేమో..
మధ్యాన్నం భోజనాలవ్వగానే బయల్దేర దీశాడు తాన్యా పిల్లలందరినీ. టీవీ చూస్తూ కూర్చున్నా, నిద్ర పోయినా.. నాయాళ్లంతా బరువెక్కి పోతారు.. తాన్యాకి తిట్లు పడతాయి.
చిన్నా హుషారుగా టింకూ చేయి పట్టుకుని నడుస్తున్నాడు. కొత్త వాళ్లు కనిపిస్తే జుట్టువాడి కళ్లు కప్పి ఎలా మాట్లాడాలా అని..
అలాంటి వ్యాపారం చేసే వాళ్లు పకడ్బందీగా ఉండరా.. అంత సులభంగా దొరికి పోయేలాగుంటారా? అది తెలుసుకునే వయసు లేదు చిన్నాకి.
ఇంట్లోనే.. కాంపౌండ్ లో, వెనుక భాగం అంతా ఆట స్థలం కింద చేశారు. చిన్నపిల్లలు వ్యాయామం చెయ్యడానికి అనుకూలమైన పరికరాలన్నీ ఉన్నాయక్కడ. కబడి ఆడచ్చు. క్రికెట్ ఆడచ్చు. రన్నింగ్ రేస్ కి కావలసిన ట్రాక్స్ కూడా ఉన్నాయి.
అన్నీ ఐదారేళ్ల పిల్లలు కసరత్తులు చెయ్యడానికి వీలైనవే.
వెనుక పక్క మెట్లు దింపి తీసుకెళ్లాడు తాన్యా.
చుట్టూ చూశాడు చిన్నా.
జైలు గోడల్లా.. పెద్ద వాళ్లు కూడా దూకలేనంత ఎత్తుగా ఉన్నాయి. గోడలమీద గాజుపెంకులు ఎండలో మెరుస్తున్నాయి. కాంపౌండ్ వాల్ దగ్గరగా ఎక్కడా ఒక్క చెట్టు కూడా లేదు.
చెయ్యగలిగిందేవీ లేదు.
అంకుల్స్ చెప్పిన మాట వినడం తప్ప. తామందరినీ ఇందుకే పుట్టించాడేమో దేవుడు. ఎందుకు? ఏం చేయించాలని? ఏమో.. ఏం జరగబోతోందో వేచి చూడాల్సిందే అనుకున్నాడు చిన్నా.
జుట్టంకుల్ టింకూ ఏమేం చెయ్యగలడో చూస్తుంటే, నెమ్మదిగా బొద్దుగాడి దగ్గర చేరాడు చిన్నా. హిందీలో సంభాషణ మొదలెట్టాడు.
“ఏ ఊరు? నీ పేరు?”
“ఔరంగా బాద్. నా పేరు కిషన్. ఏడు రోజులయింది ఎత్తుకొచ్చి.” హిందీ వచ్చిన తోటి పిల్లవాణ్ణి చూసి ఏనుగెక్కినట్లు సంబర పడ్డాడు వాడు.
“ఎందుకెత్తుకొచ్చారో తెలుసా? డిస్పాచ్ అంటున్నారు. మనల్నేగా.. ఎక్కడికి పంపుతారో ఏమన్నా..”
తెలీదన్నట్లు అడ్డంగా తలూపాడు.
“నాకు మరాటీ కూడా అర్ధ మవుతుంది. ఎప్పుడూ సాయిబాబా గుడి దగ్గరుంటాను. పువ్వులమ్ముతాము. అక్కడికి మరాటీ వాళ్లు వస్తుంటారు కదా.. అందుకే!”
కిషన్.. ఆనందంతో గెంతులేశాడు.. చిన్నాకి దూరంగా వెళ్లి.
ఇసకలో పల్టీలు కొట్టాడు. లావుగా ఉన్నాడు కానీ, వాడి శరీరం చెప్పినమాట బాగానే వింటోంది.
“మనిద్దరం ఒక దగ్గర ఉన్నట్లు కనిపించ కూడదు. మాట్లాడ కూడదు. స్నేహం చెయ్య కూడదు. ఒకట్రెండు మాటలు కూడా..” పరుగెత్తుతూ వచ్చి చెప్పేసి మళ్లీ వెళ్లిపోయాడు.
చిన్నాకి అంతా అయోమయంగా ఉంది.
“కిషన్..మిగిలిన పిల్లలు.. ఎక్కడినుంచి వచ్చారు? అందర్నీ ఎవరు తీసుకొస్తారు?” తనుకూడా వాడు చేసినట్లే అటూ ఇటూ గెంతుతూ మధ్య మధ్య మాట్లాడ్డం మొదలెట్టాడు.
“వాళ్లంతా వేర్వేరు భాషలు. తమిళ్, కన్నడం మళయాళం. ఎవరికీ హిందీ రాదు. వాళ్ల భాష తప్ప.”
“ఇంగ్లీష్ వచ్చేమో?”
“నీకొచ్చా ఇంగ్లీష్?” ఆశ్చర్యంగా అడిగాడు కిషన్.
“ఆ.. నేను ఇంగ్లీష్ మీడియం. బాగా వచ్చు. కంప్యూటర్ కూడా ఆపరేట్ చెయ్యడం వచ్చు.” కిషన్ కి కొంచెం దూరంలో గుంజీలు తీస్తూ అన్నాడు చిన్నా.
ఇద్దరూ నెమ్మది నెమ్మదిగా జరుగుతూ తాన్యాకి వీలయినంత దూరంగా వెళ్లి మాట్లాడుతున్నారు.
“మీ అమ్మా నాన్నా వీళ్లకెందుకిచ్చారు మరీ? అంత మంచి స్కూల్ కి కూడా పంపుతున్నారు కదా?” కిషన్ కి మరింత ఆశ్చర్యం..
“అమ్మా నాన్నా ఇవ్వడం ఏంటీ.. ఎత్తుకొచ్చారు నన్నూ, టింకూనీ. అర్ధరాత్రి నిద్ర పోతుంటే. క్లోరో ఫామ్ ఇచ్చి మరీ. అమ్మా వాళ్లూ ఎంత కంగారు పడుతున్నారో. ఎంత ఏడుస్తున్నారో. మా నాన్న నాకోసం ఊరంతా తిరుగుతూ ఉంటాడు. నేనంటే ప్రాణం మా వాళ్లకి.” చిన్నాకి ఏడుపొచ్చింది. ఆగకుండా కన్నీళ్లొస్తున్నాయి. పాపం.. నాయనమ్మ ఏం చేస్తోందో!
“అవునా! నన్ను మా అమ్మా నాన్నానే వీళ్లకిచ్చేశారు. అన్ని పైసలు తీసుకుని. వీళ్లు చెప్పిన మాట వినాలనీ.. బాగా చదివిస్తారనీ, రోజూ ఐస్క్రీమ్ పెడతారనీ, ఏడవ కూడదనీ చెప్పి పంపేశారు.” చేతులు రెండూ బార్లా చాపి అన్నాడు. వారం రోజులయింది వాడు వచ్చి.
ఈసారి ఆశ్చర్యపోవడం చిన్నా వంతయింది.
తాన్యా మిగిలిన పిల్లలకి ఏమేం చెయ్యాలో చెప్పి, కిషన్, చిన్నాల దగ్గరకి వచ్చాడు, అనుమానంగా చూస్తూ.
కిషన్ ఆయాస పడుతూ నేల మీద కూర్చుండి పోయాడు.. నిజంగా ఆయాసం రాకపోయినా!
“ఏం చేస్తున్నారు మీరిద్దరూ?”
చేత్తో సైగ చేశాడు కిషన్.. తాను పరుగు పెడుతున్నట్లుగా.
చిన్నా అమాయకంగా చూశాడు.
“ఏం చెయ్యమంటావంకుల్? నాకు క్రికెట్ నేర్పించవా? ఈ కడ్డీ పట్టుకుని పైకి లేద్దామని చూస్తున్నా..”
“నీకు హిందీ వచ్చా?”
“రాదంకుల్.”
“టింకూ ఏమవుతాడు నీకు?”
“ఏమవడంగుల్. పక్కింటి పిల్లగాడు. అంతే.”
“అమ్మయ్య.. ఒకే ఇంటి నుంచి ఎత్తుకు రాలేదు కదా! నయమే.” మనసులో అనుకుని గట్టిగా నిట్టూర్చాడు.
చిన్నాని పుషప్స్ చెయ్యమని, కిషన్ ని గ్రౌండ్ చుట్టూ పరుగెట్టమని చెప్పి, తను టింకూ దగ్గరకెళ్లాడు. వాడు చాలా సున్నితంగా కనిపిస్తున్నాడు.. బాగా గట్టి పర్చాలి. ముందుగా గుంజీలు తియ్యమన్నాడు.

కొంచెం దూరంగా అందరూ కనిపించేలాగ చెట్టు కింద కూర్చుని, బీడీ వెలిగించాడు తాన్యా. బీడీ వెలిగించగానే పెళ్లాం గుర్తుకొచ్చింది.
బీడీలు చుట్టి చుట్టి దాని వేళ్లు ఎంత నల్లగా మారిపోయాయో.. ఆ వేళ్లు కనిపించాయి కళ్ల ముందు.
“థూ.. ఎదవ జల్మ. అదక్కడ, నేనిక్కడ. ఎందుకొచ్చిన పాట్లు?” రోజుకి ఇరనై సార్లన్నా అనుకుంటాడు.. తిట్టుకుంటాడు.
కానీ.. వదిలేసి వెళ్లటానికి లేదు. ఇక్కడ దొరికేది పాతిక వేలు. అదీ, తిండీ తిప్పలు, ఆ బాబే చూసుకుని పోషిత్తన్నాడు. తమ ఊళ్లో దొరకదు. పిల్లగాళ్లు కూడా.. ఏడాదికొకరు దొరుకుతే గొప్పే.
అర్ధాకలితో మాడాల్సిందే.
అదలా ఉంచుతే, పీక లోతు కూరుకు పోయాడు ఊబిలో. బైటికి రాగల అవకాశమేలేదు. తను లేకపోతే పిల్లలని చూసుకునే వాళ్లు లేకపోవడం ఒక కారణం.. అన్నీ తెలిసిన తనని ఆనంద్ వదుల్తాడా అనేది డౌటే. వదల్నే వదల్డు. మరీ పట్టు పడ్తే చంపేసినా చంపేస్తాడు.
ఇలాంటి వ్యవహారాల్లో, తనలాంటి వాళ్లు వెళ్ల దల్చుకుంటే పైకెళ్టవే.. వేరే దారి లేదు. ఒళ్లంతా పులిసిపోయినట్టుంది. పొద్దున్న లేచినప్పట్నుంచీ.. ఒకటే పని. కాస్త కూచోడానిక్కూడా లేదు.
పిల్లల్ని కాయటం ఏమంత మాటలు కాదు.. పైగా గాజు బొమ్మల్ని చూసినంత జాగ్రత్తగా!
కొత్త కూనలు రాత్రంతా నిద్రపోనీరు. ఏడుత్తానే ఉంటారు. వాళ్లని చూస్తుంటే.. ఎంత కరడు కట్టిందైనా తన మనసు కూడా అప్పుడప్పుడు పీకుతుంటుంది. ఆనంద్ బాబు లాగ ఉండగల్గితే..
ఆలా ఆలోచిస్తుంటే చిన్నగా కునుకు పట్ట బోయింది తాన్యాకి. పైనుంచి చిరు ఎండ గోరువెచ్చగా తగుల్తోంది. చల్లని గాలి. చెట్టు కానుకుని కళ్లు మూసుకున్నాడు.
తాన్యానే కనిపెట్టి చూస్తున్న చిన్నా పరుగెత్తుతూ కిషన్ పక్కకి చేరాడు.
“నిజంగా.. మీ అమ్మా, నాన్నా నిన్ను అమ్మేశారా?”
ఇద్దరూ, గోడ నానుకుని, నీడ పట్టున, తాన్యాకి కనిపించకుండా కూర్చున్నారు.
“అవును. వాళ్లందరినీ కూడా..” మిగిలిన పిల్లలని చూపించాడు.
“అందుకే మా కోసం ఎవరూ వెతకరు. వెతుకు తారని మేం అనుకోము. మాకు అంతా చెప్పే పంపారు. అందుకే మేం ఎవరం అమ్మా నాన్నల కోసం ఏడవం ఎప్పుడూ.”
“ఎందుకమ్మారు?”
“మేం ఇంట్లో చాలా మంది ఉంటాం కదా? చార్ భాయీ, చార్ బహిన్. అందరికీ పేట్ నిండాలంటే మమ్మల్ని అమ్మెయ్యాలి కదా! నా అన్నలిద్దరినీ కూడా అమ్మేశారు. ఇంట్లో.. ఇల్లంటే ఫుట్ పాత్ మీద గోడ నానుకుని టార్పాలిన్ కప్పిన జాగా. ఇంత పెద్ద ఇల్లు చూట్టం, ఇంట్లో ఉండటం ఇదే.” చాలా సాదాగా, అభావంగా చెప్పాడు కిషన్..
“అందుకేనా మీరెవరూ ఏడవటం లేదు.” చిన్నాకి ఇంకా వింతగానే ఉంది.
“మేం వచ్చి వారం రోజులయింది కదా! ఏడుపులన్నీ ఐపోయాయి. మా అందరికీ తెలుసు ఎక్కడికీ వెళ్లలేమని. వీళ్లే దిక్కనీ.” మామూలుగా అన్నాడు కిషన్.
చిన్నాకి తమ బస్తీకి దగ్గర్లో, గుడారాలేసుకుని ఉండే తండా గుర్తుకొచ్చింది. రోడ్ల మీదే వంట, అక్కడే అన్నం తినడం. ఐనా అందరూ నవ్వుతూనే ఉంటారే.. వాళ్లు కూడా అమ్మేస్తారా వాళ్ల పిల్లల్ని?
“మీరెక్కడుంటారు? నీతో ఉన్న ఆ అబ్బాయెవరు?” కిషన్ కొంచెం కుతూహలంగా అడిగాడు.
తమ గురించి చెప్పాడు చిన్నా. తను ఒక్కడే కొడుకునని, ఇంట్లో అందరికీ తనంటే ఇష్టమనీ చెప్పగానే కిషన్ కళ్లు అసూయతో ముడుచుకోవడం గమనించాడు. కానీ వెంటనే.. మామూలుగా అయిపోయాడు.
“మరి టింకూ?”
“మావి గవర్న్ మెంట్ కట్టిచ్చిన ఇళ్లు కదా.. మాకూ టింకూ వాళ్లకీ ఒకటే వరండా..” జానీ ఆంటీ గురించీ, మస్తానంకుల్ ఏంచేస్తాడో.. తాగి వచ్చి అందర్నీ ఎలా కసురుకుంటాడో.. అన్నీ చెప్పాడు.
కాసేపు ఆలోచిస్తూ ఉండి పోయాడు కిషన్.
“అయితే మీ మస్తానంకుల్ టింకూని అమ్మేసుంటాడు. వాళ్లు నిన్ను కూడా ఎత్తుకొచ్చారు.” చిన్నా సందేహాన్నిట్టే తేల్చేశాడు కిషన్.
పుట్టినప్పట్నుంచీ ప్రతీ మెతుక్కీ వెతుక్కుంటూ, పోరాటం చేస్తుంటే ఆ తెలివి అనుకోకుండా వచ్చేస్తుంది. ఐదేళ్లలోపే బాల్యం అంతరించి పోతుంది.

“కలియుగ వామనుడు” – 1

రచన:మంథా భానుమతి.

1

“ఏటేటి తిన్నా ఏ పన్జేసినా ఎవ్వురైన..
ఏటి సేత్తారీ నిశి రేతిరీ
ఏమారి ముడుసుకోని తొంగుంటే
ఏడనుంచొత్తాదొ నిదురమ్మ
ఏమడగకుండ తన ఒడికి సేర్సుకోదా!”

వీధి చివరున్న ముసలి బిచ్చగాడు సన్నగా పాడుతూ, మలుపు మూల బొంత పరచి ముడుచుకుని పడుక్కున్నాడు. వెంటనే గుర్రు పెట్ట సాగాడు.
మధ్యరాత్రి ఒంటిగంట దాటింది. రెండో ఆట సినిమాకి వెళ్లొచ్చిన వారు కూడా గాఢ నిద్రలోకి జారుకున్నారు.
వీధి దీపాలు నాలుగింటికి ఒకటి చొప్పున, నీరసంగా వెలుగుతున్నాయి. అవి కూడా అక్కడున్న స్థంబాల మాటున ఒదిగి పోయి, ఉండీ లేనట్లున్నాయి.
అప్పుడప్పుడు దూరాన వినిపించే కుక్కల అరుపులు తప్ప వీధంతా నిశ్శబ్దంగా ఉంది. అమావాస్య దగ్గర పడుతోందేమో ఆకాశంలో మిణుకు మిణుకు మనే నక్షత్రాల కాంతి ఏ మాత్రం వెలుగు నివ్వడం లేదు.
చప్పుడు చెయ్యకుండా, అడుగులో అడుగు వేసుకుంటా ప్రవేశించారు ఇద్దరు ఆగంతకులు ఆ పేటలోకి. సన్నని వీధులు. అటూ ఇటూ చిన్న చిన్న ఇళ్లు. ఇళ్ల ముందు మరీ చిన్న అరుగులు.
వీధి చివరికి వచ్చాక, బిచ్చగాడ్ని చూశారు. వాడు లేస్తే..
ఒకడు తన జేబు లోంచి రుమాలు, సీసా తీశాడు. నెమ్మదిగా వెళ్లి నిద్రపోతున్న బిచ్చగాడి మొహం మీద సన్నగా, సెల్ లైట్ వేసి, ముక్కు దగ్గర సీసాలో ద్రవం పోసిన రుమాలు పెట్టాడు. కొద్దిగా కదిలి వాడు మత్తులోకి జారిపోయాడు.
ఇళ్లు లెక్క పెట్టుకుంటూ ఒక ఇంటి ముందు ఆగారు. ఆ వీధినానుకుని మురిక్కాలవ పారుతోంది. ముందు రోజే వాన కురిసిందమో ప్రవాహం బానే ఉంది. అంత కంపు కూడా లేదు.
ఇంటి ముందు అరుగు మీద రెండు బొంతలు పరచి ఉన్నాయి. వాటిమీద పడుక్కున్న రెండు చిన్న ఆకారాలని చూసి తలెగరేశాడు, ఇద్దరిలో లావుగా పొడుగ్గా ఉన్న వాడు. వాడి పేరు నానా.
అటూ ఇటూ చూసి అరుగెక్కారు.
“ఇద్దరున్నారు ఎట్టా? మనోడు ఎవురో కనిపెట్టేదెట్టా?” గుసగుసగా అడిగాడు నానా. కనిపెట్టలేమన్నట్లు తల అడ్డంగా తిప్పాడు రాజా అనే రెండోవాడు, ఇంటి తలుపు మీదో కన్నేసి.
“ఏం చేద్దాం? మళ్లొద్దామా?”
“వద్దొద్దు. చాలా రిస్కవుతుంది” రాజా పళ్లు గిట్టకరిచి అన్నాడు.
“మరి? వదిలేసి పోడమేనా? అది ఇంకా రిస్క్. చావ కొడ్తారు పని అప్పచెప్పినోళ్లు.”
“వదిలేసెందుకు పోతాం? పనవ్వాల. మనకింకా బేరాల్రావాల.”
ఒక బొంత మీదున్న కుర్రాడు కదిలాడు.
“ఇప్పుడీడు లేచాడంటే గోలగోలవుతుంది. ఏదోకటి చెయ్యాలి.” నానా కంగారుగా అన్నాడు.
“సీసా తియ్యి.” ఆర్డరేశాడు రాజా.
నానా, మళ్లీ తన నల్ల కోటు జేబులోంచి చిన్న సీసా, రుమాలు తీశాడు. చేతులు వణుకుతున్నాయి. వాడి శరీరం పెద్దదే కానీ మెదడు చాలా చిన్నది.
“ఎంతసేపురా… గుడ్డ మీద మందొంచు. ఇద్దరకీ చూపీ..” గుసగుస కంఠంతోనే కసిరాడు రాజా.
“ఇద్దరికీనా…”
“అవునిద్దరి ముక్కులకీ చూపియ్యి. నువ్వాడినెత్తుకో.”
నానా ఆశ్చర్యంగా చూశాడు.
“ఎవుడో తెలీనప్పుడు ఇద్దర్నీ పట్టకుపోడవే నయిం. బంపరాఫరు. ఒకటి కొంటే ఒకటి ఫ్రీ.” రాజా ఒక బొంతమీది పిల్లాడిని భుజం మీద వేసుకుని, సైగ చేశాడు.
ముందు కొంచెం తటపటాయించినా నానా కూడా ఇంకో బొంతమీది పిల్లాడినెత్తుకున్నాడు. పాముల్లా జారిపోయారిద్దరూ.
ఆ సీసాలో మందు క్లోరోఫామ్. మోతాదు ఏ మాత్రం అటూ ఇటూ ఐనా ప్రాణాలకే ప్రమాదం.
వాళ్లు ఆ ఇద్దరు పిల్లలనీ ఎత్తుకెళ్లడం ఎందరి జీవితాలనో మార్చేసింది.
“ఇద్దరూ బెండు బొమ్మల్లాగున్నార్రా. ఎంత దూరమైనా పరుగెత్తచ్చు ఈళ్ల నేసుకుని.” కొద్దిగా రొప్పుతూ అన్నాడు నానా.
“మనకి తప్పకుండా బోనస్ ఇస్తాడు అన్న. ఒకళ్లనుకుంటే ఇద్దర్నేసుకున్నాం కద.” రాజా వంకర నవ్వు నవ్వుతూ అన్నాడు.
“అవునూ! ఈళ్లనేం చేస్తారన్నా? దొంగతనాలు నేర్పిస్తారా? బిచ్చగాళ్లని చేస్తారా?”
“అవన్నీ మనకంతవుసరమా?”
“ఇంకా ఎతదూరం?” విసుగ్గా అడిగాడు నానా.
“ఇప్పుడే కద బరువే లేరన్నావు. అంతట్లోనే అలుపొచ్చిందా?” రాజా గొంతులో గరగర, హేళన.
పేటలోంచి మెయిన్ రోడ్డు మీది కొచ్చేశారు. కొంచెం విశాలమైన వీధి. దీపాలు బాగానే వెలుగుతున్నాయి. గబగబా నడుస్తున్నారు. పరుగెడ్తే లేనిపోని అనుమానాలొస్తాయని తెలుసు ఇద్దరికీ.
“అది కాదన్నా! ఇప్పుడు బీటు టైమయింది. పోలీసోళ్ల కంట గాని పడ్డామంటే మొదటికే మోసం. మనం అసలే చాలా ఫేమసిక్కడ. ఒకళ్లైతే ఏదో కత చెప్పచ్చు. ఇద్దరికేం చెప్తాం?”
“అదీ నిజమే. వచ్చేశాంలే.” కుడి పక్కనున్న రోడ్డు మీదికి తిరిగి, మధ్యతరగతి నివాసాలుండే వీధివైపుకి దారితీశాడు రాజా. అటూ ఇటూ వంకర టింకరగా సందులు..
అక్కడ అన్ని ఇళ్లూ ఒకే మాదిరిగా ఉన్నాయి. ఆ సందులన్నీ గుర్తుపెట్టకోవడం కష్టమే, నాలుగైదు సార్లు వస్తే కానీ సాధ్యం కాదు.
సందులన్నీ తిప్పి తిప్పి, సాదా సీదాగా ఉన్న ఒక ఇంటి ముందు ఆగి తలుపు నెమ్మదిగా తట్టాడు రాజా. వెంటనే తలుపు తెరుచుకుంది. పిల్లల్నెత్తుకుని రాజా, నానా లోపలికెళ్లగానే తలుపు మూసేశారు.
వారి ఉనికిని మాటి మాటికీ మార్చడంలో.. అంతగా ప్రాధాన్యత లేని స్థలాల నెన్నుకోడంలో, ఆరితేరిన ముఠా అది. వాళ్లకున్న అనేక వ్యాపారాలలో క్లిష్టమయిందీ, కీలకమైనదీ పిల్లల ఎగుమతి. ఆ ముఠాకి నమ్మకంగా సరుకుని సప్లై చేసే బ్రోకరు రాజా.
ప్రతీ సారీ తన పనికి మనుషుల్ని మారుస్తుంటాడు రాజా. చీకటి పనుల్లో చేతులు కలిపే వాళ్ల పేర్లన్నీ అతగాడికి నాలిక చివరే ఉంటాయి.
ఒకసారి వాడుకున్న వాడిని, ఏ పనికి వెళ్లాడో మర్చి పోయే వరకూ వాడి జోలికి వెళ్లడు.
“ఇద్దరా?” బొంగురు కంఠంతో అడిగాడు అక్కడ నంబర్ వన్ అనే వాడు.
“చూడండి అన్నా! మీకు వద్దనుకుంటే గప్చుప్ గా ఇప్పుడే వాపస్ పెట్టేసొస్తాం. పనికొస్తారేమో అని ఇద్దరినీ తీసుకొచ్చాం.” మూటల్లా చుట్టిన పిల్లలిద్దర్నీ కింద పడుకోబెట్టారు.
ఆ మూటల్ని విప్పి, అందులో ఉన్న పిల్లల్ని సాగదీశాడు గాంగ్ లీడరు.
ఆ పసివాళ్ల సన్న సన్న చేతుల్నీ, కాళ్లనీ నొక్కి చూశాడొకడు. పొడుగుని కొలిచాడింకొకడు. నడుం, పిరుదులు, తల టేపుతో కొలిచాడు మరొకడు.
అచ్చు కలప బేరగాళ్లు దుంగల్ని కొలిచినట్లు.
పిల్లలిద్దరూ కదల్లేదు దుంగ మొద్దుల్లాగే!
ముక్కు దగ్గర వేలుపెట్టి చూశాడు మొదటివాడు. ముందు బతికుండాలిగా.. మత్తుమందెక్కువై చస్తారొకోసారి ఈ గుంటెదవలు.
“కవలలేంటిరా? ఇద్దరివీ అచ్చుగుద్దినట్టొకటే లెక్కగా ఉంది.” లీడరు సంతోషాన్ని దాచుకుంటూ అడిగాడు. సగం రేటుకి ఇంకొక బేరం వచ్చింది.. ఆనందమానందవే!
“ఏమోనన్నా. ఇద్దరూ ఒకే అరుగుమీదున్నారు. మన బేరం ఏదో తెలీక ఇద్దర్నీ అట్టుకొచ్చేశాం.” రాజా గొంతులో కూడా అంతులేని ఆనందం.
“చాలా రిస్కు తీసుకున్నా. కాస్త చూసియ్యన్నా!” రాజా గొణిగాడు.
“ఇత్తా ఇత్తా. ముందు నాకు రానీరా!”
“అంటే ఆ రెండో సరుక్కి ఇప్పుడీవా?”
“ఇస్తాలే. ముందు నాకు రావాలిగా.. ఈ సరుకు డిస్పాచీ చేసి లెక్క చూసుకూని ఇత్తా. మళ్లీ కలుస్తాం కదా.”
లీడరిచ్చిన డబ్బు తీసుకుని కాస్త నిరాశగా బైటికొచ్చాడు రాజా, నానాకి సైగ చేసి.
“ఏందన్నా! మరీ కోళ్లనో, గొర్రెల్నో, గొడ్లనో లెక్కేసినట్లు ఆ లెక్కలేంటీ.. ఆ కొలతలేంటీ?” ఆశ్చర్యంగా అడిగాడు నానా. వాడు ఇటువంటి పనికి రావడం ఇదే మొదలు.
“అంతేరా. ఇంక ఆళ్లు జంతువుల్తో సమానవే. ఎక్కడికెల్తారో ఏమౌతారో ఏరికి తెల్సు? ఆళ్ల నుదుట్లొ ఏం రాసుందో..” వేదాంతం వల్లించాడు. ఒక్క క్షణం మాత్రం తను చేస్తున్న పనికి విచారిస్తున్నట్లు ఉంది రాజా గొంతు.
“మరి ఎందుకన్నా ఇట్టాంటి పని? ఎందుకో నాకు బాగా అన్పించడంలేదు. ఆ పిల్లల మొహాలు సూత్తా ఉంటే బాధేస్తోంది.”
నానా మాటలకి కోపం తన్నుకొచ్చింది రాజాకి.
కస్సుమన్నాడు.
తను చేస్తున్న తప్పుడు పని ఎవరైనా ఎత్తి చూపుతే అంతే మరి. అందులో తన తోడుదొంగ. తన దగ్గర ఎంగిలాకులేరుకునే ఎదవ.
“ఏందిరా ఏదో పత్తిత్తులా ఏసాలేత్తన్నావ్. పేగుల్తీసేస్తా జాగర్త. మన బతుకులింతే. ఆ బగమంతుడు మనకీ పనే ఎట్టాడు. కసకసా పీకల్తెగ్గొట్టేత్తన్నామా? కన్నోల్లకే బరువై అమ్ముకుంటుంటే ఆ పిల్లల్ని కొనుక్కనే ఆళ్లకి అందిస్తన్నాం. మనం చేసేది రవాణానే. అసలోళ్లకే పోతాది పాపం అంతా. ఇదిగో నీ వాటా.” మెయిన్ రోడ్డెక్కాక నానా చేతిలో కొన్ని నోట్లు పెట్టి వెనక్కి తిరిగి చూడకుండా చీకట్లో కలిసిపోయాడు రాజా.
నానా వీధి దీపం కిందికెళ్లి అటూ ఇటూ చూసి నోట్లు లెక్కెట్టుకున్నాడు. రెండు వేలున్నాయి. దీని కోసమా ఇద్దరు పసివాళ్లని వాళ్ల అమ్మల దగ్గర్నుంచి తీసుకొచ్చేశాడు! పొద్దున్న లేచి అమ్మ కోసం ఏడుత్తే..
ఎటువంటి బుద్ధిలేని పని చేశాడు..
“నేను కాపోతే ఇంకెవురైనా చేస్తారు..” సర్ది చెప్పుకోడానికి చూశాడు.
ఐనా సరే.. కడుపులో తిప్పడం మొదలెట్టింది.
దీపం స్థంభం కింద నేల మీద కూర్చుని ఆ నిశీధిలో భోరుమని ఏడవ సాగాడు నానా. ఇప్పుడు తను ఎత్తుకొచ్చినట్టే తనను కూడా ఎత్తుకెళ్లిన, తనని పెంచిన కర్కోటకుడిని, ఒక ఎలుగుబంటిని.. వాడు పెట్టిన ఆ చిత్ర హింసనీ తల్చుకుని తల్చుకుని.
ఈ పిల్లల్ని కూడా అంతేనా? వీళ్లకు అమ్మెలా ఉంటుందో తెలుసు. అమ్మ ప్రేమా అనుభవమే.. అట్టాంటప్పుడు ఇంకా కష్టం.
థూ.. ఏం బతుకురా ఎదవన్నెరెదవా!
దుఃఖం తన్నుకొచ్చింది నాభిలోంచీ.
………
నానాకి అమ్మ అంటే ఎలా ఉంటుందో తెలీదు. ఎప్పుడు ఎలా వచ్చి పడ్డాడో ఆ గుంపులోకి. మనుషుల్ని గుర్తుపట్టే వయసు వచ్చేసరికి ఎదురుగా ఎలుగుబంటి లాంటి గూండా. రాళ్లేనా వాడి గుండె కంటే మెత్తగా ఉంటాయేమో.
మోట చేతుల్తోటి ఎగరేసి పట్టుకుంటే పిల్లలు భయంతో కెవ్వుమని కేకలు.. ఆ కేకలే వాడికి ఆనందం. నానాతో కలిసి ఆరుగురు మగ పిల్లలు. చింపిరి జుట్లూ, కన్నీటి చారికల బుగ్గలూ.. అందరూ ఒకే రకం. ఎక్కడ్నుంచెత్తుకొచ్చాడో పాలుతాగే పసి కందుల్ని. గంజి, అన్నం ముద్దల్తో పెరిగారు.
నడక వచ్చినప్పట్నుంచీ అడుక్కోడం నేర్చుకున్నారు.
“అడుక్కునొస్తారా దొంగతనం చేస్తారా” ఒక్కోరినీ పిలిచి కొంచెం పెద్దయ్యాక అడిగాడు గూండా.
అసలేదీ అర్ధం కాదా చిన్నారులకి.. చెప్పిన పని చెయ్యడం తప్ప.
కానీ అడుక్కునొస్తా నన్నవాడి పరిస్థితి చూశాక మిగిలిన వాళ్లంతా దొంగతనవే అని ఒప్పేసుకున్నారు.
వాడి రెండు కళ్లూ పీకించేశాడా రాక్షసుడు. అది తలుచుకుంటే ఇప్పటికీ వెన్ను లోంచీ వణుకొస్తుంది నానాకి.
ఏ మూలో మిగిలున్న మానవత్వం అప్పుడప్పుడు లేస్తుంటుంది. ముఖ్యంగా ఎవరికైనా హాని కలిగించేదైతే.. డబ్బుల దొంగతనం వరకూ ఫరవాలేదు.
ఎవుడో తనని కూడా ఎత్తుకొచ్చి వాడి దగ్గర పడేసుంటారు. అమ్మా, నాన్నా తనని కూడా అమ్మేసుంటారా? తల విదిలించాడు.. అమ్మా నాన్నా ఎవరో తెలీనప్పుడు వాళ్లని అనుకునేం లాభం?
జరగవలసిన అనర్ధం జరిగిపోయింది.. పీకలోతు కూరుకు పోయాడు. తప్పించుకోవడం అసంభవం. తనే కాదు.. ఇప్పుడు కొట్టుకొచ్చిన ఈ చిన్న పిల్లలు కూడా! ఎక్కడికి తీసుకుపోతారో? ఏం పనులు చేయిస్తారో..
ఏ దేముడో రక్షిస్తే తప్ప! లేదా దేముడెవర్నైనా పంపుతే తప్ప..
“ఏమో ఏం చెప్పగలం? ఎవుడైనా రాకపోతాడా? ఎన్నాళ్లు సాగుతాయి అరాచకాలు? రాక్షసులు పుడుతూనే ఉంటారు. ఆళ్లకి ఊడిగం చేడానికి తనలాంటి ఎదవలు కూడా పుడ్తూనే ఉటారు. ఆళ్ల పని పట్టటానికి దేవుడు కూడా పుడ్తూనే ఉంటాడు.” కళ్లు చొక్కాతో తుడుచుకుని, లేచి కాళ్లీడ్చుకుంటూ తనుండే బస్తీకి బయల్దేరాడు.
వచ్చిన రెండు వేలలో వెయ్యిరూపాయలు యెలుగుబంటి గూండాగాడు కొట్టేస్తాడు. మళ్లీ ఇంకో యెదవ పని చేసే వరకూ దీంతోనే సర్దుకోవాల.
ఆడు బతికున్నంత కాలం తన సంపాదనలో సగం కొట్టేస్తాడు.
ఆబద్ధం చెప్తే ఇట్టే పసికట్టేస్తాడు.
ఎప్పుడో ఆడ్ని తనే చంపేస్తాడు. మనసులోనే శపథం పట్టేశాడు.
ఈ పిల్లలనెక్కడికి తీసుకుపోతారో.. నానా కళ్లలో నీళ్లు చలమలా ఊరుతూనే ఉన్నాయి.
దేవుడు పుట్టలేదు కానీ, నానా కోరినట్టుగా తన బంటును పంపించాడెప్పుడో..
పదకొండేళ్ల ముందే ఈ లోకంలోకి వచ్చాడు ఆ బంటు. వాడినే నానా ఎత్తుకొచ్చాడు.
ఆ బంటు చేత ఏం చెయ్య దలిచాడో కాలమే చెప్పాలి.
సరిగ్గా ఐదేళ్ళ క్రితం.. మొదలయింది.
………………
సంధ్య వెలుగులు నెమ్మదిగా తగ్గుతున్నాయి.
వీధి వీధంతా ఒక్కసారిగా విద్యుత్ దీపాల కాంతితో ధగధగ మెరవసాగింది. నమ్రతతో నడిచి వస్తున్నారు అనేక రకాల ఆహార్యాలతో అన్ని వయసుల వాళ్ళూ. పొందికైన చీర కట్టుతో, పంజాబీ దుస్తులతో, పట్టు పావడా జాకెట్టూ ఓణీలతో ఆడవారు.. పొందూరు పంచె కట్టుతో, లాల్చీ పైజామాలతో మగవారూ.. రంగు రంగుల పూలతో మందంగా సాగి పోయే సెలయేరులా వస్తున్నారు.
పెద్దవారి చేతులు పట్టుకున్న చిన్నారులు కూడా సహజసిద్ధమైన దుందుడుకుతనం మాని అడుగులో అడుగు వేస్తూ వస్తున్నారు.
అందరి నుదుటి మీదా విభూతి రేకలు, బొట్లు మెరుస్తున్నాయి దీపాల కాంతిలో.
ఆ రోజు గురువారం.
షిర్డీ సాయిబాబా గుడి ఉన్న వీధి అది. పసి వారి దగ్గర్నుంచీ, వయో వృద్ధుల వరకూ అక్కడ నడుస్తుంటే భక్తి భావం అణువణువునా ఉప్పొంగుతుంది.
గుడి బైట గోడకున్న స్పీకర్లోంచి సాయి భజన వస్తోంది. ఎదురుగా ఉన్న, పళ్ళు, కొబ్బరి కాయలు, పూల కొట్ల దగ్గర హడావుడి పెరుగుతోంది.
బుల్లయ్య తన పూల బండి దగ్గర చకచకా పూల పొట్లాలు కట్టి అడిగిన వాళ్ళకి అందిస్తున్నాడు. మధ్యలో, గులాబీలు అయిపోవడం గమనించాడు.
“చిన్నా!” కొంచెం గట్టిగా అరిచాడు.
మోకాలు పైన చేత్తో సున్నితంగా తట్టినట్లయింది. కిందికి చూశాడు.
బండి కిందనుంచి చిన్న గంప నిండా గులాబీలు అందించాడు చిన్నా. వాడి పేరు చిన్ని కృష్ణ. అందరూ చిన్నా అనే పిలుస్తారు.
ఎప్పుడూ చెరగని చిరునవ్వుంటుంది వాడి మొహంలో. ఎప్పటికప్పుడు ఏ పూలు తక్కువౌవుతుంటే అవి తయారుగా ఉంచుతాడు.
అవి తీసుకుని ఖాళీ గంపని అందించాడు బుల్లయ్య. దాంట్లో చకచకా కాడ మల్లెల్ని నింపసాగాడు చిన్నా, బండి కింద నిల్చునే.
చిన్నాకి ఆరో ఏడు నడుస్తోంది.. వయసుకి మించిన తెలివితేటలు.
వాళ్ళ ఇంటికి అర కిలో మీటరు దూరంలో ఉన్న ఇంగ్లీషు మీడియమ్ స్కూల్లో రెండో తరగతి చదువుతున్నాడు. ఇంకొక నెలలో మూడో క్లాసుకొస్తాడు. ఇంగ్లీష్, హిందీ భాషలలో వాక్యాలు, చిన్న చిన్న కథలు కూడా రాస్తాడు. కార్టూన్లు, పిల్లల పుస్తకాలు చదవడం అలవాటయింది.
ఏ పుస్తకమైనా చదవడం మొదలు పెడ్తే పూర్తయే వరకూ ఆపడు.
ఎన్ని పనులున్నా బుల్లయ్య, చిన్నాని తన పూల బండిమీద కూర్చోపెట్టుకుని బళ్ళో దింపి వస్తాడు. చిన్నా కూడా తేలిగ్గా నాలుగు చామంతులంత బరువే ఉంటాడు. బండి మీద కూర్చున్నంతసేపూ.. తన లేత చేతులతో చామంతుల కాడల్ని తుంచి, గంపలో తీరుగా సర్దుతుంటాడు.
చిన్న పిల్లల్లో అంత పొందిగ్గా ఉండే వాళ్ళు అరుదుగా కనిపిస్తారు.
స్కూలు కెళ్ళేటప్పుడెలా వెళ్తాడో అంతే శుభ్రంగా సాయంత్రం ఇంటికి తిరిగొస్తాడు.
“మా చిన్ని కిట్టయ్యరా!” ఎదురొచ్చిన నాయనమ్మ ఉంగరాల జుట్టు సవరిస్తూ ఎగరేసి ఎత్తుకుని ముద్దుపెట్టుకుంటుంటే, ఈ మధ్యని చిన్నాకి నచ్చడం లేదు. ఈ నాయనమ్మ ఇంకా చిన్నపిల్లోడనుకుంటోంది. చేత్తో గట్టిగా ఎర్రబడిన బుగ్గ తుడిచేసుకుంటాడు.
అయినా ఏం మాట్లాడ్డు.. నెమ్మదిగా కిందికి జారి, పెద్దమనిషిలా చెట్టుకిందికి వెళ్లి ఎక్కాలు బట్టీ కొడతాడు.. నాయనమ్మకి మరింత ముద్దొచ్చేట్లు.
“రాజ్యాలేల్తావురా కిట్టయ్యా!” దూరం నుంచే రెండుచేతులూ మనవడి వైపు తిప్పి గాల్లోంచి పైకి లేపి మెటికలు విరుస్తుంది.
భగవంతుడు ఎవరిని ఎలా ఎందుకు పుట్టిస్తాడో ఎవరూ చెప్పలేరు. అయితే ప్రతీ వారి పుట్టుకకీ ఏదో ఒక కారణం ఉండే ఉంటుంది.
చిన్నా ఏం సాధిస్తాడో కాలమే చెప్పాలి.
………………
తెల్లటి ముసుగేసుకుని రెడు చేతులూ చాపి మీది మీదికొస్తున్నాడు.. వాడే! ఎప్పుడూ చిన్నా దగ్గరకొచ్చి బెదిరిస్తుంటాడు. పొద్దున్నే మంచు కప్పుకున్న మంగళగిరి కొండలాగున్నాడు. లేపి భుజాన్నేసుకున్నాడు చిన్నాని.
చిన్నా మెడ సారించి, ఆకాశంలోకి చూస్తే కానీ వాడి తల కనిపించదు. వాడు ఎత్తుకుని నడుస్తుంటే మేఘాల్లోంచి వెళ్ళిపోతున్నటుంది.
గాలికి ముసుగు పక్కకి తొలిగింది. భయంకరమైన మీసాలు, ఎర్రటి కళ్ళు. నల్లని రంగు.. ముందుకొచ్చిన తెల్లని పళ్లు.. గుండెల వరకూ పాకిన గడ్డం. చిన్నాకి వెన్నులోంచీ వణుకొచ్చింది.
“అమ్మా.. అమ్మా!” గొంతు చించుకుని అరిచాడు చిన్నా.
అరిచాననుకున్నాడు…
ఒళ్ళంతా చెమటలు. గొంతు దాహంతో ఆర్చుకుపోతోంది.
చిన్నాని కింద పడేసి పారిపోయాడు ముసుగువాడు. నవారు మంచం మీద లేచి కూర్చున్నాడు చిన్నా.
“ఏందిరా? వణికి పోతున్నావు? మళ్ళా కల కానొచ్చిందా?” సూరమ్మ స్టీలు గ్లాసుతో నీళ్ళు తాగించింది.
“వాడేనే అమ్మా! నన్నెత్తుకు పోతాడేమో.. నాకు భయం వేస్తోందే..” చిన్నా ఏడుపు గొంతుతో అన్నాడు.
“నేనున్నా కదరా కన్నా! ఎవుడూ రాలేడు. వస్తే ఊరుకుంటానేంటీ.. కంట్లో కారం కొడ్తా. కత్తిపీట తెచ్చి కసాపిసా తరిగేస్తా..” కొడుకుని ఒళ్ళో పడుక్కో బెట్టుకుని జో కొట్టింది సూరమ్మ.
చిన్నా వెక్కుతూనే నిద్రపోయాడు. వాడి తల నిమురుతూ ఆలోచనలో పడింది సూరమ్మ.
రెండు రోజుల కొక సారి ఇట్లాంటి కల వస్తుంది చిన్నాకి. కాకపోతే ఒకోసారి నల్లటి ముసుగు… గడ్డం, మీసాలు, ఎర్ర కళ్ళు మాత్రం అవే. తెలివొచ్చాక కూడా తరుముతుంది ఆ రూపం. వెక్కుతూనే వర్ణిస్తాడు.
కళ్ళనిండా నీళ్ళతో కొడుకుని చూసుకుంది.
ఒకవేళ నిజంగానే ఎవరైనా ఎత్తుకుపోతే.. తట్టుకోగలదా తను!
……………….
ఆరోజు ఆదివారం. బుల్లయ్య పొద్దు పొడవక ముందే నీళ్ళోసుకుని, తెల్లని పంచ లాల్చీ తొడిగి, నుదుటి మీద బాబా విభూతి పెట్టుకుని, గుడి దగ్గరకెళ్ళి పోయాడు. పొద్దుటి పూట కొడుకుని బండి దగ్గరకి రానియ్యడు.
ఆదివారం అంతా చిన్నా తలంటుపోసుకోవడం, హోంవర్కులు, చదువుకోవడం.. లైబ్రరీకి వెళ్ళడం, బట్టలు విస్త్రీ చేయించుకోడం వంటి పనులలో మునగానాం తేలానాం లాగుంటాడు.
లైబ్రరీలో పిల్లల విభాగంలో కెళ్ళాడంటే.. నాయనమ్మ వెళ్ళి అన్నానికి పిల్చుకుని రావలసిందే.
ఆ క్రమశిక్షణ చిన్నాగాడికి ఆ ఇంట్లో ఎవరూ చెప్పకుండానే అమలైపోతోంది. స్కూల్లో టీచర్ల ప్రభావం చాలా ఉంది వాడి మీద. ముఖ్యంగా సరస్వతీ టీచరు..
‘సరస్వతీ టీచర్’ అంటే చిన్నాకి చాలా ఇష్టం. చిన్నా ఇంటి సంగతులన్నీ తెలుసుకుని మరింత అభిమానం పెంచుకుంది ఆవిడ కూడా, వాడి మీద. ఇంటిడుమందీ వాడి భవిష్యత్తు మీద చూపిస్తున్న శ్రద్ధ చూసి ముచ్చట పడిపోతుంటుంది.
రోజూ.. పొద్దున్నే బుల్లయ్య పెద్ద మార్కెట్ నుంచి తీసుకొచ్చిన పూలన్నింటిలో మంచిది ఏరి సరస్వతీ టీచర్ కిస్తుంటాడు చిన్నా. తోటి టీచర్లు, పెంపుడు కొడుకనీ, ఆరాధకుడనీ ఆటపట్టిస్తూ ఉంటారు. అందరికీ చిరునవ్వుతో సమాధానం చెపుతుంది సరస్వతి. ప్రతీ ఆదివారం చిన్నా వాళ్ళ కాలనీకి వచ్చి పిల్లలందరికీ పద్యాలు నేర్పిస్తుంటుంది.
ఎందుకో ఆ రోజు ఇంకా సరస్వతి రాలేదు. పిల్లలంతా చిన్నా వాళ్ళింటికి రెండిళ్ళవతలున్న కమ్యూనిటీ హాల్లోకి చేరారు. ఇంట్లోంచి బైటికొచ్చిన చిన్నాకి పక్కింటి జానీ ఆంటీ, వాళ్ళింటి వాకిలి ముందు కూర్చుని, మోకాళ్ళ మీద తల ఆన్చి ఏడుస్తున్నట్లు అనిపించింది. దగ్గరగా వెళ్ళి చూశాడు.
జానీకి ముప్ఫై ఏళ్ళుంటాయి. తొమ్మిది నెలలు నిండాయి. నాలుగో కానుపు… నెమ్మదిగా మూలుగుతూ, బాధని అణచుకోవడానికి ప్రయత్నిస్తోంది. కళ్ళలోంచి నీళ్ళు కారిపోతున్నాయి.
ఆంటీ పక్కనే గొంతుక్కూర్చుని చెయ్యి పట్టుకున్నాడు చిన్నా.
“అమ్మని పిల్చుకొచ్చేదా?”
తలూపింది జానీ.. మాట్లాడ్డానికి కూడా శక్తి లేదు.
“అమ్మా! జానీ ఆంటీ పిలుస్తోంది. కడుపునొప్పిగా ఉందంట. రిక్షా పిల్చుకరానా? హాస్పిటల్ కెళ్ళాలో ఏమో!”
సూరమ్మ పరుగెత్తుకుని వచ్చింది. అదే సమయానికి ఆటో దిగిన సరస్వతి, పరిస్థితి చూసి అదే ఆటోలో ఇద్దరినీ ఎక్కించుకుని హాస్పిటల్ కి తీసుకెళ్ళింది.
……………
పట్టణానికి ఆనుకుని బలహీన వర్గాలకి, ప్రభుత్వం కట్టించిన పేట అది. అందులో ఉండే వారంతా ఏరోజు ఆదాయం ఆరోజే ఖర్చుపెట్టుకునే వాళ్లే. అన్ని మతాల వాళ్ళూ కష్టం సుఖం కలబోసుకుంటారు.
సూరమ్మ, బుల్లయ్యలుండేది ఆ బస్తీలోనే. మిగిలిపోయిన పూలని రోజూ చుట్టుపక్కల అందరికీ పంచుతుంటారు. బస్తీలో ప్రతీ ఒక్కరూ కష్టపడి పని చేస్తారు.. కానీ చాలా మంది మగవాళ్ళు తాము సంపాదించిందాంట్లో సగం పైగా తాగుడికే ధార పోస్తారు.
అందుకే, వారి పిల్లా పాపలు సగం కడుపులే నింపుకుంటారు. తల్లుల కడుపులు వీపుకి అంటుకుపోయుంటాయి.
బుల్లయ్య వంటివారు కొద్ది మంది బాధ్యతగా ఉన్నా ఆకలికేకలు వినిపిస్తూనే ఉంటాయి అను నిత్యం.
రాత్రిళ్లు మొగుళ్ళచేత తన్నులు తినే ఆడవాళ్ళ ఆర్తనాదాలు ఎక్కువే. మగవాళ్ల కేకలు, బూతులు.. సామాన్లని తన్నడం, చేతికందినవి విసిరెయ్యడం ఆ సమయంలో భీభత్సంగా ఉంటుందక్కడ.
చాలా మందికి ముగ్గురో నలుగురో సంతానం. ఒక బిడ్డకే కడుపునింపలేని పరిస్థితి.. ఎంతమంది సంఘసేవకులు వచ్చి ఉపన్యాసాలిచ్చినా పెడచెవి పెడ్తారు అక్కడి ప్రజలు..
అయినా.. కులమతాల పరంగా ప్రశాంతంగా ఉంటుంది పేట.
గణపతి నవరాత్రులకీ, రంజాన్ కీ, క్రిష్ట్ మస్ కీ అందరూ కలుస్తారు.. ఎక్కడా అసహనం అనే మాట వినిపించదు.
……………
“జానీ ఆంటీ! ఒక్కసారి తమ్ముడినెత్తుకోవద్దా?” చిన్నా పసివాడిని ఆశగా చూస్తూ అడిగాడు.
“అప్పడే కాదు చిన్నా.. ఇంకా కొద్ది రోజులయ్యాక.” జానీకి కొడుకు పుట్టి నెలరోజులయింది. మిగిలిన ముగ్గురు పిల్లలూ.. జానీ ఇద్దరు కొడుకులు, ఒక కూతురు కూడా గుమికూడారు చిన్నాతో..
తమ కంటే చిన్నవాడైన టింకూని చూస్తుంటే అందరికీ తమాషాగా ఉంది.. ముఖ్యంగా చిన్నాకి. వాడుకూడా తమ్ముడూ అనే పిలుస్తున్నాడు. సమయం చిక్కినప్పుడు పక్కింట్లోనే ఉంటున్నాడు.
పిల్లలంతా కలిసి ఆటలు.. పాటలు.
రెండిళ్ళకీ కలిపి ఒకటే పెద్ద అరుగు, వాకిలి. జానీ మొగుడు మస్తానయ్య మేస్త్రీ పని చేస్తాడు. తను పనిచేసే దగ్గర్నుంచి మిగిలిన మాల్ తెచ్చి, వాకిలంతా ఒకరోజు సిమెంట్ చేసేశాడు.
వేసంకాలం రాత్రి అందరూ ఆరుబయట పడుక్కుని కథలూ.. కబుర్లూ..
మస్తానయ్య మాత్రం అప్పుడప్పుడు తాగి వస్తుంటాడు.
పండగలూ పబ్బాలూ, ఆటలూ పాటలూ, కష్టాలూ కన్నీళ్ళ మధ్య కాలం గడుస్తోంది.
……………..

టింకూ పుట్టిన ఐదేళ్ల తరువాత..
చిన్నాకి పదకొండేళ్లు నిండుతాయి.
“అమ్మా.. అమ్మా!” చిన్నా వెనుక వరండా పిట్టగోడ ఎక్కి నిల్చుని పిలిచాడు, తల వంచుకుని.
“అయ్యో.. చిన్నాకి స్కూలు టైమైతా ఉంది. ఇయ్యాళ ఆలిశ్యమైపోనాది..” సూరమ్మ రెండంగల్లో వచ్చి, కొడుక్కి స్కూల్ యూనిఫామ్ వేసి, తలదువ్వి, బుల్లి బూట్లు తొడిగింది.
“చిన్నా.. చిన్నా! పరీచ్చలకి చదూకున్నావా బాగా?”
మౌనంగా బూట్లకి తాళ్ళు ముడేస్తున్న అమ్మని చూస్తున్నాడు.
“ఎంతరిచినా పలకవేంరా?” చిన్నాదించిన తలెత్తి చూశాడు.
వాడి పెద్ద పెద్ద కళ్ళ నిండా నీరు. సూరమ్మ గుండె తరుక్కు పోయింది. దగ్గరగా వెళ్ళి వాడిని ఎత్తుకుని హృదయానికి హత్తుకుంది.
“ఏందిరా.. సదూకోలేదా?”
“అమ్మా! నేనెందుకే ఇంతే ఉన్నా.. మా క్లాసు పిల్లల నడుం వరకే వస్తా. అందర్లా అంత ఎత్తుగా అవ్వలేనామ్మా!” చిన్నా భుజం మీద మొహం పెట్టి నిశ్సబ్దంగా కన్నీరు కార్చింది సూరమ్మ.
“నీకు తెలిసిందే కదా కన్నయ్యా! ఆ దేవుడు ఎందుకిట్టా చేశాడో.. మనం ఏం చెయ్యలేం. మనకమిరి ఉన్నదాంట్లోంచే సంతోసం ఎతుక్కోవాలి.”
చిన్నాకి పదకొండేళ్లు నిండుతున్నా ఐదేళ్ళ పిల్లాడంతే ఎత్తు, బరువు ఉంటాడు. పరిశీలించి చూస్తేగానీ మొహంలో ఉన్న తేడా కనిపించదు. శారీరకంగా ఎదుగుదల లేకపోయినా తెలివి తన ఈడు పిల్లల కంటే ఎక్కువే.
సరిగ్గా ఏడాది క్రితం.. నాయనమ్మ కనిపెట్టింది చిన్నా లోని తేడాని. అప్పటి వరకూ ఎవరికీ అనుమానం రాలేదు.
చకచకా ఎదిగిపోతున్న టింకూని చూస్తుంటే.. ఎప్పుడూ టింకూని ఆడిస్తుండే చిన్నా అంతే ఉంటున్నాడే అని..
వెంటనే గోలగోల చేసి కొడుకునీ కోడల్నీ ఆసుపత్రికి తరిమింది. మొదట్లో వినిపించుకోలేదు వాళ్లు. కొందరు ఆలిశ్యంగా పెరుగుతారని వాదించారు.
పెద్దామె ఊరుకోలేదు. మొండి పట్టు పట్టి కూర్చుంది.
“అదేమాటా డాక్టేరుని చెప్పనీరా..” అంటూ పోరి పోరి పంపింది.
పుట్టుకతో ఉన్న జన్యు లోపంవల్ల వాడు మరుగుజ్జుగానే ఉండిపోతాడని, ఆసుపత్రుల చుట్టూ తిరిగి తిరిగి తెలుసుకున్న సంగతి ఆ బుల్లి ప్రాణానికి ఎలా చెప్పాలో తెలియలేదు సూరమ్మకి, బుల్లయ్యకి.
డాక్టర్ గారే కూర్చోపెట్టి, బొమ్మలు చూపించి చెప్పారు.
ప్రభుత్వ ఆసుపత్రులలో కాబోయే డాక్టర్లకి చిన్నా ఒక పాఠం కింద ఉపయోగ పడుతున్నాడు. తరచుగా రమ్మని వాడి ‘ఎదుగుదల’ ని లేదా.. ‘ఎదుగుదల లేకపోవడాన్ని’ ని పరిశీలిస్తూ పర్యవేక్షిస్తున్నారు.
వెళ్లిన ప్రతీసారీ కొత్త విషయాలు నేర్చుకుంటున్నాడు చిన్నా. తను చదువుతున్న స్కూల్లో కంప్యూటర్ కూడా ఒక పాఠ్యాంశం. ఆ మేమ్ నడిగి కంప్యూటర్ ద్వారా తన వంటి వారి సంగతులు తెలుసు కుంటున్నాడు.
కంప్యూటర్ పూర్తిగా వాడడం వచ్చేసింది. ఇంటర్నెట్ బ్రౌజింగ్, సర్ఫింగ్ వంటివి సర్వ సాధారణం వాడికిప్పుడు. ఖాళీ ఉన్నపుడు ఆ మేమ్ దగ్గరే ఉంటాడు. వాడి ఆసక్తి, తెలివి చూసి ఆవిడ కూడా కొత్త కొత్తవి నేర్పిస్తుంటుంది.
భౌతిక లోపం పూడ్చడానికేమో.. వాడికి పాదరసం లాంటి బుర్రనిచ్చాడా దేముడు. పదకొండేళ్లకే, పదహారేళ్ల తెలివి ఉంది.
దొరికిన పుస్తకం చదివేస్తుంటాడు. రాజగోపాలాచారి రామాయణం నుంచీ, హారీ పోటర్ వాల్యూమ్స్ వరకూ.
మొత్తానికి తన స్థితి వాడికి బాగా అర్ధమైపోయింది.
వామనావతారం గురించి తెలుగు మేమ్ చెప్తుంటే కళ్లు పెద్దవి చేసి వింటుంటాడు.
స్కూల్లో కూడా అందరికీ చిన్నా లిటిల్ పర్సన్ అనే అవగాహన వచ్చేసింది. ఐతే ఇంకా.. బుల్లి మనుషులని వింతగా చూడడం మాన లేదు జనం.. ముఖ్యంగా కొత్తగా చేరిన పిల్లలు.
(మరుగుజ్జు అనే మాట బదులు బుల్లి మనిషి అనే వాడ దలిచాను. ఆంగ్ల భాషలో midget అనే మాట అనవద్దనే నిర్ణయం తో little people అనేది వాడుకలోకి తీసుకొచ్చారు. అదే ఈ రచనలో కొన సాగుతుంది.)
చిన్నా సహాధ్యాయులు, టీచర్లు మాత్రం ఏ భేదం చూపించకుండా మామూలుగానే ఉంటున్నారు. వాడి తెలివికి అబ్బుర పడుతుంటారు కూడా!
కొంతలో కొంత నయం.
బుల్లి మనుషులకు వచ్చే భౌతిక సమస్యలేవీ ఇంకా చిన్నాకి రాలేదు. బుల్లి మనుషుల్లో వచ్చే కండరాల పెరుగుదల వాడి విషయంలో ఆలస్యమవడం, మామూలుగా అటువంటి వారు పెరిగేటట్లుగా బరువు పెరక్కపోవడం ఒక రకంగా వాడికి వరమే అయింది.
బుల్లి మనుషులు వయసు పెరిగిన కొద్దీ కాళ్లు వంకరై సరిగ్గా నడవలేరు. తల పెద్దదయి మొహంలో వయసు కనిపిస్తుంటుంది. వీపు వంగి పోతుంది. మెడ లేనట్లు, నేరుగా భుజాల మీద తల ఉన్నట్లు అనిపిస్తుంది.
“ఆ బగమంతుడు ప్రతీ మడిసికీ ఏదో పనిపెట్టే ఈడకి పంపుతాడే. మనోడిక్కూడా చెప్పుకోదగ్గ పెద్ద పనుండే ఉంటది. అంత దిగులు పెట్టుకోమాకండే..” తన దిగులంతా మనసులో దాచుకుని పెళ్లాన్ని, తల్లినీ ఓదార్చడానికి ప్రయత్నిస్తుంటాడు బుల్లయ్య.
బుల్లయ్య, తన దగ్గర పూలు కొనడానికొచ్చేవాళ్ళని చూసి, కొడుకు కూడా అలా కార్లో ఆగి పూలు కొనాలని కలలు కనేవాడు.
అందుకే.. చిన్నా పుట్టగానే వెళ్ళి పిల్లలు పుట్టకుండా ఆపరేషన్ చేయించుకు నొచ్చాడు, తల్లికి చెప్పకుండా. ఒక్కడే ఉంటే బాగా చదివించి పెద్ద ఉద్యోగం చేయించాలని మొగుడూ పెళ్లాలకి కోరిక.
ఎన్ని ఆశలు.. ఎన్నెన్ని కోరికలు..
కారు మాట దేవుడెరుగు సైకిలేనా తొక్కలేడే..
మనసులో కుమిలిపోతూ పైకి నవ్వుతున్నారిద్దరూ.
…………………
ఏడో క్లాసు చదువుతున్న చిన్నా, ఇంటిముందు అరుగు మీద కూర్చుని లెక్కలు చేసుకుంటున్నాడు. మధ్య మధ్య పక్కనే కూర్చున్న టింకూకి హోం వర్క్ చెయ్యడంలో సాయం చేస్తున్నాడు.
యదాలాపంగా టింకూని చూసిన చిన్నా ఆలోచనలో పడ్డాడు. తను అనుకున్నది సాధించ గలుగుతాడా? ఎప్పటికైనా ఏదో చేసి తన సత్తా నిరూపించుకోవాలి. పెద్ద కంప్యూటర్ ఇంజనీర్ అవాలి.
ఇప్పుడు టింకూ, చిన్నా ఒకే ఎత్తు, లావు ఉన్నారు. మరీ ఎండి పోయినట్లు లేకపోయినా బక్కగానే ఉంటారు.
మరీ ఎక్కువగా, ఎప్పుడు పడితే అప్పుడు తినడానికి ఉండక పోవడం కూడా మంచిదే అయింది చిన్నాకి.
ఆసుపత్రిలో సైకాలజిస్టులు చిన్నాకి కౌన్సిలింగ్ ఇస్తున్నారు. చిన్నా డాక్టర్లకి బాగా సహకరిస్తున్నాడు.
“నువ్వు వయసుతో పాటుగా అందరిలా ఎదగ లేవు కనుక తీసుకునే ఆహారం జాగ్రత్తగా గమనించాలి. నీ ఎత్తుకి బరువుకీ తగ్గట్లుగా ఎంత తీసుకోవాలో మేం చెప్తాము. నెలకొక సారి మా దగ్గరికి రావాలి. ఏ మాత్రం ఎక్కువ తిన్నా.. లేదా బజ్జీలు, గారెలు లాంటి నూనె పదార్ధాలు తిన్నా బరువు పెరుగుతావు. బరువు పెరిగావంటే బోలెడు సమస్యలు వస్తాయి.” చిన్నాని తన ప్రత్యేక కేస్ కింద చూసుకునే డాక్టర్ చెప్పాడు.
“స్వీట్లు కూడా తిన కూడదు కదా డాక్టర్ గారూ?” చిన్నా కళ్ల పెద్దవి చేసి అడిగాడు.
“అంతే కాదు, జామకాయలు, బొప్పాయి కాయలు తప్ప పళ్లు కూడా తిన కూడదు.”
“తినను డాక్టర్ గారూ! కానీ.. నేను అందరిలా చదువుకో గలను కదా?”
“తప్పకుండా చదువుకోగలవు. నీ తెలివి తేటలు నార్మల్ కంటే ఎక్కువగా ఉన్నాయి. ఎందరెందరో బుల్లి మనుషులు ప్రపంచ వ్యాప్తంగా ప్రముఖులయ్యారు. ముఖ్యంగా సినిమాల్లోనూ, టివిల్లోనూ నటిస్తున్నారు. నువ్వుకూడా ఒక రోజు పెద్ద పేరు తెచ్చుకోవచ్చు.”
డాక్టర్ చెప్పింది ఆసక్తిగా విన్న చిన్నా ఒక ప్రశ్న వేశాడు.
“నా బుల్లి సైజుతో నవ్వించడం తప్ప ఏమీ చెయ్యలేనా అంకుల్? నాకు కంప్యూటర్ ఇంజనీర్ అవాలనుంది.”
“ఎందుకవలేవూ.. తప్పకుండా అవచ్చు. బాగా చదువు కోవాలి మరి. ఎవరేమన్నా పట్టించుకోకూడదు. అనేక మంది హేళన చేస్తుంటారు. వినిపించుకోకుండా ముందుకి నడవాలి.”
అవును. డాక్టరంకుల్ చెప్పినట్లు బాగా చదువు కోవాలి.. టింకూని చూడ్డం మాని ఆకాశం కేసి చూశాడు. మబ్బులు నాలుగు కదిలి వెళ్తున్నాయి ఎక్కడికో.
”ఆ మబ్బులకి చెప్పుకోరా నీకేదయైనా బాధేస్తే. అవి చక్కగా దేవుడి దగ్గరకెళ్లి చెప్పేస్తాయి. నీ కట్టం తీరి పోతుంది.” స్కూల్లో ఎవరో ఏడిపించారని ఏడుస్తుంటే, ఓదారుస్తూ నాయనమ్మ చెప్పేది గుర్తుకొచ్చింది.
“నేను బాగా చదువుకోవాలి. పెద్ద ఇంజనీరవాలి. దేవుడికి చెప్పండి.” చిన్నా ఫోన్లో ఎవరికో చెప్పినట్లు మబ్బులకి చెప్పేసి, లెక్కల మీదికి దృష్టి నిలిపాడు.
సరిగ్గా, అప్పుడే మస్తానయ్య ఇంట్లోకి అడుగు పెట్టాడు.
“రండి.. రండి. లోన కూర్చుందాం.” గట్టిగా పిలిచాడు తన వెనుకగా వస్తున్న నేస్తాలని.
కాలనీలో ఇళ్ళను.. ఇళ్ల బైటనే రకరకాల పనులు చేసుకుంటున్న మనుషులను చూస్తూ నాలుగడులు వెనుక వస్తున్న రాజా, పాషా ఉలిక్కిపడి మొహాలు చూసుకున్నారు.
చిన్నా, టింకూ తలెత్తి చూశారు.
వరండాలో నుంచి తామిద్దరూ ఇంట్లోకి వెళ్ళిపోవాలా! అక్కడే కూర్చోవచ్చా..ఏం చెయ్యాలో కాసేపు చిన్నాకి అర్ధం కాలేదు. వచ్చినవాళ్ళెవరో కొత్తవాళ్ళు. అంకుల్ ఏదో పని మీద తీసుకొచ్చుంటాడు.
టింకూని తీసుకుని తమ ఇంట్లోకెళ్ళిపోయాడు.
పిల్లలిద్దరినీ పరిశీలిస్తున్నట్లుగా, ఎగాదిగా చూస్తూ మస్తానయ్య ఇంట్లో కెళ్ళారు రాజా, పాషా.
జానీ సాయంత్రం పనులకెళ్ళింది. కాలనీకి ఆనుకుని ఉన్న కాంప్లెక్స్ లో రెండిళ్ళలో ఇంటి పనులు చేస్తుంది తను.
మస్తానయ్య వచ్చిన అతిధులతో మంతనాలు సాగించాడు.
“అంతేనా? చాలా తక్కువ.”
“మాకేవంత గిట్టుబాటవదు. ఎంత రిస్కో తెలుసా?” పాషా అదో రకంగా మొహం పెట్టి అన్నాడు.
“సరే.. యాభైవేలు. అంతకంటే తక్కువైతే మీరెల్లచ్చు..” మస్తానయ్య మొండిగా కూర్చున్నాడు.
“మరి తరువాత గొడవేం అవకుండా నువ్వే చూసుకోవాల. పోలీసులూ అదీ అంటే కష్టం.” పాషా బెదిరిస్తున్నాట్లుగా అన్నాడు.
“మీ ఆవిడ్ని నువ్వే సముదాయించుకోవాల. ఊరూ వాడా ఏకం చేసేస్తారీ ఆడోళ్లు.” రాజా వార్నింగిచ్చాడు.
అలాగే అన్నట్లు తల ఆడించాడు మస్తానయ్య. లోపల బెదురుగా ఉన్నా పైకి గాంభీర్యం నటిస్తున్నాడు.
ఈ డబ్బు తీసుకుని కొన్నాళ్లు కనిపించకుండా చెక్కేద్దామని నిర్ణయించుకున్నాడు ఎప్పుడో.
………………
“ఏర్రా కుర్రాళ్లిద్దరూ? చిన్నా, టింకూ.. ఏడకెళ్లి పోయారూ?” చీపురు తీసుకుని వాకిలూడవడానికొచ్చిన జానీ అరిచింది.
“పొద్దు పొద్దున్నే.. ఏడ పోయార్రా? ఇస్కూల్లున్నయ్యి కూడా..” జానీ పెద్ద కొడుకు సలీమ్ ఇంట్లోంచి బైటికొట్టి వీధి చివరి వరకూ చూశాడు. ఎక్కడా కనుచూపు మేరలో లేరు ఇద్దరూ.
“రాత్రి ఇక్కడ్నే పండుకున్నారే.. పక్కలైతే కాలీగున్నయ్యి. ఈ పాటికి చిన్నా చదువుకుంటుండాలి. ఎక్కడ పోయారబ్బా! సలీమ్ కాస్త నువ్వటు పోయి చూసి రావా?” సూరమ్మ కూడా బైటికొచ్చింది.
ఆవారం వాకిలూడిచే పని జానీ బేగంది. వారానికి ఒకరు చొప్పున చేసుకుంటారు సూరమ్మా, జానీ.
“ఆంటీ.. ఎక్కడా లేరు.” సలీమ్ గోడక్కొట్టిన బంతిలా తిరిగొచ్చాడు.
“ఏ పార్క్ కో పోయుంటార్లే. కాసేపట్లో వచ్చేస్తారు. చిన్నా ఉన్నాడుగా ఫర్లేదు” జానీ, వాకిట్లో కళ్లాపు జల్లి ముగ్గేయ సాగింది.
సూరమ్మ మాత్రం, కంగారుగా నడుం మీద రెండు చేతులూ పెట్టుకుని నడి రోడ్డు మీదికొచ్చి ఈ పక్కా ఆపక్కా మార్చి మార్చి చూస్తోంది. ఈ టయంలో ఎక్కిడికీ బోడే చిన్నా గాడు.
అరగంట గడిచింది.
పిల్లలిద్దరి జాడా అయిపులేదు.
చిన్నగా రెండిళ్లలోనూ అలజడి మొదలయింది. టింకూ గవర్నమెంట్ స్కూలే.. మధ్యాన్నించీ ఉంటుంది. కానీ చిన్నా.. ఎనిమిదో గంట కల్లా బస్ స్టాపు దగ్గరుండాలి.
ఈ వేళ్టప్పుడు చెప్పకుండా ఎక్కడికీ వెళ్లడే..
“చిన్నా!” పిలుస్తూ వచ్చాడు బుల్లయ్య. స్నానం చేసెళ్దామని ఇంటికొచ్చాడు. వెళ్లేప్పుడే చిన్నాని బడి దగ్గర దింపేసొస్తాడు.
బుల్లయ్యతో వెళ్లాడేమోనని ఏ మూలో ఆశతో ఉన్న సూరమ్మ గుండె జారిపోయింది. నిలువు గుడ్లేసుకుని చూస్తుండి పోయింది.
“ఏందిరా.. నీ ఎంబడి రాలే? ఏదన్నా పనుండి తీసుకెళ్లావేమో అనుకుంటన్నా.. ఎక్కడ పోయాడో..” బుల్లయ్య తల్లి, ఏడుపు గొంతుతో అరిచింది.
“ఊరికే అరవమాకే.. ఏ గుడికన్నా పోయాడేమో వచ్చేస్తాడు.” బుల్లయ్య ఇంట్లోకెళ్లాడు.
“అది కాదయ్యా.. టింకూ, చిన్నా ఇద్దరూ కనిపించడం లేదు. స్కూలు టైమయి పోయింది కూడా.” సూరమ్మ కూడా భయం భయంగా అంది.
బుల్లయ్య ఒక్క నిముషం ఆగాడు. నిజమే.. ఈ సమయంలో ఎక్కడికీ వెళ్లడు చిన్నా. అది కూడా టింకూని తీసుకుని. చెప్పకుండా వెళ్లే అలవాటు అసల్లేదు. ఏదో జరిగిందని మనసు హెచ్చరిస్తోంది.
సూరమ్మ గట్టిగా ఏడుపు మొదలు పెట్టింది. అత్తమ్మ నర్సమ్మ కూడా తోడయింది. బుల్లయ్య లోపలికెళ్లి నాలుగు చెంబులు మీద పోసుకున్నాననిపించి, బట్టలేసుకుని బైటికొచ్చాడు.
ఆలిశ్యంగా పడుక్కుని, గుర్రు పెట్టి తొంగున్న మస్తానయ్య, ఈ హడావుడికి లేచొచ్చాడు.
“ఏంటెహే.. గోల..”
“చిన్నా, టింకూ కన్పించడం లేదయ్యా..” జానీ ఏడుపుగొంతుతో చెప్పింది.
“చిన్నా కూడనా?” అసంకల్పితంగా అనేశాడు మస్తానయ్య.
“అంటే.. టింకూ సంగతి నీకు తెల్సా? ఏదీ ఇటు తిరుగు..” జానీ కేదో అనుమానం వచ్చింది.
“అబ్బే నాకేం తెల్సు.. చిన్నా పెద్దోడు కదాని.. ఏడకెల్తారు.. నేనింటనే పండినా కద. బుల్లయ్యా! ఐదు నిమిషాల్లో వస్తా. కలిసెతుకుదాం. ఈడనే ఉంటారెక్కడ్నో.” మస్తానయ్య లోపలి కెళ్లిపోయాడు.
‘దొంగ నాయాళ్లు.. ఇద్దరినీ ఎత్తుకుపోయి నట్లున్నారు. కనిపిస్తారుకదా.. అప్పుడు చెప్తా.’ తిట్టుకుంటూ, దొడ్లో పనులు ముగించుకుని వాకిట్లోకొచ్చాడు.
‘ఏ గోలైతుందో ఏటో.. ఈ బుల్లయ్య గాడూరుకోడు.’ కొద్దిగా వణుకొచ్చింది.
మామూలుగా ‘చాయ్’ అంటూ నానా గోల చేసేవాడు.. గమ్మునెళ్లిపోయాడు బుల్లయ్యతో.
జానీ అనుమానం గట్టి పడింది. కానీ.. ఎవరికీ చెప్పుకోలేదు.
వరండాలోనే ఒక మూలకి వెళ్లి కుళ్లి కుళ్లి ఏడవసాగింది. పిల్లలిద్దరినీ ఏం చేశాడో బద్మాష్ గాడు.. యా అల్లా! ఏం జేతు..
“ఊకో.. జానీ. వచ్చేస్తార్లే. చిన్నా ఉన్నాడు కదా.. కాస్త పెద్దోడే కద. ఆనికన్నీ తెల్సు.” సూరమ్మ తన కష్టం పక్కన పెట్టి ఓదారుస్తోంది.
“అది కాదక్కా! పొద్దుగాల్నుంచీ ఏం తినకుండా.. టింకూగాడసలే ఆకలికాగలేడు. చిన్నా కూడా ఇస్కూలు కెళ్లకుండా.. ఎక్కడ పోయుంటారు? నా కేందో బయమైతాందే.. అస్సల్కే పిల్లగాళ్లనెత్క పోతున్రంట.” అనుకోకుండా తన నోట వచ్చిన మాట నిజమేనా? అందుకేనా మస్తానయ్య మాటాడుకోకుండా పోయాడు.. జానీకి ఒళ్లు జలదరించింది.
“ఏందే.. అట్టా వడకుతా.. ఏంగాదంటున్నా కదా! డాక్టర్లు బరువు పెరగద్దన్నారని చిన్నాగాడు గ్రౌండులో పరగెడతాంటాడు అప్పుడప్పుడు. టింకూ కూడా ఆడితో పోయుంటాడు. వచ్చేత్తార్లే.” నర్సమ్మ ఓదార్చడానికందే కానీ, ఇంత సేపు చిన్నా ఉండడని తెలుసు.ఏమైనా.. జ్వరం వచ్చినా కూడ బడి మానడు. ఎట్టాగైనా జీవితంలో పైకి రావాలనేది వాడి ఆశ.
“అక్కడ బోర్లెయ్యడానికి తవ్వారంట అత్తమ్మా! అందుట్టోగానీ..” సూరమ్మ ఏడుస్తూనే గట్టిగా అంది.
ఆ మాట విని నర్సమ్మ పరుగెత్తింది గ్రౌండు కేసి. అంతకు ముందే ఒక మూడేళ్ల కుర్రాడు బోర్ గొట్టంలో పడి చచ్చి పోయాడని టి.వీ లో చూపించారు. ఆమె వెనుకే సూరమ్మా, జానీ బేగం..
ఇల్లు ఎలా ఉందని చూసుకోలేదు ఎవరూ.. జానీ పిల్లలు ముగ్గురూ బిక్క మొహాలేసుకుని అరుగు మీద కూర్చున్నారు. అందరికీ నీరసం వచ్చేస్తోంది. పదవుతోంది.. అప్పటి వరకూ టీ చుక్క కూడా పడలేదు ఎవరికీ.
సలీమ్ ఇంట్లోకెళ్లి, కిరసనాయిల్ స్టౌ అంటించి అల్యూమినియమ్ గిన్నెలో చాయ్ నీళ్లు పెట్టాడు. ఆ గిన్నె నిండా సొట్టలే. ఆ సొట్టల్లో నల్లగా పేరుకుపోయిన మకిలి వాళ్ల జీవితాలకి ప్రతీకలా ఉంది.
గిన్నెలో నీళ్లలో మిల్లిడు పాలు పోసి, రెండు చెంచాల టీపొడి, నాలుగు చెంచాల చక్కెర వేశాడు. అది సలసలా మరిగాక వడగొట్టి తమ్ముడికీ, చెల్లెలికీ రెండు గ్లాసుల్లో ఇచ్చి, తనొక గ్లాసు తీసుకున్నాడు. మిగిలిన చాయ్.. అమ్మకీ, టింకూకీ అని చెప్పాడు, ఇచ్చిన సగం గ్లాసు చాయ్ తాగి నాలుకలో పెదాలు తడుపుకుంటున్న పిల్లలిద్దరికీ.
నీరసంగా వస్తున్న అమ్మ కనిపించింది సలీమ్ కి. వెనుకే సూరమ్మాంటీ, నర్సవ్వ. ఐతే.. ఏడుపులాగిపోయాయి. ఏడవడానిక్కూడా ఓపికలేకేమో!
ఎదురెళ్లాడు సలీం.. బడికి డుమ్మా కొట్టి తను కూడా వెతకడానికి వెళ్ళాలనుకుంటూ!
“గ్రౌండులో లేర్రా.. బోరుబావుల్లో ఎవురూ పడలేదట్రా.. అదోటి నయం.” సూరమ్మ కొద్దిగా తేలిగ్గా అంది.
“మరేడకి పోయుంటారు. నే కూడ పోయి చూసొస్త. చెల్లిని, తమ్ముడిని ఇస్కూలికి పంపేమ్మా. ఆళ్లింటో ఉండేం చేస్తారు.. కాళ్లకి అడ్డం పడ్డం తప్ప.” సలీం ఇంట్లోకెళ్లాడు బట్టలు మార్చుకోడానికి.
సాయంత్రమయింది.. పిల్లల జాడెక్కడా లేదు.
బుల్లయ్య, మస్తానయ్య, సలీం కూడా అయిపులేరు.
జానీ, సూరమ్మ చుట్టుపక్కలంతా వీధివీధీ తిరిగి చూశారు. ఎక్కడైనా.. ఏదైనా బండి టక్కర్లయ్యాయేమో కూడా అడిగారు. కళ్లు తిరిగి శోషొచ్చే పరిస్థితి వచ్చేవరకూ తిరిగారు.
ఇంక లాభంలేదని ఇళ్లకొచ్చేసి, అంత అన్నం పడేశారు పొయ్యి మీద.. పిల్లలు, ముసలమ్మ ఉన్నారుకా.. తాము మాత్రం, మహ అయితే, ఇంకొక పూట తినకుండా ఉండగలరేమో.
ఊపిరాడుతున్నంత సేపూ కడుపుకి కావల్సిందే.. దానికీ, బుర్రకీ, అవయవాలకీ లింకు.. మగాళ్లు పత్తా లేరు. ఎక్కడపోయారో.. ఏ రోడ్లట్టుకుని తిరుగుతున్నారో!
అరుగు మీదే కూర్చునున్నారు. ఆడవాళ్లందరూ.. సలీం వీధి చివర కనిపించాడు.. కాళ్లీడ్చుకుంటూ..
ఆ ఆశ పోయింది. ఇంక బుల్లయ్య మీదే ఏదైనా ఆశ..
అదీ పోయింది.. బుల్లయ్యని చూడగానే. అతనొక్కడే కనిపించాడు దూరం నుంచి. చూస్తూనే నర్సమ్మ రాగం అందుకుంది సన్నగా. చిన్నాని పుట్టినప్పట్నుంచీ ప్రాణంలా పెంచుకుంది. వాడికి దేముడిచ్చిన లోపానికే కుళ్లి పోతుంటే.. అసలు మనిషే కనిపించకుండా పోతే..
బుల్లయ్య దగ్గరగా వచ్చాడు. అందరూ ఘొల్లుమని ఏడుపందుకున్నారు. చుట్టుపక్కల వాళ్లు కూడా వచ్చేశారు.. వాళ్లందరికీ పదింటికల్లా తెలిసి పోయింది. కూరతెచ్చీ, పప్పు తెచ్చీ.. దగ్గరుండి అన్నాలు తినిపించారు. త్రాణ నిలుపుకోడానికి కాస్తంత కతికారు అందరూ.
“మస్తానయ్య ఏడ్రా?” నర్సమ్మ అడిగిన ప్రశ్నకి తలెత్తి చూసింది జానీ.
“పోలీసు రిపోర్టిస్తానన్జెప్పి స్టేషనుకెళ్లాడు.”
“నువ్వుకూడెళ్లకపోయా?”
“నాకు కళ్లు తిరుగుతున్నయ్యేమ్మా! అందుకే పోలేక పోయా.” అరుగు మీద కూలబడి, రెండు చేతులతో మొహం కప్పుకుని అమ్మ ఒడిలోకి ఒరిగి పోయాడు బుల్లయ్య.
నర్సమ్మ అంత మనిషినీ, చంటి పాపని పొదువు కున్నట్లు దగ్గరికి తీసుకుంది.
తల నిమురుతూ ఓదార్చింది.
బుల్లయ్య చాలా సున్నితమైన వాడు. గుడి దగ్గర పూలు అమ్ముతూ మరింత సున్నిత మనస్కుడయ్యాడు. కొడుకు మీదే ప్రాణాలు పెట్టుకుని బ్రతుకుతున్నాడు.
సూరమ్మ గుండె దిటవు పర్చుకుని లేచింది. ఎవరో ఒకరు ధైర్యంగా ఉండకపోతే లాభం లేదు. ఇంట్లో అందరూ డీలా పడిపోతే జరగాల్సిన పనెట్టా? లోనికెళ్లి అన్నంలో పప్పు కలుపుకునొచ్చి నర్సమ్మకిచ్చింది.
“రెండు ముద్దలు తిన్రా.. ఏడవటానికైనా ఓపికొస్తుంది బాబూ! లే..” లేపి, చెంగుతో మొహం తుడిచి, నోట్లో ముద్దలు పెట్టింది నర్సమ్మ.
సగం తిని, పక్కకు నెట్టేసి భోరుమన్నాడు బుల్లయ్య.
“అమ్మా! ఆడేవైనా తిన్నాడో లేదోనే..మన చిన్నాగాడు.. అసల్కే పిచిక తిండి. ఆకలికి ఆగలేడు.”
మళ్లీ అందరూ ఏడుపందుకున్నారు. కన్నీళ్ల కింకా కొదవ రాలేదు.
అప్పుడు సమయం సాయంత్రం ఐదు.
……………….

2

అప్పుడే కళ్లు తెరిచిన చిన్నాకి తానెక్కడున్నాడో అర్ధం కాలేదు.
అంతా చీకటిగా.. మసక మసగ్గా ఉంది. టింకూ గాడేడీ? వాళ్లింట్లోకెళ్లుంటాడు. తానున్న చోటేది?
కళ్లు నులుముకుంటూ లేచాడు. కడుపులో ఏమిటోగా ఉంది. లేచి నిలబడ్డాడు. కళ్లు గిర్రున తిరిగాయి. అర్జంటుగా బైటికెళ్లాలి.. కడుపుబ్బి పోతోంది.
చేతులతో తడమ బోయాడు.. ఏదీ అందలేదు.
అటూ ఇటూ చేతుల్ని జాడిస్తూ నడిచాడు. కొద్ది దూరంలో గోడ అందింది. గోడ మీద ఏమీ కనిపించలేదు.. ఎక్కడైనా లైటు స్విచ్చి ఉందేమో! కానీ కుర్చీనో, స్టూలో కావాలి కదా! ఏమీ కనపడ్డం లేదు.
“అమ్మా!” గట్టిగా అరిచాడు. అరిచాననుకున్నాడు కానీ గొంతులోంచి సన్నగా వచ్చింది ధ్వని. అది విన్నాడో ఏమో.. టింకూ కూడా లేచాడు. వాడు గట్టిగా ఏడుపు మొదలెట్టాడు.
“పిల్లలు లేచినట్లున్నారు.. చూడండ్రా! కాసిని పాలో, బ్రెడ్డో పడెయ్యండి. వాళ్ల ఊపిరి ఆగకూడదు. పెట్టుబడంతా దండగవుద్ది.” ఎవరిదో బొంగురు గొంతు వినిపించింది.
చిన్నా అలాగే తడుముకుంటూ వెళ్లాడు, ఏడుపు వినిపిస్తున్న దిక్కుకి. చేతికి తగిలాడు టింకూ. స్విచ్చిలేవీ చిన్నా కందేట్లుండవు.
“చిన్నా! ఎక్కడున్నాం? అమ్మ ఏదీ? ఆకలేస్తోంది.” ఏడుస్తూనే అడిగాడు టింకూ, చిన్నా చెయ్యి తగలగానే.
“అదే నాకూ తెలియట్లేదు టింకూ! ఎక్కడున్నామో.. ఎలా వచ్చామో, ఎక్కడి కొచ్చ్చా మో.. అంతా అయోమయంగా ఉంది.”
ఒక్క సారిగా గదిలో మిరుమిట్లు కొలిపే కాంతి వచ్చింది. ఎవరో లైటేశారు. కళ్లలో అంత కాంతి పడే సరికి, భరించలేనట్లు కళ్లు నులుముకున్నారు చిన్నా, టింకూ.
కళ్లు తెరిచే సరికి పెద్ద గుబురు మీసాలవాడు, తల దించి వాళ్ల కేసి చూశాడు. వాడు.. గది గుమ్మం అంత ఎత్తుగా ఉన్నాడు. కళ్లు ఎర్రగా ఉన్నాయి. మొహం నిండా ఏవో మచ్చలు.
అచ్చు తన కలలో కొచ్చే వాడి లాగే ఉన్నాడు.
బితుకు బితుకు మంటూ చూస్తున్నారు పిల్లలిద్దరూ. ఏడవడానిక్కూడా భయమేస్తోంది.
“అంకుల్.. అమ్మ కావాలీ! ఎక్కడికి తీసుకొచ్చారు మమ్మల్ని?” టింకూ ఏడుస్తూ అడిగాడు.
చిన్నా మాట్లాడ దల్చుకోలేదు. తప్పని సరైతే ఒకటి రెండు తప్ప. వాడు మాట్లాడితే, మాటలోని స్పష్టత, స్వచ్ఛతలని బట్టి మరీ చిన్నపిల్లవాడు కాదని తెలిసి పోవచ్చు.
వాడికి తెలిసి పోయింది తమని ఎత్తుకొచ్చారని.
పిల్లల్ని యెత్తుకు పోయే వాళ్లు తిరిగుతున్నారని బళ్లో, వాళ్ల టీచరు గారు చెప్పారు. రోడ్డు మీద ఏం చెయ్యాలో చెప్పారు కానీ, నిద్ర పోతుండగా, ఏడవడానికి లేకుండా మత్తు మందిచ్చి, ఎత్తుకుపోతే ఏం చెయ్య గలరెవరైనా?
చిన్నా ఎలాగైనా తప్పించుకోవడానికి తోవ వెతకాలనుకున్నాడు. అందుకే మాట్లాడకుండా, ఎక్కడ సందు దొరుకుతుందా అని చూస్తున్నాడు.
“ఇక్కడికి రారా..” గట్టిగా బొంగురు కంఠంతో అరిచాడు మీసాలాడు.
తన్నేమో అనుకుని, టింకూ గట్టిగా ఏడవడం మొదలెట్టాడు.. తల అడ్డంగా తిప్పుతూ.
“నిన్ను కాదెహే.. నోర్ముయ్యి. రేయ్.. ఈ గుంటగాల్ల సంగతి చూడు. ఈళ్లని మంచిగా ఉంచాల. లేదంటే బేరం పోద్ది.”
తలుపు తోసుకుని వచ్చాడింకొకడు. వాడి మొహం కాస్త ఫరవాలేదు. మెడ వరకూ జుట్టు వేళ్లాడుతోంది. పిల్లల్ని చూసి నవ్వాడు.
అప్పటికి చిన్నాకి బాగా అర్ధమయింది.. చాలా చిక్కుల్లో పడ్డామని. అమ్మ, అయ్య ఎలా ఉన్నారో..వాడిక్కూడా ఏడుపొచ్చేస్తోంది. దానికి తోడు, కడుపులో పోట్లు మొదలయ్యాయి. ఆకలి సంగతి తర్వాత.. కడుపుబ్బి పోతోంది. ముందర దాన్ని ఖాళీ చెయ్యాలి. అటూ ఇటూ చూశాడు.
గదిలో ఒక మూలగా కనిపించింది తలుపు.
కొత్తగా వచ్చిన వాడికి చెయ్యెత్తి వేళ్లు చూపించాడు.. చిటికిన వేలు, తరువాత రెండు వేళ్లూ.
వాళ్లు గాభరాగా నేలంతా చూశారు. వాళ్లకి అలవాటే.. పిల్లలు భయపడి పోయి గదంతా పాడు చేసేస్తారు.

ఇంకా వుంది..