కౌండిన్య కథలు .. సిద్దయ్య మనసు

రచన:  రమేష్ కలవల

 

ఆకు పచ్చని లుంగీ మీద మల్లెపువ్వు లాంటి తెల్లటి లాల్చీ లోంచి బనియను కనపడుతోంది. మెడలో నల్లటి తాయత్తు, కళ్ళకు సుర్మా, ఎర్రగా పండిన నోరు, భుజం మీద వేసుకున్న సంచిలో నెమలి ఈకలతో పాటు సాంబ్రాణికి కావలసిన సామగ్రితో ప్రతిరోజూ ఆ వీధి లో దట్టమైన పొగలలో కనిపించే మస్తాన్ వలి అంటే అందరికీ పరిచయమే. మస్తాన్ వలి కంటే కూడా సాంబ్రాణి వలి గానే అతను అందరికీ తెలుసు. డబ్బులు ప్రతీ రోజూ ఇచ్చినా ఇవ్వక పోయినా తను మాత్రం అడిగి, సాంబ్రాణి వేసి ఒక్కొక్క దుకాణాం నుండి ఇంకో దానికి హడావుడిగా వెడుతూ ఉంటాడు, పొగలు ఆయన వెనుక పరిగెడుతుంటాయి.

ఆ వీధిలో అన్ని దుకాణాలకు వెడుతూ ఆ కిళ్ళి కొట్టు దగ్గరకు ఆగాడు.  “సిద్దయ్యా.. సాంబ్రాణి?” అంటూ నములుతున్న కిళ్ళీ నిండిన నోటితో ముద్ద ముద్దగా పలికాడు వలి.

“ఊ….” కానివ్వు అన్నట్లుగా సైగలు చేసాడు తను లోపల సర్దుకుంటూ కిళ్ళీ కొట్టు యజమాని సిద్దయ్య. ఇద్దరికీ చనువు కూడా ఎక్కువే.

తను వేసిన సాంబ్రాణికి ఆ బడ్డీ కొట్టు మొత్తం పొగలతో నిండి బయట సిగరెట్ల కోసం వచ్చిన వారికి లోపల ఎవరైనా ఉన్నారో లేదో తెలియటానికి కొంతసేపు పట్టింది.

కొంతసేపటికి ఆయన కనపడంతో “ఈయన లోపలే ఉన్నాడ్రా” అంటూ ఒక కుర్రాడు నవ్వి డబ్బులు చేతిలో పెట్టి సిగిరెట్టు తీసుకొని, అక్కడ వేలాడుతున్న తాడు కొస నిప్పుతో వెలిగించుకొని దాన్ని తాగుతూ, ఆ సామ్రాణి సువాసనలను కొంత కలుషితం చేస్తూ వెడిపోయాడు.

ఇంక సిద్దయ్య కిళ్ళీ కొట్టు గురించి చెప్పాలంటే అక్కడ ఓ ముప్పై ఏళ్ళగా ఆ చుట్టు పక్కల వారికి సుపరిచయమే. కిళ్ళీలతో పాటు ధూమపానానికి కావలసిన వాటితో పాటు పాన్ మసాలాలు, చిన్న పుస్తకాలు, పేపర్లు, చక్ర కేళీలు అన్నీ వేలాడుతుంటాయి. లోపల ఒక్క మనిషికంటే ఎక్కువ పట్టరు, అన్నీ చేతికి అందేలా ఉండి ఎదురుగా కావలసినంత ప్రదేశం ఉంటుంది.

సిద్దయ్యకు పిల్లా జల్లా ఎవరూ లేరు. రోజూ వచ్చిన సంపాదనంతా ఆ వీధిలో ఓ నాలుగు కొట్ల అవతల ఉన్న బంగారం కొట్టు మార్వారీ సేటు చేతిలో పెడతాడు. ‘లెక్క చూసుకోని డబ్బులు తీసుకెల్లు” అంటున్నా వినకుండా “తీసుకుంటాలే సేటు” అంటూ మాటనమ్మకం మీద అప్పచెప్పి వెడతాడు.

వలి అక్కడే బడ్డీ కొట్టు పక్కన నించోని ఉన్నాడు. ఆ ఒక్క చోట మాత్రం ఎంతసేపైనా నించుంటాడు, కొంచెం ఆలస్యమైన అక్కడనుండి కదలడు ఎందుకంటే సిద్దయ్య పనిలో ఉండి మిగతావారికి కావలసినది ఇచ్చిన తరువాత, తనచేత ఓ నాలుగు కిళ్ళీలు కట్టించుకుంటే గానీ సంతృప్తిగా చెందడు. ఆ నోట్లో కిళ్ళీ, ఆ సాంబ్రాణిలో బొగ్గులు రోజు చివర్లో ఒకే సారి ఆగాల్సిందే.

కిళ్ళీ కొట్టు ముందున్న చిన్న స్ధలంలో ఓ రెండు కుర్చీలు వేయించే  జాగా ఉన్నా వేయించడు ఎందుకంటే కుర్రకారు అక్కడే తిష్ట వేసి, మళ్ళీ కదలరని తనకు అనుభవంతో తెలుసుకున్నాడు..

*****

సిద్దయ్యకు కిళ్ళీలు కట్టేటప్పుడు పని చేస్తున్నప్పుడు ఎదుటి వారితో మాటలాడుతూ, సలహాలిస్తూ అలసట తెలియకుండా పని చేయడం అలవాటు. తన మాటలతో ఎదుటి వారి బాధలను సగం నయం చేయడం తన ప్రత్యేకత.

ఆ కొట్టుకు వచ్చే  కుర్రకారుతో పాటు సగటు కష్టాలు పంచుకునే వయసు పడిన మనుషులు కూడా ఎంతో మంది రావడం షరా మామూలే. అలాంటి వాళ్ళల్లో శంకర్రావు ఒకడు.

శంకర్రావుకు సిద్దయ్య ఇరవై ఏళ్ళ పైచిలుకు పరిచయం. రోజూ ఓ సారి కిళ్ళీ కొట్టుకు రాకుండా ఇంటికి వెళ్ళడు. సొంత విషయాలు ఇంట్లో కంటే సిద్దయ్యకు చెప్పుకోవడం అలవాటు.

అక్కడ శంకర్రావు లాంటి వాళ్ళు ఓ పక్క కాళ్ళు లాగుతున్నా లెక్కచేయకుండా బాతాకాణి కొడుతూ కాలక్షేపం చేస్తుంటారు. తన చెప్పిందంతా చెప్పి  “నాకు తోచింది ఏదో చెబుతాను .. మీకు తోచిందే మీరు చేయండి” అంటాడు మళ్ళీ తన అభిప్రాయం ఎదుటి వారి మీద రుద్దే ఉద్దేశ్యం లేక.

శంకర్రావు మునిసిపల్ స్కూలు లో టీచర్. అత్తెసర జీతం లో భార్యా, ఓ కూతురిని పోషిస్తు తనకు స్తోమతకు తగ్గిన చదువులు కూతుర్ని చదివించాడు. ఇంకా రిటైర్మెంట్ కు కొన్ని సంవత్సరాలు ఉంది. కాస్తో కూస్తో  కూతురి పెళ్ళకోసం దాచి పెట్టాడు. ఆ పెళ్ళి కూడా ఓ రెండు వారాల్లో పడింది.

ఎప్పటి నుండో పెళ్ళి విషయాలు గంటలు తరబడి ముచ్చటిస్తూనే ఉన్నాడు సిద్దయ్యతో. అలాగే సాంబ్రాణి వలి కూడా శంకర్రావు కనిపించినప్పుడు పెళ్ళి పనులు ఎలా సాగతున్నాయో అడిగి తెలుసుకుంటుంటాడు.

ఆ రోజు శంకర్రావు పెళ్ళి భోజనాల విషయాలు చాలా సేపు మాట్లాడి  కిళ్ళీల ప్రస్తావన వచ్చి “సిద్దయ్యా.. పెళ్ళికి కిళ్ళీలు కట్టాలి, తిన్నవాళ్ళు జన్మలో మర్చిపోకుండా కూడదు.” అంటూ “ఏది ఓ కిళ్ళి ఇవ్వు” అని అడిగాడు శంకర్రావు జేబులోంచి డబ్బులు తీసి. “చేతిలో పనేగా.. అలాగే కడతాగా.” అంటూ “కిళ్ళీ బదులు ఇందా ఓ చక్ర కేళి తిను, చాలా సేపటి నుండి నించొని ఉన్నావు, డబ్బులు వొద్దులే” అంటూ కొట్టు లోంచి వొంగి మరీ అక్కడ వేలాడుతున్న గెలలోంచి ఓ మంచి పండు తీసి అందించాడు. శంకర్రావు ఎలాగూ తీసాడు కదా ఆ డబ్బులు అందించాడు. దాన్ని తిని “ఇదిగో నీలానే తియ్యగా ఉంది సిద్దయ్యా” అంటూ పెళ్ళి పనులున్నాయి, మళ్ళీ కలుస్తానంటూ బయలు దేరాడు శంకర్రావు.

తరువాత రోజు పొద్దున్న శంకర్రావు కూతురి పెళ్ళి కోసం దాచి పెట్టిన డబ్బులు బ్యాంక్ లో తీసుకొని దారిలో కిళ్ళీ కొట్టు దగ్గర ఓ సారి పలకరించి వెడదామని ఆ కొట్టు వైపుకు నడవబోతుంటే ఎదురుగా మోటర్ సైకిల్ రావడం, తనకు బలంగా తగిలి కిందపడడం, అక్కడే నించున్న సాంబ్రాణి వలి తనవైపు పరిగెడుతూ రావడం వరకూ గుర్తుంది.

కుప్పకూలుతున్న శంకర్రావును సమయానికి పట్టుకున్నాడు సాంబ్రాణి వలి. శంకర్రావు జేబులోంచి ఎగిరి పడిన డబ్బులను హడావుడిగా ఏరి మళ్ళీ జేబులో కూరాడు.

సిద్దయ్య కు అసలు ఏం జరిగిందో తెలుసుకొని బయటకు వచ్చేలోగా అటు వెడుతున్న రిక్షాని ఆపి శంకర్రావును తీసుకొని ఆసుపత్రికి హడావుడిగా బయలు దేరాడు సాంబ్రాణి వలి. సిద్దయ్య కూడా ఉన్న పళంగా కొట్టు మూసి బయలు దేరాడు. ఇద్దరూ ఆసుపత్రిలో చేర్పించారు.

శంకర్రావు భార్యా, కూతురికి కబురు ఎలా పంపాలో ఆలోచించారు. ఇంకో రెండు వారాలలో పెళ్ళి దగ్గర పడింది ఇలా జరుగుతుందని ఊహించలేదు. ఇంటి విషయాలు శంకర్రావుకు ఎంత తెలుసో సిద్దయ్యకు కూడా అంత తెలుసు. ఒక్కగానొక్క శుభకార్యాన్ని ఆపదలుచుకోలేదు.

సాంబ్రాణి వలి ఆసుపత్రి లో ఉంచి సిద్దయ్య శంకర్రావు ఇంటికి బయలుదేరాడు. ఇంట్లోంచి భార్య బయటకు వచ్చింది. సిద్దయ్య రావడం చూసి

“ఆయన ఇంట్లో లేరు” అంది భార్య

“ఆయన పని మీదే వచ్చాను” అన్నాడు

“ఇందాకనగా బయటకు వెళ్ళారు.” అంది ఆవిడ

”అమ్మాయి…”  అంటూ కొంచెం బెరుకుగా అడిగాడు.

“బయటకు వెళ్ళింది“ అనగానే ఊపిరి పీల్చుకొని “మీకో విషయం చెప్పాలి” అంటూ అతను అనుకుంటున్నదంతా వివరించాడు. తనతో ఆసుపత్రికి తీసుకొని వెళ్ళాడు. ఉన్న పరిస్థితులలో శంకర్రావు కూతురిని ఇబ్బంది పెట్టకూడదన్న అభిప్రాయాన్ని వ్యక్తం చేసాడు.

పెళ్ళి పనులకు తను దగ్గరుండి సహాయం సహాయం చేస్తానని సాంబ్రాణి వలి మాటిచ్చాడు. శంకర్రావు కూతురి కోసం తీసుకున్న డబ్బులు భార్య చేతిలో పెట్టాడు. ఇంటికి చేరిన తరువాత కూతురికి తండ్రి గురించి సర్ది చెప్పింది శంకర్రావు భార్య.

ఆ తరువాత రోజు సాయంత్రం సిద్దయ్య మార్వారీ సేటు దగ్గరకు వెళ్ళాడు.

“సేటు నాకోసం ఓ హారం చేసి పెట్టు” అదీకాక “కొంత డబ్రులు కావలంటూ” ఎంత కావాలో చెప్పాడు.

“ఇంత డబ్బు కావాలంటున్నావు.. పెళ్ళి గానీ చేసుకుంటున్నావా?” అన్నాడు మార్వారీ సేటు నవ్వుతూ. అవునన్నట్లు తల ఊపాడు.

్ర్ర్ర్ర్ర

వారం రోజుల్లో పెళ్ళి పడింది.  శంకర్రావు కళ్ళు తెరిచాడు కానీ నోట మాట లేదు. చుట్టూరూ చూసుకున్నాడు. మొదటి ఆలోచన ఆసుపత్రికి అయ్యే ఖర్చు, తరువాత కూతురు పెళ్ళి ఖర్చు రెండూ జ్ఞాపకం వచ్చాయి. సిద్దయ్య దగ్గరకు వచ్చి ఓదార్చాడు, పెళ్ళి పనులంతా సక్రమంగా జరుగుతున్నాయంటూ చెప్పి సాంబ్రాణి వలి ని దగ్గరకు రమ్మని పిలిచాడు. శంకర్రావు ఏదో చెప్పాలని ప్రయత్నించాడు. విశ్రాంతి తాసుకోమని చెబుతూ తను దర్గా నుంచి తెచ్చి మెడలో కట్టిన తాయత్తు చూపిస్తూ శంకర్రావుకు అంతా మంచ జరుగుతుందన్నట్లుగా సైగలు చేసాడు.

పెళ్ళికి ముందు మూడు రోజుల ముందు శంకర్రావుని ఇంటికి తీసుకొచ్చారు. కూతురికి నచ్చ చెప్పారు. పెళ్ళి అనుకున్న దానికంటే అద్భుతంగా జరిగింది. అందరూ విందు ముగించుకొని, కిళ్ళీ పండిన నోరుతో అంత బాగా చేసినందుకు శంకర్రావుని పలకరించి, మెచ్చుకొని వెడుతున్నారు. ఇదంతా చూడటం తప్ప శంకర్రావు ఏమి మాట్లాడలేదు.

శంకర్రావు కు ఓ రెండు నెలలు పట్టింది కోలుకోవటానికి. రెండు నెలలు నోట్లో మాట లేదు అంతా సిద్దయ్యకు నోటి మాట పోయిందనుకున్నారు.

ఆ రోజు పొద్దున్నే తయారై కిళ్ళీ కొట్టు దగ్గరకు బయలుదేరబోయాడు. బయట పొగమంచు దట్టంగా కమ్ముకుని ఉంది. ధైర్యం చేసి బయలుదేరి అక్కడకు చేరుకున్నాడు.

సిద్దయ్య కొట్టు దగ్గరకు చేరగానే ఆ పొగమంచు లోంచి మంచి సువాసనలు రావడంతో శంకర్రావు మనసు ఉప్పొంగింది. కావలసిన ఇద్దరూ అక్కడే ఉన్నారని గ్రహించి అటు నడిచాడు.

ఆ పొగమంచులో ముగ్గురి మాటలు వినిపించడం తప్ప ఏమీ కనపడటం లేదు.

“రా శంకర్రావ్ రా.. కొట్టు బోసి పోయింది నువ్వు లేకపోతే.. ఎన్ని రోజులనుండో నీ గురించి ఎదురుచూడటం.. “ అని పలకరించాడు సిద్దయ్య.

“ఇదిగో మన సాంబ్రాణి వలి దర్గాలో తాయత్తు తీసుకొచ్చ కట్టాడు చూడు ఆ రోజు తరువాత సరిగ్గా ఓ వారంలో తేరుకున్నావు ..” అన్నాడు సిద్దయ్య.

“నాదేముంది సిద్దయ్య.. అమ్మాయి పెళ్ళి ఆగకుండా దగ్గరుండి చేసి శంకర్రావుని మళ్ళీ మనిషిని చేసింది నువ్వేగా ” అన్నాడు సాంబ్రాణి వలి ముద్దు మాటలతో.

“సైగలు చేయిలే చాలు..” అన్నాడు.

వద్దన్నా కళ్ళలో నీళ్ళు ధారలా కారాయి. “మీ ఇద్దరి ఋణం ఎలా తీర్చుకోవాలో..” అని మొదటి సారి చాలా రోజుల తరువాత మాట్లాడాడు శంకర్రావు.

“చూసావా కొట్టు దగ్గరకు రాగానే మళ్ళీ మాటలు వచ్చాయి” అన్నాడు సిద్దయ్య

“నేనే గమ్మున ఉండ దలుతుకున్నా సిద్దయ్యా.. మీ మాటే నా మాట.. ఇద్దరూ దగ్గరుండి అన్నీ అంతలా చేస్తుంటే నే మాట్లాడి ఏం ప్రయోజనం అని ఇన్నాళ్ళూ మాట్లాడలేదు” అన్నాడు శంకర్రావు.

“మనకు అంతా తెలుసుగా.. ఒక్కో సారి ఇలా వస్తుంటాయిలే మవం లేము..” అన్నాడు సాంబ్రాణి వలి ను చూస్తూ.

“ఇంత ఖర్చు నీకెలా చెల్లించాలో తెలీదు.. ” అని శంకర్రావు అనేలోగా

“ఛ ఊరుకో .. నాకు మాత్రం పిల్లానా జల్లానా .. నేనేం చేసుకుంటా .. ఇంకా సంపాదిస్తావుగా ఇద్దువులే వాటి గురించి మరిచిపో.. ముందు పూర్తిగా కోలుకో. ” అంటూ ఆ మాటలలో తను కట్టిన కిళ్ళీలు సాంబ్రాణి వలికి అందిస్తూ

“ఇదిగో నీ కిళ్ళీలు” అని వినిపించింది.  అవి అందుకొని “వస్తా శంకర్రావు.. మళ్ళీ కలుస్తా..” అంటూ సాంబ్రాణి వలి బయలు దేరాడు.

“ఇదిగో శంకర్రావ్ .. నువ్వు కూడా ఓ చక్రకేళి తీసుకో రా” అన్నాడు

నిశ్శబ్దం. ఎంతకీ పలుకక పోయేసరికే

”ఓయ్ శంకర్రావు .. ఇంకా ఉన్నావా? అని అడిగాడు సుబ్బారావు.

“ఆ .. ఆ” అని దూరమవుతున్న సాంబ్రాణి పరిమళం దగ్గరవుతుందేమోనని గట్టిగా ఊపిరి గుండె లోతులోంచి పీల్చాడు శంకర్రావు.

ఆ చక్రకేళీ అందుకొని దానంత తీయటి మిత్రుల ఋణం ఈ జన్మలో తీర్చుకోగలనా అని అక్కడే నించొని ఆలోచనలో పడ్డాడు శంకర్రావు.

 

******

కౌండిన్య కథలు – కిరణ్ కొట్టు

రచన: రమేశ్ కలవల

“కిరణ్” అంటే మీరేనా? అని అడిగాడు నారాయణ.

“కాదు” అంటూ ఆ షాపులో సర్దుతున్న వాడల్లా వెనక్కి తిరిగి “ఇక్కడ ఆ పేరుతో ఎవరూ లేరు” అన్నాడాయన.

“మరీ ‘కిరణ్ కొట్టు’ అని రాసి ఉంది?” అని అడిగాడు సంశయిస్తూ.

“ఇదిగో ఈ రాజు చేసిన పనే ఇది..” అంటూ ఆ షాపులో పనిచేసే కుర్రాడిలా ఉన్న వాడిని చూపిస్తూ.

“చిదంబరం కిరాణా కొట్టు అని రాయడానికి పేయింటర్ పిలుచుకు రారా అంటే… అబ్బే ఆ మాత్రం పని నేను చేయలేనా? అంటూ వీడు చేసిన ఘనకార్యం అది..”.

“మొదలు పెట్టి అన్ని అక్షరాలు బోర్డు మీద సరిపోవు అంటూ, ఉత్తి కిరాణా కొట్టు అని రాయబోయి, అదీ కూడా తప్పుల తడకలతో ‘కిరణ్ కొట్టు’ అని రాసి తగలడ్డాడు. అందరి ప్రశ్నలకు జవాబు చెప్పలేక నా పని అవుతోంది” అన్నాడు.

“ఇంతకీ మీకేంకావాలి?” అడిగాడు ఆ షాపు యాభై ఏళ్ళ యజమాని చిదంబరం మళ్ళీ తన చేస్తున్న పనిలో నిమగ్నమవుతూ.

ఆ కుర్రాడు రాజు వైపుకు ఒకసారి చూసాడు నారాయణ, పదిహేను పదహారేళ్ళ వయసు ఉండవచ్చు అనుకున్నాడు మనసులో, వాడు సిగ్గుతో తలవొంచుకొని షాపులోపలకు వెళ్ళాడు.

“ఈ ఊరికి కొత్తగా వచ్చాను. ఒక గది అద్దెకోసం చూస్తున్నాను. ఆ పక్క వీధిలో అడిగితే ఇక్కడకు వెళ్ళమన్నారు.” అన్నాడు చిదంబరంతో నారాయణ.

ఆ సర్ధడం ఆపి తన కౌంటర్ దగ్గరకు వచ్చి, వొంగి కిందనుండి ఓ పుస్తకం తీసాడు.

ఈలోగా ఓ కస్టమరు ఆ షాపుకు వచ్చి “ఓ రెండు కిలోల బియ్యం’ కావాలి అనడంతో, చిదంబరం రాజుకు వినపడేలా బియ్యం తెమ్మని కేక వేసాడు.

చిదంబరం కిరాణా కొట్టుకు అసలు బోర్డు కూడా అవసరం లేదు. ఎన్నో ఏళ్ళగా ఆ ఊరిలో పాతుకుబోయిన కొట్టు అది. ఆ చుట్టు పక్కల ఇళ్ళ వాళ్ళందరికి చిదంబరం బాగా పరిచయం కూడాను.

ఓ పదేళ్ళ క్రితం రాజు ఎక్కడి నుండి వచ్చాడో తెలీదు. ఆకలి కడుపుతో ఉన్న వాడిలా కొట్టు ముందర కారాడటం చూసి కొట్టులోవి తినడానికి ఇచ్చాడు చిదంబరం. ఎన్ని రోజులైనా కొట్టు దగ్గర నుండి కదలక పోవడం చూసి, వాడికి తన లానే ఎవరూ లేరని తెలుసుకొని తన కొట్టు లోనే పనికి పెట్టుకున్నాడు. ఇద్దరూ ఒకరికొకరు తోడు.

సరుకుల అమ్మకంలో చిదంబరం దిట్ట, నెల మధ్యలో ఇవ్వలేని వారి దగ్గర డబ్బు ప్రస్తావన తీసుకురాడు. కొనే వారికి కావలసిన వస్తువు తన దగ్గర లేకపోయినా మంచిమాటలతో ఉన్న సరుకును అమ్మగల నేర్పరి.

ఆ కిరాణా కొట్టు చిన్నదైనా అక్కడ వస్తువులు అమర్చిన విధానం చూస్తే అన్నీ దిక్కులలో నిండుగా ఉంది. ఎక్కువ అమ్ముడుబోయే చిన్న వస్తువులన్నీ చేతికి అందేలా, కొన్ని వేలాడుతూ అమర్చి ఉన్నాయి.

ఆ కొట్టులో అమర్చిన వస్తువులన్నింటి వైపు చూస్తూ కాలక్షేపం చేస్తున్నాడు నారాయణ. అక్కడ ఉన్నవన్నీ గమనించిన తరువాత ఇక్కడ దొరకని సరుకు ఉండదన్న ఓ అభిప్రాయానికి వచ్చాడు.

కొంతసేపటికి రాజు లోపలనుండి బియ్యం తెచ్చి చిదంబరానికి అందజేసాడు, చిదంబరం ఆ కౌంటర్ మీద ఉన్న పేపర్, దారంతో పొట్లం కట్టి ఆ కస్టమరు చేతిలో పెట్టాడు. అతను అది తీసుకొని డబ్బులు అందించాడు.

చిదంబరం ఆ డబ్బులు డబ్బాలో వేసి, పక్కనే ఉన్న డబ్బాలోంచి ఓ మూడు విక్స్ గోలీలు తీసి చేతిలో పెట్టాడు. చిల్లర కాకుండా ఆ గోలీలు ఇచ్చినందుకు ఇబ్బందిగా మొహం పెట్టి, ఆ బియ్యం పొట్లంతో బయలు దేరాడు.

ఇంతలో రాజు భుజాన ఓ పెద్ద సంచితో వేసుకొని బయటకు నడిచాడు. ప్రతీ ఇంటికి సరుకులు డెలివరీలకు పనంతా రాజుదే.

రాజు సరుకుల డెలివరీకి వెళ్ళినపుడు దారిలో ఏ రోడ్డు మీద క్రికెట్ లాంటి ఆటలు తన వయసు పిల్లలు ఆడుతుంటే ఆగి చూసి, వాళ్ళ లానే నేనూ ఆడుకోకుండా షాపులో పనిచేస్తున్నాను అంటూ మనసులో వాపోయి, వారి ఆట చూసి తీరిగ్గా డెలివరీ చేసి షాపుకు చేరతాడు. ఆ సంగతి చిదంబరానకి తెలుసు. మరీ ఆలస్యం చేస్తేగానీ మందలించడు. రాజు ఎక్కువ సమయం కనిపించక పోతే చిదంబరానికి ససేమీర తోచదు.

నారాయణ మళ్ళీ ఒక్కసారి అద్దె గది సంగతి చిదంబరానికి గుర్తు చేయడంతో ఆ పుస్తకంలో ఒక నెంబరు వెతికి, ఆ పక్కనే ఉన్న టెలీఫోను బూత్ లో ఓ రూపాయి వేసి, ఫోనులో అవతల వారిని అర్జంటుగా రమ్మని చెప్పి పెట్టేసాడు.

తను అక్కడ ఉన్న కొద్ది సమయంలో అక్కడకు కొనడానికి వస్తున్నవారు, ఆ దారిలో వెడుతూ ఆగి పలకరించే వాళ్ళు, అక్కడ ఆగి కబుర్లు చెప్పే వారు, సరుకులు కొని పద్దులు రాయించేవాళ్ళు, లెక్కలు చూసి డబ్బులిచ్చేవాళ్ళు, ఊరి రాజకీయం మాట్లాడేవారు, సామ్రాణి వేసి వెళ్ళేవాళ్ళతో సందడిగా అనిపించింది.

కొంతసేపటికి ఒక అమ్మాయి ఆ కొట్టులోకి నడిచింది. చిదంబరం ఆమెను పలకరిస్తూ “రా అమ్మ.. ఇదిగో ఇతనికే ఓ గది కావాలిట. నువ్వు చూపించు, సాయంత్రం నాన్నగారు రాగానే అద్దె సంగతి మాట్లాడతారు” అంటూ తన పనిలో పడ్డాడు.

“సరే బాబాయ్” అంటూ నారాయణ వైపుకు చూసి వెనక రమ్మని సైగలు చేసింది. అతను ఆమె వెనుక నడిచాడు. కొంత దూరం వెళ్ళాక “మీ బాబాయి గారి కొట్టు బాగా సందడిగా ఉంది” అని మాట కలిపాడు.

“వరుసకు అలా పిలుస్తానంతే” అంది ఆమె.

“మీరు ఈ ఊళ్ళో ఎంత కాలం ఉంటారు?” అని అడిగింది.

“తెలీయదండి, నా బోటి ఉద్యోగస్తులకు కనీసం ఓ మూడేళ్ళ వరకూ ట్రాన్స్ఫర్ చేయరు” అన్నాడు.

“ప్రతీ నెల అద్దె ఇవ్వగలరు కదా? మా నానగారు ఇలాంటి విషయాలలో..” అంటుండగా

“ఆ విషయంలో మీకేం భయం లేదు. బ్యాంకు క్యాషియర్ ను కదా కౌంటర్ లోనూ, ఇంట్లోనూ, జేబులోను సరిపడినంత క్యాష్ ఎప్పుడూ ఉంచుకుంటాను” అన్నాడు తన పర్సు తీయబోయాడు.

ఆమె నివారిస్తూ, అతను పనిచేసే ఆ బ్యాంకు గురించి మాట్లాడుతూ ఇద్దరూ ఇల్లు చేరుకున్నారు.

నారాయణ బయట వరండాలో నించుని ఉండగా ఆమె లోపలికి వెళ్ళి తాళాలు తీసుకొచ్చి “పదండి ఆ పోర్షన్ లో ఉన్న మీ గది చూపిస్తాను” అంటూ

అప్పుడే మీ గది అని సంభోదిస్తుంటే నేను నచ్చినట్లే, గది అద్దెకు ఖాయం అనుకున్నాడు. ఆ గది చూసి ఆమె దగ్గర సెలవు తీసుకొని “ ఇంతకీ మీ పేరు?” అని అడిగాడు ఆమెను.

“కిరణ్మయి” అంది. ఫక్కున నవ్వాడు నారాయణ.

“మీకు నా పేరంటే అంత నవ్వులాటగా ఉందా?” అంది చిరుకోపంతో.

“మీరు ఏమనుకోవద్దు. ఇందాకా వెళ్ళిన మీ బాబాయ్ గారి కొట్టు బోర్డు గుర్తుకువచ్చి నవ్వొచ్చింది అంతే” అన్నాడు. మళ్ళీ సాయంత్రం వాళ్ళ నానగారిని కలిసి ఆ పోర్షన్ లో చేరాడు.

త్వరలోనే నారాయణ ఆ ఊరిలో స్థిర పడ్డాడు. చిదంబరం కూడా బాగా పరిచయం అయ్యాడు. ఆ ఊరికి సంబంధించిన ఏ సలహా కావాలన్న చిదంబరాన్ని అడిగేవాడు. వీలున్నపుడల్లా కొట్టు దగ్గరకు నించొని చిదంబరం తో కబుర్లతో కాలక్షేపం కూడా అలవాటు అయ్యింది. నారాయణ సగటు జీవిత పాఠాలు ఎన్నో నేర్చుకున్నాడు అక్కడ.

ఓ రోజు రాజు ప్రస్తావన రావడంతో ఎలా కొట్టుదగ్గరకు వచ్చాడో అన్ని విషయాలు చెప్పాడు. రాజు కూడా పెద్దవాడు అవుతున్నాడు, సొంత కొడుకు కంటే ఎక్కువ తీర్చి దిద్దుతున్నాడు.

మూడేళ్ళు గిర్రున తిరిగాయి, తనకు ట్రాన్స్ఫర్ ఆర్డర్ రావడంతో నారాయణ ఆ ఊరు విడిచి వెడిపోయాడు.

——————-

నారాయణ బస్సులో ప్రయాణిస్తూ బడలికతో కునుకుపాట్లు పడుతున్నాడు.

బస్సు బస్టాండులో ఆగింది. కండక్టర్ అరుపులతో కొంత నిద్ర భంగం అయ్యింది పైగా తెలిసిన ఊరు పేరు చెప్పడంతో పూర్తిగా నిద్ర మత్తు వదిలింది.

నారాయణ తన బ్యాగు తీసుకొని భోజనం కోసం బయటకు నడవబోతు “ఎంత సేపు ఆగుతుంది?” అని అడిగాడు. “ఇరవై నిమిషాలలో రావాలి” అనడంతో హడావుడిగా క్రిందకి దిగాడు.

దిగిన తరువాత ఆ ఊరు బోర్డు పేరు చూడగానే ముందుగా నారాయణకు గుర్తుకు వచ్చినది చిదంబరం కిరాణా కొట్టు. పదేళ్ళ పైగా అయిపోయిందేమో అని అనికుంటున్నాడు మనసులో.

తనకు తెలిసి ఆ కిరాణా కొట్టు బస్సు స్టాండ్ కు పెద్దగా దూరం కాదు. ఉన్న కొద్ది సమయంలో ఒకసారి చిదంబరం ను పలకరించి వద్దామని కుతూహలంతో ఉన్నాడు, ఆలస్యం చేయకుండా బయలుదేరాడు.

వడివడిగా అక్కడికి నడుస్తూ ఆ వీధులలో వచ్చిన మార్పులను చూస్తూ చిదంబరం కిరాణా కొట్టు ఉండే వీధికి చేరుకున్నాడు. ముందుకు నడిచి ఆ కొట్టుకోసం అంతా గాలించాడు.

సరిగ్గా ఇదే ప్రదేశంలో ఉండేది అనుకుంటూనే ఆ ప్రదేశంలో కట్టిన ఇల్లు తలుపు గడియ కొట్టాడు. కొంతసేపటికి నిరుత్సాహంతో వెనుతిరగబోయి మళ్ళీ చిదంబరం మదిలో మెదలగానే తను అద్దెకు ఉన్న ఇంటి దగ్గరకు వెళితే కిరణ్మయి ద్వారా సంగతులు తెలుసుకోవచ్చేమో అనుకుంటుండగా తన బస్సు సంగతి గుర్తుకు వచ్చింది. పైగా ఇన్నేళ్ళ తరువాత తను అక్కడే ఉంటుందని ఊహించడం ఎలా? అని ఆలోచనలో పడి కనీసం ఆ చిదంబరం ఎలా ఉన్నారో ఆ సంగతి తెలిస్తే చాలు, తను పరిగెడుతూనైనా బస్టాండుకు చేరుకోగలనన్న ధైర్యంతో ఒక్క నిమిషంలో తను అద్దెకు ఉన్న ఇంటికి చేరుకున్నాడు,

హడావుడిగా తలుపు కొట్టాడు. కిరణ్మయి తండ్రి తలుపు తీసాడు. రొప్పుతూ “గుర్తు పట్టారా?” అంటూ అడిగాడు. లోపలకు రమ్మంటూ సైగలు చేసాడు ఆయన. సమయం తక్కువ ఉంది అన్నట్లుగా సర్ది చెప్పి కిరాణా కొట్టు సంగతి అడిగాడు.

“ఇంకెక్కడ చిదంబరం కొట్టు” అంటూ లోపలకు నడవబోతుండగా పెద్దమనిషిని ఇబ్బంది పెట్టే ఉద్దేశ్యం లేక “ఒక్కసారి కిరణ్మయి ని పిలుస్తారా?” అని అడిగాడు.

“పెళ్ళైన తరువాత ఇపుడు ఇక్కడ ఉండటం లేదు” అన్నాడు వెనక్కు తిరిగి.

“మరి?” అన్నాడు ఓ సారి సమయం చూసుకుంటూ. “అమ్మాయి ఫలానా చోట ఉంటోంది” అన్నాడు.

“నేను కొంచెం హడావుడిలో ఉన్నాను. చిదంబరం గారి గురించి ఏమైనా వివరాలు తెలుసా ? ఎలా ఉన్నరు , ఎక్కడ ఉంటున్నారు?..” అనేలోగా ఆయన సరిగా వినలేదు కాబోలు నారాయణ కొట్టు గురించి మళ్ళీ అడిగాడనుకొని “ఇంకెక్కడ చిదంబరం కొట్టు” అంటూ మళ్ళీ అదే సమాధానం చెప్పాడు.

“పోనీ కిరణ్మయి ఏ ఊరులో ఉంటుందో వివరాలు చెప్పగలరా?” అవి అడిగాడు. తన జేబులో పేపరు తీసి ఆయన చెబుతుండగా రాసుకొని బస్టాండుకు పరుగు తీసాడు. సరగ్గా బస్టాండు బయట బయలుదేరిన బస్సుకు సైగలు చేస్తూ ఆపి మరీ ఎక్కాడు.

తన సీటులో కూర్చొన్న కొంత సేపటికి గాని ఆయాసం నుండి కోల్కోలేకపోయాడు. ఒక వైపు కడుపులో ఆకలి, పైగా మళ్ళీ బస్సు ఎంతసేపటికి ఆగుతుందో తెలీదు అనుకుంటున్నాడు నారాయణ.

చల్లటి గాలి తగులుతూ బస్సు కిటికీ లోంచి బయటకు చూస్తూ తను జేబులోంచి ఇందాకా రాసుకున్న అడ్రసు తీసాడు. మళ్ళీ గాలికి ఎక్కడ ఎగురుతుందేమోనని గట్టిగా పట్టుకొని ఆ ఊరి పేరు పదే పదే చూసాడు.

అక్కడి వెళ్ళి చిదంబరం విషయాలు తెలుసుకుంటే గానీ నిద్ర పట్టేలా లేదు నారాయణకు. చిదంబరం కిరాణా కొట్టు ఉండే వీధిలో గత పదేళ్ళుగా వచ్చిన మార్పు గురించి ఆలోచిస్తూ ఆకలి కడుపుతో కునుకు పట్టేసింది. ప్రయాణం ముగించుకొని ఇంటికి చేరాడు.

ఒకటి రెండు సార్లు పట్టుదలగా కిరణ్మయి ఉంటున్న ఊరు వెడదామని అనుకున్న పరిస్తితులు కలిసిరాక పోవడం ఒక కారణం, మళ్ళీ ఇన్నేళ్ళ తరువాత పెళ్ళై వెడిపోయిన కిరణ్మయి ని కలలవడం సబబు కాదేమోనన్న కారణంతో ఆలోచనను వెనక్కి నెట్టాడు. రోజూవారీ ఆఫీసు పనులలో పడి మళ్ళీ చిదంబరం సంగతి గుర్తుకురానే లేదు. అలానే మళ్ళీ ఏడేళ్ళు గడిచిపోయాయి.

ఓ రోజు ఆఫీస్ లో తన పై ఆఫీసర్ పిలిచి ఓ శుభవార్త వినిపించాడు. నారాయణ కు ఆ సంవత్సరం ప్రమోషన్ తో పాటు ఒక ఊరిలో బ్రాంచ్ మానేజర్ వేసారని వార్తని తెలియజేసాడు. ఓ నెల రోజులలో వెళ్ళి జాయిన్ అవ్వమనడంతో సంతోష పడ్డాడు నారాయణ. తనకు ట్రాన్స్ఫర్లు కొత్తేమి కాదు. వేరే ప్రదేశానికి వెళ్ళడానికి సౌకర్యంగా అన్నీ ఆఫీసు వారిదే కాబట్టి అంతగా ఆందోళన పడకున్నా మనసులో ఆ వెళ్ళబోయే ఊరిపేరు ఎక్కడో విన్న ప్రదేశం లాగా అనిపించింది.

నెల తిరిగే లోగా అక్కడికి చేరుకున్నాడు. ఆఫీసు వారు ఇచ్చిన ఇంట్లో స్థిరపడ్డాడు.

——————

నారాయణ బ్యాంకు మేనేజరుగా ఆ కొత్తగా వచ్చిన ఊరిలో మంచి పేరు సంపాదించుకున్నాడు.
ఓ రోజ ఆఫీసులో పని హడావుడిలో మునిగితేలుతూ తన గదిలోనుండి బయటకు వచ్చాడు.

ఆ బ్యాంకులో కౌంటరు ఎదురుగా నించొని ఒకావిడ అచ్చంగా కిరణ్మయి లాగానే అనిపించడంతో అవాక్కయి తన దగ్గరకు నడవబోయాడు.

తను నడిచేలోగా ఒక్క క్షణంలో, ఎదురుగా ఎవరో పలకిరించటం, తిరిగి చేసేలోగా మళ్ళీ ఆమె జాడ కనపడనే లేదు.

సాయంత్రం ఇంటికి చేరిన తరువాత బాగా ఆలోచించిన తరువాత గుర్తుకువచ్చింది ఆ రోజు కిరణ్మయి తండ్రి రాసి ఇచ్చిన అడ్రసు లో ఉన్న ఊరు ప్రస్తుతం తను ఉంటున్న ఊరేనని.

తరువాత రోజు ఆఫీసులో పలువురి తోటి ఉద్యోగులను తనకు గుర్తున్న వరకు వివరాలు అడిగి ఆ రోజు సాయంత్రం కుతూహలంతో ఆ వీధికి బయలుదేరాడు నారాయణ.

ఆ వీధిలోకి ప్రవేశించి పరిశీలుస్తూ నడుస్తున్నాడు. కొంతసేపటికి అక్కడ తటస్థించిన షాపు చూసి ఒక్కసారిగా ఆగాడు.

‘కిరణ్ కొట్టు’ అని రాసి ఉంది, అచ్చంగా అదే బోర్డు ఏమాత్రం మార్పలేదు, కాలంచెల్లి కొంత పాత బడింది అంతే.

తనకళ్ళకి కనిపించినది వాస్తవమేనని తెలియడానికి కొంత సమయం పట్టింది. తేరుకొని ఆ షాపు దగ్గరకు నడిచాడు. తన కళ్ళు సహజంగా చిదంబరం కోసం గాలిస్తున్నాయి కానీ ఎక్కడా కనపడటం లేదు.

ఆ షాపు కౌంటర్ దగ్గరకు చేరుకొన్నాడు. ఇద్దరికి ఒకరికొకరు పరిచయం ఉందని తెలుస్తోంది కానీ అడగటానికి జంకుతూ నారాయణ “ఈ కొట్టు?” అని అడిగాడు.

“నాదే” అని జవాబు ఇచ్చాడు.

“ఇక్కడ కిరణ్ ఎవరు?” అని అడిగాడు.

“అది మా బాబు పేరు, మీరు ఏళ్ళ క్రితం పరిచయం ఉన్న వ్యక్తి లాగా ఉన్నాడు?” అని అడిగాడు.

“నేను ఈ ఊరికి వచ్చి కొన్ని నెలలయ్యింది” అంటూ తన విషయాలు చెప్పాడు. అతను ఒక వైపు నారాయణ మాటలు వింటూ మరొక వైపు ఆ షాపుకు వచ్చిన వారితో తన పని తను చేస్తూ ఉన్నాడు.

నారాయణ ఓ పక్కగా నించొని అంతా గమనిస్తున్నాడు. తన పాత జ్ఞాపకాలు అన్నీ మెదులుతున్నాయి.

కొంతసేపటికి అరవై ఐదేళ్ళ పైచిలుకు పడిన వ్యక్తి పెద్ద బ్యాగుతో లోపలకు నడిచాడు.

ఒక్కసారిగా “చిదంబరం గారు” అంటూ అరిచాడు నారాయణ. ఆయన వెనక్కి తిరిగి గుర్తుపట్టి పట్టలేని సంతోషంతో నారాయణ దగ్గరకు వచ్చాడు.

“ఏమిటి మీరు ఇక్కడ ఇలా ? “ అన్నాడు నారాయణ.

“ఈ షాపులో పని చేస్తుంటాను” అన్నాడు చిదంబరం.

“సరుకులు డెలివరీ చేస్తుంటాను”

తనకు తెలిసిన పాత చిదంబరం మదిలో మెదిలాడు.

ఇంతలో చిదంబరం నారాయణతో “ఆ షాపులో ఉన్నది ఎవరో గుర్తు పట్టారా?” అని అడిగాడు చిదంబరం.

నారాయణ “రాజు కాదు కదా?”” అన్నాడు. అవుననడంతో నారాయణ అలా చూస్తూ నిలబడి పోయాడు, చాలా మారాడని అనుకున్నాడు.

“ఇక్కడ కూర్చొని అన్నీ విషయాలు మాట్లాడుతుందాం” అంటూ ఇద్దరూ ఆ ప్రక్కన చేరారు.

నారాయణ కొన్నేళ్ళ క్రితం చిదంబరం కిరాణా కొట్టు వెతుకుతూ వెళ్ళినట్లు అక్కడ కిరణ్మయి తండ్రి “ఇంకెక్కడ కొట్టు” అనడంతో అది మూసేసి ఉంటారని అభిప్రాయానికి వచ్చానని తెలిపాడు.

ఇంతలో చిదంబరం “మీరు ఊహించినది కరెక్టే” అన్నాడు నారాయణతో.

“మీరు ఆ ఊరి నుండి వెడిపోయిన తరువాత కొన్ని సంవత్సరాలకు కొట్టు మూత పడే పరిస్తితికి వచ్చింది” అన్నాడు.

“నేను పెద్దవాడి అయ్యాను కదా నా బాధ్యత రాజుకు అప్పచెప్పాను” అన్నాడు.

“కానీ రాజు కు కొత్త ప్రదేశంలో తన గుర్తింపు ఏర్పచుకోవాలని వేరే ఊరు వద్దామని పట్టు పట్టాడు. అక్కడైకే చిదంబరం కొట్టుగానే చూస్తారు తప్ప .. నేను పెద్ద వాడిని అవుతున్నాను .. నేను సరేనన్నాను” అన్నాడు.

“మరి మీరు ఈ వయసులో ఆ డెలివరీలు” అనేలోగా

“తప్పేముంది చిన్నపుడు నాకు తోడుగా రాజు చేసేవాడు ఇపుడు వాడికి తోడుగా నేను ప్రతి ఇంటికి డెలివెరి చేస్తుంటాను, బోలెడు కాలక్షేపం కూడానూ” అన్నాడు.

నారాయణ చెయ్యి పట్టుకొని ఆ కొట్టు పక్కనే ఉన్న ఇంటి లోపలకు తీసుకెళ్ళాడు. వరండాలో కూర్చున్నాడు.

కొంతసేపటికి లోపలనుండి కిరణ్మయి నీళ్ళ గ్లాసుతో నడుచుకు రావడంతో లేచి ఆశ్చర్యపోయాడు. ఆ రోజూ బ్యాంక్ లో చూసినది నిజమేనని నిర్థారణకు వచ్చాడు.
తను వాళ్ళింట్లో అద్దెకు ఉన్న రోజులు గిర్రున తిరిగాయి. నారాయణ పలకరించాడు. కానీ ఆమె అక్కడ ఉండటానికి కారణం తెలియక మనసులో తర్జన బర్జన అవుతున్నాడు.

అది గమనించి “రాజు కిరణ్మయిని ఇష్టపడ్డాడు, నేనే దగ్గరుండి ఒప్పించి పెళ్ళి చేసాను” అన్నాడు చిదంబరం. కిరణ్మయి అంటే నారయణకు ఇష్టం ఉండేదని చిదంబరం అప్పట్లో గమనించక పోలేదు, కానీ కొందరి ఆలోచనలు ఊహలకు, మనసుకే పరిమితం అవుతాయి.

చిన్నగా కనిపించినా చిదంబరం కిరాణా కొట్టు లాంటివి ఎంతోమంది రోజూవారి జీవితాలతో ముడిపడిఉంటుంది, నాది కూడా అంతే అనుకుంటున్నాడు నారాయణ మనసులో.

కొంత సేపటికి రాజు ఇంటి లోపలకు వచ్చాడు. కుశల ప్రశ్నలు వేసిన తరువాత మళ్ళీ “కిరణ్ కొట్టు” బోర్డు ప్రస్తావన వచ్చి పాత సంగతులు తలుచుకొని అందరూ నవ్వుకొన్నారు.

“మా మనవడు పేరు కూడా కిరణ్ అని పెట్టాను , కాబట్టి ఆ బోర్డు ఇంకో తరం వరకు మార్చనక్కర్లేదు” అన్నాడు చిదంబరం రాజు కిరణ్మయి ల కొడుకు గురించి ప్రస్తావిస్తూ..”

ఎన్నో రోజులాగా చిదంబరంను కలవాలనుకున్న తన కోరిక తీరినందుకు సంతోషంతో ఇంటికి బయలుదేరాడు నారాయణ. చాలా ఏళ్ళ తరువాతా తన మనసులో పెళ్ళి చేసుకోవాలన్న ఆలోచన చిగురించింది.

శుభం భూయాత్!

కౌండిన్య కథలు – ప్రకృతి క్రితి

రచన: రమేష్ కలవల

ఈ ప్రదేశం గురించి చాలా సార్లు విన్నాడు గీత్. ఎన్నో రోజుల నుండి అక్కడికి రావాలని ప్రయత్నిస్తున్నాడు. దగ్గర ఉన్న గ్రామంలో కొన్ని రోజులు ఉండి, ఆ చుట్టుపక్కలా ఉన్న పరిసరాల ప్రకృతిని చిత్రీకరించటాని కావలసినవన్నీ తనతో తీసుకొని వచ్చాడు. అక్కడికి వెతుక్కుంటూ వచ్చాడు.
అక్కడ చూడటానికి అంతా కనువిందుగా, ఆహ్లాదకరంగా ఉంది, చుట్టూ నిశ్శబ్ధం ఆవహించి కదలిక లేని కొలను కనబడుతుంది. ఆ కొలనులో ఓ భాగం సూర్యుడి కిరణాలు పడుతూ బంగారంలా మెరుస్తూ ఉంది. ఓ భాగంలో కొన్ని విడువని కలువలు, కొన్ని విప్పారిన పద్మ కమలములు కనిపిస్తున్నాయి, వాటి ఆకుల మీద ఉన్న కొన్ని నీటి బిందువులు ముత్యాల్లా దొల్లుతూ కొలనులో కలిసిపోతున్నాయి.
ఆ ప్రదేశంలో స్వేచ్ఛగా తిరుగుతూ, కిలకిలా రావం చేస్తున్న రకరకాల పక్షులు, ఒళ్ళు పులకరింతలు కలిగించేలా పలురకాల మధురమైన పుష్పాలు కూడా ఉన్నాయి. ఆ విప్పారిన పుష్పాలమీద తీయని మకరందాన్ని ఆస్వాదిస్తున్న తేనెటీగలు వాలబోతున్నాయి. ఆ కొలను పక్కనే చిన్న సెలయేరు పారుతూ మువ్వల్లా చిరు సవ్వడి చేస్తోంది. అవీ కాకుండా తూనీగలు చిన్న చిన్న శబ్ధం చేస్తూ నీటి మీద వాలి వాలకుండా ఎగురుతున్నాయి. ఆ వీచే చిరు గాలికి కొలను నీటి అంచుల వరుకూ వొంగిన చెట్లు సన్నటి అలజడి చేస్తున్నాయి. ఆ చెట్ల నీడలో కొన్ని హంసలు ఒదిగి కూర్చున్నాయి. ఈ అద్భుత ప్రదేశానికి సరిజోడుగా రంగు రంగుల తుమ్మెదలు విహారం చేస్తున్నాయి. అన్నింటినీ తన కంటితో చూస్తూ, ఆ ప్రదేశంలో లీనమవుతున్న సమయంలో అక్కడ ఉన్న ఓ నున్నటి బండరాయి మీద కూర్చున్న మృదులమైన ఓ యువతి కనిపించింది. ఆమె ఆలోచనలోఅతను రావడం గమనించనే లేదు. అతను తను ఉన్న చోటే అలానే నిలుచుండి పోయాడు, మళ్ళీ ఎక్కడ శబ్థం చేస్తే తను వెడిపోతుందోనని. తనకు కనిపించిందంతా చూస్తూ కళ్ళకు కట్టినట్లుగా చిత్రీకరించడం మొదలు పెట్టాడు.
క్రితి. ఆమె సౌందర్యం ఆ అందమైన ప్రదేశానికి ఏమాత్రం తీసిపోదు. ఇంటిలో అమ్మా నాన్నల పెళ్ళి పోరు పడలేక తనకు ఇష్టమైన ప్రకృతి తో సమయం గడపటానికి రోజూ వస్తుంది. పెళ్ళి చేసుకుంటేనేనా జీవితం? పెద్దవాళ్ళయిన అమ్మ నాన్నల భాద్యతలు తీరుతాయి, కాదనను, కానీ నా స్వేచ్ఛ సంగతీ? అని తనలో ఉన్న భావనతో తను ఇప్పుడల్లా పెళ్ళి చేసుకోసుకోనని కొంత సమయం కావాలని చెప్పింది.
తన పెళ్ళి దీర్ఘాలోచనలోంచి కొంతసేపటికి తేరుకుంది. తన ముందున్న తెనెటీగను చూసి ఎంత స్వేచ్ఛగా తిరుగుతోందో అనుకుంటోంది. ఆ తెనటీగనే అడుగుతాను తనతో తీసుకొని వెడుతుందేమో అని అనుకుంటోంది. పోనీ ఈ తుమ్మెదేమైనా తనతో రమ్మంటుదేమో అని అది ఎటు వెడుతుంటే దానిని చూస్తూ తన చూపు అటు ఆ చిత్రకారుడి వైపుకు మళ్ళి ఒక్కసారిగా తుళ్ళి పడింది. అక్కడి నుంచి తొందరగా వెడదామని లేచింది. మళ్ళీ ఎందుకనో వెనుకకు తిరిగి అతన్ని చూసింది.
అతను తన చెవులు పట్టుకొని తప్పుకు క్షమించమన్నట్లుగా సైగలు చేసాడు, తన అభిప్రాయం తెలుసుకోకుండా ప్రకృతి రమణీయతలో మునిగిఉన్న తన చిత్రం గీసినందుకు ఏమనుకోవద్దు అని అన్నట్లుగా తెలుస్తోంది అతను చేసే సైగలు చూస్తే.
ఇంతలో అతను దగ్గరకు వచ్చి ఆ గీసిన చిత్రం తీసుకోమని చేయిజాచాడు. అతను అందించిన విధానం చూస్తే చిత్రం అతను గీసినా అది తనకే చెందుతుంది అన్న భావం కలిగింది అమెకు. అతడి కళ్ళు ఏమి అనుకోకుండా స్వీకరించమని అడుగుతున్నాయి. క్రితి బెరుకుగా ఆ చిత్రాన్ని దూరం నుంచి తీసుకుంది. దాన్ని చూసి ఆశ్చర్యబోయి తను అంత అందంగా ఉంటానా అనుకొంది.
ఆ చుట్టూరు ఉన్న పరిసరాలకి అద్దం పట్టేలాగా ఉంది చిత్రం. మళ్ళీ ఆ చిత్రంలో తనను తాను చూసుకొని క్రితి మొహం కమిలింది, బుగ్గలు ఎర్రగా తయారయ్యాయి, పెదాలు ఎండిపోయాయి. తన లోపలనుండి ఏదో చెప్పలేని అనుభూతి రగిలింది.
క్రితి తేరుకొని ఆ చిత్రం వెనుకకు తిరిగి ఇచ్చి, చాలా అద్భుతంగా గీసారు కాబట్టి అది మీకే చెందుతుందని, తను అందులో మిగతా వాటితో పాటు ఒక పాత్రధారి మాత్రమేనని ఆ చిత్రాన్ని తీసుకోవడానికి తిరస్కరించింది. వెనుకకు తిరిగి ఇచ్చేసి తను ఇంటికి బయలుదేరింది.
గీత్ తను ఏదో చెబుదామని మళ్ళీ నిగ్రహించు కున్నాడు. క్రితిని ఆ చిత్రం బాగా కదిలించింది. ప్రకృతి తో పాటు అంత చక్కగా ఎలా తన అందాన్ని చిత్రీకరించాడో అని అనుకుంటోంది. ఆ చిత్రం తీసుకొని ఉంటే బావుండేదేమో అనుకుంటోంది. పోనీ వెనుతిరిగి వెళ్ళి అడిగితే అని ఆగి మళ్ళీ దాని గురించి ఆలోచిస్తూ ఇల్లు చేరుకుంది.
“వచ్చావా అమ్మా” అని అడిగారు నాన్న. “ఒంటరిగా బయటకు తిరుగకు పెళ్ళికావలసిన పిల్లవి” అన్నారు.
“పెళ్ళికి కొంత సమయం అడిగాను కదా నాన్న” అంది.
“నేను పెద్దవాడిని అవుతున్నాను కద తల్లీ ఎన్నాళ్ళో ఈ భారం మోయను” అన్నాడు.
“మీకు భారం లేకుండానే చేస్తానులే నాన్న” అంది క్రితి. వంటగదిలో అమ్మకు పనిలో సాయానికి తోడు వెళ్ళింది.
అమ్మకూడా నాన్న లానే మళ్ళీ పెళ్ళిగురించి ప్రస్తావించడంతో తను పట్టించుకోకుండా పనిలో పడింది. ఆ చేస్తున్న పని మధ్యలో మళ్ళీ తన ఆలోచన అటు ఆ చిత్రం వైపు మళ్ళింది, అది కాక ఆ చిత్రికారుడైని గుర్తుకు తెచ్చుకుంది. తన అందానికి సరిజోడు కానే కాదు అనుకుంది, కానీ అతని చేతిలోని కళలోఎంత అందం దాగి ఉందో అని అనుకుంటోంది క్రితి. అదే ప్రదేశానికి వెడితే గనుక తను కలుస్తాడేమో అని అనుకొంటోంది.
తనను కలిసింది ఒక్కసారే అయినా ఇంతగా ఎందుకు ఆలోచిస్తున్నాను, ఏది ఏమైనా ఆ చిత్రం నన్ను చలించింది అనుకొంది క్రితి. మళ్ళీ తనను కలవాలన్న కుతూహలం కలిగింది.
తరువాత రోజు అక్కడికి వెళ్ళింది, చాలా ఎదురు చూసింది. ఆ తుమ్మెదతో కబురంపింది. తను వెళ్ళిన చోటకల్లా తూనీగను తోడు రమ్మంది. అతను నిన్ను ఎటువెళ్ళాడో చూసావా అని ఆ తేనెటీగ నిలదీసింది. నిరుత్సాహం తో వెనుతిరిగి ఇంటికొచ్చింది.
తనను తాను నిందించుకొని ఏమి లాభం, కలిసిన మొదటి సారి పరాయివాళ్ళను వాళ్ళని అన్నీ అడగటం మంచిది కాదు అని తనకు తాను సర్ధి చెప్పుకుంటోంది. తన మనసు ఒకవైపు కనీసం ఆ చిత్రం తీసుకున్నా దాని మీద తన పేరన్నా రాసి ఉండేదోమో అనుకుంది, ఉత్త పేరుతో మనుషుల చిరునామా తెలియదు లే, ఇంక ఆ సంగతి మరిస్తేనే నయం అనుకుంది.
రోజూ లానే ఆ రోజు కూడ వెళ్ళింది అక్కడికి క్రితి. కూర్చొని చూస్తుంటే ఆ తేనెటీగ రివ్వున చెవి దగ్గరే తిరగడం మొదలు పెట్టింది. అటు వెళ్ళి మళ్ళీ క్రితి దగ్గరకు వస్తోంది. తను లేచి ఎటు వెడుతుంటే అటు వెళ్ళడం మొదలు పెట్టింది. కొత్త ప్రదేశానికి తీసుకెని వెడుతోంది. పెళ్ళి కావలసిన దానివి బయటకు ఒక్కదానివే వెళ్ళడం మంచిది కాదు, అని నాన్న అన్న మాటలు చెవిలో మారు మ్రోగాయి. తను ఇంక ముందుకు వెళ్ళడం మంచిది కాదనుకోంది. తను వెనుతిరిగే లోగ ఆ తెనెటీగ క్రితి దగ్గరే తిరగడంతో సరేనని ధైర్యం చెద్దామని అనుకొంది. ముందుకు సాగింది, కొంత దూరంలో గీత్ ని చూసింది. తనకు ప్రాణం లేచి వచ్చింది. దగ్గరకు వెళ్ళి కౌగలించుకుంది. ఆశ్చర్యబోయాడు. ఏదో చెప్పాలని ప్రయత్నిస్తున్నాడు, కొంత సేపటికి అర్థం అయ్యింది క్రితికి. దూరంగా జరిగింది తన మనసు కూడా గీత్ మాటలానే మూగబోయింది.
ఒక్క నిమిషం ఏం జరిగిందో అర్ధం కాలేదు క్రితికి. కళ్ళలోంచి నీళ్ళు ఎర్రటి బుగ్గల మీదనుండి కారడం మొదలు పెట్టాయి. ఏంతో ఎదురు చూసి తనను కలిసినందుకు వచ్చిన ఆనంద భాష్పాలా లేక తను మూగవాడని తెలిసిన క్షణం మనసు చివుక్కుమని దుఃఖంతో తన్నకు వచ్చిన కన్నీరా అని అనుకుంటోంది క్రితి.
తను వేసిన చిత్రం చూడమంటున్నాడు. ఎంతో అద్భుతంగా గీసాడు. తను నించొన్న ప్రదేశం నుండి చూస్తే రెండూ పోలినట్లు ఉన్నాయి. చాలా అద్భుతంగా ఉందని గుండె లోతునుండి వచ్చిన స్వరంతో అంది. గీత్ తను వేసినవి ఇంకొన్ని తీసి చూపించాడు. అవన్నీ ఈ చుట్టు పక్కల ప్రాంతాలే అన్నట్లు సైగలు చేసాడు.
తను అంత బాగా గీసినందుకు మళ్ళీ హద్దుకోవాలని పించింది. మరి కొన్ని తీసి చూపించాడు, భార్య పిల్లలవి కాబోలు. ఆవిడను చూసి ఎంత అదృష్టవంతురాలో అనుకుంది మనసులో.
నాకు కూడా చిత్రాలు వేయడం నేర్పిస్తారా అంటూ అడిగింది క్రితి. వెంటనే సరే అన్నాడు. తనకు తెలిసిన ఇంకొన్ని ప్రదేశాలు తీసుకెడతానంది. కొన్ని రోజులు కొత్త ప్రదేశాలలో తను చిత్రీకరిస్తూ, క్రితి కూడా నేర్పించాడు.
తను వచ్చిన పని పూర్తి అయినందులకు క్రితికి చిత్రాలు గీయటానికి కావలసినవీ తనతో తెచ్చుకున్నవన్నీ ఇచ్చాడు. గురుదక్షిణ గా తను గీసిన చిత్రాన్ని బహుకరించింది. మంచి శిష్యురాలు దొరికినందుకు, ఆ చిత్రం బాగా వేసినందుకు అభినందించాడు గీత్. తను కూడా ఓ చిత్రం ఇచ్చాడు, గీత్ అని రాసుండంతో చూసి తన పేరు సరైనదే అనుకుంది.
తన ఒంటరి తనాన్ని పోగొట్టుకోవడానికి అనుకోకుండా చేజిక్కిన కళతో క్రితి చక్కగా సమయం గడుపుతుంది. రోజు రోజుకు కొత్త ప్రదేశాలను చిత్రీకరించ సాగింది.
ఓ రోజు నాన్న మళ్ళీ ప్రస్తావన తీసుకొని వచ్చారు. క్రితిని ఎలాంటి వడైతే బావుంటుందో అడిగారు. తను మాట్లాడలేదు. తను వేస్తున్న చిత్రాలు చూసి అబ్బుర పడి ఎలాంటి వరుడు కావలనుకుంటోందో ఆ చిత్రాన్ని గీయమన్నారు.
అది నచ్చి కొన్ని రోజులు తీసుకొని తన రాజకుమారుడిని చూపించింది. నాన్నగారు నవ్వి సరే అలాంటి వాడినే తీసుకొని వస్తానని అన్నారు క్రితితో.
పెళ్ళి చూపులు ఏర్పాటు చేయించారు. అందరూ అతని కోసం ఎదురు చూస్తున్నారు, ఇంతలో రానే వచ్చాడు. అతడిని చూసి తన చిత్రీకరించిన వాడిలానే ఉందనుకోంది. అన్నీ కుదిరాయి. ముహూర్తం నిశ్చయించారు, అందరూ చాలా సంతోషం గా ఉన్నారు.
పెళ్ళి సంతోషంగా జరగడం, తన చిరకాల వాంఛ తీరినందుకు నాన్న, అమ్మ చాలా సంతోషించారు. తన పెళ్ళి కారణమైన విద్య నేర్పిన గురువును మనసులో తలుచుకుంది క్రితి.
ఏదో ఓ రోజు మళ్ళీ తన గురువును కలుస్తానన్న కోరికతో తను నేర్చుకున్న , తన తోడైన విద్యను శ్రద్ధగా కొనసాగిద్దామని తలిచింది క్రితి.
శుభం భూయాత్!