ఆచరణ కావాలి.

రచన: గిరిజరాణి కలవల

రాత్రి తొమ్మిది అవస్తోంది. కోడలు హోటల్లో నుంచి తెప్పించిన టిఫిన్ తినేసి తన రూమ్ లోకి వెళ్ళబోతూ.. మనవడిని పిలిచారు రామారావు గారు.
” చిన్నూ ! ఇక రా, బజ్జుందువుగాని, తొమ్మిదవుతోంది, మంచి కధ చెపుతాను విందువుగాని..” అని పిలిచారు.
” ఉండండి.. తాతయ్యా ! ఈ గేమ్ సగంలో వుంది అయ్యాక వస్తాను. మీరు పడుకోండి.” టాబ్ లోనుంచి తల పైకెత్తకుండానే, ముక్కు మీదకి జారిపోతున్న కళ్ళజోడుని పైకి లాక్కుంటూ, అన్నాడు మనవడు చిన్నూ.
చేసేది లేక రామారావుగారు రూమ్ లోకి వెళ్ళి మంచం ఎక్కారు. ఇదివరకు ఎప్పుడైనా వచ్చినప్పుడు.. ఇంట్లో అందరూ కలిసే భోంచేసేవాళ్ళం.. కబుర్లు చెప్పుకునేవాళ్ళం.. మనవడు తనని వదిలి
పెట్టేవాడు కాదు. ప్రతీరోజూ కధ చెప్పించుకోనిదే నిద్రపోయేవాడు కాదు. కోడలు రమ్య కూడా అత్తగారి వెనకాలే తిరుగుతూ.. కొత్త రకం వంటలు నేర్చుకుంటూ, పూజలూ, నోములూ అంటూ ఏదో ఒకటి చేస్తూనే వుండేది. ఏడాదికోసారో, రెండుసార్లో వచ్చి తిరిగి వెళ్ళపోయేవారు తామిద్దరం. రిటైర్ అయ్యాక కొడుకు ఇక్కడకి వచ్చెయ్యమన్నా కూడా, సొంతవూరి మమకారంతో వున్న వూళ్లో నే వుండిపోయారు రామారావు దంపతులు. నాలుగు నెలల క్రితం రామారావుగారి భార్య కాలం చేయడంతో, కొడుకు, కోడలు బలవంతం పెట్టి ఇక్కడకి తీసుకువచ్చేసారు. ఆయన కూడా వంటరిగా వుండలేక, చేయి కాల్చుకోవడం చేతకాక, మనవడితో కాలక్షేపం అయిపోతుందన్న భ్రమతో ఇక్కడకి వచ్చేసారు. అయితే..
వచ్చినప్పటి నుండీ గమనిస్తున్నారు ఆయన ఇంట్లో వచ్చిన మార్పులు. కొడుకు, కోడలు, మనవడు ఎవరికి వారే యమునా తీరే అన్నట్టుగా వున్నారు. ఆఫీసు నుంచి రాగానే కొడుకు వాసు , స్కూల్ నుంచి రాగానే మనవడు, వీళ్ళిద్దరూ వెళ్ళిపోగానే కోడలు రాధ, ఈ ఫోను, టాబ్ లతోనే గడిపేస్తున్నారు. ఎవరో తరుముకు వస్తున్నట్టు హడావుడిగా పని ముగించుకుని రాధ.. ఇక దీనితోనే గడపడం రామారావుగారికి నచ్చలేదు. ఇంట్లో మరో మనిషి ఉన్నాడన్న ఆలోచనే లేదు వీళ్ళకి. మధ్యలో ఇద్దరూ కలిసి అప్పడప్పుడు పిల్లాడిని మాత్రం దెబ్బలాడతారు. ‘అస్తమానూ ఆ టాబ్ తో ఆటలేంటీ? చదువు వద్దా?’ అని, అన్న ఆ కాసేపు పుస్తకాలు ముందేసుకుని వీడు కూర్చుంటాడు. వాళ్ళ లోకం లోకి వాళ్ళు మునిగిపోగానే వీడు మళ్లీ మామూలే. రామారావుగారికి మాత్రం ఆ న్యూస్ పేపరూ, టివీ ఎంతసేపని కాలక్షేపం ఇస్తాయి. ఆ టివీ లో వచ్చే పనికిరాని వాదోపవాదాలూ, చర్చలూ చూడాలంటే విసుగు ఆయనకి. కాస్త న్యూస్ బులెటిన్ చూసేసి ఆపేస్తారాయన. ఉదయం, సాయంత్రం అలా రోడ్డు మీదకి వాకింగ్ వెళ్లి దగ్గర్లో వున్న పార్కులో కాసేపు కూర్చుంటారు. అక్కడా అందరూ ఇదే తంతు. పది మంది వుంటే పదిమంది చేతిలోనూ ఇదే నాట్యమాడుతూ వుంటుంది. మనుషులు దగ్గరగానే వుంటున్నారు కానీ వాళ్ళ మధ్య మాటలే కరువైపోతున్నాయి. ఏ ఇంట్లో చూసినా ఇలాంటి నిశ్శబ్దమే చోటు చేసుకుంటోంది. మార్పు వచ్చే సూచనలే కనపడ్డం లేదని, రామారావు గారు నిట్టూరుస్తూ, నిద్ర కి ఉపక్రమించారు.
ఇంతలో ఆ టాబ్ కి చార్జింగ్ అయిపోయినట్టుంది దాన్ని పక్కన పడేసి మనవడు చిన్నగా తాతగారి పక్కలో దూరాడు.
” తాతయ్యా! పడుకున్నారా?”
” లేదు. చిన్నూ! ఏంటి సంగతి?” అని అడిగారు.
” కధ చెప్పండి తాతయ్యా!” అన్నాడు చిన్నూ. ఇన్నాళ్ళకి కధ అడిగాడని ఆనందంతో వాడిని దగ్గరకి తీసుకుని,
” ఈ రోజు ఓ మంచి నీతి కధ చెపుతాను విను.
ఒకసారి రామకృష్ణ పరమహంస వద్దకు ఒక స్త్రీ తన కొడుకును తీసుకుని వచ్చింది. స్వామీ! నా కొడుకూ ప్రతిరోజూ బెల్లం ఎక్కువగా తింటాడు. అలా తింటే మంచిది కాదని చెప్పినా వినిపించుకోవడం లేదు. మీరు నాలుగు మంచి మాటలు చెప్పి, వాడికి ఆ పాడు అలవాటు మానిపించండి. అని మొర పెట్టుకుంది. దానికి పరమహంస… నాలుగు రోజులాగి నీ కొడుకుని తీసుకు లసినదిగా చెప్పి పంపేసారు. ఆవిడ అలాగే అని చెప్పి, నాలుగు రోజుల తర్వాత మళ్లీ వచ్చింది. అప్పుడు పరమహంస ఆ పిల్లవాడికి, బెల్లం తింటూ వుంటే కలిగే అనర్ధాలు వివరించి చెప్పి, ఆ పిల్లవాడికి మనసు మార్చి, ఇకపై బెల్లం తిననని మాట తీసుకుని, పంపారు. ఇదంతా చూస్తున్న శిష్యుడొకరు, స్వామీ! ఇంత చిన్న విషయం చెప్పడానికి తమరు నాలుగు రోజుల వ్యవధి తీసుకున్నారెందుకు? మొదటి రోజే ఈ మాటలు చెప్పకపోయా రా? అని అడిగాడు. దానికి సమాధానంగా స్వామి.. ఏం చెప్పారో.. తెలుసా? మనము ఇతరులకి చెప్పే మంచికానీ, సలహా కానీ, ఏదైనా సరే.. ఏదో ఊరికే నోటికి వచ్చినట్టు చెప్పడం కాదు.. దానిని మనం ఆచరించి చెప్పాలి. అప్పుడే మనం ఒకరికి చెప్పదగ్గ అర్హులమవుతాము. ఈ పిల్లవాడి విషయంలో ముందు రోజే నేనెందుకు చెప్పలేదంటే…. నేనూ బెల్లం, తీపి పదార్థాలు ఎంతో మక్కువ గా తింటూ వుంటాను. అటువంటప్పుడు అది తప్పని ఎలా చెప్పగలను? అందుకే ఈ నాలుగు రోజుల్లో నేను ఆ తీపి మీద ఇష్టం పోగొట్టుకుని, ఆ అలవాటు మానుకుని, ఇప్పుడు అతనికి అది వద్దు, కూడదని చెప్పగలిగాను. అందుకే నాలుగు రోజులాగి రమ్మని చెప్పాను అని వివరించారు. ఈ కధలో నీకు తెలిసిన నీతి ఏంటి చిన్నూ? ” అని మనవడిని అడిగారు.
” ఎదుటివారికి మంచి చెప్పేటపుడు.. ఆ మంచిని మనము ఆచరించాలి, అని కదూ తాతయ్యా! ” అన్నాడు. ” ఔను, చిన్నూ! చక్కగా గ్రహించావు.. పడుకో.. రేపు మరో కధ చెపుతాను. ” అంటూ రామారావు గారు వాడిని చిన్నగా జోకొట్టసాగారు.
మరునాటి ఉదయం.. మోర్నింగ్ వాకింగ్ వెళ్ళడానికి రామారావుగారు సిధ్ధమవుతున్నారు. ఇంతలో చిన్నూ కూడా లేచి హాల్లోకి రాగానే” గుడ్ మార్నింగ్ చిన్నూ! ” అని విష్ చేసారు. వాడు కూడా” గుడ్ మార్నింగ్ తాతయ్యా! ” అని జవాబు చెప్పి, ఆ టాబ్ పట్టుకుని కూర్చున్నాడు. అప్పటికే ఫోన్ లు పట్టుకుని అందులో మునిగిపోయిన తల్లిని తండ్రిని పట్టించుకోనే లేదు వీడు. చిన్ను మాటలు విని రమ్య లోపల నుంచి బయటకి వచ్చి..” పొద్దున్నే టాబ్ పట్టుకుని కూర్చున్నావా? లేచి బ్రష్ చేసుకో.. పాలు తాగడం, స్నానం చేయడం లేకుండా, పొద్దస్తమానూ ఆ టాబ్ తోనే గడుపుతావు.. అస్సలు మాట వినడం లేదు నువ్వు.” అని ఓ అరుపు అరిచి, తానేదో వాట్స్ఆప్ మెసేజ్ లు చూడడంలో మునిగి పోయింది.
వాసు కూడా రమ్య మాటలు విని..” ఔను.. చిన్నూ.. నీకు ఈమధ్య చదువు మీద శ్రద్ధ తగ్గుతోందనీ.. సరిగ్గా చదవడం లేదనీ మీ స్కూల్ నుంచి నాకు మెసేజ్ లు వస్తున్నాయి. ప్రతీ సబ్జెక్టులోను తక్కువ మార్కులు వస్తున్నాయి. ఈ టాబ్ తో ఆటలు ఎక్కవ అయిపోయాయి నీకు.. దాని మీద పెట్టే శ్రద్ధ చదువు మీద పెట్టు..” అని తన వంతుగా చిన్నూ మీద విరుచుకుపడ్డాడు.
తల్లితండ్రుల కోపం చూసి వాడు కించిత్ కూడా తొణకకుండా, ” నాన్నా! లెక్కల సబ్జెక్టు మార్కులు తగ్గాయని ట్యూటర్ ని పెట్టించారు. ఆయన ఫోను చూసుకుంటూ కూర్చుంటున్నాడు, సరిగ్గా చెప్పడం లేదని, మీరే తీసేసారు. ఇదివరకు ఆఫీసు నుంచి వచ్చాక మీరు నా దగ్గర కూర్చుని హోమ్ వర్క్ చేయించేవారు. చదివించేవారు. అమ్మ కూడా, నేను స్కూల్ నుంచి రాగానే, ఏం చెప్పారు క్లాస్ లో అని అడిగేది. చక్కగా ఏదో ఒక చిరుతిండి, బామ్మ దగ్గర నేర్చుకున్నవి జంతికలో, చేగోడీలో, కజ్జికాయలో పెట్టేది. ఇప్పుడేమో.. బయట ఆర్డర్ ఇచ్చేసి పిజ్జాలు, బర్గర్ లూ తెప్పిస్తోంది.
ప్రతీ ఆదివారం పార్కుకో, జూకో, ఎక్కడకో అక్కడికి తీసుకువెళ్ళేవారు. ఇప్పుడు మీరిద్దరూ ఆ ఫోనులలో మునిగిపోయి నన్ను పట్టించుకోవడం మానేసారు. నేనేమైనా అడిగానా…మిమ్మల్ని టాబ్ కొనిపెట్టమనీ.. నేను సైకిల్ అడిగితే కాదని.. ఇది నాకు బర్త్ డే గిఫ్ట్ అని కొనిపెట్టారు. నేనేం చెయ్యాలి చెప్పండి. ఇది మీరే నాకు అలవాటు చేసారు. ఇప్పుడు నేను దీన్ని వదలలేక పోతున్నాను. అయినా… మీరు నాకు చెప్పే ముందు.. మీరు పాటించి చూపండి. మీరైతే అస్తమానూ చూడొచ్చు.. నేను చూడకూడదా? అవి మానేసి నా దగ్గర, నాతో గడపండి. అంతవరకూ నేనూ మీ దోవలోనే నడుస్తాను. ” అని జంకు గొంకు లేకుండా తండ్రితో చెప్పాడు చిన్నూ..
అంతే.. వాడి మాటలకి వాట్స్ఆప్ చూసుకుంటున్న రమ్యా…. ఫేస్బుక్ చూసుకుంటున్న వాసూ.. చిన్నూ ఫేస్ లోకి తలెత్తి చూడలేకపోయారు.
ప్రభాత సూర్యోదయవేళ.. మనవడు వాళ్ళమ్మ, నాన్నలకి చేసిన ఙ్ఙానోదయానికి వస్తున్న నవ్వు ఆపుకుంటూ, మనసులో శ్రీ రామకృష్ణులవారికి ప్రణామం సమర్పించి, రామారావుగారు వాకింగ్ కి బయలుదేరారు. తాను వాకింగ్ నుంచి ఇంటికి వచ్చేసరికి తాను కోరుకున్న విధంగా, ఇదివరకటి రోజులలాగే వుంటుందన్న పూర్తి నమ్మకం ఆయనకు కలిగింది. మనవడు మాటలపై పూర్తి భరోసా వచ్చేసింది రామారావు గారికి.

పాజిటివ్ థింకింగ్

రచన: గిరిజ కలవల

పూజ, టిఫిన్ అవగానే…. వంటకు తొందరలేదు.. ఈరోజు లంచ్ కి ఈయన ఎలాగూ రానన్నారు.. నెమ్మదిగా ఆలోచిద్దాం దాని సంగతి అనుకుంటూ, చాలా రోజులుగా పెండింగ్ లో వున్న నవలని తీసుకుని సోఫాలో చతికిలపడ్డాను. రెండు పేజీలు చదివానో లేదో, వసుధ దగ్గరనుండి ఫోను వచ్చింది. ” వాణీ… ఏం చేస్తున్నావు…. ఉన్నపళంగా బయలుదేరి మా ఇంటికి రా..” అంది.. ఏమీటే సంగతి అని అన్నా కూడా ఏం చెప్పలేదు. ఇక చేసేదేం లేక లేచి చీర మార్చుకుని, తాళం వేసి బయలుదేరాను. రోడ్డు మీదకి రాగానే ఆటో దొరికింది. వసుధ అడ్రసు చెప్పి ఆటోలో బయలుదేరాను. ఏమయి వుంటుంది.. ఏ సంగతీ చెప్పకుండా ఇంత హఠాత్తుగా ఎందుకు రమ్మందో అని ఆలోచించసాగాను. వసుధ, నేను చిన్నపాటి నుండి ప్రాణస్నేహితురాళ్ళం. పెళ్ళిళ్ళు అయ్యాక కూడా ఒకేవూరికి కాపురాలకు రావడంతో ఆ స్నేహం ఇంకా కొనసాగుతూనే వుంది. నాకూతురు పూజ, వసుధ కూతురు సింధు కూడా ఒకే వయసు వారవడంతో.. మా స్నేహం రెండో తరానికి కూడా పాకింది. పై చదువుల కోసం మేము పూజని అమెరికా కి పంపినపుడు, వసుధ, వాళ్ళాయన సింధుని పంపడానికి ధైర్యం చేయలేకపోయారు. పిల్లని వదిలి వుండలేమని పంపలేదు. సింధు కూడ అమ్మ నాన్న లని వదిలి ఒక్క రోజు కూడా వుండలేదు. ఉన్న వూళ్లో నే MBA లో జాయిన్ చేసారు.
మా పూజ అక్కడ చదువుతూండగానే, గ్రీన్ కార్డు వున్న అమెరికా సంబంధం గురించి మా అన్నయ్య చెప్పాడు. అన్నయ్య స్నేహితుని కొడుకు కిరణ్, అన్ని విధాల అందరికీ నచ్చడంతో, కిందటి సంవత్సరం పూజ, కిరణ్ ల పెళ్లి గ్రాండ్ గా చేసి, పర్మినెంటు గా పూజని అమెరికా నివాసిని చేసేసాము. దాని కోరికా అదే.. మేము కోరుకున్నదీ దాని సుఖమే..
అయితే వసుధ మాత్రం ఈ విషయంలో నాతో చాలా పోట్లాడింది. ఒక్కగానొక్క కూతురిని అంత దూరంలో పంపడమేమిటి అని దాని వాదన. తన కూతురు సింధుని మాత్రం దూర ప్రాంతాల సంబంధాలు చచ్చినా చెయ్యనని చెప్పింది. ఈ కారణంతో సింధు పెళ్ళి కొద్దిగా ఆలస్యం అయింది.
సింధుకి తగిన వరుడు రవి అనుకోకుండా నా కంట పడ్డాడు. శ్రీవారి స్నేహితుడు మూర్తి, రూప ల కూతురి పెళ్ళి కి మేము వెళ్ళడం, అక్కడ రూప కి అక్క కొడుకు రవి ని చూడ్డం జరిగింది. ఆరడగుల అందగాడు, చలాకీగా అందరితో కలివిడిగా తిరగడంతో ఆసక్తి తో రూపని వివరాలు అడిగాను. ” మా అక్క సుమతి ఇద్దరి కొడుకుల్లో వీడు రెండోవాడు. పెద్దవాడు అమెరికా వెళ్లి పోయాడు. వీడికి లక్షల్లో జీతంతో అమెరికా ఆఫర్స్ వచ్చినా అమ్మ నాన్న లని వదిలి వెళ్ళేది లేదని అవన్నీ వదులుకున్నాడు. MBA చేసి ఇక్కడే ఏదో MNCలో నెలకి ఏభై వేల జీతం సంపాదించుకుంటున్నాడు. వచ్చే పిల్ల కూడా అమెరికా మోజు లేనిదీ, తన తల్లి తండ్రులు తో పాటు వుండడానికి ఇష్టపడేదీ అయివుండాలనుకుంటున్నాడు. ” అంటూ చెప్పి తన అక్క సుమతిని పరిచయం చేసింది. ఆవిడతో నేను సింధు గురించి చెప్పి ఫోటో చూపించగానే ఆవిడకి సింధు ఎంత గానో నచ్చింది. కొడుకు ని పిలిచి చూపించింది. రవి కి కూడా సింధు నచ్చింది. సింధుకి కూడా తల్లితండ్రులను వదిలి విదేశాలకు వెళ్ళడం ఇష్టం లేదని తెలిసేసరికి సుమతి కొంచెం ఉత్సాహం చూపింది . నేను వెంటనే వసుధ కి ఫోన్ చేసి వివరాలన్నీ చెప్పి రెండురోజుల్లో పెళ్ళిచూపులు ఏర్పాటు చేసాను. అన్ని విధాల ఉభయులకూ నచ్చడంతో ముహూర్తాలు పెట్టేసుకున్నారు. రెండు వైపులా నేను మథ్యవర్తిత్వం వహించి వైభవంగా పెళ్ళి జరిపించాను. ఆహుతులందరి నోటా ఒకటే మాట.. చూడ ముచ్చటి జంట.. రవి సింథు అని.
పదహారురోజుల పండుగ అవగానే మంచిరోజు చూసి సింధుని అత్తగారింటికి కాపురానికి పంపారు. ఉన్న ఊళ్లో నే అయినా కూడా పంపలేక పంపలేక పంపారు. వాళ్ళ బెంగ చూసి సుమతి, వసుథ తో ” వదినా, బెంగ పెట్టుకోకండి… ఊళ్ళోనేగా.. ప్రతీ వారం కలుసుకుంటూవుండవచ్చు.. ఓ ఆదివారం మీరిద్దరూ మాఇంటికి వచ్చెయ్యండి, మరో ఆదివారం మేమంతా మీ ఇంటికి వచ్చేస్తాము” అంటూ ధైర్యం చెప్పింది. ఆడపిల్లలు లేని సుమతికి సింధు ఆ లోటు తీర్చింది. కోడలిని ఎంతో అపురూపంగా చూసుకునేది సుమతి. ఈ ఆనంద సందోహాల మథ్యలో సింథు నెలతప్పిందన్న శుభవార్త రెండు కుటుంబాలలోనూ సంతోషం ఇనుమడించింది. మూడో నెల వచ్చిందని వసుథ మొన్ననే నాకు ఫోన్ చేసి చెప్పింది. ఇప్పుడు ఇంత అర్జంటుగా ఉన్నపళాన ఎందుకు రమ్మందో ఏమిటో అర్థం కాలేదు.
ఆటోవాడు” ఇల్లు ఎక్కడమ్మా..” . అని అడుగుతూంటే ఆలోచనలనుండి బయటకి వచ్చి “అదిగో ఆ పచ్చగేటు ముందు ఆపు” అన్నాను. వాడికి డబ్బులు ఇచ్చి.. లోపలకి వెళ్ళాను. తిన్నగా బెడ్ రూమ్ లోకి వెళ్ళాను. అక్కడ సింధుకి టిఫిన్ కాబోలు తినిపిస్తోంది వసుధ. ” ఏరా.. సింథూ.. ఎలా వున్నావురా…కంగ్రాట్స్ తల్లీ..” అని పలకరించాను. సింథు జవాబు ఇవ్వకుండా కళ్ళు తుడుచుకుంటూ బయటకి వెళ్లి పోయింది. ఏం జరిగిందో తెలీక నివ్వెరపోయాను ” ఏమైంది వసూ… ఏం జరిగింది? ఎందుకు అర్జంటుగా రమ్మన్నావు? సింధు అలా ఎందుకు వుంది? ” అని అడిగాను. వసుధ కూడా కళ్ళు తుడుచుకుంటూ..” ఏం చెప్పమంటావు.. అంతా మా ఖర్మ.. దేముడు మామీద చిన్నచూపు చూసాడు” అంది.
” అసలేం జరిగిందో చెప్పు వసూ… సింధు కాపురం సజావుగా సాగడం లేదా… రవితో కానీ, సుమతితో కానీ ఏమైనా తేడాలు వస్తున్నాయా.. ” అని అడిగాను.
జవాబుగా వసుధ చెప్పిన విషయం విని నివ్వెరపోయాను. నోట మాట రాలేదు. ఏమిటిది? నిజంగానేనా? ఎలా ఇప్పుడు? ఇలా ఎన్నో జవాబు లేని ప్రశ్నలు ఉదయించాయి.
” నిజంగానేనా… ఇంకో సారి టెస్టు చేయిద్దాం ” అన్నాను. ” లేదు వాణీ… రిపోర్టు సరిగ్గానే వచ్చింది.” అంది వసుధ. ఇంతలో వాళ్ళాయన పిలవడంతో హాల్లో కి వెళ్ళింది. తను చెప్పిన మాటలు నా చెవిలో ఇంకా వినపడుతూనేవున్నాయి. ” వాణీ… మొన్న ప్రెగ్నెన్సీ కన్ఫర్మ్ అయ్యాక డాక్టర్ దగ్గరికి సింథుని తీసుకువెళ్లాను. ఆవిడ అన్ని టెస్టులు రాసింది. ఆప్రకారం అన్నీ చేయించాను. అప్పుడే బయటపడింది సింథుకి ఎయిడ్స్ వుందని. మాకు ప్రపంచం తలకిందులు అయిపోయింది ఆ మాట వినగానే. సింధు సంగతి చెప్పనవసరమే లేదు. అప్పటినుంచి కంటికి మింటికి ఏకధారగా ఏడుస్తూనే వుంది. మేమేం పాపం చేసామని భగవంతుడు ఇలా చేసాడు. ఉన్న ఊళ్లో ఎదురుగా వుంటుందికదా.. అని పెద్దగా వాకబు కూడా చెయ్యకుండా నువ్వు చెప్పిన సంబంధం చేసి దాని బతుకు బుగ్గి చేసాము. వాడి మూలంగా నా చిట్టితల్లి అన్యాయం అయిపోయింది. ” అంది.
“వసుధా..రవిని అనుమానిస్తున్నావా? ” అన్నాను.
“అంటే.. సింథుని తప్పు పట్టమంటావా?” అంది వసుధ. నేనేం మాట్లాడలేకపోయాను.
రవి అటువంటి అలవాట్లు వున్నవాడు కాదని నా నమ్మకం. అలా అని సింధు చిన్నప్పటి నుండి నాముందు పెరిగిన పిల్ల. అయినా అలాంటి ఊహే నాకు ఒళ్లు జలదరించింది. ఇలా ఎలా జరిగిందో.. ఇప్పుడేం చెయ్యాలో.. తోచడం లేదు.
వసుధ వాళ్ళాయన ఇద్దరూ లోపలికి వచ్చారు. ఆయన చేతుల్లో ఏవో మెడికల్ రిపోర్టులున్నాయి. ” ఆ రవికి కూడా టెస్టు చేయించాము ఉదయం. ఆ రిపోర్టు లే ఇవి.” అని నాకు చెప్పి ” ఏమయిందండీ…. రిపోర్టు లో ఏముంది? ఎన్నాళ్లు నుండి అతనికీ జబ్బు వుందో చెప్పారా డాక్టర్లు?” అని అడిగింది.
ఆయన ” లేదు వసూ…. రవి రిపోర్టులు నార్మల్ గా వచ్చాయి. అతనికి ఈ జబ్బు లేదట. కేవలం మనమ్మాయికే వుందట. రవి ద్వారా సింధుకి ఈ జబ్బు రాలేదట.” అనగానే వసుధ ఒక్కసారిగా గొల్లుమంది.
సింధు మా మాటలు, వసుధ ఏడుపు వికుండా తలుపు దగ్గరకు వేద్దామని వెళ్ళాను. కానీ అప్పటికే సింథు మా మాటలు వినడం, రెండో బెడ్రూమ్ లోకి వెళ్లి తలుపు వేసుకోవడం జరిగింది. నేను కంగారుగా””వసూ.. సింధూ రూమ్ తలుపు వేసుకుంది.. ఏదైనా అఘాయిత్యం చేసుకుంటుందో.. ఏంటో ” అని పెద్దగా అరిచాను. వెంటనే ముగ్గురం ఆ రూమ్ తలుపు దబదబా బాదుతూ” సింధూ.. తలుపు తీయమ్మా.. నిన్ను మేమేమీ అనుకోవడం లేదు.. ఏమీ చేసుకోకు తల్లీ… ముందు తియ్యి.. ” అంటూ అరవసాగాము.
ఇంతలో రవి వచ్చాడు. పరిస్థితి గమనించి బలంగా తలుపుని బాది పగలకొట్టి లోపలకి వెళ్లేసరికి సింధు ఫేన్ కి చీర బిగించే ప్రయత్నం లో వుంది. ఒక్కవుదుటన సింధుని కిందకి లాగి హాల్లోకి తీసుకువచ్చాడు. హిస్టీరియా వచ్చినదానిలా సింధు తలబాదుకుని ఏడ్చేస్తోంది.
” నాదగ్గరకు రాకండి.. నన్ను తాకకండి.. రేపు పుట్టబోయే నా బిడ్డకి కూడా ఈ జబ్బు వచ్చేస్తుంది. నేనేం పాపం ఎరుగను. నాకెందుకు అవాలి ఇలా… పదిమందికి మొహం చూపీయలేను. మిమ్మల్ని క్షోభ పెట్టలేను. నన్ను చచ్చిపోనివ్వండి” అంటూ వెక్కి వెక్కి ఏడవసాగింది. సింధుని దగ్గరకి తీసుకుని ఓదార్చాడు రవి. మంచినీళ్లు తాగించి సింథు ఊరడిల్లాక” అత్తయ్యా, మామయ్యా, ఆంటీ, సింథూ.. ఇప్పుడు ఏమయిందని మీరందరూ ఇంత బాధ పడుతున్నారు. కారణం నేనుకున్నారు.. కానీ కాదని తెలిసింది. నేనెక్కడ సింధుని తప్పుపడతానో అని మీరందరూ ఫీలయిపోతున్నారు. అయినా, ఇదివరకు ఒకసారి సింధు కళ్లు తిరిగి పడిపోవడంతో, రక్తం తక్కువగా వుంది ఎక్కించాలని డాక్టర్ చెప్పిన ప్రకారం ఎవరో డొనేట్ చేసిన రక్తం ఎక్కించామని అన్నారు గుర్తువుందా.. అప్పుడు సరైన టెస్టులు చేయించకుండా ఎక్కించివుంటారు. దాని ఫలితమే ఇప్పుడు సింధు అనుభవిస్తోంది. ఎలా వచ్చిందో ఇప్పుడు మనకి అనవసరం. అయిపోయిందేదో అయిపోయింది. ఇప్పుడు బాధ పడి ప్రయోజనం లేదు. ఇకముందు ఎలా వుండాలన్నదే ముఖ్యం. నేను డాక్టర్ ని కనుక్కున్నాను. ముందు సింధు ధైర్యంగా, మనోనిబ్బరంగా వుండాలి. ప్రసవ విషయం లో డాక్టర్ చెప్పినట్టు విని, ఇప్పటినుండి మందులు వాడితే పుట్టబేయే బిడ్డకు ఎటువంటి హాని వుండదట. సిజేరియన్ ఆపరేషన్ జరగాలట. తల్లి పాలు వద్దన్నారు. డబ్బా పాలు పడదాం. మంచి ఆహారం తీసుకుంటూ, వేళకి మందులు వేసుకుంటూ, మంచి ఆలోచనలతో, భవిష్యత్తు మీద ఆశతో, నమ్మకంతో సింధు వుంటే చాలు. ఒక బి. పీ, ఒక సుగర్ వ్యాథి లాగానే ఇది కూడా అనుకోండి. వాటికి చికిత్స లేదు జీవితాంతం మందులు వేసుకున్నట్లే ఈ జబ్బు కి కూడా వేసుకోవడమే. ముందు మనందరం థైర్యాన్ని సింథుకి ఇవ్వాలి. నేను ఎట్టి పరిస్థితుల్లోనూ సింథు చేయి వదిలేది లేదు. అయినా ఏ మనిషి కి మాత్రం కలకాలం బతుకుతామనే హామీ ఎక్కడుంది? ఎవరు ముందో.. ఎవరు వెనకో.. ఎవరికి తెలుసు? ఇది అంటరాని జబ్బు కాదు. వెలివేయాల్సిన అవసరం లేదు. నేనైతే సింధుకి జీవితాంతం తోడుగా నీడగా వుండి తీరతాను. ఎటువంటి అపార్థం నేను చేసుకోలేదు. దేముడు చిన్న పరీక్ష పెట్టాడు అంతే. మన మనో స్థైర్యం తో గట్టెక్కుతాము. ఇటువంటి అఘాయిత్యం సింథు మరెన్నడూ చేసుకోనని నాకు మాట ఇవ్వాలి. మనందరం తనకి తోడుగా నిలబడి జీవితం మీద ఆశని కల్పించి థైర్యాన్ని ఇద్దాము. పూర్ణాయుష్షుతో సింథు తన ఆరోగ్యవంతురాలైన బిడ్డతో గడుపుతుంది. ”
రవి మాటలు విన్న మాకు ఎంతో ఎత్తుకు ఎదిగిన మహనీయుడిలాగా అనిపించాడు. ఇటువంటి పరిస్థితుల్లో ఒక భర్త ఎటువంటి నిర్ణయం తీసుకుంటాడో అలాగే ఆలోచిస్తాడని అనుకున్న మాకు రవి భగవంతుని రూపంలో కనిపించాడు. ఎంత తేలిగ్గా మా బాధని చెరిపేసాడు. అతని ఔన్నత్యం ఎంత గొప్పగా వుంది. దేముడు చిన్న చూపు చూసిన సింథు పాలిట దేముడే అయ్యాడు. ఆనందంగా నేను, వసుధ కళ్లు తుడుచుకున్నాము. సింధు తన కన్నీటి తో రవికి పాదాభిషేకం చేసింది. రవి ఆప్యాయంగా సింధు ని కౌగిలి లోకి తీసుకుని తల నిమురుతూ ” ఇంకెప్పుడూ ఇలాంటి పిచ్చి పనులు చెయ్యకు. నాకు నచ్చలేదు. సాయంత్రం డాక్టర్ దగ్గరికి వెళ్ళాలి. భోంచేసి రెస్ట్ తీసుకో. ఇకనుండీ నీ బాధ్యత నాదే” అన్నాడు. తేలికపడ్డ మనసుతో సింథు పసిపిల్లలా రవి చేతిలో ఒదిగిపోయింది. మాకు కూడా మనసులోని భారం చేతితో తీసినట్లయిపోయి ఊపిరి పీల్చుకున్నాము.
ఇంటికి బయలుదేరిన నా మనసు నిండా రవే నిండిపేయాడు. నిజానికి ఈ హెచ్. ఐ. వి. పాజిటివ్ అనే జబ్బు ఓ భయంకరమైనదే అందరి దృష్టిలో. ఆ జబ్బు పాల్పడిన వారిని అంటరాని వారిగా చూడడం సమాజంలో పరిపాటి అయింది. దీనిపట్ల అవగాహన లేని వారిలోనూ, దిగువతరగతి కుటుంబాలలోనూ ఈ భావన ఎక్కువగా వుంది. వారి చెడు అలవాట్లు ద్వారా వారి జీవితం నాశనం చేసుకోవడమే కాకుండా జీవిత భాగస్వామిని కూడా బలి తీసుకుంటున్నారు. అంతేకాక ముక్కుపచ్చలారని పిల్లలు కూడా తల్లితండ్రుల తప్పులకు బలి అవుతున్నారు. సింథు లాంటి అమాయకులు ఇతర కారణాల తో ఇలాంటి జబ్బులకి బలవుతున్నారు. ఒకసారి నేను విన్న సంఘటన గుర్తు వచ్చింది. సరదాగా స్నేహితురాళ్ళ తో సినిమాకు వెళ్లిన ఒక అమ్మాయి కి వీపు మీద ఏదో గుచ్చుకున్నట్లు అయిందట. ఏదో కుట్టింది అనుకుని తడుముకుని చూసేసరికి, ఓ స్టిక్కర్ అంటించివుంది. దాని మీద మా ప్రపంచంలోకి ఆహ్వానం అని వుందట. ఆ తర్వాత ఆ అమ్మాయి జబ్బు పడడం, పరీక్షలు చేయిస్తే హెచ్. ఐ. వీ. అని తేలడం జరిగిందట. పాపం ఆ అమ్మాయి జీవితం నాశనమైపోయిందని తెలిసాక ఎంతో బాధ పడ్డాను. అటువంటిదే ఇప్పుడు సింధు జీవితంలో జరిగింది. రెపరెపలాడే ఆ జ్యోతి కి రవి తన రెండుచేతులు పట్టి ఆరనీకుండాచేస్తున్నాడు. ఆ పాజిటివ్ జబ్బుకి నెగిటివ్ గా ఆలోచించకుండా పాజిటివ్ గా తన సపోర్టు ఇవ్వడం ఎంతో గొప్ప విషయం.

గ్రహణం వదిలింది

రచన: గిరిజ కలవల

సాయంత్రం ఐదు కావస్తోంది. రాధ ఆఫీసు పని ముగించి టేబుల్ సర్దేసింది.
“ఏంటో.. మేడమ్ గారు అప్పుడే బయలుదేరిపోతున్నట్లున్నారే.. ఏమన్నా విశేషమా ఈ రోజు..” వెనక నుండి సూపరిడెంట్ భూషణం వ్యంగ్యంగా అన్నాడు.
“అవును.. సార్… రేపు మా అమ్మాయి పుట్టినరోజు.. డ్రస్ కొనుక్కుని వెళ్ళాలి. పెండింగ్ వర్క్ అంతా అయిపోయింది. అందుకనే వెడుతున్నాను.”అంది రాధ.
“డిసైడైపోయారుగా.. అలాగే కానీండి. . పుట్టినరోజు.. పార్టీ లు అంటారేమో.. ఈ వంకతో రేపు సెలవంటారేమో కుదరదు.. ముందే చెపుతున్నా..”అన్నాడు.
“సెలవు అవసరం లేదు నాకు. వెడుతున్నా”అని బయలుదేరిన రాధకి తెలుసు వాడి చూపులు వెనక గుచ్చుకుంటున్నాయని. కంపరంతో కొంగు నిండుగా కప్పుకుని ఆఫీసు నుంచి బయటపడింది.
బజార్లో పాపకి డ్రస్ తీసుకున్నాక. స్వీట్స్ కూడా పాక్ చేయించింది రాధ. అత్తగారికి కూడా వెంకటగిరిచీర తీసుకుంది. మామగారికి తీసుకోవడం ఇష్టం లేదు కానీ ఆయన అనే వంకర మాటలు భరించలేక ఓ పంచె, లాల్చీ కూడా తీసుకుంది. కవర్లు అన్నీ పట్టుకుని బస్ కోసం వెయిట్ చేసే ఓపిక లేక ఆటో ఎక్కి ఇంటికి బయలుదేరింది.
అలసటగా వెనక్కి ఆనుకుని కళ్లు మూసుకున్న రాధ.. కి సూర్య గుర్తు వచ్చాడు. వెంటనే కళ్ళు నీటి చెలమలయ్యాయి.”సూర్యా.. రేపు పాప పుట్టినరోజు.. గుర్తుందా నీకు.. ఆరోజు హాస్పిటల్ లో ఎంత హడావుడి చేసావు… శుక్రవారం లక్ష్మీదేవి పుట్టింది నా ఇంట అంటూ స్టాఫ్ మొత్తానికి స్వీట్స్ పంచావు. తెగ మురిసిపోయావు. పాపని నేలమీద నడవనీయను.. అరచేతులపై పెంచుతాను.. పెద్ద చదువులు చదివిస్తాను.. అందాల రాజకుమారుని తెచ్చి అంగరంగ వైభవంగా పెళ్ళి చేస్తాను… అని ఎన్నెన్నో అన్నావే… ఎక్కడకి వెళ్లి పోయావు… నన్ను.. పాపని వదలి తిరిగి రాలేని లోకాలకెందుకు వెళ్ళావు.. నేనూ నీతో వద్దామంటే.. ఈ బంధాన్ని అడ్డు వేసావు..”మూగగా రోదిస్తోంది రాధ.
“అమ్మా.. ఈ వీధేగా మీరు చెప్పింది”అన్న ఆటోడ్రైవర్ మాటకి ఉలిక్కిపడి చెంపలు తుడుచుకుని”ఆ కుడిప్రక్క పచ్చగేటు ముందు ఆపు”అంది రాధ.
గేటు తీసుకుని ఇంట్లోకి వెడుతున్న రాధని బయటే కూర్చుని సిగరెట్ కాలుస్తున్న మామగారు రాజారావు పైనుంచి కింద దాకా ఓ చూపు చూసాడు. ఆ చూపులో రకరకాల అర్థాలు. తలదించుకుని రాధ లోపలికి వెళ్లి పోయింది.
మంచినీళ్ళతో ఎదురొచ్చిన అత్తగారు సుమతితో..”పాప విసిగించిందా.. అత్తయ్యా… బజారుకి వెళ్లి ఇవన్నీ కొనేసరికి ఆలస్యం అయింది.”అని తెచ్చిన కవర్లు అందించి సంజాయిషీ ఇచ్చుకుంది రాధ.
“ఏం లేదమ్మా.. ఆడుకుంటోంది… పేచీ లేకుండా అన్నం తినేసింది. పాపకి కొత్త బట్టలు తెచ్చావు చాలు… మాకెందుకమ్మా ఇప్పుడు.. అయినా బయటకి వెళ్ళేదానివి నీకుండాలి మంచి బట్టలు..”అన్న సుమతి మాటలకి చిరునవ్వే సమాధానమిచ్చి వంటింటిలోకి వెళ్లింది రాధ.
కాఫీ కలిపి కప్పులో పోసుకుని తన రూమ్ లోకి వచ్చి కూర్చున్న రాధకి కిటికీలోనుండి అస్తమిస్తున్న సూర్యుడు కనిపించేసరికి… తన జీవితంలో నుండి అస్తమించిన తన సూర్యని తలుచుకుంది. గతమంతా కళ్ళముందు మెదలసాగింది.
చిన్నపుడే తల్లి తండ్రులని కోల్పోయి మేనమామ పంచన పెరిగింది తను. అత్త రాజ్యం సూటిపోటి మాటలతో.. ఆవిడకి ఎదురు చెప్పలేని మామయ్య ఆనందరావు ఆదరణలో డిగ్రీ వరకు చదువుకోగలిగింది. మామయ్య స్నేహితుడొకరు తెచ్చిన సంబంధం. సూర్య గవర్నమెంట్ ఆఫీసులో క్లర్క్ గా చేస్తున్నాడు.. తల్లితండ్రి తనతోనే వుంటారు.. ఆస్తిపాస్తులు ఏమీ లేవు. పిల్లాడి ఉద్యోగం ఒకటే కుటుంబానికి ఆధారం. ఇంతకుమించిన సంబంధం చూడడం తన వల్ల కాదని ఆనందరావు అనుకుని.. ఓ మంచి ముహూర్తంలో.. తనకి సూర్యకి పెళ్ళి చేసాడు. అప్పగింతల సమయంలో అత్త రాజ్యం సూర్య తల్లి సుమతితో చెప్పేసింది … ఇకపై రాధ బాధ్యత పూర్తిగా మీదే.. ఇన్నాళ్ళ పెంచడమే మాకు గొప్ప.. ఇకపై పండగలూ… పబ్బాలూ… పురుళ్ళూ అంటూ మా కొంపకి రావొద్దు.. అని నిర్మొహమాటంగా .
దానికి సహృదయురాలైన సుమతి కూడా ఏమనుకోలేదు… ఫర్వాలేదు.. మాకు కూతురైనా.. కోడలైనా.. రాధే…. ఇక నుండి రాధ బాధ్యత మాదే.. అని హామీ ఇచ్చింది. పోగొట్టుకున్న తల్లిని సుమతిలో చూసుకుని పొంగిపోయింది తను. కానీ.. మామగారు రాజారావు మాత్రం ఎప్పుడూ మాట్లాడలేదు కానీ తనతో.. ఆయన చూపులూ, ఆయన తరహా ఎందుకో నచ్చలేదు తనకి.
ఇక సూర్య… తన జీవితంలో ఎదురుచూడని అదృష్టం సూర్య రూపంలో వచ్చిందని మురిసిపోయింది. తననెంతో ఆరాధనగా.. ఆప్యాయంగా చూసుకునేవాడు. తనకు చేతనైనంత దానిలోనే అన్నీ అమర్చి పెట్టేవాడు. సూర్య ప్రేమలోనూ.. అత్తగారు సుమతి అభిమానంతోనూ కాలం వేగంగా సాగిపోతోందన్న సంగతే పట్టించుకోలేదు తను.
అప్పుడప్పుడు అత్తగారు చాలా బాధ పడుతూ ఉదాసీనంగా వుండడం.. తరచు కంటనీరు పెట్టుకోవడం గమనించేది తను. కారణం ఆవిడా చెప్పేది కాదు.. తానూ అడిగే సాహసం చేయలేదు. ఒకసారి సూర్య దగ్గరే “మీ అమ్మగారు ఎందుకో కలత పడుతున్నారు.. ఏంటో కనుక్కోరాదా”అని అంటే దానికి సమాధానంగా సూర్య”అమ్మ బాధ ఎవరూ తీర్చలేనిది. చిన్నతనం నుండీ చూస్తున్నాను. నాన్న అలవాట్లు.. ఆయన ప్రవర్తించే తీరు అమ్మనెపుడూ బాధిస్తూనే వుంటుంది. అమ్మ సగటు ఆడదానికి ప్రతిరూపం. భర్తని ఎదిరించి మనలేని మనస్తత్వం. చాలాసార్లు చెప్పాను.. అమ్మా.. ఈ ఇంటి నుంచి.. నాన్న నుంచి దూరంగా వెళ్లి పోదామని.. ఒప్పుకోలేదు. ఆ ఆలోచనే తప్పంది.. భర్తను వీడిన భార్యకి అన్నీ అవమానాలే బయట.. దాని బదులు ఈ నాలుగు గోడల మధ్య అవమానాలే నయం.. అంటూ.. తనలో తనే కుమిలిపోతోంది తప్ప ఎవరికీ చెప్పుకోదు… నువ్వే అమ్మని అనునయించాలి..”అని చెప్పాడు.
ఎలా ఓదార్చాలో తెలీక మౌనంగానే వుండిపోయేది తను. ఈ క్రమంలో తాను నెల తప్పడం.. అత్తగారికి.. సూర్యకి పండగే ఆ వార్త. తనని నేల మీద కాలు పెట్టనీకుండా చూసుకునేవారు ఇద్దరూ. మామగారిలో ఈ వార్త ఎటువంటి భావమూ తెలియపరచలేదు. నెలలు నిండి తాను పండంటి ఆడపిల్లని ప్రసవించడం.. ఉన్నంతలోనే నామకరణం జరిపించి అందరినీ పిలిచి భోజనాలు పెట్టడం చేసాడు సూర్య. పాప ముచ్చట్లతో కాలం సాగుతూంటే.. ఆ దేవుడికి కన్ను కుట్టింది కాబోలు… ఆఫీసు నుండి ఇంటికి వస్తుండగా సూర్యని లారీ ప్రమాదంలో తన వద్దకు తీసుకెళ్లి పోయాడు. లోకం చీకటైపోయింది తనకి. కొండంత కొడుకు పోయినా దుఃఖం దిగమింగుకుని అత్తగారు తన కోసం.. పాప కోసం.. అండగా నిలబడ్డారు. డిగ్రీ చదివిన తనకి సూర్య ఆఫీసులో ఉద్యోగం రావడం జరిగింది. ఈ పనుల మీద మామగారు తనని తీసుకువెళ్ళడం.. ఆ వంకతో.. ఈ వంకతో.. మీద చేతులు అనుకోకుండా వేసినట్టు వేయడం.. తనకి కంపరంగా అనిపించేది. అత్తగారికి చెప్పుకోలేని పరిస్థితి. ఎలాగో ఈ పరిస్థితి నుండి బయటపడడం అనిపించేది. భర్త తోడు లేని ఆడది అంటే ఇంటా బయటా తక్కువ భావమే.. అడుగడుగునా ముళ్ళకంచెలే.. చూసి చూసి అడుగులేసి పాప కోసం భారంగా జీవితాన్ని గడుపుతోంది తను. కాలమే అన్ని సమస్యలకు పరిష్కారం చూపాలి అనుకుంది.
ఇంతలో”ఏంటమ్మా.. లైట్ కూడా వేసుకోకుండా కూర్చున్నావు.”అంటూ స్విచ్ వేసింది అత్తగారు సుమతి.
“సరే! కానీ.. రేపు సెలవు పెట్టు.. పాప పుట్టినరోజు కదా.. మీ మామయ్యగారు బయటకి వెడదాం అన్నారు.. హోటల్ లో భోంచేద్దామన్నారు.”అని అన్న సుమతికి”అయ్యో.. అత్తయ్యా.. రేపు సెలవు కుదరదు. ఇంకోసారి వెడదామని చెప్పండి మామయ్యగారికి.”అని జవాబిచ్చింది.
“అదేం కుదరదు.. రేపు సెలవు పెట్టాల్సిందే… బయట భోజనంలో పాప సరిగ్గా తింటుందో లేదో.. ఇప్పుడే పాయసం చేస్తున్నా.. మళ్లీ రేపు రాత్రికి గ్రహణం కూడాను.. వచ్చి స్నానాలు చేసి వండుకోవాలి. సెలవు సంగతి ఆఫీసులో వాళ్ళకి ఇప్పుడే చెప్పెయ్యి”. అని ఖచ్చితంగా అనేసి జవాబు కోసం ఎదురు చూడకుండా వెళ్లి పోయింది సుమతి.
ఆఫీసులో సెలవు ఇవ్వనని ముందే చెప్పాడు భూషణం.. ఇప్పుడెలాగా.. అని ఆలోచించి.. ఏదో ఒకటి అందరిముందు కామెంట్ చేస్తాడు అంతేగా.. అని తన కొలీగ్ కి రేపు రావడం కుదరదని చెప్పేసింది.
వంటింటిలో సుమతి మనవరాలికి ఇష్టమైన సేమియా పాయసం చేద్దామనే ప్రయత్నంలో వుంది. చేతులు పని చేస్తోన్నా.. ఆవిడ ఆలోచనలు మాత్రం ఎక్కడో వున్నాయి. తన భర్త ఎంతటి నికృష్టుడో తెలుసు… ఇంట్లో నిక్షేపంలాంటి తనని పెట్టుకుని బయట వెధవ తిరుగుళ్లు. వయసు పెరిగినా బుధ్ధి మాత్రం రాలేదు. ఇదివరలో ఇంటికే ఎవరెవరినో తెచ్చేవాడు. ఎదురు మాట్లాడితే చెయ్యి చేసుకోవడమే. దమ్మిడీ సంపాదన లేకపోయినా మగాడిననే పొగరు. ఏమీ చెయ్యలేని నిస్సహాయతతో నోరు మూసుకుని వుండిపోయేది. తండ్రి అలవాట్లు కొడుక్కు రాకుండా .. ఎంతో జాగ్రత్తగా పెంచి పెద్ద చేసింది. రత్నంలాంటి కోడలు.. మాణిక్యంలాంటి మనవరాలు ఇంటికి వచ్చినా ఈ మనిషిలో రవ్వంతైనా మార్పు లేదు. ఇప్పుడు భర్తని కోల్పోయి.. తమ కోసం ఉద్యోగం చేసి కొడుకులా చూసుకుంటున్న కోడలిపై కన్నేసాడు. అది కనిపెట్టిన తాను. రాధ మన కూతురితో సమానం.. చాలా తప్పుగా ఆలోచిస్తున్నారు.. ఇన్నాళ్ళూ మీరేం చేసినా నేను మాట్లాడలేదు.. కానీ ఇప్పుడు ఊరుకోను.. గోలగోల చేస్తాను. కోడలినీ.. మనవరాలినీ తీసుకుని వేరే వెళ్లి పోతాను.. రాధ జోలికి రాకండి.. అని కాళ్ళావేళ్ళా పడింది.. అరిచింది.. ఏడిచింది.. కానీ ఆ ధూర్తుడు మాత్రం కరగలేదు. పైగా.. నిన్న.. పసిది.. మనవరాలిని ఎత్తుకుని..”ఏం చేస్తావో.. నాకు తెలీదు… ఎల్లుండి దీని పుట్టినరోజు వంకతో మిమ్మల్ని బయటకి తీసుకువెడుతున్నా.. రాధని ఒప్పించు.. అక్కడ నువ్వు పాపని తీసుకుని ఏదో వంకతో బయటకి వెళ్ళాలి.. నా కోరిక తీరాలి. లేదంటే.. నీ మనవరాలి గొంతు పిసికి చంపేస్తాను. నా సంగతి తెలుసుగా.. అనుకున్నది సాధించడానికి ఏదైనా చేస్తాను”అని బెదిరించేసరికి తాను హడలిపోయి నోట మాట రాలేదు. ఏం చెయ్యాలో పాలు పోవడం లేదు తనకి. ఇప్పుడు కూడా రాధ ఆఫీసు నుంచి రాగానే”చెప్పావా.. లేదా”అన్నాడు. ఒప్పుకోకపోతే అన్నంత పనీ చేసి పసిదాని ప్రాణం తీసినా తీస్తాడు. ఒప్పుకుంటే రాధ బతుకు అన్యాయమైపోతుంది. ఎలా.. ఎలా…అని ఆలోచిస్తూ.. పాయసంలో పంచదార కలపసాగింది. దేముడి మీదే భారం వేసి.. ఓసారి ఆ పాయసం దేముడి ముందు పెట్టి నైవేద్యం పెట్టి… కాపాడు తండ్రీ… తప్పే చేస్తున్నానో… ఒప్పే చేస్తున్నానో.. నీదే భారం.. అంటూ కన్నీరు కారిపోతూండగా వేడుకుంది.
భర్త రాజారావుని భోజనానికి పిలిచింది.అన్నీ వడ్డించాక పక్కన కప్పు నిండుగా పాయసం పెట్టింది సుమతి.”రేపు కదా.. పాప పుట్టినరోజు.. ఈ రోజు స్వీట్ చేసావేమిటి”అన్న అతనికి జవాబుగా”రేపు బయట భోంచేద్దామన్నారు కదా… ఈ రోజే పాయసం చేసేసా..”అంది సుమతి.”ఓ. సరే .. సరే..”అంటూ తనకిష్టమైన పాయసం కప్పు తీసుకుని తిన్నాడు. భోజనం ముగించి తన గదిలోకి వెళ్లిపోయాడు రాజారావు.
అక్కడంతా శుభ్రం చేసేసి కోడలిని భోజనానికి పిలిచింది. ఇద్దరూ కబుర్లు చెప్పుకుంటూ తినసాగారు. మథ్యలో”అత్తయ్యా… పాయసం చేసానన్నారు.. ఏదీ..”అంది రాధ.” ఇందాక మీ మామయ్య గారికి ఇక్కడ వడ్డిస్తున్నపుడు కంగారులో పాయసం గిన్నె మీద మూత పెట్టడం మర్చిపోయానమ్మా… బల్లి పడింది.. పారబోసేసా…. రేపు మళ్లీ చేసుకుందాం”అంది సుమతి.
“ఔనా… నయమే. చూసారు కాబట్టి సరిపోయింది. లేకపోతే ప్రమాదమే..”అన్న రాథకి “ప్రమాదం జరగకూడదనేమ్మా నా తపన”అంది సుమతి.
ఆవిడ మాటలు అర్థంకాక మౌనంగా భోంచేసి.. అన్నీ సర్దేసి.. పాపని తీసుకుని గదిలోకి వెళ్ళింది రాధ.
సుమతి కూడా”రాధా.. నేను కూడా నీ గదిలోనే పడుకుంటానీవేళ..”అంటూ రాధ గదిలోకి వచ్చింది.
ఈ రోజు అత్తగారి మాటతీరు ఎందుకో వింతగా తోస్తోంది రాధకి.
“అలాగే అత్తయ్యా.. రండి.”అంది.
“రేపు సెలవు కావాలని ఆఫీసుకి ఫోన్ చేసి చెప్పాను అత్తయ్యా”అంది రాధ.
“రేపటి సంగతి రేపు చూద్దాం.. పడుకో..”అన్న అత్తగారిని విచిత్రంగా చూసి పాపని జోకొడుతూ నిద్ర లోకి జారుకుంది రాధ.
సుమతి కళ్ళు మూసుకుందే కానీ.. రేపు జరగబోయే సంఘటనలే కళ్ళ ముందు మెదిలి భయపెట్టసాగాయి.
తెల్లారింది.. రాధ లేచేసరికి పక్కన సుమతి లేదు. వంటింట్లో చప్పుళ్ళు వినపడేసరికి.. అత్తగారు అప్పుడే కాఫీల పనిలో మునిగిపోయారనుకుని… తాను స్నానాలు కానిచ్చుకుని వంటింటిలోకి వెళ్ళింది. ఆవిడ పూజ అయిపోయి టిఫిన్ ల ఏర్పాటులో వుంది. తనని చూసి..”రా.. రా.. లేచావా.. కాఫీ తాగి పాపని లేపు.. నెత్తిన నూనెపెట్టి.. హారతిచ్చి.. తలంటు పోద్దాం.”అంది. సరే అని చెప్పి…”ఔనూ.. ఈ రోజు గ్రహణం అన్నారు… ఎన్ని గంటలకి పడుతుందీ.. ఎప్పుడు విడుస్తుందీ.. మళ్లీ స్నానాలు చెయ్యడం వుంటుందేమో కదా..”అన్న రాధకి.. జవాబుగా ఆవిడ మనసులోనే”మనకి పట్టిన గ్రహణం ఎప్పుడో వదిలిపోయింది తల్లీ… ఇక మనకేం అపాయముండదు”అనుకుంది.
నిన్న రాత్రి బల్లి పడిందని అబధ్ధం చెప్పి…. పాయసంలో నిన్న మథ్యాహ్నం తెచ్చిన పాయిజన్ కలిపి ముందు రాజారావుకే తినిపించి.. మిగిలిన పాయసం అంతా సింకులో పారబోసిన విషయం తనకొక్కదానికే తెలుసు. కోడి తన రెక్కల మాటున పిల్లలని దాచుకున్నట్లు.. కోడలికని.. మనవరాలిని తాను దాచుకోగలిగింది. తాను తీసుకున్న నిర్ణయంతో. ఎన్నాళ్ళ నుండో బరువెక్కిన తన గుండె బరువు ఒక్కసారిగా దిగిపోయినట్లనిపించింది. ఇది తప్పు నిర్ణయం కాదు.. ఆ పాయసం దేముడి ముందు పెట్టినపుడు ఆ భగవంతుడే తనకీ దారి చూపించాడు. తమకి పట్టిన గ్రహణం వదిలించాడు. తాను బతికి వుండగా తన కోడలికి ఎలాంటి గ్రహణం పట్టకుండా కాపాడుకుంటాను అనుకుంది సుమతి.