జీవితమే ఒక పెద్ద పోరాటం

రచన: నిర్మల సిరివేలు

అమ్మా! అమ్మా! అని పిల్లలు ఏడుస్తూ ఉన్న హృదయ విదారకమైన సంఘటన చూస్తే ఎటువంటి వారికైనా కంతనీరు రాకమానదు.
పాలుతాగే పసిబిడ్డను వదిలి ఆ కన్నతల్లి ఎలా వెళ్లగలిగిందో ఏమో పైలోకాలకి వెళ్లిపోయింది. పెద్దపిల్ల అమ్మా అని ఏడుపు. చిన్నబిడ్డకు ఏమీ తెలియని పసి వయసు. ఆకలితో పాలకోసం తల్లి మీద పడి ఏడుస్తూ ఉంది. చూసినవాళ్లు ఆ బిడ్డను పక్కకు తీసికెళ్ళి ఆ తల్లిని సాగనంపడానికి ఆలోచనలు చేస్తున్నారు. ఆ శవాన్ని మునిసిపల్ వాళ్లకు అప్పచెప్పాలా, లేక మనమే తలా కొంత వేసుకుని అంత్యక్రియలు చేయాలా అని చర్చిస్తున్నారు.
తండ్రి ఏమైనాడో ఎవరికీ తెలీదు. అతను పని చేసే షావుకారు ఎర్రచెందనం చెక్క తేవడానికి పంపించారు. అడవిలో దొంగతనంగా చందనం తేవడానికి ఆ రాత్రి వెళ్లినవారందరూ బాగా తాగి నిద్రపోయారు. అదే సమయంలో ఫారెస్ట్ పోలీసులు వచ్చి పట్టుకెళ్లారు. ఎక్కడున్నాడో తెలీదు. అతనికి తన భార్యా, పిల్లలు గుర్తుండి వుంటే వాళ్ల గురించి పట్టించుకుని ఉంటే ఆ తల్లి ఇలా హీనమైన చావు కొనితెచ్చుకునేది కాదు.
నాలుగిళ్లల్లో పాచిపని చేస్తూ పిల్లలను సాకుతూ ఉండేది. 2,3 సార్లు ఆమె నోట్లోనుంచి రక్తం పడింది. ఆమె వెంటనే తను పని చేసే డాక్టరు దగ్గరకి వెళ్లింది. అన్ని టెస్టులు చేసాక కాన్సర్ అని తెలిసింది. నా దగ్గర ట్రీట్‌మెంట్‌కు అంత డబ్బు ఉందా, మంచి తిండి తినగలనా, ఏమి నా పరిస్థితి , నేను బాగవుతానా, నా పిల్లలతో ఈ జీవితమంతా నడవగలనా, నా బిడ్డలకు దిక్కు ఎవరు …. ఇలాంటి ఆలోచనలతో ఎవ్వరికి చెప్పినా నాకు ప్రయోజనం ఏమీ లేదంటూ కుళ్ళి కుళ్ళి ఏడుస్తూ కుమిలిపోసాగింది. తన పిల్లలను ఎవరైనా తీసుకుని పెంచుకుంటే బాగుంటుంది అని ఎంతగానో ఆలోచించింది. బ్రతికుండగా తన పిల్లల గురించి ఏమీ చేయలేకపోయినా ఆమె చనిపోయిన తర్వాత ఎవరో పుణ్యాత్ములు ఆ పిల్లల్ని మంచి అనాధశరణాలయంలో చేర్చారు
అక్కా! ఇది ఏం కూర అని చిన్నారి చెల్లెలు అడిగితే , ఎవరు ఏది పెడితే అది తినాలమ్మా, చాలా బావుంది తిను అని చెప్తే అలా అమాయకంగా అంటూ తినేది పాప. ఆ దృశ్యం చూసినావారికి కంట నీరు రాకమానదు. అక్కడున్నవారంతా ఆడపిల్లలే. ఎవరు ఎవరికి ఏమవుతారో తెలీదు కాని ఆత్మీయంగా కలిసి ఉండేవారు. అమ్మాయిలిద్దరూ చాలా బాగా చదువుకునేవారు. టీచర్లు, ఫ్రెండ్స్ అంతా దగ్గరకు తీసేవారు. ఇలాంటి పిల్లలు కష్టపడి చదువుకుంటే మంచి పౌరులుగా తయారవుతారు. కాని అక్కడ కూడా శత్రువులు ఎదురుచూస్తూ, కన్నేసి ఉంటారు. అదను దొరికినంతనే బలి తీసుకోవాలని ప్రయత్నిస్తూ ఉంటారు. ఇలాంటివన్నీ ఎదుర్కుంటూ ఉన్నతస్థాయికి చేరుకోవడానికి ఎంత కాలం పడుతుంది. పాలవాళ్ళు, చెత్తవాళ్లు, వాచ్‌మెన్‌లు, ఇలా ఎందరినో ఎదిరించి అక్కడినుండి తప్పించుకుని బయటపడాలంటే ఎంత కష్టమో.
పిల్లలు బాగా చదువుకుంటూ ఎనిమిది, పదిక్లాసులకు వచ్చారు. శ్రద్ధగా చదువుకుంటూ అందంగా ఎదిగారు. పెద్దమ్మాయి బాగా చదివి, పెద్ద పోలీస్ ఆఫీసర్ కావాలని అనుకుంటూ ఉండేది. 10 క్లాసు కాగానే ఇంటర్లో చేరింది. పదో క్లాసులో మంచి మార్కులు రావడంతో ఇంటర్ కి స్కాలర్షిప్ వచ్చింది. మనం బాగా చదువుకోవాలి. పైకి రావాలి. మనకు ఎవరూ లేరు. మనకు మనమే తోడు. మన జీవితాన్ని మనమే తయారు చేసుకోవాలి అని ఒకరికొకరు చెప్పుకుంటూ ఉండేవారు. పెట్టింది తినడం, ఏ గొడవలైనా, సమస్యలైనా సర్దుకుని పోవడం, చదువు , కాలేజీ.. ఇదే జీవితంలా ఉన్నారిద్దరు పిల్లలు.
పెద్దమ్మాయి జ్యోతికి ఒక ఆలోచన వచ్చింది. నేను బాగా చదువుకుని, పెద్ద ఉద్యోగంలో చేరి ఇక్కడున్న అమ్మాయిలకు సాయం చేయాలి. ఏదో చెప్పలేని ఆలోచన. అలా చేయాలి. ఇలా చేయాలి. ఇందులో నా స్వార్ధం తలెత్తకూడదు అని మనసు నిర్ధారణ చేసుకుంది. తర్వాత డిగ్రీలో చేరింది. కాలేజీ కెళ్లడానికి సరైన బట్టలు లేవు. అప్పుడు , ఇప్పుడు కూడా కాలేజీల్లో డబ్బున్నవాళ్ల నడవడిక, డబ్బుతో వచ్చే అహంకారాలే వేరుగా ఉంటాయి. అవన్నీ తట్టుకున్న పిల్లలు ఎన్నో కష్టాలను, అవమానాలను దిగ్రమ్రింగుకుని చదువు మీదే ధ్యాస పెట్టేవారు. ఒకోసారి తట్టుకోలేక జ్యోతి దేవుని పటం ముందు కూర్చుని ఏడుస్తూ మమ్మల్ని పుట్టినప్పుడే చంపేసినా, మా అమ్మతో పాటు మమ్మల్ని తీసికెళ్లినా ఎంత బాగుండేది. మాకు శక్తినివ్వు తండ్రీ అని ప్రార్ధించేది. వాళ్ల బాధ చెప్పుకోవడానికి ఆ దేవుడు తప్ప ఇంకెవరూ లేరు మరి.
జ్యోతి అష్టకష్టాలు పడి డిగ్రీ చదువు పూర్తి చేసింది. ఇంక పైకి చదవదలచుకోలేదు. తను పెరిగిన అనాధ శరణాలయం కోసమే తన జీవితాన్ని అంకితం చేయాలని అనుకుంది. వార్డెన్ మేడంతో మాట్లాడింది. ఆవిడ కూడా సరే చూస్తూ ఉండు. నాకు కాస్త రెస్ట్ దొరుకుతుంది అని ఒప్పుకుంది. చెల్లెలు స్వాతిని ఇంజనీరింగులో చేర్పించి తను మాత్రం 24 గంటలు అనాధ శరణాలయం గురించే ఆలోచించేది, పని చేసేది.
ఒకరోజు వార్డెన్ మేడం జ్యోతిని పిలిచి చూడమ్మా చదువుకునే సమయంలోనే చదువుకుంటే మంచిది. తర్వాత చదవలేవు. ఏమో అప్పటి పరిస్థితులు ఎలా ఉంటాయో. చదువు ఆపకు. ఇంకొంచం కష్టపడి నీ చదువు పూర్తి చేయి తర్వాత నీ ఇష్టం అని చెప్పింది. దాని గురించి ఆలోచించిన జ్యోతి సివిల్స్ కి ప్రిపేర్ అయి ఐ.పి.ఎస్ కి సెలెక్ట్ అయింది. అందరూ చాలా సంతోషపడ్డారు. చిన్నమ్మాయి స్వాతి కూడా అక్కలాగే చాలా కష్టపడుతుంది. అక్కలాగే బాగా చదువుకోసాగింది. ముందులా కాకుండా ఇప్పుడు అన్ని సౌకర్యాలు ఉన్నాయి. చదువు మీద ఏకాగ్రత, శ్రద్ధ ఉన్నాయి. ఫ్రెండ్స్ అంటూ సమయం వృధా చేసేది కాదు. మనం ఎలా పెరిగాము, మనకు మన జీవితమే నేర్పిన పెద్ద పాఠం. పైకి రావాలన్న తపన ఉంటే ఎవరూ అడ్డగించలేరు. అది తప్పకుండా విజయాలను అందిస్తుంది అనుకున్నారిద్దరూ.
స్వాతి ఇంజనీరింగు మంచి మార్కులతో పూర్తి చేసింది. అక్కను మించిన చెల్లెలుగా పేరు తెచ్చుకుంది. జ్యోతి మంచి ఉద్యోగంలో చేరిపోయింది. స్వాతికి కూడా క్యాంపస్ సెలెక్షన్లో పెద్ద ఉద్యోగం వచ్చింది. ఎన్ని కష్టాలు పడినా పట్టుదల, కసితో వాళ్లకు వాళ్లే తమ జీవితాన్ని చక్కదిద్దుకున్నారు. ఉన్నత శిఖరాలను చేరుకున్నారు. ఇక మీ ఇద్దరికి పెళ్లి చేయాలి . అబ్బాయిలను చూడనా అంటూ నవ్వుతూ అంది వార్డెన్ మేడం.

ఎందుకీ మహిళా దినోత్సవాలు??

రచన: శ్రీమతి నిర్మల సిరివేలు

అణకువ కలగిన ఇల్లాలుగా, ప్రేమను పంచే మాతృమూర్తిగా , స్నేహాన్ని పంచే ఆత్మీయ వ్యక్తిగా ఉన్న ఒక మహిళ మహిళా దినోత్సవాల సందర్భంగా మొదటిసారిగా తనలోని ఆలోచనలను, భావాలను ఎంత అందంగా వ్యక్తీకరించారో చూడండి.

పెద్దలకు, ఇంకా పెద్దలకు, ఈ సభకు వచ్చినందుకు మీకందరికి మా ధన్యవాదాలు.
స్త్రీ శక్తి స్వరూపిణి. అన్నింటా తెలివిగలది. చదువులో, వంటలో, తల్లిగా, భార్యగా, చెల్లిగా, ఇల్లాలిగా అందరి మన్ననలు అందుకుంటూ ముందుకు సాగుతూ ఉన్నది. మగవానికి స్త్రీ అండదండలు లేకుంటే అసలు ఉన్నతస్థితికి రాలేడు. పర్వతారోహణలోగాని, విమాన యానంలోగాని, బ్యాంకింగ్ రంగంలో కాని, ఒక నటనారూపములోగాని, చెప్పలేనన్ని ఉన్నతస్థితిలో గాని, ఒకవైపు ఇల్లాలిగా, ఒకవైపు తల్లిగా, ఒకవైపు వృత్తిరిత్యా ఎన్నో క్లిష్టమైన పరిస్థితులను ఎదుర్కుంటూ, పోరాటాలలో నెగ్గుకుంటూ ఉన్నతస్థాయిలో ఉండి సమాజ శ్రేయస్సుకు కూడా సహకరిస్తూ ఉందంటే ఏదో శక్తి ఆమెని ప్రేరేపిస్తూ ఉంది. లక్ష్మీదేవిలో, పార్వతీదేవిలో, సరస్వతీదేవిలో ఆవహించి స్త్రీశక్తిని నడిపిస్తూ ఉంది. రాణీ రుద్రమదేవి, రాణీ ఝాన్సీబాయి వంటి ఎందరో వీరవనితలు ఈనాడు కూడా ఉన్నారు.
ఒక తల్లి తనకు పుట్టిన బిడ్డలలో ఎవరైనా పోలియో వచ్చినా, అందవికారంగా ఉన్నా, మందమతిగా కాని, చూపులేకకాని, మూగ కాని, ఎలా ఉన్నా సరే ఆ తల్లి వారిని మిగతా పిల్లలకన్నా కూడా ఎక్కువ ప్రేమిస్తుంది. 24 గంటలూ ఆ బిడ్డతోనే ఆ తల్లి లోకం.
తాగుబోతు తండ్రి ఇంట్లో ఏమీ ఇవ్వకపోయినా, ఇల్లిల్లు తిరిగి పాచిపని చేసైనా తన బిడ్డలకు తిండి పెట్టాలని తాపత్రయపడుతుంది. కాలక్రమేనా ఆ తల్లి అనారోగ్యం పాలై చనిపోతే ఆ తాగుబోతుల బిడ్డలు అనాధ శరణాలయాలకు చేరుతున్నారు.
ఇలాంటి ఆశ్రమాలు లేకపోతే ఆ బిడ్డల గతి ఏమి కావాలి. అందుకే మనం ప్రతీ శనివారం దేవుడికి కొట్టే కొబ్బరికాయకు పెట్టే 20 రూపాయిలు ఒక అనాధ బిడ్డ కొరకు ఇస్తే అది ఇంత అంతై, అంత ఇంతై, వారికి మనం ఎంతో సాయం చేసినవారం అవుతాం.
దేవకి అష్టమగర్భంలో తనకు నారాయణుడే పుడ్తాడని తెలుసుకొని, ఆ రాక్షసుడు వింటే తన బిడ్డను చంపేస్తాడని ఆ ప్రసవ వేదనని నిశ్శబ్దంగా భరించింది. అంతటి ధీర వనితలు మహిళలు.
నేటికీ ఆడవారు మగాళ్లకు బలిపశువులుగా మారుతున్నారు. కామాందులకు బలి అయిపోతున్నారు. ప్రతీరోజు పేపరులో ఎవరో ఒకరు ఈ అమానుష చర్యలకు బలి అవుతున్నారు. ఈ దాడులను ఎదుర్కునే ధైర్యం ఆడవాళ్లకు ఎలా వస్తుంది. ఎప్పుడు వస్తుంది. తెలియకుండా ఉంది.
ఆడది అర్ధరాత్రి వంటరిగా నడిచే స్వతంత్రం ఎప్పుడు వస్తుంది? ఎన్ని March 8లు వచ్చినా మహిళలకు ప్రతీ చోటా అవమానాలే. ఎన్ని ఉన్నతమైన ఉద్యోగాలు చేస్తున్నా కూడ స్రీ ఎన్నో విధాలుగా మగవాడి చేతులలో బలి అవుతూనే ఉంది. ఈ పరిస్థితి ఎప్పుడు మారుతుంది. స్త్రీ శక్తి ఎప్పుడు మేల్కుంటుంది. అమ్మ శక్తి స్వరూపిణి. నవరాత్రులలో తొమ్మిది రోజులు ఎన్నో విధాలుగా పూజించి మ్రొక్క్లు మొక్కినా కూడా ఆమెకు ఆడదంటే నిర్లక్ష్యమా . ప్రపంచం ఎంత ఉన్నతి సాధించినా మహిళా నీకు ఇంకా పూర్తి స్వతంత్రం లేదు అంటూ ఉంది.
పూర్వకాలం నుండి మగవాడు వయసులో పెద్దగా ఉండాలి. ఆడది వయసులో చిన్నగా ఉండాలి అని పెట్టారు. ఎందుకంటే మగవాడికి సేవ చేసేది ఎవరు? భర్త మంచివాడు అయితే ఫర్వాలేదు. స్త్రీలోలుడు అయితే వాడి శరీరమంతా పుచ్చిపోయినా వాడికి సేవ చేయడానికే ఆడదాని వయసు తక్కువ పెట్టారు. అక్కడ కూడా వారి స్వార్ధం కోసం ఆడవారికి అన్యాయం చేసారు. సంసారం రచకెక్కకూడదు అని, సర్దుకుపోవాలి అని, ఆడదానికే నీతులు చెప్తారు. ఎంత గొడవ జరిగిన మన తప్పు లేకున్నా కొంచం తలవంచితే ఆ గొడవ సద్దుమణుగుతుంది అని ఆడవారికే చెప్తారు .
కొన్నిసార్లు ఆరోగ్యసమస్యలు వచ్చినప్పుడు కొడుకుకోసమైనా, కూతురు కోసమైనా ఒక్క మూత్రపిండం మార్చవలసి వస్తే ముందుగా తల్లే కడుపుతీపితో తన రక్తం పంచుకున్న బిడ్డకోసం తన కిడ్నీ ఇవ్వడానికి ముందుకొస్తుంది. కాని తండ్రి నిమ్మకు నీరెత్తినట్టు ఉండిపోతాడు. తన జీవితం ఏమైన పర్వాలేదనుకుంటుంది తల్లి. కాని అమ్మో నా జీవితం అని జంకుతాడు మగవాడు అదే తండ్రి.
భార్యకు ఆరోగ్యం బాగా లేక నాకు ఆరోగ్యం బాగాలేదు ఒక వంటవాణ్ణి మాట్లాడండి అని భర్తతో చెప్తే అతను భార్యతో చూడు నా వంక చూడు. రోజూ నీ వంట తినకపోతే ఈ జన్మ వ్యర్ధం. బయట తినలేను. నువ్వే చేసి పెట్టవా అని అడుక్కుంటాడు. ఇప్పుడు కూడా ఇలాంటి మగాళ్లు/ మొగుళ్లు ఉన్నారు.
“ఐస్‌లాండ్” అనే దేశంలో 1975 అక్టోబర్ నెల 24 న దేశంలోని మహిళలందరూ తమ పనులు ఆపేసి సమ్మె చేసారు. ఈంట్లో వంట , ఉతకడం, కడగడమైనా, ఆఫీసుల్లో, దుకాణాలు మొదలైన వ్యాపార సంస్థల్లో కూడా ఆడవాళ్లు అందరూ పని ఆపేసి సమ్మె చేసారు. దుకాణాలు, హోటళ్లు, ప్రభుత్వ, ప్రైవేట్ కార్యాలయాలు, స్కూళ్లు, రైల్వే స్టేషన్లు, తెలిఫోన్ ఎక్షేజ్, రేడియో స్టేషన్ మొదలైనవన్నీ మూసేశారు. చాలా తీవ్రంగా జరిగిన ఈ సమ్మె చాలా ప్రభావన్ని చూపింది. వెంటనే ప్రభుత్వం దారికి వచ్చి వారితో చర్చలు జరిపింది. ఆ క్రమంలో తర్వాత ఆ దేశంలోని ఒక మహిళ తొలి మహిళా అధ్యక్షురాలిగా ఎన్నికైంది.

ఇటువంటి మార్పు మన దేశంలో కూడా రావాలని అందరూ ఆశిద్దాము. ఆడవారికి ఇబ్బందులు కలుగుతున్నాయనే ఉద్ధేశ్యంతోనే (She) షీ పోలీస్ బృందం ఏర్పాటు చేయబడింది. వీరు స్త్రీలకు చాలా సహకరిస్తున్నారు. అయినా కూడా మహిళల మీద జరిగే అత్యాచారాలు, అమానుషాలు జరుగుతూనే ఉన్నాయి.
ఆడదానికి ఆడది శత్రువు కాకూడదు. వారి మధ్య సమన్వయం కావాలి. అత్త అయినా, కోడలు అయినా, కూతురు అయినా , అందరూ కలిసి ఆలోచించి అందరూ నావాళ్ళే అనే భావన మనసునిండా నింపుకుని కలిసి ఉండాలి. అప్పుడే కుటుంబం, దేశం కూడా సంతోషంగా, సుభిక్షంగా ఉంటుంది.