సమర్ధత

రచన:   నిష్కల శ్రీనాథ్

 

గడియారంలో  పెద్ద ముల్లు పన్నెoడు దగ్గరికి  చిన్న ముల్లు ఆరు దగ్గరికి రాగానే సీటులోంచి లేచాను . ఈరోజు మధ్యాహ్నం బాక్స్ కూడా తీసుకురాలేదని ఏమో ఆకలి కాస్త ముందుగానే వేసింది. ఇక ఆలస్యం చేయకూడదు అని ఆఫీస్ బయటకు నడిచాను, దగ్గరలోనే హోటల్ ఉంది త్వరగా వెళితే మంచిది అనుకుంటూ నాలుగు అడుగులు వేశానో లేదో విజయ్ కనిపించాడు. వాడి ఆఫీస్ కూడా మా ఆఫీస్ కి దగ్గరే బహుశా వాడు కూడా హోటల్ కే వెళ్తున్నట్టు ఉన్నాడు .

నన్ను చూసి పలకరించాడు “ఏరా ! ఎలా ఉన్నావ్? పక్కనే ఆఫీస్ ఉన్నా కలవడం కుదరటం లేదు ఇద్దరికీ “అన్నాడు నవ్వుతు, ఎందుకో వాడి నవ్వులో ఎదో వెలితి కనిపించింది. “బాగానే ఉన్నాను రా”అంటూ వాడి భుజం తట్టి ఇద్దరం కలిసి హోటల్ లోకి కి వెళ్ళి ఆర్డర్ ఇచ్చి కూర్చున్నాం . నాకు వాడు ఎదో ఇబ్బందుల్లో ఉన్నాడు అనిపించింది కాని వాడిని ఆ విషయం ఎలా కదపాలో తెలియలేదు.

నా మౌనం వాడు అర్ధం చేసుకున్నాడు ఏమో వాడే మాట్లాడటం మొదలు పెట్టాడు “ఎలా ఉంది రా ఉద్యోగం? పాప బాగుందా? స్కూల్ లో జాయిన్ చేసావా?”అని అడిగాడు “ఉద్యోగం పర్లేదు రా బాగానే ఉంది . పాప స్కూల్ కి వెళ్లిపోతుంది మా ఆవిడ కూడా ఈమధ్య ఉద్యోగంలో జాయిన్ అయింది, నీకు తెలుసుగా అమ్మ పాపని చూసుకోలేదు అని ఉద్యోగం మానేసింది ఇప్పుడు అమ్మ పోయి 6 నెలలు కావస్తోంది పాప స్కూల్ కూడా తనకి ఆఫీస్ దగ్గరే కాబట్టి స్కూల్ అయిపోగానే వాళ్ళ ఆఫీస్ లో ఉన్న డే కేర్ లో ఉంచుతుంది తనూ వచ్చేటప్పుడు తీసుకువస్తుంది . పాప కూడా పెద్దది అయింది కదా అందుకే సులువు గా ఉంది కొంచెం “అన్నాను.

“మంచిపని చేసావు రా ! ఇద్దరు ఉద్యోగాలకు వెళ్తేనే ఈ సిటీ లో కాస్త గౌరవంగా ఉండగలం. లేదంటే భవీష్యత్తు మాట అటుంచి నెల వారి ఖర్చులకే అటూ,ఇటూ చూసుకోవాలి. ఇప్పుడు నా జీవితం అలాగే గంధరగోళంగా ఉంది ఏమి చేయాలా? అని తల పట్టుకోవలసి వస్తుంది” అని వాపోయాడు . విజయ్ నా కాలేజీ రోజుల నుండి స్నేహితుడు అప్పటి మా స్నేహం అలాగే కొనసాగుతూ వస్తుంది అయితే బాధ్యతల నడుమ స్నేహం అయితే కొనసాగుతుంది గాని తరచుగా కలవడం మాత్రం కుదరడం లేదు అలా చాలా నెలల తరువాత మళ్ళీ ఇప్పుడు కలిసాం ఇద్దరం. ఎప్పుడు సరదాగా ఉండే విజయ్ పెళ్ళి అయ్యి బాధ్యతలు పెరిగాక చాలా డీలా పడిపోయాడు.

“ఏమైంది రా? “అని అడిగాను “బంధాలు కొత్త బాధ్యతలను ఇస్తాయి అవి నెరవేర్చి ఆ బంధాలను కాపాడుకోవాలి అంటే డబ్బు కావాలి ప్చ్ మనకి వచ్చే జీతాలతో అన్ని అవసరాలు తీరాలంటే మాటలా “అంటూ ఏదేదో మాట్లాడటం మొదలు పెట్టాడు. వెంటనే నేను టేబుల్ మీద ఉన్న లోటాలో నీళ్ళు గ్లాస్ లోకి పోసి వాడికి అందించాను “అసలు నీ సమస్య ఏంటో సరిగ్గా చెప్పరా?”అన్నాను.

ఆ నీళ్ళు గట గటా తాగి చెప్పడం మొదలుపెట్టాడు “నీకు తెలుసు కద రా నాన్నగారు ట్రాన్స్ఫర్ అయ్యి మా ఊరుకి వెళ్లిపోయారు . నా ఉద్యోగం వల్ల వాళ్లతో వెళ్ళే అవకాశం లేదు కాబట్టి అప్పుడప్పుడు పండగకో, ఇంకేమైనా ఫంక్షన్స్ కో వెళ్ళేవాడిని . ఆ తరువాత నా పెళ్ళి నీరజతో అవ్వడం వెంట వెంటనే ఇద్దరు పిల్లలు నీరజ పాప పుట్టగానే ఉద్యోగం మానేసింది ఇంక బాబు పుట్టాక ఉద్యోగం ఆలోచన కూడా చేయలేదు. కిందటి సంవత్సరం వరకు అంతా బాగానే అయిపోయింది ఉన్న దానితోనే ఎదో సర్దుకుని ఆనందంగా ఉండేవాళ్ళం. పిల్లలు పెద్దవాళ్లు అయ్యేలోగా సొంత ఇల్లు తీసుకోవాలి అని ఏవేవో అనుకున్నాను.నాన్నగారు రిటైర్ అయ్యే వరకు ఇవే మా ఆలోచనలు కాని నాన్నగారు రిటైర్ అయ్యాక మా ఆలోచనలు అన్నీ తలక్రిందులు అయిపోయాయి”అంటూ గ్లాస్ లో ఉన్న మిగతా నీళ్ళు కూడా తాగి మళ్ళీ చెప్పడం మొదలు పెట్టాడు.

“నాన్నగారికి అప్పటికే బీపీ ఉంది దానికి షుగర్ కూడా తోడు అవ్వడంతో తరుచు గా చెక్ అప్ చేయించుకోవడానికి ఇక్కడికి వచ్చే వాళ్లు వాళ్ళ రానుపోను ఖర్చులు డాక్టర్ ఫీజులు,మందులు తడిసి మోపెడు అయ్యేవి అయినా కొడుకు గా అది నా బాధ్యత అని సర్దిపెట్టుకున్నాను ఎందుకంటే నాన్నగారికి వచ్చే పెన్షన్ తక్కువ చెల్లి పెళ్ళి కి లోన్, ఇంకా చిన్న చిన్న అవసరాలకు పెట్టిన లోన్స్ వల్ల పెన్షన్ తక్కువ వస్తుంది అది వాళ్లకు అక్కడ బతకడానికి సరిపోతుంది . ఆపై ఖర్చులన్ని నేనే పెట్టుకోవాలి నాన్నగారి ఆరోగ్య రీత్యా మేము ఊరు వెళ్ళడం కూడా ఎక్కువ అయింది అలా ఖర్చులు పెరగడం మొదలుపెట్టాయి “అంటూ ఆపాడు.

“అయితే ఎలాగూ అంకుల్ రిటైర్ అయ్యారు కదా, ఇక్కడే మీతో పాటే ఉంటే మీకు ఈ వయసులో వాళ్ళు అక్కడ ఎలా ఉన్నారో? అన్న ఆందోళన తగ్గుతుంది ప్రయాణం ఖర్చులు కూడా తగ్గుతాయి కద రా “అని అన్నాను.

దానికి వాడు చిన్న నవ్వు నవ్వి “అదే చేశాను రా ప్రయాణాలు చేయడం మనకే కష్టం అలాంటిది వాళ్లకు ఇంకా కష్టం అందుకే వాళ్లు రాక ముందే రెండు బెడ్రూం లు ఉన్న ఇల్లు తీసుకున్నా కాని రెండు నెలల తరువాత మనుషులు ఎక్కువ మంది ఉన్నారు నీళ్ళు ఎక్కువ వాడుతున్నారు అంటూ ఓనర్ గోల పెట్టేసరికి ఇల్లు మారాము. అక్కడ పట్టుమని ఆరు నెలలు కూడా కాలేదు. అమ్మ చెల్లిని పండగ కి పిలవాలి ఇంటి ఆడపడుచు వచ్చి వారం అయినా ఉండాలి. అప్పుడు ఇల్లు సరిపోదు అంటూ పెద్ద ఇల్లు చూడమని పోరు పెట్టింది, ఇంక చేసేది లేక మూడు బెడ్రూంలు ఉన్న ఇల్లు తీసుకున్నా కాస్త లోపలికి కాబట్టి అడ్వాన్స్ తక్కువే తీసుకున్నాడు కానీ ప్రతి నెల అద్దె పాతికవేలు కట్టేసరికి దేవుడు కనిపిస్తున్నాడు. పోనీ ఇంట్లో అయినా ప్రశాంతత ఉందా? అంటే అది లేదు”అంటూ చెప్తుంటే వెయిటర్ వచ్చి భోజనం ఇచ్చి వెళ్లాడు.

మళ్లీ చెప్పడం మొదలు పెట్టాడు విజయ్ “అమ్మ పద్దతి నీరజకు నచ్చదు, నీరజ పద్దతి అమ్మకు నచ్చదు. ఇన్నాళ్లు అప్పుడప్పుడు వచ్చేవారు కాబట్టి మా వరకు వచ్చేవి కాదు. కాని ఇప్పుడు ఇద్దరు ఒకే ఇంట్లో ఉండేసరికి గొడవలు మొదలు అయ్యాయి అమ్మ ఎక్కడ బాధ పడుతుందో అని అమ్మ వైపు మాట్లాడతాను . అయితే నీరజ కు కి కోపం వస్తుంది అయినా ఇప్పుడు పిల్లల ను చదివించే పని తప్పింది నాన్న గారు చూసుకుంటున్నారు . అన్నిటికి ఇప్పుడు మెషిన్లు ఉన్నాయి అయినా ఈ ఆడవాళ్లకు బద్ధకం ఎప్పుడో ఒకసారి వచ్చే తల నొప్పి ఇప్పుడు ప్రతి వారం వస్తుంది అప్పుడప్పుడు పలకరించే నడుం నొప్పి వారానికి రెండు సార్లు వస్తుంది. అమ్మ ఏమో పొద్దునే అన్నీ శుభ్రం చేసుకుని పూజ చేసుకుని అప్పుడు వంట గదిలోకి వెళ్ళ మంటుంది, నీరజ ఏమో అన్నీ చేసుకుంటూ కూర్చుంటే పిల్లలకు స్కూల్ కి ఆలస్యం అవుతుంది అంటుంది కాస్త పెoదలాడే లేస్తే అన్నీ అవుతాయి అంటుంది అమ్మ, మరి నాకు విశ్రాంతి వద్దా అంటుంది నీరజ . ఇద్దరు కరెక్టే అనిపిస్తుంది నాకు ఏమి చేయాలో తేలిక ఒక్కోసారి బయటకు వచ్చి కాసేపు అలా తిరిగి వెళ్తున్నా,వచ్చే నెల పిల్లల టర్మ్ ఫీజు కట్టాలి ఎలా కట్టాలో అర్ధం కావట్లేదు”అంటూ బాధ అంతా వెళ్ళగక్కాడు . బాధ అంతా బయటకు చెప్పగానే గుండె బరువు తగ్గిoదేమో తినడం మొదలు పెట్టాడు.

నేను ఆలోచిస్తూ తినడం మొదలు పెట్టాను,వాడు నా వైపు చుస్తూ తింటున్నాడు నా సమాధానం గురించి ఎదురు చూస్తున్నాడు అని అర్ధం అయింది వెంటనే చెప్పడం మొదలు పెట్టాను “విజయ్ ని పరిస్ధితి అర్ధం చేసుకోగలను కాని నిన్ను ఇన్ని సంవత్సరాల గా చూస్తున్నాను కాబట్టి నీ దగ్గర చనువు ఉంది కాబట్టి కొన్ని విషయాలు చెప్పాలని అనుకుంటున్నాను “అన్నాను.

“నా సమస్య కి పరిష్కారం దొరుకుతుంది అంటే తప్పకుండా వింటాను కాకపోతే అమ్మ,నాన్నని వెనక్కి పంపించడం అనే సలహా మాత్రం వద్దు “అంటూ వేడుకున్నాడు.

వాడి సమస్య నాకు పరిష్కారం నాకు వాడు చెప్తున్నప్పుడే తట్టింది కాని ముందుగా వాడి అలవాట్లలో మార్పు రావాలి అనే ఉద్దేశం తో చెప్పడం మొదలు పెట్టాను “విజయ్ మీ అమ్మ గారిని లేదా నీరజ ని అనే ముందు నీ అలవాట్లు ఒకసారి చూసుకో నువ్వు ఆఫీస్ కి వెళ్ళి రావడం కాకుండా ఇంటి పనులు అసలు ఎన్ని చేస్తున్నావ్? సహాయం మాట అటుంచి కనీసం నీ పనులు అయినా నువ్వు చేస్తున్నావా? ముందుగా నీరజ సంగతి చూద్దాం ముందు ఇంట్లో నలుగురు ఉండేవాళ్ళు భర్త, పిల్లలే కాబట్టి పని అంతా అయినా కాస్త విశ్రాంతి దొరుకుతుంది ఎందుకంటే మీరు అందరు బయటికి వెళ్ళి పోయేవాళ్ళు, కాని ఇప్పుడు మరొక ఇద్దరు సభ్యులు అదనం గా చేరారు ఇంటి పని ఎక్కువ అవుతుంది అంతే కాక చక్కర వ్యాధి, రక్త పోటు ఉన్న వాళ్ళకి అందరి లా ఉప్పు కారాలు సరి పడవు అందు కోసం వేరేగా వంట చేయాలి అంతే వంట పని ఎక్కువ అవుతుంది. దీనికి తోడు ఇంత పని చేస్తున్నా ఎదో ఒకటి తప్పు పడుతుంటే ఆమెకు మాత్రం ఎంత సహనం ఉంటుంది చెప్పు? అవును ఏమఁన్నావ్ రా! అన్నిటికి మెషిన్ లు ఉన్నా ఆడవాళ్ళకి బద్ధకమా? వాషింగ్ మెషిన్ లో బట్టలు నువ్వు వేసి పౌడర్ వేస్తే అది బట్టలు ఉతుకుతుంది కాని దానికి అదే దండెం మీద ఆరబెట్టుకొదు ఎంత డ్రైయర్ ఉన్నా మనమే ఆరబెట్టి మడత పెట్టి లోపల పెట్టాలి . మిక్సీ లో గాని గ్రైండర్ లో గానీ అంతే పిండి దానికి అదే వేసుకొదు మనమే వేసి పిండి అయ్యాక తీసి కడిగి పెట్టుకోవాలి కాబట్టి వాళ్లకు శ్రమ తగ్గింది ఏమో గానీ పని తగ్గలేదు పైగా నువ్వు తిన్న కంచం కూడా తీయవూ, అన్నీ పనులు చేస్తూ మళ్ళి ఉద్యోగం చేసి నీకు ఆర్ధిక ఆసరా ఇవ్వాలి అని అనుకుంటున్నావు “అని చెప్పడం ఆపి వాష్ బేసిన్ దగ్గరికి వెళ్ళి చేయి కడుక్కుని టేబుల్ దగ్గరికి వచ్చాను విజయ్ తింటూనే నా గురించి ఎదురు చూస్తున్నాడు .

“నాకు నీరజ ఉద్యోగం చేయాలి అని ఉంది అని నీకు చెప్పలేదు కద రా “అన్నాడు అప్పటికే వాడి విషయం లో ఎక్కడ లోపం ఉందో అర్ధం అవ్వ సాగింది విజయ్ కి.

“నువ్వు చెప్పలేదు కానీ నీ మాటల ద్వారా అర్ధం అయింది.  అవును, నాకొక విషయం చెప్పు ఊరిలో ఉన్న ఇల్లు అమ్మేసారా? లేదా అద్దె కు ఇచ్చారా?”అని అడిగాను.

“రెండు కాదు ఏవో సామానులు ఉన్నాయి అని ఇక్కడ సరిపోవు అని ఉంచారు ఇప్పుడు ఇల్లు మారాము కదా తీసుకురావాలి”అన్నాడు విజయ్.

“సరే రా టైం అయింది ఆఫీస్ కి వెళ్లాలి సాయంత్రం మీ ఆఫీస్ కి వస్తాను మనం ఒక చోటు కు వెళ్లాలి నీ సమస్య కు పరిష్కారం కూడా అక్కడే దొరుకుతుంది “అంటూ హోటల్ బయటకు వచ్చాను వాడు నవ్వుతు చెయి ఊపాడు . నేను కూడా నవ్వి ఆఫీస్ లో ఉన్న పని గురించి ఆలోచిస్తూ భారం గా నిట్టూర్చి నడక మొదలు పెట్టాను.

****************

“ఇల్లు బాగుంది రా ఒక బెడ్రూం ఫ్లాట్ అయినా విశాలం గా ఉంది . ముందు నుండి ఈ ఏరియా అంటే ఇష్టం నాకు కాని నా బడ్జెట్ లో ఇక్కడ ఇల్లు దొరక లేదు . అవును, మీ ఇల్లు బాగానే ఉంటుంది కదా మళ్ళి ఎందుకు మారుతున్నావు “అని అడిగాడు విజయ్ . ఆఫీస్ నుండి ఒక 10 కిలోమీటర్ దూరం లో ఉన్న ఏరియా లో ఉన్న అపార్ట్మెంట్ లో ఒక ఖాళీ ఫ్లాట్ ని చూస్తూ వాడి మది లో మెదిలిన ప్రశ్న కు సమాధానం గా చిరునవ్వు నవ్వి బయటకు తీసుకువచ్చాను .

అదే అంతస్థు లో నాలుగు ఫ్లాట్స్ ఉన్నాయి అన్నీ ఒక బెడ్రూం ఫ్లాట్స్ “అదిగో ఆ ఫ్లాట్ కూడా ఖాళీ గానే ఉంది “అన్నాను. వాడికి నా ఆంతర్యం అర్ధం అయింది ఏమో భయం గా “అరేయ్ పరిష్కారం అంటే ఇదా రా !”అన్నాడు .

“విజయ్ కొన్నేళ్ల క్రితం నాది కూడా ఇప్పుడు ఉన్న నీ పరిస్థితే నాన్న గారు పోయిన తరువాత అమ్మ మా దగ్గరకు వచ్చేసింది అప్పుడే పాప పుట్టింది ప్రియ కూడా ఉద్యోగం మానేసింది . ప్రియ కు ఒక్కసారిగా ఒంటరి తనం కమ్ముకుంది ఇంక అమ్మ అన్నీ పద్దతి ప్రకారం జరగాలి ప్రియ కు చిన్న పిల్ల తో అయ్యేది కాదు రోజంతా ఇంట్లో వేరు వేరు పద్ధతుల్లో పెరిగిన వాళ్లు ఉంటే కచ్చితం గా గొడవలు వస్తాయి . అమ్మ గత కొన్ని సంవత్సరాల గా ఓకే విధం గా ఉండటం అలవాటు అయ్యి ప్రియ ఏమి చేసినా నచ్చేది కాదు . అందులో నా తప్పు కూడా ఉంది ఇంటి పనుల్లో కల్పించుకోక పోవడం ఇంకా అమ్మ ఒంటరి తనాన్ని గుర్తించలేక పోవడం . ఇలా కాదు అని అమ్మ ను రోజు దగ్గర లో ఉన్న గుడి కి తీసుకు వెళ్ళడం మొదలు పెట్టాను కాస్త కష్టం అయినా అమ్మ సమస్య ఏంటో అర్ధం అయింది . ఆ ఊరి కి బాగా అలవాటు పడిన అమ్మ ఇక్కడ ఇమడ లేక పోతుంది అని “.

విజయ్ ఆసక్తి గా వినడం చూసి మళ్ళీ మొదలు పెట్టాను “తక్కువ సమయం లోనే అందరి తో కలిసి పోయింది గుడి లొనే ఎక్కువ సమయం గడపడం వల్ల ఇంటి పనుల్లో ప్రియ కు పూర్తి స్వాతంత్రం వచ్చింది నేను కూడా సహాయం చేయడం మొదలు పెట్టాను. కొద్దీ రోజుల్లో నే ఇంటి వాతావరణం లో మార్పు వచ్చింది . వాళ్ళ ఇద్దరు బాగా కలిసి పోయారు ఒకరి ఇష్టాలను ఒకరు గౌరవించుకోవడం మొదలు పెట్టారు . అందుకే అమ్మ పోయాక ప్రియ ఇంట్లో ఒక్కర్తే అయిపోతుంది అని ఉద్యోగం లో చేరమన్నాను “.

“మరి నాది కూడా ఇంచుమించు నీ సమస్య లాంటిదే కదరా! మరి నాకు మాత్రం ఇలాంటి పరిష్కారం చూపించావు? “అన్నాడు విజయ్ ఆలోచిస్తూ. నాకు తెలుసు వాడు ఇలా అడుగుతాడని “అన్నీ ప్రశ్నల కు ఒకే సమాధానం రాయలేము కదా,అలాగే అన్నీ సమస్యలకు ఒకే పరిష్కారం ఉండదు . నీ విషయానికి వస్తే నీకు అమ్మ,నాన్న ఇద్దరి బాధ్యత ఉంది, అంతే కాక అన్నయ్య గా బాధ్యత గా చెల్లి ని,ఆమె కుటుంబాన్ని గౌరవించి పుట్టింటి ప్రేమ ను పంచాలి. నా విషయంలో ఇవి లేవు కాబట్టి అమ్మ ఒంటరి తనాన్ని పోగొట్టి ఆమె కు ఒక కాలక్షేపంను ఇవ్వడమే నా బాధ్యత అనుకున్నాను. మీ అమ్మ, నాన్న మరొక ఇంట్లో ఉన్నంత మాత్రానా వాళ్ళను నువ్వు దూరం పెట్టినట్టు కాదు, అదే అంతస్థు కాబట్టి వాళ్లకు దగ్గరగా ఉంటావు . ప్రాక్టికల్ గా మాట్లాడాలి అంటే మీ అమ్మ గారికి, నీరజకు ఎవరి పనుల్లో వారికి స్వాతంత్రం వస్తుంది . మీ చెల్లి వచ్చినా అమ్మ,నాన్న దగ్గర ఉంటుంది వాళ్లకి మనస్ఫూర్తి గా మాట్లాడుకునే అవకాశం ఉంటుంది.అన్నిటి కన్నా నీకు సంతోషం కలిగించే విషయం ఏంటి అంటే, రెండు ఇళ్లకు కలిపి అద్దె 18,000 కాబట్టి నీకు డబ్బు సమస్య కాస్త తగ్గుతుంది “.

విజయ్ ఏమనుకున్నాడో ఏమో తల పంకించాడు. సమాధానంగా నేను నవ్వి వాడి భుజం తట్టి “వెళ్దాం పద ! ఇప్పటికే ఆలస్యం అయింది “అన్నాను.

**************

“హాయ్ రా! బాగున్నావా “అంటూ వచ్చాడు విజయ్ మా ఆఫీస్ కి వాడిని కలిసి దాదాపు అయిదు నెలల పైనే అయింది అప్పుడప్పుడు ఫోన్ లో మాట్లాడటమే కాని ముందు కలిసినప్పటి కన్నా మనిషి హుషారు గా ఉన్నాడు.

“బాగున్నాను రా! నువ్వు ఎలా ఉన్నావు? చాలా మార్పు వచ్చింది నీలో, సంతోషం గా ఉంది . ఇంట్లో అందరు ఎలా ఉన్నారు? “అని చిరు నవ్వుతో అడిగాను .

“నేను బాగున్నాను రా! అరేయ్ రేపు పాప పుట్టిన రోజు మీ ముగ్గురు తప్పకుండా రావాలి నీరజ మరి మరి చెప్పింది ఇంటికి వెళ్ళాక ఫోన్ చేయిస్తాను తనతో “అని అన్నాడు.”ఎందుకు లే రా ! నువ్వు చెప్పావు గా చాలు మేము వస్తాము . అది సరే ఇంట్లో పరిస్ధితి ఎలా ఉంది రా? “అన్నాను.

“బాగుంది రా ఇలా నేను చెప్పడానికి కారణం నువ్వే అంటే నువ్వు ఇచ్చిన పరిష్కారం . ఇంట్లో చాలా మార్పు వచ్చింది. మొదట్లో అమ్మ,నాన్న చాలా బాధ పడ్డారు మేము నీకు భారమాఁ అని,కాని వేరేగా వెళ్ళాక వాళ్లకి కొంచెం తేడా తెలిసింది . నాన్న మా పిల్లల కు తెలుగు చెప్పడం విని తెలుగు మాస్టార్లు తక్కువైన ఈ రోజుల్లో నాన్న గారు దొరకడం అదృష్టం అనుకుని అపార్ట్మెంట్ లో వాళ్ళ పిల్లల ను నాన్న దగ్గరికి ట్యూషన్ పంపడం మొదలు పెట్టారు . ఊర్లో ఉన్న ఇల్లు అద్దె కు ఇచ్చేసి సామాన్లు ఇక్కడికి తీసుకు వచ్చేసారు . అమ్మ పిండి వంటలు బాగా చేస్తుంది కదా, అక్కడ ఉన్న ఇద్దరి, ముగ్గురు తన వయసు వాళ్లతో కలిసి ఈ పిండి వంటలు పెళ్ళి లకు, మిగతా శుభకార్యాలకు సప్లై ఇవ్వడం మొదలు పెట్టింది. అలా వాళ్ళ ఆదాయం తో వాళ్ళు సంతోషం గా ఉన్నారు. ఆర్దిక సమస్యలు కొంచెం తగ్గాయి. నీరజ కూడా ఇంటి నుండే తన కు తగ్గ ఉద్యోగం వెతుక్కుంది . ఈమధ్య నిన్ను కలవలేక పోయా సారీ రా, ఇంటి పనుల్లో కూడా సాయం చేయడం తో నాకు చిరాకు తగ్గింది అందుకే అసలు టైం దొరకట్లేదు ఈ పనులతో  . ఆరోజు ధైర్యం చేసి అడుగు ముందుకు వేయకపోతే ఇప్పటికి అలాగే ఉండేవాడిని ఏమో. నీకు చాలా చాలా థాంక్స్ రా”అంటూ నా చేతులూ పట్టుకున్నాడు ఆనందంగా అన్నాడు.

“మంచి విషయం చెప్పావు అయితే అందరు ఆనందంగా ఉన్నారు కదా, అంతే రా మన శరీరానికి, మెదడుకు నిరంతరం పని ఉండాలి లేదంటే అనవసరమైన ఆలోచనలు, భయంకరమైన రోగాలు ఆపైన అవసరానికి మించి మందులు . విజయ్ మాములుగా ఆడపిల్లలకు జాగ్రత్తలు చెపుతారు పెద్దవాళ్ళు ఇంటి బాధ్యతలు,బంధాలు సమర్ధవంతంగా నిర్వర్తించి మంచి పేరు తెచ్చుకోవాలి అని కానీ మనకి అంటే మగ వాళ్లకు అలా బంధాలను సమర్ధవంతంగా నిర్వహించడం  రావట్లేదు కారణం పెళ్ళి వల్ల ఆడవాళ్ళకు మాత్రమే జీవితంలో మార్పు వస్తుంది అనే భావన. అందుకే అటూ తల్లితండ్రులకు ఇటు భార్యకు మధ్య నలిగి పోతున్నాం . కొడుకుగా, భర్తగా, తండ్రిగా ఇన్ని బాధ్యతలు సక్రమంగా చేయాలి అంటే మనకి మనం ఏర్పరచుకున్న బంధాల మధ్య సమతుల్యత పాటించాలి . ఇప్పుడు చూడు ఎవరికీ వారికి వారి వారి పనుల్లో స్వాతంత్రం లభించింది కాబట్టి బంధాల మీద గౌరవం పెరిగింది నీరజకు కూడా శ్రమ తగ్గింది తన పనికి విలువ పెరిగింది నీ దగ్గర కాబట్టి నీకు, నీ వాళ్లకు గౌరవం ఇస్తుంది, ప్రేమను పంచుతుంది. అన్నిటి కన్నా పెరిగిన ఆదాయం ఖర్చులను తట్టుకునేలా ఉండటంతో మీ జీవితంలో ఇలాంటి చిన్న, చిన్న సరదాలు ఉన్నాయి . ఇది తెలియక చాలా మంది బంధాలను తెంపుకుని జీవితాల ను నాశనం చేసుకుంటున్నారు “అన్నాను విజయ్ కు అర్ధం అయినట్టు తృప్తి గా నవ్వాడు.

 

 

**********సమాప్తం**********

 

 

 

 

 

 

అన్యోన్య దాంపత్యం

రచన: నిష్కల శ్రీనాథ్

 

‘అలనాటి రామచంద్రునికి అన్నింటా సాటి ..” అంటూ టీవీలో వస్తున్న పాటకు కూనిరాగం తీస్తూ బాల్కనీలో కుండీలలో ఉన్న మొక్కలకు నీళ్లు పోస్తుంది శ్రావణి. ఆ ప్రశాంత వాతావరణానికి భంగం కలిగిస్తూ పక్కింటి నుండి పెద్దగా అరుపులు వినపడ్డాయి , రోజు అవి విని విని అలవాటు పడిన శ్రావణి మాత్రం తన పని తాను చేసుకోసాగింది.

” మొదలైయిoది మళ్ళి ” అంది పని మనిషి సత్తెమ్మ ఇల్లు తుడిచిన గుడ్డని ఆరేస్తూ , శ్రావణి అది విని మౌనంగా వంటగదిలోకి వెళ్లింది సత్తెమ్మకు టీ పెట్టడానికి.

పక్కింటి నుండి అరుపులు ఆగిపోయాయి, శ్రావణి టీవీలో ఛానల్ మార్చింది ఆధ్యాత్మిక  ప్రవచనాలు  వస్తున్నాయి. సత్తెమ్మ కూడా శ్రావణి ఇచ్చిన టీ తీసుకుని టీవీ ముందు కూర్చుంది, అన్యోన్య దాంపత్యం యొక్క గొప్పతనం గురించి చెప్తున్నారు.

“చూడండమ్మా ఆ పంతులు గారు చెప్పినట్టు ఈ రోజుల్లో మొగుడు పెళ్ళాలు ఎంతమంది ఉంటారు , పొద్దస్తమాను దెబ్బలాడుకునే వాళ్లే ఇదిగో ఆ పక్కింటివాళ్ళ లాగా . మీకు తెలుసా ఆ పిల్లకు బొంబాయి ట్రాన్స్ఫర్ అయిందoటా కావాలనే చేయించుకుందట , ఆ అబ్బాయికేమో ఇంకో ఊరు ట్రాన్స్ఫర్ అయింది అని ఇక్కడ ఉండలేక కావాలనే చేయించుకున్నాదట . ఇద్దరు కలిసి ఉంటేనే అంతంత మాత్రంగా ఉంది కాపురం , ఇక దూరంగా పోతే ఇంకేటి ఉంటాది? ” అంది బుగ్గలు నొక్కు కుంటు సత్తెమ్మ  .

“అయ్యో ” అంది శ్రావణి మనసులో బాధగానే ఉన్నా, అది సత్తెమ్మ ముందు బయటపడటం ఇష్టం లేక అంతకు మించి ఏమి అనలేక పోయింది.

“అయినా ప్రేమ పెళ్ళి లు ఇలాగే ఉంటాయి అమ్మా అందుకే పెద్దోళ్ళ మాట వీనాల , పెద్దోళ్ళు చేసిన పెళ్ళి ళ్ళే బాగా ఉంటాయి మీ మొగుడు పెళ్ళాం చూడండి సారు , మీరు గొడవ పడటం నేను పని చేస్తున్న ఈ ఆరు సంవత్సరాలలో ఒకసారి కూడా చూడలేదు ఈ రోజుల్లో పిల్లలకి ఈ యన్ని అర్థం అవుతాయా ? ఏటి? నేను వెళ్తానమ్మా” అంటూ లేచింది సత్తెమ్మ.

సత్తెమ్మ వెళ్లిపోయాక తలుపు వేసి సత్తెమ్మ అన్న మాటలు గుర్తు వచ్చి నవ్వుకుంది ‘ తమది ఆదర్శ దాంపత్యమా? అసలు కనీసం మాట్లాడుకుంటే కదా గొడవలు వచ్చేవి ‘. మొదట్లో భర్త మౌనం చిరాకు తెప్పించినా తరువాత పిల్లలు పుట్టడం వాళ్ళ పెంపకంలో అన్నీ మర్చిపోయింది శ్రావణి.  పిల్లలు పెద్దవాళ్ళు అవ్వడం ఉద్యోగరీత్యా భర్త తరచు క్యాంపులకు వెళ్ళాల్సిరావడం  ఇప్పుడు మళ్లీ ఆ నిరాశ , నిర్లిప్తత జీవితంలో చోటు చేసుకున్నాయి. అందుకే ఆ ఒంటరితనం ని దూరం చేయడానికి మొక్కలు పెంచుతూ కాలం వెళ్ళదిస్తుంది  శ్రావణి. మొక్కలు గురించి ఆలోచన రాగానే అవి ఉన్న బాల్కనీ అక్కడ నుండి వినపడే పక్కింటివాళ్ళ గొడవలు గుర్తు వచ్చాయి . ‘ చూడ చక్కని జంట ‘ అనుకుంది శ్రావణి మహిత, చరణ్ ని చూసి , పెళ్ళికి వెళ్ళినప్పుడు ఇద్దరు ఎంత చక్కగా నవ్వుతూ ఉన్నారు . వాళ్ళని అలా చూడటం అదే మొదటి సారి అదే చివరిసారి కూడా. పెళ్ళి అయిన పది రోజులకే ఆ ఇంట్లో పెళ్ళికళ పోయింది ఎప్పుడు గొడవలతో రణరంగంలా మారిపోయింది . మధ్యలో ఒక్కోసారి మహిత పలకరించడం ‘అక్కా’ అని పిలవడం ఆనందంగా అనిపించినా అంత గొడవ జరుగుతున్నా ఆ ఇంట్లో ఉన్న పెద్దవాళ్లు ఆ గొడవలని ఆపే ప్రయత్నం చేయకపోవడం శ్రావణికి ఆశ్చర్యంగా అనిపించేది . శ్రావణి ఆలోచనలకు భంగం కలిగిస్తూ ఫోన్ మోగింది.

“హలో ! శ్రావ్స్ ఎలా ఉన్నావే?” అన్న గొంతు విని ఆనందంగా గట్టిగా అరిచింది శ్రావణి ” హేయ్ జయ , రాక్షసి ఏమైపోయావు చాలా రోజులైంది నీతో మాట్లాడి” అంది ఉత్సాహంగా.

” నేను బాగున్నాను , ఇంటి హడావిడిలో ఉండి కాల్ చేయడం కుదరలేదు , అసలు విషయానికి వస్తే వచ్చే నెల మా గృహప్రవేశం నువ్వు సకుటుంబ సపరివార సమేతoగా రావాలి ”  అంది జయ .

“పిల్లలకి పరీక్షలు ఉండచ్చు ఈయనకి క్యాంపులు ఎప్పుడు పడతాయో తెలిదు ” అంది శ్రావణి ఆలోచిస్తూ.

” ఇలాంటి సాకులు నాకు చెప్పద్దు నా పెళ్ళికి , బాబు బారసాలకి అలాగే సాకులు చెప్పావు ఈసారి మాత్రం నేను ఊరుకోను ” అంది జయ కొంచెం కఠినంగా

” అబ్బా చెప్పేది పూర్తిగా విను పిల్లలను చూసుకోడానికి అమ్మ,నాన్నని రమ్మని చెప్తాను లే , ఇంక మా వారి సంగతి తెలిదు వస్తారని కచ్చితంగా చెప్పలేను . నేను మాత్రం తప్పకుండా వస్తాను ,సరే నా ” అంది శ్రావణి.

జయ నవ్వుతూ సరే అంది మరో అరగంట ఇద్దరు పిచ్చా పాటి మాట్లాడుకున్నాక ఫోన్ పెట్టేసి రిజర్వేషన్ చేసే పనిలో పడింది శ్రావణి.

*****************

వేద మంత్రోచ్చారణతో , గృహప్రవేశానికి వచ్చిన బంధువులతో ఇల్లు కళకళ లాడుతుంది . సత్యనారాయణ వ్రతం చేస్తున్న జయ దంపతులను చూస్తున్న శ్రావణి ‘ అన్యోన్య దంపతులు అంటే వీళ్ళే నేమో జయ మాటకారితనం , కలుపుగోలుతనం ఆమె భర్త మెతకతనం , మంచితనం కలిసి ఆదర్శంగా కనిపిస్తున్నారు . ఇద్దరి భాషలు వేరు వేరు అయినా ప్రేమ ఉంటే చాలు ఆ బంధం నిలబడటానికి అని నిరూపిస్తున్నారు  ‘ అనుకుంది. రెండు రోజుల నుండి గమనిస్తున్న వాళ్ళ ఇంటి వాతావరణం శ్రావణికి అలా అనిపించేలా చేసింది. జయది ప్రేమ పెళ్ళి భాష ప్రేమకు అడ్డంకి కాదు అని పెద్దవాళ్ళని ఒప్పించారు . పెళ్ళి అయ్యాక  చెన్నై మకాం మార్చారు. జయ కూడా తన భర్త తరపువారితో  బాగా కలిసిపోయింది. ఈ వాతావరణం చూసిన శ్రావణికి సత్తెమ్మ ప్రేమ పెళ్ళి గురించి అన్న మాటలు గుర్తు వచ్చాయి అయితే భార్య, భర్త మధ్య అవగాహన ఉండాలే గానీ ప్రేమ పెళ్ళి అయినా , పెద్దలు కుదిర్చిoది అయినా ఒకటే అని అర్ధం అయింది శ్రావణికి.

గృహప్రవేశం అయిపోగానే జయ తరపు బందువులు బయలుదేరారు , భర్త తరపు వాళ్లు అందరిది అదే ఊరు కావడంతో సాయంత్రమే ఇల్లు ఖాళి అయిపోయింది. శ్రావణి కూడా తరువాతి రోజు ప్రయాణానికి సిద్దమవుతుంటే జయ ఒప్పుకోక ఆ మరుసటి రోజుకి టికెట్ బుక్ చేయించింది.

మరుసటి రోజు జయ, శ్రావణి కలిసి బీచ్ కి వెళ్లారు . చాలా కాలం తరువాత కలుసుకోవడం వల్ల గృహప్రవేశం హడావిడి వల్ల ముందు రోజు మాట్లాడుకోక పోవడం వెరసి ప్రపంచాన్నే మర్చిపోయి మాట్లాడుకున్నారు చాలా సేపు .

శ్రావణి ఫోన్ లో టైం చూసేవరకు తెలీలేదు ఇద్దరికీ ” జయ ఇంక వెళ్దామా చాలా సేపు అయింది వచ్చి ” అంది శ్రావణి. “చాలా ఆకలిగా ఉంది అదిగో ఐస్ క్రీమ్ ఉంది తినేసి వెళ్దాం ” అంది జయ శ్రావణి చేయి పట్టుకుని.

ఇద్దరు ఐస్ క్రీమ్ పార్లర్ కి వెళ్లారు , జయ ఐస్ క్రీమ్ తీసుకురావడానికి కౌంటర్ దగ్గరికి వెళ్లింది. శ్రావణి చుట్టూ చూస్తుంటే వాళ్ళ వెనక టేబుల్ దగ్గర ఉన్న వాళ్లు మాట్లాడుకుంటున్నారు. శ్రావణి కి అది తెలిసిన గొంతులా అనిపించి వెనక్కి చూసింది.

శ్రావణి నొసలు చిట్లించి ఆశ్చర్యంగా చూసింది అక్కడ దృశ్యం చూసి ఒక జంట ప్రేమగా ఐస్ క్రీమ్ తినిపించుకుంటున్నారు అయితే అక్కడ ఉన్న జంట మరెవరో కాదు మహిత , చరణ్ .

ముంబైలో ఉండాల్సిన మహిత, నోయిడాలో ఉండాల్సిన చరణ్ ఇక్కడ ఉన్నారేoటి ? అని ఆశ్చర్యంగా చూస్తున్న శ్రావణి వైపు చూసిన మహిత ” హాయ్ ! అక్కా” అంటూ పలకరించింది.

ఇద్దరు శ్రావణి టేబుల్ దగ్గరికి వచ్చి కూర్చున్నారు తనకు వచ్చిన సందేహం గురించి అడిగింది శ్రావణి ” మా ఫ్రెండ్ పెళ్ళికి వచ్చాము ఎలాగూ లాంగ్ వీకెండ్  ఇంకో రెండు రోజులు ఉండి తరువాత తనూ నోయిడా ,నేను ముంబై ” అంటూ తేలిగ్గా చెప్తున్న మహిత వైపు ఆశ్చర్యంగా చూసింది శ్రావణి .

” అయితే మీ ఇద్దరి మధ్య గొడవలు సద్దు మణిగి మళ్లీ ఒక్కటి అయ్యారన్న మాట ,చాలా సంతోషంగా ఉంది ” అంది శ్రావణి.

మహిత, చరణ్ ఒకరి వైపు ఒకరు చూసుకొని నవ్వుకున్నారు, ఎందుకు నవ్వుతున్నారో తెలియక తికమక పడింది శ్రావణి. వాళ్లు ఇద్దరు నవ్వడం ఆపి శ్రావణి వైపు చూసారు ” అక్కా ! అసలు మా ఇద్దరి మధ్య గొడవలు ఉంటేగా మళ్ళి కలవడానికి ” అంది మహిత .

” అదేంటి అంతగా గొడవ పడేవారు కదా మీరు ” అంది శ్రావణి ప్రశ్నార్థకంగా .

“అది అంతా నాటకం అక్కా. అసలు జరిగింది ఏంటి అంటే, నేను,చరణ్ అయిదు ఏళ్లుగా ప్రేమించుకుంటు న్నాము . చరణ్ వాళ్ళ ఇంట్లో కట్నం ఎక్కువ ఆశించారు ఎందుకంటే చరణ్ కి కట్నం తీసుకుని వాళ్ళ స్టేటస్ పెంచుకుని వాళ్ళ చెల్లికి డబ్బున్న సంబంధం చేయాలనీ వాళ్ళ అమ్మగారి ఆశ . మా ఇంట్లో మగ పిల్లలు లేరు కాబట్టి అల్లుళ్ళను గ్రిప్ లో పెట్టుకుంటే ఆడపిల్లల పెళ్ళిళ్ళు అయినా  వాళ్ళ మాటే నెగ్గుతుంది అని మా వాళ్ళ ఆలోచన . అందుకే ఒకరి కుటుంబం మీద మరొకరి కుటుంబానికి మంచి అభిప్రాయం కలగలేదు ఫలితంగా పెళ్ళి అయిష్టంగా జరిగింది . పెళ్ళి అయిన మూడో రోజు నుండే చరణ్ వాళ్ళ అమ్మ గారు ఎదో ఒక విధంగా మా మధ్య మాటలు పెరిగేలా ప్రవర్తించేవారు. మొదట్లో చరణ్ కి అర్ధం అయ్యేది కాదు తరువాత అర్ధం అయింది . అప్పుడు ఒకటి నిర్ణయించుకున్నాము మూడో వ్యక్తి వచ్చి గొడవ పెట్టే కన్నా మేమే గొడవ పడితే మా మీద ఆసక్తి తగ్గుతుంది కదా అని. అందుకే అదే చేసేవాళ్ళం కావాలనే గొడవ పడటం, సాయంత్రం 7 కే ఆఫీస్ అయిపోతే రాత్రి తొమ్మిది వరకు ఇద్దరం అలా తిరుగుకుంటు రావడం ఇంట్లో మాత్రం ఏమి తెలియనట్టు గొడవ పడుతున్నట్టు నటించడం. మా వాళ్లు కూడా అదే నమ్మి నన్ను ఓదార్చడానికి ప్రయత్నిస్తూ వేరు కాపురం గురించి సలహాలు ఇస్తున్నారు ” అంటూ వివరం గా చెప్పింది మహిత

శ్రావణి , మాటల మధ్య ఐస్ క్రీమ్ తీసుకువచ్చిన జయ ఇద్దరు ముఖాలు చూసుకున్నారు. అంతకు ముందే వాళ్ళ విషయం శ్రావణి చెప్పడంతో వాళ్ళని వేరేగా పరిచయం చేసుకోవలసిన అవసరం లేకపోయింది జయకు.

“మరి అలాంటప్పుడు ఇద్దరు వేరు వేరు ఊర్లకు ట్రాన్స్ఫర్ చేసుకోవడం ఎందుకు ” అంది శ్రావణి

“ఎంతకాలం నాటకం ఆడగలం, ఎప్పటికైనా తెలిసి పోతుంది. పోనీ ఇద్దరం ఒకే ఊరికి వెళ్దాం అంటే అక్కడికి కూడా వచ్చి ఎదో ఒకటి చేయాలనీ ప్రయత్నిస్తారు . అందుకే వేరువేరుగా ఉంటున్నాం అన్నట్టు వాళ్లకి అనిపించేలా ఇలా చేసాము ” అన్నాడు చరణ్.

“అయితే మరి దూరంగా ఎంత కాలం ఉంటారు ? ” అని అడిగింది జయ.

“ఇంకో ఆరేడు నెలల్లో చరణ్ ముంబై వస్తాడు , మాకు పిల్లలు పుట్టేవరకు అక్కడ ఉంటాం. ఈలోగా చరణ్ వాళ్ళ చెల్లి చదువు అయిపోతుంది తనకి పెళ్ళి చేయడం చరణ్ బాధ్యత కాబట్టి అప్పుడు వస్తాం . పిల్లలు ఉంటే ఇంక ఇద్దరినీ దూరం చేయాలనే ఆలోచన పెద్ద వాళ్లకి ఇంక ఉండదు అనుకుంటున్నాం ” అంటున్న మహిత ఆలోచనా శైలి ని అభినందించ లేకుండా ఉండలేక పోయారు శ్రావణి,జయ .

ఇన్ని ఉదాహరణలు చూసిన శ్రావణి కూడా తన దాంపత్య బంధాన్ని పటిష్ట పరిచే మార్గాలు గురించి ఆలోచిస్తూ ఇంటికి వెళ్లిన వెంటనే అవి అమలుపరచాలని నిర్ణయించుకుంది.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

ఆఖరి కోరిక

రచన: నిష్కలశ్రీనాథ్

ఎక్కడో దూరంగా మసీదు నుండి ప్రార్ధన మొదయిలైంది .
అప్పుడే సుభద్రకి మెలకువ వచ్చింది పక్కన భర్త రాఘవ కనిపించలేదు, బాత్రూంలో వెలుతురు కనిపిస్తుంది. రాత్రి జరిగిన గొడవ గుర్తొచ్చింది సుభద్రకి ‘బహుశా నిద్ర పట్టి ఉండదు లేదంటే ఇంత త్వరగా లేస్తారా ‘ అనుకుని మంచం మీద నుండి లేచింది.
వాకిలి ఊడ్చి ముగ్గు పెట్టింది. హాలులో ఉన్న బాత్రూంలోకి వెళ్లి స్నానం ముగించుకుని వచ్చింది .
రాఘవ అప్పటికే రెడీ అవుతుండడం చూసి వంటగదిలోకి వెళ్ళి కాఫీ పెట్టింది .
రోజు ఒక అరగంట నడకకు వెళ్లడం రాఘవకు అలవాటు. తాను బయటికి వెళ్లేలోగా కాఫీ తీసుకువచ్చి ఇచ్చింది సుభద్ర,
ఏం మాట్లాడకుండా తాగేసి వెళ్లిపోయాడు.
‘ఏం మనిషో ఇంత వయసు వచ్చిన ఈ కోపం మాత్రం తగ్గలేదు ‘అనుకుంది .
రాఘవ రిటైర్ అయ్యి సంవత్సరం కావస్తుంది. ముగ్గురు పిల్లల పెళ్లిళ్లు అయిపోయాయి. వాళ్లు వాళ్ళ పిల్లలు, సంసారాలతో క్షణం తీరిక లేకుండా గడుపుతున్నారు ఎప్పుడో పండగకు రావడం ఒక రెండు రోజులు ఉండి వెళిపోవడం రాఘవ కు బాగానే గడుస్తున్నా సుభద్ర కు మాత్రం కొన్నేళ్ల నుండి ఒకే రకమైన జీవితం విసుగు పుడుతుంది .
సుభద్ర వాళ్ళ ఊరు చాలా దూరం. అబ్బాయి ప్రభుత్వ ఉద్యోగి అని చాలా దూరం అయినా అమ్మాయి సుఖపడుతుంది అని రాఘవతో పెళ్ళి చేసారు సుభద్ర తల్లి తండ్రులు.
కాని సుభద్రకు అ ఊరు విడిచి రావడం ఇష్టం లేదు కాని పెళ్ళి అయ్యాక నీ భర్త వెంటే నువ్వు అని అందరు నచ్చచెపితే పద్దెనిమిదేళ్ళ వయసులో కొత్త పెళ్లికూతురులా ఈ ఊరులో అడుగుపెట్టింది
ముప్పైదు సంవత్సరాలు అయింది, పిల్లల పెంపకంలో కాలం ఎంత త్వరగా గడిచిపోయిందో తెలీలేదు సుభద్ర కి పిల్లలకి పెళ్లిల్లు అయిపోయాక మెల్లగా ఒంటరితనం అనిపించసాగింది .
రాఘవ రిటైర్ అయ్యేవరకు వేచి ఉండి అప్పుడు తన మనసులో ఎప్పటి నుండో ఉన్న కోరిక రాఘవ ముందు ఉంచింది .
దానిని అంతగా పట్టించుకోని రాఘవ చూద్దాం అంటు మూడు నాలుగు నెలలు దాటవేసాడు కాని పట్టు వదలకుండా అడుగుతూనే ఉంది. దాని పర్యవసానమే నిన్న జరిగిన గొడవ .
సుభద్ర తను పుట్టి పెరిగిన ఊరంటే ఎంతో ఇష్టం తనకు ఎన్నో జ్ఞాపకాలు ఇచ్చింది ఆ ఊరు .
తన స్నేహితురాళ్ళు కొంతమంది అదే ఊరు లో పెళ్లిళ్లు చేసుకుని స్థిరపడ్డారు. ఇంకొంతమంది దగ్గర ఊర్లలో స్థిరపడ్డారు. తను మాత్రమే చాలా దూరంలో ఉంది .
ఎప్పుడైనా ఊరు వెళ్లినా పట్టుమని పది రోజులు కూడా ఉండే అవకాశం లేకపోయేది సుభద్రకు. ఎప్పటికైనా తను పుట్టిన ఊరు లోనే కన్ను మూయాలని సుభద్ర కోరిక .
తన జీవితంలో చాలా భాగం అయిపొయింది ఇంకా మిగిలిన జీవితం తన ఊరులో గడపాలని కోరికను రాఘవ కు చెప్పింది.
మొదట్లో రాఘవ తను ఏమి సమాధానం చెప్పకపోతే ఉరుకుంటుంది అనుకున్నాడు.
కాని సుభద్ర పదే పదే అడుగుతుంటే నచ్చచెప్పాలని ప్రయత్నించాడు.
కాని సుభద్ర వినకపోయేసరికి కోపం వచ్చి గొడవ పెట్టుకున్నాడు .
“నీ కోరిక తీరడానికి ఇన్నేళ్ళుగా ఉన్న ఊరుని వదిలేసి రమ్మంటావా ఈ వయసులో. అక్కడికి వచ్చి ఎలా సర్దుకుపోగలను ”
అ మాట వినేసరికి చాలా ఏళ్లుగా మనస్సులో ఉన్న బాధ అంతా ఒక్కసారి బయటకు వచ్చింది సుభద్రకు. “పద్దెమినిమిదేళ్ళు పెంచిన తల్లితండ్రులని, పుట్టి పెరిగిన ఊరుని, నా అనుకునే వాళ్ళను వదిలేసి మీతో ఈ ఊరు వచ్చేసాను అన్నిటికి సర్దుకుపోయాను.
ఇన్నేళ్ల మన సంసారంలో నా గురించి మిమ్మలిని ఏ కోరిక అడగలేదు .
అ వయసులో ఏ నమ్మకంతో ఈ ఊరిలో అడుగుపెట్టానో, మీరు అదే నమ్మకం తో నా కోరిక మన్నిస్తారని అనుకుంటున్నా ” ఎప్పుడు తనతో అలా మాట్లాడని సుభద్రని చూస్తూ ఉండిపోయాడు రాఘవ .
రాఘవ మాట్లాడేలోపు గదిలోకి వెళ్ళి నిద్రపోయింది సుభద్ర .

*****************

రాఘవ నడుస్తున్నాడు అన్నమాటే గాని సుభద్ర గురించే ఆలోచిస్తున్నాడు.
నిన్న తను మాట్లాడిన దానిలో నిజం ఉంది, కాని ఎందుకో వెంటనే అ కోరికని మన్నించలేకపోతున్నాడు . ఈలోగా కాస్త అలసట అనిపించి అక్కడ బెంచ్ కనిపిస్తే అక్కడ కుర్చున్నాడు.
పక్కనే ఉన్న బెంచ్ మీద ఒక ముప్పైఏళ్ళ యువతీ కూర్చుని ఉంది.
ఎందుకో ఆమె మొహంలో విషాదం కొట్టొచ్చినట్టు కనిపిస్తుంది.
ఇంతలో ఆమె ఫోన్ మోగింది. ఆమె మాటలు బట్టి అర్థం అయింది ఆమె విషాదానికి కారణం .
ముగ్గురు అబ్బాయిల తరువాత లేక లేక పుట్టిన ఆడపిల్ల చాలా గారాబంగా పెరిగింది .
తనను పెళ్ళి చేసుకున్న వెంటనే భర్త కి బ్యాంకు లో ఉద్యోగం రావడంతో తమ కూతురు అదృష్టవంతురాలు అని మురిసిపోయారు .
కాని అ ఉద్యోగంలో తరచు బదీలీలు అవుతుంటే తల్లితండ్రులకి దూరం అయిపొయింది .
వాళ్ళ అమ్మ నాన్న ని చూద్దామన్నా ఎప్పుడు పంపేవాడు కాదు . ఇప్పుడు వాళ్ళ అమ్మగారికి ఒంట్లో బాగాలేదు అని ఫోన్ వస్తే పిల్లలకి పరీక్షలని అవి అయిపొయాక వెళ్ళమని అన్నాడంట భర్త .
అమ్మ ని వెంటనే చూడాలనిపించినా భర్త అర్థం ఎలాగూ చేసుకోడని గుడికి అని చెప్పి ఇక్కడ బెంచి మీద కూర్చుని బాధపడుతుంది అని అర్థం అయింది రాఘవ కి .
ఆమె తన బాధంతా ఎవరికో హిందీ లో చెపుతుంది.
రాఘవ కి ఒక్కసారి ఎవ్వరో చెంప చెళ్లుమనిపించినట్లు అయింది .
నిజమే ఇన్నేళ్ల లో సుభద్ర తల్లితండ్రులకి అవసరం అయినప్పుడు ఎప్పుడు పంపలేదు. ఎవో కారణాలు చెప్పి ఆపేసేవాడు. ఇప్పుడు కూడా అ యువతి తన కూతురి వయసున్న అమ్మాయి కావడంతో ఒక తండ్రి గా ఆ అమ్మాయి బాధ చూడలేకపోయాడు.
ఈలోగా ఆ అమ్మాయి ఫోన్ మాట్లాడటం అయిపోయింది. తన దగ్గరకి వెళ్ళి పరిచయం చేసుకుని తండ్రి లాంటి వాడినని అని ఓదార్చాడు,
వీలైతే తన భర్త దగ్గరకు వచ్చి నచ్చచెప్తానని మాట ఇచ్చాడు .
భాష తెలియని ఊరులో తమ భాషలో మాట్లాడి ఓదార్చడం ఆమెకు కాస్తా ఊరట నిచ్చింది .
ఆమె మొహం లో విషాదం మాయం అవడంతో ఊపిరి పీల్చుకుని ఇంటి దారి పట్టాడు రాఘవ మనసులో అప్పటికే నిర్ణయం తీసుకున్నాడు.

***************
సుభద్ర టిఫిన్ వంట పూర్తి చేసి వంటిల్లు సర్దుతుంది .
రాఘవ వచ్చే వేళ అయ్యింది. స్నానంకి వేడినీళ్లు పెడదామని అటు వెళ్లే లోపు గుండెల్లో సన్నగా నొప్పి ప్రారంభం అయింది .
మెల్లగా నొప్పి ఎక్కువ అవుతుంటే నొప్పికి తట్టుకోలేక అక్కడే నేల మీద కూలబడింది.
నొప్పి కి మెలికలు తిరుగుతుంటే ఈలోగా గేట్ శబ్దం అయింది.
ఎంతో ఆశతో తన నిర్ణయం ని చెపుదాం అని వచ్చిన రాఘవకి సుభద్ర పరిస్థితి చూసి కాళ్ళు చేతులు ఆడలేదు, వెంటనే బయటకి వెళ్ళాడు ఆటో ని పిల్చుకురాడానికి కాని ఇక్కడ సుభద్ర కి నొప్పి ఎక్కువ అవ్వసాగింది . ఒక్కసారిగా తను పుట్టినప్పటి నుండి నిన్నటి వరకు జరిగిన సంఘటనలు గుర్తుకువచ్చాయి,
తన నుండి ఏదో బయటికి వెళ్తున్నట్టు అనిపించింది.
అప్పుడు తన మనసులో అనుకుంది ‘తన కోరిక ఎప్పటికీ తీరదు. . . . . . ‘ అని అంతే సుభద్ర కళ్ళు శూన్యంలోకి చూస్తుండి పోయాయి .
లోపలికి వచ్చిన రాఘవ సుభద్ర ని చూసి లేపడానికి ప్రయత్నించి లేవకపోయేసరికి విషయం అర్థం అయ్యి ఏడుస్తూ సృహ కోల్పోయాడు.
జీవితం చాలా చిన్నది మనుషులు ఉన్నప్పుడు వాళ్ళ విలువ తెలీదు వాళ్ళు దూరం అయ్యాక తెలుసుకున్న ఉపయోగం లేదు. వాళ్ళని పూజించకర్లేదు, వాళ్ళ అభిప్రాయాలకు గౌరవం ఇచ్చి కాస్త ప్రేమ ని పంచితే చాలు

*******సమాప్తం*******.

తొలివలపు

రచన: నిష్కల శ్రీనాథ్

బయ్యప్పనహళ్ళి (బెంగళూరు)మెట్రో స్టేషన్ సమయం 7:45 మెట్రో ఎక్కేవాళ్ళు దిగేవారితో రద్దీగా ఉంది. ఈ నగరానికి వచ్చిన దగ్గర నుండి హడావిడి గా మనుషులు పరిగెత్తడం చూసి అలవాటు అయిపోయిన స్వప్న మాత్రం మెల్లగా సెక్యూరిటీ చెక్ ముగించుకుని లోపలికి వెళుతూ ఫోన్ కి ఇయర్ ఫోన్స్ పెట్టి చెవిలో పెట్టుకుంది. ఈ ప్రపంచంతో సంబంధం లేనట్టు ఆ పాత మధురాలు వింటూ మెట్లు ఎక్కడం మొదలుపెట్టింది. టికెట్ కౌంటర్ దగ్గరకు వచ్చాక గుర్తు వచ్చింది మెట్రో కార్డు రీఛార్జి చేయించాలని చాలా మందే ఉన్నారు. కాని ఎలాగూ టైం ఉంది కదా అని కౌంటర్ దగ్గర నిల్చుంది. చుట్టూ పరికించి చూసేసరికి ఎందుకో పండగ వాతావరణంలా ఉంది. అందరు జంటలుగా కనిపిస్తున్నారు. వాళ్ళ ముఖంలో ఎదో తెలియని ఆనందం. ‘ నాకు తెలియని పండగ ఏంటి అబ్బా ‘ అనుకుంటూ ఆ రోజు తేది చూసింది. అప్పుడు గుర్తు వచ్చింది ప్రేమికుల రోజు అని .
తన లో తానే నవ్వుకుంది స్వప్న ఇంతలో కౌంటర్ దగ్గరకు రావడంతో ఆలోచన మాని డబ్బులు ఇచ్చి రీఛార్జి చేసుకుంది. అప్పుడే ఒక ట్రైన్ వెళ్లిపోయింది. చేసేది ఏమి లేక అక్కడ బెంచ్ మీద కూర్చుని మళ్ళీ పాటలు వినడం మొదలు పెట్టింది. అప్పుడు మొదలు అయింది తనకి నచ్చిన పాట ‘ నన్ను వదిలి నీవు పోలేవు లే అదే నిజము లే. ….’ స్వప్న కళ్లలో మెరుపు పెదవుల పై చిరునవ్వు తన కళ్ళు ఎవరినో వెతుకుతున్నాయి స్వప్న ఆలోచనలు 6 నెలల వెనక్కు వెళ్లాయి. ఆరోజు కూడా ఇలాగే ట్రైన్ లో పాటలు వింటూ ఉంది ఇయర్ ఫోన్స్ ఒకవైపు పని చేయక పోవడంతో ఒక వైపే వినిపిస్తుంది పాట. మరో వైపు ట్రైన్ లో వాళ్ళ మాటలు వినిపిస్తున్నాయి. అకస్మాత్తుగా రెండో వైపు కూడా అదే పాట మరో వైపు ఏ చరణంలో ఉందో అదే వినిపిస్తుంది. ఆశ్చర్య పోయింది. స్వప్న పాట వినిపించిన వైపు చూసింది ఇయర్ ఫోన్స్ ని ఫోన్ కి పెట్టడానికి ఇబ్బంది పడుతున్న ఆకాశ్ కనిపించాడు. మొట్ట మొదటి సారి చూడగానే నచ్చేసాడు స్వప్నకి. ఎందుకో స్వప్నకి అర్ధం కాలేదు కాని ఇట్టే ఆకర్షించే శక్తీ అబ్బాయిలో ఉందేమో అనుకుంది కాని తన లాంటి అభిరుచి ఉన్న అబ్బాయి అదే ట్రైన్ లో తన ఎదురుగా కూర్చుని అదే పాట వినడం ఒకింత ఆశ్చర్యానికి గురి అయింది స్వప్న అప్పటి నుండి ఆకాశ్ ని గమనించడం మొదలు పెట్టింది కాల క్రమేణా అబ్బాయి పేరు ఆకాశ్ అని బ్యాంకు లో పని చేస్తున్నాడు అని తెలుసుకుంది ఏమి తెలియక పోయినా ఎందుకో అబ్బాయి మీద ఒక రకమైన ఆకర్షణ కలిగింది ఆఫీస్ వేళలు కూడా ఒకటే కావడం వల్ల దాదాపు ఇద్దరు ఒకే ట్రైన్ ఎక్కేవారు అలా అలా స్వప్న అ అబ్బాయి గురించి ఎదురుచూసి తను వచ్చాకే ట్రైన్ ఎక్కడం మొదలు పెట్టింది.
రోజు పీజీ(హాస్టల్) కి రాగానే స్వప్న రూమ్మెట్ స్వాతి తో ఈ విషయాలన్నీ చెప్పడం అలవాటు గా మారింది 5 సంవత్సరాలు గా స్వప్న ని చూస్తున్న స్వాతి కి ఇది ఆశ్చర్యానికి గురి చేసేది ఎవరితోనూ ఎక్కువగా కలవని తన పరిధి దాటి ఏ విషయాన్నీ పట్టించుకోని స్వప్న ఒక అబ్బాయి మీద అంత ఆసక్తి ఎందుకు చుపిస్తూoదో అర్ధం అయ్యేది కాదు ఇద్దరు ఒకే ఊరి వాళ్లు స్వాతి స్వప్న కి రెండేళ్లు సీనియర్ స్వాతి ఇక్కడ ఉండబట్టే స్వప్న తల్లితండ్రులు బెంగళూరు పంపారు అంతవరకు హాస్టల్ భోజనాన్ని తినలేక పోయిన స్వాతి కి స్వప్న ఒక అన్నదాత లా అనిపించేది స్వప్న చేసే వంటలకు స్వప్న కి అభిమాని గా మారిపోయింది స్వప్న చేసే ఘమఁ ఘమఁ లాడే వంటలు తను మోసుకువచ్చే వేడి వేడి కబుర్లు తో ఇద్దరు ప్రపంచాన్నే మర్చిపోయేవారు.
“ఎక్స్ క్యూస్ మీ ” అన్న పక్కన అమ్మాయి అభ్యర్ధన తో ఆలోచనల నుండి బయటకు వచ్చింది ట్రైన్ వస్తుంది అందుకే అందరు హడావిడి పడుతున్నారు తన కళ్ళు ఎదురు చూసిన చెలికాడు కుడి పక్కన కాస్త దూరం గా తెల్ల రంగు చొక్కా కింద బూడిద రంగు ప్యాంటు వేసుకుని హుందాగా నిల్చున్నాడు తన బట్టల వైపు చూసుకుంది తెల్ల రంగు అక్కడక్కడ నీలం రంగు పువ్వుల చుడీదార్ కాలేజీ లో ఉన్నప్పుడు తనకు నచ్చిన అమ్మాయి ఏ రంగు డ్రెస్ వేసుకుని వస్తే అదే రంగు చొక్కా వేసుకుంటే ఆనందించేవాళ్లు అబ్బాయిలు లేకపొతే వాళ్ళ ఫ్రెండ్స్ ఎవరైనా వేసుకుని వస్తే చొక్కాలు మార్చుకునే వాళ్లు అని స్నేహితురాలు చెప్పిన విషయం విని నవ్వుకుంది అప్పుడు ఇప్పుడు తను కూడా అలాగే ఆలోచిస్తుంది అనుకుంటూ ట్రైన్ ఎక్కింది.
*****************
” ఏంటి ఈరోజు లేట్ అయినట్టు ఉంది ఆఫీస్ లోన లేక ట్రాఫిక్ లోనా ??” అంటూ అడుగుతున్న స్వాతి ని చూసి నిట్టూరుస్తూ ” ఆఫీస్ లొనే ” అంటూ బట్టలు తీసుకుని బాత్రూమ్ లోకి వెళ్లింది ” చపాతీ లు చేస్తాను ఇదిగో కూర చెయ్యి ” అంటూ కడాయి స్వప్న చేతికి ఇచ్చింది ” ఏంటి ఈరోజు విశేషాలు అవును ప్రేమికుల రోజు కదా ” అంటూ కొంటె గా స్వప్న వైపు చూసింది స్వాతి ” అంత లేదు తల్లి ఆఫీస్ లో మీటింగ్ వల్ల లేట్ పైగా అమ్మ వచ్చి 3 నెలలు అవుతుంది ఇంటికి రమ్మని అడుగుతుంది అందుకే టికెట్స్ బుక్ చేస్తు టైం చూసుకోలేదు ఏమి ప్రేమికుల రోజో ఏంటో ఈరోజు అంతా పని తో అయిపోయింది” అంటూ నీరసం గా గరిటే తిప్పింది ” అది సరే ఇంతకి మన హీరో గారి సంగతి ఏంటి??” అంటూ కన్ను కొట్టింది స్వాతి వెంటనే స్వప్న ముఖం వెయ్యి వోల్ట్ బల్బు లా మారింది ఉత్సాహం గా చెప్పడం మొదలుపెట్టింది .
” మరి ఎప్పుడు మాట్లాడతావు తనతో ” అంది స్వాతి తన మంచం మీద దుప్పటి సరిచేసుకుంటూ ” అమ్మో మాట్లాడటమే నాకు మాములుగా ఎవరితోనైనా మాటలు మొదలు పెట్టాలంటే భయం అలాంటిది నేను నేనుగా వెళ్ళి ఆ అబ్బాయి తో మాట్లాడాలి అంటే నా వల్ల కాదు ” అంటూ స్వాతి వైపు తిరిగి పడుకుంది స్వప్న ” అయితే మరి దీనిని ఏమంటారు ప్రేమా? ఇష్టమా?? లేక నీకు పెళ్ళి ఇంకొకరితో అయ్యేంత వరకు ఇలాగే చుస్తూ ఉండిపోతావా?” ” ఇది ప్రేమో? ఇష్టమో? ఆకర్షణొ ? తెలిదు కానీ ఈ అనుభూతి మాత్రం చాలా బాగుంది” అన్న స్వప్న మాటలకూ పెదవి విరుస్తూ ” ఏది ఏమైనా త్వరగా అది ఏంటో తెలుసుకో ఎందుకంటే నీకు త్వరలో సంబంధాలు చూడటం మొదలుపెడతారు అప్పుడు మనసు మార్చుకోవటం కష్టం అవుతుంది” అంటూ కళ్ళు మూసుకుంది స్వాతి వైపే చుస్తూ స్వప్న ఆలోచనలో మునిగిపోయింది.
*****************
” ఏంటే ఇంత చిక్కిపోయావు నీ వంట నువ్వే తినలేక పోతున్నావా?” అంటూన్న తల్లి వంక కోపంగా చుస్తూ ” అమ్మా నీ కన్నా నేనే నయం పాపం అన్నయ్య ని, నాన్నని చూస్తే జాలి వేస్తుంది ” అంటూ సోఫాలో కూర్చుంది స్వప్న. అందరి నవ్వులతో ఆ ఇంట్లో సందడి మొదలు అయ్యింది.
” నాన్న నాకు చెప్పకుండా పెళ్ళి చూపులు ఎలా నిర్ణయించారు ? అసలు నా పెళ్ళి ఆలోచనలు మీకు మొదలుఅయినట్టు నాకు చెప్పనేలేదు ” ఆందోళన గా స్వప్న తన తల్లి తండ్రుల వంక చుస్తూ అడిగింది .” లేదు రా కిందటి వారమే నీ ఫోటో ఇచ్చాను. వెంటనే ఈ సంబంధం వచ్చింది కానీ నీకు అప్పుడే చెపితే కోపంతో ఇంటికి రావేమో అని ఇప్పుడు చెప్పాము. నీకు నచ్చకపోతే మేము అడ్డు చెప్పము సరే నా” అని తండ్రీ భరోసా ఇవ్వగానే ఆనందంగా తల ఊపింది స్వప్న .
“స్వప్న వాళ్ళు వచ్చేసారు నువ్వు తయారుగానే ఉన్నావు కదా ” అంటూ తల్లి గది లోకి వచ్చి అడగగానే అవును అన్నట్టు తల ఊపింది స్వప్న. కానీ ఎదో మూలన అనిపించింది ఎంతయైన మొదటి పెళ్ళి చూపులు అబ్బాయి ఎలా ఉన్నాడో చూడాలని ఉత్సాహం కలిగింది స్వప్నకి. మెల్లగా తలుపు వెనక నక్కి హాల్ లో ఉన్న వాళ్ళని చూడటానికి ప్రయత్నించసాగింది. అబ్బాయి వాళ్ళ అమ్మ నాన్న కనిపిస్తున్నారు. ఇంకో ఇద్దరు వ్యక్తులు కూడా ఉన్నారని తెలుస్తుంది. కానీ వాళ్ళు కనిపించడానికి ఇంకాస్త ముందుకు వెళ్లాలి. కర్టెన్ వేసే ఉంది కాబట్టి తను వేసే వేషాలు కనపడవు. తల ఇంకాస్త వంచి చూసింది. నల్ల రంగు జీన్స్ పైన కాషాయం రంగు టీ షర్ట్ కనిపిస్తుంది . ఇంకొంచెం వంగింది ముఖం కనిపించడం తలుపుకి అడ్డం గా వేసిన కుర్చీ తగులుకోవడం ఒకేసారి జరిగింది. ఇది నిజమా? కలా? అనుకుని దెబ్బకి లోపలికి వచ్చి కూర్చుంది తను చూసింది ఎవరినో కాదు ఆకాశ్ ని “నేడే ఈనాడే కరుణించే నన్ను చెలికాడే …..” అని ఒక పాట మనసులో వేసుకుని మురిసిపోతూ ఉన్న సమయంలో ” స్వప్న రా ” అంటూ తల్లి వచ్చి పిలుచుకుని వెళ్లింది .
“మా అమ్మాయి” అంటూ పరిచయం చేసింది తల్లి. అందరికి నమస్కారం పెట్టి కూర్చుంది స్వప్న. వాళ్ళు అడిగిన దానికి సమాధానం చెప్తుంటే తల్లి అందరికి ఫలహారాలు తీసుకువచ్చింది ” బాబు పెద్ద వాళ్ళ మాటలు అయిపోయాయి ఇప్పుడు మీరు మాట్లాడుకొండి అబ్బాయి ని మేడ మీదకి తీసుకువెళ్ళమ్మా” అంటూ కూతురు తో చెప్పాడు తండ్రీ సరే అన్నట్టు తల ఊపి అబ్బాయి సూటిగా చూడలేక కాళ్ళ వంక చూసింది తను ఊహించినట్టు గా నల్ల రంగు జీన్స్ కాకుండా పక్కన ఉన్న ముదురు నీలం రంగు జీన్స్ సోఫా లో నుండి లేచి నిలచో వడం తో స్వప్న కి ఏమి అర్ధం కాలేదు తల వెనక్కు తిప్పి కళ్లలో నుండి ఉబికి వస్తున్న కన్నీరు ఆపుకుంటూ మేడ మెట్ల వైపు నడిచింది.
” నా పేరు, ఉద్యోగం అన్నీ మీ వాళ్ళు చెప్పే ఉంటారు ఇక పోతే నా గురించి మీకు చెప్పాలని అనుకుంటున్నాను తరువాత మీ గురించి చెప్పండి నిజం చెప్పాలంటే మీ ఫోటో చూడగానే సరే అనేసాను అందుకే మీరు వైజాగ్ కి వచ్చారు అని తెలియగానే అమ్మ రమ్మని ఫోన్ చేసింది నా ఉద్యోగం వల్ల వాళ్లతో కలిసి ఉండడం తక్కువే నాకు…” ఈలోగా తన ఫోన్ మోగడం తో తీసి మాట్లాడటం మొదలుపెట్టాడు
“హలో ! ఆ రమ్య చెప్పు ,అవును ఆకాశ్ చేసాడు తన ఫోన్ రిపేర్ కి ఇచ్చాడు అది చెప్పడానికే చేసాడు ఇవ్వాలా వాడికి ఒక్క నిమిషం ” ” ఎక్స్ క్యూస్ మీ ” అంటూ స్వప్న తో అని క్రిందనే ఉన్న ఆకాశ్ ని పిలిచాడు ” ఎవరు అన్నయ్య ?” అంటూ ఆకాశ్ వచ్చాడు ” రమ్య రా ” అంటూ ఫోన్ చేతికి ఇచ్చి స్వప్న దగ్గరికి వచ్చి కూర్చున్నాడు ఎదో మాట్లాడబోతుంటే స్వప్న మధ్యలో కల్పించుకుని ” అరవింద్ గారు నన్ను క్షమించండి నాకు అప్పుడే పెళ్ళి చేసుకోవాలని లేదు ఒక 3 సంవత్సరాలు ఉద్యోగం చేసి అప్పుడు సొంతం గా తడి చెత్త తో వచ్చే ఉపయోగాల తో ఒక చిన్న బిజినెస్ మొదలు పెట్టాలని ఆలోచన పెళ్ళి అయ్యాక కూడా చెయ్యచ్చు అని అనుకోవచ్చు కానీ కొత్త బాధ్యతలు వచ్చాక మన కలలను వేరే వారికీ అనుగుణం గా మార్చుకోవలసి వస్తుంది అది నాకు ఇష్టం లేదు మీకు శ్రమ కలిగించినందుకు క్షమించండి” అంటూన్న స్వప్న కేసి అభిమానం గా చూస్తూ ” బాగుంది మీ లక్ష్యం నాకు మీ గురించి 3 సంవత్సరాలు ఎదురు చూడాలని ఉంది కానీ ఇందాక చూసారు గా మా తమ్ముడు చిన్నాన్న కొడుకు వాడికి నిచ్చితార్ధo అయిపోయింది 6 నెలల తరువాత పెళ్ళి ఈలోగా నాకు కూడా పెళ్ళి చేయాలనీ అమ్మ నాన్న అనుకుంటున్నారు మీకు జీవిత భాగస్వామి ని అవ్వలేక పోయిన ఒక స్నేహితుడి గా అనుకోండి మీ లక్ష్య సాధన లో ఎలాంటి అవసరం వచ్చినా నన్ను గుర్తుపెట్టుకోండి భయపడద్దు మా అమ్మ,నాన్న కి అభిప్రాయాలు కలవలేదు అని చెప్తాను” అంటూ నవ్వుతూ మెట్ల వైపు వెళ్లాడు అరవింద్.
*************
“ఏంటి స్వప్న ఇంకా ఎన్నాళ్ళు ఇలా నువ్వు వైజాగ్ నుండి వచ్చి నెల అవుతుంది ఇప్పటికి నువ్వు అ అబ్బాయిని మర్చిపోకపోతే ఎలా ఇంకొన్ని నెలలలో ఆ అబ్బాయికి వేరే పెళ్ళి అయిపోతుంది నువ్వు ఇంకా నీ జీవితం గురించి ఆలోచించు ” అంటూ స్వప్న కి బాక్స్ చేతికి ఇచ్చింది స్వాతి ” అదేం లేదు స్వాతి చాలా మంది ఇష్టపడినా ఎవ్వరి మీద కలగని ఇష్టం ఆ అబ్బాయి మీద కలిగింది కానీ చివరికి అది ఇలా అవుతుంది అనుకోలేదు అయినా ఇన్ని రోజులు షిఫ్ట్ మారడం తో తను కనిపించే అవకాశం లేదు అని కొంచెం దైర్యం చెప్పుకున్నా మళ్ళి ఈరోజు నుండి అదే షిఫ్ట్ అందుకే కాస్త ముందుగా వెళుతున్నాను కనిపించకుండా ఉండాలనే కోరుకుంటున్నాను” అంటూ బాధగా బ్యాగ్ తగిలించుకుని బయటకు నడిచింది స్వప్న .
“ట్రైన్ రిపేర్ ఆగిఁతూ ఇంద సైడ్ బన్ని ” అంటూ ఒక అమ్మాయి స్వప్నతో చెప్పడంతో ” ఎంత సేపు అవుతుంది” అని అడిగింది “వేరే ట్రైన్ వస్తది వెయిట్ మాడి ” అంది ఇంక చేసేది ఏమి లేక బెంచ్ మీద కూర్చుని ఆఫీస్ మెయిల్స్ చూసుకుంటుంది ఫోన్ లో ” ఎంత సేపు పడుతుంది ట్రైన్ రావడానికి” అన్న ప్రశ్న కి తల ఎత్తకుండానే “పది నిమిషాలు పడుతుంది” అని చెప్పింది కానీ ఎందుకో అనుమానం వచ్చి పక్కకి చూసింది ఆకాశ్ నవ్వుతు కనిపించాడు కాసేపు బిత్తరపోయింది తను అలా ఆశ్చర్యం గా చూడడం తో తనని గుర్తు పట్టలేదు అనుకుని ” మర్చిపోయారా ? అరవింద్ అన్నయ్య తో పాటు వచ్చాను కదా ” అన్నాడు గుర్తు వచ్చింది అన్నట్టు తల ఊపింది ” నా పేరు ఆకాశ్ ” అంటూ పరిచయం చేసుకున్నాడు.
“ఏంటి జేపీ నగర్ లో ఆర్ బి ఐ లేఔట్ ఆ!! నందిని హోటల్ ఉంది కదా అక్కడ మా బ్యాంకు ఒక పని చేద్దాం ఇద్దరం క్యాబ్ బుక్ చేసుకుంటే షేర్ చేసుకోవచ్చు త్వరగా కూడా వెళ్తాము ఏమంటారు? మీకు ఇబ్బంది లేకపొతేనే ?” ” పర్లేదు నేను కూడా ఆఫీస్ కి త్వరగా వెళ్ళచ్చు ” అంటూ మొహమాటం గానే క్యాబ్ ఎక్కింది.
స్వప్న లంచ్ బాక్స్ ఓపెన్ చేస్తు ఆలోచించింది ‘దేవుడు మళ్ళీ తనని ఎందుకు దగ్గర చేస్తున్నాడు ఇప్పుడిప్పుడే ఎదో మాములు మనిషిని అవుతున్నాను మళ్ళీ ఎందుకు ఆశ కల్పిస్తూన్నాడు లేదు తనకి కాస్త దూరం గా ఉండడమే మంచిది అనుకుని తినడం మొదలు పెట్టింది.
స్వాతి కి స్వప్న విషయం చెప్పగానే మంచం మీద నుండి కింద పడినంత పని చేసింది “నాకు పిచ్చిఎక్కుతుంది స్వప్న ” అంటూ జుట్టు పీక్కోవడం మొదలుపెట్టింది ” స్వాతి నేను మాత్రం నిర్ణయం తీసుకున్నాను ఈసారి మాత్రం సాటి ప్రయాణీకుడి గానే చూడాలని అందుకే సాయంత్రం కూడా కలిసి వచ్చినా నా మనస్సులో ఎలాంటి భావన లేదు వాళ్ళ అన్నయ్య తో నేను మాట్లాడింది అంతా ఆకాశ్ కి చెప్పాడట వాళ్ళ అన్నయ్య ఒక లక్ష్యం పెట్టుకుని దానికి కట్టుబడి ఉండడం బాగా నచ్చింది అంట తనకి, అప్పుడు తన పెళ్ళి గురించి అడిగాను ఇంకా తేది నిర్ణయించలేదు అని చెప్పాడు ” అంటూ ఉల్లిపాయలు తరగడo మొదలుపెట్టింది.
******************
“ఆహా మీకు కూడా పాత పాటలు అంటే ఇష్టమా చాలా విచిత్రం గా ఉందే చాలా కామన్ పాయింట్స్ ఉన్నాయి మన ఇద్దరిలో ” అన్నాడు ఉత్సాహం గా ఆకాశ్ ” పాటలే కాదు సినిమా లు కూడా ఇష్టం ఆదివారం అందరు కొత్త సినిమా గురించి ఎదురు చూస్తే నేను పాత సినిమాలు గురించి ఎదురు చూసేదానిని ” అంటూ చెప్పింది రెండు నెలల నుండి ఇద్దరు కలిసే ప్రయాణిస్తున్నారు ఎంత స్వప్న కలవకూడదు అనుకున్నా ఆకాశ్ తనంతట తాను కలిసే సరికి ఏమి అనలేకపోతుంది ఆకాశ్ కి ఫోన్ రావడం తో ఆలోచన నుండి బయటకి వచ్చింది నెంబర్ చూడగానే ఆకాశ్ ముఖం కోపం తో ఎర్రబడింది ” మావయ్య నేను చెప్పాల్సింది రాత్రే చెప్పాను ఇంకా రాయబారాలు నడపద్దు అని వాళ్ళకి చెప్పండి ఒకసారి నిర్ణయం తీసుకున్నాక నేను మార్చుకోలేను ఈ విషయం ఇంతటి తో వదిలేస్తే మంచిది ” అంటూ ఫోన్ పెట్టేసాడు .స్వప్న కి ఇదంతా ఇబ్బంది గా అనిపించినా అంత కోపం గా ఎప్పుడు చూడలేదు ఆకాశ్ ని అందుకే కారణం తెలుసుకోవాలని అనుకుంది ” ఏమైంది ఆకాశ్ గారు” అంటూ భయం భయంగా అడిగింది అప్పటికి గుర్తు వచ్చింది ఆకాశ్ కి పక్కన స్వప్న ఉంది అని ఇంక చెప్పక తప్పలేదు ఆకాశ్ కి ” అది మీకు తెలుసు గా నాకు నిశ్చితార్థo అయిందని అది వద్దు అనుకున్నాం ఎందుకు? ఏమిటి ?అని అడగద్దు ఎందుకంటే అమ్మాయి గురించి చెడు గా చెప్పాల్సి వస్తుంది ఏమైనా నచ్చని అలవాట్లు అయితే మార్చుకోగలను కానీ పూర్తిగా నేనే మారిపోవాలి అంటే ఎలా? అందుకే చాలా తర్జనబర్జన పడ్డాక ఆ నిర్ణయం తీసుకున్నాను అవకాశం కోల్పోయాక బాధపడే కన్నా ఉన్నప్పుడే వినియోగించుకోవడం మంచిది కదా ఇది జరిగి రెండు నెలలకి పైనే అయింది కానీ నిన్న రాత్రి మళ్ళీ వాళ్ళ నాన్నగారు రాయబారం పంపారు మా అమ్మాయి పెత్తనం చలాయించడం తప్పే ఇక నుండి అలా జరగదు అని కానీ ఒకసారి నిర్ణయం తీసుకున్నాక మళ్ళీ మార్చుకోలేను అని చెప్పేసాను మీరు చెప్పండి తప్పు చేశాను అంటారా?” అని అడిగాడు స్వప్న కి ఏమి చెప్పాలో తెలీలేదు ” నచ్చనప్పుడు అమ్మాయి ఐన అబ్బాయి ఐన ఎవరైనా వాళ్ళ జీవితం గురించి నిర్ణయం తీసుకునే హక్కు వాళ్లకి మాత్రమే ఉంటుంది మీరు సరి ఐన నిర్ణయం తీసుకున్నారు ” అంటూ అభినందించినట్టు మాట్లాడే సరికి ఆకాశ్ కాస్త తృప్తి చెందాడు .
బట్టలు మడత పెడుతుంది అన్నమాటే గానీ స్వప్న మనసు ఎక్కడో ఆలోచిస్తుంది అది గమనించిన స్వాతి ” మేడం గారు ఊహల్లో విహరిస్తూనట్టు ఉన్నారు ” అంది వెటకారం గా దానికి సమాధానం గా నవ్వి పొద్దున్న జరిగింది చెప్పింది ” దేవుడా!! సూపర్ కదా అయితే ఇంక ఆ పెళ్ళి జరగదు అంటే తను ఇప్పుడు మళ్ళీ సింగిల్ నీకు లైన్ క్లియర్ అయింది అల్ ద్ బెస్ట్ ” అంటూ చేతులూ ఊపడం మొదలు పెట్టింది ” పూర్తిగా విను నాకు ఒకటి మాత్రం బాగా నచ్చింది పెళ్ళి రద్దు అనుకున్నా ఆ అమ్మాయి గురించి తప్పు గా చెప్పలేదు ” ” స్వప్న నిజం గా చెప్తున్నా మన హీరో తో ఈ రెండు నెలల సావాసం లో మొట్ట మొదటి సారిగా మళ్ళీ అదే మెరుపు కనిపిస్తుంది ని కళ్లలో ” ” చాలు ఒకసారి తిన్న దెబ్బ అదేం లేదు లేని పోనీ ఆశలు కల్పించకుండా గప్ చుప్ గా పడుకో ” అంటూ లైట్ ఆపింది .
*************
“ఏమి చెయ్యను ఈ వర్షం ఆగటం లేదు వర్షం కి మెట్రో కూడా ఆపేశారoట బస్ లు కూడా ఏమి రావట్లేదు ” “ఇప్పుడు ఎక్కడ ఉన్నావ్ మరి” అని ఆందోళన గా అడిగింది స్వాతి ” ఆకాశ్ వాళ్ళ బ్యాంకు దగ్గర బస్ స్టాప్ లో ఉన్నాను ఇంతవరకు నడుచుకుని వచ్చాను ఏమైనా దొరుకుతాయి ఏమో అని ” అని అంది స్వప్న “సరే ఇంక మాట్లాడకుండా ఆకాశ్ వాళ్ళ బ్యాంకు కి వెళ్లు తనతో ఉండు ఒంటరిగా ఉండటం సేఫ్ కాదు పైగా వర్షం లో తడిచావు జాగ్రత్త కలిసాక మెసేజ్ పెట్టు” అంది స్వాతి.
“ఏంటి సర్ప్రైజ్ మీరు మా బ్యాంకు కి ?” అడిగాడు ఆకాశ్ కుతూహలం గా విషయం అంతా చెప్పాక పరిస్ధితి అర్ధం చేసుకుని “ఒక పని చేద్దాం ఇప్పుడు కష్టపడి ఏ ఆటో నో పట్టుకుని వెళ్లినా కనీసం 4 లేదా 5 గంటలు పడుతుంది ఇప్పుడు 8 అవుతుంది మీరు మీ పీజీ కి నేను కస్తూరినగర్ లో ఉన్న మా ఇంటికి చేరేసరికి 12 ఐన అవుతుంది అందుకని మీరు ఏమి అనుకోను అంటే రేపు ఎలాగూ వీకెండ్ కదా మా ఫ్రెండ్ వాళ్ళ ఇల్లు ఇక్కడ దగ్గర లో ఉంది రాత్రి అక్కడ ఉండి ప్రొద్దున వెళ్దాం ఏమంటారు??” అన్నాడు స్వప్న కి ఏమి చెయ్యాలో తెలీలేదు ఈ పరిస్ధితి లో ఆకాశ్ చెప్పింది సబబు గానే ఉంది కానీ ఎదో మూల భయం గా ఉంది ” మరి వాళ్ళ ఇంట్లో ఎవరెవరు ఉంటారు?” అని అడిగింది ” ఇద్దరే కాకపోతే వాళ్ళ వైఫ్ ఇప్పుడు డెలివరీ కి అని పుట్టింటి కి వెళ్లింది మీకు ఇబ్బంది అయితే పైన ఓనర్ వాళ్లు కూడా తెలుగే వాళ్ళ ఇంట్లో ఉండచ్చు ” అని చెప్పి తన బ్యాగ్ సర్దుకోవడం మొదలు పెట్టాడు.
“ఆంటీ రాహుల్ చెప్పే ఉంటాడు ఫోన్ చేసి మీకు ” అంటున్న ఆకాశ్ వంక కాకుండా స్వప్న వంక చుస్తూ ” ఆ అమ్మాయి ఆ రాహుల్ కజిన్ ?” అని అడిగింది ఇంటి ఓనర్ ” అవును ఆంటీ సారీ ఆంటీ మీకు ఇబ్బంది పెట్టాము ” అన్నాడు “పర్లేదు బాబు కానీ కరెంటు పోయి పోయి వస్తుంది కొవ్వుత్తి ఉందో లేదో చూడండి లేకపొతే నన్ను అడగండి మళ్ళీ 9 అయితే పడుకుండి పోతాము ” అని అంది సరే అని కిందకు ఇంటి తాళం తీశాడు ” మీరు మా ఫ్రెండ్ కజిన్ అని చెప్పాను మిమ్మలిని అడిగితే అలాగే చెప్పండి” అంటూ లోపలికి నడిచాడు.
బట్టలు మార్చుకుని తల తుడుచుకుంటూ పక్క గది దగ్గరకి వచ్చిన ఆకాశ్ ఆ దృశ్యం చూసి అలా ఆగిపోయాడు గులాబీ రంగు చీర కట్టుకుని తల ఆరబెట్టుకుంటున్న స్వప్న ని చూడగానే ఆకాశ్ గుండె లయ తప్పింది మనసులో ఎదో మూలన “ఎంత వారు గానీ వేదంతులైన గానీ వాలు చూపు శోకగానే తేలిపోదురోయ్…కైపు లో……” అన్న పాట వినిపించింది తడి ముంగురులు కళ్ల మీద పడుతుంటే వెనక్కి నెడుతూ ఆరబెట్టుకుంటున్న స్వప్న అతిలోక సుందరి లా కనిపించింది ఆకాశ్ కి ఒకసారి అలా గతం లోకి వెళ్లాడు ‘ మొదటి సారి అన్నయ్య పెళ్ళి చూపుల లో చూసాను చాలా సాదా సీదా గా ఉంది అమ్మాయి అనుకున్న లక్ష్యం గురించి తెలిసాక ప్రత్యేకత ఉన్న అమ్మాయి అని తెలిసింది తనకు తెలియకుండానే ఆమె పట్ల ఆకర్షణ పెరుగుతుంది ఆమె తెలివి తేటలు,అభిరుచులు ,లక్ష్యం అన్నీ నచ్చాయి కానీ ఒకసారి బోల్తా పడ్డాను అందుకే ఏ నిర్ణయం అయినా ఎదుటి వారి మనసులో ఏముందో తెలుసుకుని తీసుకోవడం మంచిది’ “ఏమైనా కావాలా” అన్న ప్రశ్న కి ఆలోచనల నుండి బయటకు వచ్చాడు “మరి భోజనం సంగతి ఏంటి మీకు ఆకలి వేయటంలేదా?” అని అన్నాడు .
ఎదో పడిన శబ్దం వస్తే వంటగది లోకి వెళ్లాడు ఆకాశ్ అక్కడ స్వప్న అరచేతులు నూనె తో తడిచిఉన్నాయి “సారీ నూనె గురించి డబ్బా తెరవాలిని ప్రయత్నిస్తూoటే ఇలా అయింది ” అంటూ సింక్ లో పడిన నూనె డబ్బా చూపించింది ” పర్లేదు ముందు మీరు చేతులు కడుక్కోoడి ” అని ఆకాశ్ అంటూ ఉండగానే కరెంటు పోయింది కంగారు లో తన చేతికి ఉన్న నూనె ఆకాశ్ ముఖానికి రాసింది వెంటనే కరెంటు రావడం తను చేసిన పనికి నాలుక కరుచుకుని సారీ చెప్పింది సింక్ లో నీళ్ళు రాకపోవడం తో బాత్రూమ్ లో నీళ్ళు ఉన్నాయని స్వప్న చెప్పింది కంట్లో కి నూనె వెళ్ళడం తో కనిపించటం లేదు ఆకాశ్ కి ” ఒక పని చేద్దాం మీరు నా చేతులూ పట్టుకోండి నేను మీకు దారి చెప్తాను ” అంది అలాగే పట్టుకున్నాడు కిటికీలు తెరిచి ఉన్నాయేమో గాలి బాగా వేస్తుంది ఆ గాలి కి స్వప్న జుట్టు సుతారంగా ఆకాశ్ చెవి ని తాకుతుంది ” కలవర మాఁయె మదిలో నా మదిలో …..” అనుకున్నాడు . ముందుగా స్వప్న చేతులు కడుక్కుని తరువాత ఆకాశ్ కి ముఖం కడుక్కోవడం లో సాయం చేసింది అప్పుడే చేతులు చాలా మృదువుగా ఉన్నాయి అంటూ ఆకాశ్ చేతులు పట్టుకోవడం తో వెంటనే చేతులు వెనక్కి తీసుకుంది ఆ హటాత్పరిణామం కి ఇద్దరు ఇబ్బంది పడి ఒకేసారి బయటకి వెళ్లాలనే తొందర లో ఇద్దరు ఒకరిఒకరు అడ్డు గా వచ్చి అటూ ఇటు వెళ్ళసాగారు అప్పుడు ఆకాశ్ ముందుగా ఆగి స్వప్న కి దారి ఇచ్చాడు స్వప్న ముందుకు పడుతున్న తన జుట్టు ని వెనక్కి తీసుకుంటూ నవ్వుకుంటూ వెళ్లిపోయింది ఆకాశ్ అప్పుడు అర్ధం చేసుకున్నాడు స్వప్న కి కూడా తనంటే ఇష్టం ఉందని.
“నాకు ట్రాన్స్ఫర్ అయింది నర్సీపట్నం కి వచ్చే వారమే వెళ్ళిపోతున్నాను వచ్చే శుక్రవారం నా పుట్టినరోజు ఆరోజు కలుద్దామా ? మీకు కుదురుతుందా?” అన్నాడు తెల్లవారి బయలుదేరడానికి తయారుఅవుతున్న సమయం లో ” అదేంటి మీరు ఇంతవరకు చెప్పనే లేదు ” అంది స్వప్న బాధగా ” మనం ఈ వారం కలిసి ఆఫీస్ కి వెళ్ళడం కూడా అవ్వదు నేను కాస్త త్వరగా వెళ్లాలి అమ్మ,నాన్న ముందుగా వెళ్లిపోయారు సామాన్లు కూడా రేపు పంపిస్తాను అవును అన్నయ్య పెళ్ళి కి చెప్పాడా ?” అని అడిగాడు “ఆ చెప్పారు నేను ఎలాగూ వైజాగ్ వెళ్లాలి మాకు తెలిసిన వాళ్ళ పెళ్ళి ఉంది అదే రోజు కాబట్టి పెళ్ళి కి తప్పకుండా వస్తాను అని చెప్పండి అరవింద్ గారికి ” అంటూ బ్యాగ్ తగిలించుకుని వెనక్కి చూడకుండా తలుపు దగ్గరకు వచ్చింది.
“స్వప్న పిచ్చి దానిలా మాట్లాడకు నువ్వే అంటున్నావు ఇష్టం ఉందేమో అని మళ్ళీ నువ్వే అంటున్నావు మనసులో ఏముందో తెలియట్లేదు అని అందుకే అంటున్నా తన పుట్టినరోజు కి పిలిచాడు కదా వెళ్ళు ఏమైనా చెప్పడానికే పిలిచాడు ఏమో ?” అంది స్వాతి స్వప్న చెప్పిందంతా విని ” లేదు స్వాతి కనీసం ట్రాన్స్ఫర్ గురించి ఒక్క మాట కూడా చెప్పలేదు తను నాకు కాస్త బాధగా అనిపించింది నేనే ఎక్కువ ఊహిస్తూన్నానూ ఏమో అనిపిస్తుంది ఈ విషయం ఇంతటి తో వదిలేయ్” అంటూ భారం గా కళ్ళు మూసుకుంది.
********************
“బాగున్నారా! అరవింద్ గారు ఇప్పుడే అమ్మాయి ని చూసాను బాగుంది జంట బాగుంటారు” అంది మెచ్చుకోలూ గా దానికి అరవింద్ నవ్వుతు “థాంక్స్ అండి ఎలా ఉన్నారు?” ” బాగున్నాను ఇంతకి మీ తమ్ముడు ఎలా ఉన్నారు కనిపించట్లేదు ?” దానికి అరవింద్ ” ఓహ్ వాడు మీకు చెప్పలేదా చెడిపోయిన నిశ్చితార్థo బాగు చేయడానికి అక్కడ ప్రయత్నాలు జరుగుతున్నాయి ” అంటూ ఒక గుంపు వైపు చూపించాడు స్వప్న కి మాటలు రాలేదు అయినా అతి కష్టం మీద మాట తెచ్చుకుని “మరి ఆకాశ్ కి ఇష్టమేనా?” అని అడగలిగింది “ఏమో సంధి ప్రయత్నాలు సఫలం అయ్యే టట్లు ఉన్నాయి వాడికి ఇష్టమే అనుకుంటా ” అన్నాడు గుంపు వైపు చుస్తూ అంతే ఇంక అక్కడ ఉండలేకపోయింది ఉబికి వస్తున్న కన్నీరు ఆపుకుని “ఇప్పుడే వస్తాను “అంటూ వెళ్లిపోయింది ఎంత త్వరగా వెళ్ళినా స్వప్న కంట్లో కన్నీరు గమనించాడు అరవింద్.
తెన్నేటి పార్క్ అని బోర్డు చూడగానే “ఇక్కడ ఆపు” అని ఆటో వాడికి చెప్పి డబ్బులు ఇచ్చి ఆటో దిగింది అలా నడుచుకుంటూ మెట్లు దిగి బీచ్ దగ్గరకి వచ్చి అక్కడ ఇసుక లో కూర్చుని ఏడవడం మొదలు పెట్టింది అలా చాలా సేపు ఏడ్చి అలసి పోయినట్టు గా బ్యాగ్ లో ఉన్న నీళ్ళ బాటిల్ తీసి తాగి మూత పెడుతుంటే “నాకు కొంచెం కావాలి నేను అలసిపోయాను ” అని గొంతు వినిపించింది ఆశ్చర్యం గా పక్కకి తిరిగి చూసింది చెమటలు కక్కుతూన్న ఆకాశ్ కనిపించాడు కోపం గా లేచి వెల్లబోతుoటే చటుక్కున స్వప్న చెయ్యి తీసుకుని మోకాళ్ల మీద కూర్చుని “నేను నిన్ను ప్రేమిస్తున్నాను జీవితాంతం నాకు తోడు గా ఉంటావా!!” అంటూ వేలి కి ఉంగరం తొడిగాడు అంతా రెప్పపాటున జరిగిపోవడం తో బిగుసుకుపోయింది స్వప్న “చెప్పు స్వప్న ” అని ఆకాశ్ అడగడం తో తేరుకుని సమ్మతమే అన్నట్టు తల ఊపి చిన్న చిరునవ్వు నవ్వింది .” అవును నేను ఇక్కడ ఉన్నట్టు నీకు ఎలా తెలుసు ?” అని అడిగింది ” అన్నయ్య జరిగిందంతా చెప్పి ని కళ్లలో నీరు చూసాను అని చెప్పగానే ఇంక అర్ధం అయింది నువ్వు కోపం తో కచ్చితం గా ఇక్కడికే వస్తావు అని ఒకసారి నువ్వే చెప్పావు కదా కోపం వచ్చిన,ఆనందం వచ్చిన ఇక్కడికి వస్తాను అని ” అన్నాడు ” అది సరే నిన్నటి వరకు మీరు ఇప్పుడు నువ్వు ఒకేసారి పిలుపు మారిపోయింది ఏంటి ? ఏంటి సంగతి ??” అని అడిగింది ” నువ్వు అనడం లో ఉన్న దగ్గరి తనం మీరు లో లేదు ” అంటూ దగ్గరకు రాబోయాడు “ఆ!ఆ! ఇప్పుడే మొదలైంది కాస్త దూరం గా ఉంటే మంచిది ” అంది ఆకాశ్ ఉత్సాహానికి అడ్డు కట్ట వేస్తూ ” సరే కనీసం సెలెబ్రేట్ చేసుకుందామా?” అన్నాడు సరే అన్నట్టు తల ఊపింది ఇద్దరు ముసి ముసి గా నవ్వుకున్నారు ఆకాశం వాళ్ళని దీవిస్తూన్నట్టు గా చిరు జల్లులు కురిపించసాగింది కెరటాలు ఆ జంట ని చూసి ఎగసి ఎగసి పడుతున్నాయి ఎక్కడో దూరం గా రేడియో లో “నన్ను వదిలి నీవు పోలెవు లే అది నిజము లే ….” అంటూ పాట వస్తుంది.

********సమాప్తం*******

కార్తీక మాసపు వెన్నెల

రచన: నిష్కల శ్రీనాధ్

కార్తీక్ ఇంటి ముందు బండి ఆపి గేటు తీస్తుండగా రంగారావు ఇంటి బయటకు వస్తు కనిపించాడు వెంటనే నవ్వుతు బండి దిగాడు “ఏంటి మావయ్య ఎలా ఉన్నారు ? ఎప్పుడు వచ్చారు ఇంట్లో అందరు బాగున్నారా ” అంటూ పలకరించాడు, దానికి సమాధానంగా ” బాగున్నాను రా ! అందరు బాగానే ఉన్నారు అరగంట క్రితమే వచ్చాను అర్జంటు పని ఉంది నేను చెప్పాల్సిన విషయాలు అన్ని అమ్మకు చెప్పాను ఆదివారం ఏమి పనులు పెట్టుకోకు సరే నా వెళ్ళోస్తా ” అంటూ హడావిడి గా ఆటో ని పిలిచి ఎక్కేసాడు . గుమ్మం దగ్గరే నిల్చున్న తల్లి ని ప్రశ్నార్థకం గా చూశాడు నవ్వుతు ఇంటి లోపలకి రమ్మని చెప్పింది కార్తీక్ తల్లి వసుధ . కార్తీక్ బ్యాంకు ఉద్యోగి వయసు 32 సంవత్సరాలు ఎంబీఏ పూర్తి చేయగానే ఉద్యోగం వచ్చినా చెల్లి పెళ్ళి బాధ్యతల వల్ల పెళ్ళి గురించి ఆలోచనలు కాస్త ఆలస్యం అయ్యాయి తీరా సంబంధాలు చూడటం మొదలు పెట్టాక కార్తీక్ మనసును ఏ అమ్మాయి ఆకర్షించలేదు.
” అమ్మ నాకు పెళ్ళి మీద ఇష్టం పోయింది ఇంకో పెళ్ళి చూపుల కు వెళ్ళి మళ్ళి భంగపడటం అవసరమా?” అని అడిగాడు కార్తీక్ , వసుధ ఇచ్చిన కాఫీ కప్పు అందుకుంటూ ” ఏంట్రా అలా అంటావు మొదట్లో ఇలానే వంకలు పెట్టి మంచి సంబంధాలు చెడగొట్టి ఇప్పుడు పెళ్ళి మీద ఇష్టం లేదు అని కబుర్లు చెప్తున్నావ్ నీకు అమ్మాయి నచ్చితే జాతకాలు కుదరవు అవి కుదిరితే నీకు నచ్చదు అన్నీ సరిపోయాయి అంటే వాళ్ళ కుటుంబం నచ్చదు ఇంక మా వల్ల కాదు అని అందరు చేతులేత్తెసారు పాపం మావయ్య కష్టపడి ఎదో సంబంధం తీసుకొచ్చాడు మారు మాట్లాడకుండా పెళ్ళి చూపులకి రా ఆదివారం సాయంత్రం వెళ్దాం సరే నా “అంది వసుధ కార్తీక్ ని మాట్లాడనివ్వకుండా . ” సరే ” అని టీవీ రిమోట్ నొక్కాడు ఈ వాదన కొనసాగించడం ఇష్టం లేక , వంట గది లోకి వెళ్ళబోతు ఎదో గుర్తు వచ్చిన దాని లా వెనక్కి వచ్చి ” కార్తీక్ రేపు రెండో శనివారం కదా నీకు ఎలాగూ సెలవు కాబట్టి బాబాయి ని చూసి రా హాస్పిటల్ లో ఉన్నప్పుడు రావడమే నువ్వు మళ్ళి వెళ్ళలేదు బాగోదు , ఒకసారి చూసి రా ” అంది ‘సరే’ అన్నట్టు తల పంకించాడు కార్తీక్ .
*******************
తగరపువలస వెళ్ళే బస్సు వచ్చింది వెంటనే ఎక్కి కూర్చున్నాడు బస్సు ఇంకా ఆర్ టి సి కాంప్లెక్స్ లో ఉంది కాబట్టి ఖాళీ గా ఉంది కండక్టర్ ఇంకా రాలేదు బస్సు నిండితే స్టార్ట్ చేద్దామని డ్రైవర్ బస్సు పక్కనే నిల్చున్నాడు . కిటికీ పక్కన కూర్చోవడం వల్ల ఎండ ఎక్కువగా తగులుతుంది కార్తీక్ కి వాచీ చూసుకున్నాడు ఏడున్నర అయింది ‘ఇంకా నయం బండి మీద వెళ్ళలేదు ఎండ కి మాడిపోయే వాడిని అయినా నవంబర్ లో కూడా ఇలా ఎండలు ఉంటే మే గురించి ఆలోచించక్కర్లేదు . పైగా ఈమధ్య వైజాగ్ లో కూడా ట్రాఫిక్ బాగా పెరిగింది ఒకప్పుడు ఎంత దూరం అయినా బండి మీద వెళితే త్వరగా వెళ్లిపోయేవాళ్ళం ఇప్పుడు గంటలు గంటలు ట్రాఫిక్ లొనే ఉండాల్సి వస్తుంది ‘ అనుకున్నాడు మనసులో. కొన్ని సీట్లు నిండడం తో బస్సు ని స్టార్ట్ చేసాడు డ్రైవర్ అదేమిటో అంత వరకు ఎండ చురుక్కుమనేది బస్సు మొదలవగానే చల్లటి గాలి రావడం మొదలయింది బస్సు ఎక్కేవాళ్లు ,దిగేవాళ్ళ హడావిడి తో సాగిపోతుంది . ఇంతలో వెంకోజిపాలెం ఆంజనేయస్వామి గుడి వచ్చింది ఆ పక్కనే బస్ స్టాపు ‘ ఇంతకు ముందు అమ్మవారి గుడి దగ్గర వుండేది , నిజమే ఆ బస్ స్టాపు నాకు ఎన్ని జ్ఞాపకాలు ఇచ్చింది ‘ అనుకుంటూ గతం లోకి జారుకున్నాడు .
******పదకొండేళ్ళ క్రితం (2007)*****
కార్తీక్ బస్ స్టాప్ లో అసహనం గా నిల్చున్నాడు , ఇంతలో రాజు కార్తీక్ స్నేహితుడు పలకరించాడు. మూభావంగానే పలకరించాడు కార్తీక్ అది గమనించిన రాజు ‘ ఏమైంది రా? అలా ఉన్నావ్ . అవును నీ బైక్ ఏమైంది రిపేర్ కి ఇచ్చావా?” అన్నాడు . ” రిపేర్ ఆ తొక్క ! అదేమీ లేదు చక్కగా కిందటి వారం అంతా బైక్ మీద వెళ్లానా మొన్న మా నాన్న ఫ్రెండ్ కొడుక్కి ఆక్సిడెంట్ అయిందoటా , అప్పటి నుండి నేషనల్ హైవే మీద వెళ్ళేటప్పుడు జాగ్రత్తగా ఉండాలి అది ఇది అంటూ బస్సు లో వెళ్ళమన్నారు మా అమ్మ,నాన్న . చక్కగా జాయిన్ అయిన వారం అంతా త్వరగా ఇంటికి వెళ్లిపోయి ఇప్పుడు అసలైన క్లాస్ లు మొదలైనప్పుడు ఇలా బస్సు లో వెళ్లాల్సి వస్తుంది ఇంకా రెండు సంవత్సరాలు బస్సు లో వెళ్ళి ఒళ్ళు హూనం చేసుకోవాల్సిందే అంతా నా కర్మ ” అని కోపాన్ని వెళ్ళగక్కాడు కార్తీక్ . ” అయినా మరి రెండు సంవత్సరాలు ఆ భయం ఉంటుంది అంటావా నెలా రెండు నెలలు చూసి నువ్వే బ్రతిమలాడి బైక్ అడిగితే సరిపోతుంది ” అన్నాడు రాజు . ” ఒరేయ్ మా బాబు గురించి నీకు తెలిదు ఇంటర్ అయ్యాక బైక్ కొంటాను అని ఇదుగో ఎంబీఏ లో చేరే ముందు కొన్నాడు ఇంక ఇప్పుడు వచ్చిన భయం పోవాలంటే కనీసం సంవత్సరo పడుతుంది ..హు …వచ్చి అరగంట అయింది ఇప్పటికి రెండు బస్సు లు వదిలేసాను కనీసం కాళ్లు పెట్టడానికి కూడా స్థలం లేదు ..అదిగో బస్సు వస్తుంది ..పద” అని గబా గబా ముందుకు వచ్చి నిలబడ్డాడు కార్తీక్ . ఆ వెనకాలే రాజు కూడా వచ్చాడు బస్సు వచ్చింది కానీ ఇది కూడా జనాల తో నిండు గా ఉంది .
“కార్తీక్ లోపలికి వెళ్ళి మగ్గే కన్నా ఫుట్ బోర్డు మీద నిలబడటం ఎంతో నయం ” అని రాజు ఆపాడు కార్తీక్ ని . అందరు ఎక్కేక వాళ్ళ ఇద్దరు ఫుట్ బోర్డు మీద నిల్చున్నారు బస్సు బయలుదేరుతుంది అనగా ” స్టాప్….ఆపండి…స్టాప్…” అని గొంతు వినపడింది కార్తీక్ కి , ఎదురుగా ఉన్న రాజు తల పక్కకి జరిపి చూసాడు పసుపు రంగు చుడీదార్ పైన తెల్లటి చున్నీ తో భుజానికి బ్యాగ్ మరో చేతిలో పుస్తకాల తో పరిగెట్టుకుంటు వస్తున్న అమ్మాయి ని చూసాడు అప్పటికి ఓయ్ సినిమా విడుదల అవ్వలేదు లేకపొతే ‘ యెల్లో చుడీదార్ వైట్ చున్నీ తో దోచే నా ఎద ‘ అంటూ పాట వేసుకొనేవాడేమో అమ్మాయి ని చూస్తూనే బస్సు మీద గట్టిగా కొట్టాడు . బస్సు స్టార్ట్ చేద్దాం అనుకున్న డ్రైవర్ వెంటనే ఆపాడు . అమ్మాయి పరిగెడుతు వచ్చి కార్తీక్ కి నవ్వుతు థాంక్స్ చెప్పి ముందు వైపుకు వెళ్ళి ఎక్కింది . తన నవ్వు సూటిగా వచ్చి కార్తీక్ హృదయాన్ని తాకింది అంత కన్నా పిచ్చి ఎక్కించిoది ఆ అమ్మాయి నవ్వినప్పుడు బుగ్గ మీద పడిన సొట్ట మనసును ఎంత ఆపుదాo అనుకున్నా ఆగకుండా ఆమెను చూడమని తొందర పెట్టింది కార్తీక్ మనసు . బస్సు బయలుదేరింది ఆ అమ్మాయి కిటికీ పక్కన నిల్చుంది అందుకే గాలి కి ముంగురులు ఎగురుతూoటే సరి చేసుకుంటూ ముందు ఉన్న అమ్మాయి తో మాట్లాడుతుంది . ‘పొడుగాటి ఒత్తైన జడ ఆమెకు బరువు గా అనిపించదా ? ‘అనుకున్నాడు కార్తీక్ . అతను ఎదో మాట్లాడినట్టు ఒక్కసారి అతని వైపు చూసింది కంగారు గా తల దించుకున్నాడు. ఆమె ను చూస్తూనే తను దిగవలసిన బస్ స్టాప్ వచ్చిన సంగతి మర్చిపోయాడు . రాజు భుజం తట్టి ” దిగరా స్టాప్ వచ్చింది ” అని అనడం తో తనని వదిలి వెళ్ళవలసి వస్తున్నoదుకు బాధపడుతూ దిగాడు . అమ్మాయి కి సీట్ దొరకడం తో కూర్చుంది కార్తీక్ ని ఓరగా చూసింది అది చూసిన కార్తీక్ సంతోషానికి అవధులు లేవు ఇంక ఆరోజు నుండి బస్సు లో వెళ్ళవలసి వచ్చినందుకు బాధపడలేదు . కాలక్రమేణా ఆ అమ్మాయి పేరు ప్రియ అని ఇంజినీరింగ్ మూడో సంవత్సరం చదువుతుంది అని తెలుసుకున్నాడు.
” కార్తీక్ ఈరోజు ప్రెసెంటేష్ న్ నీకు భయం గా లేదా ” అని అడిగాడు రాజు ప్రియ ని చుస్తూ తన్మయత్వం లో ఉన్న కార్తీక్ కి ఆ ప్రశ్న విసుగనిపించిoది . ” ఏమి భయం లేదు ఈరోజు కల లోకి ప్రియ వచ్చింది రా తను ఎప్పుడు కల లోకి వచ్చినా మంచే జరుగుతుంది ఎగ్జామ్స్ అప్పుడు కూడా వచ్చింది , చూసావు గా మన పర్స్oటేజి ఎంత వచ్చిందో కాబట్టి నాకు భయం లేదు ” అన్నాడు ధీమా గా కార్తీక్ . దానికి రాజు నవ్వుకుంటూ ” ఆబ్బో అది నీ తెలివి గాని ఆ అమ్మాయి గొప్పతనం ఏముంది సరే మనం ఒక పందెం పెట్టకుందాo నువ్వు ప్రెస్oటేష్ న్ బాగా ఇస్తే కుదిరితే ఈరోజు సాయంత్రం లేదా రేపు పొద్దున్న ప్రియ తో మాట్లాడాలి సరే నా ! ” అన్నాడు రాజు .” అబ్బా ఏమి పందెం రా ! అదిరిపోయింది , కానీ ప్రియ తో ఎం మాట్లాడాలి రా కొంచెం భయం గా ఉంది ” అన్నాడు కార్తీక్ ఆలోచిస్తూ . ” నీ ఇష్టం రా కానీ పందెం లో ఓడిపోతే నేను అడిగింది ఇవ్వాలి సరే నా ” అన్నాడు రాజు ‘సరే’ అన్నట్టు తల ఊపాడు కార్తీక్.
” ఏంట్రా ఈరోజు ఒక్క బస్సు రావట్లేదు ఇలా అయితే ఇంటికి ఎప్పుడు వెళతాం ” అన్నాడు వాచీ చూసుకుంటూ కార్తీక్ . ” హలో సర్ తమరు పందెం సంగతి మర్చిపోయారా ” అన్నాడు రాజు కార్తీక్ భుజం తట్టి , ఒక కన్ను మూసి నిట్టూర్చి ” నీకు ఇంకా గుర్తు ఉందా అయినా ప్రియ మనం వెళ్లిన బస్సు లో రావాలి కదా తను ముందే వెళ్లిపోయి ఉండచ్చు ” అన్నాడు కొంటె గా . ” సరే చూద్దాం అదిగో బస్సు పద నిండు గా ఉంది , తప్పకుండా ప్రియ ఉండే ఉంటుంది ” అని లాక్కొని వెళ్లాడు కార్తీక్ ని రాజు .
బస్సు నిండు గా ఉంది కండక్టర్ అందరిని లోపలకు తోస్తున్నాడు , అమ్మాయిలకు దగ్గరగా నిల్చున్నరు కార్తీక్ , రాజు . ప్రియ కూడా బస్సు లోనే ఉంది రాజు కార్తీక్ ని తొందరపెట్టాడు . వెంకోజిపాలేo బస్ స్టాపు వచ్చే లోపు మాట్లాడమని కానీ కార్తీక్ కి ధైర్యం చాలటం లేదు ఇంక చేసేదేమీ లేక ముందుకు తోసాడు రాజు. అప్పటివరకు వాళ్లకు కొంత దూరం లో ఉన్న ప్రియ దగ్గర కు వచ్చింది ఒక్క ఉదుటున చెయ్యెత్తి చెంప మీద కొట్టింది . తనను కొట్టిందేమో అని కళ్ళు మూసుకుని చెంప నిమురుకున్నాడు కార్తీక్ , కానీ చెంప పగిలిoది తనకు కాదు తన పక్కన ఉన్న ఇంకొ వ్యక్తి కి ఆశ్చర్యం గా చూసాడు కార్తీక్ ప్రియ వైపు . ” నేను అక్కడ నుండి గమనిస్తున్నాను చిన్న పిల్ల అని కూడా చూడకుండా ఎక్కడెక్కడో చేతులు పెడుతున్నావ్ నీకు బుద్ది ఉందా ? లేదా ? నాకు అక్కడ నుండి కనిపిస్తుంది , మీకు ఎవరికీ కనిపించట్లేదా ?” అని ప్రశ్నించింది ఆ వ్యక్తి నడి వయసు లో ఉన్నాడు కాస్త తాగి ఉన్నట్టు అతని ఎర్రటి కళ్ళు చెప్తున్నాయి . అతనిముందు ఉన్న స్కూల్ యూనిఫామ్ లో అమ్మాయి ప్రియ ని హత్తుకుని ఏడ్చిoది . ఆమె ఏడ్పు బట్టి చూస్తే వాడు చేస్తున్న పని ని వ్యతిరేకించలేక నిస్సహాయoగా ఉండిపోయింది అని అర్ధం అయింది అందరికి . ఆ వ్యక్తి ప్రియ వైపు కోపం గా చూస్తూ ముందుకు రాబోయాడు , అంతే అందరు తలో చెయి వేసి బస్సు కిందకు దించి చితకబాదారు. ” అరేయ్ మావ ఏంట్రా అలా ఉండిపోయావ్ ” అని రాజు పిలిచే వరకు స్ఠానువు లా ఉండిపోయాడు కార్తీక్ ఇంతలో వెంకోజిపాలెం వచ్చింది , ప్రియ తో పాటు ఇద్దరు దిగారు . ప్రియ వడి వడి గా నడుచుకుంటూ వెళ్లిపోయింది . రాజు , కార్తీక్ మాత్రం నెమ్మదిగా నడుచుకుంటూ వెళ్తున్నారు ” రేయ్ పోనీ ఇప్పుడైనా మాట్లాడరా ” అన్నాడు రాజు ప్రియ వైపు చూపిస్తూ . ” పోరా ఇప్పటికి గుండె చూడు ఎలా కొట్టుకుంటూoదో కొన్ని రోజులు నన్ను వదిలేయ్ . నీకు ఎం కావాలో చెప్పు అది చేస్తా ” అన్నాడు కార్తీక్ గుండెల మీద రుద్దుకుంటూ . ” హ.. హ…హ… సరే పందెం ఓడిపోయావ్ నాకు కావాల్సినప్పుడు అడుగుతా గుర్తు పెట్టుకో ” అన్నాడు రాజు ఇద్దరు నవ్వుకుంటూ నడవసాగారు.
కార్తీక్ వాచి వైపు చూసుకుంటూ నుదుటి కి పట్టిన చెమట ను కర్చీఫ్ తో తుడుచుకుంటున్నాడు . పక్కన ఉన్న రాజు అడిగాడు ” ఏంట్రా అంత కంగారు గా ఉన్నావ్ ఏమైంది ?” అని దానికి కార్తీక్ ” ఏమైందో తెలిదు రా ప్రియ రెండు రోజుల నుండి రావట్లేదు ఏమైందా అని టెన్షన్ గా ఉంది ” అన్నాడు . ” ఫైనల్ ఇయర్ కదా రా ఏమైనా ప్రాజెక్ట్ లో బిజీ గా ఉందేమో ” అన్నాడు ధైర్యం చెప్తున్నట్టు . ” లేదు రా సెకండ్ సెమిస్టరు లో ఉంటాది రా ప్రాజెక్ట్ ” అని మరో సారి వాచి వైపు చూసుకున్నాడు . ఇంతలో ఎవరో అరిచారు ‘ ప్రియ వస్తుందే ‘ అని రాజు,కార్తీక్ అటూ వైపు చూసారు ప్రియ దాదాపు పరిగెడుతున్నట్టు వస్తుంది . ముఖం కాంతివంతం గా ఉంది , చేతులకి కాళ్ళకు గోరింటాకు , చేతుల నిండా గాజులు బస్ స్టాపు లోకి వచ్చి నిల్చుంది . అమ్మాయిలు అందరు ప్రియ చుట్టూ గూమిగూడారు , వాళ్ళలో ఒక అమ్మాయి అడిగింది ” నిశ్చితార్ధo ఎలా జరిగిందే ? ” అని అందరికి సిగ్గు పడుతూ ,నవ్వుతు సమాధానాలు చెప్తుంది . రాజు కి విషయం అర్ధం అయింది కార్తీక్ ని అక్కడ నుండి తీసుకువెళ్లాలి అన్న ఉద్దేశం తో కార్తీక్ వైపు చూసాడు , కానీ కార్తీక్ కళ్ళు అప్పటికే ఎర్రగా మారిపోయాయి. రాజు చేయి గట్టిగా పట్టుకుని ” అరేయ్ ఈరోజు కి ఆటో లో వెళ్లిపోదాం రా ” అన్నాడు . రాజు వెంటనే ఆటో ని పిలిచాడు ఇద్దరు ఎక్కారు ,ఎక్కిన వెంటనే కంట్లో ఉబికి వస్తున్న కన్నీరు ఆపుకుని ” రాజు తనకి నా మీద ప్రేమ లేదా అలా ఎలా నిశ్చితార్థo కి ఒప్పుకుంది ” అన్నాడు కార్తీక్ . దానికి రాజు నవ్వి ” ఒరేయ్ చిన్న పిల్లాడి లా మాట్లాడకు ఆ అమ్మాయి తో నువ్వు ఎప్పుడైనా మాట్లాడావా? నీ ప్రేమ సంగతి అ అమ్మాయి కి చెప్పావా? ఆ అమ్మాయి నిన్ను చూసినంత మాత్రాన తనకి నువ్వు అంటే ఇష్టం అని నువ్వు ఊహించుకుంటే అది తన తప్పు కాదు ధైర్యం గా ప్రేమ విషయం చెప్పకుండా ఆ అమ్మాయి ని తప్పుబడుతున్నావ్ ” అని మందలించాడు . కార్తీక్ అప్పుడు తల దించుకున్నాడు , రాజు కార్తీక్ భుజం తట్టి ” జరిగింది ఎదో జరిగిపోయింది మర్చిపోడానికి టైం పడతాది కానీ మరచిపొతేనే నీకు మంచిది ఆరోజు పందెం ఓడిపోయి నప్పుడు ఏమి కావాలన్నా ఇస్తా అన్నావు గా నువ్వు మళ్ళి మాములు కార్తీక్ వి అయిపోవాలి రా అదే నాకు కావాల్సింది ” అంటూ ప్రమాణం చేయించుకున్నాడు రాజు.
*****ప్రస్తుతం****
ఫోన్ మోగడం తో గతం నుండి వర్తమానం లోకి వచ్చాడు కార్తీక్ . ఫోన్ లిఫ్ట్ చేసి ” ఆ! బాబాయి ఇదిగో కార్ షెడ్ దగ్గర ఉన్నాను ఇంకో పది నిముషాల లో వచ్చేస్తాను …ఆ అవును కొంచెం నడుం నొప్పి ఉంది అందుకే బస్సు లో వస్తున్నాను బండి డ్రైవ్ చేయడం కష్టం కదా అని..హ.. సరే ..నాకు తెలుసు కదా ఇల్లు పర్లేదు ..ఉంటాను…” అంటూ ఫోన్ పెట్టేసాడు ‘ అదే కదా ప్రియ ని చివరిగా చూడటం , తరువాత అమ్మ,నాన్న ని ఒప్పించి బండి మీద వెళ్లాను కాలేజీ కి ఎంత త్వరగా గడిచిపోయింది కాలం ‘ అనుకుంటూ ఉండగానే కార్తీక్ దిగే స్టాప్ రావడం తో ఆలోచనలు ఆపి బస్సు దిగాడు.
” కార్తీక్ ” అన్న వసుధ పిలుపు కి మేడ మీద సిమెంటు బెంచి మీద రగ్గు కప్పుకుని చంద్రుడు ని తదేకoగా చూస్తున్న కార్తీక్ ఉలిక్కిపడి తల్లి వైపు చూసాడు . ” ఏమి చేస్తున్నావ్ రా ఇంత చలి లో ?” అని అడిగింది వసుధ . ” చంద్రుడు ని చూడు అమ్మ ఎంత ప్రకాశవంతం గా ఉన్నాడో , అలా చూస్తునే ఉండాలని అనిపిస్తుంది కదా ” అన్నాడు కార్తీక్ . దానికి వసుధ ” పౌర్ణమి రెండు రోజుల్లో ఉంది కదా రా అందుకే అది సరే గానీ నీకో విషయం చెప్పడానికి వచ్చాను. ఒరేయ్ నీది ,వెన్నెల ది జాతకాలు బాగా కలిసాయి రా అందుకేనేమో నువ్వు కూడా ఆ చంద్రుడి ని ఆ చంద్రుడు ఇచ్చే వెన్నెల ని అంత ఇష్టం గా చూస్తున్నావ్ . ఈ సారి మాత్రం ఏమి సాకులు చెప్పకు రా మీ మావయ్య కి బాగా తెలిసిన వాళ్లు నువ్వు పెళ్ళి చేసుకుని సంతోషం గా ఉంటే చూడాలని ఉంది రా . దయ చేసి మా బాధ అర్ధం చేసుకో ” అంది వసుధ . ” అమ్మ నీకు మాట ఇస్తున్న ఈ సారి తప్పకుండా నీ మాట వింటాను . ఇన్నాళ్లు ఒక మనిషి ని అర్ధం చేసుకున్నాక పెళ్ళి చేసుకోవాలి అనుకున్నా కొంతమంది ఎక్కువ మాట్లాడేవారు ,కొంతమంది తక్కువ మాట్లాడేవారు అందుకే జీవితాంతం గడపాలి కాబట్టి ఎక్కువ మాట్లాడినా ,తక్కువ మాట్లాడినా ఇబ్బందే అనుకున్నా గానీ , నేను ఆలోచిస్తున్న విధానం తప్పు అని ఇప్పుడు అర్ధం అయింది . ఒక మనిషి ని అర్ధం చేసుకోవడం మనం మాట్లాడే పది నిమిషాల లో కుదరని పని అని పెళ్ళి చేసుకున్నాక కూడా అర్ధం చేసుకోవచ్చు అని తెలుసుకున్నాను ” అన్నాడు కార్తీక్ . ” సరే పోనీ ఇప్పటికైనా నీకు అర్ధం అయింది . భోజనానికి రా నాన్నగారు ఎదురు చూస్తున్నారు ” అంది వసుధ కిందకు దిగుతూ వెంటనే కార్తీక్ కూడా లేచాడు . మరొక సారి ఆకాశం వైపు చూశాడు ‘వెన్నెల’ అనుకున్నాడు . చాలా సంవత్సరాల తరువాత ఒక పేరు కార్తీక్ మనసులో పులకింత ని కలుగజేసింది.
************************
కారు లో కూర్చున్నాడు అన్నమాటే గానీ కార్తీక్ మనసు భయం,ఆత్రుత తో నిండిపోయి ఉంది . అందరు ఎక్కారు డ్రైవర్ పక్కన కార్తీక్ మావయ్య రంగారావు కూర్చుంటే వెనక సీట్ లో కార్తీక్, కార్తీక్ తల్లి వసుధ తో పాటు తండ్రీ ప్రసాద్ కూడా కూర్చున్నాడు కారు బయలుదేరింది . రంగారావు కు కార్తీక్ పరిస్ధితి అర్ధం అయిందేమో మాట్లాడటం మొదలుపెట్టాడు ” కార్తీక్ నువ్వు ఏమి భయపడకు తను నీకు తగ్గ జోడి అంటే చూడటానికి మాత్రమే కాదు ఆలోచనల కూడా నీ లాగే బాధ్యత గా ఉంటుంది కుటుంబం పట్ల . ఈరోజుల్లో మగపిల్లలే చెల్లెళ్ళ పెళ్ళి ఆలోచించడానికి భయపడుతున్నారు అలాంటిది ఆడపిల్ల అయ్యి ఉండి ఇద్దరి చెల్లెళ్ళ పెళ్ళి తండ్రీ స్థానం లో ఉండి ఘనంగా చేసింది . అప్పటికి అమ్మ ని చూసుకోడానికి ఎవరు లేరు నేను పెళ్ళే చేసుకోను అంటే నేను,వాళ్ళ అమ్మగారు ఒప్పించాము . నీ గురించి చెప్పాను అప్పటికి ఒప్పుకుంది ” అన్నాడు . ఆ మాటలు విన్న కార్తీక్ తల్లి తండ్రులు సంతోషించారు . కార్తీక్ కి వెన్నెల మీద గౌరవం పెరిగింది ఆమె ను చూడాలని కన్నా తనతో మాట్లాడాలి అన్న ఆత్రుత పెరిగింది .
ఇంతలో కారు అపార్ట్మెంట్ దగ్గర ఆగింది అందరు కిందకు దిగారు . ” అక్క లిఫ్ట్ పని చెయ్యట్లేదoటా మెట్ల మీద నుండి వెళ్లాలి 3వ అంతస్థు ” అన్నాడు వసుధ ను ఉద్దేశించి . అందరు మెట్లు ఎక్కుతున్నారు , ఇంతలో పై నుండి ఒక ఆవిడ చేతిలో ఉన్న పసుపు గిన్నె చేయి జారి కొంచెం కార్తీక్ షర్ట్ మీద పడి కింద పడింది ” అయ్యో సారీ బాబు ” అంటూ ఆవిడ సంజాయిషీ ఇచ్చుకుని గిన్నె తీసుకుని కిందకు వెళ్లిపోయింది . ” కార్తీక్ పైనే వాళ్ళ ఇల్లు వెళ్ళగానే వాష్ చేసుకుందువు గానీ ” అన్నాడు రంగారావు . ” ఆ..! సరే మావయ్య పర్లేదు” అని పైకి అన్నాడే కానీ లోపల మాత్రం ‘ ఇదేంటి ఇలా అయింది మొదటి సారి ఆ అమ్మాయి ని కలుస్తున్నాను ఇప్పుడు షర్ట్ మీద మరక తో బాగుంటుందా’ అనుకున్నాడు .
వెన్నెల వాళ్ళ అమ్మగారు అందరిని లోపలికి ఆహ్వానించి తనను తాను పరిచయం చేసుకుంది . ” ఆంటీ కొంచెం వాష్ రూమ్ ఎక్కడో చెప్తారా ? మరక పడింది క్లీన్ చేయాలి ” అన్నాడు సంశయస్తూ కార్తీక్ . దానికి ఆవిడ ” అయ్యో కామన్ బాత్ రూమ్ లో నీళ్లు రావట్లేదు రిపేర్ అయింది . బెడ్ రూమ్ లో బాత్ రూమ్ ఉంది వెళ్లు బాబు …పర్లేదు వెళ్లు బాబు ” అంది కార్తీక్ మొహమాటం చూసి . కార్తీక్ కాస్త భయం గానే బెడ్ రూమ్ లోకి అడుగు పెట్టాడు ఎవరు లేరు బాల్కనీ లో ఎవరో నిలబడినట్టు నీడ కనిపిస్తుంది . బాత్ రూమ్ తలుపు దగ్గరే ఉంది వెంటనే లోపలి కి వెళ్ళి షర్ట్ మీద మెల్లగా నీళ్లు వేసి తుడిచాడు మరక మాత్రం పోవటంలేదు ‘ అయ్యో ప్చ్ ..ఇలాగే తనని కలవాలి అనుకుని ‘ బయటకు వచ్చాడు . ఎదురుగా ఎవరో వచ్చి ఢీ కొట్టడం బాత్రూమ్ తలుపు మీద ఇద్దరు పడి కిందపడటం ఒకేసారి జరిగింది సరిగ్గా అదే సమయం లో కరెంటు పోయింది .
” సారీ అండి చూసుకోలేదు మీకు ఏమి తగలలేదు కదా ” అన్నాడు కార్తీక్ . ” లేదు అండి ఏమి కాలేదు లేవండి ” అంది వెన్నెల మొదటి సారి ఆమె గొంతు విన్న కార్తీక్ మైమరిచిపోయాడు . లేచి నిల్చుని ముందుకు వెళ్ళబోయాడు , తన షర్ట్ కి ఎదో తగులుకున్న ట్టు అనిపించి చూస్తే వెన్నెల చీర చివరి లో చిన్న దారం తన షర్ట్ బటన్ దగ్గర చిక్కుపడింది . చీకట్లో ఏమి కనపడలేదు అనుకుంటూ వెన్నెల ఫోన్ గురించి వెతుకుతూ ముందుకు వెళ్ళబోయింది కార్తీక్ చిక్కు పడిన విషయం చెప్పాడు . ఇంతలో మళ్ళి కరెంటు వచ్చింది అప్పుడు చూసాడు వెన్నెల ని అప్రయత్నం గా అతని నోటి నుండి వచ్చిన మాట ” ప్రియ..?..” ఈలోగా వెన్నెల చిక్కు తీసింది . కార్తీక్ ఎదో మాట్లాడబోయెంతలో వసుధ వచ్చి కార్తీక్ ని హాల్ లోకి తీసుకువెళ్లింది .
“కార్తీక్ అమ్మాయి ని చూడు ” అంది వసుధ . కార్తీక్ కి అంతా గందరగోళం గా ఉంది ‘వెన్నెల, ప్రియ ఒక్కరే నా లేదా ఇద్ఢరా? ‘ అని అనుకుంటూ ఉన్నాడు. ‘ కానీ వెన్నెల తనని గుర్తు పట్టలేదు అయినా నేను ఏమైనా తనకి ఫ్రెండ్ నా గుర్తు పెట్టుకోడానికి కానీ ప్రియ కి పెళ్ళి అయిపోయింది కదా ‘ అని కార్తీక్ అనుకుంటుంటే వెన్నెల తల్లి కార్తీక్ వెన్నెల తో ఏమైనా మాట్లాడాలి అనుకుంటున్నాడు ఏమో అని ” బాబు నువ్వు, అమ్మాయి వెళ్ళి ఆ రూమ్ లో మాట్లాడుకొండి ” అని చెప్పింది . ‘ నాకు కావాల్సింది అదే ‘ అనుకుని కార్తీక్ వెన్నెల వెనకనే వెళ్లాడు .
” మీ గురించి అమ్మ ,రంగారావు అంకుల్ అంతా చెప్పారు .నా గురించి కూడా మీకు చెప్పే ఉంటారు , కానీ మళ్ళి చెప్తున్నాను నేను అసిస్టెంట్ ప్రొఫెసర్ గా పని చేస్తున్నాను పి.హెచ్.డి పూర్తి చేయాల్సి ఉంది ఇంకా…” అంటూ చెప్పబోతున్న వెన్నెల మాటలకూ అడ్డు వస్తూ ” మీరు ఇంజనీరింగ్ ఏ కాలేజీ లో ఎప్పుడు చదివారు ?” అని అడిగాడు . ఎందుకో వెన్నెల కు ఆ ప్రశ్న నచ్చలేదు ఎదో కూపీ లాగుతున్నట్టు అనిపించింది కానీ బయటకి కనపడనివ్వకుండా సమాధానం చెప్పింది . వెంటనే మరో ప్రశ్న వేసాడు ” మీ పూర్తి పేరు తెలుసుకోవచ్చా ?” అని అడిగాడు . మళ్ళి ఆదుర్దా కనిపిస్తుంది అతని ప్రశ్న లో కానీ వెన్నెల కు కాస్త చిరాకు తెప్పిస్తూన్నాయి అతని ప్రశ్నలు కానీ సమాధానం చెప్పాలని చెప్పింది ” వెన్నెల ప్రియ ” అని , అంతే కూర్చున్నవాడు కాస్త ఒకసారి నిల్చుని బాల్కనీ లోకి వెళ్ళి గంతులు వేయసాగాడు వెన్నెల అతని ప్రవర్తన కు బిత్తరపోయింది . ఇంతలో కార్తీక్ తన అంతట తనే తేరుకుని లోపలికి వచ్చి వెన్నెల ముందు కూర్చున్నాడు . ” నేను మీకు ఒక విషయం చెప్పాలి అది చెప్పేముందు , నేను మిమ్మలిని ఒకటి అడగాలి ” అన్నాడు వెన్నెల ఆయోమయం గా ముఖం పెట్టి ‘సరే ‘ అంది . ” మీకు ఇదివరకే నిశ్చితార్ధo అయింది కదా ?” అని అడిగాడు . ” అవును అయింది చదువు అయిపోయాక పెళ్ళి అన్నారు పెళ్ళి ఇంకో నెల రోజులు ఉంది అనగా నాన్న ఆక్సిడెంట్ లో చనిపోయారు . అప్పుడే తెలిసింది ఎవరు మన వాళ్ళో ఎవరు పరాయి వాళ్ళో అందరు దూరం పెట్టారు . పెళ్ళి ఆగిపోయింది అప్పులు ఎన్ని ఉన్నాయో తెలిసింది . నాన్న పెంపకం లో గారాబం గా పెరిగిన నేను రంగారావు అంకుల్ సాయం తో ఇంటి బాధ్యత నా పై వేసుకుని ఇన్ని సంవత్సరాలు గడిపాను . నేను నా ఇద్దరి చెల్లెళ్ళ పెళ్ళి చేస్తున్నప్పుడు మళ్ళి మా బందువులు అందరు కలిసారు ప్రేమ వలకబోసారు కానీ నేను ఎవరిని నమ్మలేదు . పెళ్ళి అయితే అమ్మ బాధ్యత ఎవరు చూస్తారు అని పెళ్ళే వద్దు అనుకున్నా కానీ అంకుల్ మీ గురించి చెప్పారు అందుకే సరే అన్నాను . కానీ నాకో సందేహం మీకు నాకు ఇదివరకు నిశ్చితార్ధo అయింది అని చెప్పలేదు అన్నారు మీకు ఎలా తెలుసు ” అని అంది వెన్నెల . అంతవరకు వెన్నెల చెప్పిన గతం విని తను సంతోషం గా పెళ్ళి చేసుకుని జీవిస్తూoది అనుకున్నాడు కానీ ఇన్ని కష్టాలు పడింది అని తెలిసాక కార్తీక్ మనసులో ఉన్న భాధ కన్నీళ్ళ రూపం లో బయటికి వచ్చింది.
“ఒకసారి బాల్కనీ లోకి వస్తారా ?” అని అడిగాడు కార్తీక్ . ” ఎందుకు..?” అని అంది అనుమానం గా వెన్నెలప్రియ . ” ప్లీజ్..” అన్నాడు కార్తీక్ బాల్కనీ లోకి నడుస్తూ , చేసేదేమీ లేక అతని వెనకే నడిచింది . కార్తీక్ వెన్నెల ముందు నిల్చుని చంద్రుడి ని చూపిస్తూ ” చూసారా ఆ నిండు చందమామ ని పదకొండేళ్ళ క్రితం ఇలాంటి వెన్నెల రోజే ఆ చంద్రుడిని చూస్తూ ఆరోజు ప్రొద్దున చూసిన అమ్మాయి గురించి ఆలోచించాను . మళ్ళి సంవత్సరం తరువాత ఇలాంటి వెన్నెల రోజే ఆ చంద్రుడి ని చూస్తూ ఆ అమ్మాయి మరొకరి శ్రీమతి కాబోతుంది అని కన్నీరు పెట్టుకున్నాను . మళ్ళి ఇన్నేళ్ల తరువాత అదే అమ్మాయి నా ముందు నేను పెళ్ళి చూపులకు చూడడానికి వచ్చిన అమ్మాయి గా నిల్చుంది నా కన్నా అదృష్టవంతుడు ఎవరైనా ఉంటారా ?..” అన్నాడు వెన్నెల వైపు కన్నార్పకుండా చూస్తూ ఎదో చెప్తున్నాడు లే అనుకున్నా వెన్నెల కాస్త కంగారు పడి చెప్తుంది తన గురించే అని గ్రహించింది . అది కార్తీక్ కు అర్ధం అయింది వెంటనే వెన్నెల మాట్లాడటానికి అవకాశం ఇవ్వకుండా ” మీకు గుర్తు ఉందో లేదో ఒక రోజు కొంచెం లో మీ చెంప దెబ్బ తప్పించుకున్నా ” అన్నాడు చెంప ను నిమురుకుంటూ . అప్పుడు గుర్తు వచ్చింది వెన్నెల కి తన ముఖం లో భావాలు మారడం గమనించాడు . ఎదో దొరికింది అన్నoత గా వెలిగిపోయింది ” మీరా !! ఇప్పుడు గుర్తొచ్చింది . అసలు పోల్చుకోలేక పోయాను సారీ ” అంటూ తనలో తనే నవ్వుకుంది . ” ఇప్పుడు తెలిసిందా మీ నిశ్చితార్థo గురించి ఎలా తెలిసిoదో ? ఆరోజే చివరి సారి మిమ్మలిని చూడటం తరువాత ఇప్పుడే ” అన్నాడు కార్తీక్ . అప్పుడు వెన్నెల నవ్వింది బుగ్గ మీద సొట్ట పడింది , చాన్నాళ్ళ తరువాత అది చూసిన కార్తీక్ ఇంక ఆగకుండా మోకాళ్ల మీద నిల్చున్నాడు . ” ఆ వెన్నెల సాక్షిగా ఈ వెన్నెల ను ఈ కార్తీక్ మనస్పుర్తిగా ఇష్టపడి పెళ్ళి చేసుకుంటావా అని అడుగుతున్నాడు మరి నీకు ఇష్టమేనా ?” అన్నాడు , వెన్నెల ఏమి అనకుండా నవ్వుతు చేయి ఇచ్చింది .ఇంతలో గట్టిగా చప్పట్లు వినిపించాయి . ఇద్దరు పక్కకు చూసారు అందరు బెడ్ రూమ్ లో ఉన్నారు ” ఏరా నాకు ఎప్పుడు ఈ విషయం చెప్పలేదు , పోనీలే మొత్తానికి నువ్వు ఇష్టపడిన అమ్మాయి నే కలిసావు . అంతా ఆ దేవుడి దయ ” అంది వసుధ . ” అందుకే అంటారు పెళ్ళిళ్ళు స్వర్గం లొనే నిర్ణయించబడ తాయి అని మనం నిమిత్తమాతృలం అక్క త్వరగా ముహుర్తాలు చూస్తే మన బాధ్యత తీరిపోతుంది . కార్తీక్ మనం బయలుదేరాలి రా లేట్ అవుతుంది త్వరగా రా ” అన్నాడు రంగారావు . హాల్ లోకి వెళుతూ వెన్నెల తల్లి కూడా ఇద్దరి వైపు చూసి నవ్వుతు వాళ్లతో హాల్ లోకి వెళ్ళిపోయింది . ” కార్తీక్ అసలు ఇలాంటి రోజు వస్తుందని నేను ఊహించలేదు మనం ప్రేమించే వాళ్ళ కన్నా మనల్ని ప్రేమించే వాళ్ల తోనే మనం సంతోషం గా ఉంటాం అంటారు అందుకే ఇన్ని సంవత్సరాలు అయినా నా మీద అంత ఇష్టాన్ని పెంచుకున్న నీతో జీవితం పంచుకోవడం నా అదృష్టం ” అంది కార్తీక్ కళ్లలోకి చూస్తూ . ” నాకు ఇంకో కోరిక ఉంది తీరుస్తావా ?” అన్నాడు కార్తీక్ కొంటె గా . ” ఏంటి అది ?” అంది వెన్నెల ” నీ నవ్వు మొదటి సారి చూసినప్పుడే కలిగింది అది .. అది… నువ్వు నవ్వితే పడే నీ బుగ్గ మీద సొట్ట ని తాకాలని …” అన్నాడు నవ్వుతు . ” ఓహో …. అది అయితే పెళ్ళి అయ్యాకే ..” అంది వెన్నెల . ఇద్దరు ఒకరిని ఒకరు చూసి నవ్వుకున్నారు . కార్తీక మాసపు వెన్నెల లో ఇద్దరు నవ్వుకుంటుoటే చంద్రుడికి కూడా ముచ్చట వేసిందేమో ఇంకాస్త ప్రకాశవంతం గా వెలిగిపోయాడు.

*****సమాప్తం*****