కంచె చేనును మేసింది

రచన: డి.కృష్ణ

“రాజు.. రాజు.. ఎక్కడున్నావురా.. వర్షం వచ్చేలా ఉంది.. నేను బయలుదేరుతున్నాను.. పిల్లల్ని వర్షంలో తడవనివ్వకు.. నేను వెళ్తున్నా… ఏయ్… అందరూ లోపలికి వెళ్ళండిక..” అంటూ ఎవరి పనులు వారికి అప్పగించెసి వార్డెన్ వెంకటేశ్వరమ్మ తన నాలుగు చక్రాల బండిని తీసుకెళ్ళింది.
“అలాగే మేడమ్… ‘ఈమెకి ఫ్యామిలీ మీద ఉన్న దృష్టి హాస్టల్ మీదుండదు. అంతా నా మీద వదిలేసి వెళ్తాది. ఈమెకి హెల్పెర్ గా జాయిన్ చెసిన మా బావననాలి. చంపుకు తింటుంది’” అంటూ చిరాకు మొహం పెట్టి ఆవేశంగా వంట గది నుండి బయటకొచ్చాడు రాజు.
సాయంకాలం పూట సూర్యకిరణాలన్నింటినీ దూరంగా నెట్టివేసిన మేఘాలు, ఏవో అదృశ్య హస్తాలచెత, కొండలై ఒక్కో అడుగులా పరచుకున్నాయి., కనిపించని గాలి రాకపోకలు, ఆ శూన్యంలో సృష్టించె చిరు అల్లరులకు ప్రకృతంతా పురివిప్పి నాట్య మాడుతున్నట్లుగా స్పందిస్తుంది. హాస్టల్లోని బాలికలందరిలో ఎక్కడలేని సంతోషం తనువంతా ఆవహించెసింది. ఆ ఆహ్లాదానికి అనుగుణంగా వాళ్ళు అడుగులు కదుపుతూ కేరింతలు కొడుతున్నారు. కనురెప్పలు కదిలెళ్ళిపోతున్న ఆ క్షణాలలోనే గ్రౌండ్లోకి వెళ్ళి ఆడుకోవడం వారికి అమితానందాన్నిస్తుంది. ఆవేశంతో బయటకొచ్చిన రాజు, ప్రకృతి పలకరింతతో వాళ్ళనే చూస్తూ లోకాన్ని మర్చిపోయాడు.
వాతావరణంలో కదలికలు చెసిన చిరు అల్లరులకు, తనువంతా గాయాలు చెసుకున్న మేఘం ఆనందబాష్పాలను జాలువార్చింది. అవే వర్షపు చినుకులై పుడమిని తడిపాయి. వర్షంలో తడిసిపోయి తమని తామే మర్చిపోయి ఆడుకుంటున్న బాలికలను చూస్తూ తన విజ్ఞతనే వదిలేశాడు.. పెద్ద ఉరుము వినిపించడంతో తేరుకుని “అమ్మాయిలూ ఇక ఆడుకుంది చాలు.. లోపలికి వచ్చెయ్యండి… వర్షంలో తడిసిపోయారు. చీకటి పడిపోయింది. స్టడీ అవర్స్ కు టైమవుతుంది. త్వరగా.. త్వరగా రండి” అంటూ బిగ్గరగా వేసిన కేకలకు అదిరిపడి భయపడుతూ తడిసిన బట్టలతోనే ఎవరి గదుల్లోకి వారు చెరుకున్నారు.. అతని చూపులోని తీవ్రత మాత్రం పక్కకు జరగలేదు.
* * * * * *
లంచ్ అవర్లో ఇద్దరూ ఒకేచోట ఉంటారని తెలుసుకొని, హాస్టల్కి ఎడమవైపునున్న హై స్కూల్ కెళ్ళారు రామానందం దంపతులు. పిల్లలందరికీ మధ్యాహ్న తరగతులు ప్రారంభమయ్యాయి. పోలీసులు రావడం గమనించి పిల్లలందరూ ఆశ్చర్యపోవడంతో రూమ్ కిటికీలు మూసేశారు… ఎస్.ఐ.నవీన్ వెనుకనే రంజని, ఆమె తల్లీదండ్రులు, ఇంకో ఇద్దరు బాలికలను చూడగానే రాజుకు గుండెల్లో కలవరం మొదలైంది. సుందరరావుదీ అటుఇటుగా అదే పరిస్థితి. మర్యాదపూర్వకంగా పలకరించి కుర్చీలు వేశారు.
“ఏంటి సర్ ఇలా వచ్చారు? వీళ్ళు మా స్కూల్లో చదివేవాళ్ళే. వీళ్ళను మీరు తీసుకోచ్చారేంటి సర్? ఏమైంది?” వినయంగా అడిగాడు సుందరరావు.
“అతని మీద వీళ్ళు కంప్లయింట్ ఇచ్చారండి..! దగ్గరుండి తెలుసుకుందామని అలాగే వచ్చేశాం..” అన్నాడు నవీన్.
“సర్! నేను మళ్ళీ కలుస్తాను” అంటూ బయటకు వెళ్ళబోతున్న రాజును ఆపి “కంప్లయింట్ ఇచ్చింది నీ మీదే..! అసలు సూత్రధారి నువ్వే.! నువ్వెళ్ళిపోతే ఎలా? ఇలా రా… ఇప్పుడు చెప్పండి” అన్నాడు నవీన్.
“దేని గురించి మాట్లాడుతున్నారో అర్ధం కావడం లేదు సర్. దేని గురించి కంప్లయింట్..? నేనేం చెశానని.?” తప్పించుకునే ప్రయత్నం చెశాడు రాజు.
“దేని గురించో తెలియదా? మా పాపను చూస్తూ కూడా ఎలా అంటున్నావ్ రా? పసిపిల్లలతో ఏంటిరా నీ వెధవ వేషాలు? నాలుగు దెబ్బలు పడితే గాని వీడు ఒప్పుకోడు సర్” అంటూ అతని జుట్టును పట్టుకుని వంచింది పద్మావతి.
వెంటనే ఆమెను విడిపించి “మీరు నిగ్రహంగా ఉండండమ్మా! నేను మాట్లాడుతున్నాను కదా!” కోప్పడ్డాడు నవీన్.
“ఏం మాట్లాడుతున్నారండి! ఏంటండి మాట్లాడేది? అలా అడిగితే వాడేందుకు చెప్తాడు?” ఆవేశపడింది పద్మావతి.
“మాకంటూ ఓ పద్ధతుంటుంది. మీరు కొంచెం ఓపిక పట్టాలి. నిజానిజాలు అవే తెలుస్తాయి! ఏమయ్యా నిజం ఒప్పుకుంటావా లేక మా పద్దతిలో ఒప్పించమంటావా?” అంటూ రాజు వైపు వెళ్ళాడు నవీన్.
“నిజంగా మీరు దేని గురించి అడుగుతున్నారో తెలియడం లేదు సర్” మళ్ళీ అదే పాట పాడాడు రాజు.
“తెలియడం లేదా! ఆ అమ్మాయి మీ హాస్టల్లోనేగా ఉండేది. ఆ పాపను వశబరుచుకున్నావని సాక్ష్యాలతో చెప్తుంటే తెలియడం లేదంటావేంటి?” గద్దించాడు నవీన్.
“మా హాస్టల్లోనే ఉంటుందండి. నిజమే కాని ఆ పాప ఉదయం నుండి హాస్టల్లో లేదు. అటువంటప్పుడు నాకెలా తెలుస్తుంది సర్? స్కూల్ కెళ్ళిందేమో అనుకున్నాను” అంటూ స్కూల్ వైపు టాపిక్ మార్చాడు.
“రావు గారు! దీని గురించి మీరేమంటారు.?” సుందరరావును ప్రశ్నించాడు నవీన్.
“నాకేం తెలీదండీ.. నా దృష్టికేం రాలేదు. పాప ఒంటిమీద ఆ మరకేంటి సర్? రంజనీ ఇలా రామ్మా.. అయ్యోయ్యో.. ఏమైంది.?” అంటూ రంజనీ వైపు చూశాడు సుందరరావు. రామానందం దంపతులు అతనివైపు వెరైటీగా చూశారు.
“అతనేమో ఉదయం నుండి హాస్టల్లో లేదంటున్నాడు. మీరేమో తెలియదంటున్నారు. హాస్టల్ అటెండెన్స్ షీట్లో హాజరుంది. ఉమ్… ఒకరి మాటలకు ఒకరి మాటలకు పోలిక లేదు, ఎందుకని? నిజంగానే ఏమీ తెలీదా..? నాకెందుకో మీరు నాటకాలాడుతున్నారేమో అన్పిస్తుంది…?” అనుమానంగా ఇద్దరి మొహాల వంక చూశాడు నవీన్.
“హాస్టల్ నుండి ఉదయం స్కూల్ కెళ్ళింది సర్, కాని తర్వాత మాత్రం మళ్ళీ హాస్టల్కు రాలేదు. అందుకే రంజని ఉండే ఉంటుందని నేనే హాజరు వేశాను సర్” అని నాలుక కరుచుకున్నాడు రాజు.
“ఉదయం నుంచీ హాస్టల్లో కనిపించకపోతే పిల్లల్ని అడగడం కాని, రాకపోతే ఆమె పేరెంట్స్ కు గాని, ప్రిన్సిపాల్ గారికి గాని ఎందుకు కంప్లయింట్ చెయలేదు?” ప్రశ్నించాడు నవీన్.
“సాయంత్రం కూడా కనిపించకపోతే అప్పుడు కంప్లయింట్ చెద్దామని ఆగాను సర్” చెప్పాడు రాజు.
“అంతకుముందు కూడా ఇలాగే చెసిందా? అందరూ అలాగే చెస్తున్నారా? హాస్టల్లో లేకపోతే ఇంటికేళ్లిందో, ఇంకెక్కడికైనా వెళ్లిందోనని కనీసం ఆరా తీయలేదేందుకు.? ఇంటికి వెళ్ళకుండా ఎటైనా వెళ్తే ఎవర్రా రెస్పాన్సిబిలిటీ.?” ఇంకొంచెం గట్టిగా ప్రశ్నించాడు నవీన్.
“అదీ … అదీ …”అంటూ ఏమీ మాట్లాడలేదు రాజు. రంజనితో బాటు చదువుకునే పిల్లలను పిలిపించి విచారించాడు నవీన్.
“రాత్రి మీ ఇద్దరూ హాస్టల్ నుండి వెళ్లి పోయారంట. రాలేదని రాజు చెప్తున్నాడు. చెప్పు… ఎక్కడికెళ్ళారు?” అంటూ ఒక పాపనుద్దేశించి అలా అడగడంతో భయపడిపోయిందా పాప.
“మేమేక్కడికీ వెళ్ళలేదు సర్. హాస్టల్ లోనే ఉండి చదువుకున్నాం. బాగా చీకటి పడ్డాక పడుకున్నాం. తెల్లారేముందు బాత్రూం కేళ్తానని చెప్పి రంజని వెళ్ళింది, వచ్చాక ఏడుస్తూ కనిపించింది. ఏం చెప్పలేదు. బట్టల మీద రక్తం ఉందని చెప్పాను. తర్వాత లేచాక చూస్తె ఆ అమ్మాయి లేదు సర్” భయం భయంగా బిక్కమొహం వేస్తూ చెప్పింది.
“మరి లేనట్లు వార్డెన్ గారికి చెప్పావా?” అడిగాడు.
“చెప్పాను సర్” అంది.
“వార్డెన్ నువ్వేమి చెప్పలేదు అంటుంది?” అన్నాడాయన, అంతకు ముందే అక్కడకు చెరుకున్న వార్డెన్ వెంకటేశ్వరమ్మను చూపిస్తూ.
“లేదు సర్, చెప్పాను. కసురుకుంది. నేను చెప్పింది వినలేదు. మేడమ్ సరిగ్గా హాస్టల్లో ఉండరు సార్. రాజునే ఎక్కువగా ఉంటాడు” అంది.
“సరే నువ్వెళ్ళు” అంటూ పాపను పంపించెసి రాజు వైపు తిరిగి సమాధానమేమిటన్నట్లు చూశాడు.
“పిల్లలంతా అబద్దాలు చెప్తున్నారు సర్! సరిగ్గా చదవనప్పుడు ఒక దెబ్బ వేస్తానని నా మీద కక్ష కట్టారు సర్ వాళ్ళు” అన్నాడు రాజు. సుందరరావు వంక చూశారందరూ.
“ఈ విషయం గురించి నాకేమి తెలియదు సర్” అడక్కుండానే అందుకున్నాడు సుందరరావు.
“అడక్కుండానే మాట్లాడుతున్నారు.. ఏం అడిగినా తెలియదనే చెప్తున్నారు. ఇంత జరిగినా మీ దృష్టికి రాలేదంటున్నారు. ఇతన్నిక్కడ జాయిన్ చెసింది మీరేనని తెలిసింది. మీ ఇద్దరికీ ఉన్న సంబంధమేంటి.?” అంటూ అతని దగ్గరికి వెళ్ళాడు నవీన్.
“అతను మా దూరపు బంధువు సర్” ఎక్కడినుంచి ఎక్కడికో వెళ్తున్న ఈ విషయాన్ని అంచనా వేయలేక బదులిచ్చాడు సుందరరావు.
“అయితే బంధువులిద్దరూ స్టేషన్ కు నడవండి. ఇక్కడైతే మీరు చెప్పడం లేదు. అక్కడైతే మా పద్దతిలో అడిగితే తన్నుకుంటూ నిజం వచ్చేస్తుంది” అన్నాడు నవీన్.
“ఏంటి సర్ బెదిరిస్తారు? తెలియదంటే వినిపించుకోరేం? ఆ పాపకు ఏమైందో, ఎవరు కారణమో తెలుసుకోకుండా మమ్మల్ని అడుగుతారెందుకు? అసలా పాప మాట్లాడదేంటి.? ఎవరి విషయాన్నో మా మీదకు లాక్కోస్తారెందుకు సర్? ముందే చెప్తే యాక్షన్ తీసుకునే వాడినే కదా.! మాకూ బ్యాగ్రౌండ్ ఉంది.. మీమూ ఫోన్లు చెయగలం” ఆవేశపడ్డాడు సుందరరావు. ఆవేశానికి ఆయువు అరక్షణమే..!
“ఏంటి – ఫోన్ లు చెస్తావా? చెయ్ ఎవరికీ చెస్తావో చెయ్! రంజనీ ఇలా రా.! అసలేం జరిగిందో నీ నోటితో మొత్తం చెప్పు” అంటూ రంజనీను పిలిచాడు నవీన్.
“ప్రిన్సిపాల్ సార్కి మొత్తం తెలుసు సర్. నేను, మాళవిక, నందిని కలిసి ఒకరోజు ప్రిన్సిపాల్ గారిని కలిసి ఈ విషయం గురించి చెప్పాం సర్” అంది ఏడ్చుకుంటూ.
“ఏడవకు.! ఏడవకు.! మరి ఈయన ఏమీ తెలియదు అంటున్నాడు. ఏం జరిగిందో చెప్పు?” అన్నాడు ఎస్.ఐ.నవీన్. మూడు నెలల క్రితం నుంచీ జరిగినదంతా చెప్పుకోచ్చింది. రాజు ఆలోచనల్లోనూ, చూపుల్లోనూ, ఆచరణలలోనూ పక్కదారి పట్టడం గురించి చెప్పింది. ప్రిన్సిపాల్కు చెప్పినా ఈ విషయంపై శ్రద్ధ తీసుకోలేదని, ఊరికే చాడీలు చెప్పవద్దంటూ తరిమేశారాని చెప్పింది. జరిగినది కళ్ళకు కట్టినట్లు చెప్తుంటే ఇద్దరి గుండెల్లో రైళ్ళు పరిగెడుతున్న శబ్దం వస్తుంది. కాని అది వాళ్ళిద్దరికే తెలుసు. ‘నీ బుద్ధి మార్చుకోవేరా.? ఎన్నిసార్లు చెప్పినా అర్ధం కాదా.? ఇప్పుడు నీకే కాదు నాకూ మూడేలా ఉంది’ అన్న కోణంలో రాజును గుర్రుగా చూస్తున్నాడు సుందరరావు.
“ఇప్పుడేమంటారు సర్? పదవ తరగతి చదివే పిల్లలపై ఏంటండీ ఈ అఘాయిత్యాలు. చదువుకోవడం తప్ప ఏమీ తెలియని పిల్లలపై మీ ప్రతాపమేంటండి?” అంటున్న ఎస్.ఐ.నవీన్ మాటలకు అడ్డుపడి “అతను మంచోడని జాబ్ ఇప్పించాను సర్. ఆ నమ్మకంతో పిల్లలేవో చెప్తున్నారులే అని పట్టించుకోలేదు సర్” కొంచం తగ్గి అన్నాడు సుందర రావు.
“నేను వాళ్ళనలా చెసాననడం అబద్దం సర్. సరిగ్గా చదవనప్పుడు చెయి చెసుకుంటాను. కర్రతో కొడితే దెబ్బెక్కువ తగులుతుందని చెతితోనే దండిస్తాను. దానికి వీళ్ళిలా ఎక్కడపడితే అక్కడ చెతులు వేశానని చెప్పడం కరెక్ట్ కాదు సర్. ఇదంతా ఏదో కోపం పెట్టుకుని చెస్తున్నదనిపిస్తుంది” అన్నాడు రాజు.
“పిల్లల్ని – అదీ ఆడపిల్లల్ని చెతితో కొడుతున్నానని నువ్వనుకుంటూ వాళ్ళనలా తాకడమెంటిరా వెధవా? ఇలాంటి అబద్దాలు చెప్తావనే సాక్ష్యాన్ని ఇలాగే తెచ్చాను. ఆ బట్టలకు రక్తం ఎలా అంటుకుందో చెప్పరా కామాంధుడా?” అంటూ వీరావేశంతో రాజు మీదకెళ్ళి పోయాడు రామానందం. అతన్ని ఆపడానికి కొంచెం ప్రయాసపడ్డారు.
“రంజనీ అసలేం జరిగిందో చెప్పమ్మా! ఇతను కాదు కదా! ఎవరు చెశారో చెప్పమ్మా – ఏం జరిగింది?” రంజనీతో చెప్పించె ప్రయత్నం చెయడానికి ఏమీ తెలియనట్లు రంజనిను అడిగాడు సుందరరావు.
“కాదు సర్, ఇతనే చెశాడు. నిన్న సాయంత్రం ఆడుకుంటుంటే అలానే చూస్తూ ఉన్నాడు. వర్షంలో తడిస్తే కోప్పడేవారు కాని నిన్న ఏమీ అనడం లేదని చాలాసేపు వర్షంలో ఆడుకున్నాం. కాసేపయ్యాక లోపలికి వచ్చేశాం. ‘వెళ్లి స్నానం చెసి రండి’ అని పంపించారు. అలాగే చెశాం. అందరూ పడుకునే ముందు గది దగ్గరికు వచ్చి నన్ను పిలిస్తే వెళ్లాను. ‘జలుబు చెసిందా?’ అని అడిగారు. ‘లేదని’ చెప్పాను. ‘ఒళ్ళంతా వేడిగా ఉందా?’ అని అడిగితే ‘లేదని’ చెప్పాను. ‘ఎందుకు నన్ను అడుగుతున్నారని’ అడిగాను. ‘నాకు జలుబు చెసింది, ఒళ్ళంతా వేడిగా ఉంది, కొంచెం తలనొప్పిగా కూడా ఉంది, జండు బామ్ తో రుద్దమని’ చెప్పారు. నాకు నిద్ర వస్తుందని వస్తుంటే వెనక నుంచి గట్టిగా పట్టుకున్నారు. నేను అరిచాను. మా ఫ్రెండ్స్ అందరూ బయటకు రావడం చూడగానే నన్ను వదిలేశారు. ‘బల్లిని చూసి ఎందుకు భయపడతావ్? భయపడకు… వెళ్ళు.. వెళ్లి పడుకో, రాత్రిళ్ళు అటు ఇటు తిరిగి భయపడకు’ అని నన్ను పంపించెశారు. ఆ రాత్రి నిద్ర పట్టలేదు. భయంగా పడుకున్నాను. అయినా నిద్ర రాలేదు. కొంతసేపటి తర్వాత బాత్రూంలోకి వెళ్తుంటే అక్కడ ఉన్నాడు. నేను లోపలికెళ్ళడం చూసి వెనకనుంచి వచ్చి నోరు మూసేసి, కర్చీఫ్ కట్టేసి నన్ను గట్టిగా పట్టుకొని బాత్రూంలోకి తీసుకెళ్ళారు. నేను వద్దంటున్నా వినకుండా ఏదేదో చెశారు. బట్టలన్నీ ఊడదీసేశారు. ఆయన ప్యాంటు కూడా తీసేశారు. నేను ఏడ్చినా ఎవ్వరికీ వినపడలేదు. ఇలా జరిగిందని ఎవ్వరికీ చెప్పొద్దని, ఎవరికన్నా చెప్తే చంపేస్తానని బెదిరించారు. భయంతో గదిలోకేళ్లిపోయాను. నందిని అడిగినా చెప్పలేదు. బట్టలు రక్తంతో తడిసి ఉండడం నందిని చూసి చెప్పడంతో భయం వేసి ఇంటికి పారిపోయాను సర్” అంటూ పూసగుచ్చినట్లు చెప్పింది రంజని.

అంతా నిశబ్దం. పాప మోహంలో ఏడుపు. ఆమె తల్లీదండ్రుల్లో కోపం ప్రస్పుటంగా కన్పిస్తున్నాయి. రాజు కూడా కోపంగా చూస్తున్నాడు. నవీన్ అసహనంగా ఉన్నాడు. సుందరరావు ఉలిక్కిపడ్డాడు. ఈ గొడవ సమయంలో వారు రావడం చూసి సుందరరావు కంగారుపడిపోతున్నాడు. భయపడుతున్నాడు.
“వాళ్లకు కబురంపింది నేనే. నీ బాగోతం మొత్తం తెలియాలని నేనే ఇక్కడికి రమ్మని చెప్పాను” అన్నాడు ఎస్.ఐ.నవీన్. మ్రానుడైపోయాడు సుందరరావు. ఏది జరగకూడదని వణికిపోతున్నాడో అదే జరిగింది. ఏం చెయాలో అతనికి తోచడం లేదు. విచారణ జరగకుండా పై అధికారులకు చెప్పి తీసుకురావడంలో అతని అంతరార్ధం అర్ధం కాలేదు.
“పిల్లలు దేవుళ్ళతో సమానం. దేవుళ్ళు స్వర్గంలో ఉంటారు.కాని వీళ్ళు మాత్రం ఇక్కడ నరకంలో ఉన్నారనిపిస్తుంది.. ఎంత నరకం అనుభవించిందో పాప మాటలు వింటుంటే తెలుస్తుంది. ఎదురు తిరిగే ధైర్యం, తెగించె సత్తా, పారిపోయే దారి లేక ఎంత నరకం అనుభవించారో పాపం. నోట మాట రావడం లేదు. ఆరోపణలు వచ్చాక విచారించక తప్పదు” అన్నాడు విల్సన్ రాజు.
“ఇదంతా నాకు తెలియదు సర్! నాకేమి సంబంధం లేదు” అన్నాడు సుందరరావు.
“మీ స్కూల్లో చదివే పాపకు ఇలా జరిగిందని సాక్ష్యాలతో నిరూపిస్తున్నప్పుడు, ఏమీ పట్టనట్లు సంబంధం లేదనడం కరెక్ట్ కాదు. విచారించాల్సిందే.!” అంటూ విసుక్కున్నాడు విల్సన్ రాజు.
* * * * * *
విషయమంతా దావానంలా ఊరంతా వ్యాపించింది. ఊరి జనం స్కూల్ కు చెరుకున్నారు. అక్కడ జనాన్ని చూసిన వాళ్లకు భయం పెరిగింది. ప్రజలు ఒకరి తర్వాత ఒకరు సాక్ష్యం చెప్తున్నారు. నిజాలు విని నిర్ఘాంతపోయారు. రాజుగాడి కామం ఒకరితోనే ఆగిపోలేదు. మూడు సంవత్సరాల్లో 14 మందిని హింసించాడని తేలింది. నిజం నిప్పు లాంటిది. పట్టుకున్నప్పుడే వేడి తెలిసేది. మనిషి మహా చెడ్డవాడు. ఒక్కడిగానే కాదు నాలుగైదు రకాలుగా కూడా మారిపోగలడు. ఊసరివెల్లి లాంటోడు. రాజులోనున్న రెండో మనిషి నిద్ర లేవడమే అతని కామానికి కారణం. ఊరి ప్రజలంతా అతని మీదకు ఉరికారు. అది చూసి పారిపోబోతుంటే పోలీసులు అతన్ని అరెస్ట్ చెశారు. అతన్ని వదిలిపెట్టవద్దని గొంతెత్తి కోరారు. జనం ముందు వీళ్ళ నాటకమెంత.?

“దెబ్బ తగిలినప్పుడో, ఆక్సిడెంట్ జరిగినప్పుడో రక్తాన్ని చూసే ఈ చిన్నారులు వీడివల్లే చిందించాల్సి వచ్చింది. పల్లెటూరని, ఎవ్వరికీ చెప్పుకోలేరని వీడింత దుర్మార్గానికి ఒడి కట్టాడు. ధైర్యంగా రామానందం దంపతులు కంప్లయింట్ ఇవ్వబట్టి బయటపడింది లేకపోతే వాడెంత మందిని వశపరుచుకునే వాడో ఆలోచిస్తుంటేనే భయం వేస్తుంది. ఇలాంటివి జరిగినప్పుడు పరువు ప్రతిష్టలంటూ కూర్చుంటే పిల్లల బ్రతుకులే నాశనం అవుతాయి. అవేమి పట్టించుకోకుండా ముందుకొచ్చి కంప్లయింట్ ఇచ్చినందుకు వీళ్ళను అభినందిస్తున్నాను. బంధువన్న చిన్న మమకారం చెత పిల్లలెం చెప్పినా మీరు పెడ చెవిన పెట్టడం మీ తప్పు. ప్రిన్సిపాల్ హోదాలో ఉన్న మీరు మీ హోదాకు తగ్గట్లుగా ప్రవర్తించలేదు. పిల్లల్ని ప్రేమించలేని వాడు వాళ్ళ మాటలనేలా నమ్ముతాడు! నీ మీద విచారణకు ఒక బృందాన్ని పంపిస్తాం. దానికి సమాధానం చెప్పుకొని నిర్దోషిత్వాన్ని నిరూపించుకోండి. 15 మంది బాలికల జీవితాలతో ఆడుకున్న ఈ కామాంధుడిని మాత్రం వదిలిపెట్టే ప్రసక్తే లేదు. పై అధికారులకు నివేదించి ఉద్యోగాన్ని తొలగిస్తాం. అంతవరకు పోలీసు వాళ్ళు తమ కస్టడిలో ఉంచుతారు” అంటూ అందరినీ ఉద్దేశించి చెప్పాడు విల్సన్ రాజు.
సుందరరావు, రాజుల మొహాలు పాలిపోయాయి. సంరక్షణ అధికారికి సాయంగా ఉండాల్సిన రాజే తప్పుడు మార్గం అనుసరించడం అతని జీవితానికే చెటు తీసుకొచ్చింది. పొలం బారిన పడకుండా కంచెలాగా ఒకడిని నియమిస్తే వాడే పొలం మీద పడి దోచెస్తే ఏం చెయగలం? కంచె చెనును మేసింది. అది వస్తువైనా కావొచ్చు, మరొకటైనా కావొచ్చు, రక్షణ నివ్వడానికి నిర్దేశించినది రక్షణ నివ్వక ప్రక్కదోవ పడితే సమాజం తన పని తానూ చెసుకుపోతుంది. పెనుముప్పై ముంచెస్తుంది.
“వయస్సు పెరిగే పిల్లలున్నప్పుడు తల్లెదండ్రులు తమ బిడ్డల ప్రవర్తనపై ఓ కన్నేయ్యాలి. అవసరం మేర వారికి విడమరిచి చెప్తూ చొరవ తీసుకోవాలి. భారం అనుకోని ఇలాగే హాస్టల్ లో వేస్తె పరిణామాలు ఇలాగే ఉండొచ్చు. ఇంతకన్నా తెగిస్తే మనిషిని మళ్ళీ తెచ్చుకోగలమా? అవసరమైన సమయాల్లోనే మీరు మీ పిల్లలను దూరంగా ఉంచుతున్నారు. హాస్టల్లో చదివించె బదులుగా మీరే పిల్లలకు పాఠంలు చెప్పండి. లేకపోతే ట్యూషన్ పెట్టించండి. వాళ్ళ భవిష్యత్ కోసమేకదా మీరు కష్టపడేది. పిల్లలతో స్నేహంగా మెలగండి” అంటూ నవీన్ చెప్తుంటే మధ్యలో జనం ఆపేశారు.
“సర్! మీరు చెప్పేది బాగానే ఉంది. కాని మేం తినడానికే కష్టమవుతుంటే పిల్లల్ని చదివించలేక పోతున్న సమయంలో ఈ హాస్టళ్ళు పక్క ఊళ్లోకి రావడంతో సంతోష పడి చెర్పించాం. కాని ఇలా జరుగుతుందని తెలియదు సర్. మా పిల్లలను సొంతంగా చదివించె స్థోమత లేదు సర్. మన్పించెయ్యడమే!” అన్నారొకరు.
“ఎందుకయ్యా మాన్పించడం? చదివించండి. మీరు కష్టపడకపోతే మీ పిల్లల జీవితాలు కూడా మీలానే అవుతాయి. వాళ్ళను కష్టపెట్టి మీరేం బ్రతుకుతారు. వాళ్ళు సుఖపడాలని మీకు లేదా? ఏదో జరిగిందని ఎందుకయ్యా తప్పుగా ఆలోచిస్తారు? జాగ్రత్తగా ఇలాంటి వెధవల జోలికి, గొడవల జోలికి వెళ్ళనివ్వకుండా పెంచండయ్యా” అన్నాడు నవీన్.
“ఇదంతా మా ఖర్మ సర్” అంటూ బాధపడింది పద్మావతి.
“అందుకే చెప్పేది. పిల్లల నైతిక బాధ్యతను తండ్రి చూసుకోగలడు. తల్లి దగ్గరిగా ఉండి నడవడికను నేర్పించాలి. ఈ వయస్సులోని కోరికలను, శరీరంలోని మార్పులను గురించి వారికి వివరించి చెప్పాలి. సెక్స్ సైన్సు గురించి టీవీల్లో ప్రోగ్రాం వస్తే కట్టెయ్యడం కాదు చెయాల్సింది, వివరించి చెప్పడం. అప్పుడే కదా వారికి తెలిసేది. లేకపోతే తప్పుదోవ పట్టే అవకాశాలే ఎక్కువ. అన్నీ అనుభవించి వచ్చిన వాళ్ళేగా. మీ పిల్లలకు వాటి గురించి చెప్పడానికేందుకు మొహమాటం. అది విని చెడిపోతారనే భయ౦ వద్దు. చదువనేది విజ్ఞానం కొరకు. అవివేకానికి వివేకానికి మధ్య తేడాను తెలుసుకోవడానికి. మారుతున్న నాగరకతకు అనుగుణంగా మారాల్సిన అవసరాన్ని తెలియజేయడానికి నిర్దేశించిన గొప్ప సంప్రదాయమది. దాన్ని వాళ్లకి దగ్గర చెయండి.
ఇటువంటి వాటిపై అవగాహన లేకపోవడం వలన ఏం జరుగుతుందో, ఏం చెయాలో తెలియని అయోమయో స్థితిలో మగ్గిపోయారు. ఎవ్వరికీ చెప్పుకోలేరని వాడు మరింకా విజ్రుంభించాడు. కామాంధుడికి వయస్సుతో సంబంధమేంటి చెప్పండి..! ఆ పిల్లలు ఎంత బాధను అనుభవించారో ఆలోచిస్తుంటే ఒళ్ళు జలదరిస్తుంది. పిల్లలు నడిచెటప్పుడు కాళ్ళు రెండూ ఎడంగా పెట్టుకుని ఇబ్బంది పడుతున్నపుడే అనుమానించండి. సౌమ్యంగా అడిగి తెలుసుకోండి. ఇటువంటి సంఘటనలు వాళ్ళ జీవితాల్లో చెడును పెంచుతాయి. ఎన్ని జరుగుతున్నా తమ బిడ్డల గురించి పట్టించుకునే సమయాన్ని కేటాయించడం లేదు. బ్రతుకు పోరులో పడి కొట్లాడుకుంటున్నారు. యంత్రాల్లా మారిపోతున్నారు. అదంతా వీరి భవిష్యత్ కోసమే కదా! పై స్థాయికి ఎదగాలని కోరుకుంటేనే సరిపోదు. దానికి తగిన తర్ఫీదునివ్వాలి. ఆచార వ్యవహారాలూ, సభ్యత సంస్కారాలు నేర్పించాలి. లేడికి లేచిందే పరుగని ఉరుకుల పరుగుల జీవితంలో వీరి గురించి పట్టించుకోవడం మానుకోవద్దు” అంటూ క్లాస్ తీసుకున్నాడు విల్సన్ రాజు.
“ప్రతి తల్లీ తన కూతురికి వయస్సులో సంభవించే పరిణామాలపై అవగాహన కల్పించాలి. ప్రతి అవయవం గురించి వివరించాలి. దీని వల్ల వాళ్ళేదో చెడిపోతారని అనుకోవద్దు. చెప్పకపోతేనే వాటి పని తీరు తెలియక, అసలైన ప్రయోజమేంటో అర్ధం కాక తప్పు దోవ పట్టే అవకాశముంది. విల్సన్ రాజు గారు చెప్పినట్లు జాగ్రత్తలు తీసుకోండి. అలా చెయడం వలన మీ మధ్య బంధం మరింత పెరుగుతుంది. అప్పుడు పిల్లలు మీ దగ్గర ఏ విషయాలనూ దాచిపెట్టరు. ఈ విషయంలో విజ్ఞత పాటించాల్సిందే! దేశానికి సేవ చెయడమంటే మనకు మనమే సరిదిద్దుకోవడమే! అప్పుడు దేశం దానంతట అదే అభివృద్ధి చెందుతుంది” అంటూ నవీన్ కూడా క్లాస్ పీకాడు. ఎప్పుడూ పిల్లలే పాఠాలు వినేవాళ్ళు కాని ఇప్పుడు వాళ్ళ తల్లిదండ్రులు గుణపాఠాలను నేర్చుకుంటున్నారు.

……….. సమాప్తం ……..

చేతిలో చావు… ఆపేదెలా???

రచన: రాజారావు. టి

దేవుడిదయ వల్ల అనుకున్నటుగానే పెళ్ళి ఎటువంటి ఆటంకాలు లేకుండా జరిగిపోయింది. రాత్రికి ఆ శుభకార్యం కూడా సవ్యంగా జరిగిపోవాలి, అని వధూ వరుల తల్లి తండ్రులు అనుకుంటున్నారు. రాత్రికి వధువు పాల గ్లాసుతో గదిలోకి అడుగుపెటింది. పెళ్లికూతురు ముఖం తామరాకు పై వర్షపు బిందువులా, అప్పుడేపెట్టిన కొత్త ఆవకాయలా కళకళ లాడి పోతుంది. వరుడు లేని ధైర్యాన్ని మొఖములో తెచ్చిపెట్టుకుని, మనది పెద్దలు కుదిర్చిన వివాహం అవడమువలన ఒకరి గురుంచి ఒకరికి పూర్తిగా తెలియదు, కాబట్టి ముందు మన అభిరుచులు, అలవాట్లు, ఆశయాలు అన్ని అన్ని పంచుకోవాలి.
అమ్మాయి అవును అన్నట్లుగా తలూపింది. గదిలో మల్లెల వాసన ఇద్దరిని తెలియని మైకంలోకి తీసుకవెళుతుండగా, అగరబత్తుల పొగ గమ్మత్తుగా గది అంతా వ్యాపిస్తుంది. ఇక్కడ ఈ గదిలో ఎదో తెలియని కృత్రిమత్వం నా మదిని తొలిచివేస్తోంది.
అలా మనం ఒక లాంగ్ డ్రైవ్ కి వెళదామా ? సరే మీ ఇష్టం అండి, కానీ పెద్ద వాళ్లకు తెలిస్తే, , ఆ భయం లేదు, పిల్లల పెళ్లి బాధ్యత తీరిందనే బరువు తగ్గడం వలన, పెళ్లి పనుల శ్రమ తాకిడి వలన అందరు ఆదమరిచి హాయిగా నిద్రపోతున్నారు.
సంద్రలో అలలు, అడవిలోకాచిన వెన్నెల, పిల్లల మనసులో అపరిపక్వత ఏ విధంగా తమ ఇచ్చానుసారంగా నడుచుకుంటాయో, ఎంత హాయిగా తమ పనిని చేసుకపోతాయో, అదే విధంగా మనము ప్రొదున్నవరకూ స్వేచ్ఛ సౌధాలలో విహరిస్తూ, ఒకరి మనసు ఇంకొకరు చదువుకుంటూ అర్థము చేసుకోవచ్చు.
ఏవండీ ఈ ప్రదేశం, చుట్టూ కొండలు, ఇవి చాలవా అన్నట్లు మన ఇద్దరి సంబాషణను వినడానికి తొంగి చూస్తున్న జాబిలి. చాల అద్భుతంగా ఉందండి ఈ వాతావారణం ఇంకా పరిసరాలు. ముందు నీ గురించి చెప్పు అన్నట్లు తన ముఖ కదలికలతో సైగ చేస్తున్నట్లు అతను ఆమె వైపు ఆదుర్ధాగా చూసాడు.
ఆమె తన ముఖం పై జారిపడుతున్న ముంగురులను సరిచేసుకుంటూ గులాబీ రంగు ఆమె బుగ్గలపై నాట్యమాడుతుండగా, సిగ్గుతో చెప్పడం ప్రారంభించేలోపుగా,
వారి చూపు దూరంగా పడి ఉన్న రెండు జంతువుల మృతదేహాలపై పడింది, అతను వాటి వైపు అడుగులు వేస్తూ ఉండగా ఆమె అతని చేయి పట్టుకుని వద్దు అన్నట్లు, కంగారు, భయం కలగలసిన హావభావముతో అతనిని వారించింది. దానికతను మరేం పర్లేదు అని తన కళ్ళతో నొక్కి చెప్పాడు. ఏ క్రూర మృగమో వేటాడి చంపి ఉంటుందని ఇద్దరు అనుకుంటూ వాటిని సమీపించారు.
అటుతిరిగి ఉన్న వాటిని అతను తన చేయితో తమ వైపుకు తిప్పి చూడగానే ఇద్దరి మొహాలలో రక్తం ఇంకిపోయింది. తాము చూస్తున్నది కలా, నిజామా అని ఒకరి మొఖం ఒకరు చూసుకున్నారు.
అవి జంతువుల మృతదేహాలు కాదు ఇద్దరు మనుషులవి. పొద్దున్న తమ పెళ్ళిలో చలాకీగా తిరిగిన వారిద్దరూ ఇప్పుడు నిర్జీవంగా పడి ఉన్నారు. పెళ్ళి కూతురు దూరపు బంధువులు ఇద్దరూ. అమ్మాయి వయసు 23 అబ్బాయికి 17 ఉంటుంది. వరుసకు వదిన, మరిది అవుతారు ఒకరికొకరు. ఈ లోపు పోలీసులకు విషయం తెలుపగా వాళ్లు రావడం. దర్యాప్తు చేయడం. పోస్టుమార్టం, ఇద్దరూ చివరిగా మాట్లాడిన ఫోన్ రికార్డ్స్ సేకరించడం, మృతుల తల్లితండ్రులకు జరిగిందంతా వివరించడం, ఒకదాని వెంట ఒకటి చక చకా జరిగిపోయాయి. ఎండిన పందిరిలో అందరూ వాడిన ముఖాలతో సమావేశముయ్యరు.
బాధితుల తల్లితండ్రులు గుండెలు అవిసేలా, ఆకాశం విరిగిపడేలా, దిక్కులు పిక్కటిల్లేలా కన్నీరు మునిరువుతున్నారు. అమ్మాయి తండ్రి ఈ విదంగా తన ఆవేదనను వెలిబుచ్చుతున్నాడు.
సెల్ ఫోన్, సిమ్ కార్డు కంపెనీలు ఇంటర్నెట్ బ్రాండ్లు, సంబంధ డీలర్లు, డిస్టీబ్యూటర్లు, మార్కెటింగ్ సిబ్బంది, సెల్లర్లు , మొదలైన కార్పోరేట్ వ్యవస్థలు, అందరూ తమ పోటీ ప్రపంచములో తమ ప్రోడక్ట్ ను అమ్ముకోవడానికి, ప్రత్యర్థుల ఎత్తుగడాలను చిత్తు చేసి లాభాలు గణించడానికి, వినియోగదారులు తమ వస్తువులకు / స్మిము లకు / బానిసలు అయ్యేవిద్ధంగా ఆఫర్లు పెడుతున్నారు, ఏ విధంగా అంటే
1+1 ఆఫర్
సెల్ ఫోన్ కొనండి సీమ్ కార్డు ఉచితంగా పొందండి
20 % పొదుపు చేయండి అంటూ
ఎవ్రీ మంత్ ఇన్స్టాల్మెంట్ సౌకర్యం కలదు,
ఆన్ లైన్ పేమెంట్ ఉంది, కాష్ బ్యాక్ పొందండి 1000/-
అంటూ ప్రజల బలహీనతను తమ వ్యాపార లాభాలుగా మలుచుకుంటున్నారు, ఒక సారి వాళ్లు అనుకున్న టార్గెట్ కి, సేల్స్ రీచ్ అయ్యి, ప్రజలు తమ ప్రొడక్ట్స్కి అడిక్ట్ అయ్యిన తరువాత ఆఫర్లను పూర్తిగా విరమించుకుంటున్నారు. ముఖ్యంగా పిల్లలను, టీనేజర్లను తమ వైపుకు తిప్పుకోవడానికి రకరకాల గేమ్స్ లను, అప్లికేషన్స్ కనిపెట్టి, మీ చావు మీరు చావండి అంటూ మార్కెట్లోకి వదులుతున్నారు.
వీరి దెబ్బకు పద్మవ్యూహములో ప్రాణాలు విడిచిన అభిమన్యులే అవుతున్నారు అందరూ. ఈ మధ్య బ్లూ వేల్ అనే గేమ్ ద్వారా తమను తాము గాయపరుచుకోవడం ప్రాణాలు తీసుకోవడం జరిగినందున, మన సుప్రీం న్యాయస్థానం వీటిని ఇండియా లో నే బహిష్కరించింది అదేవిదంగా పేస్ బుక్ వంటి సోషల్ అప్లికేషన్స్, ఇతర వెబ్సైట్ ల మూలంగా ఎందరో మోసపోతున్నారు. సెల్ ఫోన్ ఎక్కువ సేపు చూడటం వలన అందరూ అరవై, డబ్బై ఏళ్లకు వచ్చే కంటి సమస్యలను ముందే కొనితెచ్చుకుంటున్నరు.
ఇలా జరగడానికి ముఖ్య కారణాలలో ఒకటి కార్పోరేట్ వ్యవస్థలు, కనీస విలువలు పాటించకుండా, డబ్బును మాత్రమే దృష్టిలో ఉంచుకొని, ప్రజల జీవితాలతో ఆడుకోవడమే.
ఇంతలో పోలీస్ వాహనం, అంబులెన్స్ తో సహా వచ్చి ఆగింది. రెండు బాడీలను, వారికి సంబంధించిన వస్తువులను ముఖ్యముగా ఇద్దరి సెల్ ఫోన్లు అప్పచెప్పి వారు వెళ్లిపోయారు. పోలీసులు ఇద్దరి చావుకు కారణాన్ని ఈ విధంగా వివరించారు, మీ అమ్మాయికి మూడు నెలల క్రిందట సోషల్ నెట్వర్క్ లో ఒక మోసగాడితో పరిచయం అయ్యింది. అతనికి డబ్బులు పంపించడం, ఇద్దరు ఒకరికొకరు నగ్న దృశ్యాలను, వీడియోలను పంపించుకోవడం జరుగుతుండేది.
ఈ విషయం చనిపోయిన అబ్బాయికి కూడా తెలుసు, ఎప్పుడు సెల్ ఫోన్లో గేమ్ లు ఆడుకుంటూ, యూట్యూబ్ లో వీడియోలు చూసుకుంటూ ఉండే ఆ కుర్రడు కూడా అంతగా మానసికంగా ఎదగకపోవడం వలన ఇదంతా మోసం అని కనిపెట్టలేకపోయాడు, ఆమె అయితే ఇంక సరేసరి.
మోసగాడి ప్రేమ వలయములో చిక్కుకొని అతన్ని కలవడానికే ఆ లొకేషన్ కి ఈ అబ్బాయిని తీసుకుని వెళ్ళింది. కానీ ఆ మోసగాడు రావడానికి ముందే ఇద్దరూ కలిసి సెల్ఫీ దిగే క్రమములో కొండ ప్రక్కనే ఉన్న లోయలో ప్రమాదవశాత్తు, జారి పడిపోయారు. ఆ మోసగాడిని మేం తప్పక ట్రేస్ చేస్తాం అని చెప్పి వెళ్లిపోయారు.
అందరు జరిగిన దారుణానికి సంభ్రమాశ్చర్యాలకు లోనవుతుండగా పెళ్ళికొడుకు స్నేహితురాలు, లేచి బాధితుల తల్లితండ్రులను ఒదారుస్తూ, భాధ పడకండి ఆంటీ, తినేవాడి పేరు ప్రతి గింజ ఫై వ్రాసి ఉన్నట్టే బ్రతికే వారి జీవిత కాలంలొ ఉదయించి గడిచే ప్రతిక్షణం వ్రాసి ఉంటుంది.
వాళ్ళకు అంతవరకే రాసిపెట్టి ఉంది, అంతే. అంకుల్ మీరున్నట్టుగా ఈ రకమైన చావులకి, నష్టాలకు కేవలము కార్పోరేట్ వ్యవస్థలే కాదు, మీడియా ఇంకా ప్రెస్ కూడా ఒక కారణం.
డబులిచ్చి ఏది ప్రసారం చేయమన్నా, ప్రింట్ చేయమన్నా వాటిలో ఉండే వాస్తవాలను లెక్కగట్టకుండా, వాటివల్ల వచ్చే పర్యవసానాలను చూపించకుండా కేవలం ప్రకటనలు మాత్రమే ఇస్తారు.
పిల్లలకైనా, పెద్దలకైనా సమాచారం అందడానికీ మీడియా ఇంకా ప్రెస్ లే చాలా వరకు దోహదపడతాయి, అందరూ వీటినే అనుసరిస్తారు. మీడియా పని తీరు మారాలి, ప్రెస్ లు విలువలకు లోబడే పని చేయాలి, తాము ఇచ్చే ప్రకటనల ప్రొడక్ట్స్ వాడితే లేదా కనుగోలు చేస్తే కలిగే లాభ నష్టాలను అనుభవపూర్వకంగా తెలుసుకొని మరి ప్రజలకు తగిన రీతిలో, సూచనలు ఇస్తూ చూపించాలి, అప్పుడే వినియోగదారులు మేల్కొనే అవకాశం ఉంటుంది
రాత్రి నుండి తిండి లేకపోవడముతో, అందరి మొహాలు పీక్కుపోయి, ఎడారిలో ఎండమావుల్ల ఉన్నాయి, మీరు చెబుతున్నది అంతా నిజమే అన్నట్లు రెండు శవాలు సాక్ష్యలా పడి ఉన్నాయి. తరువాత జరగాల్సి కార్యక్రమానికి సంబదించిన పనులన్నీ శరవేగంగా జరిగిపోతున్నాయి, ఈ సమయములో ఇలా మాట్లడొచ్చో లేదో నాకు తెలియదు అంటీ అంటూ పెళ్ళి కొడుకు లేచాడు, అంకుల్ అమ్మాయిలు అబ్బాయిలు సెల్ ఫోన్లు సోషల్ నెట్వర్క్స్ ల మోజులో పడి, తమంతటతాముగా ప్రమాదాలు కొనితెచ్చుకోవడానికి, మృత్యువు కోరల్లో చిక్కుకోవడానికి తల్లితండ్రులు, కుటుంబసభ్యలు, స్నేహితులు చుట్టూ ఉన్న సమాజం కూడా ఒక కారణం పిల్లలకు యువతీయువకులకు అనేక సందర్భాలలో అంటే పుట్టిన రోజులకు, వారు ఎగ్జామ్స్ లో పాస్ అయినప్పుడు వారికీ స్మార్ట్ ఫోన్లను గిఫ్టులుగా ఇచ్చే సంసృతికి, అందులో సీమ్ కార్డుకు. డేటా, ఎస్. ఎం. స్. బాలన్స్ లకు అడిగినంత డబ్బులు ఇచ్చే సంప్రదాయానికి ముందుగా తీతువు రాగం పాడాలి.
స్మార్ట్ ఫోన్ కొనిచ్చే ముందు, దాని అవసరాలకు అయ్యే ఖర్చులకు డబ్బులు ఇచ్చే ముందు ఒకటికి పది సార్లు ఆలోచించి, వీటిని సరైన మార్గములో వినియోగించే మానసిక సామర్థ్యం తమ పిల్లలకు ఉందొ లేదో జాగ్రత్తగా పరీక్షించుకోవాలి. లేకపోతె వారు పోర్న్ /సెక్స్ వీడియోలు, ఎక్కువ స్నేహితులతో పిచ్చిపాటి మాట్లాడుతూఉండటం, అనవసరపు చాటింగ్ లు తో విలువైన సమయాన్ని వృధా చేసుకుంటారు.
ఒక అంతర్జాతీయ సంస్థ నిర్వహించిన పరిశోధనలో తేలిన విషయం ఏమిటి అంటే ఎవరైతే ఆన్ లైన్ లో ఎక్కువసేపు గడుపుతారో, సోషల్ నెట్వర్క్ లో యాక్టీవ్ గా ఉంటారో, వీడియో గేమ్స్ లు ఆడుతూ, సెల్ఫీలు దిగి పోస్ట్ చేస్తూ ఉంటారో
వారి పెరిగిన వాతావరణం ఈ విధంగా ఉంది.
1. తల్లి తండ్రులు అతి గారాబం చేయడం మంచి చెడూ విడమర్చి చెప్పకపోవడం.
2. చదువుకోని తల్లీ తండ్రులు అమాయకత్వం, నిర్లక్ష్యంతో చదువుకున్న తల్లి తండ్రులు ఉద్యోగం, సంపాదనలో బిజీగా ఉండటంతో పిల్లల్ని సరైన విదంగా పెంచక పోవటం.
3. పిల్లలకు ఒంటరితనాన్ని, అభధ్రతా భావాన్ని కలుగజేయడం.
4. స్నేహితులు చుట్టూ ఉన్నవారు ఈ విధంగా ప్రేరేపించడం, పోస్ట్ చేసే ఫొటోస్ కు, విషయాలకు ఎక్కువగా లైకులు, కామెంట్ లు వస్తే అదేదో పెద్ద విజయం సాదించినట్టుగా పరిగణించడం.
6. కుటుంబం నుండి సక్రమైన ప్రేమాభిమానాలూ, ఆదరాభిమానాలు లోపించడం.
తల్లి తండ్రులు కొన్నిజాగ్రత్తలతో పిల్లల్ని పెంచడం, కుటుంబ సభ్యలు ప్రేమగా పలకరించడం, స్నేహితులు చుట్టూ ఉన్నవారు మంచి సలహాలు ఇవ్వడం ద్వారా యువతి -యువకులు ఈ సెల్ ఫోన్, సోషల్ నెట్వర్క్, సైబర్ నేరాలు వంటి వాటి భారిన పాడకుండా కాపాడుకోవచ్చు.
సరిగ్గా చెప్పావబ్బాయ్ అంటూ చనిపోయిన అమ్మాయి తండ్రి పెళ్ళి కొడుకుకు భుజం తట్టాడు. శవాలను తీసుకెళ్లి పోయారు. చేయవలసిన కార్యక్రమాలను సంప్రదాయబద్దంగా జరిపించారు. చనిపోయిన ఇద్దరు అందరి కళ్ళలో నుండి అశువులై రాలరు.
వదూ వరులు ఇద్దరు మంచం పై కూర్చున్నారు. నిన్న ఆగిపోయిన శోభనం ఈ రోజు జరుగుతుండటం వలన వారికీ మనసులో మళ్ళి క్రొత్తదనం వికసించింది. పేరుకే అది శోభనంగది కానీ ఆ రెండు పడుచు మనుసులో విషాదఛాయలు అలుముకున్నాయి, పందిరి మంచం అలంకరించిన గది గోడలు, ధరించిన తెల్లని దుస్తులు, మమ్మల్ని ఎపుడు స్వీకరిస్తారు అని చూస్తున్న పళ్లు, స్వీట్స్ ఇవేమి కూడా వారి ఆలోచనలను, గత రాత్రి జరిగిన సంఘటన తాలుకు స్మ్రుతులను చెరపలేక పోతున్నాయి.
పెళ్ళికూతురు మొఖంలో సిగ్గుకు బదులు తెలియని ఆవేదన తాండవిస్తుండగా, అతని కళ్ళలోకి సూటిగా చూస్తూ, అయినా మన విద్యావ్యవస్థలో కూడా మార్పు చోటు చేసుకోవాలండీ. ఎపుడో రాసి పడేసిన సిలబస్, అవే పాఠాలు, మానవుని విఙ్ఞానం ప్రపంచ వేగాన్ని పరుగులు పెటిస్తున్నా మన స్కూళ్లు, కాలేజీలు, కోచింగ్ సెంటరులు. ట్యూషన్లు చెప్పే పాఠాలు నత్తనడకన సాగుతుండటం నిజంగా నిజంగా సిగ్గుపడాల్సిన పరిణామం. విధ్యార్థులకు జీవితములో ఎదగడానికి. మోసాల బారిన పడకుండా జీవించటానికి, విలువలతో కూడిన విజ్ఞానాన్ని అందించాలి. సెల్ ఫోన్లు, పేస్ బుక్, యు ట్యూబ్ వంటి వాటిపై సమగ్ర అధ్యయనాలను పొందుపరిచి, వాటిని మంచి దారిలో ఎలా ఉపయోగించాలి, వాటికీ బానిసలుగా మారకుండా ఏ విదంగా నడుచుకోవాలి, లాభాలు -నష్టాలను తెలియజేస్తూ, విద్యార్థులకు కావలిసిన మనో ధైర్యాన్ని అందించాలి.
నువ్వు చెప్పింది నిజమే వాటితో పాటు ప్రభుత్వం కూడా భాద్యతాయుతంగా నడుచుకోవాలి.
ప్రభుత్వం ప్రజలకు హాని కలిగించే ఉత్పతులను తయారు చేసే సంస్థల స్థాపనకు నిరాకరించాలి. బయటి దేశాలనుండి దిగుమతి చేసుకునేటప్పుడు తగు జాగ్రత్తలు తీసుకోవాలి. కేవలం దేశ ఆర్థిక వ్యవస్థ బాగుండాలనే కాక భవిష్యత్ సమస్యలను దృష్టిలో ఉంచుకోవాలి.
ఒక సెల్ ఫోన్ కానీ, అప్లికేషన్ గాని, సాఫ్ట్ వెర్ గాని మార్కెట్ లో కి అనుమతించే ముందు వాటిని కోనుగోలు చేసి, వాడటం వలన ప్రజలకు కలిగే లాభ, నష్టాలను గురించి, వాటికీ అడిక్ట్ అయితే కలిగే దుష్ప్రయోజనాల గురుంచి సమగ్రంగా చర్చించుకొని, ప్రజలకు అర్ధమయ్యే రీతిలో, సరియైన ప్రదర్శనలు, విలువైన ప్రసంగాలతో వారిని చైత్యనవంతం చేసి, మోసాలకు గురి కాకుండా, ఆరోగ్యం చెడిపోకుండా, సమయాన్ని వృధా చేసుకోకుండా కాపాడాల్సిన బాధ్యత మన భారత ప్రభుత్వం ఫై ఉంది.
ప్రజలంటే ఓట్లు వేసే యంత్రాలు, టాక్స్ లు కట్టి ప్రభుత్వ ఖజానాను నింపే గుప్త నిధులు అని భావించే ఈ రాజకీయనాయకులకు, మన లాంటి సామాన్యులు ఎంత మొత్తుకున్నా, దున్నపోతు మీద వాన కురిసినట్టే.
అవునంటూ పెళ్ళికూతురు పక పక నవ్వింది, తెల్లవారింది సూర్యుడు, చీకటి తెరలను ప్రక్కకు జరుపుతూ, తన. కర్తవ్య నిర్వహణకు నడుంబిగించి బయల్దేరాడు.
పెళ్లికూతురు లేచింది, అతను ఇంకా అలాగే గాఢ నిద్రలో ఉన్నాడు. బయటకు వచ్చి వంట గదిలో కాఫి పెడుతుండగా బయటనుండి తెలియని రెండు గొంతులు స్పష్టంగా వినపడుతున్నాయి. ఆమె వంటింటి కిటికీ నుండి చూడటానికి ప్రయత్నించింది, కానీ ఎవరు కనపడలేదు. వారి సంబాషణ కొనసాగుతూనేవుంది.
1వ వ్యక్తి : ఈ హైటెక్ మోసాలు, ప్రమాదాలు, నర బలులు జరగటానికి బలహీనమైన యువతీ యువకుల మానసికశక్తులే ప్రధాన కారణాలు.
2వ వ్యక్తి :
అవును ఇది నూటికి నూరు పాళ్ళు నిజం.
యవ్వన దశలో ఎవ్వరికైనా తాము అందంగా కనపడాలని, అందరూ తమగురించే చర్చించుకోవాలనే తాపత్రయం, ఆరాటం ఉంటాయి. ఇది సహజం కానీ ఈ విధమైన ఆరాటం ఎక్కువ అయితేనే తీవ్ర పరిణామాలు ఎదురవుతాయి.
ఈ ఆరాటానికిి పుట్టిన బిడ్డలే ఈ సెల్ఫీ లు, whatsup status లు, Facebook lo పోస్ట్లు పెట్టడం.
1వ వ్యక్తి : నువ్వు చెప్పేది కరెక్టే రా, కానీ
నేను ఈ క్షణం ఎంచేస్తున్నానో అందరికీ తెలియాలి, అందరూ నన్ను గుర్తించాలి, అన్న ఆలోచనలు ఐడెంటిటీ క్రైసిస్ అనే మానసిక జబ్బు నుండి వస్తాయి.
దీనికి సరి అయిన మానసిక వైద్యున్ని సంప్రదించి, చికిత్స పొందాలి.
తాము వేసుకున్న దుస్తులు, తిరిగిన ప్రదేశాలు, అనుభవించిన జీవితం తమ వాళ్ళందరికీ చెప్పి గొప్పగా ఫీలవడం ప్రస్తుత సమాజంలో అసుభకరమైన పరిణామం.
2 వ వ్యక్తి :
అలాగే అందరూ ఆత్మ పరిశోధన చేసుకోవాలి, యువతీ యువకులు, పిల్లలు, టీనేజర్లు ప్రతీ ఒక్కరూ selfie లు దిగే ముందు, status లు update చేసే ముందు, కామెంట్స్, పోస్ట్లు పెట్టేముందు, పోర్న్ చూసేటప్పుడు ప్రధానంగా మూడు ప్రశ్నలు వేసుకోవాలి.
అవి
ఎందుకు చేస్తున్నాను?
ఎవరికోసం/ దేనికోసం ప్రాకులాడుతున్నను?
వీటి మూలంగా సాధించేదేమటీ?
ఇంతలో కొత్త పెళ్ళికొడుకు లేచి, కాఫీ అని బిగ్గరగా అరిచాడు. ఆ పిలుపుతో తేరుకున్న పెళ్లి కూతురు వారి మాటలు నిజమేనని తనలో తాను అనుకుంటూ తలూపింది.
ఇంతలో కాఫీ పొంగింది.

నరుడు నరుడౌట…

రచన -దాసరాజు రామారావు.

కలలు దాటి కన్నీళ్లు దాటి

వలలు దాటి వాగువంకలు దాటి

గడప దాటి కడుపు దాటి

భ్రమలు దాటి పరిభ్రమలు దాటి

ఆశలు దాటి ఆశ్రయాలు దాటి

పొక్కిళ్లు దాటి వెక్కిళ్లు దాటి

చికిత్సలు దాటి విచికిత్సలు దాటి

హింసలు దాటి అహింసలు  దాటి

ప్రయాణాలు దాటి ప్రయాసలు దాటి

వాయిదాలు దాటి ఫాయిదాలు దాటి

అడ్డాలు దాటి గడ్డాలు దాటి

హత్యలు దాటి ఆత్మహత్యలు దాటి

ఆవృతాలు దాటి అనృతాలు  దాటి

ముసుర్లు దాటి ఉసుర్లు దాటి

రంగులు దాటి రంగాలు దాటి

వ్యధలు దాటి వృధాలు దాటి

క్రోధాలు  దాటి విరోధాలు  దాటి

పాపాలు దాటి ప్రతాపాలు దాటి

ప్రగల్బాలు దాటి మెహర్బాలు దాటి

ఉచ్చాలు దాటి నీచాలు దాటి

శూన్యాల్ని దాటి ప్రళయాల్ని దాటి

గుసగుసలు దాటి రవరవలు దాటి

వెన్నుపోట్లు దాటి భంగపాట్లు దాటి

వ్రతాలు దాటి మతాలు దాటి

కులాలు దాటి వ్యాకులాలు దాటి

సహనాలు దాటి దహనాలు దాటి

నిస్సహాయాలు దాటి అసహాయాలు దాటి

మలుపులు దాటి తలపులు దాటి

ఓటములు దాటి కూటములు దాటి

జీవాత్మలు దాటి పరమాత్మలు దాటి

నిశీదులు దాటి నిషాలు దాటి

తంతెలు దాటి తంతులు దాటి

వేడుకోళ్ళు దాటి వీడుకోళ్ళు దాటి

కరువులు దాటి క్రతువులు దాటి

వదంతులు దాటి గల్లంతులు దాటి

తప్పులు దాటి మెప్పులు దాటి

కారణాలు దాటి ఆవరణాలు దాటి

లోయలు దాటి కొండలు దాటి

విలోమాలు దాటి అనులోమాలు  దాటి

తారీఖులు దాటి దస్తావేజులు దాటి

తీసివేతలు దాటి నాసి రాతలు దాటి

ఛాందసాలు దాటి ఛందస్సులు దాటి

రామాయణాలు దాటి విష, కల్ప వృక్షాలు దాటి

అంగారాలు దాటి శృంగారాలు దాటి

అనుప్రాసలు దాటి విరోధాభాసలు దాటి

తుమ్మశెల్కలు దాటి పల్గిన పల్కలు దాటి

పథకాలు దాటి పతకాలు దాటి

శాసనాలు దాటి ఆసనాలు దాటి

పాలకులను దాటి పాలితులను దాటి

సెల్ హెల్ లు దాటి సెల్ఫ్ హెల్ప్ లు దాటి

లక్ష్మణ రేఖలు దాటి లక్ష్మణ స్వాముల దాటి

ఎదురు చూపులు దాటి నుదురు గీతలు దాటి

శుష్క ప్రియాలు దాటి శూన్య హస్తాలు దాటి

అభయముద్రలు దాటి నిర్భయ రౌద్ర లు  దాటి

సోహం దాటి అనేకం దాటి

ఉద్వేగాలు దాటి ఉద్యోగాలు దాటి

జననాలు దాటి మరణాలు దాటి

నేతి బీరలు దాటి నీతి బోధలు దాటి

శ్వేతపత్రాలు దాటి స్విస్ ఖాతాలు  దాటి

బందిఖానాలు దాటి దవాఖానాలు దాటి

వసంతాలు దాటి వనవాసాలు దాటి

ముసుగుతత్వాలుదాటి మూర్తిమత్వాలు దాటి

నిన్నటి రాత్రిళ్ళు దాటి రేపటి తూర్పిళ్ళు దాటి

పెనుభావాలు దాటి అనుభవాలు దాటి

షార్ట్ రూట్లు దాటి లాంగ్ షాట్లు దాటి

హిమ వెన్నెల దాటి సుమ ఉయ్యల దాటి

మెటీరియల్ దాటి మెటఫర్లు దాటి

భుజకీర్తుల దాటి భజనమూర్తుల దాటి

మూతి విరుపులు దాటి నూతి మూలుగులు దాటి

ఎగిరిన అలలు దాటి విరిగిన రెక్కలు దాటి

ప్రాచీనత దాటి నవీనత దాటి

వలసలు దాటి కులాసాలు దాటి

నీటి బుడగలు దాటి పాము పడగలు దాటి

ఏడడుగులు దాటి ఏడడుగుల దూరాలు దాటి

ఐక్యాలు  దాటి ఆధిక్యాలు దాటి

మూలాలు దాటి కాలాలు దాటి

శబ్ద స్పర్శలు దాటి నిశ్శబ్ద స్పృహలు దాటి

బాల్య చాపల్యాలు దాటి చిత్త విత్త లౌల్యాలు దాటి

సమ్మోహనాలు దాటి సంఘర్షణలు దాటి

గడీలు దాటి దోపిడీలు దాటి

వాల్ మార్ట్ లు దాటి వాల్ ఆర్ట్ లు దాటి

సెనెక్స్  దాటి సిక్త్ సెన్స్  దాటి

అర్జీలు దాటి ఫోర్జరీలు దాటి

పార్టీలు దాటి ఫిరాయింపులు దాట

చిరునామాలు దాటి వీలునామాలు దాటి

సన్మానాలు దాటి స్మశానాలు దాటి

విగ్రహాలు దాటి విధ్వంసాలు దాటి

ధర్మాసనాలు దాటి ధర్మాగ్రహాలు దాటి

పసి ప్రాయాలను దాటి కసి గాయాలను దాటి

భువనాలను దాటి గగనాలను దాటి

నిబిడాశ్చర్యాలను దాటి కఠిన ప్రశ్నార్థకాలను  దాటి

గుడులు దాటి గుడిసెలు దాటి

పాల పుంతలు దాటి నేల వింతలు దాటి

కళాసౌరభాలు దాటి సంసార సంక్షేమాలు దాటి

అడుగుజాడలు దాటి గాలి మేడలు దాటి

కామాలు,ఫుల్ స్టాఫ్ లు దాటి ఉద్గ్రంధాల పేజీలు దాటి

కారు మెయిళ్లు దాటి పచ్చిక బయళ్లు దాటి

విత్తులు పగిలిన చప్పుళ్ళు దాటి

పూలు పూసిన సమయాలు దాటి

అర్ధాంత నిష్క్రమణలు దాటి అంతరంగ ఆవిష్కరణలు దాటి

వొదిలిన జ్ఞాపకాలను దాటి వొదలని ముదిమి వ్యాపకాలను దాటి

రాజ్యాంగాలు దాటి రాజ్యభోగాలు  దాటి

వేల నిన్ను లు దాటి చాల నన్ను లు దాటి

మనిషిని చూడాలె

అవును,

నిజమైన మనిషిని దర్శించాలె.

ఒక చిన్న చెల్లి ఆత్మకధ 1

రచన: ???? (అనామిక)

ఆడపిల్లగా పుట్టడం నేరమైతే ఆ తప్పు నాది కాదు. అందులో ఆఖర్లో అక్కరలేని సంతానంగా పుట్టడంలో కూడా నా తప్పు లేదు. నా పుట్టుకకు సంతోషించిన వాళ్ళెవరూ లేరు. నా కన్నా ముందు పుట్టినవాళ్ళు తమకు దొరికేవాటిలో మరో భాగస్వామి వచ్చినందుకు బాధపడ్డవాళ్ళే.
పధ్నాలుగవ సంతానం కింద పుట్టిన నాకు చిన్నతనం అపురూపంగా మాత్రం లేదు. అందరిళ్ళల్లో ఆఖర్న పుట్టిన వాళ్ళకు గారాలూ ముద్దు ముచ్చట్లు ఎక్కువని కాస్త పెద్దయ్యాక తెలిసింది. ఇంకా పెద్దయ్యాక అక్కలూ అన్నలూ చిన్న చెల్లంటే ఎంతో ప్రేమగా చూసుకుంటారని ఆమె ఆడింది ఆట పాడింది పాటగా జరుగుతుందని తెలిసింది.
కానీ నా విషయంలో అలా ఎందుకు జరగలేదన్నది పెద్దయ్యాక కూడా అర్ధం కాలేదు. అలాంటి అయోమయంలో నా బాల్యం గడిచింది. నా కన్నా ముందు పుట్టిన అక్కలకు కొంత మందికి పెళ్ళిళ్ళు అయిపోయాయి. అక్క పిల్లలు నా కన్నా పెద్దవాళ్ళు.
అమ్మ పాలు తాగిన గుర్తు కానీ అమ్మ ఒడిలో పడుకున్న గుర్తుకానీ లేదు. దానికి కారణం రెండో అక్కయ్య పురుడుకు రమ్మని బావ ఉత్తరం రాసారుట. అమ్మ నన్ను నాలుగో నెలలో వదిలి అక్క పురిటికి వెళ్ళిపోయింది. ఈ విషయం కొంచెం పెద్దయ్యాక అత్త చెప్పింది.
అత్త అంటే సొంత అత్త కాదు. నాన్నగారి బాబయ్య కూతురు. ఆవిడ, చిన్నక్క నీళ్ళు పోసి పాలు పట్టారట. అని వాళ్ళు చెప్పారు. ఎవరు నీళ్ళు పోసారు ఎవరు లాలించారు అది కూడా నాకు గుర్తు లేదు. అమ్మ చేతి గోరు ముద్దలు తిన్న గుర్తుకూడా లేదు. నాకు గుర్తు లేకపొయినా అమ్మ కానీ అక్కయ్యలు కానీ నా బాల్యం లోని మధుర ఘట్టాలు వర్ణించలేదు. చెప్పుకోదగ్గవి ఉంటే చెప్పరూ?.
అత్త ప్రేమ మాత్రం నాకు గుర్తే. నాకు ఊహ వచ్చేదాకా మా ఇంట్లో ఉండేది. స్కూల్ టీచర్ ట్రైనింగ్ కోసం వచ్చిందిట. అమ్మకు ఆమె ఉండడం ఇష్టం ఉండేది కాదు. కారణం నాకు తెలియదు. ఇంకో మనిషి ఖర్చు భరించడం కష్టమనేమో?
ఒక రోజు పాల కోసం ఏడుస్తున్నానట. ఇంట్లో పాలు లేవు. ఏం చెయ్యాలో అత్తకూ, అక్కయ్యకూ అర్ధం కాలేదట. అప్పుడు అత్తకు ఉడుకుతున్నఅన్నం, పైకి వస్తున్న గంజి చూడగానే తెల్లగా ఉన్నగంజి పాలల్లా కనిపించిందట. వెంటనే గరిటతో ఆ ఉడుకు గంజి తీసి చల్లార బెట్టి చక్కెర వేసి కాళ్ళ మీద పడుకోబెట్టుకుని నోట్లో ఉగ్గు గిన్నె తో పోసిందిట. ఇది కూడాఅ అత్తే చెప్పింది.
నా చిన్ననాటి ముచ్చట్లంటూ ఏమైనా ఉంటే అవి అత్త నోట విన్నవే. అప్పుడప్పుడు అత్త మాటలు మీతో పంచుకుంటాను. ట్రైనింగ్ అయిపోయాక అత్త మా ఇంటి నించి వెళ్ళిపోయింది. ఉద్యోగం వచ్చి స్కూల్లో జాయిన్ అయ్యింది. మధ్యలో ఎప్పుడైనా మా ఇంటికి వచ్చేది. అలా వచ్చినప్పుడు కొన్ని నాకు ఆరేళ్ళు వచ్చినప్పుడు కొన్ని, నేను కాస్త పెద్దయ్యాక కొన్ని తనకు తెలిసిన నా ముచ్చట్లు నాకు చెప్పేది.
సాంప్రదాయ కుటుంబంలో పుట్టిన అమ్మకు మడి ఆచారాలు ఎక్కువ. ఇంటి నిండా వచ్చేపోయే బంధువులు. పిల్లలకోసం వండిన వంట ట్రైన్ దిగిన బంధువుల విస్తళ్ళల్లో వడ్డించి కన్నపిల్లల కంచాల్లో ఆ రోజు ఆమె కన్నీరు తో బాటు ఆవకాయ నంజుకున్న ఆ పిల్లలకు అమ్మ ఏం పెట్టినా అమృతం అనుకుని తింటున్నా కడుపులో సుళ్ళు తిరుగుతున్న బాధను దిగమింగడానికి ఆమె చాలా కష్టపడాల్సి వచ్చేది.
అందమైన బాల్యం మధురమైన బాల్యం అన్నప్పుడు నాకు కళ్ళల్లో నీళ్ళు తిరుగుతాయి. అందుకు కారణం నా బాల్యం అలా జరగలేదన్న బాధ.
స్కూల్లో వేసారు. అక్షరాభ్యాసంలాంటిది జరిగిందో లేదో గుర్తు లేదు. ఇంటికి దగ్గర ఉన్న స్కూల్ లో వేసారు. నాకు జ్ఞాపకం ఉన్నంతవరకు ఆ స్కూల్ ని ఇద్దరు అన్నదమ్ములు కలిపి నడిపేవారు. అక్కడేం నేర్చుకున్నానో నాకు గుర్తు లేదు. తెలుగు అక్షరాలు పూర్తిగా వచ్చాక ఒకటవ క్లాస్ పుస్తకం చదవడం మొదలు పెట్టాక, నాన్నగారు ఇంగ్లీష్ అక్షరాలు పలక మీద దిద్దించారు. ఇంగ్లీష్ పుస్తకం చూడగానే నాలో ఏదో మక్కువ. అసలవి ఎలా పలుకుతారో తెలియక పోయినా నాకొచ్చిన భాషలో పలకడానికి ప్రయత్నం
అలా ఒకసారి చదువుతుండగా నాన్నగారు విని నన్ను తన ఒళ్ళో కూర్చోబెట్టుకుని “ ఏదీ బంగారూ మళ్ళీ ఒక్కసారి చదువు” అన్నారు.
నేనేదో గొప్పగా చదివేసానన్న ఆనందం, నాన్నగారి ఒళ్ళో కూర్చున్నానన్న సంబరం లో పెద్దగా గొంతెత్తి
‘Leg’ ‘కల్’ కాలు. Chair ‘కుర్స్’ కుర్చీ అన్నాను.
నాన్నగారు పగలబడి నవ్వారు. నాన్న ఎందుకు నవ్వుతున్నారో అర్ధం కాలేదు.
“అలా చదవాలని నీకు ఎవరు చెప్పారమ్మా” అన్నారు.
“అలా చదవ కూడదా నాన్నగారూ. తెలుగులో కాలు ని అలా అంటారు గా ఇంగ్లీష్ లో అలా అంటారనుకున్నాను. నాకు అక్షరాలు వచ్చాయి కానీ చదవడం తెలియదు” అన్నాను.
“చాలా మటుకు ఆ అక్షరాలని బట్టే పలకడం ఉంటుంది. ఉదాహరణ కు తెలుగు లో ‘కాలు’ క కు దీర్ఘం ఇస్తే కా ‘ల’కి ఉకారమిస్తే లు ‘కాలు’ అంటావు కదా!అలాగే ఇంగ్లీష్ లో ‘leg’ ని లెగ్ అని చదవాలి.
ప్రతీ భాషకూ ఉఛ్చారణ వేరుగా ఉంటుంది” అని చెప్పారు.
నాన్నగారు అప్పుడు చెప్పినది అర్ధం కాలేదు. తరువాత ఎప్పుడో మాటల వరుసలో చిన్నప్పుడు ఇలా చదివావమ్మా అని చెప్పినట్లు గుర్తు.
మా స్కూల్ మరీ పెద్దదేం కాదు. ఎన్ని గజాలుంటుందో నాకు తెలియదు కానీ మాస్టారు గారు ఉండడానికి రెండు గదులూ వంటిల్లూ ఉండేవి. మా క్లాస్ రూమ్ లన్నీ పాకలే. బెంచీలు మాత్రం ఉండేవి. మాస్టారు పాఠం మాత్రం బాగా చెప్పేవారు.
మా స్కూల్లో ఆడపిల్లలూ మగపిల్లలూ ఇద్దరూ ఉండేవారు. అన్నదమ్ములు కాక ఇంకా ఇద్దరు టీచర్లు ఉండేవారు. మా స్కూల్లో ఐదవ తరగతి వరకే ఉంది. మా అన్నయ్యలు కూడా ఆ స్కూల్లోనే చదివారట. చివర్న పుట్టిన ఇద్దరక్కలూ మాత్రం ఆడపిల్లల బళ్ళో చదివారు. పెద్దక్కలందరికీ “ అష్టవర్షే భవేత్ కన్యా” అని ఎనిమిదేళ్ళు నిండకుండా పెళ్ళిళ్ళు. పదమూడవ ఏట కాపరానికి అత్తవారింటికి పంపడం, ఆ తరువాత వరసగా పిల్లా, పాపా గొడ్డూ, గోదాలతో ఊపిరి సలపని పనుల్లో ములిగి పోవడం.
చిన్నన్నయ్య బినాకా గీత్ మాలా వినేవాడు. అలాగే పాటలు కూడా బాగా పాడేవాడు. అన్నయ్య వెనకాతల పాడేదాన్నిఅలా చాలా పాటలు నాకు వచ్చేసాయి. అలా పాటలంటే తెగ పిచ్చి .
పక్కింటివాళ్ళ రేడియోలో పాటలు వస్తున్నాయి. మిస్సమ్మ లోని పాట “ రావోయి చందమామ” అంటూ. నేను ఆ పాటను నా సన్న గొంతు తో పాడడం మొదలు పెట్టాను.
“ఛట్ నోరుముయ్యి వెధవ కీచుగొంతుకూ నువ్వూనూ” అన్న చిన్నన్న మాట తో నోటికి తాళం పడింది. ఆ పాటంటే ఎంతో ఇష్టం నాకు. నా గొంతు సన్నగా ఉంటుంది దాన్ని కీచు గొంతు అన్న అన్నయ్య మీద బాగా కోపం వచ్చినా ఏమీ చెయ్యలేని అసహాయత. నాకన్నా పద్దెనిమిదేళ్ళు పెద్ద అయిన అన్నగార్ని ఏమనగలను?
కారణం ఉన్నా లేకపోయినా మొట్టికాయలు మొట్టే నాలుగో అన్ననూ ఏమీ చెయ్యలేను. చిన్నపిల్లని కదా!
అలాగే కోపం వచ్చినప్పుడు జడ వెయ్యనని అక్క మొట్టికాయలు మొట్టేది. అక్క జడ వెయ్యకపొతే
అమ్మవేసే జడ నాకు నచ్చదు. అమ్మ బిగుతుగా వేస్తుంది మర్నాటి దాకా ఉండాలంటూ. మడి అని చెప్పి అరటి తడపలతో జడ వేస్తుంది. అది విప్పి మళ్ళీ రిబ్బన్ పెట్టుకోవడం నాకు చాత కాదు. అలా అమ్మ వేసిన జడ తో స్కూల్ కి వెడితే స్నేహితులు ఎగతాళి చేస్తారు
అందుకని అక్క తిట్టినా కొట్టినా ఆమె తోకలా ఉండేదాన్ని. నా కధలో అందరి అక్కల పేర్లూ అక్కరలేదు కానీ ఈ అక్క గురించి చాలా విషయాలు మీతో పంచుకోవాలి. అందుకని ఈ అక్కకు ఓ పేరు పెట్టేసుకుందాము. అబ్బ ఏం పేరబ్బా ఒరిజనల్ పేరొద్దు. సుబ్బమ్మ వెంకమ్మా బాగుండవు అక్క అంటే కొంచెం కోపం ఉన్నా ఎంతైనా అక్క కదా! అందుకని పిచ్చి పేరు వద్దు. పద్మాసిని అని పెడదాం ముద్దుగా ఇక మీదట మా పద్దక్క అని చెపుతూ ఉంటాను.
దసరా పండగ వచ్చిందంటే ఎంత సంబరమో! దానికి కారణం ఇంచక్కా రంగు కాగితాలు కట్టిన విల్లులూ బాణాలూ పట్టుకుని ముందు రోజే ఎవరెవరి పిల్లల తల్లితండ్రులు రమ్మంటారో మాస్టారు తో బాటు అలా పిలిచిన వాళ్ళ ఇళ్ళకు వెళ్ళడం చేసేవాళ్ళం.
అలా వెళ్ళిన మాకు ఆ ఇంటి వాళ్ళు పిల్లలకు చాపలు, మాస్టారుకి కుర్చీ వేసి కూర్చోబెట్టాక, మాస్టారు చెప్పగానే,
ఏదయా మీదయా మా మీద లేదు ఇంతసేపుంచుట ఇది మీకు తగునా! దసరాకు వస్తిమని విసవిసలు పడక చేతిలో లేదనక అప్పివ్వరనక రేపురా మాపురా మళ్ళీ రమ్మనక ఇప్పుడే లేదనక ఇవ్వరేమనక అయ్యవారికి చాలు ఐదు వరహాలు పిల్లవాండ్రకు చాలు పప్పు బెల్లాలు
అంటూ ఏక కంఠంతో పాడేవాళ్ళం. ఆ ఇంటివాళ్ళు నవ్వుకుంటూ మళ్ళీ రమ్మనంలెండి అంటూ మాకు పళ్ళెంలో పప్పు బెల్లాలు తెచ్చి దోసెళ్ళల్లో పోస్తే మేం తెచ్చుకున్న రుమాళ్ళల్లో మూట కట్టుకుని మళ్ళీ దోసిలిలో కొన్ని తీసుకుని తినేవాళ్ళం.
మరమరాల్లో గుల్ల సెనగపప్పు (పుట్నాల పప్పు) బెల్లం ముక్కలు, కొబ్బరి ముక్కలు కలిపి ఇచ్చేవారు. ఆ పప్పుబెల్లాలు భలే రుచిగా ఉండేవి. అయ్యవారికి అంటే మాస్టారికి తాంబూలంలో డబ్బు పెట్టి ఇచ్చేవారు. కొంతమంది పంచెల చాపు కూడా పెట్టేవారు.
అలా మా ఇంటికి కూడా వెళ్ళేవాళ్ళం నాన్నగారు చాలా హడావుడి చేసేవారు. పప్పుబెల్లాల తో బాటు పిల్లలకు మా పెరట్లో కాసిన అరటిపళ్ళు (అమృతపాణి)కూడా ఇచ్చేవారు. మా స్నేహితులందరిలో ఆ
రోజు నేను గొప్పదాన్నన్నమాట. ఒకసారి అమ్మ పాలకోవా కూడా పిల్లలకు ఇచ్చినట్లు గుర్తు. అందరూ పంచెలు పెడితే అన్నీ ఏం చేసుకుంటారని, నాన్నగారు మాస్టారికి పాంట్, చొక్కా గుడ్డ ఇచ్చేవారు.
“నాకు తెలుసున్న దర్జీవాడున్నాడయ్యా చవకగా బాగా కుడతాడు నా పేరు చెప్పు” అనేవారు.
నాన్నగారు మాస్టార్ని నువ్వని ఎందుకంటారో అర్ధమయ్యేది కాదు. తరువాత తెలిసింది మాస్టారు కన్నా నాన్న పెద్దవారని. మాకు పెద్దగా డబ్బులెక్కువ లేకపోయినా నాన్నగారికి చదువుకునే వాళ్ళన్నా చదువు చెప్పేవాళ్ళన్నా చాలా ఇష్టం.
మా స్కూల్ బైట పీచు మిఠాయి వాడు, ఒక తాత కర్ర కు కట్టిన రంగు రంగుల జీడి పాకం ముద్ద తో వాచీలు పిట్టలూ చేసి ఇచ్చేవాడు. కొద్ది సేపు చూసి ఆనందించి ఆ తరువాత తినేసేవాళ్లు. తియ్యగా ఉండేది. బటానీలు కూడా అమ్మేవాడు. కొంత మంది పిల్లలు కొనుక్కునేవారు. కానీ నా దగ్గర డబ్బులు లేవుగా అందుకని వాళ్ళు తింటుంటే నేను చూస్తూ తింటున్నట్లు ఫీలయ్యేదాన్ని.
ఒకసారి అలా చూస్తూ నించున్నప్పుడు చిన్నన్నయ్య చూసాడు. ఇంటికి బర బరా లాక్కొచ్చి ఒక్క లెంపకాయ కొట్టాడు. అమ్మ ఎందుకురా కొడుతున్నావు? అని అడిగితే “లేకి దానిలా వాళ్ళు కొనుక్కు తింటుంటే చొంగలు కారుస్తూ చూస్తూ ఉంది అసహ్యంగా” అన్నాడు.
మనకి తినాలని ఉన్నది తినడానికి దొరక్కపోయినా ఎవరైనా తింటుంటే అలా చూడకూడదా? తప్పని అన్నయ్య చెప్పాడు. తప్పేమో మరి. అమ్మ కూడ తప్పమ్మా. “ఎప్పుడైనా డబ్బులిస్తాలే అప్పుడు కొనుక్కుందువు గాని” అంది.
“నిజంగానా!” అన్నాను ఆనందంగా అవునన్నట్లు తలవూపి పనిలోకి వెళ్ళిపోయింది.
అన్నట్లుగానే అమ్మ ఒకరోజు ఒక కానీ ఇచ్చింది. ఆ కానీ చూడగానే సామ్రాజ్యం గెలిచినంత ఆనందం. దాన్ని పోగొట్టుకుంటానేమో అని ఖర్చుపెడితే అయిపోతుందేమో అని దాచుకున్నాను. ఇప్పుడు కావాలంటే నేను పీచు మిఠాయి కొనుక్కోగలను. వాచీ కూడా కొనుక్కోవాలి. అది చేతికి పెట్టుకుని ఎవరైనా టైమ్ ఎంతయ్యిందంటే ఇంచక్కా చెప్పచ్చు.
అలా కలలలు కనేసి ఇంకా ఎక్కువ రోజులు దాచుకుంటే ఎవరైనా తీసేసుకుంటారేమో అన్న భయం తో మర్నాడు స్కూల్ ఐపోయాక జీడి పాకం తాత దగ్గరకు వెళ్ళి దాని తో ఒక వాచీ ఒక పిల్లి బొమ్మ చెయ్యమన్నాను తరువాత పీచు మిఠాయి అబ్బాయితో పీచు మిఠాయి ఇమ్మని చెప్పాను.
అప్పట్లో మేం దీన్ని తాయిలం అనేవాళ్ళం. ఈ పీచు మిఠాయి, తాయిలాల గురించి తరువాత చెప్తానే.

కంభంపాటి కథలు 1 – ఆశ

రచన: రవీంద్ర కంభంపాటి..

“అమ్మా తలుపేసుకో “ అంటూ వెళ్ళిపోతున్న సుభాష్ తో “జాగ్రత్త గా వెళ్ళిరా “ అని చెప్పేలోపే ఏదో ఫోను మాట్లాడుకుంటా వెళ్ళిపోయేడు . అయినా నా చాదస్తం కాకపోతే నా మాట వినేదెవరు ఈ ఇంట్లో ? మళ్ళీ సాయంత్రం నాలుగింటిదాకా ఒక్కదాన్నీ ఉండాలి. అసలే ఊరవతల ఎక్కడో విసిరేసినట్టుండే ఈ విల్లాల్లో “ఎలా ఉన్నారండీ “ అని పలకరించే దిక్కుండదు .
ఇంట్లో కొడుకూ , కోడలూ , మనవలూ అందరూ ఉన్నా కూడా లేనట్టే ఉంటుంది, ఎవరి ఫోను , టాబ్లెట్లలో వాళ్ళు బిజీ గా ఉంటారు . “మీరు కూడా ఫేస్బుక్, వాట్సాప్ చూడడం నేర్చుకోండత్తయ్యా .. అప్పుడు లైఫ్ ఈజీగా టైంపాస్ చెయ్యొచ్చు “ అంటుంది నా కోడలు భార్గవి , కానీ అవన్నీ నా మనసుకి సరిపడవు మరి . ఐదేళ్ల క్రితమే రిటైరయ్యేను , చిన్నప్పట్నుంచీ ఎప్పుడూ ఏదో పని చేసుకోవడమే నాకలవాటు, కానీ ఇలా కాళ్ళూ , చేతులూ కట్టి పారేసినట్టు ఈ ఊరవతల ఉండలేకపోతున్నాను .
“రెండు కోట్లు పెట్టి కొన్నాము . ఇంత పెద్ద ఇంట్లో హాయిగా ఉండడానికేం “ అంటాడు నా కొడుకు , కానీ ఎవ్వరూ మాట్లాడ్డానికి లేనప్పుడు ఇల్లైతేనేం ..శ్మశానమైతేనేం . అన్నట్టు నాకీమధ్య ఈ ఒంటరితనం మూలాన్ననుకుంటా, జీవితం మీద ఆశ పోయి “పోనీ చచ్చిపోతేనో “ అనే ఆలోచనలూ వస్తున్నాయి !
నా ఆలోచనల్లో నేనుండగా , ఎవరో తలుపు కొట్టిన శబ్దం వినిపిస్తే వెళ్లి తలుపు తీసి చూసేను , ఇద్దరు పిల్లలు ఉన్నారు. మాసిపోయిన బట్టలూ , వెర్రి చూపులూ చూస్తున్న ఆ పిల్లలు ఇంత ఖరీదైన మా కమ్యూనిటీ లోకి ఎలా వచ్చేరా అని ఆశ్చర్యపోతూ , “ఎవరు మీరు?” అని గట్టిగా అడిగేను .
కోపంగా ఉన్న నా మొహం చూసిన చిన్నవాడు, మూడేళ్లుంటాయేమో , ఏడుపు మొహం పెట్టేసేడు . వాడి కన్నా కాస్త పెద్దగా ఉన్న పిల్ల , వాడిని వెంటనే ఎత్తుకుని “నీళ్లు రావట్లేదండీ “ అంది
“నీళ్లు రాకపోవడమేమిటి ?. ఎక్కడ నుంచొచ్చేరు ?” అని అడిగితే, భయపడుతూ పక్క విల్లా వేపు చూపించింది . విషయం ఏమిటో కనుక్కుందామని మా ఇంటి తలుపేసి , చెప్పులేసుకుని ఆ పిల్లలతో పాటు పక్కింటి వేపు నడిచేను . నాకు తెలిసి ఆ ఇల్లు ఎప్పుడూ ఖాళీగా ఉంటుంది , మరి వీళ్ళెక్కడినుంచొచ్చేరు?
తలుపు దగ్గిరగా వేసుంది , “అమ్మా ఈవిడొచ్చేరే “ అంటూ ఆ పిల్ల తలుపు కొడితే మెల్లగా తలుపు తీసిందావిడ . నీరసంగా ఉందా అమ్మాయి , ఓ పాతికేళ్ళు ఉంటాయేమో , మొహం మటుకూ కళగా ఉంది . “నీళ్లు రావట్లేదు “ అంది తలొంచుకుని .
“మీరెవరు ? ఈ ఇంట్లోకి ఎలా వచ్చేరు ?” అనడిగేను
“సాయంత్రం ఆళ్ళొస్తారు ..చెబుతారండి “ అంది
“వాళ్లెవరు “ అడిగేను.
తలెత్తకుండా “ఆళ్ళు చెబుతారండీ “ అని “కొంచెం నీళ్లు ఎలా వస్తాయో చెప్పరా ? పిల్లలు దాహం అంటున్నారు “ అంది
ఇంట్లోకెళ్ళి చూసేను, ఎక్కడా ఏ టాపులోనూ నీళ్లు రావడం లేదు . ఇంటర్ కాం లో విల్లా మెయింటెనెన్సు కి ఫోన్ చేసి , విషయం చెబితే , వాళ్ళు ఆ విల్లా తాలూకా వాల్వు విప్పారు . ఓ పది నిమిషాలకి నీళ్లు రావడం మొదలెట్టేయి .
“నువ్వంటున్న “ఆళ్ళు ” రాగానే నన్ను కలవమని చెప్పు“ అనేసెళ్లిపోయేను
మధ్యాహ్నం ఒంటి గంటవుతూంటే , మళ్ళీ కాలింగు బెల్లు మోగింది . తలుపు తీసి చూసేసరికి, ఎవరో భార్యాభర్తలున్నారు . సఫారీ సూటేసుకుని ఆయన , ఒళ్ళంతా నగలతో ఆవిడా చాలా దర్పంగా ఉన్నారు .
“పక్కనున్న విల్లా గురించి మాటాడ్డానికి ఒచ్చేమండి.. మెయిన్ రోడ్లో ఉన్న సూర్య ఫైనాన్స్ కంపెనీ మనదేనండి “ అన్నాడాయన.
లోపలి రానిచ్చేను , సోఫాలో కూచుంటూ చెప్పేడాయన “అక్కడున్నోళ్లు మా వోళ్ళేనండీ “
“మా వోళ్ళే అంటే ?” అడిగేను
“మా లేడీస్ మాట్లాడతారండి మీతో “ అని బయటికెళ్ళేడు
అతను వెళ్ళగానే ఆవిడ మొహమాటంగా చెప్పింది “మాకు పిల్లలు పుట్టరంట .. డాక్టర్ గారు ఏదో సరోగసీ వైద్యం అన్నారు .. అందుకే ఈవిడ మా బిడ్డని మోస్తుంది .. ఊరికినే కాదులెండి ..బిడ్డని మోసినన్నాళ్ళు నెలకి పాతిక వేలు, ఉండడానికి ఇల్లు , ఆవిడకి , పిలల్లకి తిండి కూడా పెడుతున్నాం”
నేనేం మాట్లాడలేదు . కొంచెం అప్పుడప్పుడు ఆ ఇంటి మీద కన్నేసి ఉంచమనీ , తొమ్మిది నెలల అద్దె ముందే కట్టేసేమనీ చెప్పి వాళ్ళెళ్ళిపోయేరు .
ఆ అమ్మాయి పేరు రూప అట , పెద్దకూతురు రమ్య , కొడుకు పేరు కృష్ణ అట, వాళ్ళాయన కి రమ్యకృష్ణ పిచ్చట , అందుకే పిల్లల పేర్లు ఇలా పెట్టించేడు ! మధ్యతరగతి కుటుంబం పిల్ల , ప్రేమలో పడి లేచిపోయిచ్చిందట , మొగుడు ఎక్కడో ఎలక్ట్రీషన్ గా పని చేస్తున్నాడు . కుటుంబం గడవక ఈ బిడ్డ ని మోయడానికి ఒప్పుకుంది. ఏమైతేనేం .. కనీసం నాకు మాటాడుకోడానికో తోడు దొరికింది !
నాకు ఆ పిల్లలిద్దరూ బాగా మచ్చికైపోయేరు , ఏదో నాకు తోచిన చదువు చెప్పేదాన్ని . రూప ని సాయంత్రం పూట నాతో పాటు అలా వాకింగ్ కి తీసుకెళ్ళేదాన్ని. ఎక్కువగా మాటాడేది కాదు , ఏదో ఒక విధమైన నిస్పృహ కనిపించేది ఆ అమ్మాయి లో .
ప్రతి నెల మొదటి తారీకు రోజు మటుకు ఆ అమ్మాయి మొగుడు సఫారీ సూటాయన దగ్గిర పాతిక వేలు తీసుకోడానికొచ్చేవాడు, కాసేపు పిల్లల తో ఆడుకుని వెళ్లిపోయేవాడు .
మధ్యాన్నం పూట తలుపు శబ్దం విని తలుపు తీస్తే , ఆ చిన్న పిల్ల వచ్చి “మా అమ్మ అన్నం తినకుండా ఏడుస్తూందండి “ అని చెప్పింది . ఏమిటా అని కనుక్కునేసరికి , ఆ ఎలక్ట్రీషన్ వెధవ దేంతోనో లేచిపోయేడట . ఆ అమ్మాయిని ఊరుకోబెట్టి , ధైర్యం చెప్పి , నాలుగు ముద్దలు బలవంతంగా తినిపించి వచ్చేసేను . మళ్ళీ ఒక్కతీ ఉంటే ఏం అఘాయిత్యం చేస్తుందోనని ఆ రోజుకి రూపనీ , పిల్లల్నీ మా ఇంట్లోనే ఉండమని తీసుకొచ్చేను .
సాయంత్రం వచ్చిన మా కోడలు రూప వేపు ఓ చూపు పారేసి తన గదిలోకెళ్ళిపోయింది , రాత్రి నా కొడుకు అడిగేడు “ఇంత ఖర్చు పెట్టి ఇంత మంచి ఇల్లు కొనుక్కుంది , ఇలాంటి అలగా జనాన్ని రానివ్వడానికా చెప్పు “ అని . ఆ రాత్రి మాత్రం నిజంగా చావాలనిపించింది, వీణ్ణి చిన్నప్పటినుంచీ ఎంత కష్టపడి పెంచేనో, ఏ స్థాయి నుంచి ఈ స్థాయికి వచ్చేమో నాకు తెలుసు , వాడికీ తెలుసు , కానీ ఏమీ తెలీనట్టు నటిస్తున్నాడంతే !
రోజులు గడుస్తున్నాయి , పిల్లలు , మనవలు ఆఫీసులకి , స్కూళ్ళకి వెళ్ళగానే పక్క విల్లా వేపు నా అడుగులు పడిపోతున్నాయి . రూప , తన పిల్లల తో గడుపుతూ, వాళ్లకి అవీ , ఇవీ చేసిపెడుతూంటే , ఏదో నా సొంత కూతురికి , మనవలకి చేసిపెడుతున్నట్టుంది . ఆ పిల్లలు కూడా అమ్మమ్మ గారండీ అంటూ పిలవడం మూలాన కావచ్చు !
తొమ్మిదో నెల నిండుతూంది రూపకి , వారం రోజులుగా రెండు పూటలా వచ్చే క్యారేజీ రావడం మానేసింది . నేనే తనకి , పిల్లలకి వంట చేసి పెడుతున్నాను , ఆ సఫారీ సూటాయన కోసం ఫోన్ చేస్తూంటే ఫోన్ స్విచ్చాఫ్ వస్తూంది . సిగ్గు విడిచి మా అబ్బాయిని “ఒరే కొంచెం ఊళ్లోకి వెళ్ళినప్పుడు ఆ సూర్య ఫైనాన్స్ కంపెనీ కి వెళ్లి ఈ అమ్మాయి విషయం చెప్పు , వాళ్ళు ఈ మధ్య ఇటువైపు రావడం మానేసేరు “ అంటూ అడిగితే , వాడు “ఫైనాన్స్ కంపెనీ అన్నా తర్వాత లక్ష పనులు , లక్షన్నర ఇబ్బందులూ ఉంటాయి , రోజూ రెండు పూటలా క్యారేజీ పంపుతూ కూర్చోడానికి వాళ్ళేమైనా దాన్లాగా , నీలాగా ఖాళీ గా ఉంటారనుకున్నావా ?” అన్నాడు , పక్కనే ఉన్న నా కోడలు “ఇప్పుడా ఫైనాన్స్ కంపెనీ ఆయన వైఫ్ కి సొంతంగా ప్రెగ్నెన్సీ వచ్చిందేమో .. అందుకే వీళ్ళని పట్టించుకోవడం లేదు.. అయినా అత్తయ్యా మీరెక్కువగా వాళ్ళతో కమ్యూనిటీ లో తిరుగుతున్నారట కదా .. ధీరజ్ వాళ్ళావిడ ఇందాక ఫోన్ చేసి ఒకటే నవ్వు “ అంటూ నవ్వేసింది . “నువ్వు కూడా వాళ్ళతో తిరగడం మానెయ్యి, లేకేపోతే అనవసరంగా మన నెత్తికి చుట్టుకుంటుందంతా“ అనేసి లోపలికెళ్లిపోయేడు
మర్నాడు ఉదయం ఏడవుతూంటే తలుపు కొట్టేడు ఆ కృష్ణ గాడు . “ఏమైందిరా అని అడిగితే .. మా అమ్మ ఏడుస్తూందండి .. మిమ్మల్ని రమ్మంది “ అని వెక్కుతున్నాడు
గాభరాగా వాళ్ళింటికి పరిగెత్తితే అర్ధమైంది ., రూప కి నొప్పులు మొదలయ్యేయి , నీరు వదిలేసింది . వెంటనే విల్లా సెక్యూరిటీకి ఫోన్ చేసి అంబులెన్సు తెప్పించి , ఆసుపత్రికి తీసుకెళ్ళేను . అదృష్టం కొద్దీ ప్రసవం బాగానే జరిగింది , పిల్లాడు చూడ్డానికెంత బాగున్నాడో !
అప్పుడు గుర్తొచ్చింది .. ఆ సఫారీ సూటాయనకి ఫోన్ చేసి చెబుదామని గబ గబా నడుచుకుంటూ రిసెప్షన్ దగ్గిరికెళ్ళి , అక్కడి ఫోన్ తీసుకుని ఆయనకి ఫోన్ చేస్తూ , యధాలాపం గా ఆ టేబుల్ మీదున్న పేపర్ ని చూసేసరికి ఒక్కసారి గుండె జారిపోయింది ,”అప్పుల భారంతో సూర్య ఫైనాన్స్ ఓనరు , భార్య ఆత్మహత్య “ అనే హెడ్ లైన్ చూసేసరికి కళ్ళు తిరిగిపోయి అక్కడే పడిపోయేను .
కళ్ళు తెరిచేసరికి ఆసుపత్రి బెడ్ మీదున్నాను . ఒకటే ఆలోచనలు , ఏం చేస్తుంది రూప ఇప్పుడు? ఆ పిల్లాణ్ణి ఇక్కడే ఒదిలేసి తన పిల్లలతో వెళ్లిపోతుందేమో ? ఏమైనా సొంత పిల్లాడు కాదు కదా .. అసలు ఆసుపత్రి లో ఉందా అనుకుని అసహనం గా కదులుతూంటే , కృష్ణ గాడి అరుపు వినిపించింది “అమ్మా .. అమ్మమ్మ గారు కదులుతున్నారే “ అంటూ . కిందకి చూసేసరికి , మంచానికి కాస్త ఎడంగా తన ఇద్దరు పిల్లలతో కింద పడుకుని కనిపించింది ! ఆ మూడోవాడు చనుకట్టునతుక్కుని నిద్రపోతున్నాడు !
“తెలిసిందమ్మా .. పాపం ఆ అమ్మగారు , అయ్యగారు పోయారంట కదా “ అంది
“మరి .. వీడినేం చేస్తావు ?“ అడిగేను
“విత్తనం వాళ్లదే కానీ పెరిగింది నాలో కదమ్మా . ఈడూ నా బిడ్డే.. ఎంత కష్టపడైనా నేనే పెంచుతాను “ అందా రూప
“అమ్మా అన్నావు కదే . ఆళ్ళతో పాటు నన్నూ పెంచుకుంటావా ? “ అన్నాను , జీవితం మీద కొత్తగా పుట్టిన ఆశతో.
నాకేసే చూస్తున్న ఆ ముగ్గురి కళ్ళలోనూ ఏదో తెలియని మెరుపు కనిపించింది !

గోదారొడ్డు కథలు 1 – ఎదరంతా … ఎదురీతే !

రచన: కన్నెగంటి అనసూయ

“ ఎన్నోత్తా? కుంచుడు నానబోత్తావా.. ..” సీతమ్మంది బియ్యవొంక అదే పనిగా సూత్తా..
అలా సూత్తా సూత్తానే బత్తాలోంచి గుప్పెడు గింజల్దీసి కళ్లకాడికంటా తెచ్చుకుని కళ్ళింతంత సేసి మరీ సూత్తా
“ఏటీ..ఇయ్యి పాత బియ్యవేనా? అలా కనిపిత్తాలేదు..”
“ అయ్యా..నీతో నేనాపద్దాలాడతానేటే పిన్నే. ఆడితే నాకేగాని నీగ్గాదని నాకు దెల్దా? “
అన్నాకా నిముషమాగి..
“ ఇంకా నిరుటి బియ్యవే తింటన్నాం. అయ్యయిపోతేనేగాని పొణక్కి సిల్లెట్తం. పాత బియ్యవైతే పిండురువవ్వుద్దని , అరిసిలికి అయ్యే బాగుంటయ్యని మాయమ్మెప్పుడూ అదే పనిగా అంటా ఉండేది సచ్చేలోకానుందోగానీ మాతల్లి. బతికున్నంతకాలం పాకుండల్లోక్కానీ, పాల్తాలికల్లోక్కానీ, కడాకరుకి కారప్పూస, జంతికిల్లోక్కూడా పాత పిండే కొట్టిచ్చి ఎండబెట్టి డబ్బాల్లో పోసుకోమనేది. “
సీతమ్మకి ఆల్లక్క గేపకవొచ్చినట్టుంది..కాసేపేమ్మాట్టాడలేదు. ఇంకా అదేపనిగా సెప్పుకు పోతన్న సరోజ్ని మాటల్కి అడ్డుదగుల్తా..
“ మాయక్క సంగజ్జప్పకు. అదీ..దాని శాదత్తవూను..”
“నమ్ముతుల్లేదేటోగానీ..! నిరిటియ్యేనే పిన్నే..! ..అయినా మూడుసేర్లంటన్నావ్ గానీ అయ్యే .. మూలకే బాబా. ఒక్క పూటలో మిల్లాడిచ్చేత్తారు గుంటలు. రెండో పూటకి నేన్రోడ్డుమీదడాల, ఎక్కడేం దొరుకుతుయ్యోనని ఎతుక్కుంటా. నా పేగుల్లాగెయ్యరా.. . అసలే రేపటేల కాడ్నించీ ఏసోసెలవులు.“
“ మరెంతోద్దావనుకుంట్నా..?”
సేతిలో బియ్యం కిందడకుంటా బత్తాలోకిసిరేత్తా అంది సీతమ్మ..సరోజ్నెనక్కి తేరిపారా సూత్తా..
“ పది శేర్లన్నా పోత్తేనే….కాత్తంత ఆల్లకీ ఈల్లకీ రెండేసరిసెలెయ్యచ్చు. ఏవంటావ్.?”
“ ఊరుకో..పది శేర్లంటే మాటలేటే..! రెండు కుంచాలడ్డెడు.. ఏటనుకుంటన్నావేటి? పిండిలో పోటేసీవోల్లు రాపోతే అప్పుడవ్వుద్ది ..అయినా ఊరంతా పంచుతావా ఏటి ఆ..ఆ..” బుగ్గలు నొక్కుకుంటా తరుముకొచ్చేసింది సీతమ్మ సరోజ్నీని.. కాకి దొడ్లో వాలితే సాలు తరిమేసే పిల్లిలాగా..
“ నీకు తెల్దేటే పిన్నే..! మా గిలక్కాయికి నోరాడతానే ఉండాలి ఇరవ నాలుగ్గంటలూను. ఒట్టి తిండిపోతది.తింటాకేవీ లేపోతే ఆడికైనా ఏదోటెట్టి సరిపెట్టచ్చేవో గానీ దాన్నాపటం మన తరమవదు..
పోనీలే మగ పిల్లోడు గదాని ఆడికి రెండెడితే దీనికి మూడివ్వాలింకోటెక్కువేసి. పెతీదీ ఆడితో పోటీ ముందాడికెన్నిచ్చేనో సూత్తది. ..అయ్యున్నన్నాల్లూ తిండే తిన్దు..”
“ మరింకెంతుకు? పొయ్యయితే..”
పిన్నమ్మ మాటతో.. అప్పటికే సింతపండూ, కుంకుడుకాయల్తో తెల్లగా తలతల్లాడేతట్టు పాలేరుతో తోమిచ్చి ఎండలో బోర్లించెట్టిన రాగి డేక్షా తెచ్చి దాన్నిండా తొట్లోంచి మంచి నీళ్దెచ్చి నింపి, పైట సెంగుతో సెయ్యి తుడుసుకుని ఇత్తడి తవ్వతో బత్తాలోంచి ఒక్కో తవ్వెడూ కొలిసిపోత్తుంటే ..
“పిల్లలంతేలే..! ఇత్తే సమంగా ఇయ్యాల. ఎక్కువ తక్కువలిత్తే పిల్లలేడవరా?
దాన్ది మాత్రం పొట్త కాదా ? అంతుకే అదలా లాక్కుంటంది…సెబ్బరేవుందిలే గానీ కుంచం లేదా ఏటి, తవ్వతో కొలుత్తున్నావ్? ఇంకదేపనా..” సీతమ్మంది.
“ లేపోతవేటి. ఉంది. కాపోతే మసిరి మీదుంది. నాకందదు. నిచ్చేనేసుకునెక్కి తియ్యాలి. పోన్లే..! ఎంతసేపు..”
అంటానే తవ్వతో ఇరవై సార్లు కొలిసి మొత్తం మీద పది శేర్ల బియ్యాన్ని డేక్షాలోని నీళ్లల్లో గుమ్మరిచ్చింది సరోజ్ని.
“ పిండ్లో పోటేసేవోల్లకి సెప్పావా ఎల్లుండి రమ్మని..?”
“ సెప్పేను పిన్నీ. ఆల్లొప్పుకున్నాకే నీక్కబురంపేను..”
“ ఏదీ ..బెల్లం సేటలో ఏసి..సిన్న రోకలిటియ్యి. ముక్కలు కొడతాను..మల్లీ అడావిడైపోద్ది ఆయాల..”
“ తూసి పెట్టేను. మొన్నే తెచ్చేరు బుట్ట. ఎల్తా ఎల్తా రెండీసులు ముక్క నువ్వట్టుకెల్లు. సిన్నాన్న..అటుకుల్లో పాలేసిత్తే తింటాడుగదా..”
అంటా లోపలికెల్లబోయే తలికి.. బేరమంటా ఏడుత్తా వచ్చింది గిలక. అప్పటికే ఏడుత్తా కళ్ళు బాగా నులిమెసుకుందేమో.. బుగ్గలంతా కాటుకే..
గిలక గొంతెత్తిందంటే కొంపలంటుకుపోయినియ్యన్నంత భయమేత్తది సరోజ్నికి.
గిలకనలా సూత్తానే ..
“పేణాలు ఏగిచ్చి పోతన్నయ్యనుకో పిన్నే ఈల్లిద్దరితో. అసలే రేపట్నించీ బళ్ళు లేవేమో..
నాపేగుల్దీసేత్తారీళ్ళు..” అంటానే..గిలక దగ్గరకంటా వచ్చి..
“ఎందుకేడుత్తున్నావే.మల్లీ కొట్టుకున్నారా..?ముకవంతా ఆ కాటుకేటి? రాచ్చసిముండల్లే.. “
అంటా ఈధి గుమ్మంకాడికెల్లి శీనెక్కడున్నాడాని సుట్టూ సూసింది.
ఆడెక్కడా ఆపడపోయేతలికి గిలక రెక్కట్టుకుని బయటికి తీసికెల్తా..
“నేనడుగుతానాడ్ని. నువ్వేడుపాపు. గుండెల్జల్లుమనిపోతన్నయ్. “ అంటానే ఎంతకీ ఏడుపాపని గిలక నెత్తి మీద ఒక్క మొట్టికాయిచ్చింది ఠపీల్మని.
దాంతో..కెవ్వునోసారి అరిసి , అంతలోనే తగ్గిచ్చేసిన గొంతుతో.. నెత్తి మీద దెబ్బ తగిల్నసోట సేత్తో రాసుకుంటానే ఈధెన్నక్కి సూపిత్తా “ ఆడు గో..నాకాపిత్నాడు సూడు…ఆ ఎదవ..తినేసేడు..”
అంది కూడా వచ్చిన తల్లికి దూరంగా ఉన్న శీనుని సూపిత్తా..
ఆడికిదెల్సు గిలకేడిత్తే ఆల్లమ్మ వొత్తాదని..అంతుకే..
ఈల్లిద్దర్నీ సూసి ఏరు సెనగపప్పుండ సివర ముక్కని కూడా నోరు పట్తాపోయినా నోట్లో బలవంతాన కూరేసుకుని సేతులు లాగుకి తుడిసేత్తా.. ఈల్లిద్దర్కీ ఎదురొచ్చేడు అతికట్తం మీద నోట్లో ముక్కని అటూ ఇటూ కదులుత్తా…
అప్పటికే అది సూసేసిన గిలక, ఆకరాశ కూడా అయిపోయే తలికి “ ఐపోయింది..అంతా తినెసేడేమ్మా ఎదవ. ఎఅదవని..” గొల్లున శొకాలెట్టేసింది ఊరంతా ఇనిపించేటట్టు. ఆల్లమ్మ నెత్తిమీద మొట్టినప్పుడు కూడా అంతంత శోకాలెట్తలేదు గిలక.
దాంతో..
విసుగొచ్చేసిన సరోజ్ని ఆమట్ని గిలకని జుట్తట్టుకుని లోపలికి ఈడ్సికెల్తా వీపు మీద చళ్ళున రెండంటిచ్చింది.. “ఏటో సెప్పకుండా మల్లీ ఏడిత్తే నాకేవర్ధమవ్వుద్ది..నోరు మూత్తావా ..ఇంకో రెండెయ్యనా?”
“ఊరుకోవే ..సరోజ్నీ..పిల్లలంటే ఏదోటుంటది. ఎదుగుతున్న పిల్ల..ఇంకో నాల్గయిదేళ్లుంటే ఈడెరిద్ది. దాన్నట్టుకుని ఈడ్సీడ్సి కొడతన్నావ్. తర్వాత బెంగెట్టుకుంటావ్ సెప్తున్నా..గేపకవుంచుకో..”
“ ఏంజయ్యనే పిన్నీ..పెతీదాంట్లోనూ పోటీయే..ఇద్దరూ జతకత్తుల్తో కల్సి ఆడుకుంటానే ఉంటారు. లోపలేదో నా పనుల్లో నేను పుణుక్కుంటా ఉంటానా..ఎప్పుడెవరేడుత్తా వత్తారో తెలవదు.. గుండెపేపిచ్చూపోతన్నాయనుకో..ఏగలేక సత్తన్నా..” అంతా మల్లీ సెయ్యెత్తాబోతలికి
టప్పున నోర్మూసేసి గబుక్కున సిన్నమ్మమ్మ ఒల్లో ఒదిగిపోయింది గిలక.
“ ఏడవకు.కళ్ళు తుడ్సుకో. కాటుకంతా సెరిగిపోయింది. ఏడ్వకు..” అని ఓపక్క పిన్నమ్మ ఓదారుత్తుంటే..సరోజ్ని..
“ ఇప్పుడు సెప్తావా ఎందుకేడ్సేవో? ఏంటాడుతినేది..” అంటూనే దూరంగా గడపవతల నిలబడ్ద శీను కేసి సూత్తా “ ఇలా రారా..ఏటి తింట్నా..?” అనడిగింది..ఆరాగా..
“ మేవిద్దరం ఆడుకుంట్నాం. కుక్కొచ్చింది. ఎనకాలే …”
నీళ్ళు నిండిన కళ్లతో శీనునే సూత్తా ఆడు సెప్పేది ఇంటందేమో….అంతకు ముందు జరిగిందంతా కళ్ల ముందు మెదిలింది గిలకకి.
—- —— —
” నాక్కూతంతెట్టరా..ఎదవా. పెట్టమనిందాకట్నించడుగుతుంటే..పెట్టవేరా సచ్చినోడా…..?”
బెల్లంపాకవట్టిన ఏరుశెనగపప్పుండ నోరూరించేత్తంటే దానెనక్కి సూత్తా లొట్టలేత్తానే ఎన్నిసార్లడిగినా పెట్టకపోయే తలికి వాడీపు మీద పిడిగుద్దులు గుద్దుతా అంది గిలక.
అప్పటికే ఉడుకుమోత్తనంతో ముఖవంతా మంకెన్నపూరంగైపోయిందేమో ఏడుపొక్కటే తరువాయి గిలక గొంతులో..
“నేన్బెట్ను…” అన్నట్టుగా అటుదిరిగేడు శీను తింటానే..
” పోనీ సెప్పరా..అదెవరిచ్చే ర్నీకు..అదైనా సెప్పు..”
ఆశగా ఆడి మొకమెనక్కే సూత్తా బెతిమాలింది తమ్ముణ్ణి గిలక.
ధవలేసరం బేరేజి రేకుల్దాటి ఏప్పుడెప్పుడురుకుదామాన్నట్టున్నాయ్ నీళ్ళతో నిండిన గిలక కళ్ళు.
సెప్పనన్నట్టు అడ్డంగా బుర్రూపాడాడు.
అంతకంతకీ అయిపోతన్న శీనుగాడి సేతిలోని ఏరుసెనగపప్పుండని సూత్తా..గొంతెత్తి బేరమంది గిలక..

—- —- —-

“ఏరుసెనగపప్పుండ..” ఎటో సూత్తా ఆన్నాడాడు.
“ఓసోస్..ఏరుసెనగ పప్పుండకే ఇంతేడుపు..? ఎధవ పప్పుండలని , ఎదవ ఉండలు.
ఎంత సేపడద్ది..గట్టిగాజేత్తే అర్ధగంటట్టదు. రెండు తవ్వల గింజలేపి, పాకవడతానుండు. ఏడ్వకు..మల్లీ మీయమ్మ సూత్తే కొట్టుద్ది .ఆపు..” మనవరాలి కళ్ళు తుడ్సింది సీతమ్మ.
ఇంతలో సరోజ్నంది కొడుకెనక్కే సూత్తా..
“ ఎవరెట్టారు? ఎవరేవెట్టినా తినొద్దన్నానా..? సెప్తే సెవికెక్కదా?”
“పెద్దమ్మెట్టింది…”
“పెద్దమ్మింటికెందుకెల్లేవు?”
తవ్వతో నెత్తి మీద ఒక్కటిచ్చినా అంత బాధుండకపోను సరోజ్నికి. పెద్దమ్మింటికనేతలికి అంత బాధేసిందామెకి.
“నేనెల్లలా..”
“ నువ్వెల్లాపోతే ….నీకాడికొచ్చి పెట్టిందా?..”
“ కాదమ్మా…! మనీది సివర్న..నల్లకుక్క పిల్లల్నెట్టిందిగదా..! అక్కా, నేనూ ఆడుకుంటుంటే పిల్లల్నేసుకుని మా దెగ్గిర్నించి ఎల్లింది. ఒక కుక్కపిల్ల అల్లమ్మ ఎనగ్గా మెల్లగా నడుత్తా..ఉంటే మగ కుక్కలొచ్చి దాన్ని కరుత్తాయేమోనని కూడా ఎల్లేను. అక్కనీ రమ్మన్నాను..” కుక్క కరుత్తాది. నేన్రాను బాబూ “ అంది. ఈ లోపు పెద్ద కుక్క దూరంగా పోతే, నడవలేపోతందని సిన్న కుక్కపిల్లని ఎత్తుకుని పెద్ద కుక్కెనకాల పరిగెత్తేను. నేను దాని పిల్లని దొబ్బేత్తాననుకున్నట్తుందమ్మా పెద్ద కుక్క. అది సూసి అరిసి గభాల్న నా మీదికురకబోతే సరిగ్గా అప్పుడే పెద్దమ్మొచ్చి కుక్కని తరిమి నన్నెక్కడ కరుత్తాదోనని లోపల్కి తీస్కెల్లి ఏరుశెనగ పప్పుండ ఇచ్చింది తినమని. “
“ సేతులు కడుక్కున్నావా? నీకెన్ని సార్లు సెప్పేన్రా..సేతులు కడుక్కోకుండా ఏదీ తినకండర్రా..అని..మాటిన్చావరు. రోగాలొత్తే ఆస్పిటళ్ల సుట్టూ తిరగాలి..లాగుకు తుడిసెయ్యటాలొకటి. ” అంటానే..ఒక్క సెకనాగి..
“ ఏవన్నా ..అడిగిందా..?” మెల్లగా అంది..
“ ఆ..”
“ ఏవడిగింది..సెప్పిసావు..”
“ మీ సిన్నమ్ముమ్మ..ఎంతుకొచ్చిందిరానడిగింది..”
“ అనుకున్నాను..అడిగేసిందా..? నిన్ను లోపలికి రమ్మన్దనగానే నాకర్ధమైపోయింది. “ అంటానే ..పిల్లాణ్ణొదిలేసి..పిన్నమ్మెనక్కి తిరిగి ..
“ సూసేవా..పిన్నీ..! నువ్వొత్తం సూసింది . గుమ్మాలోనే ఉంది నువ్వేచ్చేతలికి. నువ్వీవూళ్ళోనే ఉండి నాకు సేదోడు వాదోడుగా ఉంటన్నావని.ఎంతేడుత్తున్నారో..ఆళ్ల కళ్లల్లో నిప్పులొయ్యా..”
సీతమ్మేవీ మాట్తాళ్ళేదు కాసేపు….
ఇక ఎంతకీ ఆపకుండా ఏటేటో అంటా ఎక్కడెక్కడికో ఎల్లిపోతున్న అప్ప కూతుర్ని సూత్తా..
“ ఏడిత్తే ఏడవనీ..! ఎవరెంతేడిత్తే ..మనకంత మేల్లే..గానీ..నూపప్పు ఎండబెట్టుందా..పంపనా?”
“ ఉన్నయ్లేగానీ …మాతోటికోడల్కెందుకు సెప్పు నువ్వెంతుకొచ్చేవో..”
“ సరందం. ఎవరి కాపరాలాళ్లు సేసుకోక ఎందుకొచ్చిన గొడవలు. అయినా పిల్లాణ్ణి ఆరా లాగుద్దా ఆడి సేతిలో పప్పుండెట్టి..“
“ అదేగదా పిన్నీ నా బాధ. కాదు పిన్నీ..తెల్లారిలేత్తే ఆల్లింటికెంతో మంది వత్తారు, ఎల్తారు. నేనెప్పుడైనా , ఎవర్నైనా అడిగానా..? ఎంతుకోకంతుకొత్తారు. ”
“ సర్లే..వదిలెయ..ఆల్లిద్దర్కీ తానాలు జేయించు. ఆడి మూతంతా జిగురే..
” అంటా సుట్టూ సూసి ..
“ఏదీ పిల్లేది…? ”
— —- —-
శీనుగాడి నోటెంట ఎప్పుడైతే ఏరుశెనగ పప్పుండ పెద్దమ్మిచ్చిందని ఇందో ..గిలక , తల్లి సిన్నమ్మమ్మతో మాటల్లో పడ్దంతో పెద్దమ్మింటికి పరుగందుకుంది.
తీరా అంత పరిగెడతానూ ఎల్లి గుమ్మం కాడికెల్లాకా ఏవనడగాలో తెలవక గుమ్మవట్టుకుని ఏల్లాడతన్న గిలకని సూసి ..
“ దా..దా వచ్చావా? ఆడికిచ్చి నీకివ్వాపోతే ఊరు బజారైపోదా..దా..ఇదిగో..తీసుకో..నువ్వొత్తావనే దీన్ని తీసి పక్కనెట్టేను..అట్టుకెల్లు…!’ స్ధంభం పక్కమ్మట గిన్నెలో ఉంచిన ఉండని తీత్తా గిలక పెద్దమ్మంది.
“ మా తమ్ముడ్నాకెట్లేదు పెద్దమ్మా..ఎంతడిగినా . ఏడ్సేను కూడాను. అయినా ఎట్టలేదు.. అంతుకే …” అంటా అక్కడితో ఆపి..”….అమ్మ కొట్టింది కూడాను…”
“ అయినా నీకాడితో..పోటీయేటే..ఆడు తిన్నయ్యన్నీ నువ్వూ తినాలా?”
గిలక సేతికి ఏరుశెనకపప్పుండ ఇత్తా అంది పెద్దమ్మ.
ఆ మాటల్లో ఆ ఎటకారం ఎంతుకో గిలక్కి అర్ధం కాలేదు.
ఇద్దరున్నప్పుడు ఇద్దరం సమమే కదా..ఆడొక్కడికే సేత్తారెంతుకో అన్నీ..
… పెద్దమ్మా..అంతేనా?
గిలక బుల్లి మనసులో ఎన్ని సందేహాలో..
—-

కౌండిన్య హాస్యకథలు 1 – ఇదేం సరదా

రచన: రమేశ్ కలవల (కౌండిన్య)

ఉద్యోగం రీత్యా గోపాలం ఆ ఊరికి ఈ మధ్యనే ఓ నెల క్రితం వచ్చాడు. పట్నంలో పనిచేసి వచ్చిన బ్యాంకు ఉద్యోగికి ఈ మోస్తరు పల్లెటూర్లో అంతా కొత్తగా అనిపిస్తున్నాయి.
గోపాలానికి, అతని భార్య కామాక్షికి ఆఫీసువారు ఇచ్చిన పెద్ద పెంకుటింట్లో అలవాటు పడటానికి కొంత సమయం పట్టింది.
ఆ ఇంట్లో పెరట్లోకి నడవగానే ఎదురుగుండా తులసికోట, ఒక ప్రక్క బావి, దాని ఆనుకోని ఎత్తైన కొబ్బరిచెట్లు కనపడటమే కాకుండా మరో పక్క వరుసగా రకరకాలైన మొక్కలతో ఆ పెరడంతా నిండుగా కనిపిస్తుంది.
అంత పెద్ద ఇంట్లో ఇద్దరే ఉండటం మూలానా, పైగా పట్టణానికి విరుద్దంగా ఆ పల్లెటూరు నిశ్శబ్ద వాతావరణానికి అలవాటు పడటానికి ఇద్దరికీ కొంత సమయం పట్టింది. చీమ చిటుక్కుమన్న శబ్థం కూడా వినిపిస్తుంది ఆ ఇంట్లో.
పట్నంలో చేసుకోవడానికి కుదరక పోతే ఏ హాటలుకో వెళ్ళి తినే అలవాటు ఇద్దరికి. ఇక్కడ ఇంటికే వచ్చి వంటచేస్తారని తెలిసి సంతోషంతో ఒకావిడను కుదుర్చుకున్నారు.
కొత్తగా ఓ వారం క్రితం నుండి ఆ వంటమనిషి వచ్చి చక్కగా వంటచేసి పెట్టి వెడుతోంది. కానీ ఆవిడ వచ్చిన నుండి వంటింట్లో సామన్లు కనపడకపోవడమే కాకుండా పెరట్లో ఉన్న బావిలో ఏదోకటి పడిన శబ్ధం రావడంతో గోపాలంకు చెబుదామనుకుంది కానీ కామాక్షికి కుదరడం లేదు.
సాయంత్రం ఆఫీసు అవ్వగానే ఇంటికి వచ్చాడు గోపాలం. ఇలా కుర్చీలో కూర్చున్నాడో లేదో ధడేల్ మన్న శబ్థానికి కామాక్షి ఉలిక్కిపడి కిటికీలోంచి ఒక్కసారి పెరట్లోకి చూసింది. గోపాలం మాత్రం ఇంకా ఆఫీసు ఆలోచనలతో ఆ శబ్ధాన్ని పెద్దగా పట్టించుకొలేదు.
ఇంతలో కామాక్షి కంగారు పడుతూ “ఏవండి బావిలో ఏదో పడినట్లుందండీ. రెండు మూడు రోజుల నుండి ఏవోకటి పడుతున్న శబ్థాలు మీకు చెబుదామని అనుకుంటున్నాను కానీ కుదరలేదు” అంది
“ఏ కొబ్బరి బోండమో పడి ఉంటుంది” అన్నాడు తీరిగ్గా. కాఫీ సంగతి చూడమన్నట్లు సైగలు చేసాడు.
కామాక్షికి కంగారు తగ్గలేదు ఎందుకంటే ఆయన ఇలా లోపలకు రావడం, ఆ వంటావిడ సాయంత్రం వంటపని ముగించుకొని అలా పెరటిగుండా బయలుదేరడం ఒకే సారి జరిగింది. కాకపోతే ఆవిడ ఇంటి బయటకు వెళ్ళడం గమనించలేదు అందువల్ల కంగారుతో మళ్ళీ గోపాలంతో “కొబ్బరి బోండం పడే శబ్ధం కంటే ఇంకా పెద్ద శబ్ధమే వచ్చిందండి” అంది.
ఆయన ఏమీ పట్టించుకోకపోవడంతో ఆయన దగ్గరకు వెళ్ళి మరీ “అది కాదండి. వంటావిడ ఇందాకా పెరట్లో బావి దగ్గరగా వెళ్ళడం చూసాను. తిరిగి వచ్చినట్లు లేదు…కొంపదీసి..కాలు జారి..” అంటూ సాగతీసేలోగా గోపాలానికి ఒంట్లో కంగారు పుట్టి ఆ పెరట్లోకి బయలుదేరాడు.
ఆ బావిలోకి తొంగి చూసాడు. ఇందాక పడిన దానికి నీళ్ళు కెరటాల అలికిడి కనిపిస్తూనే ఉంది. గోపాలం తలెత్తి ఆ కొబ్బరి చెట్టు వైపుకు చూస్తుండగా కామాక్షి ఎప్పుడు వచ్చిందో తెలీదు కానీ పక్కనే నిలబడి ఆ బావి లోపలకు చూస్తూ “బుడగలు కూడా వస్తున్నాయండి!” అంది. ఆ మాటలకు ఉలిక్కి పడ్డాడు.
“బుడగలు లేవు .. బూడిద గుమ్మడి కాయలు లేవు… నువ్వు అనవసరంగా నన్ను కంగారు పెట్టకు” అన్నాడు కామాక్షి సంగతి తెలిసిన మనిషి కాబట్టి.
కామాక్షి ప్రక్కనే ఉంటే తనకు ఊపిరాడనివ్వదని “ఓ పని చేయి! నన్ను ఆలోచించనీ.. నువ్వు ఈ లోగా ఒక కాఫీ అన్నా పట్రా లేకపోతే ఓ వంద ప్రదక్షిణాలు చేస్తూ ఆవిడకు ఏం జరగకూడదని దణ్ణం పెట్టుకో చాలు” అన్నాడు.
కామాక్షి తులసికోట దగ్గరకు వెళ్ళి ప్రదక్షిణాలు మొదలుపెట్టి మధ్య మధ్యలో గోపాలంను గమనిస్తూ ఉంది.
గోపాలం కొంత సేపు ఆలోచించాడు. తను ఆ బావిలోకి దిగే పరిస్ధితి కాదు. పోనీ ఆ వంటావిడ పేరు, ఉండే చోటు కనుక్కొని, ఆవిడ్ని వాళ్ళ ఇంట్లో ప్రత్యక్షంగా చూస్తే కానీ తన మనసు కుదుటపడదని నిశ్చయించుకొని ఆవిడ వివరాలు కామాక్షిని కనుక్కొని “నేను ఆవిడ ఇంటికి వెళ్ళి వస్తాను. నువ్వు ఈ లోగా ఆ బావి జోలికి వెళ్ళకు. కావాలంటే ఇంకో నూరు ప్రదక్షిణాలు చేసుకో” అంటూ బయలుదేరాడు.
గోపాలం వీధిలో అందరినీ అడుగుతూ, రొప్పుతూ ఆ వంటావిడ ఇల్లు చేరుకున్నాడు. ఆయాసంతో వచ్చీ రాని మాటలతో ఆ ఇంట్లో ఉన్న అతనికి జరిగిన సంగతి చెప్పాడు.
అతను తనే ఆ వంటావిడ భర్తనని పరిచయం చేసుకొని, ఆవిడ ఇంటికి ఇంకా సాయంత్రం పని పూర్తి చేసుకొని రాలేదని వెంటనే గోపాలంతో బయలుదేరాడు.
ఇద్దరూ ఇంటికి చేరుకోగానే కామాక్షి తులసికోట చుట్టూరూ నూరు ప్రదక్షిణాలు ముగించి, ఆ బావి చుట్టూరూ కూడా ప్రదక్షిణాలు చేయడం చూసి కామాక్షితో “నువ్వు ముందు వెళ్ళి ఓ రెండు కాఫీ పట్రా” అంటూ ఆవిడ్ని లోపలకు పంపించాడు.
ఆ వంటావిడ భర్త, గోపాలం మాట్లాడుకున్న తరువాత ఆ వంటావిడ భర్త బావిలోకి దిగటానికి సిద్దమై తాడు నడుముకు బిగించాడు. తను దిగుతూ గోపాలాన్ని బావిలోకి చిన్న చిన్నగా తాడును వదలమన్నాడు.
ఇంతలో కామాక్షి కాఫీలతో బయటకు వచ్చింది. గోపాలంని కంగారుగా వెనకనుండి పిలిచి, సైగలతో అటు చూడమనడంతో అటు వైపుకు చూసాడు.
ఆ పక్కన ఆవరణ నుండి వంటావిడ బావి వైపుకు రావడం గమనించాడు. అది చూసిన గోపాలం ఆ కంగారులో తన చేతిలో ఉన్న తాడును కాస్తా వదిలేసాడు. పెద్ద శబ్థం చేస్తూ ఆ దిగిన ఆయన బావి లోపల పడ్డాడు. త్వరగా తేరుకున్న గోపాలం ఎలాగోలా చివరకు ఆ తాడు కొస మొత్తం బావిలో పడిపోకుండా పట్టుకోగలిగాడు. ఆ పడిన శబ్థానికి ముగ్గురూ కలిసి కంగారుగా లోపలకు తొంగి చూసారు.
ఈసారి నిజంగానే బుడగలు రావడం మొదలయ్యే సరికే గోపాలం దీనంగా ఆ వంటావిడ వైపుకు, కామాక్షి వైపుకు అయోమయంగా చూసాడు. ముగ్గురూ కళ్ళార్పకుండా ఆ బావిలోకి చూస్తున్నారు.
“పాపం ఎవరో ?” అంది ఆ వంటావిడ.
“మీకు దగ్గరైనవారే” అన్నాడు గోపాలం ఏం చెప్పాలో తెలియక.
ఆ దిగిన ఆయన బావిలో గాలించి, బయటకు వచ్చి గాలి పీల్చుకొని, లాగమన్నట్లుగా సైగలు చేయగానే గోపాలం ఆయన్ని బయటకు లాగాడు.
తీరా ఆయనను చూసి ఆ వంటావిడ “ఓ మీరా?” అంది. అదొక ఓ సర్వ సాధారణ విషయంలాగా.
గోపాలంకు ధ్యాస ఆయన చేతిలో ఉన్న దాని మీద పడింది. ఆయన చేతిలోంచి దాన్ని అందించడంతో ఎక్కడ లేని సంతోషంతో ఆ వంటావిడను పట్టుకొని “కామాక్షి …లంకెబిందె దొరికింది. ఎంత అదృష్టమో” అన్నాడు.
పక్కనే ఉన్న కామాక్షి గోపాలం వీపు తట్టింది. తేరుకొని ఒక్క సారిగా ఆవిడ్ని వదిలి కామాక్షి వైపుకు తిరిగాడు “ఏదో సంతోషంలో నువ్వనుకోని…” అనబోతుంటే
కామాక్షి చిరుకోపం ప్రదర్శిస్తూ “అదీ మన సొట్టల బిందె. లంకెబిందా నా మొహమా?” అంటూ
“అయినా అది బావిలో ఎలా పడిందో అర్థం కాలేదు.” అంది
ఆ వంటావిడ భర్త తన చొక్కా నీళ్ళు పిండుతూ “అది మా ఆవిడ పనే అయ్యింటుంది. బావి కనపడితే చాలు ఏదోకటి లోపల పడేసి నవ్వుకోవడం ఆవిడకు ఓ సరదా” అని నోరు జారాడు.
“అదేం సరదా? అందుకేనేమో ఓ వారం నుండి కొన్ని సామాన్లు కనపడటం లేదు“ అంది కామాక్షి.
ఆ మాటకు వంటావిడ కామాక్షి చేతిలో రెండు కాఫీలను తీసుకొని నీళ్ళలాగా త్రాగేసింది. మళ్ళీ అవి కూడా బావిలోకి విసురుతుందేమోనని వెంటనే ఆవిడ చేతిలోంచి అవి లాక్కుంది కామాక్షి.
ఇంటికొచ్చిన తరువాత ఇదే గోల సరిపోవడంతో కోపం వచ్చి గోపాలం అమాంతం అతన్ని ఎత్తి మళ్ళీ బావిలోకి దింపాడు. “ఆవిడ పడేసినవన్నీ తీసుకొస్తేనే మిమ్మల్ని పైకి రానిచ్చేది” అన్నాడు.
ఆయన తప్పేది లేక మళ్ళీ బావిలో దిగి అంతా గాలించిడం మొదలుపెట్టాడు. ఏం మాట్లాడాలో తోచక ఆ వంటావిడతో “పైనుంచి అప్పుడపుడు కొబ్బరి బోండాలు పడుతుంటాయి. అవి లోపల ఆయన మీద పడకుండా చూసుకునే భాధ్యత మీదే” అన్నాడు. ఆవిడ పైకి చూస్తూ రెండు చేతులు ఎత్తి అప్రమత్తం అయ్యింది అవి గనుక పడితే పట్టుకునేలా”
సమయం తీసుకున్నా మొత్తానికి దొరికిన సామాన్లతో పైకి వచ్చాడు. ఓ బక్కెట్టు గోపాలానికి అందిస్తూ “ఇదిగోండి మీ లంకె బక్కెట్టు.. దాని లోపల లంకె పళ్ళెం, లంకె గ్లాసు వగైరా వగైరా ..”. “అన్నీ ఉన్నాయో లేదో ఓ సారి చూసుకోండి” అని అందించి, వాళ్ళవిడ వైపు తిరిగి దీనంగా “పడేస్తే పడేసావు కానీ ఇకముందు నుంచి చిన్న చిన్న సామన్లు పడేయకు. వెతకడం ఎంత కష్టంగా ఉందో నీకేం తెలుసు… నిమ్మకాయ పులుసు” అన్నాడు.

ఆ వంటావిడ ఆవిడ “మీకే నేనంటే అలుసు…నాకు వంటలన్నీతెలుసు .” అంది బుంగమూతి పెట్టి. ఆవిడకు ఎవరైనా వంటలు గురించి ఏదైనా అంటే పరమ చిరాకు.
వారిద్దరి సంభాషణ గమనించిన గోపాలం ఆయనతో “అంతా బానే ఉంది కానీ… ఇలా ఆవిడ బావిలో సామన్లు పడేయటం, మీరు వాటిని బయటకు తీయడం కొత్త కాదేమో?” అన్నాడు. ఆయన ఇబ్బందిగా నవ్వాడు.
మొత్తానికి వాళ్ళని సాగనంపి లోపలకు వచ్చారు. ఆ సాయంకాలం జరిగిన దానికి అలసిపోయి ఆవిడ చేసినవి ఏమి సరిగా తినకుండానే రాత్రి ఒళ్ళు తెలియకుండా నిద్రపోయాడు గోపాలం.
తరువాత రోజు ఉదయం లేచాడు. కామాక్షి కోసం వెతుకుతూ అటూ పెరట్లోకి చూసాడు. ఆవిడ తులసికోట దగ్గర ప్రదక్షిణాల హడావుడిలో ఉండటం చూసి మళ్ళీ మంచంలో వాలాడు.
కొంత సేపట్లో ధడేల్ మని శబ్థం వినిపించింది. ఈ సారి నిజంగానే కొబ్బరి బోండం పడింది.
ఇంకా నిన్న జరిగిందానికి తేరుకోనేలేదు.గోపాలం పెరట్లోకి బయలుదేరి చుట్టూరూ వెతికాడు. కామాక్షి ఎక్కడా కనపడకపోయే సరికే ఆ బావి దగ్గరకు వెళ్ళి తొంగి చూసాడు. ఇంకేమీ ఆలోచించకుండా ఉన్న పళంగా నిన్న బావిలోకి దిగిన ఆయన కోసం బయటకు పరిగెత్తాడు.
ఆ వంటావిడ ఇంటికి చేరుకొని ఆయనతో “మీరు త్వరగా మళ్ళీ మా ఇంటికి రావాలి” అన్నాడు గోపాలం.
“మళ్ళీ ఏమయ్యింది మా ఆవిడకు?” అని అడిగాడు
“మీ ఆవిడను కాదు. ఈసారి మా ఆవిడ” అన్నాడు ఆయనతో.
ఇద్దరూ కంగారుగా ఇంటికి బయలుదేరుతుంటే దారిలో గుడిలో ప్రదక్షిణాలు చేస్తూ తెలిసిన వారిలా అనిపించడంతో అక్కడ వాళ్ళిద్దరూ ఆగారు. తీరా చూస్తే కామాక్షి అక్కడ ఉండటంతో గోపాలం ఊపిరి పీల్చుకున్నాడు.
కామాక్షి వాళ్ళ ఇద్దరి కంగారు చూసి, వివరాలు కనుక్కొని “నిన్న అంతా సవ్యంగా జరిగితే గుడిలో ప్రదక్షిణాలు చేస్తానని మ్రొక్కకున్నానండి” అంటూ
“మీరు నిద్ర లేచేలోగా తిరిగి వద్దామనికొని గుడికి వచ్చాను” అంది.
“మరి మా ఆవిడో అన్నాడు” ఆ వంటావిడ భర్త.
పదండి చూద్దాం అంటూ ముగ్గురూ ఇంటికి బయలు దేరారు. ఇంటికి చేరుకుండగానే ఆ వంటావిడ కూడా ఎదురవ్వడంతో అందరూ ఊపిరి పీల్చుకున్నారు.
ఆ వంటావిడ కామాక్షితో “వంట పూర్తయ్యింది. నేను వెళ్ళొస్తాను” అంది భర్తతో బయలుదేరబోయింది.
“మీరు ఎలాగూ ఉన్నారు ఓ కాఫీ ఇచ్చి వెళ్దురూ?” అన్నాడు గోపాలం.
ఆవిడ కదలలేదు. “పోనీ నువ్వైనా త్వరగా చేసి తీసుకురా కామాక్షి …ముందు కాఫీ త్రాగితే కాని తల నొప్పి తగ్గదు” అంటూ సైగలు చేసాడు.

కామాక్షి వంటగది లోపలకు వెళ్ళింది. అంతా వెతికి “ఏవండి ఫిల్టరు కనపడటం లేదండి” అంది.
ఆ వంటావిడ భర్తతో చిన్నగా జారుకోబోతుండటం గమనించిన గోపాలానికి పరిస్థితి అర్థం అయ్యి వాళ్ళతో “ఆగండి” అన్నాడు.
ఆవిడ వడివడిగా బయటకు నడిచింది. ఆయనను మాత్రం పట్టుకోగలిగాడు గోపాలం.
“ఆవిడను ఆపకండి. మళ్ళీ ఏదోకటి పడేస్తుంది. నేనున్నాను గా తీయటానికి” అన్నాడు ఆ వంటావిడ భర్త.
ఆయనకు అలవాటైన పనే కదా హుందాగా అటు పెరట్లోకి నడిచాడు.
నిన్నటి నుండి చుక్క కాఫీ పడలేదు అంటూ విసుక్కుంటూ తప్పక ఆయన వెనక నడిచాడు గోపాలం.
ఆయన అదృష్టం బాగుంటే కాఫీ తాగే భాగ్యం కలగడం ఖాయం ఇక కామాక్షికి వంట చేయడం తప్పదేమో? ఏది ఏదైనా అలా బావిలో పడేయటం ఏం సరదా? కొంత మందికి అదో సరదా!

అమ్ము- ఆల్ఫా-ఇన్ఫినిటీ

రచన: శ్రీదేవి

నా పేరు అలివేలు. ముద్దుగా అందరూ అమ్ము అని పిలుస్తారు. నేను చాలా తెలివయిన అమ్మాయిని అని మా పిచ్చి నాన్న నమ్మకం. ఆ అమాయకుడిని చూసి మా అమ్మ తల కొట్టుకోవటం రోజు పరిపాటే మా ఇంట్లో. ఇంతకీ అసలు నేను తెలివిగలదాన్నా ?కాదా? అన్న మీమాంసలోనే నాకు 16 యేళ్ళు వచ్చేశాయి. అన్నయ్య బోoడామ్ అని 24 గంటలు ఎక్కిరిస్తుంటే ఉక్రోషంతో మేడ మీద ఏరోబిక్స్ మొదలెట్టాను. మొదలెట్టిన పది నిమిషాలకే పక్కింటి రమణారావ్ అంకల్ వచ్చి “ఆడ పిల్లలకి కా. . స్థ ఒళ్లుంటేనే బాగుంటుంది” అన్నాడు, చూడకూడని ప్రదేశాల్లో చూస్తూ. . అంతే కాదండోయ్, ఒక డైరీ మిల్క్ చాక్లెట్ కూడా ఇచ్చాడు. నేను చిరుసిగ్గుతో తీసుకొని కాలి బొటన వేలితో ఒక ముగ్గు వేసి గ్రీన్ సిగ్నల్ ఇచ్చాను. దానికి ఉబ్బి తబ్బిబ్బు అయ్యి “సాయం కాలం ఇదే చోటున లాల్చీ లుంగీ కట్టుకొస్తాను, అమ్మకి అంకల్ లెక్కలు ట్యూషన్ చెప్తాడు అని చెప్పు” అన్నాడు నా దగ్గర స్మార్ట్ ఫోన్ ఉందని తెలియక.
ఇప్పుడు అంకల్ ఎర్రగడ్డ పిచ్చాసుపత్రి లో ఉన్నారు, వాళ్ళావిడ వీడియో చూసిన తర్వాత ఇచ్చిన ప్రోత్సాహముతో.
ఇంక నా గురించి పరిచయం చాలనుకుంటాను. సరిపోలేదా?
నేను ఛామనచాయ కి కొద్దిగా తక్కువగా, కాస్త బొద్దుగా, ముద్దుగా ఉంటాను. ఏదో అడపా దడపా అయిదు ఆరుగురు అబ్బాయిలు నా వెంట పడ్డా నా కంటికి వాళ్ళు ఆన లేదు. ఎవరైనా సంస్కారవంతుడయిన అబ్బాయిని ప్రేమించి పెళ్ళి చేసుకొందామని నా జీవిత ఆకాంక్ష తప్ప, పెద్దగా నాకేం చదువు వంట పట్టటం లేదు. ఇది చూసిన మా అమ్మ రేపల్లే లో ఉన్న మా బావకి ఇచ్చి నాకు పెళ్లి చేసేశారు, 18 వ ఏడు అనే గడిలో పడగానే. నా కధ పాఠశాల నించి నేరుగా పాకశాలలో పారేశావా ఏంట్రా దేవుడా అని తిట్టిపోసాను. . . పాపం దేవుడు బాగా ఫీల్ అయ్యాడు. ఆ రోజు సాయంకాలం వస్తూనే బావ రెస్టారెంట్ కి తీసుకెళ్ళి “చూడు అమ్ము, నువ్వు చాలా తెలివిగల దానివి. అలాంటి నిన్ను వంటకి, ఇంటి పనికి పరిమితం చేయటం నాకు నచ్చలేదు. కాలేజీ లో చేర్పిస్తాను, బాగా చదువుకో” అన్నాడు.
మా బావ చాలా మంచోడు. . కాదు కాదు దేవుడు. నా కన్నా 15 యేళ్ళు పెద్దవాడే అయినా కూడా భర్త అనే దర్పం మచ్చుకైనా లేదు. అమ్మ కంటే లాలన గా మాట్లాడ్తాడు, నాన్నకంటే ఎక్కువగా ప్రేమిస్తాడు. నేను ఏది అడిగినా క్షణాల్లో అమరుస్తాడు. ఆ నిజాయితీ వల్ల నాకు చదువు మీద ఆసక్తి పెరిగింది, ఇపుడు క్లాస్స్ లో నేనే ఫస్ట్ ర్యాంకు అంటే నమ్మండి.
తర్వాత బావ బండి నేర్చుకో అన్నాడు. ఎప్పుడు ఆడ పిల్లలతోనే కాదు, అప్పుడప్పుడు మగ వాళ్ళతో కూడా మాట్లాడాలి, అది నీ కెరీర్ లో చొచ్చుకు పోవటానికి ఉపయోగ పడుతుంది అని తన సహృదయాన్ని చాటుకున్నాడు. మొదటిసారిగా అమ్మకి ధన్య వాదాలు తెలుపుకున్నాను మనస్సులోనే.
*********************
ఒక రోజు రాత్రి క్రాఫ్ట్ ఎగ్జిబిషన్ ప్రొజెక్ట్ కోసం బయట ఊరికి వెళ్ళి తిరిగి వచ్చే సరికి 11 గంటలు అయింది. ఇంటికి వచ్చే సరికి ఆశ్చర్యంగా ఇల్లంతా ఫూలు బెలూన్స్ తో అలంకరించి ఉంది. అమ్మ నాన్న కూడా ఉన్నారు. మర్చేపోయాను, ఇవాళ నా పుట్టిన రోజు కదా, బావ ఇంత శ్రద్ధ చూపాడో, అమ్మని సంతోషంతో అమాంతం కౌగలించు కున్నాను. నన్ను ఒక్క తోపు తోసి బలంగా చెంప పగలు కొట్టింది అమ్మ, “ పెళ్లి అయిన ఆడ పిల్ల కి ఈ అర్ధరాత్రిళ్లు తిరుగుళ్ళేంటి, పరాయి మగాళ్లు నిన్ను దిగబెట్టటం ఏంటి?” అంటూ.
నేను గట్టిగా నవ్వాను. నన్ను బావ ఎంతలా మార్చేశాడో అమ్మకి తెలీదు పాపం. . “బావ !పుట్టిన రోజు నాడు అమ్మ కొట్టింది చూడు అన్నాను. కనీసం ఆ అబ్బాయితో రాకుండా ఉండాల్సింది అమ్ము, అప్పుడు ఏదో గుడికి వెళ్ళావని చెప్పేవాడిని” అన్నాడు.
నాకు అర్థం కాలేదు “ఏంటి బావ” అని అడిగాను.
బావ అమ్మకేసి చూస్తూ “అమ్ము ని ఏమన్నా క్రమ శిక్షణలో పెట్టి ఉంటే అది చిన్నప్పుడే చేయాలి ఆంటీ, ఇపుడు కాదు” అంటూ కళ్ళు తుడుచుకుంటూ లోపలికి వెళ్ళి పోయాడు.
“ఛీ. . ఛీ. . నా కడుపున చెడ పుట్టావ్ కదే, పుట్టింటి పరువు తీసేశావు” అంటూ నాన్న అమ్మని లాక్కొని వెళ్ళిపోయారు.
నాకు కళ్ళు చీకట్లు కమ్ముతున్నాయి. . .

***************
తెల్లగా తెల్లవారింది. బావ కాఫీ కప్ తో నా వద్దకు వచ్చి “ పిచ్చి అమ్ము, బాధ పడ్డావా? నువ్వే చెప్పు, పల్లెటూరు బైతుని ఎవరన్నా భరించగల రా, ఏదో ఇన్వెస్ట్‌మెంట్ ప్లాన్ కోసం మీ అమ్మ ఇచ్చే కట్నం కక్కుర్తి తప్ప నిన్ను ఎవరన్నా చేసుకుంటారా? “అల్ మోటివేషన్స్ ఆర్ నాట్ ఫర్ గుడ్ అమ్ము” అంటూ విడాకుల పత్రాలు నా చేతిలో పెట్టాడు.
నేను సంతకం పెట్టాను అచేతనంగా. . . .
*************
NH 18 road:
వేగంగా వెళుతున్న వాహనాలకు సమానంగా నా మనస్సు పరుగెడుతోంది. నడుస్తున్న, నడుస్తున్న. . నడుస్తూనే ఉన్నా నేను. అక్కడున్న 84 కి. మీ అనే మైలు రాయి నన్ను చూసి వెక్కిరించింది “ గమ్యం లేని ప్రయాణం ఏక్కడికి” అంటూ. .
నమ్మక ద్రోహం. . నయ వంచన. . జ్వాల రగిలిపోతోంది, మనసులో. . నా దేవుడు నా తండ్రి ముందే నా నడవడిక బాలేదని కుటిలమయిన పన్నాగం తో నిరూపించాడు. నా మట్టి బుర్ర కి ఏం చేయాలో తెల్సే లోపే అంతా జరిగి పోయింది. నా ఆలోచనల సంఘర్షణలో నేనుండగానే, నా ముందు రయ్యిమంటూ ఒక బండి వచ్చి జారీ పడిపోయింది.
చచ్చాడేమో అనుకోని కదలికలు లేని అతన్ని దగ్గరికి వెళ్ళి శ్వాస ఆడుతోందా లేదా అని పరీక్షించాను. వాడు నన్నే విచిత్రంగా చూస్తూ అమ్మంతమ్ లేచి బండి ని అటు తిప్పి ఇటు తిప్పి చూసుకుంటూ దేవుడా! ధన్య వాదాలు:అంటున్నాడు ఆకాశంకేసి చూస్తూ. .
నాకు చిర్రెత్తుకొచ్చి “నీకు బుద్ధుందా? ఇంత దెబ్బ తగిలితే బైకును చూసుకుంటున్నావా? పద కట్టు కడతాను” అంటూ చూన్ని చింప బోయాను.
వాడు ఆగండీ అంటూ చేతులు గాల్లో ఆడించి ఒక వెదురు కంకణం తీసి “ ఆల్ఫా బీటా నీకు నాకు టాటా” అన్నాడు కళ్ళు మూసుకొని, అంతే క్షణంలో ఫస్ట్ ఎయిడ్ కిట్ వాడి బండి మీద వుంది. నాకు మతి గాని పోయిందా అనుకుంటూ వాడిని “మంత్ర గాడివా”? అని అడిగాను అనుమానంగా.
“కానే కాదు” అంటూ వాడికి వాడే ప్రధమ చికిత్స చేసుకొంటూ, “అవును ఆడ పిల్లవి, ఒంటరిగా హై వే మీద ఏం చేస్తున్నావ్?” అని అడిగాడు.
గట్టిగా ఏడ్చేశాను. కర్చీఫ్ ఇచ్చి, “ఇప్పుడు చెప్పు” అన్నాడు.
పూస గుచ్చినట్లు చెప్పాను.
“వాడికి వేరే పెళ్ళాం ఉందా”
“తెలీదు. . తెలుసుకోవాలని కూడా లేదు, ఇంతకీ నీ పేరు ఏంటి?”
అక్కడ మొగుడు అడగ్గానే సంతకం చేసొచ్చి, తీరిగ్గా నా పేరు అడుగుతున్నావా?
“నీ పేరేంటీ?
ముందు నువ్వు చెప్పు
అలివేలు, కానీ అమ్ము అంటారు.
ఆల్ఫా. .
అదేం పేరు, విచిత్రంగా?
అమ్మ నాన్న శాస్త్ర వేత్తలు, అందుకని.
ఆకలేస్తోంది, అనుకున్నాం ఇద్దరం ఒకే సారి పొట్ట పట్టుకొని. వాడు ఇందాకటి మంత్రమే మళ్ళీ చెప్పి ఫలహారాల పళ్లెము తెచ్చాడు అకస్మాత్తుగా.
తినొచ్చా? లేదా? వీడు మంత్ర గాడిలా ఉన్నాడే? అనుకుంటుండగా. . వాడు తినొచ్చు, మంత్ర గాడిని కాదు ఖచ్చితంగా అన్నాడు. వీడికి ఫేస్ రీడింగ్ కూడా వచ్చా అనుకుంటూ మరో ఆలోచన లేకుండా తినేసాను.
“మీ ఇంట్లో దింపుతా పద” అన్నాడు తింటం అయ్యాక.
ఆ మాట అన్నావో చంపేస్తా జాగ్రత్త”, అని హూంకరించాను.
“పిచ్చి అలివేలు ! సమస్య నించి పారిపోవటం అంటే నిజంగా నడవడిక బాగోలేదని అర్థం. మీ నాన్న ఎప్పటికీ నిన్ను ఇలానే భావించ కూడదు అనుకుంటే, ముందు ఇంటికి వెళ్ళు, ఆ విడాకుల కాగితాలు వెతికి చించేయి”
ఆ తర్వాత నన్ను మా ఇంట్లో పాత మంత్రం ద్వారా దింపేశాడు. నాకు ఏడుపొస్తుంటే నా కళ్ళు తుడుస్తూ నా చేతిలో ఒక వెదురు కంకణం పెట్టి, “నీకు ఎప్పుడు అవసరం వచ్చినా, నా పేరు చెప్పి ఈ కంకణం తో నీకు ఏం కావాలో చెప్పు” అని మాయమయి పోయాడు.
ఈ లోపు మా బావ ఎవరో అమ్మాయి తో లోపలికి వచ్చి నన్ను చూసి “నీకు ఇంకా సిగ్గు రాలేదా? ఎందుకు వచ్చావ్ మళ్ళీ? అన్నాడు.
పొట్టి గౌను వేసుకున్న, తెల్లటి పొడుగాటి కాళ్ళ అమ్మాయి నన్నే చూస్తూ “పూర్ గల్, వదిలేయ్” అంటోంది.
నన్ను ఆల్ఫా దగ్గరికి తీసుకెళ్ళు అన్నాను, వెదురు కంకణంతో, అవమాన భారం తట్టుకోలేక. .
ఎన్‌హెచ్18 రోడ్ మీద ఉన్న వాడి దగ్గర అమాంతం కూలేసింది నన్ను వెదురు కంకణం.
“మళ్ళీ ఏంటీ”
“చాలా స్కెచ్ వేసి ఇరికించాడు నన్ను వాడు, వాడి మొహం చూడాలంటేనే అసహ్యంగా వుంది”.
“కావొచ్చు కానీ వాడు నీ నడవడిక మీద మచ్చ వేశాక అలా వదిలేస్తావా?
“కంకణం ఇచ్చి ఎంత సేపు అయింది, యూస్ యువర్ బ్రైన్ లేడి”
నేను కృత నిశ్చయంతో కంకణం దగ్గరకి తీసుకొని “ఇంటికెళ్లాలి. కాదు కాదు బావ ఆఫీసుకి వెళ్ళాలి అన్నాను.
మొదలు ఇంటికి వెళ్ళి మారు క్షణంలో బావ ఆఫీసులో ఉన్నాను.
“ఇదేంటి . . ఈ మిషనుకేమన్నా పిచ్చా? ఆల్ఫా”
కాదు. . నువ్వేమన్నా సరే అది చేసి తీరుతుంది. అది కూడా చెప్పింది చెప్పినట్టుగా. అందుకే జాగ్రత్తగా ఆలోచించి అడగాలి నువ్వు”
పిచ్చి సంతోషంతో గెంతులేశాను.
బావ చాలా శ్రద్ధగా పని చేసుకొంటున్నాడు. ఇంతలో వాళ్ళ బాస్ వచ్చి ఏదో పావుగంట విడమరచి చెప్పాడు. “నువ్వు బాగా చేయగలవని నీకు మాత్రమే అప్పగిస్తున్నాను” అని చెప్పి వెళ్ళి పోయాడు. ఒక గంట సేపు ఏవో వెతికి మొత్తానికి లెటర్ తయారు చేసి అక్కడున్న గుమాస్తాకు సాయంత్రం నాలుగు కల్లా ఇచ్చేయమన్నాడు. అతను ఎంతో భక్తి గా అది తీసుకు వెళ్ళిపోయాడు. అతడు వెళ్ళగానే ఫోన్ అందుకొని “హే లవ్, లావణ్య. వెరీ హెక్టిక్ డే, నీడ్ యూ బాడ్లీ” అంటూ మెసేజ్ పెడ్తున్నాడు.
నాకు కోపం ముంచుకు వచ్చింది. ఆల్ఫా వైపు చూశాను. నా కోపాన్ని వాడు అప్పుగా తీసుకున్నాడు. సూటిగా మొబైల్ ని చూశాడు. అవతల వైపు నించి మెస్సేజ్ వచ్చింది “ ఐ యామ్ నాట్ యువర్ సెక్స్ టాయ్”
ఖంగు తిన్నాడు బావ.
నా చేయి పట్టుకొని “ ఆల్ఫా బీటా నీకు టాటా “ అన్నాడు బావ వైపు చూస్తూ, ఇద్దరం మాయమై పోయి క్షణంలో బిడ్డింగ్ ఆఫీస్ లో ఉన్నాము. గుమాస్తా అనుకున్న సమయానికి కొటేషన్ కవర్ అధికారులకి అప్పగించాడు.
ఆల్ఫా గాడిని కసి గా ఒక్క గుడ్డు గుద్దాను కసిగా, వాడు కడుపు పట్టుకొని వంగి పోయి “బండ దానా ఏం తింటున్నావే” అంటూ ఒక్కడే మాయమై పోయాడు.
నా కంకణం సహాయం తో నేను మా ఇంటికి చేరాను. మా బావ హఠాత్తుగా నన్ను చూసి షాక్ అయిపోయాడు, “ ఇందాక గదిలో లేవు కదా! అన్నాడు.
నేను బావ కళ్ళల్లోకి చూస్తూ కంకణం సరి చేసుకుంటూ “ఆపిల్ కావాలి” అన్నాను, ఆపిల్ వచ్చి చేతిలో పడింది.
బావ బిత్తర పోతుండగా నేను గదిలో కెళ్ళి తలుపేసుకొని కూర్చొన్నాను.
బయట ఫోన్ మోగింది, నేను పరుగున తలుపులకి చెవులు రిక్కించి నిల్చున్నాను.
సారీ సర్! మీరు చెప్పినట్ల్లు అన్నీ క్రోఢీకరించి, మన ప్రత్యర్థి గుమాస్తా కి లంచం ఇచ్చి వాళ్ల కొటేషన్ తెల్సుకుని ఒక శాతం తగ్గించి మరి కోట్ చేశాను” నమ్మండి.
“షటప్, నీ పల్లెటూరి బైతు కి చెప్పు నీ కధలు నాకు కాదు ”
ఫోన్ కట్ అయింది.
నాకు అర్థం అయింది ఆల్ఫా గాడు కోట్ ప్రింట్ చేసే సమయానికి నెంబర్ మార్చేశాడు.
“ఒరేయ్ ఆల్ఫా ఎక్కనున్నావు రారా? అంటూ సంతోషం గా అరిచాను.
“ఇక్కడే ఉన్నా” అంటూ వాడీ గాల్ ఫ్రెండ్ తో సహా వచ్చాడు.
“చ. . చ ఇదేంటీ. . ఇలా వచ్చావ్. . ?
“మరేం చేయమంటావ్ కంకణం మహిమా, ఉన్న పళంగా లాక్కొస్తుంది”.
ముందు వెళ్ళు ఇక్కడ నించి . . అన్నాను గట్టిగా. .
***************
మరునాడు:
“నేను బాగా చదువుకొని పైకి రావాలి” అన్నాను కంకణం దగ్గర చేసుకొని.
ఉన్నట్టుండి నేను నా పాత ఫాషన్ డిజైనింగ్ క్లాస్ లో కూలబడ్డాను. సర్దుకునేలోపే ఫాకల్టీ మాడమ్ వచ్చి ఇన్ని రోజులూ ఏమీ అయిపోయావు, ఇన్నాళ్ల క్రాఫ్ట్ వర్క్ బుక్ కావాలి అన్నది. అంతే ఆవిడ చేతిలో ప్రాజెక్ట్ పుస్తకం వచ్చి పడింది.
“వెరీ ఆర్రొగంట్ లేడి” అని కళ్ళెర్ర చేసి వెళ్ళిపోయింది.
ఆ తర్వాత పాఠం మీద నా మనస్సు నిమగ్నమైపోయింది.
సాయంకాలం:
“అవును ఆల్ఫా! క్రాఫ్ట్ బుక్ మా మ్యాడమ్ చేతిలో ఎలా పడింది. ?
“మీ మ్యాడమ్ కంకణానికి దగ్గరగా వచ్చి మాట్లాడి ఉంటుంది. ”
************
నేను ఇంటికి వెళ్ళి నా క్రాఫ్ట్ బుక్ తో కుస్తీ పడుతున్నాను.
మా బావ వచ్చాడు “ ఏమే నీకు ఎన్నిసార్లు చెప్పాలి, కుక్క లాగే ఇక్కడే ఉంటావా? మళ్ళీ క్లాస్ లో చేరావా? అంటే నన్ను విడిచి వెళ్ళవా? అని నా మీద కొచ్చి బెదిరిస్తున్నాడు. నా మెడ పట్టుకొని “లావణ్య అంటే నాకు ప్రాణమే, ఒక పని చేయీ, నా తల పగలుకొట్టు” అన్నాడు.
అంతే వాడి వెనకాల ఒక బెత్తం వచ్చి ఉతకటం ప్రారంభించింది. నేను కంకణం మహిమ అని తెలుసుకొని “స్టాప్ ఇట్” అన్నాను.
**********
రాత్రి జరిగింది ఆల్ఫా గాడికి చెప్పాను. వాడు ఉడికిపోయి ఉన్న పళంగా బావ దగ్గరకు తీసుకెళ్లాడు.
లావణ్య తాగి పడుంది. బావ వాష్ రూమ్ లో ఉన్నాడు , లావణ్య స్థానంలో నన్ను ఉంచాడు ఆల్ఫా. నన్ను చూసి ఒక్క పరుగున వెళ్లిపోయాడు. ఇంతలో లావణ్య లేచింది, హే వేర్ ఆర్ యు? అంటూ మెసేజ్ పెట్టింది, వాడికి.
ఒక్క చూపు చూశాడు ఆల్ఫాగాడు తన మొబైల్ ని . అవతలి వైపు నించి మెసేజ్ వచ్చింది.
“హే సెక్స్ టాయ్, ఐ యాం విత్ మై వైఫ్” అని .
లావణ్య గోడ కేసి కొట్టింది. . మొబైల్‌ని.
****************
లావణ్య మా ఇంట్లో ఉండాలి అన్నాను.
అందరం బావ బెడ్ రూమ్ లో ఉన్నాము.
ఆల్ఫాగాడు బావ చూడాలనే లావణ్య ఫ్రెండ్ తడబడుతూ వెళ్లిపోతున్నట్టు చూపించాడు.
నేరుగా తన పడక గదిలో పడుకొని ఉన్న లావణ్య చెంప పగలు కొట్టాడు అతను.
అదిరి పడిన లావణ్య శివంగిలా రెచ్చి పోయి అది నేర్చుకున్న కుంఫూ, కరాటే అన్నీ వాడి మీద ప్రయోగించి వాడి నడుము విరగ కొట్టింది, అమ్మ నాన్న ఎదురుగా.
మా నాన్న క్షమించు తల్లి అన్నారు. . ఇవాళ నా పుట్టిన రోజు. . ఆల్ఫా గాడు పెద్ద బహుమతినే ఇచ్చాడు.
వెదురు కంకణాన్ని దగ్గరగా తీసుకొని చివరి కోరికగా. . “నేను సెల్ఫ్ రిలయంట్ ఉమెన్ అవ్వాలి” అని వాడికి ఇచ్చేశాను.

నీతి: మన జీవితం, ఆ జీవితములో ప్రేమ మనకెంత విలువైనవో, అవతలి వారికి కూడా అంతే విలువైనవి. మన స్వార్థం కోసం అవతలి వారి జీవితాలను పణంగా పెట్టటం అమానుషం.