కౌండిన్య హాస్యకథలు – చెరగని మచ్చ

రచన: రమేశ్ కలవల

తనకు ఊహ తెలిసిన రోజులు. అద్దంలో చూసుకుంటూ అక్కడ మచ్చ ఎలా పడిందా అని చిన్న బుర్రతో చాలా సేపు ఆలోచించాడు. అర్ధం కాక మళ్ళీ తువాలు కట్టుకొని అమ్మ దగ్గరకు బయలు దేరాడు.
“అమ్మా, ఇక్కడ ఏమైయ్యింది నాకు?” అని వెనక్కి తిరిగి చూపిస్తూ అడిగాడు.
“అదీ… నువ్వు పుట్టగానే ఎంతకీ మాట్లాడక పోయేసరికే ఆ హస్పటల్ లో ఓ నర్సు అక్కడ నిన్ను గట్టిగా గిచ్చగానే ఆ మచ్చ పడిందమ్మా” అంది తల్లి
“అదిగో అటు చూడు ఆ చంద్రుడు కూడా మచ్చ ఉంటుంది కాబట్టి ఏమి ఫర్వాలేదు” అంది
“అస్సలు ఆ నర్సు ఎవరమ్మా? .. ఎక్కడ ఉంటుంది? ” అంటూ కుశల ప్రశ్నలు వేసాడు.
తల్లి వాడి బుగ్గలు గిల్లుతూ “ఆవిడ ఇప్పుడెక్కడుందే తెలీదురా. నాన్నగారికి బోలెడు ట్రాన్సఫర్లు అయ్యేవి కదా. మనం ఆ ఊరు వదిలేసి వేరే ఊరు వచ్చేసాం” అంది
ఇది ఎపుడో చిన్నపుడు జరిగిన సంఘటన.
—————

మెడిసిన్ మొదటి సంవత్సరం. క్లాసులో పాఠంలో భాగంగా పిల్లలు పుట్టగానే చేయవలసిన పనులు, డాక్టర్లు, నర్సుల బాధ్యతల గురించి వివరించారు, ఎవరికైనా ఏదైనా ప్రశ్నలుంటే చేతులెత్తమన్నారు మాస్టారు.
తను చెయ్యెత్తి “పిల్లలు పుట్టగానే ఏడవకపోతే గిచ్చవచ్చా?” అని అడిగాడు.
ఆ ప్రశ్నకు అందరూ ఫక్కున నవ్వారు.
“నో.. నో .. నెవర్.. అలా గిచ్చడాలు, చెక్కిల గంతలు పెట్టడం, తొడపాశం లాంటి చేయకూడదు. సిట్ డౌన్” అన్నాడు ప్రొఫెసర్ గారు. క్లాసులో అందరూ ముసి ముసి నవ్వులు నవ్వారు.
సాయంత్రం హాస్టల్ రూమ్ లో తన మచ్చను ఓ సారి చూసుకొని, మెడికల్ ప్రోసీజర్ కు విరుద్దంగా తనని ఆ నర్సు గిచ్చడం గురించి తలుచు కొని బాధపడ్డాడు. ఆ కిటికీలోనుంచి కనపడుతున్న చంద్రుడిని చూసి తల్లి తనతో చిన్నపుడు చెప్పిన విషయం గుర్తుకు తెచ్చుకొని తనను తాను సముదాయించుకున్నాడు. నాలుగు సంవత్సరాలు తెలియకుండా గడచిపోయాయి.
ఫైనల్ ఇయర్ ఎంగ్సామ్ ఇలా గిచ్చే పరిస్థితి మీద ప్రశ్న వస్తే అటు నర్సులకు, బేబీలకు సైతం రాకూడదూ అంటూ ఓ రెండు పేపర్లు తీసుకొని మరీ తన అభిప్రాయం రాసాడు. గోల్డు మెడలిస్టు కొట్టేసాడు. పిల్లల డాక్టరుగా కొత్త ఊర్లో హాస్పిటల్ లో చేరాడు.
—————
ఉద్యోగంలో చేరిన ఓ రెండు నెలలకే ఇంట్లో సంబంధాలు చూడటం మొదలు పెట్టి తనకు నచ్చేలా ఓ అమ్మాయిని చూపించారు, సిగ్గుపడుతూ నచ్చిందని తన అంగీకారం చెలియజేసాడు. తల్లి కూడా “మాకు ఈ అమ్మాయి నచ్చింది నువ్వు చేస్తున్న ఆసుపత్రిలోనే నర్సుగా చేరబోతోంది” అంది
“నర్సా? డాక్టర్ అయితే బావుంటుందేమో?” అన్నాడు.
తల్లికి పరిస్తితి అర్ధమై “అందరూ నర్సులూ అలా ఉంటారేంటిరా? పిల్ల ఎంత నాజూకు గా ఉందో చూడు. చరువాత చదువుకుంటుందిలే” అని సర్ధి చెప్పింది. పెళ్ళి బ్రహ్మాండంగా అయ్యింది, పెళ్ళిలో మంచి జోడని ప్రశంసల వర్షం కురిపించారు.
ఓ నెల రోజులలో పండక్కి అల్లుడుగారిని అత్తమామ గారింటికి పిలిచారు. ఇల్లంతా పండగ వాతావరణంతో సరదాగా గడిచింది. అల్లుడంటే ఎంతో ముద్దు అత్తగారికి. ఆ రోజు రాత్రి భోజనం అవ్వగానే ఆ సందడిలో ఆవిడ తన అలవాటులో పొరపాటున అనుకోకుండా ముద్దు ఎక్కువై పక్కన ఉన్న అల్లుడు గారిని వీపు మీద గిచ్చడం జరిగింది. ఇబ్బందిగా తన గదిలోకి పరిగెత్తాడు. అల్లుడు గారికి సిగ్గెక్కువే అన్నారు అత్తగారు.
గదిలోకి వెళ్ళి చూసుకున్నాడు. సరిగ్గా అలాంటి మచ్చే ఇంకోటి వీపు మీద పడింది.. కన్నీళ్ళు గిర్రున తిరిగాయి. ఆ కిటికీ వైపుకు నడిచాడు. అక్కడ చంద్రుడిని చూస్తూ “నీకు ఒకటే మచ్చ.. నాకు రెండు” అన్నట్లుగా సైగలు చేస్తుండగా భార్య గదిలోకి ప్రవేశించింది.
———
“నిన్ను ఒకటి అడగాలి” అన్నాడు.
“సరే అడగండి” అంది
“నీ గురించి కాదు.. మీ అమ్మ గారి గురించి” అన్నాడు.
”మా అమ్మ గురించా?” అంది ఆశ్చర్యపడుతూ
“మీ అమ్మగారు ఏం చేస్తుంటారు?” అని అడిగాడు.
”ఇపుడు వంటిల్లు సర్దుతూ ఉండాలి” అంది
“అబ్బా ఇపుడు కాదు.. ఉద్యోగం సంగతి?” అని అడిగాడు
“ఇపుడు చేయడం లేదండి.. అయినా ఇవన్నీ ఈ సమయంలో ఎందుకండీ?” అంది
“ఏ ఉద్యోగం” అని అడిగాడు.
“పెళ్ళి కాక ముందు ఏదో ఉద్యోగం చేసేది అండి” అంటూ ప్రేమగా చెయ్యి పట్టుకుంది.
“అదే ఏం ఉద్యోగం చేసే వారు?” అన్నాడు. కొంచెం విసుగు ప్రదర్శిస్తూ
“గుర్తులేదండి.. అయినా అవన్నీ అవసరమంటారా?” అనేలోగా
“ఏ ఊరిలో చేసేవారు?” అని మళ్ళీ ఇంకో ప్రశ్న సంధించాడు. ఆ ప్రశ్నతో ఆపకుండా ప్రశ్న మీద ప్రశ్నలు అడుగుతుంటే భార్యకు ఒళ్ళు మండి తనకూ చిన్నప్పటి నుండి ఉన్న పాత అలవాటు ప్రకారం ఓ సారి గట్టిగా గిచ్చింది… అది కూడా సరిగ్గా ..వాళ్ళ అమ్మగారి లాగానే.
“ఓరి దేముడోయ్.. కొంప మునిగింది.. ఆ చిన్నప్పటి నర్సు ఈ నర్సు కచ్చితంగా ఒక్కరే …వాళ్ళ కూతురికి కూడా ఈ అలవాటు….” అనేలోగా నోరు కుక్కేసి “ఊరుకోండి ..అందరికి వినపడేలాగా అంత గట్టిగా అరుస్తారెందుకు?” అంటూ
“ఆ గుర్తుకొచ్చిందండి. మా అమ్మ కూడా అప్పలాయపాలెంలో నర్సుగా చేసేది.. చాలా ఏళ్ళ క్రితం లేండి” అంది
ఆ చంద్రుడి వైపుకు చూస్తూ అదోలా నవ్వి ”నీకూ ఒక్కటే మచ్చ అంటావా? దూరపు కొండలు నునుపు లాగా నీకు కూడా కనపడని ఎన్నో మచ్చలు ఉండి ఉండాలి… ఇప్పటికి నాకు మూడు.. ఇంకా ఎన్ని భరించాలో..” అన్నాడు
“మీకు అమ్మ చేసిన వంట పడలేదేమో? రేపటి నుంచి నేను చేస్తాలెండి” అంది.
“కాదు ..నీకు ఓ సంగతి చెప్పాలి” అంటుండగా సడన్ గా కరెంటు పోయింది.
ఆ కరెంట్ పోయిన కోపం మళ్ళీ తన మీద చూపిస్తుందేమో నని దూరంగా జరిగాడు, ఆ చెరగని మచ్చల గురించి ఆలోచిస్తూ ఒంట్లో వణుకు మొదలయ్యింది.
శుభం భూయాత్!

కౌండిన్య హాస్యకథలు.. ఫారిన్ రిటర్న్డ్

రచన: రమేష్ కలవల

విమానాశ్రయం! ఎప్పటి లానే రద్దీగా ఉంది. ఆ విమానాశ్రయం లో ఇద్దరు పెద్దవాళ్ళు మొదటి సారి విదేశాలకు ప్రయాణం చేయబోతూ సహజంగా కొంచెం టెన్షన్ పడుతూ, వాళ్ళ సామాన్లు చెకిన్ చేసి, క్యాబిన్ లగేజీతో గేటు నెంబర్ కోసం వేచి ఉన్నారు.

ఆ దగ్గరలోనే అర్నాల్డ్ నించొని వాళ్ళిద్దరిని గమనిస్తున్నాడు. ఎయిర్పోర్టులో బరువులు ఎత్తి ఎత్తి అర్నాల్డ్ స్వాజ్నేగర్ లా బాడీ పెంచడం మూలాన అందరూ ఆ పేరుతో పిలవడం మొదలుపెట్టారు.

అర్నాల్డ్ ఉద్యోగరిత్యా ఎయిర్పోర్ట్ లో ఇలాంటి వయసు పడిన పెద్ద వాళ్ళని వీల్ చైర్లో విమానంలో సీటు వరకూ తీసుకెళ్ళి వదిలిపెట్టడం చేస్తుంటాడు.

ఒకటి రెండు సార్లు బోర్డింగ్ స్టాఫ్ కన్ను కప్పి ప్రయాణికులతో పాటు తను కూడా విమానం ఎక్కి , కనపడిన ఖాళీగా ఉన్న సీట్లో కూర్చోబోతే, అది గమనించిన స్టాఫ్ అలా చేయకూడదని మందలించి పంపించడంతో ఆ కోరిక ఇంకొంచెం బలపడింది. ముచ్చటగా మూడో సారి ప్రయత్నంలో ఉన్నాడు. ఎందుకైనా మంచిదని రోజూ ఓ బ్యాగు కూడా తెచ్చుకుంటాడు.

ఆ వయసు పడిన వాళ్ళని చూసి అర్నాల్డ్ గమనించింది ఏంటంటే పెద్దావిడకు సరిగా వినపడదని, కళ్ళద్దాలు తీస్తే సరిగా కనపడదని. అదీకాక ఆ పెద్దాయన మాత్రం ఆవిడ చెయ్యి విదిలించుకుంటున్నా సరే ఎక్కడ తప్పిపోతుందో అని ఆ చెయ్యిని గట్టిగా పట్టుకొని వదలడం లేదని తెలుసుకున్నాడు.

అర్నాల్డ్ మనసులో ఓ పధకం పన్ని వాళ్ళ ఇద్దరి దగ్గరికి ఉన్న వైపుకు నడిచాడు, కాలు తట్టుకున్న వాడిలా అమాంతం ఆ పెద్దావిడ మీద పడబోతూ ఆవిడ కళ్ళద్దాలు కిందపడి పగిలేలా చేసాడు.

“అయ్యో పగిలాయే” అన్నాడు పెద్దాయన.

“ఇంకో జత కూడా లేవు. ఆ చెకిన్ చేసిన సూట్ కేసులో ఉన్నాయండి, ఎలాగా?” అంది.

“చేసేదేముంది చెయ్యి వదలకు!” అన్నాడు. ఆవిడ చిరాకు పడుతూ ఆ చెయ్యి మళ్ళీ పట్టుకుంది.

“ఇంతకీ ఎవరండి అలా తగిలింది” అని అడిగింది.

అర్నాల్డ్ వైపుకు తిరిగి “ఆ మాత్రం చూసుకోకపోతే ఎలాగయ్యా? ఉన్న ఒక్క జోడు పగలగొట్టావ్ ” అని అడిగాడు.

“అదేంటండి.. మిమ్మల్ని విమానం వరకూ దిగబెట్టమన్నారు. నేను మీ దగ్గరకు వస్తుంటే మీరే కాలు అడ్డుపెట్టారు,” అన్నాడు

“కాలడ్డుపెట్టడం మా ఇంటా వంటా లేదు… కావాలంటే అటునుండి మళ్ళీ రా” అన్నాడు బుకాయిస్తూ పెద్దాయన

అర్నాల్డ్ మళ్ళీ నడిచి ఈ సారి ఆయన్ని కూడా తోసి, ఆ పెద్దావిడ మీద పడబోయినట్లు నటించి

“చూసారా?” అని అడిగాడు

“లేదు బాబు కళ్ళద్దాలు లేకపోతే నాకు కనపడదు” అంది ఆవిడ. ఆవిడకు నిజంగా కనబడదని నిర్ధారణ అయ్యింది.

“మిమ్మల్ని కాదు” అన్నాడు ఆవిడతో.

ఆ పెద్దాయన అర్నాల్డ్ ను కోప్పడుతుంటే సర్ది చెప్పాడు.

“ఏమి వినపడడం లేదు, దగ్గరకు రండి” అంది ఆవిడ.

“నిన్ను కాదే” అన్నాడు దగ్గరకు వచ్చి. ఎంత దూరం నుంచి ఆవిడకు వినపడదో అది కూడా అర్థమయ్యింది అర్నాల్డ్ కు.

ఇంతలో అర్నాల్డ్ “అదిగో గేటు నెంబరు ఇచ్చారు..ఇంతకీ మిమ్మల్ని తీసుకెళ్ళాలా వద్దా.” అని అడిగాడు మోకాలి దగ్గర రాసుకుంటూ దెబ్బ తగిలిన వాడిలా నటిస్తూ.

“సరే తీసుకెళ్ళు బాబు, నీకు తెలిసిన వాడిలా ఉన్నావ్” అంది కళ్ళద్దాలు లేని ఆవిడ తనకు నడిచే ఉద్దేశం లేక.

“నువ్వుండు. అయినా ఇద్దరికి ఒకటే వీల్ చెయిర్ ఎలా సరిపోతుంది” అన్నాడు

“మీరు ఆవిడ్ని కూర్చోపెట్టండి, దారిలో ఇంకెవరైనా కనపడితే నేను పిలుస్తాను, లేడీస్ ఫస్ట్” అన్నాడు ఆవిడ కూర్చోగానే తోయడం మొదలు పెట్టాడు, పెద్దాయన వెనుక నడుస్తున్నాడు.

“బోర్డింగ్ కార్డు, పాస్ పోర్టు రెడీ చేసుకోండి” అన్నాడు.

ఆ పెద్దాయన ఆగి “బ్యాగులో ఉన్నాయి, తీస్తాను ఒక్క నిమిషం ఆగు బాబు” అన్నాడు ఆవిడ చెయ్యి వదిలాడు. ఆవిడ ఊపిరి పీల్చుకుంది. ఆయన వాటిని తీసే హడావుడిలో ఆవిడను ఓ సారి లేవమన్నాడు, తను ఆ కుర్చీలో కూర్చున్నాడు.

ఇంతలో పెద్దాయన పాస్పోర్టులు తీసి అర్నాల్డ్ ఆ చెయిర్లో కూర్చోవటం చూసి “ఇదేం చోద్యం అయ్యా, మమ్మల్ని తీసుకెడతానని ఇంచక్కా నువ్వు చతికిలా పడ్డావు?” అన్నాడు.

“రెండు సార్లు కాలు అడ్డుపెట్టారు మోకాలు పనిచేయడం లేదండి. ఇంక ఎంతో దూరం లేదు” అన్నాడు

“అయితే మేము నడిచి వెడతాం లే” అన్నాడు

“మీరు అలా చేస్తే నా ఉద్యోగం పోతుంది” అంటూ

“ఫర్వాలేదు లేండి కుంటు కుంటూనైనా మిమ్మల్ని ఎక్కించే బాధ్యత నాదే” అంటూ లేవబోయాడు.

పెద్దావిడ హృదయం ద్రవించింది. “ఈ కాస్తా దూరమే కదా తోద్దురూ, అవసరమైన వారికి సహాయం చేస్తే పుణ్యం కూడానూ” అంది

“ఈ పాస్పోర్టులు, బ్యాగుతో నేనెలా తోస్తానే” అన్నాడు.

“సింపుల్, అవి నా ఒళ్ళో పెట్టండి. మీరు తోయండి. ఆవిడ మీ చెయ్యి పట్టుకొని నడుస్తారు రెండు నిమిషాలలో గేటు దగ్గరుంటాము” అన్నాడు

చేసేది లేక తోయడం మొదలు పెట్టాడు. ఆయనను పట్టుకు ఆవిడ నడుస్తోంది. తక్కువ బరువా తొయ్యలేక తోస్తుంటే

“స్పీడు పెంచాలి మరీ ఇంత స్లోగా అయితే విమానం వెడిపోతుంది” అన్నాడు అర్నాల్డ్.

“నా ఖర్మ” అంటూ స్పీడు పెంచాడు పెద్దాయన. చెకిన్ డెస్క్ చేరుకున్నాడు రొప్పుతూ మాట్లాడటానికి నోటి మాట రావడం లేదు ఆయనకు.

ఆ బోర్డింగ్ డెస్క్ దగ్గర చేరగానే కుర్చీలోంచి చెక్ చేస్తున్న స్టాఫ్ కు తను పాస్పోర్టులు అందచేసాడు.

“ఇంతకీ ఎవరు ప్రయాణిస్తోంది?” అని అడిగారు అర్థం కాక.

“ఆయన, ఈవిడ” అన్నాడు.

కుర్చీలోంచి లేచి ఆ చెక్ చేసే వాళ్ళతో చిన్నగా “ఆవిడకు కనపడదు, ఆయనకు మాటలు రావు” అన్నాడు

“ఓహో “ అంటూ పాస్పోర్టులు చూసి చెక్ చేసే వాళ్ళు లోపలకు తీసుకు వెళ్ళమని సైగలు చేసారు.

అర్నాల్డ్ ఆ పెద్దావిడను కూర్చోబెట్టి ఆయన్ని తోయమన్నాడు, తను పక్కన నడుస్తున్నాడు.

విమానం దగ్గరవుతుండగా తన మెడలోంచి బ్యాడ్జ్ తీసి ఆయన మెడలో వేసాడు అర్నల్డ్.

“ఇదేంటి?” అని అడగగానే “తోసే వాళ్ళు బ్యాడ్జ్ వేసుకోవాలండి రూల్స్..” అన్నాడు.

విమానంలోకి ముగ్గురూ నడిచారు. చూసే వాళ్ళకి బ్యాగ్ పాస్పోర్టులతో ప్రయాణికుడిలా ఫోస్ ఇచ్చాడు. లోపలకు వెళ్ళిన తరువాత ఆవిడను నేను కూర్చోబెడతాను కానీ “మీరు ఆ వీల్ చెయిర్ బయట వదిలి త్వరగా వచ్చేయండి” అన్నాడు. పాపం పెద్దాయన కంగారుగా దాంతో బయటకు బయలు దేరాడు. ఒక్క సారి బయటకు వెళ్ళిన తరువాత లోపలకు రాబోతుంటే ఆ మెడలో బ్యాడ్జ్ అవతారం చూసి ఆ స్టాఫ్ లోపలకు రాకూడదని మందలించి ఎంత చెబుతున్నా వినకుండా బయటకు పంపేసారు.

లోపల ఆవిడను కూర్చోబెట్టి పక్కన కూర్చున్నాడు మళ్ళీ పెద్దాయన ఎక్కడ చెయ్యి పట్టుకుంటాడోనని దూరంగా జరిగింది. ఆవిడకేమి తెలుసు పక్కన ఉంది పెద్దాయన కాదు అర్నల్డ్ అని ? కళ్ళద్దాలు లేకుండా మాస్టర్ ప్లాన్ వేసాడుగా అర్నాల్డ్.

ఇక విమానం కదిలింది, అర్నాల్డ్ తన పథకం ప్రకారం అంతా సవ్యంగా జరిగినందుకు చంకలు గుద్దుకుంటుంటే అక్కడ ఆ పెద్దాయన రొప్పుతూ ఇంకో పాసింజర్ ను తోసుకుంటూ వేరే గేటు దగ్గరకు తీసుకెడుతున్నాడు. హత విథి.

విమానం బయలుదేరిన కొంత సేపటికి కెప్టెన్ ఎనౌస్మెంట్ చేయటం మొదలు పెట్టాడు. “ప్రయాణికులకు స్వాగతం సుస్వాగతం.. మనం ముప్పై ఐదు వేల మీటర్ల పైన ఆకాశంలో మూడు వందల యాభై మైళ్ళ వేగంతో ఇపుడు మాల్ధీవ్స్ దాటబోతున్నాం. కొంత సేపట్లో ఫలహారాలు సర్వ్ చేస్తారు కాబట్టి రిలీక్స్ అండ్ ఎంజాయ్ ది ఫ్లైట్ అంటూ” ఎనౌస్మైంట్ చేసారు.

ఆ ఎనౌస్మైంట్ విన్న తరువాత ఆ పెద్దావిడకు థ్రిల్ గా అనిపించింది. మొదటి ప్రయాణం పైగా తనవాళ్ళని చాలా రోజులు తరువాత కలుసుకోబోతున్నారు. మనసులో సంతోషం వేసి ఇందాకటి దాకా విదిలించి కుందామనుకున్న చెయ్యిని తనే పట్టుకుందామని ప్రేమగా పక్క సీటులో అర్నాల్డ్ చెయ్యి పట్టుకుంది. నొక్కి చూసింది, రాయి లాగా తగిలింది.ఆ కంగారులో ఒళ్ళు కూడా తడివింది, అర్థం అయ్యింది పక్కన ఉన్నది ఆయన కాదని, ఆజానుబాహుడైన అర్నాల్డ్ అని. కీచు గొంతుతో గట్టిగా అరిచి మూర్చపోయింది.

ఎయిర్ హోస్టెస్ పరిగెత్తుకు వచ్చారు. అదే సమయంలో ఆ పెద్దాయన వేరే పాసింజర్ అదే గేటు దగ్గర ఎక్కించడానికి వచ్చి ఆ స్టాఫ్ తో జరిగిందంతా చెప్పే సరికే ఆవిడ కీచు గొంతుతో అరిచి ఆవిడ కూడా మార్చబోయింది.

విమానంలో మళ్ళీ ఎనౌస్మైంట్ చేసారు. “అనివారీయ కారణాల వల్ల ఒక పెద్దావిడ పరిస్థితి ఏమి బాలేదు కావున ఈ విమానంలో డాక్టర్లు గనుక ఉంటే తెలియజేయగలరు” అన్నాడు.

ఒకాయన లేచాడు వచ్చాడు “మీరు డాక్టరా?” అని అడిగింది ఆ ఎయిర్ హోస్టెస్ ఆయన్ని చూసి.

“కాదు యాక్టర్ ని” అన్నాడు. “కానీ నా మొహంలో అందం చూస్తే అలా మూర్చపోయిన వాళ్ళు కూడా లేవడం ఖాయం” అన్నాడు.

ఆ ఎయిర్ హోస్టెస్ ఆయన్ని చూసి ”మూర్చ బోయిన వాళ్ళు కళ్ళు ఎలా తెరుస్తారు? మీ తెలివికి నాకు మూర్చ వచ్చేలా ఉంది వెళ్ళి కూర్చోండి” అంది. సిగ్గు పడుతూ ఇబ్బందిగా బయలు దేరాడు.

ఇంతలో ఒకావిడ నిజమైన డాక్టరే వచ్చింది. ఆ పెద్దావిడ పల్స్ అన్నీ చెక్ చేసింది. “షాక్ మూలంగా వచ్చిన మూర్చ లాగా ఉంది కాబట్టి కోలుకోవడానికి కొంత సమయం పడుతుంది” అంటూ ఆ ఎయిర్ హోస్టెస్ తో మాట్లాడి ఓ నిర్ణయానికి వచ్చారు. అర్నాల్డ్ మాత్రం ఏవీ పట్టనట్లు వేరే సీటులో కూర్చొని అడిగిమరీ అన్నీ తీసుకొని తింటూ, తాగుతూ ఎంజాయ్ చేస్తున్నాడు.

కొంత సేపటికి కాప్టెన్ మళ్ళీ ఎనౌస్మైంట్ చేసాడు “అనుకోకుండా ఎమర్జన్సీ కారణంగా విమానాన్ని వెనుకకు తీసుకువెడుతున్నామని చెప్పటానికి చింతిస్తున్నాము” అన్నారు.

అది విన్న అర్నాల్డ్ “ఓ మై గాడ్” అంటూ గట్టిగా అరిచి తను కూడా సీటులో కుప్ప కూలాడు.

తిరుగు ప్రయాణిస్తున్న విమానం చేరగానే రెండు వీల్ చెయిర్స్ రెడి చేసి ఉంచమని ఎయిర్ పోర్టుకు మెసేజ్ పంపారు. విమానం తిరిగి చేరుకుంది.

ఒక వీల్ చెయిర్ పట్టుకొని ఆ పెద్దాయన, ఇంకోతనూ వేచి ఉన్నారు. డోర్లు ఒపెన్ చేసారు లోపలకు ఇద్దరూ హడావుడి గా నడిచారు. కొంత సేపటికి ఆ పెద్ద వాళ్ళిద్దరిని ఒక్కో చెయిర్లో తోసుకుంటూ బయటకు నడిచాడు మాల్దీవ్స్ రిటర్న్డ్అర్నాల్డ్ మరియు ఇంకో అతను.

కౌండిన్య

కౌండిన్య హస్యకథలు – 2 – ఇడ్లీ డే క్యాట్ వాక్ విత్ ఇడ్లీస్

రచన: రమేశ్ కలవల


ఆ రోజు ఇడ్లీ జంట తమను తాము చూసుకుంటూ ఎంతో మిడిసి పడుతున్నాయు.
వాటిని చూసి అక్కడున్న రెండు వడలు “ఎందుకో అంత మిడిసిపాటు?” అన్నాయి
అందులో మిస్టర్ ఇడ్లీ కొంచెం గర్వం ప్రదర్శిస్తూ “ఈ రోజు తారీకు ఎంతో తెలుసా” అని అడిగాయి.
“తారీకులు గుర్తుపెట్టునేంత ఏ సంగతో?” అన్నాయి వడలు
“ఈ రోజు మార్చి మప్పై. ప్రపంచమంతా ఇడ్లీల దినాన్ని ఘనంగా మూడేళ్ళ నుండి చేసుకుంటున్నారు. మీకు ఏమి తెలిసినట్లులేదే” అంది మురిసిపోతూ
ఆ వడలు కాస్తా నొచ్చుకున్నాయి. “ఇడ్లీ డే ట. వీళ్ళకు ఓ రంగా? ఓ రుచా? ఎప్పుడు చప్పగా ఉంటాయనే కదా వారితో పాటు మనల్ని కూడా ప్లేట్లలో పక్కన పెట్టి అమ్ముతారు హోటళ్ళలో. ఆమాత్రం తెలీదు వీళ్ళకు? వీటికి ప్రత్యేకంగా ఓ దినం కూడానూ?” అని గుసగుస లాడుకుంటున్నాయి.
ఆ వడల పరిస్థితి అర్థమయ్యి వాళ్ళతో “కొంచెం పక్కకు తప్పుకుంటే మేము ఓ పెద్ద ఫంక్షనుకు హాజరుకావాలి. ఈ రోజు అక్కడ సంబరాలు ఘనంగా జరుగుతాయి. మమ్మల్ని ప్రత్యేకంగా సత్కరిస్తారుట. ఇదిగో ఆహ్వానం కూడా పంపారు” అన్నాయి ఆ ఇడ్లీలు.
“ఏం సంబరాలో అవి? మీరు రోజూ మాతోనేగా కలిసి ఉండేది. ఈ రోజు మీరొక్కరే వెళ్ళి ఆ సంబరాలు చేసుకోకపోతే మమ్మల్ని కూడా తీసుకెళ్ళచ్చుగా?” అని అడిగాయి ఆ వడలు.
ఇంతలో మిసెస్ ఇడ్లీ మిస్టర్ ఇడ్లీతో “రేపు వాళ్ళకి కూడా ఓ దినం అంటూ ప్రకటించినా ప్రకటించవచ్చు .. కాబట్టి మనతో వాళ్ళని కూడా కలుపుకుంటేనే మంచిది” అని సలహా ఇచ్చింది.
ఆ మాటకు ఆ మిస్టర్ ఇడ్లీకి గర్వం వచ్చి “ఆ వడలకు మనలాగా అసలు నిండుతనం ఏది? మధ్యలో ఇంత రంధ్రం ఉంటుంది. ప్రతీ ఒక్కరూ ఇలా ప్రత్యేక దినాలు కావాలంటే ఎలా? ఓ అర్హత అంటూ ఉండద్దు?” అన్నాడు మిసెస్ ఇడ్లీతో వెటకారంగా.
“గట్టిగా మాట్లాడకండి. వింటే నొచ్చుకుంటారు” అని ఆయనతో అంటూ మిసెస్ ఇడ్లీ అటు తిరిగి చూసింది. వాళ్ళు అది విని మొహాలు వాడినట్లుగా పెట్టారు. వేయించినవి కాబట్టి వాళ్ళ హవభావం బయటకు ఏమాత్రం కనపడనివ్వ లేదు. ఆ మిసెస్ ఇడ్లీ బ్రతిమిలాడినట్లుగా చూసింది “సరే రమ్మను. కాకపోతే ఓ షరతు.. ఓ పక్కనే నించొని చూడమను” అన్నాడు మిస్టర్ ఇడ్లీ.
“ఇంతకీ ఏమి ఫంక్షను?” అని అడిగాయి వడలు
“మేము వెళ్ళే చోట ఈ రోజు వెయ్యి రకాల ఇడ్లీలు ప్రదర్శించ బోతున్నాయనమాట” అంటూ “అక్కడ బుల్లి బుల్లి ఇడ్లీలు, వేగించిన ఇడ్లీలు, రంగు రంగుల ఇడ్లీలు అదీకాక వాటిలో రకరకాలైన సగ్గుబియ్యం ఇడ్లీలు, రవ్వ ఇడ్లీలు ఇలాగా బోలెడు ఇడ్లీలు ప్రదర్శిస్తారనమాట. వాటిన్నికంటే అందమైన, స్వచ్ఛమైన జంటగా మమ్మల్ని ఎంపికచేసారు. అక్కడ మమ్మల్ని సన్మానించి ఓ ప్రత్యేకమైన ప్రదేశంలో ఉంచుతారనమాట” అంది డబ్బా కొట్టుకుంటూ.
వడలు నోరు వెళ్ళపెట్టుకొని చూస్తూ వింటున్నాయి ఆ ఇడ్లీలను. మనసులో “నిజమేనేమో, ఇడ్లీలో ఏదో ప్రత్యేకత ఉందేమో? లేకపోతే వేయి రకాలుగా మలవటానికి కుదురుతుందంటే మాటలా? మనం ఉన్నాము ఒక్క రంగు కంటే ఎక్కువ రంగు ఎన్నడూ కనివిని ఎరుగలేదు సుమీ!” అంటూ తమ కన్నంలోంచి ఒకరినొకరు చూసుకున్నాయి. ఈ సంభాషణంతా దోసెలు, పూరీలు, కట్టె పొంగలి, దద్దోజనం, ఉప్మా లాంటివి చాటుగా విన్నాయి.
ఇడ్లీలు ముందు దొర్లుతూ నడవటం మొదలుపెట్టాయి, వెనుక వడలు నడుస్తున్నాయి. మిగతా టిఫిన్లు చడి చెప్పుడూ చేయకుండా వాటి వెనుక నడుస్తున్నాయి. కొంత దూరం నడవగానే మిస్టర్ ఇడ్లీకి ఎందుకో అనుమానం వేసింది వెనుక ఎవరో ఉన్నారని. వెనక్కి తిరిగేలోగా క్షణకాలంలో అంతా దాక్కున్నారు. ఇడ్లీలు అక్కడికి చేరుకున్నారు. లోపలకు వెళ్ళే ముందు ఇడ్లీలు వడలతో “మేము ప్రవేశించగానే మామీద ఫోకస్ లైట్లు వేస్తారు. మేము నడుస్తూ ముందుకు వెడతాము. మేము నడవగానే మీరు వెనకాలే ఆ చీకటిలో లోపలకు ప్రవేశించి ఎక్కడో ఒక చోట ఉండండి. సరేనా? వెళ్ళేటపుడు కలిసి తిరిగి వెడదాము” అంటూ వివరించి వారి పిలుపుకు వేచి ఉన్నాయి. రకరకాల ఇడ్లీలను ఆహ్వానిస్తున్నట్లుగా వినపడుతున్నాయి చివరలో ఈ మిస్టర్ అండ్ మిసెస్ ఇడ్లీలకు ఆహ్వానం పలికారు.
“లేడీస్ అండ్ జంటిల్మెన్ .. ఈ రోజు ప్రదర్శనలో పాల్గొన్న ఇడ్లీలన్నింటిలోకి అందమైన జంట మరియు ప్రత్యేక అతిథులుగా విచ్చేసిన మిస్టర్ అండ్ మిసెస్ సౌతిండియన్ ఇడ్లీ” అని ఆహ్వానించగానే లైట్ల వెలుగులో మెరిసిపోతూ ముందుకు నడిచారు. ఆ లైట్లు ఆ ఇడ్లీల వైపుకు ఫోకస్ చేసి ముందుకు వెళ్ళేకొద్ది వెనుక చీకటిలో ఆ వడలు, ఒకరి తరువాత ఒకరు అన్నీ టిఫిన్లు ఓ మూలకు చేరుకున్నాయి. ఇంతమంది వెనకనే ఉన్నారని గమనించిన వడలు కంగారులో గట్టిగా అరవబోయేలోగా దోసెలు నోరు నొక్కేసరికే మిగతావి ఊపిరిపీల్చుకున్నారు.
విచ్చేసిన పలు రకాల ఇడ్లీలు ఒక చోటకు చేరాయి. ఓ పెద్ద స్టేజీ ఏర్పాటు చేసారు. అక్కడ ముందుగా ఆ ర్యాంప్ మీద “క్యాట్ వాక్ విత్ ఇడ్లీస్” అనే షో జరగబోతోంది. అందమైన మోడల్స్ చక్కటి దుస్తులు ధరించి నిగనిగ లాడే ప్లేట్లు పట్టుకొని తెరవెనుక నించొని ఉన్నారు. ముందుగానే ఇడ్లీ జంటలకు వారు ఎవరి ప్లేటులో ప్రవేశించాలో తెలియజేసారు. ఓ జంట ఇడ్లీలు హడావుడిగా బయలు దేరాయి ఆ మోడల్ వొంగి ప్లేటు పెట్టగానే ఆ ప్లేటు మీదకు ఇడ్లీ జంట చేరి ఒకరికొకరు ఆనుకొని ఓ భంగిమ పెట్టారు. ఆ మోడల్ ర్యాంప్ మీద ఆ ప్లేటును అందరి ముందు ప్రదర్శిస్తూ ఆకర్షణగా నడుస్తూ వెడుతోంది. అక్కడ వీడియోలు, చిత్రాలు పదే పదే ఆ జంట ఇడ్లీలను తీస్తున్నారు. టివి ల కోసం ప్రత్యక్ష ప్రసారాలు జరుగుతున్నాయి. ఆ రకం ఇడ్లీ నచ్చిన వారు చప్పట్లతో అభినందిస్తున్నారు.
తరువాత వేగించిన ఇడ్లీల వరుస వచ్చింది. వీరి ముద్దు పేరు “ఫ్రైడ్లీలు” వీరి మోడల్ కూడా తన ప్లేటును ప్రదర్శిస్తూ ముందుకు నడిచింది. ఈ ఇడ్లీ జంట నించొన్న ప్లేటు మీద వారి వొంటి మీద ఉన్న నూనె కారడం అదీకాక వారిని ప్రదర్శిస్తున్న మోడల్ వయ్యారి భామ నడక నడవటంతో కుదుపులకు తట్టుకోలేక మిసెస్ ఇడ్లీ దొర్లుకుంటూ కిందకు జారి పడింది. మిస్టర్ ఇడ్లీ చెయ్యి అందించాడు కానీ ఏం లాభంలేక పోయింది. వీడియో కెమెరాలు అలా దొరలుతూ వెడుతున్న దానిపై పదే పదే చూపిస్తున్నారు.
ఆ మూల నుండి అంతా గమనిస్తున్న టిఫిన్లు ఏం జరుగుతోందో ఆశ్చర్యంగా స్కీను వైపుకు చూస్తూ ఉన్నారు. అలా దొరలుతూ జడ్జెస్ కూర్చున్న వరకూ టేబులు దగ్గరకు చేరింది. అందులో ఒక జడ్జి వొంగి ఆ మిసెస్ ఇడ్లీని చేతిలోకి తీసుకున్నారు. ఇంతలో ఇద్దరి వడలలో ఒకరు “ఏదోకటి చేయాలి లేకపోతే నోట్లో వేసుకునేలా ఉన్నాడు” అంది. కాకపోతే జడ్జి ఆ ఫ్రెడ్లీ అందాన్ని ఒక్కసారి దగ్గరగా పరికించి చూసి, ఓ ముద్దు పెట్టి లేచి వెళ్ళి ఆ మోడల్ కు అందజేసారు. మిసెస్ ఇడ్లీ తిరిగి మిస్టర్ ఇడ్లీతో కలుసుకోవడంతో చప్పట్లతో ఆ ప్రదేశం మారు మ్రోగింది.
ఇకపోతే బుల్లి బుల్లి పిల్ల “బుడ్లీలు” ప్రదర్శన అందరి మనసుకు హత్తుకునేలాగా ప్రదర్శించడంతో అక్కడంతా చర్చనీయాంశంగా అయ్యింది. ఎంతైనా ముద్దు బుడ్లీలు ముద్దు బుడ్లీలే. కాకి పిల్లలు కాకికి ముద్దులాగా బుడ్లీలంటే ఇడ్లీ తల్లితండ్రులకు ఎంత ముద్దో! వారి ప్రదర్శన అయ్యి తిరిగి రాగానే బుడ్లీల మీద మిగతా ఇడ్లీలు ప్రేమానురాగాలు కురిపించడం ప్రత్యక్ష ప్రదర్శనలలో బ్రేకింగ్ న్యూస్లలో చూపిస్తున్నారు.
తరువాత కొత్తదైన సగ్గుబియ్యం ఇడ్లీల “సగ్లీలు” ప్రదర్శన మొదలయ్యింది. ఇంతలో ఆ టిఫిన్లలో ఒకరు “వీరి శాఖ వేరే శాఖట గదా? వీరికి కూడా ప్రదర్శన లో బానే చోటిచ్చారే?” అంది. “నీకెలా తెలుసు?” అని కొందరు అడిగారు. “నాకు మాత్రం వాటి శాఖ వేరే అని ఏం తెలుసు ఆ వంటాయన అంటుంటే విన్నాను” అంది. “ఇదిగో వాళ్ళలాగా మనకు శాఖలు, పట్టింపులు ఉండవు. చిన్నతనంగా అలా వాగకూడదు. అటు చూడు ఎవరైతేనే ఎంత మంచి ప్రదర్శనో చూడు” అని వినిపించడంతో వారందరి దృష్టి అటుమళ్ళింది.
చివరగా ప్రత్యేక అతిథులైన మన మిస్టర్ అండ్ మిసెస్ సౌతిండియన్ ఇడ్లీల ప్రదర్శనకు అందరూ ఎంతగానో వేచి ఉన్నారు. మిగతా తొమ్మిది వందలా తొంభై తొమ్మిది ఇడ్లీ జంటల ప్రదర్శన వేరు ఈ స్వచ్ఛమైన, సుందరమైన, పాదరసంలాంటి, మేలిమి ముత్యం లాంటి, పౌర్ణమి చంద్రుడు లాగా మెరిసి పోతున్న ఇడ్లీ జంట ప్రదర్శన వేరు. వీరి అందం ఆ మోడల్స్ కంటే చూడముచ్చటగా ఉండటంతో వీరి ప్రదర్శనకు మోడల్స్ అవసరం లేదని నిశ్చయించారు. వీరే క్యాట్ వాక్ చేస్తారనమాట. వీరి ప్రదర్శన చూడటానికి టిఫిన్స్ అంతా సిద్దమయ్యాయి. దద్దోజనంలో మెతుకు మెతుకు, ఉప్మాలో రవ్వకు రవ్వ కూడా ప్రదర్శన చూడటానికి ఆసక్తికరంగా వేచి ఉన్నాయి. ఇంతలో జిగేల్ మని రకరకాల డిస్కో లైట్లు వెలుగులతో పెద్దగా వీరిని క్యాట్ వాక్ ఎనైన్సెమెంట్ చేసారు. అందరి కళ్ళు పెద్దవి చేసి అటు చూడటం మొదలుపెట్టారు.
మంచి సంగీతం వినిపిస్తూ ఇద్దరూ చూడముచ్చటగా ఒకిరినొకరు ఆనుకొని ఆ వెలుగులో నడుస్తూ వస్తుంటే, ఆ చిత్రం రోమాంచితంగా ఉండి అందరూ లేచి నించొని, కరతళాధ్వనులతో వారికి ప్రత్యేక ఆహ్వానం పలుకుతూ మైమరిచి కన్నార్పకుండా ఆ జంటను చూస్తున్నారు. ఆ జంట వారి ముందు అద్భుతంగా ప్రదర్శించి, అందరినీ ముగ్గులను చేసి వారి క్యాట్ వాక్ ముగించారు. వారి ముగించిన కొన్ని నిమిషాల వరకూ చప్పట్లు కొడుతూనే ఉన్నారు. వారిని మళ్ళీ పిలిపించి ప్రత్యేక సత్కారం జరిపారు. మిగతా వడ, దోస,పూరి, దద్దోజన, కట్టెపొంగలి, ఉప్మాలు మా దినాలు ఎప్పుడు జరుపుకుంటారో ఏమో అని గట్టిగా నిట్టూర్చాయి.
ఇంతలో అందరూ ఓసారి వినమని చెప్పడంతో అందరి ధ్యాస అటుమళ్ళింది. క్యాట్ వాక్ అద్భుత ప్రదర్శనలు ముగిశాయి కాబట్టి ఇపుడు వారందరిని ఒక చోట ఉంచి అందరూ దగ్గరగా వీక్షించడానికి వీలుగా ఒక ప్రదర్శన జరుగుతుంది కాబట్టి అందరినీ అభ్యర్థించేది ఏమిటంటే వాటిని దూరంగా మాత్రమే చూడగలరు, వాటిని ముట్టుకోవద్దని మాత్రం కోరారు. అన్నీ ఇడ్లీల జంటలు వారి వారి ప్లేట్లలో నించొని రకరకాలు ఫోజులు పెట్టారు ప్రదర్శనకు సిద్దమయ్యారు.
అందరూ వాటిని నడుస్తూ రకరకాలు ఇడ్లీలను వీక్షిస్తున్నారు. అంతా సవ్యంగా నడుస్తోంది అనుకునేలోగా జరగరానిది ఒకటి జరగబోయింది. ఒక కొంటె మనిషి మిస్టర్ అండ్ మిసెస్ సౌతిండియన్ ఇడ్లీలను ఉండబట్టలేక చేతిలో ప్లేటును తీసుకోవడం జరిగింది. ముందుగానే ఇడ్లీలను ముట్టుకోవద్దని చెప్పినా అతను పెడచెవిన పెట్టి వాటిని అలా చేయడంతో వీడియో వారి వైపుకు చూపించడంతో అది గమనించిన అందరూ ఒక్కసారిగా కేకలు పెట్టారు. అతనికి వాటిని చూస్తూ తట్టుకోలేక పోతున్నాడు, వాటిని ఎలాగైనా భక్షించాలని పెట్టుకున్నాడు. అదంతా గమనిస్తున్న వడలు అప్రమత్తం అయ్యాయి. త్వరగా వెళ్ళి ఏదోవిధంగా లైట్లు ఆపమని దోసెలతో చెప్పారు. వెంటనే వెళ్ళి వాటిని ఆపారు. క్షణం కూడా ఆలశ్యం చేయకుండా ఆ ఇడ్లీ జంటలు మిగతా టిఫిన్లతో మాయమయ్యాయి. కొంతసేపటికి లైట్లు వేసారు. చూస్తే ఒక్క ఇడ్లీ కనపడకపోవడంతో అందరూ నువ్వు తిన్నావా అంటే నువ్వు తిన్నావా అన్నట్లుగా ఒకరునొకరు చూసుకుంటున్నారు.
సమయానికి వాళ్ళని రక్షించినందుకు వడలకు ఆ మిస్టర్ అండ్ మిసెస్ సౌతిండియన్ ఇడ్లీల జంటలు కృతజ్ఞతలు తెలియజేసాయి. ఇందాక గర్వం ప్రదర్శించినందులకు క్షమించమని అడిగాడు ఆ మిస్టర్ ఇడ్లీ. మన టిఫిన్ల అందరిలో ప్రత్యేక స్థానం సంపాదించుకొని, దినాలు జరుపునే అంతలా ఎదిగిన మీకు ఆ మాత్రం చేయడం మా బాధ్యత అన్నారు ఆ వడలు. మిగతా అందరూ ఏకీభవించారు. వారు అందరూ కలిసి ఒక్కసారిగా తిరిగిరావడంతో అక్కడ ఎంత సేపుగా వేచి చూస్తున్న రకరకాలు చట్నీలు, సాంబార్లు, కూరలు వగైరాలు “ఎక్కడికి మాయమయ్యారు? మీకోసం ఎంత గాలించామో తెలుసా? “ అన్నారు. తిరిగొచ్చిన వారు జరిగిందంతా చెప్పారు. అందరూ మున్ముందు ఇలాంటి ఇబ్బందులు కలుగకుండా చూసుకోవడానికి ప్రత్యేక సభను త్వరలో ఏర్పాటు చేయాలన్నారు. ఈ రభసలో గాయపడిన కొన్ని ఇడ్లీలను సముదాయిస్తూ అందం శాశ్వతం కాదని కొందరు నొక్కి చెప్పారు.
ఇంతలో ఒకరు “ఇడ్లీ డే” అంటే “భక్షించి పైకి పంపించే డే” అని ఎవరికి తెలుసు? ఏదో సన్మానాలు చేస్తామంటే వెళ్ళాము కానీ లేకపోతే వెళ్ళే వాళ్ళం కాదు అన్నారు.
అవునవును మన రక్షణ కోసం ఈ ప్రత్యేక దినాలను బహిష్కరించాలి అంటూ ఉద్యమం సాగిద్దామంటూ “పదండి ముందుకు పదండి త్రోసుకు” అన్నడొక శ్రీ శ్రీ ఇడ్లీ గారు ఉద్యమం లేవదీస్తూ.
అందరూ క్షేమంగా వచ్చినందుకు మనందరం ఇడ్లీ డే జరుపుకోవాలి అంటూ ఒకరు సలహా ఇచ్చారు.

శుభం భూయాత్!

కౌండిన్య హాస్యకథలు 1 – ఇదేం సరదా

రచన: రమేశ్ కలవల (కౌండిన్య)

ఉద్యోగం రీత్యా గోపాలం ఆ ఊరికి ఈ మధ్యనే ఓ నెల క్రితం వచ్చాడు. పట్నంలో పనిచేసి వచ్చిన బ్యాంకు ఉద్యోగికి ఈ మోస్తరు పల్లెటూర్లో అంతా కొత్తగా అనిపిస్తున్నాయి.
గోపాలానికి, అతని భార్య కామాక్షికి ఆఫీసువారు ఇచ్చిన పెద్ద పెంకుటింట్లో అలవాటు పడటానికి కొంత సమయం పట్టింది.
ఆ ఇంట్లో పెరట్లోకి నడవగానే ఎదురుగుండా తులసికోట, ఒక ప్రక్క బావి, దాని ఆనుకోని ఎత్తైన కొబ్బరిచెట్లు కనపడటమే కాకుండా మరో పక్క వరుసగా రకరకాలైన మొక్కలతో ఆ పెరడంతా నిండుగా కనిపిస్తుంది.
అంత పెద్ద ఇంట్లో ఇద్దరే ఉండటం మూలానా, పైగా పట్టణానికి విరుద్దంగా ఆ పల్లెటూరు నిశ్శబ్ద వాతావరణానికి అలవాటు పడటానికి ఇద్దరికీ కొంత సమయం పట్టింది. చీమ చిటుక్కుమన్న శబ్థం కూడా వినిపిస్తుంది ఆ ఇంట్లో.
పట్నంలో చేసుకోవడానికి కుదరక పోతే ఏ హాటలుకో వెళ్ళి తినే అలవాటు ఇద్దరికి. ఇక్కడ ఇంటికే వచ్చి వంటచేస్తారని తెలిసి సంతోషంతో ఒకావిడను కుదుర్చుకున్నారు.
కొత్తగా ఓ వారం క్రితం నుండి ఆ వంటమనిషి వచ్చి చక్కగా వంటచేసి పెట్టి వెడుతోంది. కానీ ఆవిడ వచ్చిన నుండి వంటింట్లో సామన్లు కనపడకపోవడమే కాకుండా పెరట్లో ఉన్న బావిలో ఏదోకటి పడిన శబ్ధం రావడంతో గోపాలంకు చెబుదామనుకుంది కానీ కామాక్షికి కుదరడం లేదు.
సాయంత్రం ఆఫీసు అవ్వగానే ఇంటికి వచ్చాడు గోపాలం. ఇలా కుర్చీలో కూర్చున్నాడో లేదో ధడేల్ మన్న శబ్థానికి కామాక్షి ఉలిక్కిపడి కిటికీలోంచి ఒక్కసారి పెరట్లోకి చూసింది. గోపాలం మాత్రం ఇంకా ఆఫీసు ఆలోచనలతో ఆ శబ్ధాన్ని పెద్దగా పట్టించుకొలేదు.
ఇంతలో కామాక్షి కంగారు పడుతూ “ఏవండి బావిలో ఏదో పడినట్లుందండీ. రెండు మూడు రోజుల నుండి ఏవోకటి పడుతున్న శబ్థాలు మీకు చెబుదామని అనుకుంటున్నాను కానీ కుదరలేదు” అంది
“ఏ కొబ్బరి బోండమో పడి ఉంటుంది” అన్నాడు తీరిగ్గా. కాఫీ సంగతి చూడమన్నట్లు సైగలు చేసాడు.
కామాక్షికి కంగారు తగ్గలేదు ఎందుకంటే ఆయన ఇలా లోపలకు రావడం, ఆ వంటావిడ సాయంత్రం వంటపని ముగించుకొని అలా పెరటిగుండా బయలుదేరడం ఒకే సారి జరిగింది. కాకపోతే ఆవిడ ఇంటి బయటకు వెళ్ళడం గమనించలేదు అందువల్ల కంగారుతో మళ్ళీ గోపాలంతో “కొబ్బరి బోండం పడే శబ్ధం కంటే ఇంకా పెద్ద శబ్ధమే వచ్చిందండి” అంది.
ఆయన ఏమీ పట్టించుకోకపోవడంతో ఆయన దగ్గరకు వెళ్ళి మరీ “అది కాదండి. వంటావిడ ఇందాకా పెరట్లో బావి దగ్గరగా వెళ్ళడం చూసాను. తిరిగి వచ్చినట్లు లేదు…కొంపదీసి..కాలు జారి..” అంటూ సాగతీసేలోగా గోపాలానికి ఒంట్లో కంగారు పుట్టి ఆ పెరట్లోకి బయలుదేరాడు.
ఆ బావిలోకి తొంగి చూసాడు. ఇందాక పడిన దానికి నీళ్ళు కెరటాల అలికిడి కనిపిస్తూనే ఉంది. గోపాలం తలెత్తి ఆ కొబ్బరి చెట్టు వైపుకు చూస్తుండగా కామాక్షి ఎప్పుడు వచ్చిందో తెలీదు కానీ పక్కనే నిలబడి ఆ బావి లోపలకు చూస్తూ “బుడగలు కూడా వస్తున్నాయండి!” అంది. ఆ మాటలకు ఉలిక్కి పడ్డాడు.
“బుడగలు లేవు .. బూడిద గుమ్మడి కాయలు లేవు… నువ్వు అనవసరంగా నన్ను కంగారు పెట్టకు” అన్నాడు కామాక్షి సంగతి తెలిసిన మనిషి కాబట్టి.
కామాక్షి ప్రక్కనే ఉంటే తనకు ఊపిరాడనివ్వదని “ఓ పని చేయి! నన్ను ఆలోచించనీ.. నువ్వు ఈ లోగా ఒక కాఫీ అన్నా పట్రా లేకపోతే ఓ వంద ప్రదక్షిణాలు చేస్తూ ఆవిడకు ఏం జరగకూడదని దణ్ణం పెట్టుకో చాలు” అన్నాడు.
కామాక్షి తులసికోట దగ్గరకు వెళ్ళి ప్రదక్షిణాలు మొదలుపెట్టి మధ్య మధ్యలో గోపాలంను గమనిస్తూ ఉంది.
గోపాలం కొంత సేపు ఆలోచించాడు. తను ఆ బావిలోకి దిగే పరిస్ధితి కాదు. పోనీ ఆ వంటావిడ పేరు, ఉండే చోటు కనుక్కొని, ఆవిడ్ని వాళ్ళ ఇంట్లో ప్రత్యక్షంగా చూస్తే కానీ తన మనసు కుదుటపడదని నిశ్చయించుకొని ఆవిడ వివరాలు కామాక్షిని కనుక్కొని “నేను ఆవిడ ఇంటికి వెళ్ళి వస్తాను. నువ్వు ఈ లోగా ఆ బావి జోలికి వెళ్ళకు. కావాలంటే ఇంకో నూరు ప్రదక్షిణాలు చేసుకో” అంటూ బయలుదేరాడు.
గోపాలం వీధిలో అందరినీ అడుగుతూ, రొప్పుతూ ఆ వంటావిడ ఇల్లు చేరుకున్నాడు. ఆయాసంతో వచ్చీ రాని మాటలతో ఆ ఇంట్లో ఉన్న అతనికి జరిగిన సంగతి చెప్పాడు.
అతను తనే ఆ వంటావిడ భర్తనని పరిచయం చేసుకొని, ఆవిడ ఇంటికి ఇంకా సాయంత్రం పని పూర్తి చేసుకొని రాలేదని వెంటనే గోపాలంతో బయలుదేరాడు.
ఇద్దరూ ఇంటికి చేరుకోగానే కామాక్షి తులసికోట చుట్టూరూ నూరు ప్రదక్షిణాలు ముగించి, ఆ బావి చుట్టూరూ కూడా ప్రదక్షిణాలు చేయడం చూసి కామాక్షితో “నువ్వు ముందు వెళ్ళి ఓ రెండు కాఫీ పట్రా” అంటూ ఆవిడ్ని లోపలకు పంపించాడు.
ఆ వంటావిడ భర్త, గోపాలం మాట్లాడుకున్న తరువాత ఆ వంటావిడ భర్త బావిలోకి దిగటానికి సిద్దమై తాడు నడుముకు బిగించాడు. తను దిగుతూ గోపాలాన్ని బావిలోకి చిన్న చిన్నగా తాడును వదలమన్నాడు.
ఇంతలో కామాక్షి కాఫీలతో బయటకు వచ్చింది. గోపాలంని కంగారుగా వెనకనుండి పిలిచి, సైగలతో అటు చూడమనడంతో అటు వైపుకు చూసాడు.
ఆ పక్కన ఆవరణ నుండి వంటావిడ బావి వైపుకు రావడం గమనించాడు. అది చూసిన గోపాలం ఆ కంగారులో తన చేతిలో ఉన్న తాడును కాస్తా వదిలేసాడు. పెద్ద శబ్థం చేస్తూ ఆ దిగిన ఆయన బావి లోపల పడ్డాడు. త్వరగా తేరుకున్న గోపాలం ఎలాగోలా చివరకు ఆ తాడు కొస మొత్తం బావిలో పడిపోకుండా పట్టుకోగలిగాడు. ఆ పడిన శబ్థానికి ముగ్గురూ కలిసి కంగారుగా లోపలకు తొంగి చూసారు.
ఈసారి నిజంగానే బుడగలు రావడం మొదలయ్యే సరికే గోపాలం దీనంగా ఆ వంటావిడ వైపుకు, కామాక్షి వైపుకు అయోమయంగా చూసాడు. ముగ్గురూ కళ్ళార్పకుండా ఆ బావిలోకి చూస్తున్నారు.
“పాపం ఎవరో ?” అంది ఆ వంటావిడ.
“మీకు దగ్గరైనవారే” అన్నాడు గోపాలం ఏం చెప్పాలో తెలియక.
ఆ దిగిన ఆయన బావిలో గాలించి, బయటకు వచ్చి గాలి పీల్చుకొని, లాగమన్నట్లుగా సైగలు చేయగానే గోపాలం ఆయన్ని బయటకు లాగాడు.
తీరా ఆయనను చూసి ఆ వంటావిడ “ఓ మీరా?” అంది. అదొక ఓ సర్వ సాధారణ విషయంలాగా.
గోపాలంకు ధ్యాస ఆయన చేతిలో ఉన్న దాని మీద పడింది. ఆయన చేతిలోంచి దాన్ని అందించడంతో ఎక్కడ లేని సంతోషంతో ఆ వంటావిడను పట్టుకొని “కామాక్షి …లంకెబిందె దొరికింది. ఎంత అదృష్టమో” అన్నాడు.
పక్కనే ఉన్న కామాక్షి గోపాలం వీపు తట్టింది. తేరుకొని ఒక్క సారిగా ఆవిడ్ని వదిలి కామాక్షి వైపుకు తిరిగాడు “ఏదో సంతోషంలో నువ్వనుకోని…” అనబోతుంటే
కామాక్షి చిరుకోపం ప్రదర్శిస్తూ “అదీ మన సొట్టల బిందె. లంకెబిందా నా మొహమా?” అంటూ
“అయినా అది బావిలో ఎలా పడిందో అర్థం కాలేదు.” అంది
ఆ వంటావిడ భర్త తన చొక్కా నీళ్ళు పిండుతూ “అది మా ఆవిడ పనే అయ్యింటుంది. బావి కనపడితే చాలు ఏదోకటి లోపల పడేసి నవ్వుకోవడం ఆవిడకు ఓ సరదా” అని నోరు జారాడు.
“అదేం సరదా? అందుకేనేమో ఓ వారం నుండి కొన్ని సామాన్లు కనపడటం లేదు“ అంది కామాక్షి.
ఆ మాటకు వంటావిడ కామాక్షి చేతిలో రెండు కాఫీలను తీసుకొని నీళ్ళలాగా త్రాగేసింది. మళ్ళీ అవి కూడా బావిలోకి విసురుతుందేమోనని వెంటనే ఆవిడ చేతిలోంచి అవి లాక్కుంది కామాక్షి.
ఇంటికొచ్చిన తరువాత ఇదే గోల సరిపోవడంతో కోపం వచ్చి గోపాలం అమాంతం అతన్ని ఎత్తి మళ్ళీ బావిలోకి దింపాడు. “ఆవిడ పడేసినవన్నీ తీసుకొస్తేనే మిమ్మల్ని పైకి రానిచ్చేది” అన్నాడు.
ఆయన తప్పేది లేక మళ్ళీ బావిలో దిగి అంతా గాలించిడం మొదలుపెట్టాడు. ఏం మాట్లాడాలో తోచక ఆ వంటావిడతో “పైనుంచి అప్పుడపుడు కొబ్బరి బోండాలు పడుతుంటాయి. అవి లోపల ఆయన మీద పడకుండా చూసుకునే భాధ్యత మీదే” అన్నాడు. ఆవిడ పైకి చూస్తూ రెండు చేతులు ఎత్తి అప్రమత్తం అయ్యింది అవి గనుక పడితే పట్టుకునేలా”
సమయం తీసుకున్నా మొత్తానికి దొరికిన సామాన్లతో పైకి వచ్చాడు. ఓ బక్కెట్టు గోపాలానికి అందిస్తూ “ఇదిగోండి మీ లంకె బక్కెట్టు.. దాని లోపల లంకె పళ్ళెం, లంకె గ్లాసు వగైరా వగైరా ..”. “అన్నీ ఉన్నాయో లేదో ఓ సారి చూసుకోండి” అని అందించి, వాళ్ళవిడ వైపు తిరిగి దీనంగా “పడేస్తే పడేసావు కానీ ఇకముందు నుంచి చిన్న చిన్న సామన్లు పడేయకు. వెతకడం ఎంత కష్టంగా ఉందో నీకేం తెలుసు… నిమ్మకాయ పులుసు” అన్నాడు.

ఆ వంటావిడ ఆవిడ “మీకే నేనంటే అలుసు…నాకు వంటలన్నీతెలుసు .” అంది బుంగమూతి పెట్టి. ఆవిడకు ఎవరైనా వంటలు గురించి ఏదైనా అంటే పరమ చిరాకు.
వారిద్దరి సంభాషణ గమనించిన గోపాలం ఆయనతో “అంతా బానే ఉంది కానీ… ఇలా ఆవిడ బావిలో సామన్లు పడేయటం, మీరు వాటిని బయటకు తీయడం కొత్త కాదేమో?” అన్నాడు. ఆయన ఇబ్బందిగా నవ్వాడు.
మొత్తానికి వాళ్ళని సాగనంపి లోపలకు వచ్చారు. ఆ సాయంకాలం జరిగిన దానికి అలసిపోయి ఆవిడ చేసినవి ఏమి సరిగా తినకుండానే రాత్రి ఒళ్ళు తెలియకుండా నిద్రపోయాడు గోపాలం.
తరువాత రోజు ఉదయం లేచాడు. కామాక్షి కోసం వెతుకుతూ అటూ పెరట్లోకి చూసాడు. ఆవిడ తులసికోట దగ్గర ప్రదక్షిణాల హడావుడిలో ఉండటం చూసి మళ్ళీ మంచంలో వాలాడు.
కొంత సేపట్లో ధడేల్ మని శబ్థం వినిపించింది. ఈ సారి నిజంగానే కొబ్బరి బోండం పడింది.
ఇంకా నిన్న జరిగిందానికి తేరుకోనేలేదు.గోపాలం పెరట్లోకి బయలుదేరి చుట్టూరూ వెతికాడు. కామాక్షి ఎక్కడా కనపడకపోయే సరికే ఆ బావి దగ్గరకు వెళ్ళి తొంగి చూసాడు. ఇంకేమీ ఆలోచించకుండా ఉన్న పళంగా నిన్న బావిలోకి దిగిన ఆయన కోసం బయటకు పరిగెత్తాడు.
ఆ వంటావిడ ఇంటికి చేరుకొని ఆయనతో “మీరు త్వరగా మళ్ళీ మా ఇంటికి రావాలి” అన్నాడు గోపాలం.
“మళ్ళీ ఏమయ్యింది మా ఆవిడకు?” అని అడిగాడు
“మీ ఆవిడను కాదు. ఈసారి మా ఆవిడ” అన్నాడు ఆయనతో.
ఇద్దరూ కంగారుగా ఇంటికి బయలుదేరుతుంటే దారిలో గుడిలో ప్రదక్షిణాలు చేస్తూ తెలిసిన వారిలా అనిపించడంతో అక్కడ వాళ్ళిద్దరూ ఆగారు. తీరా చూస్తే కామాక్షి అక్కడ ఉండటంతో గోపాలం ఊపిరి పీల్చుకున్నాడు.
కామాక్షి వాళ్ళ ఇద్దరి కంగారు చూసి, వివరాలు కనుక్కొని “నిన్న అంతా సవ్యంగా జరిగితే గుడిలో ప్రదక్షిణాలు చేస్తానని మ్రొక్కకున్నానండి” అంటూ
“మీరు నిద్ర లేచేలోగా తిరిగి వద్దామనికొని గుడికి వచ్చాను” అంది.
“మరి మా ఆవిడో అన్నాడు” ఆ వంటావిడ భర్త.
పదండి చూద్దాం అంటూ ముగ్గురూ ఇంటికి బయలు దేరారు. ఇంటికి చేరుకుండగానే ఆ వంటావిడ కూడా ఎదురవ్వడంతో అందరూ ఊపిరి పీల్చుకున్నారు.
ఆ వంటావిడ కామాక్షితో “వంట పూర్తయ్యింది. నేను వెళ్ళొస్తాను” అంది భర్తతో బయలుదేరబోయింది.
“మీరు ఎలాగూ ఉన్నారు ఓ కాఫీ ఇచ్చి వెళ్దురూ?” అన్నాడు గోపాలం.
ఆవిడ కదలలేదు. “పోనీ నువ్వైనా త్వరగా చేసి తీసుకురా కామాక్షి …ముందు కాఫీ త్రాగితే కాని తల నొప్పి తగ్గదు” అంటూ సైగలు చేసాడు.

కామాక్షి వంటగది లోపలకు వెళ్ళింది. అంతా వెతికి “ఏవండి ఫిల్టరు కనపడటం లేదండి” అంది.
ఆ వంటావిడ భర్తతో చిన్నగా జారుకోబోతుండటం గమనించిన గోపాలానికి పరిస్థితి అర్థం అయ్యి వాళ్ళతో “ఆగండి” అన్నాడు.
ఆవిడ వడివడిగా బయటకు నడిచింది. ఆయనను మాత్రం పట్టుకోగలిగాడు గోపాలం.
“ఆవిడను ఆపకండి. మళ్ళీ ఏదోకటి పడేస్తుంది. నేనున్నాను గా తీయటానికి” అన్నాడు ఆ వంటావిడ భర్త.
ఆయనకు అలవాటైన పనే కదా హుందాగా అటు పెరట్లోకి నడిచాడు.
నిన్నటి నుండి చుక్క కాఫీ పడలేదు అంటూ విసుక్కుంటూ తప్పక ఆయన వెనక నడిచాడు గోపాలం.
ఆయన అదృష్టం బాగుంటే కాఫీ తాగే భాగ్యం కలగడం ఖాయం ఇక కామాక్షికి వంట చేయడం తప్పదేమో? ఏది ఏదైనా అలా బావిలో పడేయటం ఏం సరదా? కొంత మందికి అదో సరదా!