మణికర్ణిక

రచన: ప్రొఫెసర్ రామా చంద్రమౌళి


తనెవరో తనకే తెలియని మణికర్ణిక
భస్మసింహాసనంపై కూర్చుని గంగా హారతిని చూస్తోంది కటిక చీకట్లో
యుగయుగాలుగా అంతే
స్త్రీని హింసించి , వధించి , సతిని యాభైరెండు ఖండాలుగా ఖండించినపుడు
ఇక్కడ వారణాసి తటిపై ‘ కర్ణాభరణం ‘ ఒక శక్తిపీఠమై మొలిస్తే
కన్యాకుమారిలో తెగ్గొట్టబడ్డ ఆదిమ స్త్రీ పవిత్ర పాదాలు రక్తసిక్తమై
చుట్టూ ఆవర్తనాలౌతూ సముద్రాలూ, నదులూ దుఃఖితలైనాయి –
అంబాడ్తున్న మణికర్ణికను ఎవరో శ్మశానాల మధ్య విడిచి వెళ్ళారు అప్పుడు
కాలాన్నే వస్త్రంగా కప్పుకుంటూ ఎదిగిన ఆమె
ప్రపంచ నగ్నత్వాన్నీ .. నగ్న ప్రపంచాన్నీ చూడ్డం నేర్చుకుంది
మొట్టమొదటిసారి రెండు పిడికిళ్ళనిండా చిల్లర సంపాదించిననాడు
వాటిని శ్మశానతీరంపై ఎగజల్లి
ఆబగా ఏరుకుంటున్న మనుషుల నుండి ప్రథమపాఠం నేర్చుకుంది
నిశ్శబ్దతీరం .. ఒంటరి పడవ .. ఎడతెగని ప్రయాణమే ‘ జీవితం ‘ అని
ఇక చేతిలోకి అంకుశాన్నీ , అక్షరాన్నీ తీసుకుంది
వారణాసి వీధుల్లోనుండి నడిచే బోసిపాదాలు
ఇచ్ఛామరణాన్ని ప్రసాదించే ‘ ముక్తిభవన్ ‘ ను స్పర్శిస్తూ
అగ్నిలో దేహం దహించబడడంకన్నా
దేహంలోనే అగ్నిని ఎలా పరీభూతం చేయాలో నేర్చుకుంది
వారణాసి ఆమెకు జనన మరణాల రహస్యాన్నీ
మనుషులు దోపిడీ చేయడం, చేయబడ్డం గురించీ నేర్పింది
పుట్టుక ఎక్కడో .. చావు ఎక్కడో చితిలోని కాలే కట్టె చెప్పింది
తర్వాత నిశ్శబ్దం శబ్దించడమెలాగో నేర్చుకున్న ఆమె
జీవితమంటే వ్యూహమనీ ,

జయాపజయాలు వ్రేళ్ళసందుల్లోనుండి జారే నీళ్ళనీ
గుర్రాన్ని సమర్థవంతమైన స్వారీతోనే జయించాలనీ
సారంగీ విషాద స్వరం దర్శింపజేసే
‘ అవతలి తీరాన్ని ‘ చూడ్డం నేర్చుకుంది
పైకి .. పైపైకి చేరుతున్నకొద్దీ
శిఖరాలన్నీ లోయలుగా మారుతూండడం గమనించి
ఆమె క్షితిజ సమాంతర రేఖను అన్వేషించింది
కళ్ళముందున్నవన్నీ
శాశ్వత ప్రేమలుగా, తాత్కాలిక ప్రేమలుగా గుర్తిస్తున్నకొద్దీ
అంతిమంగా అసలు ‘ ప్రేమే ‘ లేదనీ
ఉన్నదంతా ‘ మోహమే ‘ నని గ్రహించిన తర్వాత
అనాథ .. అమోఘగా మారి , అనంతగా మిగిలి
ప్రపంచాన్ని గుప్పిట్లో పట్టుకుని వచ్చి
మణికర్ణిక చితిమంటల వెలుగులో ఆకాశంలోకి చూస్తూ
తన ‘ వజ్ర కర్ణాభరణాన్ని ‘ గంగలోకి విసిరేసింది
* * *
అటు ప్రక్కన ఎవరో అవధూత
‘ఎగిరిపో ఓ చిలుకా ‘ అని తత్వం పాడుతూనే
మోహవిమోహ విమోచనలో తేలిపోతున్నాడు
జీవితమై.. గంగ ప్రవహిస్తూనే ఉంది నిర్మలంగా.. నిశ్శబ్దంగా –