మాలిక పత్రిక ఫిబ్రవరి 2018 సంచికకు స్వాగతం

Jyothivalaboju

Chief Editor and Content Head

 

కొత్త సంవత్సరం మొన్ననే కదా వచ్చింది. అప్పుడే రెండో నెల వచ్చేసిందా…  మాలిక పత్రిక కూడా ముస్తాబై వచ్చేసింది. ఈ సంచికలో కొత్త శీర్షిక ప్రారంభించబడింది. కొందరు వ్యక్తులు, కొన్ని సంఘటనలు, కొన్ని పుస్తకాలు, కొన్ని వస్తువులు. ఇలా కొన్ని చాలా స్పెషల్ గా అనిపిస్తాయి. అలాటి స్పెషల్ వ్యక్తులతో ముఖాముఖి కార్యక్రమాలు వీడియో రూపంలో అందించడానికి ప్రయత్నిస్తున్నాము. అందులో మొదటిగా ఒక రచయిత్రితో మరో రచయిత్రి ముచ్చట్లు మీకోసం..

మీ రచనలు పంపడానికి చిరునామా: maalikapatrika@gmail.com

ఇక ఈ మాసపు మాలిక పత్రికలోని విశేషాలు..

1. Something Special.. ముచ్చర్ల రజనీ శకుంతల
2. మణికర్ణిక 
3. ప్రేమికుల రోజు
4. పట కుటీర న్యాయం
5. బ్రహ్మలిఖితం
6. మాయానగరం 43
7. రెండో జీవితం 5
8. కలియుగ వామనుడు 3
9. అన్నమయ్య ఆధ్యాత్నికానందలహరి 23
10 . ఓషో రజనీష్
11 . మాడర్న్ అమ్మమ్మ చెప్పిన మాడల్ కథలు
12. గ్రహణం వదిలింది
13. కార్టూన్స్

Something Special – ముచ్చర్ల రజనీ శకుంతల

సాహితీ కార్యక్రమాలు, సంగీత కార్యక్రమాలు, ప్రమదాక్షరి సమావేశాలు మొదలైనవాటిలో చురుగ్గా పాల్గొనే ఒకావిడ కొన్నేళ్ల క్రితం పాఠకులను ఉర్రూతలూగించే రచనలు చేసి ఎన్నో కథలు, వ్యాసాలు, నవలలు, సీరియళ్లు, టీవీ ప్రోగ్రాములు మొదలైనవి చేసిన ప్రముఖ రచయిత్రి అని తెలిస్తే భలే థ్రిల్లింగ్ గా ఉంటుంది కదా..
నరుడా ఏమి నీ కోరిక, ప్రియా ప్రియతమా, ఒక గుండె సవ్వడి, మనమిద్దరం లాటి పాపులర్ టీవీ సీరియళ్లు,వంశీ ఆర్ట్స్, కళానిలయం, జ్యోత్స కళాపీఠం, మయూరి ఆర్ట్స్ , జయంతి కలాసమితి, మోహనవంశీ వంటి సంస్ధలనుండి సన్మానాలు అందుకుని షాపింగ్, ట్రావెలింగ్, స్నేహితులతో గడపడం చాలా ఇష్టమంటున్న ఈ రచయిత్రి ముచ్చర్ల రజనీ శకుంతల.

మాలిక పత్రికకోసం ముచ్చర్ల రజనీ శకుంతలగారిని ఇంటర్వ్యూ చేసారు చెంగల్వల కామేశ్వరిగారు.

రజనీ శకుంతలగారి రచనలు, బహుమతులు:

మణికర్ణిక

రచన: ప్రొఫెసర్ రామా చంద్రమౌళి


తనెవరో తనకే తెలియని మణికర్ణిక
భస్మసింహాసనంపై కూర్చుని గంగా హారతిని చూస్తోంది కటిక చీకట్లో
యుగయుగాలుగా అంతే
స్త్రీని హింసించి , వధించి , సతిని యాభైరెండు ఖండాలుగా ఖండించినపుడు
ఇక్కడ వారణాసి తటిపై ‘ కర్ణాభరణం ‘ ఒక శక్తిపీఠమై మొలిస్తే
కన్యాకుమారిలో తెగ్గొట్టబడ్డ ఆదిమ స్త్రీ పవిత్ర పాదాలు రక్తసిక్తమై
చుట్టూ ఆవర్తనాలౌతూ సముద్రాలూ, నదులూ దుఃఖితలైనాయి –
అంబాడ్తున్న మణికర్ణికను ఎవరో శ్మశానాల మధ్య విడిచి వెళ్ళారు అప్పుడు
కాలాన్నే వస్త్రంగా కప్పుకుంటూ ఎదిగిన ఆమె
ప్రపంచ నగ్నత్వాన్నీ .. నగ్న ప్రపంచాన్నీ చూడ్డం నేర్చుకుంది
మొట్టమొదటిసారి రెండు పిడికిళ్ళనిండా చిల్లర సంపాదించిననాడు
వాటిని శ్మశానతీరంపై ఎగజల్లి
ఆబగా ఏరుకుంటున్న మనుషుల నుండి ప్రథమపాఠం నేర్చుకుంది
నిశ్శబ్దతీరం .. ఒంటరి పడవ .. ఎడతెగని ప్రయాణమే ‘ జీవితం ‘ అని
ఇక చేతిలోకి అంకుశాన్నీ , అక్షరాన్నీ తీసుకుంది
వారణాసి వీధుల్లోనుండి నడిచే బోసిపాదాలు
ఇచ్ఛామరణాన్ని ప్రసాదించే ‘ ముక్తిభవన్ ‘ ను స్పర్శిస్తూ
అగ్నిలో దేహం దహించబడడంకన్నా
దేహంలోనే అగ్నిని ఎలా పరీభూతం చేయాలో నేర్చుకుంది
వారణాసి ఆమెకు జనన మరణాల రహస్యాన్నీ
మనుషులు దోపిడీ చేయడం, చేయబడ్డం గురించీ నేర్పింది
పుట్టుక ఎక్కడో .. చావు ఎక్కడో చితిలోని కాలే కట్టె చెప్పింది
తర్వాత నిశ్శబ్దం శబ్దించడమెలాగో నేర్చుకున్న ఆమె
జీవితమంటే వ్యూహమనీ ,

జయాపజయాలు వ్రేళ్ళసందుల్లోనుండి జారే నీళ్ళనీ
గుర్రాన్ని సమర్థవంతమైన స్వారీతోనే జయించాలనీ
సారంగీ విషాద స్వరం దర్శింపజేసే
‘ అవతలి తీరాన్ని ‘ చూడ్డం నేర్చుకుంది
పైకి .. పైపైకి చేరుతున్నకొద్దీ
శిఖరాలన్నీ లోయలుగా మారుతూండడం గమనించి
ఆమె క్షితిజ సమాంతర రేఖను అన్వేషించింది
కళ్ళముందున్నవన్నీ
శాశ్వత ప్రేమలుగా, తాత్కాలిక ప్రేమలుగా గుర్తిస్తున్నకొద్దీ
అంతిమంగా అసలు ‘ ప్రేమే ‘ లేదనీ
ఉన్నదంతా ‘ మోహమే ‘ నని గ్రహించిన తర్వాత
అనాథ .. అమోఘగా మారి , అనంతగా మిగిలి
ప్రపంచాన్ని గుప్పిట్లో పట్టుకుని వచ్చి
మణికర్ణిక చితిమంటల వెలుగులో ఆకాశంలోకి చూస్తూ
తన ‘ వజ్ర కర్ణాభరణాన్ని ‘ గంగలోకి విసిరేసింది
* * *
అటు ప్రక్కన ఎవరో అవధూత
‘ఎగిరిపో ఓ చిలుకా ‘ అని తత్వం పాడుతూనే
మోహవిమోహ విమోచనలో తేలిపోతున్నాడు
జీవితమై.. గంగ ప్రవహిస్తూనే ఉంది నిర్మలంగా.. నిశ్శబ్దంగా –

Gausips:- ||ప్రేమికుల రోజు||

రచన: శ్రీసత్యగౌతమి


నా తలపుల్లో నీ పిలుపులు
గడియారపు ముల్లుల్లా
నిరంతరం వినిపిస్తున్నాయి…

ఆ పిలుపుల్లో నీ జ్ఞాపకాలు
చంద్రగమనాన్ని ఆపి చల్లని
వెన్నెలని కురిపిస్తున్నాయి…

ఆ వెన్నెల వెల్లువలో నీ ఆశలు
నా హృదిన నిండి వీచే గాలుల బారిన పడి
కొట్టుకుంటున్న కిటికీ రెక్కల్లా
నా కుదురుని నాకు దూరం చేస్తున్నాయి…

నీ వీచేగాలుల తాకిడి
తీరాన్ని బలంగా తాకిన కెరటంలా
నన్ను తడిపేస్తే ముద్దయి
రూపాన్ని కోల్పోయి తరంగమై నీ వాయులీనమైపోయాను….

నీ అనుబంధ బంధనంలో
ఇన్ని స్పందనల ఆనేదన దాగుందని
తెలుస్తున్నా, బాగుందని నీ ప్రేమ సుడిగుండంలో
జారిపోతున్నానీ రోజు…
.
నాకర్ధమయ్యింది ఒకటే మరి..
నువ్వు కానరాకపోయినా నాలో
నీ స్పందనలాగిన నాడిక
నా హృదయవీణ పలుకదిక ఏరోజూ!

పట కుటీర న్యాయం

రచన: కాంత గుమ్ములూరి

ఎక్కడ దొరికిన అక్కడే నా గృహం
పట కుటీర న్యాయం
ఆక్రమించిన స్థలం
నా నివాసం
అనుభవించిన దినం
నా అదృష్టం
చెట్టు కిందా , గుట్ట పక్కా,
ప్రహరీ గోడ వెనకాలా
మంచు మబ్బుల
నీలాకాశం నా దుప్పటీ
పచ్చ గడ్డి, మన్ను దిబ్బా
పవళించే తల్పం
వెచ్చనైన రాళ్ళ మట్టి
నా ఆసనం
వర్షం, గాలీ, ఎండా, నీడా
అందరూ నా సహచరులు.

నీ కడుపు నింపుతా ననే
అమ్మ లేదు
నా వంశోద్ధారకుడివి నువ్వే
అన్న నాన్న లేడు
అదుపులో పెట్టే అక్క లేదు
ఆరడి చేసే అన్న లేడు
తోకలా వెంబడించే
తమ్ముడు లేడు
మళ్ళీ మళ్ళీ మారాం చేసే
చెల్లి లేదు
నువ్వెవరని అడిగే
నాధుడు లేడు
నా దక్షత వహించే
ఉద్ధారకుడు లేడు
నేటికోసం చింత లేదు
రేపటి కోసం ఆత్రం లేదు.

ఒంటరి జీవిని
జగమంతా నా విహార భూమి
నా ఇహ పరాల్ని
నువ్వు శాసించ లేవు
నా ఈ క్షణికానందం , స్వతంత్రం
నువ్వు సంగ్రహించలేవు
నా ఈ చీకూ చింతా లేని విచ్చలవిడి జీవితాన్ని
నువ్వు దోచుకోలేవు!

కావాలంటే నా రాజ్యాన్ని
రేపు నువ్వు ఆనందంగా తీసుకో
నీ ప్రదేశాన్ని మరునాడు మరొకరి కోసం
మనసారా వదులుకో
భవ బంధాలను
సునాయాసంగా తెంచుకో…

అదే పట కుటీర న్యాయానికి న్యాయం!!

********************

బ్రహ్మలిఖితం

రచన: మన్నెం శారద

ఆ పిచ్చి పిల్లనింకెప్పుడిలాంటి స్థలాలికి తీసుకురాకు.
“ప్రొద్దుటే మీ ఊరు బయల్దేరు” అన్నారాయన వెంకట్‌తో.
ఈశ్వరి ఆయన మాటలు విని అర్ధం చేసుకోగల్గితే ఎలా వుండేదో? కాని… అది జరగనే లేదు.
వెంకట్‌ని ఆమె భర్తగా అనుకోవడం మాస్టారి తప్పు.
స్వార్ధంతో కనుపొరలు కప్పుకుపోయిన ఆ నీచుడికి ఆయన చెప్పిన నీతిశాస్త్రం అర్ధం కాలేదు.
కొంచెంలో తను బయటపడ్డానని మాత్రమే సంతోషిస్తున్నదతని హృదయం.
******
ఎక్కడో ఒక పేరు తెలియని పిట్ట వెర్రి ఆనందంతో కూతలు పెట్టింది.
లిఖిత గిలిగింతలు పెట్టినట్లుగా లేచి కూర్చుంది.
ఆ పిట్ట క్షణక్షణానికి రెచ్చిపోతున్నట్లుగా కూత పెంచింది.
లిఖిత గబగబా వెళ్ళి కిటికి తలుపులు తెరిచింది.
ఎదురుగా, దూరంగా బట్టతలల్లా వున్న కొండలు, ఆ వెనుక పరుగులు పెడుతున్న మేఘాలు, కొండవాలులో వివిధ దశల్లో వున్న తేయాకు తోటలు, ఎందుకా పక్షి వెర్రిగా కూస్తున్నదో అర్ధమైంది లిఖితకి.
మనిషి పరవశంలోంచే కళలు పుట్టుకొచ్చేయి. విపరీతమైన సంతోషానికి గురయినప్పుడే అతను చిందులేసేడు. ఎలుగెత్తి అరిచేడు. ఆ చిందులే నాట్యంగా, ఆ అరుపులే సంగీతమై నిలిచిపోయేయి.
అక్కడ ప్రకృతి సోయగాలు చూస్తే ఎవరికైనా హద్దులు మరచి ఆడాలని, పరవశించి పాడాలనిపిస్తుంది.
లిఖిత మొహం కడుక్కుని బేరర్‌ని పిలిచి కాఫీ తాగుతూ “ఇక్కడ చూడదగిన స్థలాలేమిటీ?” అనడిగింది ఇంగ్లీషులో.
“ఇక్కడ ఏ ప్రదేశమైనా అందంగానే వుంటుంది మేడం. ఇది సముద్ర మట్టానికి 1600 అడుగుల ఎత్తులో వుంది. ఈ ఊరు ముద్ర పూజ, నల్లగాని కుండల అనే మూడు కొండవాగుల మధ్య వుంది!” అన్నాడు బేరర్ ఉత్సాహంగా
ఇంకెలా కదపాలో ఆమెకర్ధం కాలేదు.
“టిఫినేముంది?”
“ఇడ్లీ, దోసె, వద”
“అంటే ఇవి మా వేపూ వుంటాయి. మీ కేరళ వంటకాలేమీ లేవా?”
“ఉన్నాయి ఇడియప్పం, పుట్టు”
“పుట్టా? పేరు గమ్మత్తుగా వుంది. ఎలా చెస్తారు?” అనడిగింది లిఖిత.
“బియ్యాన్ని, కొబ్బరిని పొడుగాటి వెదురు గొట్టాల్లో పెట్టి ఆవిరి మీద ఉడికిస్తారు” అని చెప్పేడు బేరర్.
“ఒన్ ప్లేట్ పుట్టు” అంది లిఖిత నవ్వుతూ.
బేరర్ ఉత్సాహంగా వెళ్ళి పుట్టు తెచ్చి పెట్టేడు.
లిఖిత పుట్టు తినడం ప్రారంభించగానే బేరర్ ఆమె మొహంలో భావాల్ని గమనిస్తూ నిలబడ్డాడు.
“చాలా బాగుంది” అంది లిఖిత.
బేరర్ సంతృప్తిగా నవ్వాడు.
“ఇక్కడ మంత్రగాళ్లు, అదే క్షుద్రపూజలు చేసే వాళ్లుంటారటగా?” అనడిగింది లిఖిత.
ఆమె ప్రశ్న అర్ధం చేసుకుని మొహం చిట్లించేడు బేరర్.
“వద్దు మేడం. చాలా డేంజర్. అటెళ్ళకండి” అన్నాడు కంగారుగా.
“ఎటు?” అంది లిఖిత.
అతను ఇబ్బందిగా చూశాడామె వైపు.
“ఇక్కడికి నలభయి కిలోమీటర్ల దూరంలో మరయూర్ అనే ప్రాంతముంది. ఇక్కడ వాటంతటవే పుట్టి పెరిగిన గంధపు వృక్షాలుంటాయి. ఆ వెనుక అడవిలో వాళ్ళుంటారు కాని..”
“ఏంటో చెప్పు బ్రదర్!”
ఆ పిలుపుకే అతను కరిగిపోయేడు.
మీరూరికే చూడాలనుకుంటే అటువైపు వెళ్ళొద్దు. వాళ్ల చేతిలో పడినవాళ్ళు తిరిగి రారు. వాళ్ళు చేసే క్షుద్రపూజలు స్త్రీలు చూడకూడదు”
“ఎందుకు?”
“వాళ్ళ క్షుద్రదేవత కూడా స్త్రీ. వాళ్ల మంత్రాలకి స్త్రీలు వశం కారు. స్త్రీలో కూడా అంతర్గతంగా వుండే శక్తి వాళ్ల మంత్రశక్తుల్ని పారనివ్వదు. అందుకే ఆ ప్రాంతాల్లోకి స్త్రీలని రానివ్వరు”
అతని మాటలు విని ఆమె ఆలోచనలో పడింది.
ఆ వెంటనే ఏదో తోచినట్లు ఆమె కళ్ళు మెరిసేయి.
“మగవాడి వేషంలో వెళ్తే?”
“అంతవసరమా సిస్టర్?”
“అవసరమే. మా డేడి మరణాన్ని మట్టుపెట్టే మంత్రం నేర్చుకోవాలని ఈ అడవుల్లోకి వచ్చేరు. సరిగ్గా ఎక్కడున్నారో తెలీదు. ఆయన్ని వెదుక్కుంటూ వచ్చేను. నా సహాయపడలేవా?” అనడిగింది లిఖిత.
ఆ కుర్రాడి మనసు చలించింది.
“నేనెళ్ళిరానా?” అన్నాడు ఆత్రంగా.
“వద్దు. నేనే వెళ్తాను. నాకు నీదొక డ్రెస్సు కావాలి!”
“వాళ్లు లుంగీ కట్టమంటారు. కుదరదక్కా”
“ఫర్వాలేదు. తెచ్చిపెట్టు”
అతను నిర్లిప్తంగా చూసి వెళ్ళిపోయేడు.
లిఖిత ఆలోచిస్తూ కూర్చుంది.
“తను చాలా సీరియస్సయిన విషయాన్ని తేలికగా తీసుకుంటున్నదేమో. అంత ఇంటీరియర్ ఫారెస్టులోకి తాను మగ వేషమేసి వెళ్ళడం దుస్సాధ్యమేమో. ఏదైనా ప్రమాదం జరిగితే.. తనెలా తప్పించుకురాగలదు. తన దగ్గరెలాంటి ఆయుధమూ లేదు. ఇంతకీ తన తల్లి ఎలా వుందో. తిరిగి తను ఫోన్ చేసే ప్రయత్నమే చెయ్యలేదు. ఆమెని వెంకట్ గుప్పెట్లో పెట్టుకుని ఏ విధంగా సతాయిస్తున్నాడో? అలా అనుకోగానే ఆమెకి వెంటనే తల్లితో మాట్లాడాలనిపించింది. వెంటనే ఆపరేటర్‌కి చెప్పి లైనిమ్మంది.
మరో పది నిమిషాల్లోనే వైజాగ్‌కి లైను దొరికింది. కాని.. ఎంతసేపు రింగయినా రిసీవరెవరూ లిఫ్ట్ చేయడం లేదు.
లిఖిత నిస్పృహగా రిసీవర్ క్రెడిల్ చేసింది.
తల్లి నిజానికి ఆ టైములో ఫాక్టరీలో వుంటుంది. తను లేకపోయినా ఆమె ఏకాగ్రతగా ఫాక్టరీకెళ్లి పనులు చూసుకోగల్గుతున్నదా?
ఎందుకో ఆమె మనసు కీడునే శంకిస్తుంది.
తల్లిని వెంకట్ ఏ విధంగా యిబ్బంది పెడుతున్నాడో తెలీదు. వెంకట్‌లో ఎందుకంత రాక్షసత్వం ఉద్భవించిందో కూఋఆ ఆమెకర్ధం కావqడం లేదు.
“సిస్టర్!”
బేరర్ పిలుపుకి తలెత్తింది లిఖిత.
బేరర్ ఒక కవరు ఆమె చేతికందించి “కట్టుకోండి” అన్నాడు బయట కెళ్తూ.
లిఖిత కవరు తెరచి చూసింది.
ఒక కొత్త లుంగీ, బనీను, టోపీ వున్నాయందులో.
లిఖిత కొంత సంశయంగా వాటిని చూస్తూ కూర్చుంది కాస్సేపు.
తను తండ్రి కోసం అంత దూరమొచ్చింది.
మంచో చెడో, సఫలమో విఫలమో తన ప్రయత్నం తాను చేసి తీరాలి. ఇప్పుడు తను బెదిరి వెనుకడుగేస్తే తనిక జీవితంలో తండ్రిని కలవలేదు.
లిఖిత లేచి టాయిలెట్‌లోకెళ్ళి డ్రెస్ మార్చుకొని అద్దంలో చూసుకుంది.
తన రూపం తనకే నవ్వు తెప్పించింది.
ఒక సున్నితమైన మగపిల్లవాడిలా వుంది తను.
బాబ్డ్ హెయిర్‌ని క్లిప్పులతో బిగించి టోపీ పెట్టుకుని చిన్న బాగ్‌లో తనకు కావల్సిన టార్చిలైటు ఇత్యాదివి సర్దుకొని రూం లాక్ చేసి బయటకొచ్చింది.
బేరర్ ఆమెని వింతగా చూసి నవ్వి “బావున్నావక్కా! రా నిన్ను బస్సెక్కిస్తాను” అన్నాడు.
లిఖిత అతన్ననుసరించింది.
మున్నారు అందాలు చూస్తుంటే మనసు పరవశిస్తోంది.
తాత్కాలికంగా తన సమస్యల్ని మరచి అతనితో బస్టాండుకి చేరుకుంది.
వాళ్లు వెళ్ళేసరికి మరయూర్ బస్ సిద్ధంగా వుంది.
“అక్కా! నీకు మళయాళం రాదు. జాగ్రత్త. ఏదైనా తెలుగు పేరే చెప్పు. ఇంతకీ మీ నాన్నగారెలా వుంటారో తెలుసా?”
“తెలియదు”
ఆమె జవాబు విని ఆతనాశ్చర్యపోయేడు.
“మరెలా కనుక్కుంటావు?”
“అదే తెలియడం లేదు. ఆయన్ని పుట్టేక చూసే అదృష్టం కల్గలేదు. పేరు కార్తికేయన్”
అంది లిఖిత.
“కార్తికేయన్.. కార్తికేయన్” అంటూ ఏదో జ్ఞాపకం చేసుకోవడానికి ప్రయత్నించేడు బేరర్.
కాని అప్పటికే బస్సు ఆ ప్రాంతాన్ని వదిలేసింది.
*****
కేయూరవల్లి మనసు మనసులో లేదు.
కూతురు తిరిగి తనకి ఫోను చేయలేదు. అసలెలా వుందో? వెళ్ళిన వెంకట్ కూడా తిరిగి రాలేదు. తనొక పిచ్చిది. కనీసం వెంకట్‌తోనన్నా తన భర్త ఫోటో ఇచ్చి పంపలేకపోయింది.
ఏం చేయడానికి దిక్కు తోచడం లేదు.
సరిగ్గా అప్పుడే ఆమెకొక టెలిగ్రాం వచ్చింది.
ఆమె ఆత్రుతగా సంతకం పెట్టి దాన్ని తిప్పి చూసింది.
“మీనన్ ఎక్స్‌పైర్డ్. జస్ట్ ఇన్ఫార్మ్‌డ్ నైబర్స్”
అది చూసి ఆమె పాతాళంలోకి కృంగిపోయిహ్నట్లయింది. ఇప్పుడు తమకి సహాయం చేసే మనిషొక్కడూ వెళ్ళిపోయేడు. చాలా దిగులుగా అనిపించింది కేయూరకు.
కష్టాలు అన్ని వైపులనుండి తరుముకొస్తున్న భ్రాంతి కల్గిందామె మనసుకి.
భర్తని వదిలి అనేక సంవత్సరాలు మనోనిబ్బరంగా, తనకు నచ్చిన రీతిలో గౌరవంగా బ్రతికింది తను. కాని ఏదో దుష్టగ్రహ ప్రభావం సోకినట్లుగా తాను అకస్మాత్తుగా అనేక కష్టనష్టాలకి గురవుతున్నది. కన్నకూతురు ఎటెళ్ళిందో తెలియడం లేదు. ఫాక్టరీకి కూడా కష్టాలు సంప్రాప్తించేయి. ఎక్స్పోర్ట్ అయిన స్టాకు తుఫానులో చిక్కుకుని డామేజయింది.
మనిషికి మరణం కన్నా గొప్ప శిక్ష ఒంటరితనం.
ప్రస్తుతం ఆమె పరిస్థితి అదే.
అది కూడా మానసికమైతే అదొక ప్రత్యక్ష నరకం.
కేయూరవల్లి పిచ్చిపట్టినట్లు గదంతా కలయ తిరిగింది కాస్సేపు. అప్పుడే ఆమె టెలిఫోన్ రింగయింది.
ఆ ఫోను లిఖిత నుండయి వుంటుందనే ఆత్రుతతో కేయూరవల్లి గబగబా వెళ్ళి రిసీవర్ ఎత్తింది.
“హలో నేను రాజ్యలక్ష్మిని”
రాజ్యలక్ష్మి ఆంధ్రా యూనివర్సిటీలో ప్రొఫెసర్. శిరిడిసాయి డివోటి. అప్పుడప్పుడు సత్సంగం పేరుతో సాయి భక్తుల్ని ఒక చోట చేర్చి సాయి సూక్తులు పారాయణం చేస్తుంటుంది. ఉచిత వైద్య సదుపాయాలు, అన్నదానాలు చేయడమ ఆమె కార్యక్రమాలు. ఆమె కేయూరకి స్నేహితురాలు.
“ఏంటి?” అంది కేయూరవల్లి నెరసంగా.
“ఏంటంత నీరసంగా మాట్లాడుతున్నావు? లిఖిత రాలేదా?”
“లేదు”
“ఏ విషయమూ తెలియలేదా?”
“లేదు.”
“సరే. ఒక పని చెయ్యి. ఇప్పుడు వెంటనే నా దగ్గరకి బయల్దేరిరా. ఇక్కడికి నందనం నుండి బాబా భక్తులొకరొచ్చేరు. ఆయన్ని కలిస్తే నీకేదైనా పరిష్కారం కనిపించొచ్చు”
“సరే!” అంది కేయూర.
అనుకొన్న వెంటనే కారు తీసుకుని రాజ్యలక్ష్మి ఇంటీకి బయల్దేరింది.
మనసులో ఏవేవో ఆలొచనలు
అసలు దేవుడున్నాడా?
దేవుడున్నప్పుడు దయ్యమూ వుంటుందా?
దేవుడుంటే మంచివాళ్లకెందుకీ కష్టాలు?
దేవుడు నిర్వికారుడంటారు కదా, మరెందుకిన్ని రూపాలు వెలిసేయి. కేయూర పిచ్చిపిచ్చిగా ఆలోచిస్తూ రాజ్యలక్ష్మి ఇల్లు చేరింది.
కేయూరని సాదరంగా ఆహ్వానించింది రాజ్యలక్ష్మి.
నందనం నుండి వచ్చిన శర్మగారు కేన్ చెయిర్‌లో కూర్చుని ఉన్నారు. అప్పుడే కొంతమంది భక్తులు ఆయన రాక తెలిసి వచ్చి ఆయనకి నమస్కరిస్తున్నారు. ఏవేవో సందేహాలడుగుతున్నారు.
కేయూరవల్లిని చూడగానే ఆయన మందహాసం చేసేరు.
కేయూర నమస్కరించింది.
“మనిషి ప్రాకృత ఆలోచనే దేవుడు. అతని వికృత దృక్పధమే దయ్యం. తెలిసిందిగా..” అన్నారాయన.
కేయూర ఉలిక్కిపడినట్లుగా చూసిందతనివైపు. తను కారులో వేసిన యోచనీయనకెలా తెలిసింది.నిజంగా ఇతనేదో దైవాంశభూతుడేమో. అనుకుని మనసులో.
“రామ్మా కూర్చో”
కేయూర చాప మీద కూర్చుంది.
“నాలో ఏ అద్భుత శక్తి లేదు. నేనూ మీలాంటి మనిషినే. అన్ని కష్టాలూ చూసాను. కడగళ్ళు పడ్డాను. కన్నీళ్లు కార్చేను. ఎవరో సాయిని నమ్ము అన్నారు. ఆ రోజు నుండి సాయిని ప్రార్ధిస్తూ వచ్చెను. ఆయన్ని నేను ఏమీ అడగను. నన్నెవరు కష్తపెట్టినా, అవమానించినా, మోసగించినా నేను సాయి ఎదురుగా కూర్చుని ఆ నీచుల బారి నుండి నన్ను రక్షించమని ప్రార్ధిస్తాను. అంతేగాని వారిని దండించమని అడగను. నాకిది కావాలని కోరను. అలా అలా బాబాకి నేను సన్నిహితుణ్ణయ్యేను. చాలామంది నాలో ఏదో శక్తి వుందనుకుంటారు. ఆ శక్తి నీలోనూ వుంది తల్లి. నీవు కూడా భక్తురాలివేగా?”
అతని మాటలు మంత్రముగ్ధురాలిగా విన్నది కేయూరవల్లి. అతని కళ్ళలో ప్రేమ, వాత్సల్యం తొణికిసలాడుతున్నాయి.
రాజ్యలక్ష్మి వాళ్లందరికీ కాఫీలు తెచ్చిచ్చింది.
అందరూ వెళ్ళిపోయేక రాజ్యలక్ష్మి అతని దగ్గరగా కూర్చుంది.
“స్వామి! కేయూర కూడా చాలా భక్తురాలు. కాని ప్రస్తుతం ఆమె కాలం బాగా నడవటం లేదు. మానసికంగా చాలా క్షోభననుభవిస్తోంది. భర్త జడ, కూతురి జాడ తెలియడం లేదు. ఫాక్టరీలో కూడా నష్టాలు ప్రారంభమయ్యాయి. ఏదైనా మార్గం చెప్పండి!” అంది వినయంగా.
ఆయన కేయూరవైపు చూసి నవ్వారు.
“నేనెవర్నమ్మా మార్గం చెప్పడానికి. సాధనలచే అందరాని యసాధ్య వస్తువు సాయినామము. శోధనలు ఉడుగంగ గన్నడు చోద్యమీ శ్రీ సాయి నామం. నీవెంత తీవ్రంగా ప్రార్ధిస్తే అతనంత వేగంగా నీ సమస్యల్ని పరిష్కరిస్తాడు” అన్నారాయన.
కేయూరవల్లి అతనివైపు చూసింది.
“ఏంటి సందేహిస్తున్నావు?” అనడిగేడాయన.
“ఇంతవరకు మనస్థయిర్యంగానే బతికేను. ఎవరిచేతనైనా మోసపోయేవేమోగాని మోసగించలేదు. కాని.. ఇప్పుడేదో బలం కోల్పోతున్నట్లుగా వుంది. దిగులుగా వుంది” అంది కేయూర దీనంగా.
“బలిమి లేదను వగచు వారికి
బలము తానౌ సాయినామము
బలము చే గర్వించు వారికి
బల్లెమీ శ్రీ సాయి నామము”
“నీకేం భయంలేదు. సదా సాయిని జపించి నిమిత్త మాత్రురాలినై చూస్తూ కూర్చో. అతనే నీ ఛత్రం పడతాడు. అతనే నీ శత్రువులని కాలరాస్తాడు. నువ్వెంత నిజాయితీగా వుంటే ఆయన నీకంత త్వరితంగా దర్శనమిస్తాడు. మీ అమ్మాయికేం భయం లేదు. ఆమె విజయం సాధిస్తుంది. ఇవి బాబా చెబుతున్న పలుకులు. నావి కావు. ఈ విభూది పొట్లం గుమ్మానికి కట్టు. నీ ఇంట్లోకి శత్రువు రాలేదు” అన్నాడాయన ఒక విభూది పొట్లం ఇస్తూ.
కేయూర అతనికి నమస్కరించి బయటికి నడిచింది. రాజ్యలక్ష్మి ఆమెననుసరించింది.
భయపడకు. నీ పూజలూరికే పోవు. నీవు ఎవరి కొంపలూ ముంచలేదు. ఎవరి జీవితాలూ నాశనం చేయలేదు. నిన్ను భగవంతుడు సదా కాపాడుతాడు” అంది ఓదార్పుగా.
కేయూర చిన్నగా నవ్వడానికి ప్రయత్నించి “వస్తాను” అంది మెట్లు దిగుతూ.
ఆమె కారెక్కి బయల్దేరే వరకూ చూస్తూ నిలబడింది రాజ్యలక్ష్మి. కారెళ్లిపోయేక రాజ్యలక్ష్మి లోపలికొచ్చింది.
“ఆమె పెద్ద ఆపదలో వుంది. ఒక దుర్మార్గుడు ఆమె ఆస్తిని కాజేసే పథకం తయారుచేస్తున్నాడు. కాని.. అది జరగదు. ఆమె జోలికెళ్ళిన వాళ్లు వాళ్ళ కళ్ళు వాళ్ళే పొడుచుకుంటారు” అన్నారు శర్మగారు స్వగతంలా.
రాజ్యలక్ష్మి అతనివైపు చిత్రంగా చూసింది.
ఆయన చిన్నగా నవ్వి కళ్ళు మూసుకున్నారు.
“రుజువుగా వర్తించువారికి
రుజువు తాజౌ సాయినామము
రుణ విమోచనమైన ముక్తికి
రూపమీ సాయినామము.
ఆయన గొంతులో భక్తి పారిజాత పరిమళంలా వెల్లివిరుస్తోంది.
*****
ఆ అడవిలో బస్సు చిత్రవిచిత్రమైన మెలికలు తిరుగుతూ హైలీ ఎలివేటెడ్ రోడ్డుల మీద కొండ చిలువలా పాకుతూ వెళ్తోంది.

ఇంకా వుంది..

మాయానగరం 43

రచన: భువనచంద్ర

“మరోసారి కల్తీ సారా పేరుతో మారణహోమం సాగిస్తే?” చాలా మెల్లగా స్పష్టంగా అన్నాదు శామ్యుల్‌రెడ్డి సర్వనామంతో.
“నో..” స్థిరంగానూ, స్పష్టంగానూ అన్నాడు సర్వనామం.
“అదే అడుగుతున్నాను. ఎందుకు వొద్దని?” చికాగ్గా అన్నాడు శామ్యూల్‌రెడ్డి. ప్రధాన సమస్య బోస్. గత రెండు నెలలుగా బోస్ పిచ్చెక్కినట్టు ప్రవర్తిస్తున్నాడు. గుడిసెలు, సిటీలోనే కాదు, ఏ వార్డు నించి ఎవరికి ఏ సమస్య వొచ్చినా తక్షణం ఆ సమస్యని పరిష్కరిస్తున్నాడు. తనవల్ల కాలేకపోతే ఆ సమస్యని అధికారుల దగ్గరికీ, మంత్రులదగ్గరికి తీసుకుపోతున్నాడు. ఓ రాత్రి లేదూ, పగలూ లేదు. గా.మో.క వీధిలో తనింట్లోనే యీ మధ్య వుంటున్నాడు. దాంతో శామ్యూల్‌రెడ్డికి గంగవెర్రులెత్తుతోంది.
అతిత్వరలో మధ్యంతర ఎన్నికలొస్తాయన్న విషయం పుకారు స్టేజి దాటి ఎలక్షన్ కమీషన్ కోర్టులో పడింది. ఒకవేళ ఇద్దరూ అదే సీటుకి పోటీ చేస్తే గెలిచే చాన్సు బోసుబాబుకే వుందని శామ్యూల్‌రెడ్డీ అభిప్రాయం.
“నీ నియోజకవర్గం ఓటర్లని నువ్వే చంపితే, ఓట్లు పోగొట్టుకునేది కూడా నువ్వే. పోలయిన ప్రతీ ఓటూ నిన్ను గెలిపించే ఆఖరి మెట్టు అని అనుకున్న నాడే నువ్వు గెలుపు బాట మీద నిలబడగలవు. కొన్ని ఓట్లు పోయినా ఫరవాలేదనుకునేవాడు ఓటమిని కొని తెచ్చుకున్నట్లే” తాపీగా అన్నాడు సర్వనామం.
“అయితే నన్నిప్పుడు ఏం చెయ్యమంటావూ? చేతులు ముడుచుకుని కూర్చోనా?” చికాగ్గా అరిచాదు శామ్యూల్.
“నన్నడిగితే దానికన్నా మంచిపని ఇంకోటి లేదు” నవ్వాడు సర్వనామం.
“మనం ఇలా ఏమీ పట్టనట్టు వుండబట్టే బోస్‌గాడి పేరు మారు మ్రోగిపోతోంది” అక్కసుగా అన్నాడు శామ్యూల్.
“రెడ్డిగారూ.. మీరెప్పుడైనా నాటకపోటీలు చూశారా? అందులో ఏ నాటకానికి మార్కులు ఆ నాటకానికో, నాటికకో సిన్సియర్‌గానే వేసేస్తారు జడ్జీలు. వాటిల్లో చాలాసార్లు చివరగా చేసినవాళ్ళు పరమచెత్తగా నటిస్తే మనమేమీ చెప్పలేం. అది వేరే విషయం. కొన్ని విషయాల్లో ఫస్త్ ఇంప్రెషన్ బెస్ట్ ఇంప్రెషన్. అయితే చాలా విషయాల్లో ముఖ్యంగా రాజకీయాల్లో లాస్ట్ ఇంప్రెషనె బెస్ట్ ఇంప్రెషన్. చివరిగా పీల్చిన సిగరెట్, పప్పూ, చివరగా తాగిన కాఫీగుక్కలాగా, చివర తీసుకున్న లంచమే, పుచ్చుకున్న వారి మనసులో సిన్సీయారిటీని పెంచుతుంది. అంతేకాదు. అసలే మన ప్లానేమిటొ తెలియక ఎదుటివాడు పిచ్చ కన్‌ఫ్యూజ్ అయ్యేది కూడా చివరికాకా చేతులు ముడుచుకుని కూర్చుండటం వల్లనే. పులికైనా సింహానికైనా, వేటకుక్కకైనా ఆఖరికి ఎలుకని వేటాడే పిల్లికైనా విజయం సాధించాలంటే కావల్సింది పుష్కలమైన పేషెన్సు. ఆ పేషన్స్ లేనివాడు దేనికీ కొరగాడు.” వివరించాదు సర్వనామం. అసలేం మాట్లాడాలో కూడా అర్ధం కాలేదు శామ్యూల్‌రెడ్డికి. సర్వనామం చెప్పేవన్నీ శాస్త్రీయమైన సలహాలే. కాదనడానికి వీల్లేనివీ. కానీ, అవతల బోస్ పాప్యులారిటీ కొండలా పెరుగుతోంది. సైలెంటైపోయాడు శామ్యూల్‌రెడ్డి.
“మీరు సైలెంటయ్యారంటే ఏదో తీవ్రంగా ఆలోచిస్తున్నారని నా అనుభవం. ఒకవేళ నా మీదా, నా చేతల మీద మీకు నమ్మకం లేకపోతే O.K నేనేమీ వద్దని పట్టుబట్టను. నా మాట వినాలని అసలు అడగను. ఒకవేళ మీకు మీరే ఏదన్నా చేద్దామనుకుంటే మాత్రం బాగా ఆలోచించండి. ఒకటికి వందసార్లు ఆలోచించండి. ఎందుకంటే, మీది నా అంత వక్ర బుద్ధి కాదు.” నవ్వి లేచాడు సర్వనామం.
అసలేం మాట్లాడాలో, ఏ జవాబివ్వాలో కూడా తెలియలేదు శామ్యూల్‌రెడ్డికి. కానీ మనసులోని మంత్రాంగం ఆగలేదు. అది ఆగదని సర్వనామానికీ తెలుసు. అతని ఆలోచన వెనక్కి పరిగెత్తింది.
*****
“నవనీతం ఇపుడు గర్భవతంట” అన్నాదు రొయ్యబాబు. ఎప్పుడూ ఏనాడూ ఎవరెదుటా బయటపడని సర్వనామం ‘ఆ’ అని షాక్ తిన్నాడు. అది గమనించినా గమనించనట్టే, “ప్రస్తుతం నవనీతంగారి పరిస్థితి చాలా క్లిష్టమైనది. ఒకవైపు పరమశివంగాడి పగ, మరోవైపు యీ గర్భం తెచ్చిన మానసిక సంక్షోభం. బోస్‌కీ, నవనీతానికీ మధ్య పూర్తిగా ఏ సంబంధాలూ ప్రస్తుతం లేవు. ఆ విషయమూ ఖచ్చితమైన ఇన్‌ఫర్మేషనే. అన్నట్టు…” ఆగాడు రొయ్యబాబు. “నువ్వెళ్లు… అవసరమైనప్పుడు పిలుస్తా. పరమశివాన్ని క్షణం కూడా వదలొద్దు. అవస్రమైతే నమ్మకమైన వాళ్లని కుదుర్చుకో..” వంద రూపాయల కట్ట ఒకటి రొయ్యబాబుకిచ్చి అన్నాడు సర్వనామం.
“థాంక్స్” తీసుకుని బయటికి నడిచాడు రొయ్యబాబు. అతని పెదాల మీద చిన్న చిరునవ్వు మొలకని సర్వనామం గుర్తించాడు. రొయ్యబాబు బయటికి వెళ్లాక ఓ సుదీర్ఘ నిశ్వాసం వెలువడింది సర్వనామం నాసిక నించి.
” ఏం చెయ్యాలి? మనసులో వేస్కున్న లెక్క ప్రకారం నవనీతం గర్భవతి అయితే ఆ గర్భంలో పెరిగే శిశువు నాదే…!” పదొసారి మనసులో అనుకున్నాడు సర్వనామం. తండ్రి కాబోతున్నాడనే ఆలోచనే అతన్ని ఉత్సాహపు శిఖరం మీద నిలబెట్టింది. మరో ఆలోచన మనసులోకి రానీయకుండా నవనీతం ఆధ్వర్యంలో నడిచే సారా అంగడి వైపు పరిగెత్తాడు.
తలుపులు బార్లా తెరిచి వున్నాయి. లోపలికెళ్ళి చూస్తే ముఖం అంతా వాచిపోయి చచ్చినట్టు పడుంది నవనీతం. రెండు చేతుల్తో ఆమెని ఎత్తుకుని బయటికొచ్చి కనిపించిన రిక్షాలో ఆమెని కూచోబెట్టి తనూ ఎక్కి హాస్పిటల్‌కి పోనిమ్మన్నాడు. హాస్పిటల్ రాగానే చేతికి అందినంత డబ్బు తీసి రిక్షావాడికిచ్చి ఆమెని ఎత్తుకుని హాస్పిటలు మెట్లెక్కాడు. రిక్షావాడు ఆశ్చర్యంగా అతనికేసి చూశాడు. “అయిదురూపాయిలు ఇవ్వాల్సిన చోట అయిదొందలు ఇచ్చాడీ పిచ్చోడెవడో. ఆ నవనీతం బోసుబాబు ‘ఇలాకా’. మరి వీడెవడూ? ఈ సంగతి బోసుబాబుకి చెబితే?” తనలో తనే విశ్లేషించుకున్నాడు రిక్షావాడు. “ఊహూ చెప్పకూడదు. ఆయమ్మని చూస్తే చావుదెబ్బలు తిన్నట్టుంది. ఆయమ్మ ఒంటిమీద చెయ్యేసే దమ్ము బోసుబాబుకి తప్ప ఇంకెవరికుంటాడి?. అందుకే ఎవుడో ఆయమ్మని హాస్పిటల్లో చేర్చిన సంగతి చెప్పకూడదు. అనవసరపు తలనెప్పి మనకెందుకూ?” అని నిశ్చయించేఉసుకున్నాడా రిక్షాడ్రైవరు.

రెండో జీవితం .. 5

రచన: అంగులూరి అంజనీదేవి

ఆకులు కదిలినట్లనిపించి ఇటు తిరిగాడు ద్రోణ.
వెన్నెల నీడ కొబ్బరాకుల సందుల్లోంచి శృతిక మీదపడి కదులుతుంటే ఆమె వేసుకున్న లైట్ బ్లూ కలర్‌ నైటీ మీద నల్లపూసల దండ మెరుస్తోంది. ఒక్కక్షణం అతని కళ్లు అలాగే నిలిచిపోయాయి.
”ఒక్క నిముషం శృతీ! వస్తున్నా”… అంటూ కాల్‌ కట్ చేసి భార్య వైపు రెండడుగులు వేశాడు.
”వస్తారులెండి! ఏదో ఒక టైంకు… ఇక్కడేం జరుగుతుందో చూద్దామని వచ్చాను” అంది శృతిక.
ఏం జరుగుతోందని చుట్టూ చూసి, ‘ఏం లేదిక్కడ’ అన్నట్లు భుజాలు ఎగరేశాడు.
అతని భుజాల కదలిక చూడానికి గమ్మత్తుగా అన్పించినా, మనసు మండుతోంది శృతికకు…
”ఇది తట్టుకోలేకనే మా అక్కయ్య వాళ్ల ఇంటికెళ్లి ఖర్మకాలి పాప చెయ్యి విరగ్గొట్టి వచ్చాను. మా నాన్న నన్ను తిట్టిన తిట్టు తిట్టకుండా తిడుతున్నాడు. ఇంకెప్పుడూ అక్క దగ్గరకి వెళ్లొద్దన్నాడు. మొన్న వాళ్లత్తగారు నోటి కొచ్చినట్లు మాట్లాడారట. ఇప్పుడు నేనెక్కడికి వెళ్లాలి. ఇక్కడ వుండలేకపోతున్నా..” అంటూ తల పట్టుకొని ఒక్క వుదుటన కింద కూర్చుంది. మనసంతా వికలమైన దానిలా కుంగిపోతోంది.
”నువ్వు డిస్టర్బ్‌ అవుతావనే పైకొచ్చాను. ఇప్పుడు నీకేంటి ఇబ్బంది?” అన్నాడు. అంతకన్నా ఇంకేం మాట్లాడాలో అతనికి తోచడంలేదు.
”నేను డిస్టర్బ్‌ అవుతానని కాదు. మీ ఇద్దరి మాటలకి ప్రైవసీ కోసం పై కొచ్చారు. నేనేం చిన్నపిల్లను కాను. నాకిలాంటివి బాగా తెలుసు. నేను హాస్టల్లో వుండి చదువుతున్నప్పుడు కొందరమ్మాయిలు మీలాగే ఎప్పుడు చూసినా మొబైల్‌లో మాట్లాడుతుండే వాళ్లు..” అంది పిచ్చిదానిలా అరుస్తూ.
ద్రోణ బిత్తరపోతూ…” ఎవరితో…?” అన్నాడు.
”వాళ్ల లవర్స్‌తో… వాళ్లకో టైమంటూ వుండేది కాదు. పక్కవాళ్లకి డిస్ట్రబెన్స్‌ అనేది లేదు. ఇదిగో ఇలాగే మీలాగే వాళ్లుకూడా నావల్లకాదు ఇలాగైతే…’ అంది ఆవేశంతో రొప్పుతూ లేచి నిలబడి.
…అతను సూటిగా ఆమెనే చూస్తూ… ”ఆముక్త నా లవర్‌ కాదు. రైటర్‌. మాకొచ్చే డౌట్స్ ను క్లియర్‌ చేసుకుంటున్నాం… అంతే ఇంకేం లేదు” అన్నాడు చాలా నిజాయితీగా.
”నాకు నా హాస్టల్‌ ఎక్స్‌పీరియన్స్‌ లేకుండా వుంటే నేను కూడా అలాగే అనుకునేదాన్ని… ఇప్పుడలా అనుకోను. ఎందుకంటే ఎవరైనా ఒక వ్యక్తిని మనసులో వుంచుకున్నప్పుడు ఇంకో వ్యక్తితో మనసు పంచుకోలేరు. మీరలా కాదు. మీ బొమ్మల్ని మెచ్చుకున్న ప్రతి ఒక్క స్త్రీకి మీ మనసుని, మాటల్ని పంచేస్తారు.” అంది చాలా స్థిరంగా..
అసహనంగా చూశాడు. ఆమెనెలా నమ్మించాలో అర్థంకాక..
”ఆముక్త నాకన్నా వయసులో పెద్దది. ఇంకెప్పుడూ మా ఇద్దర్ని ఆ దృష్టితో చూడకు…” అన్నాడు.
”సీత కూడా రాముడికన్నా వయసులో పెద్దదట… మన క్రికెట్ ప్లేయర్‌ సచిన్‌ భార్యకూడా అతనికన్నా పెద్దదేనట. ఇలాంటి కబుర్లు నాతో చెప్పకండి! నాకు ప్రపంచం బాగా తెలుసు” అంది.
”అవున్లే! హాస్టల్లో వుండి చూశావుగా…” అన్నాడు వ్యంగ్యంగా.
…అతని వ్యంగ్యాన్ని గమనించకుండా ”ఈసారి ఆముక్త వచ్చి మీ గదిలో కూర్చుందనుకోండి! అప్పుడు చెబుతా!” అంది బెదిరిస్తూ…
”ఏం చెబుతావ్‌?” అన్నాడు.
”వ్యాక్యుమ్‌ క్లీనర్‌తో కొడతా!” అంది.
”కొడతావా? కొత్తగా వేసిన నా బొమ్మని చూడ్డానికి రేపే వస్తానంది.” అన్నాడు లోలోన కంగారుపడ్తూ… ఆ బొమ్మని మంచి కాన్సెప్ట్‌తో, గ్రేస్‌తో వేశానని దాన్ని ముందుగా ఆముక్త చూసి కాంప్లిమెంట్ ఇవ్వాలని అతను ఆశిస్తున్నాడు.
”రానీ! చెబుతా!” అంది ఊగిపోతూ.
ఆ మాటతో ఒక్కక్షణం ఆలోచించాడు.
అతనలా ఆలోచిస్తుంటే…
”జోకనుకుంటున్నారేమో! మొన్న తన చీరమీద కావాలనే కాఫీ పోశాను. మీరు పొరపాటున పడ్డాయనుకుంటున్నారు. మీరు నన్ను సరిగ్గా అర్థం చేసుకోవటంలేదు” అంది
…లోలోన ఆశ్చర్యపోతూ మెల్లగా ఆమెను దగ్గరకు తీసుకొన్నాడు. మాటలతో ఆమెలోని ఫైర్‌ను తగ్గించాడు.
”ఓ.కె. శృతీ! నీకు నచ్చని పని నేనేం చెయ్యను” అన్నాడు.
”మరి ఫోన్‌ కాల్స్‌?”
”కట్ చేస్తా…!”
హాయిగా నవ్వింది శృతిక. ఆ నవ్వులోని జీవానికి వెన్నెల కూడా వెనుకంజవేసింది.
”మరి ఇంటి కొచ్చిన వాళ్ల మీద కాఫీ పొయ్యటం, వ్యాక్యూమ్‌ క్లీనర్‌తో కొట్టటం లాంటివి చెయ్యకూడదు.” అన్నాడు.
”అలాగే ! చెయ్యను”. అంది
”మాట ఇవ్వు…” అంటూ చేయి చాపాడు
చేతిలో చెయ్యివేసి మాట ఇచ్చింది
”రేపు ఆముక్త వస్తుంది. నువ్వు మాట నిలుపుకోవాలి” అన్నాడు
”ఆ… ” అంటూ కళ్లూ, నోరు ఒక్కసారే తెరిచింది. వెంటనే అతను ఆమె కనురెప్పలపై తన పెదవులతో చేసిన మౌన మృదంగానికి ఆమె పెదవులు నెమ్మదిగా మూసుకున్నాయి.
*****
ఆముక్త ఫోన్‌ చెయ్యగానే లిఫ్ట్‌ చేసి, ఆమె చెప్పిన మాటలు విని స్టాచ్యూలా నిలబడింది సంవేద.
ఒక్క క్షణం మాటలు రాలేదు ఆమెకు.
వెంటనే అత్తగారి దగ్గరకి వెళ్లి.. ”మీరు నిశితను బయటకు పంపారా అత్తయ్యా?” అంది
దేవికారాణి నిర్లక్ష్యంగా తలతిప్పి మాట్లాడలేదు. సంవేద ‘ఉఫ్‌’ అంటూ సహనాన్ని కూడదీసుకుని… ”మీకేదైనా అవసరమైతే నాకు చెప్పండి! నేను వెళ్లి తెస్తానని చాలాసార్లు చెప్పాను. మీరెందుకిలా దాన్ని బయటకి పంపుతున్నారు?” అంది.
”హు… నువ్వా!! నువ్వు ఈ రోజు తెమ్మంటే రేపు తెస్తావు. ఇప్పుడు పిలిస్తే ఇంకోగంటకి పలుకుతావు. నీ సంగతి నాకు తెలియదా?” అంది
”ఇదో నెపం నానెత్తిన పెట్టి దాన్ని పంపుతారా? దానికేమైనా జరిగితే?” అంది. సంవేద కళ్లలో నీళ్లు కదులుతున్నాయి.
”ఏం జరుగుతుంది? మరీ ఆకాశం నుంచి వూడిపడలేదు నీ చెల్లెలు… ఆ కుంటిదాని జోలికి ఎవరూ పోర్లే అయినా నువ్వు చెయ్యక, అది చెయ్యక ఎవరు చేస్తారు నా పనులు?”
”పనులు ! పనులు ! ఇది తప్ప ఇంకోమాట రాదా? ఛ, ఛ…” అంది ఇరిటేషన్‌గా చూస్తూ సంవేద.
” మూతెందుకు అన్ని వంకర్లు తిప్పుతావ్‌?” అంది దేవికారాణి.
”వంకర్లు తిప్పానా? వక్ర దృష్టితో చూస్తే అన్నీ వంకర్లే కన్పిస్తాయి లెండి!” అంది వత్తి పలుకుతూ సంవేద.
”అత్తను పట్టుకొని అండీ అంటావా? ఇదిగో! నా మెతకతనాన్ని చూసి, తెగరెచ్చిపోతున్నావు నువ్వు…” అంది దేవికారాణి.
”మీరు మెతకా? నవ్విపోతారు వింటే! ఎవరూ లేకనే కదా దాన్ని నా దగ్గర వుంచుకొంది. కాలులేదన్న జాలికూడా లేకుండా బయట పనులు దానితో చేయిస్తారా? అసలు మీకు హృదయం వుందా? మూసుకుపోయిందా? అంది సంవేద.
”అమ్మో ! అమ్మో! నా గుండె మూసుకుపోయిందంటావా? ఊపిరాడక నేను చచ్చిపోవాలనేగా.. అసలే జ్వరమొచ్చి నేను బాధపడ్తుంటే..! మీకు నాలాంటి అత్తకాదే బండబూతులు తిట్టే అత్త కావాలి. అప్పుడు కాని దారిలోకి రారు…” అంది చేతులు చాలా హుషారుగా తిప్పుతూ…
”ఇప్పుడు దారిలో లేమా?” అంది సంవేద.
”ఏం దారి మీ దారి? తల్లీ,దండ్రీ లేనప్పుడు అణిగి, మణిగి వుండాలని తెలియదా? నా ఇంటి కోడలిగా వచ్చి నువ్వూ – నీతో పాటు వచ్చి అది అదృష్టవంతులైపోయారు. లేకుంటే ఈ రోజుల్లో కొంతమంది అత్తలు రెండో కంటికి తెలియకుండా కోడళ్లను ఎలా హింసిస్తున్నారు?
మాటకుముందే ముక్కుమీద కొట్టి అది బెదిరి రక్తమొస్తే అదేదో రోగమంటున్నారు. సుత్తులతో తలమీద కొట్టి కుట్టుకూడా వేయించకుండా దూదిపెట్టి వుంచుతున్నారు. అదేమని ప్రశ్నిస్తే ‘నా కోడలికి పిచ్చి పట్టిందని’ ఎర్రగడ్డ ఆసుపత్రిలో చేరుస్తున్నారు. ఇవన్నీ మీకెలా తెలుస్తాయ్‌ బయటకెళ్లి చూస్తే కదా! చిన్నపని చెప్పినా అదేదో గడ్డపార చేతికిచ్చి బావి తవ్వమన్నట్లు మాట్లాడుతుంటారు…” అంది దేవికారాణి.
” మీ నోట్లోంచి గడ్డపారలు, సుత్తులు వస్తున్నప్పుడు నేనేం మాట్లాడాలి అత్తయ్యా! ఆడపిల్ల పుట్టింటినుంచి మెట్టినింటికి వచ్చినప్పుడు అక్కడ తీసి ఇక్కడ నాటిన పూలమొక్కతో సమానమంటారు. వేర్లు కుదురుకుని, కుదుటపడే దాకా మంచిపోషణ, ఆదరణ అవసరం… అలాటిది మరచిపోయి, అనాదల్ని చూసినట్లు చూస్తుంటే ఏం చేయాలి?
ఈ రోజు ఆముక్త చూడకుంటే ఆ నలుగురు మగపిల్లల చేతుల్లో నిశిత ఈ పాటికి చచ్చిపోయి వుండేది…” అంది సంవేద.
ఏమిటి! మగపిల్లలు వెంటపడ్డారా?” అంటూ జీవితంలో ఎప్పుడు పోనంతగా ఆశ్చర్యపోయింది దేవికారాణి.
”అవునట… కాలేజీ అబ్బాయిలు…” అంటూ సంవేద ఏదో చెప్పబోతుంటే…
”అర్థమయిందిలే… అదేదో ర్యాగింగంటారే.. అదయివుంటుంది. అయినా వాళ్ల కాలేజి అమ్మాయిల్ని చేసుకోవాలి కాని దీని వెంటెందుకు పడటం? ఆ.. ఇలాంటివన్నీ మామూలే…” అంది.
”మీరింత తేలిగ్గా ఎలా మాట్లాడగలుగుతున్నారత్తయా?” అంది సంవేద.
”ఏముందక్కడ జుట్టుపీక్కోటానికి?”
”మీరెందుకు పీక్కుంటారులెండి జుట్టు!”
”నువ్వేదో తేడాగా మాట్లాడుతున్నావ్‌ సంవేదా!”
”తేడా ఏముంది ఇందులో.. నలుగురబ్బాయిలు నిశితను కార్లో ఎక్కించుకోబోతుంటే ఆముక్త చూసి కాపాడింది. ఇప్పుడది ఆముక్త ఇంట్లోనే వుంది. అందుకే దాన్ని బయటకు పంపొద్దంటున్నాను.” అంటూ సంవేద విసురుగా అక్కడ నుండి వెళ్లబోతుంటే….
”ఆగు…” అంది గట్టిగా దేవికారాణి. ఆగింది సంవేద.
పక్కరూంలో నిద్రపోతున్న శ్యాంవర్ధన్‌ ఆ అరుపుకి నిద్రలేచి వాళ్ల దగ్గరకి వచ్చాడు.
”కాలు లేదనే గాని చూట్టానికి అది బావుంటుందని నేను చెప్పలేదా? ఎవరి కళ్లు దానిమీద పడినా తిప్పుకోవటం కష్టం… దాన్ని కాపాడటం మావల్ల కాదు. రేప్పొద్దున ఏదైనా జరిగితే మాకు మాటలొస్తాయి. వెంటనే పంపించివెయ్‌!” అంది దేవికారాణి.
”ఎక్కడికి?”
”ఎక్కడికని నన్ను అడుగుతావేం?”
”మాకెవరూ లేరు. దానికి నేను – నాకు అది తప్ప…” అంది సంవేద వాళ్లెందుకు వాదన పెట్టుకుంటున్నారో అర్థంకాక… ”అసలేం జరిగింది?” అంటూ వాళ్లిద్దరి మధ్యలోకి వెళ్లి నిలబడ్డాడు శ్యాంవర్ధన్‌.
జరిగింది చెప్పింది సంవేద.
”నేను వెళ్లి నిశితను తీసుకొస్తాను. మీ ఇద్దరు గొడవ ఆపి పనులు చూసుకోండి!” అంటూ షర్ట్‌ వేసుకొని ఆముక్త ఇంటికెళ్లాడు.
దారిలో ఓసారి నిశిత ముఖాన్ని గుర్తుచేసుకోవటానికి ప్రయత్నించాడు. స్పష్టత రానట్లు కష్టంగా అన్పించినా మళ్లీ, మళ్లీ ఆమె ముఖాన్ని తన అంతః చక్షువుతో తడిమి చూశాడు… వాళ్లు అనుకోవటమే కాదు. నిశిత అతని కళ్లకి కూడా అందంగానే కన్పించింది.
శ్యాంవర్ధన్‌ వెళ్లేటప్పటికి… ఆముక్త పెట్టిన అన్నం తిని, తనను తీసికెళ్లానికి ఎవరొస్తారా? అని ఎదురుచూస్తోంది నిశిత. ఆమె ముఖం చూస్తుంటే బాగా భయపడినట్లనిపిస్తోంది.
జాలిగా అన్పించింది శ్యాంవర్ధన్‌కి..
…అంతేకాదు నిమ్మాకు రాసుకొని నిగనిగలాడుతున్నట్లు కన్పిస్తున్న నిశిత ముఖాన్ని అందమైన చేతుల్ని ఒక్కక్షణం తన చూపులతో కొత్తగా, రహస్యంగా తడిమాడు. అతని చూపులు అతనికే చిత్రంగా అన్పించాయి.
ఎయిర్‌ కండిషన్డ్‌ రూంలో మెత్తి కార్పెట్ మీద హుందాగా నడుచుకుంటూ వచ్చి… ”నిశితను ఒంటరిగా ఎక్కడికి పంపకండి! బయట ద్విపాదమృగాలు ఎక్కువయ్యాయి.” అంది ఆముక్త.
అలాగే అన్నట్లు తలవూపి… నిశితను తన బైక్‌ మీద కూర్చోబెట్టుకొని, ఇంటి ముఖం పట్టాడు శ్యాంవర్ధన్‌.
దారిలో ఏదైనా హోటల్‌కి తీసికెళ్లి నిశితతో కొద్దిసేపు ప్రశాంతంగా కూర్చోవాలనిపించింది. తను తప్ప నిశితకి ఎవరూ లేనట్లు, అన్నీ తనే అయినట్లు, అదో విధమైన ఫీలింగ్‌కి లోనౌతున్నాడు. దాన్ని పైకి ప్రదర్శించకుండా, తన కొలీగ్‌ ఎదురై నవ్వుతూ చేయి వూపటంతో బైక్‌ ఆపాడు శ్యాంవర్ధన్‌.
”మీ మిసెస్‌ వెరీ నైస్‌ మిస్టర్‌ శ్యాంవర్ధన్‌!” అని ఆవిడ అంటుంటే అతని నరాలు చిన్న షాక్‌కి గురై తీయగా పులకించాయి.
”నా మరదలండీ!” అంటూ ఆమెకు నిశితను పరిచయం చేశాడు.
నిశిత బైక్‌ మీద కూర్చోవటంతో కాలుమీద చీర కవరైపోయి, అంగవైకల్యాన్ని దాచేసింది. అది గమనించాడు శ్యాంవర్ధన్‌,
ఇల్లు రాగానే… బావ దేవుడులా అన్పించాడు నిశితకి.
*****
ద్రోణ బొమ్మ వేస్తున్నాడు.
ఆముక్త రావటం అతను గమనించలేదు.
అతని డెడికేషన్ని చూడటం… తనకి ఓ ఇన్సిపిరేషన్‌ అన్నట్లు ఏకాగ్రతతో చూస్తూ నిలబడింది.
ఓ నిముషం గడిచాక వెనక్కి తిరిగి ఆముక్తను చూశాడు ద్రోణ.
”కూర్చో.. ఆముక్తా! ఎంతసేపు నిలబడతావు?” అన్నాడు మెల్లగా నవ్వి…
ఆశ్చరపోతూ…”నేను వచ్చింది నువ్వు చూశావా ద్రోణా? అంది కూర్చుంటూ.
అవునన్నట్లు తల వూపాడు.
”ఎలా?” అంది ఇంకాస్త ఎక్కువగా ఆశ్చర్యపోతూ.
”అంతర్నేత్రంతో..” అంటూ మళ్లీ ఓ నవ్వు నవ్వి, ఆమెకి ఎదురుగా వచ్చి కూర్చున్నాడు.
”మీ డెడికేషన్‌ అద్భుతం!” అంది అంతకన్నా నాదగ్గర పదాలు లేవన్నట్లు చూస్తూ…
అతనేం మాట్లాడలేదు. తీరైన భంగిమలో అతను కూర్చున్న విధానం చాల హుందాగా, రిలాక్స్‌డ్‌గా వుంది.
”బొమ్మలెయ్యటం ఎలా, ఎప్పుడు మొదలుపెట్టారు? మీ ప్యామిలీలో ఎవరైనా వున్నారా? లేక ఎవరినైనా చూసి ఇన్సిపయిర్‌ అయ్యారా?” అంది యాంగ్జయిటీని ఆపుకోలేక ఆముక్త.
”నువ్వు కూర్చున్న తీరు, అడుగుతున్న విధానం చూస్తుంటే ఇంటర్వ్యూ చేస్తున్నట్లుంది. పత్రికలో ఇస్తావా? చానల్లో ఇస్తావా?” అన్నాడు సరదాగా…
”నాకు మాత్రమే తెలుసుకోవాలని వుంది.” అంది కాలుమీద కాలు వేసుకొని ఇంకాస్త ఠీవిగా కూర్చుంటూ
”… నేను విద్యార్థిగా వున్నప్పటినుండి ఎక్కువగా సముద్ర తీరాలకి వెళ్తుండేవాడిని. నదుల్ని కూడా వదిలేవాడిని కాదు. అక్కడ ఏ రాయి కన్పిస్తే ఆ రాయిపై చాలా సేపు పడుకొని గడిపేవాడిని… నేనలా ఎందుకుండే వాడినో మా ఇంట్లో వాళ్లకి అర్థమయ్యేది కాదు.
…పోర్టులకి వెళ్లినప్పుడు పెద్ద, పెద్ద నౌకలు, మత్స్యకారులు అక్కడి వాతావరణం నన్ను బాగా ఆకట్టుకునేవి. కుంచె పట్టాను. రంగులు కలిపాను. నాతోపాటే నాలోని రంగులు కూడా పరిణతి చెందాయి.. మిక్స్‌డ్‌ మీడియాలో ప్రయోగాలు చెయ్యటం మొదలుపెట్టాను. క్లాత్‌, పేపర్‌, ఉడ్‌, క్యాన్వాస్‌లపై నేను చేసే గ్రాఫిక్‌ ఎఫెక్ట్స్‌ ప్రత్యేకంగా కన్పించటంతో నాలో ఇంట్రస్ట్‌ పెరిగింది. నేను చదివింది సి.ఎ. అయినా ఇప్పుడు ఇదే నా ప్రొపెషన్‌ అయింది.” అన్నాడు చాలా ప్రశాంతంగా.
ఎప్పటినుండో తెలుసుకోవాలనుకుంటున్న విషయాలని తెలుసుకుంటున్నట్లు ఆసక్తిగా వింటోంది.
”ప్రకృతిలోని అందాలనే కాక, శ్రమైక సౌందర్యాన్ని, మార్మిక సౌందర్యాన్ని నాదైన శైలిలో ఒడుపుగా పట్టుకొని… ప్రకృతితో మనిషికి వున్న అనుబంధానికి రంగులు అద్దుతుంటాను.. అంతేకాదు కొంతమంది వ్యక్తుల్ని గీస్తున్నప్పుడు వాళ్ల మనసు కూడా తెలిసేటట్టుగా గీస్తుంటాను. అలా బాహ్యరూపంతో పాటు ఇన్నర్‌ ఫీలింగ్స్‌ కనపడాలంటే క్యారికేచర్‌లో బాగా ఎక్స్‌ర్‌సైజు చేయాలి. అలా అనేకం చేశాను.
స్వతహాగా నా మనసు కుంచెలోంచి హాస్యం, కరుణ, ఉద్రేకం, నైరాస్యం, ప్రేమ, బాధ, భయం, జాలువారటం, అందుకు బాగా సహకరించింది. లేకుంటే మన ఆర్టిస్టులం రాసే రాతల్లో కాని, గీసే గీతల్లో కాని స్పష్టత లేకుంటే విమర్శకులు చెంప చెళ్లుమనిపిస్తారు కదా!” అన్నాడు.
చెంప తడుముకుంది యాధృశ్చికంగానే…
”ఇప్పుడేం గీస్తున్నారు?” అంది కాన్వాస్‌ వైపు చూస్తూ
”ఇరవై అయిదుమంది చిత్రకారులం కలిసి ఇంక్‌…. ఆక్రిలిక్‌.. ఆయిల్‌ కలర్స్‌తో రంగులద్ది హైదరాబాదులోని ‘గ్యాలరీ స్పేస్‌’లో పెడ్తున్నాం. ఈ ప్రదర్శన ఇంకో నెలరోజులపాటు జరుగుతుంది. ఇది ట్రావెలింగ్‌ ఎగ్జిబిషన్‌ కాబట్టి ఈ రంగులు ఇక్కడ నుండి ఢిల్లీ, బెంగుళూరుకు తరలివెళ్తాయి. దానికోసమే ఈ బొమ్మ గీస్తున్నాను…” అన్నాడు ద్రోణవర్షిత్‌.
”మరి నా కవితకు బొమ్మ ఎప్పుడు గీస్తారు?” అంది ఆముక్త.
దాని విషయం అప్పుడు గుర్తొచ్చిన వాడిలా…”దాన్ని మళ్లీ ఓసారి చదవాలి ఆముక్తా!” అన్నాడు. అతను బొమ్మ గీస్తాననలేదు. గియ్యను అనలేదు.
ఆమె దృష్టి మూలనున్న చెత్తకుప్ప మీద పడింది… అప్పుడప్పుడు ద్రోణ బొమ్మగీసి, కుదరక చింపేసిన కాగితాలు ఆ చెత్తకుప్పలో వున్నాయి. వాటిమీద దుమ్ము బాగా వుంది. ఆ దుమ్ములో ఆముక్త రాసిన కవిత వుంది. వెంటనే వెళ్లి దాన్ని చేతిలోకి తీసుకొని దులుపుకుంటూ వచ్చి కూర్చుంది.
”మనకున్న దుమ్ము చాలదని ప్రతిరోజు అంతరిక్షం నుండి పది టన్నుల దుమ్ము భూమిపై పడుతుందట కదా!” అంది ఆ దుమ్మునే చూస్తూ ఆముక్త.
”కరక్ట్‌ ఆముక్తా! అది మనసు మీద పడకుంటే చాలు” అన్నాడు ద్రోణ. తన భార్యను గుర్తుచేసుకుంటూ… ఆ కాగితాన్ని దుమ్ములో వేసింది శృతికనే అని అతనికి తెలుసు.
”మన శరీరం వెయ్యికి పైగా జాతుల బాక్టీరియాకి ఆవాసమని విన్నాను. కాని మనసు మీద దుమ్ము గురించి వినలేదు.” అంది ఆశ్చర్యంగా చూస్తూ.
”భావాలను కలుషితం చేసుకొని, వక్రదృష్టితో ఆలోచించే వాళ్ల మనసునిండా దుమ్మే వుంటుంది ఆముక్తా! దాన్ని దులుపుకోవటం వాళ్లకి రాదు. ఇతరులు వెళ్లి దులపలేరు” అన్నాడు.
ఆముక్త విరోధించింది. అంతటితో ఆ విషయాన్ని వదిలేశాడు.
”నీ కవితకి బొమ్మవెయ్యాలని చాలాసార్లు ట్రై చేశాను. కానీ.. నీ కవిత నేను బొమ్మగీసే స్థాయిలో లేదు. నువ్వింకా ఎదగాలి. సమస్యల్ని సృశించాలి. మార్పుకోసం ఆరాటపడి రాయాలి..” అన్నాడు.
ఆముక్త ముఖంలో రంగులు మారాయి.
వెంటనే తన చేతి వేళ్ల వైపు చూసుకుంటూ…
”కరెక్టే ద్రోణా ! మనం బాగా ఫీలయ్యి రాయాలంటే ప్రయాణాలు ఎక్కువ చెయ్యాలని, అందమైన దృశ్యాలను చూడాలని అంటున్నారు. ఆ ఫీలింగ్‌ కోసం నన్ను లాస్‌ఏంజిల్‌కి తీసికెళ్లమని మావారిని అడుగుతున్నాను. అక్కడకెళ్లి చూశానంటే ఇంకా బాగా రాయగలుగుతాను కదూ! అందరి మన్ననలు పొందగలుగుతాను కదూ!” అంది ఆశగా.
”నువ్వు లాస్‌ఏంజిల్‌ వెళ్లినా రామప్ప వెళ్లినా ఇలాగే రాస్తావు. ఎందుకంటే నువ్వు చూసే దృక్పథంలో, రాసే సబ్జక్ట్‌లో ఎవరూ తాకని కొత్తదనాన్ని పట్టుకోలేక పోతున్నావ్‌!” అన్నాడు నిక్కచ్చిగా.
నిరాశగా చూసింది.
”ప్రయాణం చేస్తే, వర్షం పడితే, సముద్రాన్ని చూస్తే రాసేది రచన కాదు. నీ కవితల్లో ఎక్కువగా మంచుతెరల్లోంచి ఎగసివస్తున్న సూర్యబింబం.. సముద్ర తీరంలో చెంపల్ని నిమిరే చల్లగాలి.. చిగురు కొమ్మల్లోంచి మంద్రంగా కూసే కోకిల కన్పిస్తుంది. అలా కాకుండా ఇది తనదే అన్న ఫీలింగ్‌ వచ్చేలా రాయాలి. అప్పుడు అది చదివి ఆలోచిస్తారు.” అన్నాడు ద్రోణ. ఆమె చేత గొప్పగా రాయించాలని వుంది అతనికి.
అలాగే చూస్తోంది ఆముక్త…
”నీ కవితా చూపులతో… ఆవులించే దిక్కుల్ని చూడగలగాలి. తలలు వంచుకొని ఆలోచిస్తూ నిలబడి వుండే చెట్లను చూడాలి.. పరిసరాలు ఎలా స్థంబిస్తాయో చూడగలగాలి…” అంటూ ఆగాడు.
ఆమెలో ఏదో అలజడి మొదలైంది.
ద్రోణ తన కవితకి బొమ్మ వెయ్యటం డౌటే అనుకొంది.
”మనసు మర్మాలపుట్ట ఆముక్తా! దాని ఎక్స్‌పెక్టేషన్‌ దానికి వుంటుంది. ఇకముందు నువ్వు రాసే కవితలో అభ్యుదయం, నైతికత్వం, వేదాంతం, వుండేలా చూసుకో.. గతంలో వచ్చిన ప్రముఖుల సాహిత్యాన్ని చదువు ఇంకా సాధ్యమైతే జీవితాన్ని చదువు… అప్పుడు నీ కవిత కారు అద్దంపై వర్షం నీటిని తుడిచే వైపర్‌లా వుంటుంది. కళ్లతో పాటు, గుండెకూడా కరుగుతుంది. ” అన్నాడు.
”అప్పటి వరకు నా కవితకి బొమ్మ వెయ్యవా ద్రోణా?” అంది బేలగా.
”నీ కవితకి బొమ్మవేస్తే – నా బొమ్మకి విలువ పెరగాలి. నీకిది సృజనాత్మకమైన సవాలు…” అన్నాడు
మాట్లాడలేదు ఆముక్త.
”నేను ఊహించిన రీతిలో రాయగలిగే శక్తి నీలోవుంది ఆముక్తా! కానీ నీ మెదడు లోపలవున్న ఆలోచనలను నువ్విలా నునుతట్టుతో లేపితే అవి బయటకురావు. అలా లేపగలిగే మంత్రదండం కూడా లేదు. ప్రయత్నమనే గడ్డపారల్ని ప్రయోగించి పెకలించాలి. అప్పుడు పుడ్తాయి నిలబడే కవితలు.. సృష్టికైనా, మనోదృష్టికైనా బద్దకం పనికి రాదు…” అన్నాడు.
”నేను వెళ్తాను వర్షిత్‌…!” అంది ఊపిరాడనట్లు చూస్తూ ఆముక్త.
”వెళ్లే ముందు ఓ మాట.. నీ కవితకు బొమ్మ వేయాలని వుంది. నా భావాలకి తగినట్టుగా రాయి. కాఫీ తాగి వెళ్లు శృతిక తెస్తుంది” అన్నాడు చాలా మర్యాదగా.
ఒక్కక్షణం భయంగా తన చీరె వైపు చూసుకుంటూ…
”వద్దు వెళ్లాలి వర్షిత్‌! బై…” అంది ఆముక్త.
*****
దేవికారాణి ఉదయం నుండి … ”నాకు ఊపిరి ఆడటం లేదు నిశితా! ఫ్యాన్‌ గాలి తగిలితే ఒళ్లంతా వేడెక్కి పోతోంది. ఇదిగో ఈ అట్టముక్క పట్టుకొని కాస్త విసురు” అంటూ పడుకొంది.
వెంటనే వెళ్లి ఆమె చెప్పినట్లు చేస్తోంది నిశిత.
అక్క చూస్తుందేమోనని లోలోపల ఆమెకు పీకుతోంది.
అటు వెళ్తూ చూడనే చూసింది సంవేద. ఆగ్రహంతో కళ్లెర్రచేసి చూస్తూ గది బయటే నిలబడి… ”నా చెల్లికి కాలు లేదన్న జాలికన్నా అమ్మా, నాన్నా లేరన్న చులకనే ఎక్కువుంది మీకు.. అందుకే దాన్నిలా వేధిస్తున్నారు. ఇదెంత పాపామో మీకిప్పుడు తెలియదు.” అంది.
గాఢనిద్రలో వున్న దేవికారాణి టప్పున కళ్లు విప్పింది. ఆమె నోరు విప్పేలోపలే ఆ గదిలోంచి బయటకొచ్చింది నిశిత.
”అక్కా! గొడవెందుకు? ఇప్పుడు నేనేం కష్టపడ్తున్నాను. ఆవిడ దగ్గర కూర్చోవటమేగా… నువ్వు ఆవేశం. తగ్గించుకోకపోతే ఆమె నన్నిక్కడ వుండనివ్వదు. బయటకెళ్లి ఎన్ని బాధలు పడాలో నీకర్థం కాదు. మొన్న ఆముక్తక్క నన్ను చూడకపోతే నేనేమయ్యేదాన్ని…?” అంది నిశిత.
”ఆవిడ ఆరోగ్యంగా వుండి కూడా నీ చేత సేవలు చేయించుకుంటుంది… మనకు అమ్మా, నాన్న లేరని ఇన్‌డైరక్ట్‌గా భయపెట్టిస్తోంది. ఎందుకిలా మనం భయపడాలి?” అంది సంవేద బాధగా.
”ఇలా కొశ్చన్స్‌ వేసుకోవటం కన్నా అడ్జస్ట్‌ కావటం మంచిది.” అంది నిశిత మెల్లగా.
”ఎందుకు అడ్జస్ట్‌ కావాలి? ఆవిడ పనులేమి నువ్వు చెయ్యకు. ఏం చేస్తుందో చూద్దాం…” అంది.
”నామీద నీకున్న ప్రేమతో నువ్విలా అంటున్నావు కాని, తర్వాత దాని పర్యవసానాన్ని పేస్‌ చేయ్యాలంటే నువ్వు చెయ్యలేవు. నామాట విని నువ్వు లోపలకి వెళ్లక్కా!” అంది నిశిత బ్రతిమాలుతూ
”ఆవిడా గదిలో కూర్చుని, ఏ పనీ చెయ్యకుండా టైంకి తినటంలో తప్పులేదు. కానీ… నీ చేత ఇలా కాళ్లు పట్టించుకోవటం, బట్టలు ఉతికించుకోవటం, ఫ్యానాపేసి అట్టముక్కతో విసరమనటం నాకు నచ్చటం లేదు. చూస్తుంటే బాధగా వుంది. అమ్మ నిన్నెలా చూసుకునేది.” అంది ఆవేశాన్ని కాస్త తగ్గించుకుంటూ…
”ఎప్పుడు ఒకే రోజులు వుంటాయా? ఎండాకాలంలో ఎండాలి. వానాకాలంలో తడవాలి. తప్పించుకోవటం సాధ్యమా! నువ్వు పీలవ్వటం తగ్గించుకుంటే నేను హాయిగా వుంటాను. లేకుంటే ఆవిడ మధ్యా, నీ మధ్య నలిగిపోతాను.” అంది నిశిత.
”ఏమి మీ ఇద్దరి గుసగుసలు..? నా గురించేనా? మీ గురించి ఆలోచించుకోండి! అసలే రేట్లు మండిపోతున్నాయి. బ్రతకటం కష్టంగా వుంది. మనిషికి మనిషి బరువై పోతున్నారు. మీ చెల్లిని ఎక్కువ రోజులు వుంచకు…” అంది దేవికారాణి.
ఉలిక్కిపడింది సంవేద.
”నేను చెప్పలేదా! ఆవిడ రియాక్షన్‌ ఎలా వుంటుందో?” అన్నట్లు అక్కవైపు చూసింది నిశిత.
గంట, గంటకి ఈవిడగారి బెదిరింపుని తట్టుకోవటం కష్టంగా వుంది. అటో, ఇటో తేల్చుకోవాలి అని సంవేద అనుకుంటుండగా ఫోన్‌ రింగయింది.
నాలుగడుగుల వెనక్కి వేసి ఫోన్‌ లిఫ్ట్‌ చేసింది నిశిత.
”హలో…” అంది నిశిత. అవతల వ్యక్తి మాట్లాడాక.
”దేవిని పిలవమంటున్నాడు అత్తయ్యా! మీకే ఫోన్‌!” అంది నిశిత.
”దేవి నా ! ఎవడే వాడు? అంత అమర్యాదగా పిలుస్తున్నాడు. వుండమను … వస్తున్నా…” అంటూ ఒక్క ఉదుటన లేచి కోపంగా ఫోన్‌ దగ్గరకి వెళ్లింది దేవికారాణి.
…ఆమె హలో అనగానే
”నేను దేవీ! గంగాధరాన్ని…” అన్నాడు అవతలవైపు నుండి ఆ పేరు వినగానే స్థాణువైంది. ”నువ్వా??” అంది ఆశ్చర్యంతో…
”నేనే దేవీ!” అన్నాడు. ఆయన గొంతులోని మార్ధవాన్ని ఆస్వాదిస్తూ… జ్ఞాపకాల వర్షంలో తడుస్తున్న దానిలా ముఖం పెట్టి…
”రోజులు, వారాలు, నెలలు, సంవత్సరాలు గడిచిపోయాయి. అప్పుడే ఇంత జీవితం అయిపోయిందా అనుకున్నాను. మళ్లీ ఇప్పుడు నీ కంఠం విన్పిస్తున్నావు. ఎక్కడున్నావు? ఇన్నాళ్లు ఏమైపోయావు? నీ జాడ తెలుసుకుందామని ఎంతగానో ప్రయత్నించాను.” అంది ఉద్వేగంగా.
సంవేద, నిశిత ప్రేక్షకుల్లా నిలబడ్డారు.
దేవికారాణి కసురుకున్నట్లు ”మీరెళ్లి మీ పనులు చూసుకోండి!” అని వాళ్లవైపు ఉరిమి చూడకుండా ఫోన్లో మాట్లాడుతోంది.
ఆమె అలా తన ద్యాసలో తనుండటం చూసి.. అవతల వ్యక్తి ఆమెకి సంతోషాన్ని ఇవ్వబోతున్నాడని అర్థమైంది వాళ్లకి… ఆ వ్యక్తి ఎవరన్నది మాత్రం తెలియట్లేదు.
దేవికారాణి ఫోన్లోనే – కొద్దిసేపు ఏడ్చింది, కొద్ది సేపు బాధపడింది. కొద్దిసేపు నవ్వింది. అలా రకరకాల ఫీలింగ్స్‌తో ఫోన్‌ పట్టుకొని అలాగే కొద్దిసేపు నిలబడింది.
”నువ్విప్పుడెక్కడున్నావ్‌?” అంది చివరగా కళ్లు తుడుచుకుంటూ…
”బస్టాండ్‌లో వున్నాను దేవీ! ఇప్పుడే బస్‌ దిగి నీకు కాల్‌ చేస్తున్నాను.” అన్నాడు.
”నువ్వు నాకు మూడు కిలోమీటర్ల దూరంలోవున్నావు. మన ఇంటి అడ్రస్‌ చెబుతాను. వెంటనే ఆటో ఎక్కి నేరుగా వచ్చెయి…” అంటూ అడ్రస్‌ చెప్పింది. ఆమెకెంతో ఆనందంగా వుంది.
”ఇదిగో ! సంవేదా! మీ మామయ్య వస్తున్నాడు…” అంది సంబరంగా దేవికారాణి.
… ఆ మాటతో శిల్పాలు కదిలినట్లు కదిలారు సంవేద, నిశిత.
”మామయ్య అంటే?” అంది పూర్తిగా అర్థంకాక సంవేద
”నా భర్త ! నీ మొగుడికి తండ్రి…” అంది అలా అంటున్నప్పుడు ఎప్పుడూ కన్పించనంత సంతోషం కన్పించిందామెలో…
”అవునా!!” అంటూ ఉక్కిరిబిక్కిరయ్యారు.
ప్రైమ్ మినిష్టర్‌ వస్తున్నాడంటే మిగతా నాయకుల్లో కలిగే కంగారులాంటిది వాళ్లలో కలిగింది. వెంటనే అత్తగారి గదిలోకి వెళ్లి అవసరం లేని సామాన్లని బయట పడేసి, మామగారికోసం ఇంకో బెడ్‌వేసి రెడీగా వుంచారు.
ఆ టైంలో వాళ్లిద్దరూ ఉత్సాహంగా, ఉల్లాసంగా ఇల్లంతా వాళ్లే అయి తిరుగుతుంటే చూడముచ్చటేసింది దేవికారాణికి… ఆమెకిప్పుడు ప్రపంచమంతా తనకి అనుకూలంగా మారి, అందంగా అన్పిస్తోంది.
కొద్ది నిముషాలు గడిచాక ఇంటిముందు ఆటో ఆగింది.
ఆటోలోంచి గంగాధరం దిగాడు.
పెరిగిన గడ్డంతో, అక్కడక్కడ తెల్లవెంట్రుకలతో, మాసిన బట్టలతో వున్నాడాయన… ఎడమచేయి భుజంవరకు తెగిపోయి కట్టు కట్టి వుంది. ఇంకా ఆ గాయం మానలేదు పచ్చిగానే వుంది. నెమ్మదిగా నడుచుకుంటూ లోపలకి వస్తున్న భర్తను చూసి కళ్లు తిరిగాయి దేవికారాణికి.
భర్త తనకి దూరమైనప్పుడు అచ్చు ఇప్పటి శ్యాంవర్ధన్‌ లాగే వుండేవాడు. శ్యాంవర్ధన్‌ని చూస్తుంటే రోజు ఆమెకు తన భర్తే గుర్తొస్తుంటాడు. ప్రస్తుతం భర్తలో వచ్చిన, మార్పు వికృతంగా, భరించరాని విధంగా వుంది.
తల తిరిగినట్లై, తమాయించుకోలేక – కింద పడబోయి గేటు పట్టుకొని నిలదొక్కుకుంది దేవికారాణి.
”అత్తయ్యా! మీరు కాస్త పక్కకి తొలగండి! మామయ్యగారిని మీ గదిలోకి తీసికెళ్తాం…” అంది సంవేద. నిశిత కూడా అక్క పక్కనే వుంది.
దేవికారాణి కంగారుపడ్తూ… ”వద్దు, వద్దు, నా గదిలోకి వద్దు. నిశిత గదిలోకి తీసుకెళ్లు.” అంది ఆయన్ని అంత దగ్గరగా చూసి తట్టుకునే శక్తి లేనిదానిలా…
”ఇప్పటివరకు మామయ్యగారి కోసం ఎదురు చూశారుగా అత్తయ్యా! మీ గదిలో ఆయనకో బెడ్‌ కూడా వేశాం…” అంది సంవేద అర్థంకాక..
ఆ మాటలు గంగాధరానికి విన్పిస్తున్నాయి.
”ఆయన నన్ను అర్థాంతరంగా వదిలి వెళ్లారు. నా గదిలో ఎందుకు? దూరంగానే వుండనీయ్‌! అలవాటవుతుంది.” అంటూ ఆయన దగ్గరకెళ్లి పలకరించకుండానే తన గదిలోకి వెళ్లి తలుపు పెట్టుకొంది దేవికారాణి.
”వదిలేసి వెళ్లినా భర్త భర్తే కదా! ఏమిటో ఈవిడ గారి మనస్తత్వం. గడియ, గడియకి మారిపోతుంటుంది.” అని మనసులో అనుకుంటూ గంగాధరాన్ని నిశిత గదిలోకి తీసికెళ్లింది సంవేద.
అది పెద్ద గదేమీ కాదు. ఒకప్పుడు స్టోర్‌ రూం నిశితకోసం దాన్ని గదిగా మార్చారు. నిశిత ముడుచుకొని పడుకుంటే ఇంకొకరు ఫ్రీగా పడుకోవచ్చు. అక్కడ బెడ్‌ లాటి సౌకర్యాలేమి లేవు. ఒక పక్కప్లాస్టిక్‌ కవర్లో నిశిత బట్టలున్నాయి. ఆమె కూర్చునే వీల్‌ చెయిర్‌ వుంది.
గంగాధరానికి ఆ గది చూపించారు.
ఆయన ఆ గదిలోకి వెళ్లి తన బట్టలున్న ఓ చిన్న కవరును ఓ మూలన పెట్టాడు. సంవేద బాత్‌రూం చూపించటంతో, కట్టు దగ్గర తడవకుండా స్నానం చేసి వచ్చాడు.
అన్నం ప్లేటు ఆయన ముందుపెట్టి – ”నేను మీ కోడల్ని మామయ్యా! నాపేరు సంవేద. ఇది నా చెల్లెలు నిశిత” అంది సంవేద.
వాళ్లిద్దర్ని అలా చూస్తుంటే తినకముందే కడుపునిండినట్లయింది గంగాధరానికి.. తింటూ నిశిత గురించి ఆప్యాయంగా మాట్లాడాడు. ఆయనలా తన చెల్లి గురించి అడుగుతుంటే హాయిగా, ఓదార్పుగా వుంది సంవేదకు.
కానీ… ఇంతకాలం తర్వాత భర్త ఇంటికొస్తే, ఆయన దగ్గర కూర్చుని నాలుగు మాటలు మాట్లాడని అత్తగారి మనస్తత్వాన్ని ఎలా బేరీజు వేసుకోవాలో అర్థం కాలేదు సంవేదకి..
*****
రోజులు గడుస్తున్నాయి.
చేస్తున్న పనిలో కొద్దిమందికే ఆనందం దొరుకుతుందాంరు. నిశితకి అలాంటి ఆనందం గంగాధరం ద్వారా దక్కింది. సంవేద బిజీగా వున్నప్పుడు గంగాధరం పనులు నిశిత చేస్తుంది. సంవేద అభ్యంతరం చెప్పటం లేదు. ఆయనంటే సంవేదకి మంచి అభిప్రాయం, అభిమానం వుంది.
నిశిత స్టిక్‌ సాయంతో నడిచినా, యాక్టివ్‌గా వుంటుంది ఏ పని అయినా అవలీలగా, అలసట లేకుండా చేస్తుంది. ”అయ్యో! ఆమెతో పని చేయించుకోవటం ఎలా?” అన్న భావన కలగదు. పని చేస్తున్నంత సేపు చేస్తుంది. ఆ తర్వాత వీల్‌ చెయిర్లో కూర్చుని చదువుకుంటూ గడుపుతుంది.
గంగాధరం భుజం గాయం మానింది.
నిశిత ఎంతో అంకితభావంతో ఆయన పనులు చేస్తుంటే ‘ఇది’ ఏనాటి బంధమో అన్న తలంపు ఆయనలో అప్పుడప్పుడు కల్గుతుంది.
తండ్రి రాక శ్యాంవర్ధన్‌కి సంతోషాన్నిచ్చింది.
ఆఫీసునుండి రాగానే తండ్రిదగ్గర కొద్ది సేపు కూర్చోవటం అలవాటు చేసుకున్నాడు. అది నిశిత కోసమే అని… ఆ ఉత్సాహం కూడా నిశితకు దగ్గరగా మసలుకోవటం వల్లనే అని త్వరగానే గ్రహించాడు గంగాధరం.
దేవికారాణి మాత్రం ‘ఆయన వుండే పరిసరాల్లో నేను సంచరించను’ అన్నట్లు అటువైపు చూడడమే మానేసింది. ఒక చెయ్యి పూర్తిగా లేకుండా ఇంకో చేత్తో బ్రతుకు దుర్భరంగా సాగిస్తున్న భర్తను ”ఇలా ఎందుకు జరిగింది?” అని అడగాలన్న ధ్యాస కూడా లేని దానిలా వుండటం చూసి ఆయన మనసు చివుక్కుమంది. భార్య మౌనాన్ని భరించలేక.. ఒకరోజు ఆమె గది ముందు నిలబడి ”దేవీ!” అంటూ పిలిచాడు. ఆమె ఆయనవైపు చూడలేదు. ”అసలేం జరిగిందంటే!” అంటూ ఇంటినుండి దూరమయ్యాక ఏం జరిగిందో చెప్పబోయాడు. ఆమె వినకుండా డోర్‌ పెట్టుకుంది.
అప్పటినుండి ఆమె గదివైపు వెళ్లటం మానేశాడు.
ప్రతి మనిషికి ఓ సొంత ప్రపంచం వుంటుంది. అందులో ఆటలు, స్కూలు, అల్లర్లు, చదువు, కెరీర్‌, అభిరుచులు, ఆనందాలు, జ్ఞాపకాలు.. సుదీర్ఘమైన జీవితానుభవం వున్న గంగాధరం ఆశకీ – నిరాశకీ మధ్యన ఎంత వేదాంతముందో దాన్ని జీర్ణించుకుంటూ.. మరచిపోలేని మజిలీలను గుర్తుచేసుకుంటూ పడుకున్నాడు.
నిద్రలోనే – ఆ భయంకరమైన అనుభవం గుర్తొచ్చి గట్టిగా, ఆ గది అదిరేలా అరిచాడు గంగాధరం…
ఆ అరుపుకి – పక్కనే పడుకుని వున్న నిశిత గుండె అదిరింది. కళ్లు తెరిచి వెంటనే లేచి కూర్చుంది. మెల్లగా చేయి చాపి స్టిక్‌ అందుకొని, నాలుగడగులు వేసి గంగాధరం బెడ్‌ దగ్గరకి వెళ్లి.. ‘మామయ్యా!’ అంటూ చేతిమీద తట్టింది.
నిశిత చేతి స్పర్శ కన్నతల్లిలా అన్పించి, ఆ పీడకలలోంచి బయటకొచ్చి – ”అమ్మా ! నిశితా!” అన్నాడు ఆమె కళ్లలోకి చిన్నపిల్లాడిలా చూస్తూ… ఆయన ఇంకా భయపడ్తూనే వున్నట్లు ఆయన అధరాలు కంపిస్తున్నాయి.
”ఎందుకు మామయ్యా! భయపడ్తున్నావ్‌? ఏదో ఆపదలో వున్నట్లు అరుస్తున్నావ్‌ ఏం జరిగింది?” అంది నిశిత.
”ఏం లేదు, ఏంలేదు నువ్వు కంగారు పడకు నిశితా! ఏదో పీడకల” అన్నాడు. కానీ ఆయన అలా ఎన్నో రోజులుగా నిద్రలో అరుస్తూనే బతుకుతున్నాడని ఆమెకు తెలియదు.
ఆ అరుపు విని – తలుపు తీసుకొని తండ్రి ద్గగరకి వచ్చాడు శ్యాంవర్ధన్‌. పక్కనే వున్న నిశిత వైపు చూస్తూ… ”ఏం జరిగింది?” అన్నాడు
”అదే అడుగుతున్నాను బావా! నాకూ తెలియదు ఏదో పీడకల అంటున్నాడు మామయ్య”. అంది.
”మంచి నీళ్లు తీసుకురా!” అన్నాడు.
నిశిత వెళ్లి మంచినీళ్లు తెచ్చింది. ఆమె చేతిలోంచి గ్లాసు అందుకొని ‘నాన్నా! మంచినీళ్లు తాగి పడుకో…” అంటూ గంగాధరాన్ని లేపి గ్లాసందించాడు శ్యాంవర్ధన్‌.
మంచినీళ్లు తాగి పడుకున్నాడు గంగాధరం.
పేషంట్ పొజిషన్ని గమనిస్తూ కూర్చున్న డాక్టర్‌లా తండ్రి బెడ్‌కి కాస్త దూరంగా వున్నకుర్చీలో కూర్చున్నాడు శ్యాంవర్ధన్‌.
పడుకుంటే బావుండదని తను కూడా గంగాధరాన్ని చూస్తూ అక్కడే కూర్చుంది నిశిత. బావగారు తండ్రి పట్ల అంత బాధ్యతను ప్రదర్శించటం నిశితకి నచ్చింది. గౌరవం కలిగింది.
తండ్రి నిద్రపోయాడనుకొని నిశిత వైపు తిరిగాడు శ్యాంవర్ధన్‌. అందరు అంటుంటే ఏమో అనుకున్నాడు కాని నిశితలో చక్కని రూపం వుంది. ఆమె చూపు, నవ్వు, మాట – దగ్గరగా చూస్తుంటే హాయిగా అన్పిస్తున్నాయి. నెమ్మదిగా ఆమెతో మాటలు ప్రారంభించాడు.
గంగాధరం నిద్రపోతున్నాడని గమనించి బావగారు మాటలు పెంచటం ఇబ్బందిగా వుంది నిశితకి… కానీ అతని మాటల్లో ఎక్కడా వల్గారిటీ లేదు. అయినా ఏదో అసహజమైన ఫీలింగ్‌… ఆ ఫీలింగ్‌లో కూడా అతని మాటల్ని ఏమాత్రం నిర్లక్ష్యం చెయ్యనిదానిలా వినసాగింది.
ఎందుకంటే ఆశ్రయం దొరికిన చోట అతిథిలా ఒదిగి పోతున్న తను అంతకన్నా ఏం చేయలేక…!
”నువ్వు మీ పేరెంట్స్ ని మరచిపోలేక పోతున్నావని సంవేద చెప్పింది. ఈ మధ్యన మా నాన్నగారు వచ్చాక ఆయన పనిలో పడి మీ పేరెంట్స్ ని, మరిచిపోతున్నావని కూడా చెప్పింది. అవునా..?” అన్నాడు శ్యాంవర్ధన్‌ ఆమెనే చూస్తూ
పేరెంట్స్ గుర్తురాగానే నిద్రమత్తు ఎగిరిపోయింది.
”మరచిపోవటమంటే! తాత్కాలికంగా డైవర్ట్‌ అవుతామే కాని, పూర్తిగా పోని బాధంటూ వుందంటే అది తల్లిదండ్రుల్ని కోల్పోవటమే బావా! ఆ బాధ ముందు ఏ బాధ అయినా తక్కువే…” అంది నిశిత.
”ఏదైనా మనం ఆలోచించేదాన్ని బట్టి వుంటుంది. కొంతమందికి శారీరకమైన బాధలు వుంటాయి. కొందరికి మానసికమైన బాధలు వుంటాయి” అన్నాడు.
”నాకు రెండు వున్నాయిగా బావా!” అంది. ఆమెకే జాలిగా వుంది. కదిలిస్తే చాలు తన మనసులోని బాధను పంచాలని చూస్తోంది. ఓదార్పును కోరుతుంది. ఆ విషయంలో ఎంతివాళ్లైనా స్థితప్రజ్ఞతను సాధించలేరు.
… ఆమె భావాన్ని అర్థం చేసుకున్నవాడిలా ”మరిపించే వాళ్లుంటే అవి పెద్ద బాధలేం కాదు…” అన్నాడు
ఆమె మాట్లాడలేదు
”ఇచ్చి పుచ్చుకోవటం వల్ల కూడా కొంత బాధ తగ్గుతుంది…” అన్నాడు ఆమె ముఖంలోకి లోతుగా చూస్తూ…
”పుచ్చుకోవడమేకాని, ఇవ్వటానికి నా దగ్గర ఏముంది?” అంది.
”డబ్బులేదన్న ఫీలింగ్‌ నిన్ను బాధపెడ్తున్నట్లుంది. మేమున్నాముగా నీకెందుకా బాధ?” అన్నాడు.
ఎప్పుడూ మాట్లాడని బావ ఇప్పుడింత అభిమానంగా మాట్లాడుతుంటే – వీళ్లంతా నా మనుషులు అన్న ధైర్యం కల్గింది.
”డబ్బుతో సంబంధం లేకుండా ఇచ్చి, పుచ్చుకునే పద్దతిలో ఎన్ని లాభాలు వున్నాయో చెబుతాను విను…” అన్నాడు నీకో మంచి విషయం చెబుతాను విను అన్నట్లు…
వింటున్నట్లు చూసింది నిశిత.
”చెట్లవల్ల శాకాహార జంతువులకు ఆహారం లభిస్తే ఆ జంతువుల వల్ల చెట్లలో పరపరాగ సంపర్కం జరుగుతుంది. అలాగే మొసళ్లు నోరు తెరుచుకొని కూర్చుంటే కొన్ని రకాల పకక్షులు వాి దంతాల మధ్యన ఇరుక్కున్న మాంసం ముక్కల్ని లాక్కుని తింయి. దీనివల్ల మొసలికి నోరు శుభ్రమవుతుంది. అటు పక్షికి ఆహారం దొరుకుతుంది. కొన్ని లతలు పెద్ద, పెద్ద చెట్లను అల్లుకుంటూ ఎగబాకుతాయి. దానివల్ల లతలకు ఒక ఆధారం దొరుకుతుంది. లతలకు పూచే పూలకు ఆకర్షింబడి వచ్చే కీటకాల వల్ల చెట్లుపూలతో సమర్థవంతమైన పరపరాగ సంపర్కం… ” అని అతను ఇంకా ఏదో చెప్పబోతుంటే సంవేద వచ్చింది.
”ఏంటి? దానికి సైన్స్‌ లెసన్‌ చెబుతున్నారు ఈ టైంలో..! మామయ్యగారు నిద్రపోవద్దా?” అంది.
మా నాన్న నిశితను స్కూల్‌కి వెళ్లనిచ్చేవాడు కాదు. మీరు ఆఫీసునుండి వచ్చాక ఫ్రీ టైంలో దానిక్కాస్త చదువు నేర్పితే బావుండు అని అప్పుడప్పుడు భర్తతో చెప్పటం గుర్తొచ్చి, ఇప్పుడు చదువు చెబుతున్నాడనుకొంది సంవేద.
”ఆయన నిద్రపోకుండా అరుపులతో, కేకలతో మమ్మల్ని నిద్రలేపి కూర్చోబెట్టారు. నిన్ను డిస్టర్బ్‌ చెయ్యటం ఎందుకులే అని మేమిద్దరం ఇలా కూర్చున్నాం… మధ్యలో మళ్లీ అరుస్తాడేమోనని చూస్తున్నాం.” అన్నాడు శ్యాంవర్ధన్‌
…నిద్రపోతున్న వాడిలా పడుకొని వున్న గంగాధరం వైపు చూసి తలకొట్టుకుంటూ ”ఆయన హాయిగా నిద్రపోతున్నారు మీరేమో అరుపులకోసం చూస్తున్నారు. ఆయనకేం కాదు లేవే! ఎందుకంత బెంగ? మీరు రండి! వెళ్దాం!” అంది సంవేద.
అతనికి వెళ్లాలని లేదు….
భార్య చేయి భుజం మీద పడటంతో ఇక తప్పదన్నట్లు లేచి వెళ్లాడు శ్యాం.
గంగాధరం లేచి మళ్లీ అరుస్తాడేమోనని వణుకుతూ పడుకొంది నిశిత.
*****
బ్రష్షులు, కలర్స్‌ అందుబాటులో పెట్టుకొని, ఏకాగ్రత ఏమాత్రం దెబ్బతినకుండా జాగ్రత్త తీసుకొని, పెయింటింగ్‌ వేస్తూ… అందం, ఆనందం, అంతం, అనంతం, శబ్ద, నిశ్శబ్దం అన్నీ తన బొమ్మలో చూసుకుంటూ అలై, గాలై ఆటై, పాటై సాగిపోతున్నాడు ద్రోణ…
…మొబైల్‌ రింగవుతుంటే స్పీడ్‌గా రెండడుగులు వేసి, మొబైల్‌ అందుకొని ‘హాలో…’ అంది శృతిక.
”బాగున్నావా శృతీ?” అని అవతల కంఠం అనగానే నాన్‌స్టాప్‌గా మాట్లాడటం మొదలుపెట్టింది శృతిక…
”ఆగాగు! ఏం మాట్లాడుతున్నావు శృతీ?” అంటూ ఆశ్చర్యపోయిందామె.
”అవును! ఆయన సమక్షం నాకలాగే అన్పిస్తోంది ఏం చెయ్యను చెప్పు ఎటైనా పారిపోవాలనిపిస్తోంది…” అంది శృతిక.
”పారిపోవటం పరిష్కారం కాదు.. మొన్న ద్రోణ ఏం చెప్పాడో తెలుసా? ఈ మధ్యన నువ్వు మరీ చిన్నపిల్లలా బిహేవ్‌ చేస్తున్నావట… ఏం కావాలో చెప్పవట.. స్వేచ్ఛగా మాట్లాడవట… ఏది చెప్పినా ఫాలో అవ్వవట.. మళ్లీ, మళ్లీ చెబితే మౌనంగా చూస్తావట… ఏం మాట్లాడినా వినబడనట్లు చూస్తావట… అదేం అంటే నన్నిలాగే వదిలెయ్‌ అన్నట్లు ఒంటరిగా కూర్చుంటావట… ఇలా అయితే అతని పరిస్థితి ఎలా వుంటుందో ఒక్కసారి ఊహించు…” అంది కృతిక.
”ఆయన పరిస్థితికేం బ్రహ్మాండ తాండవం.. రోజుకెన్ని ఫోన్స్‌! ఎందరు అభిమానులు! అదేం చిత్రమో అందరు ఆడవాళ్లే! కొందరైతే నేరుగా ఇంటికే వస్తుంటారు.” అంది శృతిక. అక్కతో చెబితే ఎలావుంటుందో అని ఇన్నిరోజులు చెప్పలేదు కాని ఇప్పుడు చెబితేనే బావుంటుందనుకొంది.
”ఎంతో బ్రాడ్‌ థింకింగ్‌తో స్పీడ్‌, స్పీడ్‌గా వుండే నువ్వు ఎందుకిలా అయ్యావు? ఒంటరిగా ఓ చిన్న సర్కిల్‌లో కూర్చుని ఆలోచించకుండా కాస్త బయటకు రావే… వచ్చి కమ్యూనికేషన్‌ స్కిల్స్‌ పెంచుకో.. లేకుంటే నీ మనసే నిన్ను చంపేస్తుంది మానసికంగా…” అంది కృతిక.
”స్పీడా? నేను స్పీడా? దేన్లో? స్కూటీని నడపటం లోనా? ఆ స్పీడు వల్ల అవయవాలు మాత్రమే పోతాయి. కానీ ఈయన దగ్గరకి వచ్చేవాళ్ల స్పీడు చూశావంటే మతే పోతుంది. ఒక్కసారి చూస్తే జీవితంలో తిరిగి లేచే స్థితిలో వుండము. అంత స్పీడు. ఆ అభిమానం! ఆ ఆరాటం! ఆ ఆనందం! ఓహ్‌ చెప్పలేం!” అంది శృతిక.
”చూడు శృతీ! వాళ్ల కళారంగంలో అభిమానుల పాత్రే ఎక్కువగా వుంటుంది. వాళ్లు వాళ్ల కళలో ఎదగటానికి ఇన్సిపిరేషన్‌ అభిమానుల అభిమానమే… ఆ పొగడ్తలు, ఆ ఎంకరేజ్‌మెంట్ లేకుంటే వాళ్లు అక్కడే ఆగిపోతారు.. ఏదో ఒక జాబ్‌ చేసుకుంటూ ఇదిగో నాలాగ! ఇప్పుడు నేనెంత మందికి తెలుసు చెప్పు! మహా అయితే మా ఆఫీసులో… మన ఫ్యామిలీ మెంబర్లకి అంతేగా! మరి ద్రోణా?” అంది కృతిక.
”ఆయన తెలిసిన ఆడవాళ్లందరికి తెలుసు…” అంది వెంటనే శృతిక.
”ఆడవాళ్ల గురించి ఆలోచిస్తున్నంత సేపు నువ్వు ద్రోణను గుర్తించలేవు. అతనేంటో నీకు అర్థం కాదు.” అంది కృతిక.
”అర్థంకాని అమోఘం ఏముందక్కడ?” అంది వెటకారంగా.
”నువ్వు అతనితో కలిసి బయట కొస్తేగా నీకర్థమయ్యేది. ఎప్పుడు చూసినా ఏదో నేరం చేసిన ఖైదీలా నాలుగు గోడల మధ్యన వుంటే ఏం తెలుస్తుంది? ఆ మధ్యనొక కాస్ట్లీ… ఏరియాలో ద్రోణచేత ‘నేచర్‌ ఆర్ట్‌ పెయింటింగ్స్ ఎగ్జిబిషన్‌ పెట్టించారు. లక్కీగా ఎందరెందరో సందర్శకులు వచ్చారు. వచ్చిన వాళ్లలో అమెరికన్స్‌, ఆస్ట్రేలియన్స్‌, జర్మన్స్‌ కూడ వుండటం విశేషం. వాళ్లకి నచ్చిన పెయింటింగ్స్ ని లక్షల్లో కొనుగోలు చేసి పట్టుకెళ్లారు. చూస్తున్న నాకే వండరైంది.” అంది కృతిక.
”అది బిజినెస్‌! ఎవరి సామర్థ్యాన్ని బట్టి వాళ్లు అలా డబ్బుల్ని పోగేసుకుంటుంటారు.” అంది శృతిక.
”చ…చ… నీకెలా చెబితే అర్థమవుతాడే ద్రోణా? అతన్ని నువ్వు అర్థం చేసుకోకపోతే నీకు నువ్వే అర్థం కాకుండా పోతావు. అతని లైఫ్‌ ప్రస్తుతం నువ్విచ్చే మనశ్శాంతి మీదనే ఆధారపడివుంది. అతన్ని బాధపెట్టకు.” అంది.
”నేనేం బాధపెడ్తున్నా … అతనే నన్ను బాధపెడ్తున్నాడు. నాలుగురోజుల నుండి ఇంటికే రాలేదు తెలుసా? ఒంటరిగా వున్నాను.. పడుకోవాలంటే భయంగా వుంది. నీ దగ్గరికి వద్దామంటే మీ అత్తొకటి!” అంది శృతిక.
”అవునా!!” అంటూ నోరెళ్ల బెట్టింది కృతిక.
అది వినగానే షాక్‌ తిన్నాడు ద్రోణ. క్షణంలో తేరుకొని, కుంచె పక్కన పెట్టి… ‘ఇది అనుమానం కాదు. బలుపు’ అనుకుంటూ హాల్లోకి వచ్చాడు.
అప్పటికే కాల్‌ కట్ చేసి వంటగదిలోకి వెళ్లబోతున్న శృతిక చేయి విసురుగా పట్టుకొని… ”ఇప్పుడు నువ్వు ఎవరితో మాట్లాడావ్‌? నాలుగు రోజులనుండి నేను ఇంట్లో లేనా?” అన్నాడు కోపంగా.
”ఎందుకంత గట్టిగా పట్టుకుంటారు? నా చెయ్యి విరిగి పోతుంది. వదలండి! మా నాన్న నా కాళ్లు, చేతులు బాగుండాలనే నన్ను మీకిచ్చారు. మీ ప్రవర్తన నన్నెలాగూ మానసిక రోగిని చేసింది. ఈ కాళ్లూ, చేతులు కూడా వుంచరా నాకు.?” అంటూ మోకాళ్లమీద కూర్చుని చేతుల్లో ముఖం దాచుకుని ఏడ్చింది.
అప్పటికప్పుడే ఈ ఏడ్పేంటి? రివర్స్‌లో మాట్లాడే ఈ మాటలేంటి? తట్టుకోలేక ఆమె చేయి వదిలేశాడు.
”ఈసారి మీ దగ్గరకి మీడియావాళ్లు వస్తారుగా… అప్పుడు మీ భార్యగా నేనెంత రగిలిపోతున్నానో, ఎంత కుమిలిపోతున్నానో చెబుతాను” అంది ఏడుస్తూనే.
ద్రోణ తల పట్టుకూర్చున్నాడు అతనికి బొమ్మపై కాన్‌సన్‌ ట్రేషన్‌ పోయింది. ఆమెతో రోజూ ఇలా ఏదో ఒక సందర్భంలో ఏదో ఒకరకంగా డిస్టర్బ్‌ అవుతూనే వున్నాడు.. అతనికి అక్కడ వుండాలనిపించలేదు. క్షణంలో బయటకి నడిచి – కారెక్కి వేగంగా వెళ్లిపోయాడు.
*****
మహాకవి శ్రీశ్రీ ని అప్పట్లో చూసిన కవులంతా ‘శ్రీశ్రీ గురించి మాట్లాడుకుందాం’ అన్న ప్రత్యేక సభను ఏర్పాటు చేసుకొని, దానికి సంబంధించిన ఆహ్వాన పత్రికను తెలిసిన మిత్రుడొచ్చి ద్రోణకి ఇచ్చి వెళ్లాడు.
ఆ సభకి ఆముక్తని వెళ్లమని చెప్పాడు ద్రోణ… దానివల్ల ఒక కవయిత్రిగా ఆమెకెంత ఉపయోగమో చెప్పాడు. ప్రముఖ కవులతో పరిచయాలు అవుతాయని చెప్పాడు.
ఆముక్త వెళ్లింది.
వేదికపై అభ్యుదయకవులు, దిగంబరకవులు, విరసం రచయితలు, స్త్రీవాద రచయిత్రులు వున్నారు… సాహితీ ప్రియులతో ఆ సభ కిక్కిరిసి పోయి వుంది.
ముందుగా అధ్యక్షులు తొలి పలుకులు విన్పించారు.
ఆ తర్వాత ఓ విరసం సభ్యుడు మైక్‌ ముందు నిలబడి…
”మహా ప్రస్థానం అంటే విప్లవం.. ‘మరో ప్రపంచం, మరో ప్రపంచం, మరో ప్రపంచం.. గంటలు! గంటలు! గంటలు! పోనీ, పోనీ పోతే పోనీ! సతుల్‌, సుతుల్‌, హితుల్‌ పోనీ!’ అన్న శ్రీ శ్రీ కవితలో ఎంత విప్లవంవుందో నాకు తెలియదు కాని, నేనా కవితకి బాగా కదిలిపోయాను…” అన్నాడు.
వెంటనే ఓ దిగంబరకవి లేచి – శ్రీ శ్రీ వ్యక్తిత్వం ఎంత విలక్షణమైందో చెబుతూ… శ్రీశ్రీ ని ఒక పసిపిల్లవాడిగా, నిరంతర పాఠకుడిగా, ఒక విదూషకుడిగా, అక్షర ప్రహేళికలతో క్రీడించిన వ్యక్తిగా అభివర్ణించారు.
అంతలో ఓ అభ్యుదయ కవి మైక్‌ పట్టుకొని – ”నేను విశ్వనాధ, కృష్ణశాస్త్రి, టాగోర్‌ల కవిత్వంలో పరవశించిపోతున్న రోజుల్లో మొదటిసారిగా శ్రీశ్రీ మహాప్రస్థానం చదివాను.. శ్రీశ్రీ ఒక ఆరని మంట. ఆగనియుద్ధం. అక్షర హిమనగం. అభ్యుదయ స్వప్నార్ణవం. ప్రపంచ ప్రజలకై ఎత్తిన బావుా…” అంటూ ఆవేశంగా మాట్లాడుతుంటే సభలో చప్పట్లు మారుమోగాయి.
ఆముక్త అలాగే చూస్తోంది.
అసలీ మహాప్రస్థానం అంటే ఏమిటో ఆముక్తకి అర్థం కావటంలేదు.. పక్కనెవరో అడిగారు. ” మహాప్రస్థానం చదివారా?” అని
తడబడింది ఆముక్త.
చదవలేదంటే ఎలా వుంటుంది? ‘కలం పట్టి కవితలు రాస్తూ కూడా ఇంకా చదవలేదా?’ అంటారేమోనని అటూ, ఇటూ కాకుండా తలవూపి తప్పించుకొంది. ‘అమృతం కురిసిన రాత్రి’ చదివాను” అంటూ వెంటనే చెప్పింది.
”అది కూడా మంచి పుస్తకమే.. కానీ ఈ రోజుల్లో సాహిత్యపరమైన పుస్తకాలు భూతద్దం వేసి వెతికినా కన్పించటం లేదు. ఒకప్పుడు వంటగదితో పాటు విధిగా పుస్తకాల గది వర్థిల్లేది. ఇప్పుడు ఏ మధ్యతరగతి ఇళ్లలో చూసినా ఎంసెట్ పుస్తకాలు, జావాలు, సి-ప్లస్‌ పుస్తకాలు కన్పిస్తున్నాయి” అందామె అదో పెద్ద తీరని అగాథంలా ముఖం పెట్టి…
ఆ సభలో అప్పటి తరానికి చెందిన కవులేకాక ఇప్పటి తరానికి చెందిన యువకవులు, యువకయిత్రులు కూడా వున్నారు మహావృక్షాల ముందు లేతమొక్కల్లా…
వేదికపై ‘కవిత ఎలా వుండాలి? మినీకవిత ఎలా వుండాలి?’ అనే చర్చ సాగుతోంది. ఆ చర్చలో సాహిత్యాన్ని చదువుతున్నారు. తాగుతున్నారు. పీలుస్తున్నారు. జుర్రుకుంటున్నారు. ఒక్కమాటలో చెప్పాలంటే ప్రపంచ సాహిత్యాన్నంతా అక్కడ పోగేసుకొని భాషపై పట్టురావాలంటే ప్రబందాలను వదలొద్దంటున్నారు. ఒకప్పుడు శ్రీశ్రీ ‘కవిత్వం తీరని దాహం’ అంటే ఇప్పుడు ‘కవిత్వం నా ఊపిరి’ అంటున్నారు కొందరు.. ‘కవిత్వం నా వ్యసనం’ అంటున్నారు ఇంకొందరు… ‘కవిత్వమంటే ప్రతిరోజు నా కలంలోంచి రాలే గుప్పెడు అక్షరాలు’ అంటున్నారు ఇంకా కొందరు … ‘కవిత్వం అతిసహజంగా నాలోంచి వూరే వూటల తేట’ అంటున్నారు మిగిలిన వాళ్లు…
‘కవిత్వం అంటే ఇదా?’ అనుకొంది ఆముక్త. ద్రోణ తనని ఈ సభకి ఎందుకెళ్లమన్నాడో ఇప్పుడర్థమైంది.
సభ ముగిశాక – దారిలో కారాపుకొని విశాలాంధ్ర బుక్‌షాపుకి వెళ్లి కొంతమంది ప్రముఖ కవుల కవితా సంపుటాలను కొని ఇంటికి తీసికెళ్లింది.
ఏసి ఆన్‌ చేసి పడుకోగానే సంవేద గుర్తొచ్చింది ఆముక్తకి.
‘జీవితాన్ని తడమటమంటే ఏమి వేదా?’ అని తను అడిగినప్పుడు సంవేద ఏమాత్రం తడబడకుండా.. ”అగ్నిపూజ చేస్తే వర్షాలు పడ్తాయని నేతి డబ్బాలను నిప్పుల్లో పోస్తున్నారు కదా! మధ్యాహ్న భోజనంలో పిల్లలకి నెయ్యి ఎందుకు వెయ్యరో.. నీ కవిత్వంతో అడుగు ముక్తా? అలాగే ముఖంమీద వచ్చే ముడతలు వయసు వేస్తున్న ముద్రలని తెలిసి కూడా బ్యూటీషియన్లను తిడుతూ, తమ శరీరచ్ఛాయను మాసిపోకుండా చేయమని వాపోతుంటారు. ఇవన్ని చిన్నగా అన్పించినా ఎంత చికాకుగా వుంటాయో తెలియజెయ్యి” అంది సింపుల్‌గా.
ద్రోణకూడా అంతే! అలాగే మాట్లాడతాడు
ఇవి రాయటానికి భాష కావాలి. చదవమంటాడు.
వెంటనే తన వెంట తెచ్చుకున్న పుస్తకాలను ఆత్రంగా చూస్తూ ఒక్క గంటలో అంతా నేర్చుకోవాలన్నట్లు అందులోని పదాలవెంట పరిగెత్తసాగింది.
ఆ పుస్తకాల్లో .. భావోన్మాదం, యుద్దోన్మాదం అంటూ కొరుకుడుపడని పదాలు కన్పించటంతో వాటిని పక్కన పెట్టి నిరంతర సౌందర్యాన్వేషకుడు కృష్ణశాస్త్రి పుస్తకం అందుకొంది.
ఇప్పుడు హాయిగా వుంది.
కృష్ణశాస్త్రి తన ఆరాధన, అన్వేషణ, ఆలాపనలో నవలావణ్య లతిక ఊర్వశిని ఎలా దర్శించాడో చదువుతూ కూర్చుంది. ఆయన అన్వేషణ ‘అనంతమైనది. అమరమైనది, అతి మధురమైనది’ అని మనసులో అనుకొంది.
ఎప్పుడైనా సౌందర్య నీలివెన్నెల్ని కోరుకునే ఆముక్త సంవేద చెప్పినట్లు, ద్రోణ చెప్పినట్లు రాయలేకపోతోంది. చదవలేకపోతోంది
రేపు వెళ్లి ద్రోణను కలవాలి. సభలోని సంగతులు చెప్పాలి అనుకొంది ఆముక్త.
*****

కలియుగ వామనుడు 3

రచన: మంథా భానుమతి

“మరి నువ్వు.” ఇంత లావెలా ఉన్నావని అడగలేక పోయాడు చిన్నా. కిషన్ కి అర్ధమైపోయింది, ఏమడగాలనుకుంటున్నాడో.
“ఇంట్లో, బైటా కనిపించిందల్లా ఫైట్ చేసి తినెయ్యడమే. మిగలిన వాళ్ల గురించి చూడను. ఐనా నా కడుపు ఎప్పడూ కాళీగానే ఉంటుంది. అందుకే అమ్మేసుంటారు, నన్ను భరించలేక. ఎక్కడో అక్కడ తింటాన్లే కడుపునిండా అని. వీళ్లు కూడా కడుపు విండా పెట్టట్లేదు. ఎప్పుడూ ఆకలిగానే ఉంటోంది.” కిషన్ హిందీ, మరాటీ కలిపి మాట్లాడుతుంటే బాగా అర్ధమవుతోంది చిన్నాకి.
కళ్లల్లో నీళ్లు తిరిగాయి చిన్నాకి. తాము తక్కువ తినైనా తనకి పెట్టే అమ్మ, నాన్నమ్మలని తల్చుకుని. ఐనా తను డాక్టర్ చెప్పినంతే తప్ప ఎక్కువ తినడానికి ఎట్లాగా లేదు.
“నా దాంట్లోంచి పెడతాలే. నేనెక్కువ తినలేనుగా.”
కిషన్ లేచి పరుగెత్త సాగాడు.
చిన్నా, టింకూ ఏం చేస్తున్నాడా అని చూస్తున్నాడు.
టింకూ, ఇంకొక పిల్లాడితో కలిసి, సీ-సా ఆడుతున్నారు. ఫరవాలేదు.. రాత్రి వరకూ గోల చెయ్యడు. రాత్రైతే చూడాలి.. ఏమంటాడో.
కిషన్ చెప్పిన సంగతి గుర్తుకొచ్చింది చిన్నాకి. మస్తానంకుల్ నిజంగానే అమ్మేసుంటాడా? ఆ రోజు తాము చదువుకుంటుంటే వచ్చిన వాళ్లిద్దరూ.. ఒకడైతే సినిమాల్లో విలన్ లాగే ఉన్నాడు.
అంతే అయుంటుంది. మస్తానంకులు బాడ్. ఎప్పుడూ ఆంటీని కొడ్తుంటాడు.
టింకూని అమ్మేస్తే.. మరి తననెందుకు తీసుకొచ్చారు? తన్ని కూడా అమ్మేశాడా.. మస్తానంకుల్ అంత పని చేసినా చేస్తాడు.
పాపం! నాయన.. కొడుకునెంతో గొప్పవాడ్ని చెయ్యాలనుకున్నాడు. దేవుడొకలా అన్యాయం చేస్తే ఈ మనుషులొకలా చేస్తున్నారు.
ఉలిక్కి పడి లేచి టైమ్ చూసుకున్నాడు తాన్యా. ఐదు దాటింది. అంటే మూడు గంటలు పడుక్కున్నాడన్న మాట.
పిల్లలేం చేస్తున్నారో! పాపం అనిపించిందొక క్షణం. ఆకలేస్తోందో ఏమో.
ఏం చెయ్యాలో.. డాక్టర్ గారిచ్చిన లిస్ట్ ప్రకారం ఎప్పుడూ చేసే మెస్ అతనికి చెప్పేశాడు పొద్దున్నే. వారం రోజులకి సరిపోయే లిస్ట్ ఇచ్చేశాడు.
వెళ్లి తీసుకుని రావడమే.
లేచి ఒళ్లు విరుచుకుని అటూ ఇటూ చూశాడు. పిల్లలందరూ కూడా తలా ఒక చెట్టు నీడనా నిద్ర పోతున్నారు. లేపి, లోపలికి తీసుకెళ్లాడు. మంచినీళ్ల కుండ దగ్గరికి తీసుకెళ్లి తలా గ్లాసూ నీళ్లిచ్చాడు. ఆబగా తాగేశారందరూ.
అసలు పరుగులు పెట్టాక, ఆటలాడాకే పిచ్చిగా దాహం వేసింది. కానీ, జుట్టంకుల్ తలుపు తీస్తే కానీ లోపలికెళ్ల లేరెవరూ.
మర్నాటి నుంచీ, ఒక కుండ, గ్లాసులూ బైట కూడా పెట్టుకోవాలనుకున్నాడు తాన్యా. తాన్యాకి ముందు పనిచేసే వాడిని బాస్ పట్టుకు పోయాడు.. పిల్లల్ని బాగా చూస్తున్నాడని. రెట్టింపు జీతం ఇచ్చి. వాడు ఆనందంగా వెళ్లిపోయాడు.
“బాత్రూంలో కెళ్లి ఉస్సులేవైనా ఉంటే చూసుకుని, మోహాలు కడుక్కుని రండి. నేను డిన్నర్ తీసుకొస్తా.” తాళం వేసుకుని బైటికెళ్లాడు.
ఒకళ్లతో ఒకళ్లు మాట్లాడుకుంటారేమో.. అనుమానం వచ్చింది. కానీ.. మాట్లాడుకుంటే మాత్రం ఏం చేస్తారు? ఏం చెయ్యగలరు? వాళ్లకీ తెల్సుగా.. బైటికెళ్లినా ఉంటానికిల్లు లేదని. తలెగరేసి, బండి ముందుకి పోనిచ్చాడు.
ఆనంద్, ఎందుకైనా పనికొస్తుందని, తాన్యాకి మోటర్ సైకిల్ నడపడం నేర్పించి, సెకండ్ హాండ్ మోపెడ్ కొనిచ్చాడు. దాని వల్ల ఎన్నో ఉపయోగాలు కనిపించాయి.
హాల్లో టీవీ ఆన్ చేశాడు చిన్నా.
అందరి దగ్గరికీ వెళ్లి పరిచయం చేసుకున్నాడు. ఇద్దరు మాత్రం కళ్లు పెద్దవి చేసి చూస్తుండి పోయారు. మళయాళం, కన్నడం వాళ్లు. వాళ్లకి పేర్లు చెప్పటం కూడా తెలీలేదు. అంకెలసలే రావు. వయసెంతంటే కూడా చెప్పలేక పోయారు.
వాళ్ల భాష తప్ప ఏదీ రాదు.
వాళ్లని చూస్తూ చిన్నా ఆలోచన్లో మునిగి పోయాడు.
ఆ పిల్లలిద్దరికీ నాలుగేళ్లకి మించి ఉండవనుకున్నాడు.
తనకి మాత్రం పదకొండేళ్లు నిండినా పదహారేళ్ల తెలివుంది. తనని ఎప్పుడూ చూసే డాక్టర్ గారదే అన్నారు.
“చూడు బుల్లయ్యా! కొంతలో కొంత నయం. చిన్నాకి కాస్త మంచిరకం పొట్టితనం వచ్చింది.”
“అదేంటి డాట్రుగారూ! ఇందులో మంచీ చెడూ కూడా ఉంటయ్యా?” బుల్లయ్యకి సందేహం.. అసలీ విడ్డూరవే ఎక్కడా చూళ్లేదు.
చిన్నాని హాస్పిటల్లో చూసే డాక్టర్ గారు చాలా మంచివారు. ప్రతీ ఆదివారం బాబా గుడికొస్తారు డాక్టర్ గారు, ఆయన భార్య. అందుకే బుల్లయ్యకి బాగా చనువు. అతని దగ్గరే పువ్వులు కొంటారు, చిన్నాతో మాట్లాడుతూ.
“ఉన్నాయి బుల్లయ్యా! ఈ పొట్టితనంలో వందల రకాలు పైగా ఉన్నాయి. ప్రధానంగా డ్వార్ఫ్ లు, మిడ్గెట్ లు అని రెండు రకాలు. ఒక్క డ్వార్ఫిజమ్ లోనే రెండు వందల రకాలున్నాయి. చాలా మంది పొట్టి వాళ్లకి మిడ్గెట్ అని పిలుస్తే కోపం వస్తుంది. కానీ ఆ పొట్టి రకమే కాస్త మంచిది. మిడ్గెట్లని, బుల్లి మనుషులు అని పిలవమంటున్నారు ప్రపంచ వ్యాప్తంగా. డ్వార్ఫ్ లని కూడా బుల్లి మనుషులనే అంటారనుకో..”
“అసల్కి అలా ఎందుకవుతారయ్యగారూ?”
“పుట్టుకతో వచ్చిన జన్యులోపం వల్ల. ఆ లోపం ఎందుకొస్తుందంటే.. ఏం చెప్పలేం. ఆ దేవుడి మాయ.. ఆ సర్వేశ్వరుడి సంకల్పం అనే చెప్పాలి. మన శరీరంలో క్రోమోజోములని కొన్ని పదార్ధాలుంటాయి. వాటిలో ఒక క్రోమోజోమ్ సరిగ్గా లేక పోవడం వల్ల పెరగుదల మీద దాని ప్రభావం పడుతుంది. దానిని సరి చెయ్యడం మానవ మాత్రుల తరం కాదు.”
“మరి ఈ మంచి పొట్టాళ్లు..”
“అలా అనకూడదు బుల్లయ్యా! బుల్లి మనుషులు అనాలి. ఇంగ్లీష్ లో లిటిల్ పర్సన్స్ అంటారు. వాళ్లని కూడా మామూలు మనుషుల్లాగే చూడాలి. వింతగా, లేదా జాలిగా చూడ కూడదు.”
“అలాగే డాట్రు గారూ. నా కొడుకే అలా ఉన్నప్పుడు నేనెందుకు వేరుగా చూస్తాను?”
“నువ్వే కాదు. మీ బంధు మిత్రులందరికీ చెప్పాలి. చిన్నా చాలా తెలివైన వాడు. తప్పకుండా పెద్ద పేరు తెచ్చుకుంటాడు. ఒక రోజు వాడి మూలంగా మీకు గుర్తింపు వస్తుంది చూడు.”
“అంత కంటే కావలసిందే ముంది బాబూ! ఈ తేడా లేంటో.. మా వోడు మంచి బుల్లి మనిషెలా గయ్యాడో..”
డాక్టర్ ప్రకాశ్ కి నవ్వొచ్చింది మంచి బుల్లి మనిషని అంటుంటే..
“అదే.. చెప్తున్నా. డ్వార్ఫ్ పీపుల్ కి అవయవాలు సమంగా ఉండవు. అంటే సమతూకంగా ఉండవు. ఒకో అవయవం ఒకోలా ఎదుగుతుంది. తల పెద్దగా అవుతుంది. మెడ కనిపించదు. కాళ్లు చేతులూ లావుగా ఉంటాయి. వంకర టింకరగా నడుస్తారు. ఎముకలు సరిగ్గా.. ఒక తీరుగా పెరగవు. వికారంగా ఉంటాయి. వెన్నెముక వంగిపోతుంటుంది”
“చిన్నా! నువ్వు బైట కూర్చుంటావా?” అక్కడే కూర్చుని ఆసక్తిగా వింటున్న చిన్నాని అడిగాడు బుల్లయ్య. తనకే వినడానికి ఇంత బాధగా ఉంటే.. చంటోడు, వాడికెలా ఉంటుందీ.. ఎలా తట్టుకుంటాడూ.
“ఫర్లేదు నాన్నా..” చిన్నా కదల్లేదు.
“విననీ బుల్లయ్యా! చిన్నా బాగా తట్టుకుంటున్నాడు తన స్థితిని. అర్ధం చేసుకుంటే మంచిదే..” డాక్టర్ ప్రకాశ్ అన్నాడు.
“అలాగే నండీ.. ఇంకా ఏమవుతుంది..”
“కీళ్ల నొప్పులు.. అదే జాయింట్ పెయిన్స్, నరాలు నొక్కుకు పోతుంటాయి.. అంటే జామ్ అయిపోతాయి. దాని వల్ల రకరకాల సమస్యలొస్తాయి. ఒక కాలు పొట్టిగా, ఇంకొక కాలు కొంచెం పొడుగ్గా.. అలాగన్న మాట. ఒకోసారి దురదలు.. ఒకటని కాదు. కొంత మందికి ఎప్పుడూ తలనొప్పి ఉంటుంది.”
“మరి ఆ రెండో రకం”
“మంచి బుల్లి మనిషా?” డాక్టర్ ప్రకాశ్ నవ్వాడు.
“నేను అదే కదండీ డాక్టర్ గారూ?” చిన్నా ముందుకి వంగాడు.
“అవును. మిడ్గెట్ అని రిఫర్ చేస్తే కోపాలొస్తాయి వాళ్లందరికీ.. కానీ మెడికల్ గా సమస్యలెక్కువగా రావు. మిడ్గెట్స్ మామూలు మనుషుల్లాగే ఉంటారు. అంటే.. పెరుగుదల మాత్రం ఆలిశ్యంగా ఉంటుంది.. కొన్నాళ్లయ్యాక ఆగి పోతుంది. అంతే. అవయవాలన్నీ సక్రమంగా ఉంటాయి. చెయ్యి, కాలు.. పైభాగాల కింది భాగాల నిష్పత్తి, నడుం పైభాగం, కింది బాగం అన్నీ సమతూకంగా ఉంటాయి. తల కూడా పెద్దగా అవదు. ఎప్పటికీ చిన్న పిల్లల్లాగే ఉంటారు. మొహం కూడా అంతగా ముదరదు.”
“చిన్నాకి అటువంటిదే అనీ.. ఆ సంగతెలా తెలిసిందండీ?” బుల్లయ్య కాస్త నెమ్మదించుకుని అడిగాడు.
“చూస్తున్నా కదా.. పదేళ్లు నిండినా, ఐదేళ్ల పిల్లవాడిలాగే ఉన్నాడు. కొద్దిగా కళ్లలో మెచ్యూరిటీ కనిపిస్తోందంతే. కండరాలు కూడా వయసుకి తగ్గట్లు గట్టి పడలేదు. ఈ పాటికి వెన్నెముక వంగడం మొదలు పెట్టాలి. అదేం లేదు. కొన్ని రక్త పరీక్షలు చేసి నిర్ధారించుకుందాము. ఇంకా అదృష్టం ఏమిటంటే.. బుర్ర వయసుకి తగ్గట్టు తయారవుతోంది.. అంటే బుర్రలో తెలివి.. మామూలు పిల్లలాగే, ఇంకా మాట్లాడితే కొంచెం ఎక్కువగానే ఉంది. అందుకని చిన్నా మామూలుగా స్కూల్ కి వెళ్లి చదువు కుని, తను అనుకున్నది సాధించ వచ్చు.”
“అంటే.. మా వోడు వామనుడాండీ.”
“సరిగ్గా చెప్పావు బుల్లయ్యా. చిన్నా వామనావతారమే. ఏం సాధిస్తాడో చూడాలి.” డాక్టర్ ప్రకాశ్ కళ్ల ముందు మెదిలాడు చిన్నాకి.
తలుపు చప్పుడైతే ఆలోచనల్లోంచి బైట పడ్డాడు చిన్నా.
“ఏం సాధిస్తానూ? ఇలా ఇక్కడ చిక్కుకు పోతే.. స్కూలు లేదు. చదువూ లేదు. ఇంజనీర్ అవడం మాట దేవుడెరుగు.. ఇంక కంప్యూటర్ తన జీవితంలో ఎప్పుడైనా కంట పడుతుందా అనేది అనుమానమే.” మనసులో ఏడుస్తూ అనుకున్నాడు.

*****

తాన్యా భోజనం పట్టుకుని వచ్చాడు.
తనకి కూడా తెచ్చుకున్నాడు.
“ఎవరైనా సాయం చెయ్యండిరా! మీ ఇళ్లల్లో ఇల్లాగే దర్జా వెలగ బెడ్తారా? చస్తున్నాను, ఒక్కడినీ చెయ్యలేక.”
విడి విడిగా అట్ట పెట్టెల్లో కట్టించి తెచ్చాడు.
తలా ఒక పాకెట్టియ్యడానికి కష్టమేంటో అనుకున్నాడు చిన్నా. లేచి అందరికీ ఒక్కో పాకెట్, చిన్న సీసాల్లో నీళ్లు అందించాడు.
మూలగా ఉన్న పెద్ద చాప తీసుకొచ్చి పరిచాడు తాన్యా.
అందరినీ కింద కూచుని జాగ్రత్తగా తినమన్నాడు. తను కూడా వాళ్లతో కూర్చుని తింటున్నాడు.
పిల్లలంతా ఆడి ఆడి అలసి పోయి, ఆకలి మీదున్నారేమో.. చకచకా తినేశారు.
నిజం చెప్పాలంటే, చిన్నాకి తప్ప మిగిలిన అందరికీ ఇక్కడే మంచి భోజనం దొరుకుతోంది. ఎక్కడా అడుక్కోక్కర్లేదు. ఒక రొట్టె ముక్కకి ఇంట్లో వాళ్లతో, బైటి పిల్లలతో కొట్లాడక్కర్లేదు. కడుపు నిండా తినగల్గుతున్నారు.
ఒక్క అమ్మ ప్రేమ తప్ప అన్నీ దొరుకుతున్నాయి. ఎన్నాళ్లు దొరుకుతాయా అనేది వేరే విషయం.
తమనేంచేస్తారా.. భవిష్యత్తేమిటా అనేది ఆలోచించగలిగే వయసెవరికీ లేదక్కడ. చిన్నాకి తప్ప.
రెండు రోజులు గడిచాయి.
చిన్నాకి పిచ్చెక్కినట్లుగా ఉంది. ఈ పాటికి కంప్యూటర్ టీచర్ మైక్రోసాఫ్ట్ ఎక్సెల్, పవర్ పాయింట్ నేర్పిస్తూ ఉండే వాళ్లు.
ఎంత టైమ్ వేస్ట్ అయిపోతోందో! ఏడుపొచ్చింది. పొద్దున్నే తినడానికిచ్చేసి వెళ్లిపోయాడు జుట్టంకుల్. కార్టూన్లు పెట్టేసి.
రోజువారీ చర్య అదే.
మధ్యాన్నం భోజనం వచ్చే వరకూ కార్టూన్లు చూడ్డమే. పిల్లలలో చాలా మందికి అక్షరాలు చదవడమే కాదు.. గుర్తు పట్టడం కూడా రాదు కనుక, వాళ్లకేం ఇబ్బంది లేదు. టింకూ కూడా ఆటల్లో పడి పోయాడు. హోంవర్క్ ఏం చేయ్యక్కర్లేదని.. హాయిగా ఉంది వాడికి.
టింకూని చూస్తుంటే కూడా బాధగా ఉంది. లెక్కలు బాగా చేస్తాడు వాడు. ఈ పాటికి ఫ్రాక్షన్స్ నేర్చుకునే వాడు.
కనీసం చాక్ పీస్ దొరికినా బాగుండును. గ్రౌండ్ లో అరుగు మీద గుర్తున్నవి రాసుకునే వాడు.
పిల్లలని, వాళ్లకి కావలసినప్పుడు గ్రౌండ్ లోకి వెళ్ల నియ్యమన్నాడు ఆనంద్. లేకపోతే పంజరంలో బంధింపబడ్డ జంతువుల్లా ఐపోతారని.
“కేజ్ ఫ్రీ చికెన్స్ లాగ ఉండాలి. వాటి గుడ్లనీ, చికెన్లనీ కూడా రెట్టింపు డబ్బులిచ్చి కొంటారు. అదే విధంగా మన పిల్లలు కూడా యాక్టివ్ గా ఉండాలి, ఎక్కువ డబ్బులు సంపాదించాలి.” బోధించాడు ఆనంద్.
నిజవే.. కోడిపిల్లలకీ ఈళ్లకీ తేడా లేదనుకున్నాడు తాన్యా.
చిన్నా గ్రౌండ్ లోకి పరుగెత్తాడు. వాడికి ఉన్నట్లుండి ఐడియా వచ్చింది.
కబడీ ఆడే చోట అంతా ఇసుకే కదా! అందులో వేలితో రాసుకుంటే.. అలాగే వెళ్లి.. చేత్తో చదును చేసి రాయడం మొదలు పెట్టాడు. ఏం రాయాలి?
ఇంగ్లీష్ పాఠం గుర్తు తెచ్చుకుని, తనే ప్రశ్నలు రాసుకుని, ఆన్సర్లు రాయ సాగాడు. కొంచె సేపటికి విసుగొచ్చింది. పెద్ద పెద్ద అక్షరాలు రాయాలి. ఒక వాక్యం రాయడానికే ఆరు సార్లు లేవాలి.
పైగా పైనించి ఎండ దంచేస్తోంది.
విసుగొచ్చి, లేచి లోపలికెళ్లి పోయాడు. వెళ్లే ముందు తను రాసింది తుడిపెయ్యడం మర్చి పోలేదు.
పిల్లలంతా కార్టూన్లో ములిగిపోయున్నారు. హాల్లోనే కాసేపు అటూ ఇటూ తిరిగాడు చిన్నా. వీధిలోదీ, గ్రౌండ్ లోకెళ్లేదీ కాక, మొత్తం ఆరు తలుపులున్నాయి హాల్లో. ఒక్కొక్కటీ తెరిచి చూశాడు.
ఒక తలుపు వంటింట్లోకి.. అక్కడ ఒక ఫ్రిజ్, స్టౌ.. గాజు తలుపులున్న అలమార్లలో గిన్నెలు, పళ్లాలు ఆవీ ఉన్నాయి. ఎప్పుడూ ఎవరూ వాడినట్లు లేదు. ఒక మూల ప్లాస్టిక్ గ్లాసులు, ప్లేట్లు.. చెంచాలు.
రెండు తలుపులు గదుల్లోకి.. అవి తమ గదిలాగే ఉన్నాయి. మిగిలిన నలుగురూ అక్కడుంటారనుకున్నాడు చిన్నా.
ఇంకొకటి సరే.. తమ గది.
మిగిలిన రెండు తలుపులూ లాగితే రాలేదు. తాళాలేసున్నాయి. అవి తియ్యగలుగుతే ఏవన్నా తెలుస్తుంది. అక్కడ కంప్యూటర్ ఉంటే.. సరస్వతీ టీచర్ గారికి మెస్సేజ్ పంపచ్చు. మళ్లీ గుర్తుకొచ్చింది, నెట్ కూడా ఉండాలని.
పైగా తామెక్కడున్నారో.. అడ్రస్ అదీ ఏం తెలీదు. ఏమని ఇస్తాడు..
వీధి తలుపు చప్పుడవుతుంటే పరుగున వెళ్లి సోఫాలో కూర్చున్నాడు.. అదే కార్టూన్ ఎనిమిదోసారి చూస్తూ.. పోనీ అదయినా మార్చచ్చు కదా!
అడుగుతే ఏమంటారో..
గుడ్ అంకుల్ వచ్చినప్పుడు అడగాలి.
‘ఛ..ఛ వాడు గుడ్ ఏంటి.. వెరీ బాడ్ అంకుల్.’ చీదరగా అనుకున్నాడు మళ్లీ చిన్నా..
తలుపు తీసుకుని వచ్చారు ఆనంద్, తాన్యా.
ఈసారి టింకూ పరుగెత్తుకుని వెళ్లలేదు. తల కూడా కదిపి చూడలేదు. వాడి చిన్ని బుర్రకి కూడా అర్ధమయిపోయింది. ఇంక తమని ఇంటికి పంపరని.
“చూడండి మీకోసం ఏం తెచ్చానో?” ఉత్సాహంగా అన్నాడు ఆనంద్.
పిల్లలు మాత్రం నిరుత్సాహంగా చూశారు.
ఆనంద్ చేతిలో గోళీల సంచీ. వీధి పిల్లలు ఆడే ఆట. గోళీల కోసం చేతులు కాళ్లు కూడా విరుచుకున్న వాళ్లు తెలుసతనికి.
కిషన్ లేచి వెళ్లాడు.
“వీడికొక్కడికే వచ్చినట్లుందిరా ఈ ఆట.. పోన్లే.. నువ్వే నేర్పించి, ఆడించు. మీకందరికీ కొత్త పేర్లు పెడుతున్నాను. చిన్నా పేరు సమీర్. టింకూ పేరు సుభానీ. కిషన్ పేరు కృష్ణ. వీళ్ల పేర్లు నయీమ్, సిరాజ్, తబ్రీజ్. అందరూ గుర్తు పెట్టుకోండి. ఎవరడిగినా అవే పేర్లు చెప్పాలి. ఆ పేర్లతో పిలుస్తే పలకాలి. తెలిసిందా?” ఆనంద్ ఒక్కొక్కళ్ల దగ్గరికీ వెళ్లి చెప్పాడు.
“రేపు అందరికీ క్షవరం చెయ్యి. కొంచెం జుట్టుంచి మిలట్రీ కట్ లాగ చెయ్యి.” తాన్యాకి సూచనలిచ్చాడు.
“టివీలో ఇంకేవైనా పెడితే బాగుంటుందండీ. ఒకటే కార్టూన్ చూసి చూసి విసుగొస్తోందండి అందరికీ.” తాన్యా అడిగాడు.
“వాళ్లకా నీకా? సర్లే రేపు, వేరే కార్టూన్లు, మంచి మసాలా సినిమాల డివిడీలు తెచ్చి పడేస్తా.” నవ్వుతూ అన్నాడు ఆనంద్.
తాన్యా కూడా నవ్వాడు.
పిల్లలు ఆశ్చర్యంగా వాళ్లనే చూస్తున్నారు. ఇలా నవ్వగా ఎప్పుడూ చూడలేదు ఎవరూ మరి. చిన్నా మిగిలిన పిల్లల్నే అనుకరిస్తున్నాడు. తన స్వంత తెలివి బైట పెట్టడం లేదు.
“గోళీలాడుకుందాం వస్తారా?” హుషారుగా అడిగాడు ఆనంద్.
పిల్లలు లేచి గ్రౌండ్ లోకి నడిచారు.
“కృష్ణా! ఇట్రా.. గుంత తవ్వు. అందరికీ నేర్పిద్దాం. చాలా బాగుంటుంది తెలుసా? గురి చూసి కొట్టాలి. ఎన్ని గోళీలు కొట్ట గలుగుతే అక్కడున్నవన్నీ కొట్టిన వాళ్లకొచ్చేస్తాయి.” కాసేపు వాళ్లతో గడిపి వెళ్లాడు ఆనంద్.
మర్నాడు కొత్త డివిడీలొచ్చాయి.
సినిమాలు, కార్టూన్లు, పాటలు.. సమయం బాగా గడుస్తోంది అందరికీ.. చిన్నాకి తప్ప.
………………..
బుల్లయ్య నీరసంగా బయలుదేరాడు, బండి తోసుకుంటూ. ఏది చూసినా చిన్నాగాడే కనిపిస్తున్నాడు.
పది రోజులయిపోయింది. పిల్లల జాడ తెలియలేదు.
రోజూ పోలీస్ స్టేషన్ కెళ్లి వస్తున్నాడు.
“అన్ని చోట్లా తిరగేశాం బుల్లయ్యా! ఎక్కడా ఏ క్లూ అందటం లేదు. ఇంకో పదిరోజులు చూసి, కేసు మూసేస్తానంటన్నారు సి.ఐ గారు.” సబిన్స్పెక్టర్ చెప్పేశాడు.
కళ్లలో నీళ్లు కుక్కుకుని ఇంటికెళ్లిపోయాడు. ఇంట్లో నాలుగు రోజులు పొయ్యిలో పిల్లి లేవలేదు. చుట్టు పక్కల వాళ్లు రెండ్రోజులు సాయం చేసి ఊరుకున్నారు.
అందరివీ అంతంత మాత్రం బతుకులే. ఎక్కడ్నించి తెచ్చి పెడతారు?
జానీ ఆంటీ ఏడుస్తూనే పన్లు చేసుకుంటోంది. మిగిలిన పిల్లల సంగతి చూడాలి కదా మరి.
మస్తానయ్య పిల్లలు వెళ్లిన మర్నాటి నుంచే అయిపు లేడు. జానీకి అలవాటే.. వాడట్టా నెలా రెణ్ణెళ్లు మాయమై పోటం.
సరస్వతీ టీచర్ అప్పుడప్పుడొచ్చి అడుగుతుంటుంది.
“ఎప్పటికైనా ఆడు తిరిగొత్తాడ్రా! అప్పుడు మనం ప్రాణాల్తో ఉండాలి కదా! మనం మామూలుగా పన్లలో పడాలి. గుక్కెడు చాయ్ పడకపోతే ఇంక ప్రాణం పొయ్యేట్టుంది. లేవండి. అమ్మాయ్.. లే.” తల్లి గోలకి తప్పదన్నట్లు లేచాడు బుల్లయ్య.
సూరమ్మ కూడా, కడుపులో పేగులు ఉండ చుట్టుకు పోతుంటే, చాపమీంచి లేచి నిలబడింది. కళ్లు గిర్రున తిరిగాయి.
ముసలామె చెప్పిన మాట నిజమే. చిన్నా వచ్చేటప్పటికి తాము బతికుండాలి. అమ్మా, నాయనా కనిపించకపోతే ఎర్రినాగన్న ఎక్కడికి పోతాడూ! జుట్టు ముడేసుకుని, టీకి నీళ్లు పడేసి దొడ్లోకెళ్లింది.

మస్తానయ్య తను మొదటగా రాజాని కలిసిన జాగాకెళ్లి వెతికాడు..
రాజా కానీ, నానా కానీ కనిపిస్తారేమోనని. అటు కిలో మీటరూ, ఇటు కిలోమీటరూ వెతికినా కనిపించ లేదు.
యాభైవేలు వస్తున్నాయన్న ఉత్సాహంలో రాజాగాడి అడ్రస్ కనుక్కోలేదు. నానా ఎవరో అసలే తెలియదు. కనీసం కొంత అడ్వాన్స్ అన్నా తీసుకోవలసింది.
పైగా.. రాజాగాడే అన్నాడు.. “రోజూ ఈ బడ్డీ దగ్గరే కూకుంటా అన్నా..” అని.
అక్కడికీ పదిరోజులుగా కనిపించిన అందర్నీ అడుగుతూనే ఉన్నాడు. అందరూ తల అడ్డంగా ఊపే వాళ్లే. ఆడు అయిపులేడు. అటు పిల్లాడూ కనిపించకుండా పోయాడు.
ఛెళ్లుమని ఎవరో వీపుమీద కొట్టినట్టయింది.
‘ఒక్క నీ పిల్లాడేనా..’
మద్దిలో ఆ చిన్నాగాడ్నెందుకెత్తుకెళ్లారూ? అదో లేని పోని గోల కింద తయారైంది.
పొరపాట్న ఎవరికైనా తెలిసిందంటే బస్తీలో.. చంపేస్తారు తన్ని.
అప్పుడు.. ఏడుపొచ్చింది మస్తానయ్యకి. పాముని పెంచుతే ఊరుకుంటుందా? కనిపించినోళ్లందర్నీ కాటెయ్యదూ?
చెట్టుకిందికెళ్లి, నేల మీద కూర్చుని భోరుమన్నాడు.
తిండితిని రెండ్రోజులయింది. జేబులో డబ్బులున్నాయి కనుక అప్పటి వరకూ బళ్లదగ్గిర అవీ ఇవీ తిని కడుపు నింపుకున్నాడు.
అయిపోయింది. చేతిలో డబ్బూ.. ఇంట్లో స్థానం.
ఏ మొహం పెట్టుకునెళ్తాడూ?
అవునూ.. ఆ ఇల్లు తనది కాదూ? ఎవరు రావద్దంటారు.. అలా అంటే కాళ్లిరగ్గొట్టి పొయ్యిలో పెట్టలేడా? తల విదిలించుకుని ఇంటికి బయల్దేరాడు మస్తానయ్య.
దారిలో ఎదురయ్యాడు పెద్ద మేస్త్రి.
“కొత్త కాంప్లెక్సు వస్తా ఉంది మస్తానయ్యా! నువ్వుగానీ చేర్తావా మాతో? ఒక్క రోజుకూడా నాగా పెట్టకూడదు. ఆదివారాలు కూడా పన్చెయ్యాలి. డబ్బులు బాగా వస్తాయనుకో?”
దేవుడే కనిపించి వరమిచ్చినట్టయింది. అప్పటికి పాత పన్లు అయిపోయి చాలా రోజులయింది. అక్కడా అక్కడా చిన్నా చితకా పన్లు చేసుకుని కాలక్షేపం చేస్తున్నాడు.
జానీ గోలెట్టేస్తోంది. డబ్బు చాలట్లేదని.
ఈ పైసలు దొరికి శనారం శనారం ఐదారొందలు పడేశాడంటే డబ్బుకి ఢోకా ఉండదు. కాస్త ఈ టింకూ గాడి గోల కూడా సద్దుమణుగుతుంది.
ఏ మాటకామాటే.. మస్తానయ్యలో మంచి పనితనం ఉంది. లేబరు చేత కూడా బాగా పని చేయిస్తాడు.
“అట్టగే వస్తానయ్యా. ఇంకెవరికీ చెప్పమాకండి.” ఇంచుమించు ఏడుపు గొంతుతో అన్నాడు. కొంత ఇంట్లో పరిస్థితికి, కొంత ఆ రాజాగాడు మోసం చేశాడన్న బాధ.. కొంత పని దొరికిందన్న ఆనందంతో.. ఏడుపొచ్చేసింది. రోజూ కాసిని చుక్కలేసుకోవచ్చు.
“ఐతే రేప్పొద్దున్నే ఏడింటికల్లా వచ్చెయ్యి. శంకుస్థాపన ఏడున్నరకి అది అయ్యాక ముగ్గులెయ్యాలి. ఎల్లుండి నుంచే పునాదులు మొదలెట్టాలి. నీకు తెలిసిన లేబరుని కూడా పిల్చుకురా.” మేస్త్రి హడావుడిగా వెళ్లి పోయాడు.
మస్తానయ్య హుషారుగా ఇంటికి బయల్దేరాడు.

“జానీ! ఊరంతా వెదికానే.. ఎక్కడా కన్పడ లేదు.”
నిస్తేజమైన చూపుల్తో చూసింది జానీ.
“ఎప్పుడో ఊరు దాటించేసుంటార్లే. నీకు తెల్దూ ఆళ్లెవరో?”
“ఏం మాట్లాడ్తన్నావే.. నా కెట్టా తెలుస్తుందీ? రేపట్నుంచీ ఫుల్లు పనే. ఆరింటికల్లా బయల్దేరాలి. కొత్త కాంప్లెక్స్. రెండేళ్ల వరకూ చూసుకోక్కర్లేదు. టింకూగాడు లేపోతే లేపోయాడు. మిగిలినోళ్ల మాటేటి.. ఆళ్లని చూసుకోవద్దూ? ఆళ్లేమైపోతారు? ఆళ్ల చదువులు అవీ..”
“ఆహా.. ఏం బాద్యత? ఏం శ్రద్ధ.. ఎక్కడా ఇంత మంచి మొగోణ్ణి చూడం. మళ్లీ రేత్రైతే కల్లుపాకలే కన్పిస్తాయి. పెళ్లాం పిల్లలూ అంతా హుళ్లక్కే..” జానీ గట్టిగా అరిచింది.
“అరవమాకే.. ఇంక కల్లు జోలికెళ్లను. సత్తెపామాణికంగా. శనారం నువ్వే వచ్చి మేస్త్రి దగ్గర డబ్బులు తీసుకో. మొత్తం నువ్వే నడిపియ్యి.”
కళ్లు విప్పార్చి ఆశ్చర్యంగా చూసింది జానీ.
“అబ్బో అబ్బో.. ఎన్నిసార్లవలేదూ!”
“నిజవే.. నీమీదొట్టు.”
“చూద్దాంగా.. వారం రోజుల్లో తేలిపోదూ?”
………………..
3

పిల్లలందరినీ వరుసగా నిలబెట్టాడు తాన్యా.
డాక్టర్ వచ్చి కొలతలు తీసుకున్నాడు.
“అందరూ సరైన కొలతల్లో ఉన్నారు. తాన్యా చాలా బాగా చూసుకున్నాడు. అభినందనలు తాన్యా! కృష్ణ.. అదే కిషన్ కూడా బరువు తగ్గాడు. ఇంక మీరు తలుచుకున్న పని మొదలు పెట్టచ్చు.
చిన్నా, టింకూలు ఆనంద్ దగ్గరకు వచ్చి రెండు నెలలయింది.
రోజూ మంచి ఆహారం, వ్యాయమం.. పిల్లల్ని బాగా తయారు చేశాయి. టివీ.. అదే డివిడి లో చూసే సినిమాలు, కార్టూన్లూ సరే సరి..మంచి కాలక్షేపం.
చిన్నా బతిమిలాడితే, ఒక నోట్ బుక్, పెన్సిల్ తెచ్చిచ్చాడు తాన్యా.. బొమ్మలు గీసుకుంటానంటే. బొమ్మలతో పాటు తమ రోజువారీ కార్యక్రమాలన్నీ రాయసాగాడు.
ప్రతీ వారం వచ్చి ఆనంద్ చెప్పే జాగ్రత్తలు, పాఠాలు.. అన్నీ రాశాడు. ఐనా.. రోజూ జరిగేదొక్కటే. రెండు కాగితాల్లో సరిపోయింది అంతా.
టింకూ కూడా ఏడవడం మానేశాడు. నయీమ్, సిరాజ్, తబ్రీజ్ లు కూడా కాస్త్త నవ్వడం, చిన్న చిన్న మాటలు మాట్లాడ్డం నేర్చుకున్నారు.
చిన్నా ఊహించినట్లే వాళ్లకి నాలుగేళ్లు నిండలేదింకా.
తాన్యా పెట్టిన తిండి తింటుంటే, కాస్త బుగ్గలు, ముఖంలో మెరుపు వచ్చాయి. ముద్దు ముద్దుగా చిన్నా దగ్గరకొచ్చి ఏవేవో చెప్పడానికి ప్రయత్నం చేస్తున్నారు. వాళ్లకి తెలుగు నేర్పించాడు చిన్నా. కొన్ని పదాలు దక్షిణాది భాషల్లో ఇంచుమించు ఒకేలాగుంటాయి కనుక, బాగానే పట్టుకుంటున్నారు.
ఏం చేసినా, తాన్యా బైటికెళ్లినప్పుడే.
లేకపోతే ఈ పాటికి క్షుణ్ణంగా మాట్లాడ గలిగే వాళ్లు.
ఇంట్లో ఉన్నంత సేపూ ఉష్ట్ర పక్షిలా కాచుకునే ఉంటాడు తాన్యా.
డాక్టర్ ఉండగానే వచ్చాడు ఆనంద్.
“థాంక్యూ డాక్టర్. ఇదిగో మీకు ఇస్తామన్న మనీ. అకౌంట్ ట్రాన్స్ఫర్ అంటే.. లేని పోని ఆరాలొస్తాయి. అవసరమైనప్పుడు మళ్లీ పిలుస్తాను. మీకు బాగా తెలుసు కదా.. సీక్రెసీ.. కొంచెం కూడా లీక్ అవకూడదు. పై వాళ్లు మన కదలికలు చూస్తూనే ఉంటారు. మన ఫామిలీల వివరాలు కూడా వాళ్ల దగ్గిర ఉంటాయి. చాలా జాగ్రత్తగా ఉండాలి. ఒక సారి ఈ పనులు వప్పుకుంటే.. ఇంక వదుల్చుకోడానికి ఉండదు. వన్ వే ఎంట్రీనే.”
ఆనంద్ మాటలకి తల పంకించి వెళ్లి పోయాడు డాక్టరు. ఆనంద్ తన గదిలోకెళ్లి కాసేపు ఏదో పనిచేసుకునొచ్చాడు.
పిల్లల్ని ఒకసారి చూస్తుండగానే సెల్ మోగింది. జేబులోంచి తీస్తూ తలుపు దగ్గరగా వెళ్లాడు, బైటికెళ్లి మాట్లాడ్డానికి.
అప్పుడే.. జేబులోంచి ఏదో జారిపోయింది.
ఆనంద్ బైటికెళ్లగానే, చిన్నా గబగబా వెళ్లి కింద పడిందేమిటా అని చూశాడు.
విజిటింగ్ కార్డ్..
చటుక్కున తీసి, తమ గదిలోకి తుర్రుమన్నాడు. తన డ్రాయింగ్ బుక్ తీసి ఒక బొమ్మ లో అడ్రస్, ఫోన్ నంబర్ రాసేశాడు. ఎపరైనా చూసినా అందులో ఏదో రాశాడని కనిపించదు.
బైటికి రాగానే, తలుపు దగ్గర ఆ కార్డ్ ని పడేశాడు.
చిన్నాకి తెలివి, సమయస్ఫూర్తి చాలా ఎక్కువ. అందుకే సరస్వతీ టీచర్ వాడి మీద ప్రత్యేకమైన శ్రద్ధ చూపిస్తుంటుంది. విజ్ఞానాన్ని పెంచే అన్ని రకాల పుస్తకాలనీ పరిచయం చేసింది.
తాన్యా బైటికి వెళ్లి ఆరు సూట్ కేసులు, ఇంకా కొన్ని బట్టల పాకెట్ లు తీసుకొచ్చాడు. పిల్లలంతా అప్పటి వరకూ రెండే జతల బట్టలతో గడుపుతున్నారు. రోజూ వాడి వాడి, అవి కూడా అరిగి పోయాయి.
ఒక్కొక్క సంచీలో, నాలుగేసి జతల బట్టలున్నాయి. సరిగ్గా సరిపోయే సైజులు. సంచీ మీద పేర్లు రాసున్నాయి.
అందరినీ పేరు పేరునా పిలిచి ఒక బట్టల సంచీ, ఒక సూట్ కేసు ఇచ్చాడు ఆనంద్.
“రెండు మూడు రోజుల్లో మీరు ఇక్కడి నుంచి వెళ్లి పోతున్నారు. మీరంతా ఒకే చోటుకి వెళ్లకపోవచ్చు. ఎక్కడికెళ్తారో నాక్కూడా తెలియదు. ఇద్దరిద్దరికి ఒక్కొక్క అమ్మా నాన్నా ఉంటారు. ఇప్పటికి మీరు వాళ్ల పిల్లలన్న మాట. వాళ్లతోనే ఉండి, వాళ్లు చెప్పినట్లు వినాలి. మీకు పాస్ పోర్ట్ లు తయారు చేసి ఆ టెంపరరీ అమ్మా నాన్నలకిచ్చాను. ఏ దేశం వెళ్తున్నారో.. మీ మీ అదృష్టం. మీరు ఏ పనులు చేస్తారో, అదే.. మీ చేత ఏం చేయిస్తారో, నాకు తెలియదు. జాగ్రత్తగా.. ఎవరి దగ్గరుంటే వాళ్లు చెప్పిన మాట వినాలి. వినక పోతే చాలా ప్రమాదం. అర్ధమయింది కదా! మిమ్మల్ని ఇంక నేను కలవక పోవచ్చు. బైబై..”
ఆనంద్ ఏడెనిమిది భాషల్లో సంభాషించ గలడు. ఏ భాష పిల్లవాడితో ఆ భాషలో అర్ధమయేట్లు చెప్పాడు.
“విమానం ఎక్కి వెళ్తామా అంకుల్?” కిషన్ అడిగాడు.
“అయుండచ్చు. ఎందులో ఎక్కడికి తీసుకెళ్తారో నాకు తెలీదని చెప్పాగా? ఉంటాను. గుడ్ బై.” వాళ్లకి బెస్ట్ ఆఫ్ లక్ చెప్పాలనిపించలేదు. వాళ్ల చేత చేయించబోయే పనులు ఏవో తెలియక పోయినా..
అంత ఆనందం కలిగించే పనులు మాత్రం కాదని మాత్రం తెలుసు.
వెనక్కి తిరిగి చూడకుండా వెళ్లి పోయాడు ఆనంద్..
చిన్నా, టింకూ.. మిగిలిన పిల్లలకీ ఏదో తెలియని భవిష్యత్తుని నిర్దేశించి.
…………………..

రాజీవ్ గాంధీ విమానాశ్రయం..
అర్ధ రాత్రి ఒంటిగంట దాటింది. కానీ అక్కడ పట్ట పగల్లాగే ఉంది. లైట్లు దేదీప్యమానంగా వెలుగుతున్నాయి.
టింకూ, చిన్నాల చెయ్యి పట్టుకుని ఒక స్త్రీ నడుస్తోంది.
టింకూ విమానాశ్రయాన్నీ, అటూ ఇటూ చకచకా తిరిగే మనుషుల్నీ కళ్లు విప్పార్చి చూస్తున్నాడు.
చిన్నా మాత్రం, తన చెయ్యి పట్టుకున్నావిడని పరికిస్తున్నాడు.
నలభై ఏళ్లుంటాయి. ఈవిడే మీ అమ్మ అని చెప్పాడు జుట్టంకుల్.
“ఏ మాత్రం అనుమానం కలిగేలాగ ఉండకూడదు. బిహేవ్ చెయ్యకూడదు. సుభానీ అదే టింకూ, చిన్నా అంటే సమీర్, వాళ్లిద్దరికీ ఒక అమ్మ. కృష్ణకి ఒకామె. మీరు ముగ్గురూ కలిసి వెళ్తున్నారు.
నయీమ్ వాళ్లు వేరే వాళ్లతో.. మీరు ఒకరికొకరు ఎదురు పడినా పలకరించుకోకూడదు. తెలియని వాళ్లలాగే ఉండాలి.” రెండురోజులు అందరికీ బోధ చేశాడు తాన్యా.
అలాగే అని తలూపారందరూ, గుండెలు దడదడలాడుతుండగా.
కొత్త చోటులో.. ఎలా ఉంటుందో? అమ్మ వెనుక గారాలు పోయే వయసులో, చిన్ని గుండెల్లో గుబులు.
కొత్త సూట్ కేసు లాక్కుంటూ ఎయిర్ లైన్స్ క్యూలో నిల్చున్నారు.. చిన్నా, టింకూ. కొత్తమ్మ వెనుకనే.
“మమ్మీ!” పిలిచాడు చిన్నా.
వెనక్కి తిరిగి కిందికి చూసింది ‘మమ్మీ’.
“రెస్ట్ రూమ్..” పిల్లలందరికీ ఈ మాటలన్నీ నేర్పించాడు ఆనంద్. ఎలా పలకాలో కూడా చెప్పాడు. చెప్పడమే కాదు.. రోజూ పలికించే వాడు కూడా.
అటూ ఇటూ పరికించింది. పిల్లలని ఒక్కొళ్లనీ ఎక్కడికీ పంపడానికి వీల్లేదు. వంటరిగా వదలడానికి అసలే లేదు.
క్యూ రానురాను పెరిగి పోతోంది.
“పిల్లలంతే.. సరిగ్గా సమయం చూసుకుని వస్తుంది వాళ్లకి. ఒక్కదానివే పిల్లలతో వెళ్తున్నావా?” వాళ్ల ముందున్నావిడ నవ్వుతూ అంది.
“అవునండీ. కాస్త సామాను చూస్తుంటారా?”
సరే అందావిడ. వాళ్ల వంతు రావడానికింకా అరగంట పట్టేట్టుంది.
ఇద్దర్నీ చెరో చేత్తో నడిపించుకుంటూ టాయిలెట్ల కేసి నడిచింది కొత్తమ్మ. చిన్నా ఎగురుతూ నడుస్తున్నాడు. మధ్య మధ్య టింకూని కవ్విస్తూ. టింకూ మమ్మీ చెయ్యి విదిల్చుకుని గుండ్రంగా పరుగెత్తాడు.
“హే.. గోల చెయ్యకుండా పదండి..సరిగ్గా క్యూలో ఉన్నప్పుడే వస్తుంది. సెక్యూరిటీ చెక్ అయ్యాక రెండుగంటలు టైముంటుంది. అప్పటి వరకూ ఆగలేరా..” మమ్మీ చిరాకు పడింది.
అదంతా కూడా ట్రయినింగ్ లో భాగమే. మరీ క్రమశిక్షణతో, నోరు మెదపకుండా జైలుకెళ్తున్న ఖైదీల్లాగ నడుస్తే అనుమానం వచ్చే అవకాశం ఉంది. పిల్లలన్నాక అల్లరి చెయ్యాలి. అది చూసి అమ్మ కసురుకోవాలి.
టింకూ బుద్ధిగా వచ్చి అమ్మ చెయ్యి పట్టుకున్నాడు.
ఆడవాళ్ల టాయిలెట్ కేసి నడిచింది మమ్మీ. చిన్నా గొడవ చేశాడు.. తను మగవాళ్ల దాంట్లోకే వెళ్తానని. ఎంత కసిరినా.. నచ్చ చెప్పినా వినలేదు. కొత్తమ్మకేమో భయం. అలా పంపకూడదు. అక్కడెవరితోనో మాటలు పెట్టుకుంటే.. మొత్తం ప్లాన్ అంతా తలకిందులవుతుంది.
చిన్నా వినట్లేదు. “షేమ్ షేమ్ మమ్మీ..” నేనక్కడికే వెళ్తా.
అదంతా చూస్తున్న ఒక యువకుడు ముందుకొచ్చాడు నవ్వుకుంటూ.
“నేను తీసికెళ్తానాంటీ. మీకేం భయం లేదు. నా సామాన్లు మీరు చూస్తుండండి.”
కొత్తమ్మకింక వేరే దారి లేదు.
ఈ పిల్లవెధవ కొంప ముంచేట్లున్నాడు. అటూ ఇటూ అయిందంటే అందరి పనీ అయిపోతుంది. ఏమనడానికీ లేదు.. తెచ్చిపెట్టుకున్న నవ్వుతో, చిన్నాని కొరకొర చూస్తూ సరే అంది.
“అంకుల్ ని విసిగించకు, నీ వాగుడుతో..” వార్నింగిచ్చింది.
“ఓ.. అలాగే..”
చిన్నాకి మంచి అవకాశం. ఈ అంకుల్ కి జరిగిందంతా చెప్పేస్తే.. పోలీసులకి చెప్తాడు కదా! అప్పుడు టింకూ, తనూ ఇంటికెళ్లి పోవచ్చు.
కానీ.. గుడ్ అంకుల్ హెచ్చరికలు గుర్తుకొచ్చాయి.
“మీరు ఎవరికైనా చెప్పారంటే.. మిమ్మల్ని అక్కడే చంపేస్తారు. మీకు సాయం చేసే వాళ్లని కూడా. అంతే కాదు.. మీ అమ్మా నాన్నలని కూడా చంపేస్తారు. ఒళ్లు దగ్గర పెట్టుకుని జాగ్రత్తగా ఉండండి. మీ కొత్త అమ్మలు చెప్పినట్లు వినండి.” ఆనంద్ ఎప్పుడూ అంతే. పిల్లలకి అర్ధంమవుతోందా లేదా అని చూడడు. తను చెప్ప దల్చుకున్నదంతా చెప్పేస్తాడు.
అతను నెమ్మదిగా కళ్లలోకి చూస్తూ చెప్పే విధానం పెద్ద వాళ్లకే వణుకు పుట్టిస్తుంది.
అందులోనూ.. చంపెయ్యడం అనే మాట అర్ధం కాని వాళ్లుండరు కదా!
చిన్నా మారు మాట్లాడకుండా పని ముగించుకుని బైటికొచ్చాడు.
“నువ్వుకూడా వెళ్తావా?” టింకూని అడిగింది మమ్మీ.
తల అడ్డంగా ఊపి ఆవిడ చెయ్యి పట్టుకున్నాడు వాడు.
క్యూలో తమ వంతు వచ్చింది. కుతూహలంగా చూస్తున్నాడు చిన్నా.. ఏం చేస్తారా అని.
టింకూ మాత్రం ఎయిర్ పోర్ట్ అంతా ఇంకా సంభ్రమంగా చూస్తూనే ఉన్నాడు. కళ్లు మిరుమెట్లు కొలిపే లైట్లు, అటూ ఇటూ హడావుడిగా పరుగెత్తే జనం.. వాడికి మిగిలిన విషయాలన్నీ పట్టించుకునే వయసు లేదు.
మూడు పాస్ పోర్ట్ లూ తీసింది మమ్మీ. కౌంటర్ దగ్గరున్నతను తీసి, వాటిని కంఫ్యూటర్ కి చూపిస్తూ ప్రశ్నలడగటం మొదలెయ్యాడు.
“ఇదే ఫస్ట్ టైమా?”
తలూపింది. సాధ్యమయినంత తక్కువ మాట్లాడమని ఆర్డర్.
“మీ వారేంచేస్తారక్కడ?”
సంచీలోంచి కాగితం తీసిచ్చింది.
మొత్తం చదివాడు కౌంటర్ ఆయన. ఎత్తెక్కువయి, చిన్నాకు సరిగ్గా కనిపించకపోతుంటే పక్కకి జరిగి, సూట్ కేసులు పెట్టే సందులోంచి చూశాడు. ఏమీ అనుమానం వచ్చినట్లు లేదు.
“పిల్లలు ట్విన్సా? ఇద్దర్నీ పక్కపక్కకి రమ్మను.” లేచి నిలబడి, చూశాడు. పాస్పోర్ట్ లో ఫొటోలనీ టింకూ, చిన్నాలనీ మార్చి మార్చి.
“ఒక్కలాగలేరే..”
“ఐడెంటికల్ ట్విన్స్ కాదండీ.” తడుముకోకుండా జవాబిచ్చింది.
చెకిన్ చెయ్యకపోవడానికి ఏ కారణం కనిపించలేదు. వీసా, పాస్ పోర్ట్ వివరాలు అన్నీ పక్కాగా ఉన్నాయి. బోర్డింగ్ పాస్ ఇచ్చేశాడు. సామాన్లు కూడా చెకిన్ చేసేసాడు.
చిన్నా, టింకూ కార్టూన్ పుస్తకాలు, బుల్లి బుల్లి కార్లు.. ఒక జత బట్టలు, వగైరాలున్న బాక్ పాక్ లు తగిలించుకుని మమ్మీ వెంట నడిచారు. చిన్నా తన నోట్ పుస్తకం తీసుకెళ్లడం మర్చి పోలేదు.
అమ్మయ్య అనుకుంటూ దూరం నుంచి చూస్తున్న ఎయిర్ పోర్ట్ లో పనిచేసే ఒకతనికి, తల ఊపి సౌంజ్ఞ చేసి, సెక్యూరిటీ దగ్గరికి నడిచింది మమ్మీ.
సెక్యూరిటీ దగ్గర కూడా.. పరీక్షలన్నీ చేసి వదిలారు.
ఆనంద్ దగ్గర పిల్లల్ని కొనే ముఠా అంతర్జాతీయంగా చాలా విస్తరించిపోయింది. ఎక్కడికక్కడ గూఢచారులు.. ప్రభుత్వ సంస్థలలో పని చేసే వాళ్లు, చాపకింద నీరులా ఉంటారు.
పాస్ పోర్ట్ లు సంపాదించడం, వీసాలు తెప్పించడం మంచినీళ్లు తాగినంత సులువు.
ఒకసారి వాడిన అమ్మల్ని నాన్నలని ఇంకొకసారి వాడరు.
వాళ్లు వ్యాపారం చేసేది, పాకిస్థాన్. బంగ్లాదేశ్, ఇండియా, శ్రీలంక, ఆఫ్రికా, కంబోడియా వంటి మనుషులెక్కువ, డబ్బు తక్కువ ఉన్న దేశాల్లోని చిన్న చిన్న బ్రోకర్లతో. అక్కడ, ఏ పని చెయ్యడానికైనా.. ఏ వయసు వారైనా.. మనుషులు దొరకటం పెద్ద కష్టం కాదు.
డబ్బుకు వెనుకాడక్కర్లేదు. నల్లబంగారం.. అంటే ముడి చమురు సమృద్ధిగా దొరికే దేశాల ధనికులు తయారుగా ఉన్నారు.
చిన్నాకి ఏడుపొస్తోంది. విమానం ఎక్కి కూర్చుని, ఎయిర్ హోస్టెస్ చేత బెల్ట్ కట్టించుకుంటుంటే.. ఇంటికెళ్లి అమ్మా నాన్నలని చూస్తాననే ఆశ పూర్తిగా పోయిందని. మళ్లీ తన ఊరికి, తన ఇంటికి ఎప్పటికైనా రాగలడా?
“ఫర్లేదు బాబూ! ఏం భయమెయ్యదు.” హోస్టెస్ ఆంటీ ధైర్యం చెప్పింది.
ఎక్కడికి తీసుకెళ్తున్నారు? ఏం చేయిస్తారూ?
చదివించడానికైతే కాదు. ఇంక చదువు.. కంప్యూటర్ ఇంజనీరవాలనే ఆశా, అమ్మా నాన్నలకి తానేమిటో చూపించుకోవాలనే తపన.. అన్నీ అయిపోయినట్లే. ఇంత చిన్న పిల్లల చేత చేయించ గలిగిన పనేముంది?
చిన్నా సందేహం కొద్ది గంటల్లో తీర బోతోంది.
టింకూకి అదేమీ పట్టలేదు. తనేంటీ.. విమానం ఎక్కాడా? గాల్లోకి నిజంగా ఎగురుతాడా.. కళ్లు పెద్దవి చేసి చూస్తున్నాడు, విమానం పైకి లేస్తుంటే.
తెల్లవారు ఝాము ఐదు దాటింది అప్పుడు.
……………..

అరేబియన్ గల్ఫ్ దేశాలు ప్రపంచమంతా గత శతాబ్దం మధ్య నుంచీ చాలా ప్రాముఖ్యతని సంతరించుకున్నాయి. ప్రపంచం మొత్తం వారి కను సన్నల మీదే ఆధార పడి జీవిస్తున్నట్లయింది
ముడి చమురు కనుగొనక ముందు ప్రజల జీవితాలకీ, కనుక్కున్నాక వారి జీవన విధానానికీ అనూహ్యమైన వ్యత్యాసం..
ఒక్క సారిగా, కుచేలుడికి కుబేరుని కృప దొరికినట్లు ఆయింది.
ఒక తరం ప్రజలు, హఠాత్తుగా ఏర్పడ్డ ఆ మార్పుని ఆనందంగా జీర్ణించుకుంటూనే తాము గడిపిన పాత జీవితాన్ని అరేబియన్ నైట్స్ కథల్లాగ చెప్పుకోవడం మొదలు పెట్టారు.
మనం రుబ్బురోలు, కట్టెలపొయ్యి, కుంపటి, తిరగలీ వంటి వస్తువుల గురించి చెప్పుకుంటున్నట్లుగా.. వాళ్లు ముత్యాల తయారీ (బస్రా పెర్ల్స్ ఇప్పటికీ ప్రాముఖ్యమైనవే), చేపల వ్యాపారం, సముద్ర గర్భంలో దొరికే వస్తువుల గిరాకీ, ఒయాసిస్ ల వద్ద వ్యవసాయం గురించి చెప్పుకుంటుంటారు.
అరవై, డెబ్భైలలో జరిగిన బ్లాక్ గోల్డ్ రష్, అరేబియన్ గల్ఫ్ సముద్ర తీరంలో ఉన్న చిన్న చిన్న గ్రామాలన్నింటినీ, కళ్లు మిరిమిట్లు గొలిపే పట్టణాల కింద మార్చేసింది. అనుకోని ఐశ్వర్యం ప్రజలని, ఆ సదుపాయాలను వదులుకోలేనట్లు మార్చేసింది.
ఎడారులు, ఒంటెలు అనేవి ఎండ మావుల కింద ఐపోయాయి.
అక్కడున్న అంతులేని సంపద.. ప్రపంచ దేశాలన్నిటినీ తమ పట్టణాల కేసి ఆకర్షించడం మొదలు పెట్టింది.. అట్లాంటిది, పచ్చని పైరుల కోసం పరుగెత్తే ఎడారి వాసులని ఆకర్షించడంలో వింత ఏముంది? ఆ సంపద తమ తమ దేశాల్లోనే దొరుకుతుంటే!
కొత్త ఆర్ధిక సామాజిక వ్యవస్థలో, ఒంటెల మీద ఆధారపడే ఎడారి జీవన విధానం క్రమంగా తగ్గిపోసాగింది.
ఒకప్పుడు ఎడారి ఓడగా ప్రసిద్ధి చెంది, రవాణా వ్యవస్థకి మూలాధారమై, ఇసుక దిబ్బల్లో మనుషులనీ, వస్తువులనీ తీసుకుని వెళ్లే ఒంటెలు, అవే.. లారీల్లో రవాణా అవుతున్నాయి.
గల్ఫ్ దేశాల్లో, ఒక చోట్నించి ఇంకొక చోటికి ఒంటెలను తీసుకెళ్తున్న లారీలు, హై వే మీద తరచుగా కనిపించే దృశ్యం. మైళ్ల తరబడి సాగిపోయే హై వేలకి అటూ ఇటూ బార్బ్డ్ వైర్ ఉంటుంది.. ఒంటెలు రోడ్లమీదికి రాకుండా హైవే పొడవునా వైర్ మెష్ వేసేశారు.
ఆ వైరు మెష్ లేనప్పుడు చాలా యాక్సిడెంట్ లు అవుతుండేవి.
తరతరాలుగా ఒంటెలతో ఉన్న సాన్నిహిత్యం గల్ఫ్ వాసులకి మరపు రానిదే. ఎంత ఆడీ, మెర్సిడెజ్ కారుల్లో తిరిగినా ఒంటెలని చూసే సరికి ఒక రకమైన ఆనందం పొంగి పొరలుతుంది వారిలో.
ఏదో ఒక విధంగా ఒంటెలని వారి జీవన విధానంలోకి తీసుకు రావాలి.
ఎలాగ? రకరకాల ఆలోచనల ఫలితంగా పరిష్కారం దొరికింది.
అదే.. ఒంటెల రేసుల ద్వారా..
వారి కఠినమైన జీవన విధానాల వలన ముడి చమురు దొరకడానికి ముందు, ఒంటెల పందాలకి అంత సమయం ఉండేది కాదు.. డబ్బుకి కూడా ఇబ్బందే.. ఇప్పుడు దేనికీ కొరవ లేదు.
వారి పాత సంస్కృతి గురించి కథలు చెప్పుకోవడమే కాదు.. హాయిగా, తిరిగి ఉద్ధరించుకోవచ్చు.
రేసు ఒంటెలని ‘అల్ హెజిన్’ లని అంటారు.
దుబాయ్, ఆబుదాబి, షార్జా, అజ్మాన్, ఫ్యుజైరా, వుమ్ అల్ క్వైన్, రాస్ అల్ ఖైమా, మొదలైన ఏడు దేశాలకూటమి అయిన యునైటెడ్ ఆరబ్ ఎమరైట్స్ లో, ఖతార్, ఓమాన్, సౌదీ అరేబియా దేశాల్లో..సెప్టెంబరునుంచీ నుంచీ, ఏప్రిల్ వరకూ ఒంటె రేసుల సీజన్ నడుస్తుంది.
ఆ సమయంలో అందరి దృష్టీ, పొడవుగా, ధృడంగా, సన్నగా ఉండే రేసు ఒంటెల మీదే ఉంటుంది. అనేక మంది ప్రత్యక్షంగా ట్రాక్ దగ్గర చూస్తే, లక్షల మంది, టివీ తెరలకంటుకుపోయుంటారు.
మన క్రికెట్ మాచ్ లప్పటి లాగే.
ఈ రకంగా తమ నేస్తాలయిన ఎడారి ఓడలని తమ జీవితాల్లోకి మళ్లీ ఆహ్వానించి, ఈ పందాల ద్వారా, కోల్పోయిన తమ సంస్కృతిని పొందినట్లుగా సంతోషిస్తున్నారు గల్ఫ్ దేశ వాసులు.
అంతే కాదు, ఈ క్రీడ అనూహ్యమైన సంపదని చేతులు మారుస్తుంది. కోట్ల డాలర్లలో సాగుతాయి పందాలు.
ఈ రేసు ఒంటెలు తమ యజమానులకీ, తమకి శిక్షణ ఇచ్చేవారికీ కోట్లు సమకూరుస్తాయి.
ఒక ఒంటె ఉంటే చాలు.. ఆ యజమానికి ఎంతో ఆదాయం, సమాజంలో అంతకు మించిన గౌరవం.
తమ సంస్కృతిని నిలుపుకొనే ప్రయత్నంలో వేలకొలదీ ఒంటెల్ని పెంచి పోషిస్తున్నారు. ఒక్క దుబాయ్ రేసుల్లోనే, 1996-97 సంవత్సరంలో నాలుగు వేలు పైగా ఒంటెలు పాల్గొన్నాయి. ఆ వెంటనే ఆబుదాబిలో .. వరుసగా ఒకదేశం తరువాత ఒక దేశంలో.. చెప్పుకోతగినన్ని రేసులు నడుస్తుంటాయి.
ఆ తరువాతి సంవత్సరాలలో ఇంకా పెరిగింది.
ఇంచుమించు అన్ని దేశాలలోనూ ఒంటె పందాలు జాతీయ పరిశ్రమల స్థాయికి చేరుకున్నాయి.
ఈ పందాలకి ఎంతో పెట్టుబడి, రకరకాల స్థానాల్లో పనిచేసే వాళ్లు, అంతర్జాతీయంగా అనేక మంది కలిసి కట్టుగా పనిచేసే సంస్థలు కావాలి.
పూర్వ సంస్కృతిని నిలుపుకోవాలనుకోవడం ఒక ఎత్తయితే.. ఆ పందాలు పెద్ద పరిశ్రమ స్థాయి రూపాలు దాల్చడం మరొక ఎత్తు.
ఈ పెట్రో డాలర్ల సంపాదన లేక మునుపు కూడా.. ఇరవయ్యో శతాబ్దపు పూర్వార్ధం వరకూ.. ఒంటెల రేసులు ఆరేబియా దేశాల్లో ముఖ్యమైన వినోదం గా ఉండేవి.
ఆ వినోదం రెండు రకాలుగా ఉండేది.
ఒకటి పండగలకీ పబ్బాలకీ జరుపుకునే వేడుక. ఇంకొకటి.. పందాల కోసమనే అందరూ చేరి, క్రీడగా జరుపు కునేది.
పెళ్లిల్లలో, వాన కురిసిన వేళలో(ఎడారిలో వాన కురవడం పెద్ద పండగే..), కుల పెద్దలు వచ్చినప్పుడు, మగ పిల్లలకి సుంతీ ఆపరేషన్లు జరిగినప్పుడు.. ఈ పందాలు వేడుకకి, సరదాగా సాగి పోయేవి.
ఒంటెలని పరుగు పందానికి వరుసగా నిలబెట్టి.. ఒక పక్కన నిల్చుని, వాటి యజమానులు ఒంటెలని హుషారు చేస్తూ బూరాలూ అవీ ఊదుతూ డప్పులు వాయిస్తూ, చప్పట్లు కొడుతూ ఉంటే, మిగిలిన వారు ఆనందిస్తూ ఉండే వారు. ఇందులో డబ్బు ప్రసక్తి లేదు.
ఇంకొకటి.. రేసుల కోసమే ప్రత్యేకంగా జరిగేది. దానికోసమే అందరూ కలిసే వారు. మొదటి, రెండు, మూడు.. స్థానాలకి బహుమతులు ఉంటాయి.
అవీ సరదా కోసమే సాగేవి.
ఆ ఒంటెల పరుగులు చూడటానికి వచ్చిన వాళ్లు పందాలు కాయడం అప్పటికింకా తెలియలేదు.
ఆధునిక కాలంలో.. అదీ గల్ఫ్ దేశాలు సంపన్న దేశాలయాక ఒంటెల రేసుల్లో చాలా మార్పులొచ్చాయి. ప్రపంచంలోని ఇతర దేశాల్లో జరిగే గుర్రప్పందాల లాగానే.. వాటిలో కూడా బెట్టింగు మొదలయింది.
రేసుల కోసం ప్రత్యేక జాతి ఉంటుంది. ఇంకా చెప్పాలంటే రెండు మూడు రకాల జాతులుంటాయి. ఆ ఒంటెలకి.. వాటికి పదమూడు నెలల నుంచీ పదహారు నెలలు వచ్చినప్పట్నుంచీ శిక్షణ ఇస్తారు.
వాటి ఆహారం వేరే రకం.. బలవర్ధకమైందీ, బరువు పెంచనిదీ ఉంటుంది. ఎడారిలో స్వేచ్ఛగా తిరగ నీయరు.
నెదర్లాండ్స్ వంటి యూరోప్ దేశాల నుంచి ప్రత్యేకంగా తయారైన ఆహారం దిగుమతి చేస్తారు. అందులో ఓట్స్, బార్లీ, కొన్ని చిరు ధాన్యాలు.. పీచు పదార్ధం ఎక్కువగా ఉండే పోషక పదార్ధాలుంటాయి. విటమిన్లు, అరుదైన లోహాలు అందులో కలుపు తారు.
కొంత కాలం క్రితం వరకూ ఒక బ్రిటిష్ అధికారి పర్యవేక్షణలో ఈ ఒంటెల ఆహారం తయారయేది.. తరువాత ఇంకా కొందరు ఆ వృత్తిలోకి దిగారు.
ఒంటె పిల్లకి మూడు సంవత్సరాలు వచ్చే సరికి, అది వేగంగా పరుగెత్త గలిగే స్థితికి చేరుకుంటుంది.
ప్రతీ రోజూ వెటర్నరీ డాక్టర్ వచ్చి వాటి ఆరోగ్యం చూడ్డం, ట్రయినర్ పరుగు పెట్టించడం వంటి శిక్షణ ఇస్తుంటారు.
ఒంటెలని.. అందులో పందాల్లో పాల్గొనే ఒంటెలని సాకడం చాలా ప్రతిష్ఠాత్మక మైన ప్రవృత్తి.
దేశాలనేలే రాజులు, అధ్యక్షులు, అధికారులు.. అత్యంత సంపన్నులైన వ్యాపారస్థులు వాటిని పెంచగలుగుతారు.
ఆ ఒంటెల పోషణకి అయే ఖర్చు కోట్లలో ఉంటుంది.
రేసుల కోసం తయారుచేసే ఒంటెల పెంపకంలో బోలెడు రూల్స్..
ఆ ఒంటెలని కొట్ట కూడదు.. శిక్షణ కార్యక్రమంలో.
మరీ ఎక్కువగా అలవ నియ్య కూడదు. స్వంత పిల్లల్లాగ చూసుకోవాలి.
ఐతే.. ఎక్కడైనా రూల్స్ అతిక్రమించే వాళ్లు ఉండనే ఉంటారు.
ఈ ఒంటె పందాల నిర్వాహకులకి సంఘాలుంటాయి. అందులో ప్రధాన పాత్ర ఒంటెల యజమానులదే.
ఒంటెల కోసం పెద్ద పెద్ద బయలు ప్రదేశాలుంటాయి. అవే కామెల్ ఫామ్స్.
ఒంటెలకి శిక్షణ నిచ్చే వారిది పెద్ద పొజిషన్ అందులో.
ఆ ఫార్మ్ లకి, వంట వాళ్లు, డ్రైవర్లు, ట్రైనింగ్ ఇచ్చే వాళ్లు, శుభ్రం చేసే వాళ్లు, సూపర్ వైజర్లు.. ఎంతో మంది లేబర్ కావాలి.
దేశ దేశాల్నుంచీ ఎంతో మందిని ఆకర్షించడమే కాదు వారికి ఉపాధి కూడా కల్పిస్తున్నాయి ఈ ఒంటె పందాలు..
మొత్తానికి గల్ఫ్ దేశాలలో ఈ ఒంటె రేసులు ప్రతిష్టాత్మక మైన వినోదం. అదొక పెద్ద వ్యవస్థ.
ఈ వ్యవస్థలో అతి ముఖ్యమైన పాత్ర వహించే వాళ్లు “జాకీ”లు. మొత్తం పందెం అంతా వారితోనేసాగుతుంది.
అంతెత్తు ఒంటెల మీద కూర్చుని వాటిని హుషారు పరుస్తూ పరిగెత్తించే జాకీలు.
గుర్రప్పందాల్లో జాకీలకీ, ఒంటె రేసుల జాకీలకీ చాలా తేడా ఉంది.
గుర్రాలు అరవై కిలోల బరువుని సునాయాసంగా తీసుకెళ్ల గలవు. అది కూడా.. వాటి వేగం ఏ మాత్రం తగ్గకుండా.
కానీ ఒంటెలు ముప్ఫై కిలోలకే ఒగరుస్తాయి. అది దాటితే.. వాటి వేగం చెప్పుకోతగినంతగా తగ్గి పోతుంది.
అందుకని ఈ రేసులకి జాకీలు పెద్ద సమస్య అయిపోయింది.
అయితే.. డబ్బుంటే సాధించలేనిదేముంది?
బరువు తక్కువుండే జాకీలు కావాలి.. దానికి పదేళ్ల లోపు పిల్లలైతే సరి పోతుంది. మరి ఆ పిల్లలెక్కడ దొరుకుతారు?
అరేబియన్ దేశాలవంటి సంపన్న దేశాలు ఆపురూపంగా చూసుకునే తమ పిల్లల్ని ఎందుకు పంపుతారు జాకీల కింద? దానికి బోలెడు బీద దేశాలు ఉండనే ఉన్నాయి.
ఎక్కువగా ముస్లిమ్ దేశాలవారు అరేబియన్ దేశాలకి పిల్లల్ని పంపడానికి ఉత్సాహం చూపిస్తుంటారు. పాకిస్తాన్, బంగ్లాదేశ్, శ్రీలంక, కొన్ని ఆఫ్రికన్ దేశాలు అందులో ముందున్నాయి.
ముస్లిమ్ దేశం కాక పోయినా.. అధిక జనాభా కల భారత దేశం నుంచి కూడా చిన్న పిల్లల ఎగుమతి జరుగుతుంది.
అటువంటి.. దురదృష్టవంతులైన పసివాళ్ల ఎగుమతులకే అంతర్జాతీయ ముఠాలు కొన్ని, చాలా పకడ్బందీగా పని చేస్తుంటాయి.
ఆ ముఠాలకి అనుబంధంగా ఆనంద్ వంటి వ్యక్తులు తాము చిన్న చిన్న ముఠాలని నడుపుతుంటారు.
………………..

4

ఉన్నట్లుండి టింకూ గట్టిగా ఏడుపు మొదలు పెట్టాడు.. కక్కటిల్లి పోతూ.
విమానం పైకి లేచి పదినిముషాలయింది. మధ్యలో మమ్మీ కూర్చుంది. ఇటూ అటూ చిన్నా, టింకూ.
చిన్నాకి సంగతేంటని కనుక్కోడానికి లేదు. వాడి ఏడుపు చూస్తుంటే వీడిక్కూడా గట్టిగా ఏడవాలని పిస్తోంది.
ఇప్పుడు తెలిసిందా వాడికి.. ఇంక అమ్మ ఎప్పటికీ కనిపించదని? విమానం ఎక్కానన్న మోజు తీరిపోయి, కొత్త చోటు, కొత్త మనుషులతో ఉండాలని తెలిసిందా?
కొత్తమ్మకి కూడా ఏం చెయ్యాలో అర్ధం అవట్లేదు. అప్పటి వరకూ నవ్వుతూ ఉన్నాడే.. ఇంకా హోస్టెస్ లు తిరగడం మొదలు పెట్టలేదు. వాడి ఏడుపు చూస్తుంటే కోమాలోకి వెళ్లి పోతాడేమో అనిపిస్తోంది.
“మరేం లేదు.. చెవులు నొప్పెట్టి ఉంటాయి. కొంతమందికి బాగా ఎక్కువగా ఉంటుంది గాలి వత్తిడి. చిన్న పిల్లాడు కదా.. ఈ చాక్ లెట్ ఇవ్వండి. కొంచెం సేపట్లో తగ్గి పోతుంది.” చిన్నాకి అటు పక్కన కూర్చున్న ఒక పెద్దాయన ఇచ్చాడు.
అప్పుడే చిన్నాకి కూడా అనిపించింది.. చెవుల్లో నొప్పి.
అంతలో ఎయిర్ హోస్టెస్ వచ్చి అందరికీ చాక్ లెట్లిచ్చింది. కొంచెం సేపటికి టింకూ ఏడుపు ఆపాడు. మమ్మీ లేపి ఒళ్లో కూర్చో పెట్టుకుంది.

ఇంకా వుంది…

అన్నమయ్య ఆధ్యాత్మికానందలహరి – 23

విశ్లేషణ: టేకుమళ్ళ వెంకటప్పయ్య

మానవజన్మ లభించడం ఒక వరం. దాన్ని సద్వినియోగం చేసుకోవడం వివేకవంతుల లక్షణం. ఏదో ఒక రోజు ఈ బొందిలో ప్రాణం కాస్తా ఎగిరిపోతుంది. ఈ అశాశ్వతమైన కాయం కోసమే మనిషి నానా తాపత్రయాలు పడుతున్నాడు. ఇంద్రియ సుఖాల కోసం అదేపనిగా వెంపర్లాడుతున్నాడు. తెలిసి తెలిసీ ఈ కూపంలో ఇరుక్కుంటూనే ఉన్నాం. మమ్ములను ఈ విషయవాంఛలకు లోను చేస్తున్నావని మళ్ళీ నిన్నే నిందిస్తున్నాం. నీవే నా దైవానివని, కరుణతో కైవల్యమిచ్చే వాడవని ఎన్నటికీ గుర్తించలేకపోతున్నాను. ఇతర ప్రాణుల కంటే మిన్న అయిన ఈ మానవ జన్మను సత్కార్యాలు, సదాలోచనలతో సార్థకం చేసుకోవాలి. సుఖాలు అనేవి ఎండమావుల వంటివి, తుచ్ఛమైనవి అని మనిషి అనుకోడు. మోహాగ్నితో దహించుకుపోతాడు. నిజ గతి ఎన్నటికీ గ్రహించలేడు. విషయ వాంఛల్లో మునిగిన అతడు శ్లేష్మంలో చిక్కిన ఈగ లాగా విలవిల్లాడతాడు. విషయలోలత విషమమైనది. మనిషి బయటి శత్రువులను తెలుసుకోగలడు. తన లోపలే దాగి ఉన్న అంతశ్శత్రువులను తెలుసుకోలేడు. అవి మనలను భగవంతుడి సన్నిధికి దూరం చేస్తాయి. అరిషడ్వర్గాలైన కామం, క్రోధం, లోభం, మోహం, మదం, మాత్సర్యాలకు లొంగితే అధోగతి తప్పదు. వాటి మాయలో పడకుండా జాగ్రత్త వహించకపోతే అనర్థాలు వాటిల్లుతాయి. విషయ వాసనలు, వాంఛలు మనిషిని స్థిరంగా ఉండనివ్వవు. చిత్తాన్ని అదుపులో ఉంచుకోవాలి. అంతఃకరణ అనే మనసు అధీనంలో పంచ జ్ఞానేంద్రియాలు, పంచ కర్మేంద్రియాలు వర్తిస్తున్నప్పుడే- మనిషి మోక్షాన్ని సాధించేందుకు ప్రయత్నించగలడు. కాని, అది దుర్లభమైన విషయం. మనసు తన మాట వినేలా చేయాలని, తాను ఇంద్రియ నిగ్రహంతో ప్రవర్తించేలా అనుగ్రహించాలని అతడు భగవంతుణ్ని వేడుకోవాలి అందుకే నీకు సదా శరణని మొక్కుతున్నాను శ్రీనివాసా! కరుణించు అని ప్రార్ధిస్తున్నాడు అన్నమయ్య.

కీర్తన:
పల్లవి: కటకట యీమాయ గడచుట యెట్లో
ఘటనల హరికృప గలిగినఁ గాక
చ.1. యిరవగుజీవుల కెంతగలిగినా
పరధనకాంతలే బలుప్రియము
ధరఁ గర్మాపుఁజేతలలోనెల్లా
సొరదిఁ బాపమే సులభము ॥కటకట॥
చ.2. నానారుచులు యనంతము గలిగిన
కానిపదార్ధమె కడుఁ దీపు
పానిన చదువుల పఠన లుండగా
మానని దుర్బాషమాఁటలే హితవు ॥కటకట॥
చ.3. యెదలో శ్రీవేంకటేశ్వరుఁడుండఁగ
సదరపు దివిజులు చవులయిరి
అదనను శ్రీగురుయానతి గలుగఁగ
పొదిగొని యివి తలపోయఁగ వలెసె ॥కటకట॥
(రాగం: మలహరి; రేకు సం: 317, కీర్తన 4-96)

విశ్లేషణ:
పల్లవి: కటకట యీమాయ గడచుట యెట్లో
ఘటనల హరికృప గలిగినఁ గాక
అయ్యయ్యో! ఈ మాయను దాటడం ఎటుల? అర్ధం కావడంలేదు. ఏదైన దైవ సంఘటన జరిగి ఆ శ్రీనివాసుని దయ కలిగితే వేరే విషయం కానీ మామూలుగా దాట శక్యమా!

చ.1. యిరవగుజీవుల కెంతగలిగినా
పరధనకాంతలే బలుప్రియము
ధరఁ గర్మాపుఁజేతలలోనెల్లా
సొరదిఁ బాపమే సులభము
ఆహా! శ్రీహరీ! ఈ భువిపై స్థిరంగా ఉన్న జీవులు ఎంత చిత్త చాపల్యం కలిగినవారు? వీరికి ఎంత ధనం ఉన్నప్పటికీ పరధనం మాత్రమే వీరికి ప్రియము. ఇంట సతి ఉన్నప్పటికీ పరకాంతలమీదనే వీరి ధ్యాస! ఈ భూమిపై పుణ్యకార్యాలు చేయాలంటేనే అందరికీ కష్టం. పాపకార్యాలు వరుసగా చేస్తూఆ విషయంలో మాత్రం ముందుంటారు కదా!

చ.2. నానారుచులు యనంతము గలిగిన
కానిపదార్ధమె కడుఁ దీపు
పానిన చదువుల పఠన లుండగా
మానని దుర్బాషమాఁటలే హితవు
మనకు తినడానికి తయారుగా అనేక పదార్ధాలు ఉన్నప్పటికీ, మనకు కాని పదార్ధమే ఎక్కువ తీపుగా ఉంటుంది కదా! పొరుగింటి పుల్లగూర రుచి చందాన ఉంటుంది మన నైజం. అలాగే మనం ఎంతో కష్టపడి గురుశుశ్రూష చేసి వేద,వేదాంగాలను చదువుకుని నెమరు వేసుకోవడానికి భగవంతుడిని ధ్యానించడానికి నాలుకపై తయారుగా ఉన్నప్పటికీ, మనం అనకూడని మాటలు పాపపూరిత భాషణలే సదా చేస్తూ ఉంటాము. అవే మనకు ఇష్టంగా ఉండడం మాయకాకపోతే మరి ఏమిటి?
చ.3. యెదలో శ్రీవేంకటేశ్వరుఁడుండఁగ
సదరపు దివిజులు చవులయిరి
అదనను శ్రీగురుయానతి గలుగఁగ
పొదిగొని యివి తలపోయఁగ వలెసె
అందరి హృదయక్షేత్రాలలో స్థిరంగా నెలకొని శ్రీవేంకటేశ్వరస్వామి ఉండగా, తేలికగా అనుగ్రహం కలుగుతుందని వెళ్ళి చిల్లరదేవుళ్ళను చేరి ఇష్టప్రీతి కొలవడం ఎందుకు? తగిన సమయంలో గురువుగారి శిష్యరికం చేసి ఆయన ఆశీర్వాదం పొందవలెను గదా! అలా చేసినట్లైతే మనకు అనేక సమస్యలు నశించి ధన్యులవడం తధ్యము అని అన్నమయ్య నివేదిస్తున్నాడు.
ముఖ్యమైన అర్ధాలు: కటకట = మనం బాధపడే సమయంలో వాడే పదం. అయ్యో! ఏమి పరిస్థితి ఇది? అనుకోవడం; గడచుట = దాటుట; ఘటన = ఏదైనా అనుకోకుండా జరగడం; ఇరవగు = సుస్థిరము; పలు = ఎక్కువ; ధర = ఈ భూమిపై; సొరిది = వరుస, క్రమము; అనంతము = అంతము లేనివి; కడు = ఎక్కువ; పానిన = ఇష్టపడి స్వీకరించడం; దుర్భాషమాటలు = చెడ్డమాటలు, దుర్భాష అన్నా మాటలు అన్నా ఒకటే అర్ధం. అన్నమయ్య దుర్భాషమాటలు అని ప్రయోగించడంలో ఔచిత్యం కనరాలేదు; సదరపు దివిజులు = తేలికగా అనుగ్రహం ఇచ్చే చిల్లరదేవుళ్ళు; చవులు = ఇష్టులు; శ్రీగురుయానతి = గురువు అనే పదం ఆయన బహుశ: సాధారణ గురువును గురించి కాక అహోబల మటస్థాపకుడు, అన్నమయ్య గురువు అయిన ఆదివన్ శఠకోపయతి గురించి వుండవచ్చు. పొదిగొని = గుంపుగూడు.
*****