మాలిక పత్రిక జనవరి 2018 సంచికకు స్వాగతం

 

JyothivalabojuChief Editor and Content Head

అప్పుడే సంవత్సరం పూర్తయి కొత్త సంవత్సరం వచ్చి కూడా పది రోజులైంది. కాలం ఎంత వేగంగా గడచిపోతుంది కదా.  అనివార్య కారణాల వల్ల మాలిక పత్రిక డిసెంబర్ సంచిక వెలువడలేదు. క్షమించగలరు.

ఈ సంవత్సరం కాస్త ఆలస్యంగా మీ ముందుకు వచ్చింది మీ మాలిక పత్రిక.. మీకు నచ్చే, మీరు మెచ్చే కథలు, కవితలు, సీరియల్స్, వ్యాసాలు, కార్టూన్లు కొలువుదీరాయి..

మీ రచనలు  పంపవలసిన చిరునామా: maalikapatrika@gmail.com

మరి కొత్త సంవత్సరం 2018లో మొదటి సంచిలోని విశేషాలు చూద్దాం.

01. రెండో జీవితం-4
02. బ్రహ్మలిఖితం 14
03. కలియుగ వామనుడు-2
04. మాయానగరం 42
05. మనసు గాయం మానేనా
06. బ్రిడ్జ్
07. జి.యస్ హాస్యకథలు
08. తుషార మాలిక సమీక్ష
09. అన్నమయ్య ఆధ్యాత్మికలహరి – 22
10. చార్వాకులు
11. కార్టూన్స్
12. పాడు పండుగలు
13. ఒక్క క్షణం ఆలోచించు
14. సశస్త్రీ సుశస్త్రీ స్త్రీ

Read moreమాలిక పత్రిక జనవరి 2018 సంచికకు స్వాగతం

రెండో జీవితం 4

రచన: అంగులూరి అంజనీదేవి

ఆమె దృష్టిలో ప్రేమ కామం కాదు. ఇంకేదో…! మరి పురుషునిలో తండ్రి అంశ వుండదు. ప్రేమ అంటే కామమే… ఎవరైనా మనిషి చనిపోతే ఏడుస్తారు. కానీ తాగుబోతుల భార్యలు నిత్యం ఏడుస్తూనే వుంటారు.
వంటగదిలో వున్న శకుంతల – భర్త పిల్లల్ని తిట్లే తిట్లు వినలేక, దేవుడు ఈ చెవులను ఎందుకు ఇచ్చాడా అని బాధపడ్తోంది.
తిట్లు ఆగిపోయాయి.
కుక్కర్‌ విజిల్‌ రెండు సార్లు రాగానే ఆపేసింది.
”మమ్మీ! మమ్మీ!” అంటూ ఆపదలో వున్న దానిలా నిశిత గొంతులోంచి ఆర్తనాదం విన్పించగానే బయటకి పరిగెత్తింది శకుంతల.
ప్రభాకర్‌ కూర్చున్న చోట లేడు. నిశిత దగ్గరకి వెళ్లాడు నిశితను పట్టుకొని నెడుతున్నాడు. ఏం చేస్తున్నాడో అర్థంకాక షాకైంది శకుంతల. క్షణాల్లో తేరుకుని భర్తను చేయి పట్టుకొని ఇవతలకి లాగుతూ…
‘ఏం చేస్తున్నావ్‌ దాన్ని? తాగిన మైకంలో కళ్లు మూసుకుపోయాయా?” అని అరుస్తూ, ఏడుస్తూ ఆయన్ని బలంగా లాగింది.
ఆ విసురుకి నిశితను వదిలి భార్య మీద పడ్డాడు. వాళ్లిద్దరు పెనుగులాడటం మొదలైంది. ఒకరిమీద ఒకరు విరుచుకుపడ్డారు. పై అంతస్థు నుండి విసురుగా కిందవున్న రాళ్ళపై పడటం వల్ల తలలు పగిలి కొద్దిసేపట్లోనే ప్రాణాలు విడిచారు.
అంతా క్షణాల్లో జరిగిపోయింది.
నిశిత అలాగే చూస్తూ, నిస్సహాయంగా అరుస్తోంది. ఆ అరుపులు విని చుట్టుపక్కల వాళ్లొచ్చారు.
ఆ వాతావరణం అరుపులతో, కేకలతో, ఏడుపులతో నిండి – విధిని తలపింపచేస్తోంది.
….కొంతమంది” అయ్యో! అయ్యో! ఇదేం ఘోరం? ఇంతకు ముందేగా ఇద్దర్ని ప్రాణాలతో చూశాం! ఇంతలోనే ఇదేం మాయ? ఇదేం విపరీతం?” అని గుండెలు బాదుకుంటూ నిశిత దగ్గరకి వచ్చారు.
వాళ్లంతా ఒక్కసారిగా అలా రావటంతో… నిశిత కళ్లు, నోరు, ఆవులిస్తున్నట్లు పెట్టి శిలలా అయింది. ఆ షాక్‌లోంచి ఆమెను బయటకు తీసుకురావాలని చూశారు. ఆమె భుజాలు పట్టుకొని కదిలించారు. ఆమె మాట్లాడలేదు. నెమ్మది, నెమ్మదిగా…
కుర్చీలోనే పక్కకి ఒరిగింది.
కంగారుపడి నిశితకూడా చనిపోయిందనుకున్నారు.
ఆత్రంగా ఆమె ముక్కు దగ్గర వేలు పెట్టి చూస్తూ ఒకరు…చేయిపట్టి నాడి చూస్తూ ఒకరు.. గుండెలపై చేయివేసి ఇంకొకరు… చూశారు. శ్వాస ఆడుతుండటంతో బ్రతికే వుందని నిర్ధారణ చేసుకున్నారు.
తర్వాత కార్యక్రమం ఏంటి? ఎలా చెయ్యాలి? అనుకుంటూ.. కొంతమంది కిందవున్న శవాల దగ్గర వున్నారు. వెంటనే శ్యాంవర్ధన్‌ సెల్‌నంబర్‌ తెలుసుకొని – కాల్‌చేసి విషయం చెప్పారు.
నిశిత ముఖంపై నీళ్లు చల్లారు.
ఆమె కళ్లు తెరిచి ఏడుస్తుంటే… అక్కడున్న ప్రతి ఒక్కరు ‘అయ్యో పాపం!’ అంటూ కళ్లు తుడుచుకుంటున్నారు.
*****
మనిషి జీవితం ముగిశాక చివరి గమ్యం శ్మశానం…
శకుంతల, ప్రభాకర్‌ల శవాలను శ్మశానం వైపు తరలిస్తుంటే సంవేద, నిశితల ఏడుపులు, పెడబొబ్బలు, ఆర్తనాదాలు అక్కడున్నవాళ్ల హృదయాలను పిండాయి.
ఒక దృశ్యం రెప్పపాటు కాలంలో చేజారిపోయినట్లు చూస్తుండగానే తల్లిదండ్రులు కనుమరుగై గతంలోకి చేరిపోయారు.
అన్ని కార్యక్రమాలను దగ్గరుండి చేయించి, ఓ బాధ్యత అయిపోయినట్లు భార్యతో ఊరెళ్లిపోవానికి సిద్ధమయ్యాడు శ్యాంవర్ధన్‌.
నిశితవైపు చూసింది సంవేద.
ఎండలు పెరిగి, నీళ్లు ఎండిపోయి, పొలాలు బీటలువారి, పశువులు బక్కచిక్కిపోతే ఒక ఊరు ఎలా తల్లడిల్లి పోతుందో అలా వుంది నిశిత.
ఒంటరిగా మిగిలిపోయిన నిశితను ఏం చేయాలో అర్ధంకావటంలేదు సంవేదకు. పోయినవాళ్లు ఎలాగూ తిరిగిరారు. నిశితకు తను తప్ప ఎవరున్నారు? ఒక అక్కగా నిశిత గురించి తీవ్రంగా ఆలోచిస్తూ…
”నిశితను ఏం చేద్దామండీ?” అంది మెల్లగా సంవేద.
”మీ వాళ్లెవరైనా తీసికెళ్తారేమో అడిగి చూడు వేదా?” అన్నాడు క్యాజువల్‌గా అతను నిశిత గురించి ఏమాత్రం ఆలోచించటం లేదని అర్ధమై ఆమె మనసు చివుక్కుమంది.
”అడిగి చూశాను. వాళ్లెవరు ముందుకు రావటంలేదు కనీసం. సలహా కూడా ఇవ్వటంలేదు.” అంది
”ఎందుకలా? ” అన్నాడు.
”వ్యర్ధం చేయవద్దు, దేబిరించవద్దు అని ఓ సామెత వుంది. కొందరు తమ దగ్గర వున్న డబ్బునిగాని, వనరులనుగాని, ముందూ వెనకా చూడకుండా ఖర్చుచేస్తారు. అలా ఖర్చుపెట్టేటప్పుడు వాటి అవసరాన్ని, విలువను గుర్తించరు. అలాంటి వాళ్లలో మా నాన్న ఒకడు. ఆయన ఇంతకాలం పనిచేసింది ప్రైవేటు కంపెనీలో కాబట్టి అంతో ఇంతో వచ్చిన డబ్బంతా ముందే వాడేసుకున్నాడట.. ఇప్పుడు నిశితను ఎవరూ పట్టించుకోవటంలేదు. మబ్బులు ఎప్పుడు వర్షిస్తూనే వుండవు కదా! నీళ్లను స్టోర్‌ చేసుకోవాలని నాన్నకి తెలియలేదు.” అంది సంవేద నిస్సహాయంగా చూస్తూ….
భార్య అంతగా క్రుంగిపోయి ఎప్పుడూ కన్పించలేదు.
మానవసంబంధాలు ఎంత బలీయమైనవో, అవి మనుషుల్నెంతగా బాధిస్తాయో అర్ధమవుతోంది శ్యాంవర్ధన్‌కి.
కొద్దిదూరంలో వున్న నిశిత దీర్ఘాలోచనలో మునిగి, ఎవరూలేని అనాధలా, ఏకాకిలా ఒంటరిగా చక్రాల కుర్చీలో కూర్చుని వుంది. ఆమెనలా చూస్తుంటే ఎలాంటి వారికైనా హృదయం కరిగేలా వుంది.
భర్త ఏం సమాధానం చెబుతాడా అని ఎదురుచూస్తోంది సంవేద.
సమాధానం లేనివాడిలా తలవంచుకొని, కాలి బొటనవేలితో నేలను కెలుకుతూ ఆలోచిస్తున్నాడు.
”నిశితను చూస్తుంటే ఏడ్వటం తప్ప నాకింకో ఆలోచన రావటంలేదు. అందుకే మీరేం చెబుతారోనని…!” అంది అతని వైపు ఆశగా, ఆత్రుతగా చూస్తూ…
”చెప్పానికి ఏముంది.? ఏదైనా పనిలో వుంచుదామా అంటే మీ చెల్లెలు ఏ పనీ చేయలేదు. చక్కగా పనులు చెయ్యగలిగివాళ్లకే పనులు ఇవ్వటానికి సందేహిస్తున్నారు. నీకు తెలియంది ఏముంది?” అన్నాడు శ్యాంవర్ధన్‌.
”నిశిత పనిచేసి తనను తను పోషించుకోగలిగితే నాకింత ఆలోచనదేనికి? అలాంటిది లేకనే కదా!” అంది తనలో తను అనుకున్నట్లే…
శ్యాంవర్ధన్‌ మాట్లాడలేదు. నిశిత విషయంలో ఆ ఇద్దరి ఆలోచనలు కలవటంలేదు.
సహచర్యం అనేది సేమ్‌ఫేజ్‌లో వుంటేనే ఇంజనీర్స్‌ మానిటర్స్‌ చేసినట్లు సరైన స్థాయిలో వుంటుంది. లేకుంటే పనికిరాని కాగితాన్ని వుండలా చుట్టి విసిరెయ్యాలనిపించేలా వుంటుంది. కానీ విసిరేయలేరు.
”దాన్ని మనింటికి తీసికెళ్దామండీ!” అంది ధైర్యంచేసి సంవేద.
”ఒకరిని పెళ్లిచేసుకొని ఇద్దర్ని వెంటబెట్టుకొచ్చావ్‌? దేనికి పనికొస్తుందని ఈ కుంటిదాన్ని తెచ్చుకున్నావ్‌? అంటుంది మా అమ్మ. మా అమ్మ సంగతి నీకు తెలియదు” అన్నాడు.
”అంత కుంటిదేం కాదండీ! ఒక కాలిపై నిలబడి సింక్‌ దగ్గర గిన్నెలు తోమగలదు. ఇంట్లో అవసరమైన చిన్న, చిన్నపనులు చెయ్యగలదు. అంత తిండి పెడితే చాలు.. నాకు పనిలో సాయంగా వుంటుంది. మనం దానికి షెల్టర్‌ ఇచ్చినట్లవుతుంది. అక్కను నేనుండి దాన్ని అనాధలా వదిలివెయ్యానికి నా మనసెందుకో ఒప్పుకోవటంలేదు” అంది.
”నీ ఆలోచన నీకు బాగానే వుంది. కానీ మా అమ్మ గురించి ఆలోచించు…” అన్నాడు.
”అత్తయ్యకి నేను నచ్చచెప్పుకుంటాను. మీరిప్పుడు ఒప్పుకొని దాన్ని మనవెంట తీసికెళ్తే చాలు…” అంది.
”కానీ ఎన్ని రోజులు అలావుంచుకోవాలి?” అన్నాడు ఏమాత్రం ఇష్టంలేని వాడిలా.
”దానికి ఏదో ఒక నీడ దొరికేంతవరకు. ఆ తర్వాత ఒక్కక్షణం కూడా వుండదు” అంది నన్ను నమ్మండి అన్నట్లు..
”ఓ.కె.” అంటూ పర్మిషన్‌ ఇచ్చాడు.
నిశితను తమవెంట తీసికెళ్లానికి రెడీ చేసింది సంవేద. ఇంటిఅద్దె, కరెంటు బిల్లు బ్యాలెన్స్‌ వుంటే క్లియర్‌ చేసింది. ఉన్న ఆ కొద్దిపాటి సామాన్లను తెలిసిన వాళ్ల ఇంట్లో పెట్టింది. వెంటనే బయలుదేరారు.
నిశితకి వాళ్లవెంట వెళ్తుంటే – అక్కలో తల్లి, బావలో తండ్రి కన్పించాడు. తన తండ్రిలాంటి వాడు మాత్రం కాదు.
*****
కృతిక అత్తగారు రాలేదన్న కారణంతో శృతిక అక్క దగ్గరే వుంది. ద్రోణ కాల్‌ చేసినప్పుడు అదే విషయం చెప్పింది.
”కృతిక అత్తగారు ఎప్పటికీ రాకుంటే అక్కడే వుండిపోతావా? దీనికి సొల్యూషన్‌ ఇదేనా…” అన్నాడు ద్రోణ.
”అబ్బే.. అలాంటిదేం లేదండి! జస్ట్‌ హెల్ప్‌ అంతే!” అంది. ఆమె తన మనసుకి నచ్చినదాని గురించే ఆలోచిస్తోంది. కానీ ఆమె అభిలాషను, ఆలోచనలను సమర్థించి, సానుభూతి చూపే స్థితిలో లేడు ద్రోణ.
కారణం ఆమెపట్ల అతని మనసు ఒక గాలిలా స్పర్శించి వెళ్లటంలేదు. మహోదృతమైన ఉప్పెనలా పొంగుతోంది. ఆమె మాత్రం మూసిన గుప్పెటలా మౌనంగా వుంటోంది… ఎంతో సున్నితంగా పూసే పూతలా, కాసే కాతలా వుంటుందనుకున్న ఆమె ప్రవర్తన నోటి పూతలా మారి రహస్యంగా బాధపెడ్తోంది. అది ఎవరితో చెప్పుకోలేక ఒంటరిగా కూర్చుని, తర్వాత సాధారణ స్థితికి వచ్చి బొమ్మవెయ్యటంలో మునిగిపోతుంటాడు.
పిల్లల్ని రెడీ చేస్తూ ద్రోణనుండి వచ్చిన కాల్‌ని కట్ చేసింది శృతిక. అతను మళ్లీ కాల్‌ చేశాడు. అప్పుడు మాట్లాడింది పొడి, పొడిగా..
కొలీగ్‌ మేరేజ్‌కి వెళ్లి రాత్రి లేటుగా వచ్చిన కృతిక ఉదయాన్నే బద్దకంతో లేవలేకపోతుంటే… అక్కకి దగ్గరగా వెళ్లి.
”అక్కా! నువ్వు లేచి ఆఫీసుకి రెడీ అవ్వు… నేను వెళ్లి పిల్లల్ని స్కూల్‌ దగ్గర దింపి వస్తాను.” అంది శృతిక.
”హమ్మయ్యా! ఒక పని తప్పింది. ఈరోజు అసలే ముందుగా రమ్మన్నాడు ఆఫీసులో పెద్దబాస్‌…” అని మనసులో అనుకుంటూ డ్రస్సింగ్‌ టేబుల్‌ వైపు చేయి చూపి…
”అదిగో! అక్కడ నా స్కూటీ కీస్‌ వున్నాయి. తీసికెళ్ళు” అంది కృతిక కళ్లు తెరకుండానే.. రోజు ఆఫీసుకెళ్లే ముందు కృతికనే పిల్లల్ని స్కూల్లో వదిలివెళ్తుంది. ఈరోజు అక్క డ్యూటీని శృతిక తీసుకుంది.
పిన్నితో స్కూల్‌ కెళ్లటం అంటే ఆ పిల్లలకి చాలా ఉత్సాహంగా వుంటుంది… మమ్మీ అయితే చాలా క్యాజువల్‌ గా వదిలి ఆఫీసుకి వెళ్తుంది. పిన్ని అలా కాదు ముద్దుచేస్తుంది. అవీ, ఇవీ మాట్లాడుతుంది. కొత్తగా అద్భుతంగా అన్పించిన చోట స్కూటీని ఆపి చూపిస్తుంది. ఏది అడిగినా వద్దు అనకుండా కొనిస్తుంది.
శృతికకు కూడా ఆ పిల్లల్తో సరదాగా గడిచిపోతోంది.
స్కూటీమీద పిల్లల్ని ఎక్కించుకొని వెళ్తున్న శృతికకు నిన్న టీనాను ట్యూషన్లో వదలానికి వెళ్లినప్పుడు.. ఆ టీచర్‌ ఇంట్లో గోడలకి ద్రోణ వేసిన పెయింటింగ్స్ వుండటం గుర్తొచ్చింది. ఆమె ఆలోచనలు అటు మళ్లాయి.
”టీచర్‌! ఆ పెయింటింగ్స్‌ మా బాబాయ్‌ వేసినవి…” అంది అప్పుడే కొత్తగా కన్పించిన ఆ పెయింటింగ్స్‌ని చూస్తూ టీనా. అలా అంటున్నప్పుడు టీనా కళ్లలో ఒకవిధమైన లైట్ కన్పించింది టీచర్కి..
”బాబాయ్‌ అంటే మీ వారా?” అంది శృతికవైపు చూసి టీచర్.
అవునన్నట్లు తలవూపింది శృతిక.
భర్త ాల్‌ెం బయటవాళ్లకి అద్భుతమే కావొచ్చు. కానీ ఆమెకి మాత్రం అంత ఉత్సాహంగా అన్పించదు.
తనంత ఆత్రుతగా అడుగుతుంటే ఈవిడేిం ఇంత నార్మల్‌గా వుంది అని టీచర్కి అన్పించినా… గొప్ప వాళ్లెప్పుడూ ఇలాగే వుాంరు అనుకొంది.
”ఈ పెయింటింగ్స్ ని నిన్ననే ఎగ్జిబిషన్‌లో కొన్నాం… ఇవి పెట్టాక మా ఇంట్లో కొత్త కళ ప్రవేశించింది. ఎవరు చూసినా అడుగుతున్నారు ఇవి ఎక్కడ కొన్నారు? అని… ఇక్కడ ఇంకో విశేషం ఏమిటంటే ఈ ఆర్టిస్ట్‌ను నిన్న ఎగ్జిబిషన్లో చూశాం. అది మా అదృష్టంగా భావిస్తున్నాం. ఆర్టిస్టులనే వాళ్లు సృష్టికి ప్రతిసృష్టి చేసేవాళ్ళుకదా! అందుకే ఆ ఫీలింగ్‌…” అంది టీచర్.
”ఇట్స్ ఓ.కె.” అంది శృతిక సింపుల్‌గా.
”మీరు ఆయన మిసెస్‌ అని తెలిసి ఎగ్జయిటింగ్‌గా వుంది. జస్ట్‌ ఎ మినట్! మీరిలా కూర్చోండి!” అంది ద్రోణ వర్షిత్‌ తన ఇంటికి వచ్చినంత ఆనందంగా…
…ఏమిటో ఈ ఆనందం? అనుకొని ”నేను వెళ్లాలి…” అంది శృతిక.
ద్రోణకి ఎవరు ఇంపార్టెన్స్‌ ఇచ్చినా శృతికకు నచ్చదు. అది తెలియక తన ఎమోషన్లో తను మాట్లాడుతోంది టీచర్. గోడకి తగిలించివున్న పెయింటింగ్‌ వైపు చూస్తూ…
”ఏదో అన్వేషిస్తున్నట్లున్న ఈ బొమ్మలో పైకి కన్పించని గుండె బరువు, ఎవరూ ఆపలేని దుఃఖం ఒలుకుతోంది. ఆ దుఃఖాన్ని దోసిళ్లతో పట్టి ఆపగలిగే స్నేహ హస్తం కోసం ఎదురుచూస్తున్న ఆమెలో ఎంత ఆశ”.. చాలామంది వేసిన బొమ్మల్ని చూస్తుంటాం… కానీ ద్రోణగారి బొమ్మల్లో వున్న ఆర్తి, ఆర్థ్రత, రసనైవేధ్యంలా అన్పించటం విశేష ఆకర్షణ… అందులో కన్పించే మెసేజ్‌ అమోఘం.” అంది టీచర్. ఆమె టీచర్ కాబట్టి తనెలా ఫీలవుతుందో అది చక్కగా ప్రజంట్ చేస్తోందని శృతికకు తెలుసు. ఎదుటివాళ్ల ఫీలింగ్స్‌ని, ఎమోషన్స్‌ని ఆపకూడదనుకొంది.
కానీ తన ఫీలింగ్స్‌ తనకి ముఖ్యం.
ద్రోణ తన ఒక్కదానికే సొంతం.
ఇది నాది అని అనుకోవటంలో వుండే రుచి ఆమెకు తెలుసు.
నాకేవుండాలి. నాకే చెందాలి. మరొకరికి దీనివల్ల ఉపయోగం వుండకూడదు. ఆ స్వార్ధంతోనే కొద్దిరోజులు దూరంగా వుంటే అతను దారిలోకి వస్తాడని ఇలా వచ్చింది.
భర్తలో మార్పువచ్చి వుండొచ్చు. అక్కతో చెప్పి రేపే అతని దగ్గరకి వెళ్లాలి. వెళ్లాక – ఒక్క ఫోన్‌కాల్‌ వచ్చినా వూరుకోకూడదు. భర్తను ఓ ముద్దనుచేసి పిడికిట్లో పెట్టుకోవాలి అనుకుంటూ స్కూటీని డ్రైవ్‌ చేస్తుంటే…
వెనకనుండి స్పీడ్‌గా వస్తున్న స్కూటర్‌ శృతిక స్కూటీకి డ్యాష్‌ ఇవ్వటంతో వెనకనుండి పిన్నిని పట్టుకొని కూర్చుని వున్న టీనా కిందపడింది.
వెనక్కి చూసింది శృతిక.
డ్యాష్‌ ఇచ్చిన స్కూటరతను వేగంగా ముందుకెళ్లి పోయాడు.
కిందపడ్డ టీనా బాధతో గిల, గిల కొట్టుకుంటోంది. ఆ భయంలో ఏంచేయాలో తోచలేదు శృతికకు.
ముందున్న మోనాను వెనక కూర్చోమని, టీనాను ముందు కూర్చోబెట్టుకొని, గట్టిగా పట్టుకొని ఒక చేత్తో డ్రైవ్‌ చేస్తూ హాస్పిటల్‌కి తీసికెళ్లింది.
టీనా ఏడుస్తోంది. ఎడమ చెయ్యి విరిగి చేతివేళ్లు బాగా నలిగి రక్తం కారుతున్నాయి.
యాక్సిడెంట్ కేసు అని – హాస్పిటల్‌ వాళ్లు వెంటనే వైద్యం చేయలేదు.
శృతిక ఫోన్‌ చెయ్యగానే కృతిక వచ్చింది.
భయంతో శృతికకు చెమట్లు పోస్తున్నాయి.
ఈ రోజు తన పొరపాటేం లేదని శృతికకు తెలుసు. తప్పంతా స్కూటరతనిదే.. స్పీడ్‌గా డ్రైవ్‌ చేస్తూ. ఎవరో అమ్మాయికి ‘హాయ్‌!’ చెబుతూ తన స్కూటీకి డ్యాష్‌ ఇచ్చాడు.
ఒకప్పుడు తనుకూడా ఇలా స్పీడ్‌గా వెళ్లి యాక్సిడెంట్లు చేసి తండ్రిని ఇబ్బంది పెట్టింది. ఇప్పుడు టీనా చెయ్యి తన వల్లనే విరిగిందని తెలిస్తే తండ్రి ఏమంటాడో? తల్లేమంటుందో? చూసేవాళ్ళు ఏమనుకుంటారో? అనుకుంటూ టీనా వైపు ఆందోళనగా చూస్తోంది శృతిక.
శృతిక భుజంపై చేయివేసి కంగారుపడకు అన్నట్లుగా తట్టింది కృతిక. అయినా కృతిక కళ్లలో కన్నీళ్లు వూరుతున్నాయి. తల్లికదా!
అక్కడ జరగవలసిన ప్రాసెస్‌ అంతా జరిగాక…
టీనా చేతికి ఇవ్వాల్సిన ట్రీట్మెంట్ ఇచ్చి కట్టు కట్టారు. మత్తు ఇంజక్షన్‌ ఇవ్వటంతో టీనా మత్తుగా పడుకొంది.
ద్రోణ వర్షిత్‌ వచ్చాడు. అతను రాగానే ఆత్రంగా అతని చేయిపట్టుకొని టీనా దగ్గరకి తీసికెళ్లి చూపించింది శృతిక. అతన్ని వదలకుండా అతని ప్రక్కనే నిలబడింది. ఆమెకు చాలా భయంగా వుంది. ఇప్పుడు తలపెట్టుకోటానికి ఆమెకో భుజం కావాలనిపిస్తోంది.
టీనా నానమ్మ గుండెలు బాదుకుంటూ వచ్చింది. లిఫ్ట్‌ పని చెయ్యకపోవటంతో మెట్లన్నీ ఎక్కి పైకొచ్చినట్లు రొప్పుతోంది. అందరు ఒక్కసారే ఆమెవైపు చూస్తున్నా – ఎవర్నీ పట్టించుకోకుండా మనవరాలి దగ్గరకి వెళ్లి విరిగిన చేతిని చూసి బోరున ఏడ్చింది. వెంటనే శృతికవైపు చూసి…
”నువ్వున్నావని తెలిసి ఇలాంటిదేదో జరుగుతుందని ముందే అనుకున్నాను. చిన్న పిల్లల్ని ఎక్కించుకొని బండి నడిపేతీరు ఇదేనా? ఇంకా చిన్నపిల్లవా నువ్వు?” అంది కృతిక అత్తగారు రామేశ్వరి.
సిగ్గుగా వుంది శృతికకు..
”స్కూటీని స్పీడుగా నడపటం నీకు కొత్తకాదు. నువ్వు చేసే యాక్సిడెంట్లకి భయపడి నువ్వెక్కడ కాళ్లూ, చేతులు విరగ్గొట్టుకుంటావోనని మీ నాన్న పెళ్లి చేసి గాలి పీల్చుకున్నాడు. ఇక్కడ కొచ్చి దీని చెయ్యివిరగొట్టావు. ఏం తల్లీ ఓ చోట తిన్నగా వుండలేవా?” అంది రామేశ్వరి అక్కడెవరైనా వింటారన్న వెరపు లేకుండా..
టీనాకి దెబ్బ తగిలిందన్న బాధ ఒకవైపు, రామేశ్వరి మాటలతో చేస్తున్న అవమానం ఇంకోవైపు శృతికను రాళ్లతో కొట్టినట్లనిపిస్తున్నాయి.
చెల్లెల్ని ఏమీ అనలేకపోయినా, పాపను చూస్తుంటే కృతికకు కూడా బాధగానేవుంది.
ఉదయాన్నే క్షణక్షణం గుర్తొస్తుంటే.. ”ఎప్పుడొస్తున్నావు శృతీ?” అని ద్రోణ వర్షిత్‌ ఫోన్‌ చేశాడు. ఆమెకు వెళ్లాలని వున్నా…’ఆ ఒక్కటి అడక్కు’ అన్నట్లుగా అందీ అందనట్లు మాట్లాడింది.. ‘ఇప్పుడు చూడు ఏమైందో! పెద్దావిడ ఎన్ని మాటలు అంటున్నా నోరెత్తలేని పరిస్థితి తెచ్చుకున్నావ్‌!’ అన్నట్లు శృతికవైపు చూడటం తప్ప ఏమీ చెయ్యలేకపోతున్నాడు ద్రోణ.
”ఏదో జరిగిపోయింది. ఎన్ని అన్నా ఏముందిప్పుడు…! చెల్లి మాత్రం చెయ్యాలని చేసిందా! ఇలా జరిగినందుకు దానిక్కూడా బాధగానే వుంది. ఊరుకోండి అత్తయ్యా!” అంది కృతిక చెల్లి ఫీలవ్వటం చూసి…
”నీకేం తెలియదు వూరుకో… అంతా నాదే అనుకుంటావ్‌! పిల్లలున్న వాళ్లకే తెలుస్తాయి ఇలాంటి బాధలు. ఇల్లూ, మొగుడు పట్టనట్లుండే వాళ్లకి ఏం తెలుస్తాయ్‌!” అంది రామేశ్వరి.
ఇలాంటి సందర్భాల్లో అత్తగారి నోటిముందు ఎలాంటి కోడలైనా మౌన మూర్తిలా మారటం అతి సహజం.
…ఇక తట్టుకోలేక భర్త చేతిని గట్టిగా పట్టుకొంది శృతిక.
”నేను మా ఇంటికి వెళ్తున్నా అక్కా!” అంది శృతిక అక్క ఇబ్బందిని గమనించి…
”మమ్మీ! డాడీ వస్తున్నారు. వాళ్లొచ్చాక వెళ్లు శృతీ!” అంది కృతిక.
”ఈవిడ మాటలకన్న వాళ్ల మాటలింకా ఘోరంగా వుంటాయి. నేనేమైనా కావాలని చేశానా? ఎందుకిలా అంటారు? ఒకప్పుడు జరిగిన యాక్సిడెంట్లు నా స్పీడు వల్లనే జరిగాయి. కానీ ఇది నావెనక వస్తున్న స్కూటరతను స్పీడువల్ల జరిగిందంటే అర్థం చేసుకోరేం? ఎప్పుడో ఏదో చేశానని ఇప్పుడు కూడా ఇలా అనటం ఏంటి? నాకు మాత్రం టీనా విషయంలో బాధలేదా? ఆవిడకి ఒక్కదానికే బాధవున్నట్లు మాట్లాడుతుందేం..?” అంది రోషంగా శృతిక.
”పెద్దవాళ్లు అలాగే అంటారు. నువ్వేం పీలవ్వకు..”అంది కృతిక.
”సరే! మేము వెళ్తాం వదినగారు!” అన్నాడు ద్రోణ భార్య మనసు మారకముందే అక్కడనుండి వెళ్లాలని కాదు. ఆ వాతావరణంనుండి భార్యను తప్పించటం కోసం…
‘అలాగే’ అన్నట్లు వాళ్ల వెంట హాస్పిటల్‌ బయటవరకు వచ్చింది కృతిక.
ఆటోలోంచి ఆందోళనగా దిగుతూ కన్పించారు నరేంద్రనాధ్‌, సుభద్ర.
వాళ్లను చూడగానే శృతిక… ”డాడీ వాళ్లొస్తున్నారు. మనం ఆగొద్దు రండి! వెళ్దాం!” అంది తొందరచేస్తూ…
”ఏంటా కంగారు? పలకరించి వెళ్దాం…” అన్నాడు ద్రోణ.
”వాళ్లు నన్ను తిడతారు. నేను వెళ్తాను…” అంది భయపడ్తూ.
”చూసి కూడా మాట్లాడలేదనుకోరా! సరే! నువ్వెళ్లి కార్లో కూర్చో… నేను వాళ్లను కలిసి వస్తాను.” అన్నాడు.
”వద్దు! రండి! వెళ్దాం’!” అంది చెయ్యి పట్టి లాగుతూ.
‘ఈ దిక్కుమాలిన భయం ఇప్పుడంత అవసరమా?’ అన్నట్లు ఆమెవైపు చూస్తే మరింత బాధపడ్తుందని.
శృతికను తీసుకొని నేరుగా కారు దగ్గరకి వెళ్లాడు ద్రోణ.
కార్లో కూర్చుని డోర్‌ వేస్తుంటే
”ద్రోణా!” అంటూ పిలిచాడు నరేంద్రనాధ్‌ అప్పుడే ద్రోణని చూసి..
అప్పటికే కారు కదిలింది.
”హమ్మయ్యా!” అనుకొంది శృతిక.
*****
తల్లి నోటినుండి అప్పుడప్పుడు … ‘జీవితం ఇంతే అనుకుంటే నరకం ఎంతో అనుకుంటే స్వర్గం’ అన్న మాటలు వింటుండేది నిశిత. ఇప్పుడా మాటలు గుర్తు చేసుకుంటూ…
తనకి ఒక కాలు సరిగ్గా పని చెయ్యదన్న విషయాన్ని పూర్తిగా మరచిపోయిన దానిలా అక్క పక్కన తిరుగుతూ, అక్క చెప్పిన పనులు శ్రద్ధగా, చేస్తూ అక్క వంట చేస్తుంటే సింక్‌ దగ్గర ఒక కాలిపై నిలబడి గిన్నెలు కడిగి ఇస్తుంది. కూరలు కట్ చేస్తుంది. వేలు కట్ చేసుకున్నప్పుడు అక్కకు తెలియకుండా బాధను దిగమింగుతుంది…
సంవేదను పిలిచి, పిలిచి విసుగొచ్చింది దేవికారాణికి…
”నిశితా ! ఇలారా! జ్వరమొచ్చినప్పటి నుండి తిరగలేకపోతున్నా… ఆకలిగా వుంది. పాలు ఇవ్వు…” అంది.
నిశిత వెంటనే వంటగదిలోకి వెళ్లి స్టౌ మీద వున్న పాలు గ్లాసులో నింపుకొని హార్లిక్స్‌, చక్కర కలిపి తెచ్చి ఇచ్చింది.
అమృతంలా తాగి, హాయిగా అన్పించటంతో ప్రేమగా నిశిత వైపు చూసింది దేవికారాణి.
”మంచి పాలు కలిపి ఇచ్చావు నిశితా! మీ అక్క పాలల్లో నీళ్లు కలపందే ఇవ్వట్లేదు ఈమధ్యన… అదేమంటే.. మీ అమ్మగారిని మెప్పించటం చాలా కష్టం. చల్లగా ఇస్తే వేడి చెయ్యమంటుంది. వేడిగా ఇస్తే చల్లగా చెయ్యమంటుంది. అసలివ్వకుంటే రంకెలేస్తుంది. ఆవిడ్ని చూస్తుంటే నాకు భయంగా వుంది. అని మీ బావతో చెబుతుంది. మనిషిని మనిషిలా చూడటం మానవ ధర్మం.. అత్తనయినంత మాత్రాన కన్పించని కసితోపాటు అంత నిరసన అవసరమా నిశితా! అయినా మీ అక్కను నేనేం చేశాను?” అంది దేవికారాణి.
నిశిత మాట్లాడలేదు.
దేవికారాణి ఆరోగ్యం బాగాలేనప్పుడు ఇలాగే మాట్లాడుతుంది. బాగుంటే మాత్రం సంవేదను బెదిరిస్తుంది. అంతేకాదు తన నోటి ప్రతాపంతో ఏడిపిస్తుంది. ఆ తర్వాత తీపి, తీపి కబుర్లు చెప్పి ‘నేను చాలా మంచిదాన్ని..’ అన్న అభిప్రాయం కల్గిస్తుంది.
సంవేద కూడా ఒక్కోసారి తనేంటో అత్తగారికి కూడా తెలియాలిగా అన్నట్లు ర్యాష్‌గా వుంటుంది. మళ్లీ ఏం జరగనట్లే ‘అత్తయ్యా! అత్తయ్యా!’ అంటూ కమ్మగా పిలుస్తుంది. ఆ పిలుపుకి ఎలాంటి అత్త అయినా పులకించి పోవలసిందే.
అలా పులకించి పోవడమే కాదు… ‘నీ అంత వయసులో నేనూ ఒక ఇంటికి కోడలినే వేదా! అప్పుడు మా అత్త నన్ను పెట్టిన బాధలు ఇప్పుడు నిన్ను పెట్టను” అంటుంది దేవికారాణి.
అత్తగారు అలా అనగానే మురిసిపోతూ.. ”మీ అంత వయసు రాగానే నేనూ ఒక కోడలికి అత్తనవుతాను. అందుకే మిమ్మల్నిప్పుడు బాగా చూసుకుంటాను” అంటుంది సంవేద.
ఆ క్షణంలో.. ఆ ఎమోషన్‌లో అలా మాట్లాడుకున్నా ఆ తర్వాత ఎవరి పాత్రలో వాళ్లు లీనమై అత్తా, కోడళ్ల ఆటని పోటీ పడి ఆడుతుంటారు.
పైకి ఎంతో గుంభనగా కన్పిస్తున్న వాళ్లిద్దరి మధ్యన వుండే రాజకీయాలు ప్రపంచ రాజకీయాలను మించి కన్పిస్తుంటాయి.
అందుకే దేవికారాణి వైపు చూడకుండా నేలవైపు చూస్తోంది నిశిత
”మీ అమ్మా, నాన్నా పోగానే నిన్ను ఇక్కడికి తీసుకురమ్మని నేనే చెప్పాను… మీ అక్కకి నీమీద ప్రేమ లేదు.” అంది రహస్యం చెబుతున్నట్లు దేవికారాణి.
అది నిజం కాదని తెలుసు నిశితకి. ఆరోజు అక్క తనని ఇక్కడికి తీసుకురావానికి దేవికారాణిని ఫోన్లో ఎంత రిక్వెస్ట్‌ చేసిందో తెలుసు.
”నువ్వేం ఆలోచిస్తున్నావో నాకు తెలుసు నిశితా! మీ అక్క నిన్నెలా చూసినా నీకు నేనున్నాను కదా! ఇంకేం ఆలోచించకు… సరేనా?” అంది చిన్నపిల్ల నోట్లో చాక్లెట్ పెట్టినట్లు.
అక్కకు నా మీద ప్రేమ లేదా? ఆశ్చర్యపోయి నోరు తెరిస్తే పేగులు లెక్కపెడుతుందేమోనన్న భయంతో పెదవి కదపలేదు నిశిత.
”కళ్లు తిరుగుతున్నాయి నిశితా! రెండు రోజులుగా విప్పిన బట్టలు అలాగే వున్నాయి. కాస్త ఉతికిపెడతావా?” అంది దేవికారాణి.
”అలాగే ! ఉతుకుతాను…” అంటూ స్టిక్‌ సాయంతో, ఆ గది వెనకాల బాత్‌రూం పక్కన వున్న టాప్‌ దగ్గరకి వెళ్లి దేవికారాణి బట్టల్ని వాష్‌ చెయ్యాలని కూర్చుంది నిశిత.
టాప్‌ తిప్పగానే నీళ్లు రాలేదు. లేచివెళ్లి మోటర్‌ స్విచ్‌ ఆన్‌ చేసి నీళ్లకోసం ఎదురుచూస్తూ అలాగే ఎండలో కూర్చుంది. ఒకప్పుడు అక్కడో చెట్టు వుండేది. ఆకులు రాలి చెత్తపడుతోందని దేవికారాణి కొట్టించింది. ఇప్పుడక్కడ నీడకరువైంది.
నీరెండలో మెరిసిపోతూ – ఎండతాకిడికి కందిపోతూ నీళ్లకోసం వెయిట్ చేస్తున్న నిశితను చూసి…
”నువ్వెందుకే అక్కడ కూర్చున్నావ్‌? రా లోపలకి…” అంది విషయం తెలియని సంవేద.
…చెబితే కోప్పడుతుందని… ”నువ్వెళ్లు! నేనొస్తాను” అంది నిశిత. ఏదో దాస్తున్నట్లు అన్పించి నిశిత దగ్గరకి వెళ్లింది సంవేద. అక్కడేం జరుగుతుందో అర్థం చేసుకొని వెంటనే వెనక్కి వెళ్లి…
”మీ బట్టల్ని రోజు నేనే కదా వాష్‌ చేసేది. దానికెందుకు చెప్పారాపని? ఇప్పటికే అది అన్ని పనులు చేస్తోంది. ఇలాంటి పనులు కూడా చెప్పాలా?” అంది అత్తగారి ముందునిలబడి.
”ఇలాంటి పనులు అంటే! అవి పనులు కావా? పనుల్లో కూడా తేడాలుంటాయా?” అంది దేవికారాణి.
”అమ్మ ఒక్కపని కూడా దానిచేత చేయించేది కాదు.” అంది సంవేద.
”ఇప్పుడుందా అమ్మ? అయినా పనులు చేసుకుంటే తప్పేంకాదు. చెయ్యకుండా తింటేనే చిన్నతనం… ” అంది కఠినంగా.
”అది అందరిలా వుంటే ఎంతపని చేసినా ఏంకాదు. దానికో కాలు లేదు. ఏదో ఇక్కడ వున్నానన్న భయంతో నేను చెప్పిన పనులన్నీ చేస్తూనే వుంది. మీరు కూడా దానికి పనులు చెప్పాలా? నేను చేస్తాను కదా మీ పనులు…” అంది సంవేద.
”ఆ.. నువ్వు చేస్తావ్‌! ఎంత పిలిచినా తిరిగి చూడవ్‌! పనులేం చేస్తావ్‌! అయినా ఇంత ఖర్మేంటి మాకు..? ఒక పనిమనిషిని పెట్టుకుంటే సరిపోతుంది. మీ చెల్లిని పంపించి వెయ్‌” అంది.
”మా చెల్లిని పంపించి వెయ్యమని ఇంకెప్పుడు అనకండి! దానికి నేను తప్ప ఇంకెవరు లేరు. మీ పనులన్నీ మీ కోడలిగా నేను చేస్తాను. దానికి చెప్పకండి!” అంది కచ్చితంగా.
”నువ్వు చేస్తే నాకు నచ్చటం లేదు. నీకన్నా నీ చెల్లెలే బాగా చేస్తుంది. కాలు లేదనే కాని నీకన్నా అదే అందంగా వుంటుంది.” అంది దేవికారాణి.
అందం గురించి వినాలన్నా, మాట్లాడాలన్నా మనసు చాలా ఆహ్లాదంగా వుండాలి. ఒక్కసారిగా తల్లిదండ్రుల్ని పోగొట్టుకొని, అత్తగారు ఏ క్షణంలో ఏం మాట్లాడతారో తెలియని స్థితిలో వున్న వాళ్లకు అందం గురించి వినాలంటే ఆసక్తిగా లేదు.
ఆవేశంలో అక్క ఏదైనా అంటే – ఉన్న ఈ ఒక్క ఆధారం పోతుందన్న భయంతో అక్క చేయి పట్టుకొని ”రా ! అక్కా ! వెళ్దాం! ఆమెతో గొడవెందుకు?” అన్నట్లు లాగుతోంది నిశిత.
ఏం మాట్లాడాలో తోచనట్లు నిలబడింది సంవేద.
”అది కుంటిది కాకుండా వుండి వుంటే మా శ్యాంకు దాన్నే చేసుకుని వుండేవాళ్లం. నా కళ్లకి అది అంత అందంగా కన్పిస్తుంది” అంది తృప్తిగా నిశిత వైపు చూస్తూ దేవికారాణి.
”చూడండి! అత్తయ్యా! నామీద ఏదైనా కోపం వుంటే నన్నే డైరెక్ట్‌గా పిలిచి తిట్టండి! నా చెల్లికి కాలులేదని వూరికే గుర్తు చెయ్యకండి! జరిగిందేదో జరిగి పోయింది. ఇప్పుడీ అందాల ప్రసక్తి దేనికి?” అంది కోపాన్ని దిగమింగుతూ సంవేద.
అందాల పోటీలో మార్కులు వేస్తూ మధ్యలో డిస్టర్బ్‌ జరిగినట్లు ఫీలయింది దేవికారాణి.
”గుర్తు చెయ్యానికి అదేమైనా మరచిపోయిన పాఠమా! స్పష్టంగా కళ్లముందు కన్పిస్తుంటే… కుంటిదాన్ని కుంటిదనక మీ వీధిలో ఇంకేమైనా అంటారా? నీ పెళ్లప్పుడు కూడా నీకో కుంటి చెల్లెలు వుందని ముందే చెప్పారు. నేనన్న దానిలో పెద్ద నేరమేం లేదు” అంది.
కొడుకు వస్తున్నట్లు అన్పించి, అక్కడేం జరగనట్లు సైలెంట్ గా అయింది దేవికారాణి. కొడుకు బయట కష్టపడి వస్తాడు కాబట్టి ఇంట్లో ప్రశాంతంగా వుంచాలనుకుంటుందామె.. ఆ ప్రశాంతత రావాలంటే ఏం చేయాలో తెలియదు.
శ్యాంవర్ధన్‌ రాగానే నేరుగా బెడ్‌రూంలోకి వెళ్లాడు. అతని వెంట వెళ్లింది సంవేద.
ఏం జరిగిందన్నట్లు వెంటనే ఆమె ముఖంలోకి చూశాడు.
ఏదో జరిగిందన్న విషయం ఆమె ముఖంలో అతనికి తెలిసిపోతుంది.
సంవేద హైపర్‌ సెన్సిటివ్‌.. ఏం జరిగినా ఎమోషనల్‌ అయిపోతుంది. అప్పుడే ఏడుస్తుంది. అప్పుడే నవ్వుతుంది. ఏదీ ముఖంలో దాచుకోలేదు. అన్ని భావాలు స్పష్టంగా కన్పిస్తాయి.
”ఏంటలా వున్నావ్‌? ఏం జరిగింది?” అన్నాడు ఆమె భుజాలను పట్టుకుని కుదుపుతూ.. ఆమె మౌనంగా వుంది.
”అమ్మ ఏమైనా అందా?” అన్నాడు
”నిశితకి పని చెబుతుంది. రాత్రయ్యేసరికి అది బాగా స్ట్రెయిన్‌ అయి మూలుగుతూ పడుకుంటుంది.” అని అనలేక…
” ఆ… అన్నది నా చెల్లి నాకన్నా అందంగా వుంటుందట. కాలు బాగుంటే మీకు చేసుకునేదట…” అంది తలవంచుకుని, అలా అనే ముందు పరిణామాల గురించి ఆలోచించలేదామె.
”ఓస్‌! ఇంతేనా! ఏదో నేను చేసుకున్నట్లే ఫీలవుతున్నావే!” అంటూ తలమీద ముద్దుగా తట్టాడు.
*****
అప్పటివరకు బొమ్మ గీసి ఆ గదిలోంచి బయటకొచ్చాడు ద్రోణ.
మొబైల్‌ని చెవి దగ్గర పెట్టుకొని మాట్లాడుతూ వచ్చాడు.
అంతవరకు భర్తతో ఏదో చెప్పాలని, ఆ చెప్పేదేదో రొటీన్‌లా వుండకుండా చాలా వెరయిటీగా వుండాలని మ్యాటర్‌ని రెడీ చేసి పెట్టుకున్న శృతిక అతన్నలా చూడగానే కరెంట్ పోయి చీకట్లో కూర్చున్న దానిలా అయింది.
”ఈయన ఇక మారడా? ఇంతేనా?” అనుకొంది.
అతను భోంచేస్తున్నప్పుడు కూడా ఒకటి, రెండు కాల్స్‌ మాట్లాడి పెట్టేశాడు.
”తింటున్నప్పుడు కాల్‌ కట్ చెయ్యొచ్చు కదండీ?” అంది శృతిక.
”అదేమైనా యాడా కట్ చెయ్యాటానికి… ఇంపార్టెంట్ కాల్‌ శృతీ!” అంటూ బెడ్‌రూంలోకి వెళ్లి పడుకున్నాడు.
శృతిక – టీనా చెయ్యి ఎలా వుందో అని టీనాను గుర్తు చేసుకుంటూ పడుకొంది.
కాల్‌ రాగానే లిఫ్ట్‌ చేసి.. ”చెప్పు! ఆముక్తా!” అన్నాడు చాలా క్యాజువల్‌గా … అతని పెదవులు ఆ పేరునలా ఉచ్ఛరిస్తూంటే బిగుసుకుపోయింది శృతిక.
ఆముక్త మాట్లాడుతోంది.
ఆమె ఆ రోజు ఏ సందర్భంలో ఎలా స్పందించిందో, దాన్ని కవిత రూపంలోకి తేవటానికి ఎంత కష్టపడిందో చెబుతూంటే శృతికకు ఇబ్బంది అవుతుందని నెమ్మదిగా డోర్‌ తీసుకొని పైకెళ్లాడు.
వెన్నెల్లో తిరుగుతూ మాట్లాడుతున్నాడు.
వైట్ నైట్ సూట్ లో వున్న అతను అక్కడ తిరుగుతున్న తీరు స్థిరమైన వ్యక్తిత్వాన్ని చాటుతోంది.
అతనలా వెళ్లగానే లేచి అతనివెంటే పైకెళ్లి, దొంగలాగా కొబ్బరాకుల నీడలో నిలబడింది శృతిక.
అతను అటు తిరిగి నిలబడి ఆముక్త చెప్పేది ”ఊ” అంటూ వింటున్నాడు. ఆ నిశబ్దంలో అతని గొంతు మృదుగంభీరంగా విన్పిస్తోంది.
కళాకారులు చాలా విషయాల్లో చిన్నపిల్లల్లా వుంటారు. అమాయకంగా అన్పిస్తారు. ఏ బాధలు లేని వాళ్లలా నవ్వుతారు. మాట్లాడతారు. ఇది ఎదుటివాళ్లకి ఒక్కోసారి ఆశ్చర్యంగా కూడా అన్పిస్తుంది.. వాళ్లలో ఎంత కళ వున్నా, ఎన్నో అద్భుతాలను సృష్టించగలిగే శక్తి వున్నా కొన్ని సందర్భాల్లో ఇంత నిగర్వులుగా వుంటారా అని…
…తినటం, పడుకోవటం లాంటి రొటీన్ షెడ్యూల్‌ని పక్కనపెడితే – మిగతా టైమంతా ఏదో ఒక ఐటమ్‌ని మనసులోకి తెచ్చుకొని, స్టాండ్‌ బోర్డుకి అమర్చిన కాగితంపై ఆలవోకగా కుంచెను కదుపుతూనే వుంటాడు. తన మనసు దాహాన్ని తీర్చుకోవటం కోసం ఆర్ట్‌లో మరింత మునిగి మునకలేస్తూ వుంటాడు.
తనకి మంచి పేరు తెచ్చిన పెయింటింగ్స్ ని అప్పుడప్పుడు చూసుకుంటూ.. ఎంతో ఇష్టంగా కష్టపడి మరింత కృషిచేసి ఒక స్థానాన్ని సంపాయించుకోవాలనుకుంటాడు. అభిమానుల ఫోన్‌ కాల్స్‌ కూడా ఒక్కోసారి అతనికి గొప్ప రిలీఫ్‌ని, ఇన్సిపిరేషన్‌ని ఇస్తుంటాయి. అందుకే ఎంత బిజీగా వున్న తనలోని ఆర్ట్‌కి జీవం పోసే తోటి కళాకారుల, కళాభిమానుల ఫోన్‌కాల్స్‌ని మాత్రం మిస్‌ కాడు.
అదీకాక.. ఆర్ట్‌కి సంబంధించిన విషయాలను తెలుసుకోవాలన్నా, సాధన లోపం లేకుండా సాగిపోవాలన్నా – ఎంతో వ్యయ ప్రయాసలకి ఓర్చి దూరప్రాంతాలకి వెళ్లకుండానే ఈ ఫోన్‌కాల్స్‌ సహకరిస్తుంటాయి ద్రోణకి.

ఇంకా వుంది

బ్రహ్మలిఖితం 14

రచన: మన్నెం శారద

లిఖిత ఎంగేజ్ చేసిన టాక్సీ కొచ్చిన్‌లో బయల్దేరింది.
అడుగడుగునా బాక్‌వాటర్స్‌తో, కొబ్బరి తోటలతో మరో లోకంలో అడుగుపెట్టినట్లుంది కొచ్చిన్.
లిఖిత కళ్లార్పకుండా చూస్తుందా స్థలాల్ని.
సహజంగా సైట్ సీయింగ్‌కి, శబరిమలై వెళ్ళే యాత్రికుల్ని తీసుకెళ్ళడానికలవాటు పడ్డ డ్రైవర్ లిఖితలోని ఆసక్తి గమనించి “ఇదేనా మొదటిసారి రావడం మేడం?” అనడిగేడు ఇంగ్లీషులో.
అవునన్నట్లుగా తల పంకించింది లిఖిత.
“ఎన్‌చాంటింగ్ యీజ్ ద కరెక్ట్ వర్డ్ టు డిస్క్రయిబ్ ద బాక్ వాటర్స్ ఆఫ్ కేరళ” అన్నాడతను నవ్వుతూ.
లిఖిత అతనివైపు విస్పారిత నేత్రాలతో చూసింది.
అతను చాలా సింపుల్‌గా వున్నాడు. నల్లని శరీరం, వెనక్కు దువ్విన వత్తయిన క్రాఫు తెల్లషర్టు, తెల్ల లుంగీ చాలా సాదాగా వున్నాడు.
కాని.. ఆ కళ్ళలో మాత్రం అతనిలోని తెలివి తాలూకు మెరపు కనిపిస్తోంది. అతని ఇంగ్లీషు ఉచ్చారణలో మళయాళపు యాస కనిపిస్తున్నా చక్కటి భాష మాట్లాడుతున్నాడు.
“ఏ జర్నీ త్రూ ద బాక్ వాటర్స్ యీజ్ వెరీ ప్లెషరబుల్ ఇన్ ఏ కంట్రీ బోట్ ఫ్రం కొల్లాం టూ కొట్టాయం విచ్ యీజ్ కాల్డ్ వెనీస్ ఆఫ్ ఈస్ట్” అన్నాడతను తిరిగి నవ్వుతూ.
“ఏం చదువుకున్నారు మీరు?” అనడిగింది ఆసక్తిగా.
“ఎం.ఏ లిటరేచర్!”
“మరిలా టాక్సీ నడుపుతున్నారేంటి?”
“చూడండి మేడం. మా రాష్ట్రంలో నిరక్షరాస్యులే లేరు. ఎంతమందికని ప్రభుత్వం ఉద్యోగాలు ప్రొవైడ్ చెయ్యగలదు. అందుకే తప్పుకాని ప్రతి పనిని కష్టపడి చేసుకుంటాం. అయినా డిగ్రీలు ఉద్యోగం కోసమనే ఉద్ధేశ్యం తప్పు మేడం!” అన్నాడతను ఇంగ్లీషులో.
“మీ పేరు?”
“క్రిష్టఫర్. నా సంగతికేం గాని పరిగెత్తుతున్న అందాల్ని మిస్ కాకుండా చూడండి” అంటూ హెచ్చరించేడతను.
లిఖిత మళ్ళీ కిటికీలోంచి బయటికి చూసింది.
కేరళ రాష్ట్రం చాలా గమ్మత్తుగా వుంది. మనలా ఒక వూరు, మధ్యలో ఖాళీ స్థలాలు, మళ్ళీ మరో వూరు. అలా లేదు. అడుగడుగునా తోటలు. తోటల మధ్య ఇళ్ళు. అలా ఎప్పటికీ ఊరు అంతం కానట్లుగా కనిపిస్తోంది. కొన్ని చోట్ల ఇళ్ళనానుకునే బాక్ వాటర్సున్నాయి. వాళ్లంతా మరో చోటికి ఫెర్రీల ఆధారంతోనే వెళ్లడం గమనించింది లిఖిత.
“అవర్ స్టేట్ యీజ్ ఏ నేరో స్ట్రిప్ టక్ట్ ఎవే ఇన్ ద సౌత్ వెస్ట్ కార్నర్ ఆఫ్ ఇండియా ఇన్ బిట్వీన్ ద అరేబియన్ సీ ఆండ్ వెస్ట్రన్ ఘాట్స్” అన్నాడు క్రిస్టఫర్.
లిఖిత అతని మాటలు వింటూ భగవంతుడు సృష్టించిన అందాల్ని ఇచ్చిన ప్రకృతిని ఎలా వుపయోగించుకున్నాడో గమనిస్తోంది. బాక్ వాటర్స్, కొబ్బరి తోటలు, టీ తోటలు, రబ్బరు తోటలతో కేరళ పచ్చదనంతో మనసుని పరవశానికి గురి చేస్తోంది.
టీ తోటల పసుపు, లేతాకుపచ్చ, ముదరాకు పచ్చరంగుల్లో కొండవాలుల్లో అందంగా గీతలు గీసి హద్దులేర్పరిచినట్లుగా కంపిస్తున్నాయి.
అడుగడుగునా చిన్న చిన్న వాగులు, జలపాతాలు, సూర్య కిరణాలు జొరబడకుండా పెరిగిన చెట్లు, నిజంగానే కేరళీయులు దేవతలు భూలోక సంచారానికి కేరళ రాష్ట్రాన్ని సృష్టించుకున్నారని చెప్పుకోవడంలో అతిశయోక్తి లేదనిపించింది లిఖితకి.
భగవతి కోవెలలో పూజారి కుట్టికారన్ చెప్పిన మాటలు కూడా గుర్తొచ్చేయి. ఇంత చదువుకున్న అందమైన రాష్టరంలో నీచోపాసకులు ఎలా వెలిసేరో అనుకుంది బాధగా.
క్షణం సేపు తండ్రి గుర్తొచ్చి ఆమె మొహం మబ్బులు కమ్మినట్టయింది.
చీకటి పడుతుండగా టాక్సీ మున్నార్ టీన్ చేరుకుంది.
“ఎక్కడ దిగుతారు?” అనడిగేడు క్రిస్టఫర్.
“నాకు తెలీదు. మీరు చెప్పండి. ఎక్కడ బాగుంటుందో?”
“క్రిస్టఫర్ ఒక క్షణం ఆలోచించి “పదండి సినాయ్ కాటేజెస్‌కి తీసుకెళ్తాను” అంటూ టాక్సీని బస్టాండు దగ్గరగా వున్న సినాయ్ కాటేజెస్‌కి తీసుకెళ్ళేడు. లిఖిత అతనికి థాంక్స్ చెప్పి అతని టాక్సీ చార్జీలు పే చేసి లోనికెళ్లి ఒక రూం తీసుకుంది.
స్నానం చేసి భోంచేసి మనసు శరీరం అలసిపోవడం వలన వెంటనే పడుకొని నిద్రపోయింది లిఖిత..

**************
అహోబిళంలో నృసింహస్వామి దర్శనం చేసుకుని “నువ్విక్కడ ఈ కోనేటి గట్టున కూర్చో. నే వెళ్ళి స్వాములవారిని కలిసి రమ్మంటే నిన్ను తీసుకెళ్తాను” అన్నాదు వెంకట్ ఈశ్వరితో.
ఈశ్వరి బుద్ధిగా తలూపింది.
ఆమెకేదో ఆందోళన మొదలైంది మనసులో.
తనకెంత ధైర్యం! మొదటిసారి భర్తని, పిల్లల్ని వదిలేసి ఒక అపరిచిత వ్యక్తితో ఊరుగాని ఊరొచ్చేసింది.
అసలేం జరగబోతున్నదో!
ఇతను కూడ వెంకటే తన భర్తని చెబితే..
ఏం చేయాలి తనిప్పుడు! భర్తని.. పిల్లల్ని వదిలేసి .. ఇతనితో వుండిపోవాలా?
భర్తని వదిలేయగలదుగాని.. పాపం.. పిల్లలు.. ఆ పెద్దాడికి వంట రాదు. చిన్నాడు తనని చూడకుండా ఒక్క పూటా వుండలేదు. వాళ్ల చదువులు పాడయిపోతాయేమో! ఆయన మళ్ళీ పెళ్ళి చేసుకుంటే.. ఆవిడ తన పిల్లల్ని సరిగ్గా చూస్తుందా? పోనీ తను వెంకట్‌ని బ్రతిమాలి తన పిల్లల్ని తీసుకెళ్తే! అతనొప్పుకుంటాడా?”
“ఈశ్వరి!!”
ఆ పిలుపు విని ఆమె తృళ్ళిపడి లేచి నిలబడింది.
ఎదురుగా వెంకట్‌తో పాటు ఒక గడ్డాలు మీసాలున్న వ్యక్తి నిలబడి వున్నాడు.
“ఈయనే ఓంకారస్వామి చెప్పిన స్వాములవారు. నమస్కారం పెట్టు” అన్నాడు వెంకట్.
ఈశ్వరి అతనికి నమస్కరించింది భయంగా.
“అతను కమండలమెత్తి అందులోని నీళ్ళు ఆమె మీద జల్లి “అపచారం చేసింది అమ్మణీ అమ్మ! నిన్ను కాదని మరొకణ్ణి కట్టుకుంది. పాప దోషం తీసేయాలి! ఒప్పుకుంటుందా?” అంటూ వెంకట్ వైపు తిరిగి చూశాడు.
“ఒప్పుకుంటుంది. ఒప్పుకుంటున్నానని చెప్పు!” అన్నాడు వెంకట్ ఈశ్వరి వైపు తిరిగి.
ఈశ్వరి తలాడించింది అయోమయంగా .
“అయితే రండి” అంటూ అతను కోనేటిలోకి దిగేడు.
వెంకట్ అతనిననుసరించి ఈశ్వరి కోనేటిలోకి దిగేరు.
ఈశ్వరి భయంగా వెంకట్ భుజం పట్టుకుంది.
“ఊ!” అని ఘర్జించేడు స్వామి.
ఈశ్వరి బిత్తరపోతూ చూసింది.
“అపచార దోషం తీసేసేంతవరకు అతన్ని తాకరాదు.!”
ఈశ్వరి తలాడించి వెంకట్‌కి దూరంగా నిలబడింది.
ముగ్గురూ మొలలోతు నీళ్లలో నిలబడ్డారు.
దోసిళ్ళతో నీళ్లు పట్టుకోమని ఏవేవో మంత్రాలు చదవసాగేడు.
ఈశ్వరి కళ్ళు గట్టిగా మూసుకుంది.
అరగంట గడిచింది.
అతను వాళ్ల దోసిళ్ళలో తన చేతిలోని మూటలో పొడి తీసి జల్లేడూ. నీరు పసుపు పచ్చగా మారింది. మరో పొడి తీసి జల్లేడూ. నీరు క్షణాల్లో ఎర్రరంగుగా మారింది.
“దోసిట్లో నీటిని కోనేటిలో వంపండి”
ఇద్దరూ స్వామి చెప్పినట్లే చేసేరు.
క్షణాల్లో కోనేరంతా ఎర్రగా మారిపోయింది.
“కళ్ళు తెరవండి”
ఇద్దరూ కళ్లు తెరిచేరు.
“చూడండి కోనేరే రంగులో వుందో?”
“ఎర్రగా వుంది”
“ఎందుకలా అయింది?” గంభీరంగా అడిగేడు స్వామి.
ఇద్దరూ మౌనంగా చూశారతనివైపు.
ఈ అమ్మణి పాపం చేసింది. భర్తని కాదని మరో వ్యక్తిని మనువాడి ఇద్దరు పిల్లల్ని కన్నది. అందుకే కోనేరు కన్నెర్ర చేసింది . సరే! ఆ పాపమంతా తేసేసేను. ఇప్పుడో మంత్రం చెబుతాను. కళ్ళు మూసుకుని వినండి. మనసెటూ పోకూడదు” అంటూ హెచ్చరించేడు స్వామి.
ఇద్దరూ కళ్ళు మూసుకున్నారు.
స్వామి ఏదో ఒక మంత్రం చెప్పేడు.
వెంకట్ కొద్దిగా కళ్ళు తెరచి స్వామివైపే చూశాడు.
స్వామి కన్ను కొట్టి ఇవతలికి రమ్మన్నాడు.
వెంకట్ నవ్వాపుకొని ఇవతలికొచ్చి నిలబడ్డాడు.
ఈశ్వరి మాత్రం ఏకాగ్రతగా భక్తిభావంతో కళ్ళు మూసుకుంది.
“నా మాటలు జాగ్రత్తగా విను”
ఈశ్వరి తలూపింది.
“ఇవి నేను చెబుతున్న మాటలు కావు. నీ అదృష్టం పండి ఇక్కడికొచ్చేవు. ఈ జన్మలోనే నీ భర్తని కలుసుకున్నావు. ఇక ఇతన్ని వదలకూడదు.అర్ధమయిందా?”
ఈశ్వరి అర్ధమైనట్లుగా తలూపింది.
“నీటిలో మూడు మునకలెయ్యి!” అన్నాడు అభుక్తేశ్వరస్వామి.
ఈశ్వరి అలానే చేసింది.
ఆమె నిలువెల్లా తడిచి సన్నగా వణుకుతోంది.
అభుక్తేశ్వరస్వామి దృష్టి తడిసిన బట్టల్లో స్పష్టమవుతున్న ఆమె శరీరాకృతి మీద మెడలో నగల మీద ఒక్కసారే పడింది.
“పాపాత్మురాలా!” అంటూ గావుకేక పెట్టేడు.
ఈశ్వరి ఇంకా వణికింది.
“నీ భర్త వుండగా ఆ పెళ్ళెలా చేసుకున్నావు? వాడిని వెంటనే ఈ క్షణం నుండి వదిలెయ్యాలి. అర్ధమయిందా?”
ఈశ్వరి “అయింది స్వామి!” అంది లెంపలు వాయించుకుంటూ.
“అయితే మెడలో తాళి తెంపు!”
ఆమె ఉలిక్కిపడింది.
“ఒక కుక్క కట్టిన తాళిని మెడలో వుంచుకుని ఎగతాళవుతావా?”
“లేదు”
“అయితే తెంచు. ఇతను నీ మెడలో తాళి కడతాడు”
ఈస్వరి అప్పటికే మానసికంగా అసక్తురాలయిపోయింది. పూర్తిగా వాళ్లేం చెబితే అది చేసే పరిస్థితిలో వుంది. భర్తిప్పుడు నిజంగా కుక్కలానే కన్పిస్తున్నాడు. వెంకట్ జన్మజన్మలకి తనకి భర్తగా అనిపిస్తున్నాడు.
ఏదో శక్తి ఆవహించినట్లుగా మెడలో తాళి తెంపేసింది.
అభుక్తేశ్వరస్వామి శంఖం పూరించేడు కోలాహలంగా.
వెంటనే ఆ తెంచిన బంగారపు తాడుని తన జేబులో వేసుకొని మంగళసూత్రాల్ని పసుపు తాడుకెక్కించి ఈశ్వరి మెడలో కట్టమన్నాడు వెంకట్‌ని.
వెంకట్ అతనివైపు నిస్సందేహంగా చూశాడు.
“కొంపేమి మునగదులే. వెయ్యి” అన్నాడతను నెమ్మదిగా.
ఎందుకైనా మంచిదని వెంకట్ ఆవిడ మెడలో నాలు ముళ్ళేసేడు.
ఇద్దరూ కోనేటిలోంచి బయటకొచ్చేరు.
“ఈ తీర్థం తాగండి” అంటూ కమండలంలోని తీర్థం ఇద్దరి చేతుల్లో పోసేడు.
వెంకట్ తాగబోతుంటే మళ్లీ కన్నుకొట్టి ఆగమన్నట్లుగా సైగ చేసేడు స్వామి.
ఈశ్వరి మాత్రం అదేం గమనించలేదు.
మూడుసార్లు భక్తిపూర్వకంగా తీర్థం తీసుకుంది.
“బయటికి రండి” అని ఆజ్ఞాపించి తాను ముందు నడిచేడు అభుక్తేశ్వరస్వామి. పేరుగు తగినట్టుగానే అతను డొక్కలు కనిపిస్తూ వున్నాడు. అతనిని నిశితంగా గమనిస్తూ అనుసరించేడు వెంకట్.
“ఈ పిల్ల విషయం నాకు మా రాజు రాసేడు” అన్నడతను వెంకట్‌తో గుసగుసగా.
వెంకట్ మాట్లాడలేదు.
స్వామి ఈశ్వరివైపు చూసి”నువ్వు కాస్సేపలా చెట్టు క్రింద కూర్చుని దైవధ్యానం చేసుకో” అన్నాడు.
ఈశ్వరి యోగనిద్రలో వున్నట్లుగా తల పంకించి అక్కడే వున్న చెట్టూ క్రింద కూర్చుంది.
అప్పటికే బాగా చీకటి పడింది.
పక్షులు గోలగోల చేస్తూ గూళ్లకి చేరేయి,.
అసలే వృక్ష సముదాయంతో వున్న ఆ ప్రాంతం మరింత చీకటిమయమైంది.
స్వామి అక్కడే వున్న మంటపంలో కూర్చుని వెంకట్‌ని కూర్చోమన్నట్లుగా సైగ చేసేడు.
వెంకట్ కూర్చున్నాడు.
“ఇక్కడే ఈ మంటపంలోనే మనకిప్పుడు శోభనం!”
స్వామి మాటలకి వెంకట్ ఉలిక్కిపడ్డాడు.
“మనకంటున్నారేమిటి?”
స్వామి కన్నుకొట్టి “నేనేం నిజం స్వాములోర్ని గాదు. నా పేరు అసిరి. మా అన్నలా నేనూ చిలకజోస్యం చెప్పి ఈ ప్రాంతాల్లో బతుకుతున్నాను. విశాఖపట్నంలో ఒక మర్డర్ కేసులో ఇరుక్కున్నాను. అందుకే ఇంత దూరం పారిపోయొచ్చేను. నాక్కాస్త ఆడ బలహీనతుంది. ఇదొక పిచ్చిముండ మనమిప్పుడేం చేసినా కాదనే స్థితిలో లేదు దాని మనసు. భయపడకు” అన్నాడు.
వెంకట్‌కెందుకో అతను చెప్పింది నచ్చలేదు.
అతని దృష్టి ఆమె ఆస్తి మీదే కేంద్రీకృతమై వుంది.
ఈ శారీరక సంబంధాల మీద అతనికి మక్కువ లేదు.
“వద్దు స్వామి! నాకింట్రస్టు లేదు. ఆ పిల్ల చాలా ఆస్తికి కాబోయే వారసురాలు. అది మనకొస్తే చాలు!” అన్నాడు.
స్వామి హేళనగా నవ్వేడు.
“అదెలానూ వస్తుంది. ఈ ఒంటరి రాత్రి అలాంటి ఆడపిల్లని వదులుకొనే స్థితి నీకుంటే వుండొచ్చు. నాకు మాత్రం లేదు. ఇపుడు మనమేం చేసినా కిమ్మనదా పిల్ల. నువ్వు కూర్చో” అంటూ స్వామి వేషంలో ఉన్న అసిరి చెట్టు క్రింద కూర్చున్న ఈశ్వరి దగ్గర కెళ్ళి భుజం తట్టేడు. ఆమె యాంత్రికంగా పైకి లేచింది.
అతనామె చెయ్యి పట్టుకుని మంటపం వైపు నడిపించేడు.
సరిగ్గా అదే సమయంలో ఆ ప్రాంతమంతా ఒక టార్చ్ లైటు గిరగిరా తిరిగింది.
స్వామితో పాటు వెంకట్ కూడా ఆ కాంతిని చూసి ఉలిక్కిపడి లేచి నిలబడ్డాడు.
వెంటనే అడుగులు చప్పుడు వినిపించింది.
ఏం జరగబోతున్నదో స్వామి వేషంలో వున్న అసిరి వెంటనే గ్రహించేడు.
అంతే!!
వెంటనే ఈశ్వరిని వదిలేసి రివ్వున చెట్ల గుబురుల్లోంచి పారిపోయేడు.
ఆ కాంతి చిన్నగా వెంకట్ మొహం మీద నిలిచింది.
“అబ్బాయ్! అమ్మాయేది?”
ఆ గొంతు హెడ్‌మాస్టారు నారాయణరెడ్డిగారిదని గ్రహించేడు వెంకట్.
వెంటనే గొంతు తడారిపోయింది.
“మీరా?” అన్నాదు హీనస్వరంతో.
“అవున్నేనే! మీరీ రాత్రికి ఇక్కడ వుంటారని తెలిసి పరిగెత్తుకొచ్చేను. మీకు ముందే చెప్పేను కదా. ఇక్కడ దొంగ వెధవలుంటారని. ఇంతకీ అమ్మాయేది?” అనడిగేరు మాస్టారు ఆత్రంగా.
“పిల్లల్లేరని అతను పూజ చేస్తానంటే…” అంటూ గొణిగేడు వెంకట్ ఏం చెప్పాలో తోచక.
మాస్టారు గాబరా పడుతూ “అసలమ్మాయేదయ్యా?” అన్నాడు కోపంగా.
వెంకట్ మంటపం వైపు చూపించేడు.
మాస్టారు, జట్కా అతను గబగబా మంటపం వైపు పరిగెత్తినట్లుగా నడిచేరు. అక్కడ ఈ ప్రపంచంతో సంబంధం లేనట్లుగా కళ్లు మూసుకుని కూర్చుని వుంది ఈశ్వరి.
ఆ అమ్మాయిని ఆ స్థితిలో చూసి మాస్టారి పితృహృదయం ద్రవించింది.
“అమ్మా ఈశ్వరి!” అని పిలిచేడు ఆర్ద్రత మేళవించిన స్వరంతో.
ఈశ్వరి పలకలేదు.
మాస్టారు ఆ పిల్ల వంటి మీద తడి బట్టలు చూసి “ఏం చేసారీ పిల్లని! వాడేడి?” అన్నడు రౌద్రంగా.
“ఏదో పూజ చేసేడు కోనేటిలో అతను పారిపోయినట్లున్నాడు” అన్నాడు వెంకట్ సగం ప్రాణం వచ్చి.
“నువ్వు చదువుకున్నావా?”
వెంకట్ తలాడించేడు.
“ఎందుకు? ఏడవను? మంత్రాలకి చింతకాయలు రాలతాయా? అంతకీ పిల్లలు పుట్టకపోతే ఎవర్నయినా అనాధని పెంచుకోవచ్చుగా. నేను సందేహించి రాకపోతే.. ఈ పిల్ల బతుకు అధ్వాన్నమైపోయేది. ఏదో జరగబోతున్నదనే అనుమానంతోనే నేను పరిగెత్తుకొచ్చేను” అన్నారాయన.
వెంకట్ మాట్లాడలేదు.
మాస్టారు జట్కా అతని సహాయంతో ఈశ్వరిని జట్కా ఎక్కించేరు.
వెంకట్ ఎక్కేక మాస్టారు కూడా ఎక్కేరు.
జట్కా కదిలింది.
ఈశ్వరింకా ఈ లోకంలోకి రాలేదు.
జట్కా వెళ్తుంటే మాస్టారన్నారు మెల్లిగా.
“అహోబిళం చాలా పవిత్ర పుణ్యక్షేత్రం. చూడదగిన స్థలం. కాని మొగలిపువ్వులో మిన్నాగుల్లా ఇప్పుడిలాంటి ప్రాంతాల్ని దొంగస్వాములు ఆక్రమించుకుని కలుషితం చేస్తున్నారు. నమ్మిన మనుషుల జీవితాల్ని నాశనం చేస్తున్నారు. పిల్లలు పూర్వ జన్మ రుణ సంబంధీకులు. రుణం లేకపోతే పిల్లలు కల్గరు. దానికోసం ఇంగితం మరచి నిన్ను కట్టుకున్న భార్యని పూజల పేరుతో పరాయి వారికప్పగిస్తావా? భార్యాబిడ్డలనే కాదు. ఏ స్త్రీనయినా గౌరవంగా చూడాలి. కన్నబిడ్డలా ఆదరించాలి. వీలైతే సహాయపడాలి. స్త్రీని మోసం చేసినవాడు స్త్రీ ఆస్తిని కాజేసినవాడు ఏడేడు జన్మలు రౌరవాది నరకాలను అనుభవిస్తాడని పెద్దలు చెబుతారు.

ఇంకా వుంది..

కలియుగ వామనుడు 2

రచన: మంథా భానుమతి

ఈళ్లేం సెయ్యలా.. బానే ఉంది. అమ్మయ్య అనుకుంటూ, మూల తలుపు కేసి సైగ చేశాడు కొత్తవాడు.
టింకూని తీసుకుని ఆ తలుపు తోసుకుని లోపలికి వెళ్లాడు చిన్నా. టింకూ ఇంకా వెక్కుతూనే ఉన్నాడు. వాడిని కూడా తీసుకుని లోపలికెళ్లి తలుపేసేశాడు.
బాత్రూం, లెట్రిన్ కలిపే ఉన్నాయి. ఇద్దరూ ముక్కు మూసుకుని నడిచారు. ఎవరూ శుభ్రం చేస్తున్నట్లు లేదు. చిన్న పిల్లలు భయానికి, ఎలా వాడాలో తెలిసినా నీళ్లు పొయ్యట్లేదనుకున్నాడు చిన్నా.
టింకూ, తనూ రెండు పనులూ ముగించుకుని, బకెట్లో నీళ్లు మగ్గుతో పోసి, శుభ్రం చేసి బయటకు వచ్చాడు చిన్నా.
అమ్మయ్య.. కాస్త తేరుకున్నారిద్దరూ.
బాత్రూంలోనే టింకూకి, ఎవరో తమనెత్తుకొచ్చారని.. తను గ్రహించిందంతా చెప్పాడు. ఎవరైనా ఉన్నప్పుడు తను మాట్లాడనని చెప్పాడు. తనకి మాటలు రావన్నట్లు ఉంటానని.. టింకూ తనని పలకరించ కూడదని చెప్పాడు.
చిన్నా చెప్పింది తూ.చ తప్పకుండా చెయ్యడం అలవాటే టింకూకి.
బుద్ధిగా బుర్రూపాడు.
ఎలాగైనా ఇక్కడి నుంచి తామిద్దరూ వెళ్లిపోయేట్లు ప్లాన్ వెయ్యాలనీ, ప్రతీ విషయం జాగ్రత్తగా గమనిస్తూ ఉండాలనీ కూడా చెప్పాడు.
అంతా విని..
“నన్నెత్తుకొచ్చారా.. అమ్మ కావాలి. ఏదీ.. అమ్మా..” గట్టిగా ఏడుపు మొదలెట్టాడు టింకూ.
మంచిదే అనుకున్నాడు చిన్నా. తను కూడా ఏడవాలి.
“ఆ.. ఆ..” ఆకలేస్తోందన్నట్లు కడుపు చూపిస్తూ తను కూడా గట్టిగా ఏడువ సాగాడు.
అమ్మ.. అమ్మ అంటూ టింకూ ఉధృతం చేశాడు ఏడుపు.
“అరేయ్.. ఈళ్ల సంగతి సూడండ్రా! సార్ వస్తనని పోన్ చేశాడు. అప్పటికి తగ్గించాలి ఏడుపు. ఏంచేస్తారో నాకు తెల్దు.” గుబురు మీసాలవాడు, గరగరా శబ్దం చేస్తూ ఒక సారి చిన్నాని లేపి గాల్లో ఎగరేసి పట్టుకున్నాడు.
చిన్నా కింద పడబోయి నిలదొక్కుకున్నాడు.
“సెబాస్ రా బుడ్డోడా. తేలిగ్గున్నవ్. బాలన్సింగ్ కూడ బానే ఉంది. ఇట్టగే మైంటైనింగవాల.” గాండ్రించినట్టు చెప్పి చక్కా పోయాడు.
“అంకుల్! మమ్మల్నెందుకు తీసుకొచ్చారు? అమ్మ దగ్గరకీ పంపెయ్యండి. ఆకలేస్తాంది..” టింకూ వెక్కుతూ అడిగాడు.
చిన్నా మిడుకూ మిడుకూ చూస్తున్నాడు.
వాడికి పక్కాగా తెలిసి పోయింది. తమని ఇంటికి పంపరని. టీచరు వార్నింగ్ ఇచ్చినప్పుడే నెట్ లో చూశాడు. పిల్లలని ఎత్తుకు పోయి రకరకాలుగా వాడుకుంటారని.
వీళ్లేం చేస్తారో?
దొంగతనం నేర్పించి దొంగలుగా చేస్తారా? బిచ్చగాళ్లుగా..
తలుచుకుంటే ఒళ్లు జలదరించి గట్టిగా ఏడుపు మొదలెట్టాడు. గుడ్డోళ్లని, కుంటోళ్లనీ చేసేస్తారా?
స్కూలు దగ్గర సిగ్నల్ లైటు రెడ్డయినప్పుడు చూస్తుంటాడు.. తన వయసు పిల్లలే.. చేతులు చాపుతూ అడుక్కోవడం. కొందరు కుంటి వాళ్లు.. వాళ్లలాగే తమకి కూడా కాళ్లు విరిచేస్తారా?
కొంతమంది పిల్లలని కర్మాగారాల్లో వాడుకుంటారుట.. వాచీలు అవీ చేసే దగ్గర. చిన్న చిన్న వేళ్లతో కానీ కొన్ని పనులు చెయ్యలేరుట.. అందుకనీ, డేంజరస్ రసాయనాలని పిల్లల చేతులతో పూయిస్తారట, బుల్లి బుల్లి మిషన్ పార్ట్ లలో.
కొండల్లోకి తీసుకెళ్లి రాళ్లు కొట్టిస్తారా?
రకరకాల ఆలోచనలు ముసురుకున్నాయి చిన్నా బుర్రలో.
“జుట్టంకుల్.. అమ్మ..”
“ఆగండెహే..” ఒక్క కసురు కసిరాడు.
రెండు బుల్లి టూత్ బ్రష్ లు జేబులోంచి తీసి, వాటి మీద పేస్టు వేసి చేతుల్లో పెట్టాడు. టింకు బ్రష్ చూసి ఏడుపాపేశాడు. వాడికెప్పట్నుంచో బ్రష్షు పేస్టులతో పళ్లు తోముకోవాలని ఆశ. జానీ ఎప్పుడూ బొగ్గుపొడి తోనే తోముకోమంటుంది అందరినీ.
“పళ్లు తోముకోని రండి. చాయ్ పోస్తా. ఆకలనేడస్తన్నారుగ..”
చిన్నా చేయి పట్టుకుని బాత్రూంలోకి తీసుకెళ్లాడు టింకూ.
నిజవే.. కాస్త కడుపులో ఏదన్నా పడ్తే బుర్ర పన్చేస్తుంది. కానీ.. ఇక్కడే ఉండాలా.. తప్పించుకోవడమనేది కుదురుతుందా?
ఏమాత్రం కుదరదనే అనిపించింది చిన్నాకి.
అమ్మ, నాయన ఎట్లున్నారో? నాయనమ్మ గోలెట్టేస్తుంటాది. చిన్నాకి ఏడుపొచ్చేసింది. పళ్లు తోముకుంటూనే కన్నీళ్లు కారుస్తున్నాడు.
ఏడుస్తూనే ఇద్దరూ పళ్లుతోముకుని, వాళ్ల అమ్మలు చెప్పినట్లుగా మొహాలని చల్లటి నీళ్లతో కడుక్కునొచ్చారు.
జుట్టంకుల్ రెండు కప్పుల్లో టీ, మేరీ బిస్కట్లు నాలుగు తెచ్చిచ్చాడు.
“బిస్కట్లు నంచుకుని చాయ్ తాగండి. ఇయాలో రేపో మీకు బట్టలు తెత్తారు. అప్పుడు తానాలు సెయ్యచ్చు.”
చిన్నాకి చాయ్ సయించదు. నాన్నమ్మ వాడికి కాఫీ డికాక్షన్ లో వేడి నీళ్లు కలిపి ఇస్తుంది. అది కూడా చక్కెర తక్కువేసి. పాలు పోస్తే బరువు పెరుగుతాడని డాక్టర్లు వద్దన్నారు.
బిస్కట్లు రోజూ కాఫీలో ముంచుకుని లెక్కగా రెండు తింటాడు. బిగ పట్టుకుని ఎలాగో చాయ్, బిస్కట్లు కానిచ్చాడు.
టింకూ గబగబా తినేసి తాగేశాడు. వాడికి రోజూ చాయ్ అలవాటే. బిస్కట్లే ఎప్పుడో కానీ దొరకవు.
జుట్టంకుల్ ఖాళీ కప్పులు పట్టుకుని వెళ్లి పోయాడు. తలుపుకు తాళం వేసిన శబ్దం వినిపించింది.
చిన్నా లేచి గదంతా కలియ తిరిగాడు.
లైట్లు ఆర్పకుండా వెళ్లిపోయారు అంకుల్సు. కావాలనే.. పిల్లల ఆరోగ్యం పక్కాగా ఉండాలి వాళ్లు చెయ్యబోయే పనులకి. భౌతికంగా, మానసికంగా కూడా..
ఎక్కడా ఒక కుర్చీ కానీ స్టూలు కానీ లేదు. కిటికీలు అసలే లేవు. పొడుగు వాళ్లకి కూడా అందనంత ఎత్తులో వెంటిలేటర్లున్నాయి. అకాశంలో ఉందా అన్నట్లు ఒక ఫాన్ తిరుగుతోంది.
రేడియో, టివీ వంటివి మొదలే లేవు.
ఏం చెయ్యాలీ?
డాక్టరుగారు చెప్పిన వ్యాయామాలు గుర్తుకొచ్చాయి చిన్నాకి. టింకూ చేత కూడా చేయిస్తే.. కాస్త మర్చి పోతాడేమో అమ్మని.
గదంతా నిశ్శబ్దంగా ఉంది. టింకూ ఏడీ? చిన్నా గాభరాగా గదంతా చాశాడు. ఒక మారు మూల కాళ్లు ముడుచుకుని, నోట్లో వేలేసుకుని పడుక్కున్నాడు టింకూ.
మత్తు ప్రభావం ఇంకా పోయినట్లు లేదు. పైగా ఏడిచి ఏడిచి నీరసం కూడా వచ్చుంటుంది.
టింకూని చూస్తుంటే కడుపులోంచీ దుఃఖం తన్నుకొచ్చింది చిన్నాకి. తనే పెద్దవాడిలా, వాడి బాధ్యతంతా తనదేలాగ అనిపించ సాగింది. తన సంగతెలా ఉన్నా. వీడిని మాత్రం వాళ్లమ్మ దగ్గరికి చేర్చాల్సిందే.. గట్టిగా నిర్ణయించేసుకున్నాడు.
అవసరమైతే.. వాడు చేసే పని కూడా తనే చేసేస్తానని చెప్పాలి.
“బాబా! ఎక్కడున్నావు.. రోజూ పువ్వులు తుంచి ఇస్తుంటానా.. రోజూ, బేరాలు తక్కువున్నప్పుడల్లా గుడికి వస్తుంటానా.. ఆ సాయి బాబానే చూసుకోవాలి. నేనున్నా మీకు.. అని చెయ్యి చూపిస్తాడు కదా! ఎందుకు చూసుకోడు?” చిన్నా దుఃఖాన్నంతా అదిమి పెట్టాడు, బాబాని తలుచుకుంటూ..
టింకూ కదిలి.. కళ్లిప్పి చూసి మళ్లీ పడుక్కున్నాడు. చిన్నా, వాడి దగ్గరగా వెళ్లబోయి ఊరుకున్నాడు.
సాయిరాం, సాయిరాం.. అంటూ, గది గోడల వెంట పరుగు పెట్ట సాగాడు చిన్నా.. మధ్య మధ్య ఆగి, కాళ్లు చేతులూ సాగ దీస్తూ.
అరగంట పరుగెట్టాక, ఆయాసంతో ఆగి పోయాడు. గోడకి చేరబడి కూర్చుని రొప్పుతూ.. ఆయాసం తీర్చుకుంటున్నాడు.
పైన వెంటిలేటర్లోంచి పడుతున్న వెలుగు చూసి, మధ్యాన్నం పన్నెండు దాటుంటుందని అనుకున్నాడు. ఆ వెలుగు తీక్షణంగా ఉంది. వెంటిలేటరుకున్న ఊచల నీడలు చాల పొట్టిగా ఉన్నాయి.
సరస్వతీ టీచర్ చెప్పిన పాఠాలు గుర్తుకు తెచ్చుకున్నాడు. సూర్యుడు నడినెత్తికి వస్తుంటే నీడ పొట్టిదవడమే కాక ఆకారంలో కలిసిపోతుంది.
ఏం చెయ్యాలి?
ఏడుపు రాబోయింది మళ్లీ. గట్టిగా ఊపిరి పీల్చి ఆపుకున్నాడు.
టింకూ కదిలాడు. లేచి కూర్చుని అయోమయంగా చూడ సాగాడు.
“చిన్నా! ఆకలేస్తోంది. దప్పికైతోంది.”
నిజమే.. దాహమేస్తే ఎక్కడా తాగడానికి నీళ్లు లేవు. బాత్రూంలో.. అడుగు పెడ్తేనే వాంతొస్తోంది. అక్కడి నీళ్లు తాగాలంటే.. తప్పకపోతే, ప్రాణం నిలవాలంటే అవే తాగాలి. దోసిలి పట్టి.. ఇద్దరి చేతులూ చిన్నవే. ఎన్ని నీళ్లు పడ్తాయి?
టింకూ దగ్గరగా వెళ్లి భుజం మీద చెయ్యేసి దగ్గరగా పొదవుకున్నాడు.
“అంకుల్ వస్తాడు. ఏదో తినడానికి తెస్తాడు. కొంచెం ఓర్చుకో టింకూ..”
చిన్నా మాట పూర్తి కాకుండానే తలుపు చప్పుడయింది. తోసుకుని వచ్చారిద్దరు. జుట్టంకుల్ తో పాటు ఇంకొకడు.. తెల్లని లాల్చీ పైజామా. కనుబొమ్మల మధ్య కుంకం బొట్టు. నవ్వుతున్నట్లున్న మొహం. అతన్ని చూడగానే ధైర్యం వచ్చింది పిల్లలిద్దరికీ.
“అంకూల్..” భోరుమని ఏడుస్తూ వెళ్లి కాళ్లు పట్టేసుకున్నారిద్దరూ.
“ఏడవకండి. నేనున్నా కదా! ఆకలేస్తోందా?” వంగుని ఇద్దరి మొహాల్లోకీ చూస్తూ అడిగాడు.
“అవును. అంకుల్ మీరు గుడ్ కదా! మా అమ్మ దగ్గరికి పంపేస్తారా?” టింకూ అడిగాడు, ఆశగా చూస్తూ.
“అలాగే. తప్పకుండా పంపుతా. ముందు మీరు లంచ్ తినండి. తిన్నాక, స్నానం చేసి ఈ బట్టలేసుకోండి. అప్పుడు మాట్లాడ్తా.” ఎంతో సౌమ్యంగా అన్నాడు గుడ్ అంకుల్.
జుట్టు వాడు, సంచీ లోంచి పొట్లాలు, ప్లాస్టిక్ ప్లేట్లు, గ్లాసులు మంచినీళ్ల సీసా తీశాడు. ఆ పొట్లాలు చూడగానే చిన్నాకి ఆకలి ఎక్కువైంది.
పొట్లాలిప్పి, మూడేసి ఇడ్లీలు, పచ్చడి పళ్లాలలో వేసి పిల్లల ముందు పెట్టాడు.
గబగబా తినేసి, నీళ్లు తాగేశారు. కడుపు నిండాక అమ్మ ఇంకా గుర్తుకొచ్చింది. కళ్ల నిండా నీళ్లు తిరిగాయి.
“బాత్రూంలోకి వెళ్లి స్నానం చేసి రండి. మీరు చెయ్యగలరా నే చేపించాలా?” జుట్టువాడు అడిగాడు కరకుగా, సబ్బు, తువ్వాలు ఇస్తూ.
“మేం చేసొస్తాం అంకుల్..” భయంగా చూస్తూ బాత్రూం లోకి వెళ్లాడు టింకూ.. చిన్నా వాడి వెనుకే..
నీళ్లు చాలా చల్లగా ఉన్నాయి. ఒక మగ్గు నీళ్లు మీద పడగానే కెవ్వుమని కేకేశాడు టింకూ. తినడానికి వెతుక్కోవలసి వచ్చినా, నీళ్ల గోలెం ఎండలో పెట్టి, గోరువెచ్చని నీటితోనే పోస్తుంది జానీ బేగం.
చిన్నాకయితే చెప్పనే అక్కర్లేదు.. ఇంట్లో ఉన్న ముగ్గురూ వాడి బాగోగులుకోసం పాటు పడేవారే.
చెయ్యి ముంచి.. శరీరానికి చలి అలవాటు చేసి, టింకూకి స్నానం చేయించి, తను కూడా చేశాడు చిన్నా. ఒళ్లు తుడుచుకుని, తువ్వాళ్లు చుట్టుకుని ఇద్దరూ బయటికొచ్చారు.. ఒణుకుతూ.
తువ్వాలు విప్పదీసి చిన్నా చేతులనీ, శరీరాన్నీ పరీక్షగా చూసి, బట్టలిచ్చాడు గుడ్ అంకుల్. ఫరవాలేదు.. చెల్లుతాడు. ఒళ్లు గట్టిగా ఉంది. కొంచెం శ్రద్ధ తీసుకుంటే సరిపోతుంది.
చిన్నా ముడుచుకు పోతూ, వింతగా చూస్తూ బట్టలేసుకున్నాడు. అలా ఎందుకు తడిమాడు అంకుల్..
టింకూని కూడా తడమబోతే వాడు చేతికందకుండా పరుగులు పెట్టాడు.. తువ్వాలు చుట్టుకునే.
“చీ.. ఛీ. కితకితలు అంకుల్. షేమ్ షేమ్. ఎందుకలా ముట్టుకుంటావు? మేం బట్టలేసుకోగలం.”
వాడి పరుగు చూసి, తృప్తి చెందాడు గుడ్ అంకుల్. వీడు కూడా గట్టిగానే ఉన్నాడే.. బానే తింటున్నారన్నమాట. మరి ఎందుకమ్మేశారో? ఎందుకైతే తనకెందుకు? కావలసింది పిల్లలు.. అదీ కొనే వాళ్లు అడిగిన సైజులో, వయసులో ఉన్న వాళ్లు.
“గుడ్ బాయిస్. హాయిగా నిద్రపోండి. లేచాక మాట్లాడుకుందాం.” తను కూడా నవ్వుతూ అన్నాడు.
“పడుకుని లేచాక తీసుకెళ్తారా?”
టింకూ అమాయకత్వం చూసి కొద్దిగా జాలి పడ్డాడు జుట్టు వాడు. అది గ్రహించి, వెంటనే అతని భుజం మీద చెయ్యేసి బైటికి నడిపించాడు గుడ్ అంకుల్.
తాము విప్పేసిన బట్టలు తీసుకెళ్లి బాత్రూంలో ఉతుక్కొచ్చాడు చిన్నా. వాడికి అర్ధమైపోయింది.. తమని ఇంక ఇంటికి పంపరని.
ఇంటికి పంపడానికా ఎత్తుకొచ్చిందీ..
ఉతికిన బట్టలని నేల మీదే, చేత్తో తుడిచి ఆరేశాడు.
టింకూని పడుకో బెట్టి, తను కూడా నేల మీద వాలాడు.
పిల్లల్నెత్తుకొచ్చి ఏమేం చేస్తారో మళ్లీ ఒక సారి బుర్రలో తిరగేశాడు. ముష్టి వాళ్లగా చెయ్యడానికైతే కాదు.. దాని కైతే, తమ శరీరాలని తడిమి, సరిగ్గా ఉన్నారా లేదా అని చూడరు కదా..
ఏదో పని చెయ్యడానికే..
ఏం పనై ఉంటుంది?
చిన్నా చిన్ని బుర్రకి ఎంత ఆలోచించినా తట్టలేదు. కళ్లు వాలిపోయి నిద్దరొచ్చేసింది.. అంతలోనే. పక్కకి తిరిగి కళ్లు మూసేశాడు.
గుడ్ అంకుల్ పేరు ఆనంద్.
మధ్యవర్తి ద్వారా ఒకానొక అంతర్జాతీయ ముఠాకి పిల్లలని సరఫరా చెయ్యడం అతగాడి వృత్తి.
బైటికి మాత్రం.. అంతర్జాతీయ ఫార్మా కంపనీలకి, హెర్బల్ మందుల కోసం తాము అడవుల్లో ఆకులని, వేళ్లనీ మూలికల కోసం సేకరిస్తామనీ.. తమది ఎక్స్ పోర్ట్ ఇంపోర్ట్ బిజినెస్సనీ చెప్తాడు.
ఊర్లో బాగా పేరున్న పేటలో పెద్ద భవనం అతగాడిది. ఇంటి ముందు ఆర్భాటాలేవీ ఉండవు.
‘సంజీవినీ ఇంపోర్ట్స్ అండ్ ఎక్స్ పోర్ట్స్’ అని చిన్న బోర్డ్ ఉంటుంది. లోపలికి వెళ్తుంటే.. పొడవాటి వరండాలో కట్టలు కట్టి ఉంటాయి రకరకాల మొక్కలు. అక్కడ అడుగు పెడుతుండగానే రకరకాల మూలికల వాసన వేస్తుంటుంది.
వరండా అంతా శుభ్రంగా ఉంటుంది. సింహద్వారానికి వెళ్లే దారిలో తీర్చి దిద్దిన ముగ్గులు, స్వాగతం పలుకుతుంటాయి.
ఇంటి బైటనున్న తోటలో కూడా కలబంద వంటి మొక్కలు, అనేక రకాల తులసి మొక్కలు ఉంటాయి.
ఆ తోటలో ఇద్దరు మాలీలు పని చేస్తుంటారు. వాళ్లు ఆవరణలోనే ఒక మూలగా ఉన్న ఒంటి గది ఇళ్లలో ఉంటారు. ఆ ఇళ్లకి వేరే దారి ఉంది రోడ్డు మీది నుంచి. ఇళ్ల చుట్టూ ముళ్ల చెట్ల ఫెన్సింగ్. పెద్ద ఇంట్లోకి, పనికి తప్ప రావలసిన పని లేదు.
ప్రాకారం లోపల, ఐదడుగులివతల చుట్టూ వేప చెట్లు. వేప పూలని ఏరి బాగుచేసి ఎండబెడుతుంటారు మాలీల భార్యలు. ఇద్దరు మాలీలకీ ఇద్దరేసి ఆడపిల్లలు. బళ్లో చదువుకుంటున్నారు.
తోటలోనే ఒక మూలగా చిన్న వినాయకుడి గుడి. ప్రతీ రోజూ శుభ్రం చేసి, పూజ చేసి, ప్రసాదం లోపల ఇచ్చి వెళ్తుంటారు ఒక పూజారిగారు.
మొక్కలు, ఆకులు, వేర్లు, బెరళ్లు తీసుకెళ్లడానికి ఎవరో ఒకరు ఎప్పడూ వస్తూనే ఉంటారు. ప్రతీదీ వేరుచేసి, పేర్లు రాసి పెడుతుంటారు ఇద్దరు ఆయుర్వేద వైద్యం చదివిన యువ డాక్టర్లు.
ఆనంద్ భార్య పేరు ఇందుమతి. ఇద్దరు మగపిల్లలు. బోర్డింగ్ స్కూల్లో చదువుతున్నారు. అతగాడి వృత్తికీ, వ్యక్తిగత జీవితానికీ పోలికే లేదు.. అచ్చు ముత్యాలముగ్గు సినిమాలో కాంట్రాక్టరు లాగ.
కానీ, ఇందుమతి, సినిమాలో సుర్యకాంతం లాగా ఇతగాడిని ఆరాధించదు. తనకి తెలియకుండా ఏదో తప్పుడు వ్యాపారం నడుస్తోందన్న అనుమానం ఉంది. అదేమిటో చెప్పమని, సందర్భం దొరికినప్పుడల్లా సతాయిస్తుంటుంది.
“ఈ ఆకులలములకి ఇంత ఆదాయం ఉంటుందా? నేన్నమ్మను. ఏం చేస్తున్నారో చెప్పండి. ఏదో స్మగ్లింగ్.. డ్రగ్సా?”
“కాదని చెప్తున్నాగా.. మన పిల్లలమీదొట్టు. డ్రగ్స్ స్మగ్లింగ్ ఎప్పుడూ చెయ్యలేదు, చెయ్యను.” ఆనంద్ గట్టిగా చెప్పాడు. అతని వరకూ అతను నిజమే చెప్పాడు మరి.
ఎంత అడిగినా, ఎన్నిసార్లు వేధించినా బైటపడ లేదు. ఇందుమతి అనుమానంగా చూస్తూనే ఉంటుంది. తను చేసే సంఘసేవ చేస్తుంటుంది. రెండు అనాధాశ్రమాలలో ట్రస్టీ సభ్యురాలు. ధన సేకరణ, వారం వారం చెకప్ లకి డాక్టర్లని ఏర్పాటు చెయ్యడం వంటి పనులు చేస్తుంటుంది.
తన వృత్తికోసం, వేరుగా, ఎయిర్ పోర్ట్ కి దగ్గరగా ఉన్న పోష్ కాలనీలో ఒక ఇల్లు కట్టించాడు ఆనంద్.
దూరం దూరంగా ఉండే ఇళ్లు.. పక్కింట్లో ఏం జరుగుతోందో పట్టించుకునే తీరుబడిలేని వ్యాపారస్థులు, రాజకీయ నాయకులు ఉండే ప్రాంతం.
ఏవేవో కార్లు ఇరవై నాలుగ్గంటలూ వస్తూ పోతుంటాయి. ఆ కాలనీ స్టిక్కర్ కారు మీదుంటే, గేటు దగ్గర ఎవరూ ప్రశ్నించరు, ఆపరు.
నెలకి పదిమంది వరకూ పిల్లలని సేకరిస్తుంటాడు ఆనంద్. అందరూ మగ పిల్లలే. చాలా రాష్ట్రాలలో సాగుతుంటుంది అతని సేకరణ. తీసుకొచ్చిన పిల్లలని ముఠా వాళ్లు వచ్చి, చూసి తీసుకెళ్లే వరకూ ఆ ఇంట్లోనే ఉంచుతాడు.
పిల్లల ఆకారాలు, ఆరోగ్యం, మానసిక స్థితి.. అన్నీ ప్రత్యేకంగా ఉండాలి.
పిల్లలు ఐదారేళ్ల లోపు వయసులో ఉండాలి. ఆ వయసు పిల్లలు ఉండాల్సిన బరువు కన్నా ఒకటి రెండు కిలోలు తక్కువే ఉండాలి.
ఏరోజు కారోజు అన్నీ చెక్ చెయ్యడానికి శిక్షణ పొందిన ఆహార నిపుణుడు వస్తుంటాడు. అతడు చెప్పిన ఆహారాన్నే ఇవ్వాలి.
అవసరమైన వ్యాయామాలు చేయిస్తుండాలి. అవి చేయించడానికొక ట్రయినర్..
అక్కడి నుంచి పిల్లల్ని మరలించడానికి రెండు నెలలు పైన పడుతుంది. ఆ రెండునెలలూ వాళ్లని జాగ్రత్తగా కాపాడ వలసిన బాధ్యత ఆనంద్దే.
పిల్లలు ముఠా వాళ్లు అనుకున్న చోటికి చేరే వరకూ.. వాళ్లకి ఖర్చు పెట్టే డబ్బు మాత్రమే ఇస్తారు. పిల్లలు చేరాక.. ఒక్కో పిల్లవాడికీ లక్షల్లో ఉంటుంది ఆదాయం.
కానీ.. ఏ ప్రశ్నలూ వెయ్య కూడదు. ఎక్కడికి తీసుకెళ్తున్నారో.. ఏం చేస్తారో!
అటువంటి కుతూహలం చూపించిన సరఫరా దారుల పని ఏమయిందో వీడియోలో చూసి.. ఆనంద్కి ఒళ్లంతా చెమటలు పట్టాయి. గొంతెండిపోయి, నాలుక బైటికొచ్చేస్తుందేమో అనిపించింది.
తమ కింద పనిచెయ్యడానికి ఒప్పుకున్న వాళ్లకి ముందుగా ఆ వీడియోలు చూపించడం ఆ ముఠా ఆనవాయితీ.
అందుకే.. చెప్పిన పని చెయ్యడం తప్ప ప్రశ్నలు వెయ్యాలన్న ఆలోచనే రాదు ఎప్పుడూ ఆనంద్కి.
పిల్లలకోసం సౌండ్ ప్రూఫ్ గదులు ఆరున్నాయి మేడ మీద. గదుల్లో లోపల గోడలన్నీ చెక్కలతో తాపడం చేసి ఉంటాయి. కిటికీలుండవు. కొంచెం పెద్దగా ఉన్న వెంటిలేటర్లలోనుంచి వెలుతురు.. ఫాన్ల నుంచి గాలి వస్తాయి.
చిన్న పిల్లలు ఎలాగా అంత ఎత్తు అందుకోలేరు. గదికి ఇద్దరు పిల్లల కన్నా ఎక్కువుండరు.
అంతా పకడ్బందీగా ఉంటుంది వ్యవహారం. ఆ విధంగా ఎన్నాళ్లు సాగుతుందో.. కాలమే తేల్చి చెప్పాలి.

ఎవరో తట్టి లేపినట్లనిపించింది చిన్నాకి.
“నాయనమ్మా!” అంటూ లేచాడు.
“చిన్నా! మీ నాయనమ్మ వచ్చిందా? మనిద్దరినీ ఇంటికి తీసుకు పోతుందా?” టింకూ గాడు.. ఆనందంగా అడుగుతున్నాడు. వాళ్లిద్దరూ పార్క్ లో ఆడుకుంటూ, ఎప్పటికీ ఇంటికి రాకపోతుంటే చిన్నా నాయనమ్మ వచ్చి తీసుకెళ్లడం అలవాటే వాడికి.
తల విదిలించాడు చిన్నా.
తామిద్దరూ ఎక్కడున్నారు? తలంతా దిమ్ముగా ఉంది.
ఒక నిముషం తీసుకున్నాడు టింకూ అడిగింది అర్ధం చేసుకోడానికి.
“లేదు టింకూ! మనల్ని ఎత్తుకొచ్చారని చెప్పాగా! ఎక్కడికి తీసుకెళ్తారో.. మనల్ని ఏం చేస్తారో తెలీదు. మనం మాత్రం ధైర్యంగా ఉండాలి. అస్సలు డీలా పడకూడదు. నేనున్నా కదా.. నీకేం భయం లేదు. సరేనా?” బుద్ధిగా తలూపాడు టింకూ.
“ఏడవకుండా ధైర్యంగా ఉంటే అమ్మ దగ్గరికి వెళ్లి పోవచ్చా?”
“మన ప్రయత్నం మనం మనం చేద్దాం. ఏడుపొచ్చినప్పుడు ఏడుద్దాం. అమ్మ గుర్తుకొస్తే ఏడవకుండా ఎట్టా?”
“ఆకలేస్తోంది చిన్నా! ఉస్సు చేసొస్తా.” టింకూ బాత్రూంలోకెళ్లాడు.
ఎవరైనా ఏదైనా తెస్తేనే తినగలిగేది. అప్పటి వరకూ నీళ్లే..
ఎన్ని రోజులిలా?
టింకూ రాగానే, తను కూడా బాత్రూంకెళ్లొచ్చి, సీసాలో నీళ్లు ప్లాస్టిక్ గ్లాసులో పోసి ఇచ్చాడు టింకూకి. తను సీసా ఎత్తి తాగేశాడు.
కొంచెం ఆకలి తగ్గినట్లనిపించింది.
టింకూ గోడ దగ్గరకి వెళ్లి నోట్లో వేలు పెట్టుకుని కూర్చున్నాడు.
చిన్నాకి ఏం చెయ్యాలో తోచడం లేదు.. టైమెంతయిందో!
వెంటిలేటర్లోంచి వెలుతురు రావట్లేదు. చీకటి పడిపోయుంటుందా? అంతే అయుంటుంది.
ఇంటిదగ్గరేం చేస్తున్నారో? పోలీసు రిపోర్టిచ్చుంటారు. కానీ వీళ్లని కనుక్కోవడం ఎలా? తను చూసిన సినిమాలు గుర్తుకు తెచ్చుకున్నాడు..
వాటిల్లో బోలెడు డబ్బులిమ్మని కిడ్నాప్ చేస్తుంటారు.
తమ ఇళ్లల్లో.. అమ్మా నాన్నల దగ్గరేం డబ్బు ఉంటుంది? ఎక్కడికో పంపడానికే.. తమ చేత ఏవేవో పన్లు చేయించడానికే అయుంటుంది. అట్టాంటప్పుడు అమ్మా వాళ్లకి ఏ ఫోన్లూ రావు.
తాము ఎక్కడున్నారో.. ఆ బ్రహ్మకి కూడా తెలీదు.
బ్రహ్మంటే గుర్తుకొచ్చింది..
కళ్లు మూసుకుని సాయి జపం చేస్తూ కూర్చున్నాడు.
చిన్నాని చూసి, టింకూ కూడా, తను విప్పేసి.. ఆరేసిన చొక్కా నేల మీద పరిచి, తండ్రి చేసినట్లుగా నమాజు చెయ్యడానికి కూర్చో బోతూ అడిగాడు..
“చిన్నా! ఇక్కడ తూర్పెటుందీ?” చిన్నాకి అన్నీ తెలుసని వాడి అభిప్రాయం.
చిన్నా కళ్లు తెరిచి, పొద్దున్న ఎండ ఎటుపడిందో గుర్తు తెచ్చుకోడానికి ప్రయత్నించాడు.
ఉహూ.. గుర్తు రాలేదు.
కనిపించిన గోడ కేసి చూపించాడు.
టింకూ బుద్ధిగా నమాజుచెయ్యడం మొదలు పెట్టాడు.
చిన్నాకి ఎంతో ముద్దొచ్చేశాడు వాడు.
వీడి చేత ఏ పని చేయిస్తారో.. ఎన్నో సారి అనుకుంటున్నాడో.. లెక్కే లేదు.
తలుపు తెరిచిన శబ్దం..
కళ్లు తెరిస్తే జుట్టంకుల్. నవ్వుతూ లోపలికొస్తున్నాడు. చేతిలో బుట్ట. బుట్టలో కారియర్. పళ్లాలు, గ్లాసులూ..
చపాతీ, కూర పళ్లాల్లో పెట్టి కింద కూర్చుని పిలిచాడు. ఆకలేస్తోంది.. కానీ, అమ్మ లేకుండా.. మళ్లీ ఏడుపు..
“రండి. ఇవి తింటే మీ అమ్మకి హాపీ అవుతుంది. తినేసి పడుకోండి హాయిగా. రేపు బోలెడు పనుంది. మిమ్మల్ని చూట్టానికి ఎవరో వస్తారు.”
“మా ఇంటికి తీసుకెళ్తారా?” టింకూ వెంటనే అడిగాడు.
“తీసుకెళ్తారేమో.. నాకు అంత తెలీదు. ముందు తినేశాక, రేపు వాళ్లెవరో వచ్చాక కదా తెలిసేది..” జుట్టువాడన్నాడు.
ఒకోసారి డాక్టర్లు సర్టిఫై చెయ్యకపోతే, ఇంటి దగ్గర వదిలేసిన సందర్భాలు కూడా ఉన్నాయి. కానీ అవి తక్కువ. సాధారణంగా, తీసుకొచ్చిన రెండునెలల లోపే పట్టుకు పోతారు పిల్లల్ని.
చిన్నా తినడం మొదలు పెట్టాక, టింకూ కూడా వచ్చి పళ్లెం తీసుకున్నాడు. ఇద్దరూ తినేశాక, గ్లాసులో మజ్జిగ ఇచ్చి, కారియర్, పళ్లాలు బుట్టలో పెట్టాడు జుట్టంకుల్.
రెండు మడత చాపలు, దుప్పట్లు ఇచ్చాడు.
“చలేస్తే కప్పుకోండి. నేను తలుపు బైటే ఉంటా.. అవసరం ఐతే తలుపు కొట్టండి. వెంటనే వస్తా. మీకేం భయం లేదు. ఎవరూ రారు.”
ఇంకెవరొస్తారు.. మీరే కదా వచ్చి ఎత్తుకొచ్చారు.. మనసులో అనుకున్నాడు చిన్నా.భయం లేదుట.. వణికి చస్తుంటే.
అలాగే అన్నట్లు తలూపారు ఇద్దరూ.
“లైటు, ఫాను అలాగే ఉంటాయి. సరేనా”
తలుపేసుకుని వెళ్లిపోయాడు జుట్టువాడు.
చిన్నా చాపలు పరిచాడు. ఇద్దరికీ ఒకళ్ల పక్కన ఒకళ్లు పడుకోడం అలవాటే.. అందుకే అంత సమస్య అనిపించలేదు.
“నే చెప్పింది గుర్తుంది కదా! బెంబేలు పడకూడదు టింకూ. మనం ఒకరికొకరం ఉన్నాం. కాస్త నయం కదూ? భయం వేస్తే నా చాప మీదికొచ్చెయ్యి.”
టింకూకి ధైర్యం చెప్పాడు కానీ చిన్నాకే బెంగగా ఉంది.
రేపెవరొస్తారో.. ఆ గుడ్ అంకుల్ వస్తే బాగుండు. ఇంటికి పంపెయ్యమని గట్టిగా అడగాలి. అసలు స్కూలుకెళ్లకుండా, ఆడుకోకుండా ఇక్కడేం చెయ్యాలి? టి.వీ కూడా లేదు.
ఇవాళంటే.. మత్తులో ఉన్నారు కనుక గడిచి పోయింది.
పాపం.. నాన్నకి పూలు ఎవరందిస్తారు?
గట్టిగా ఏడుపు మొదలెట్టాడు. వాడిని చూసి టింకూ కూడా..
ఏడిచేడిచి అలిసి పోయి, నీళ్లు తాగి పడుకున్నారు.. వెక్కుతూ.

“జుట్టంకుల్! ఎవరో వస్తారన్నారు కదా? ఎప్పుడొస్తారు?” ఇడ్లీ, పచ్చడిలో నంచుకుని తింటూ అడిగాడు టింకూ.
అప్పటికి నాలుగు సార్లు పిల్లలు లేచారా అనిచూసి, ఉండబట్టలేక లేపేశాడు, టింకూ జుట్టంకుల్ అని పిలిచే ‘తాన్యా’.
తాన్యా తూర్పు గోదావరి జిల్లాలో, రంపచోడవరం కోయజాతికి చెందినవాడు. మారేడుమిల్లి దగ్గర అడవుల్లో విహారానికి వెళ్లినప్పుడు ఆనంద్ కి తగిలాడు.. అక్కడ అన్నీ వివరిస్తూ, గైడ్ లాగ.
రెండురోజులు తన కూడా తిప్పుకున్నాడు.
తండాల్లో చిన్న పిల్లల్ని అమ్మడం సాధారణమేనని చెప్పాడు తాన్యా, మాటల మధ్యలో. బీదరికం.. ఎంత పనైనా చేయిస్తుందని కూడా విశ్లేషించాడు.
తాన్యా వివరాలన్నీ సేకరిస్తుంటే తెలిసింది.. ఎవరికీ చెప్పనని మాటతీసుకుని మరీ చెప్పాడు. తనే తండాలు తిరిగి, పిల్లల్ని అమ్ముతుంటానని. కానీ బ్రోకర్లు చాలా డబ్బు కొట్టేసి తనకి చాలా తక్కువిస్తారని వాపోయాడు. అందులో సగం మాత్రం తల్లిదండ్రుల కిస్తాట్ట తను.
అప్పుడే ఆలోచన వచ్చి, తాన్యాని తన వ్యాపారంలోకి తీసుకున్నాడు. పిల్లలని మచ్చిక చేసుకోవడంలో బాగా అనుభవం ఉన్నవాడు. పట్టణాలలో పని వాళ్లలాగ వంకర తెలివి ఉన్నట్లు కనిపించలేదు.
“నువ్వు చేసేది ప్రమాదకరమైన పని కదా.. నాకు ఎందుకు చెప్పావ్? పోలీసులకి పట్టిస్తే ఏం చేస్తావ్?”
“మిమ్మల్ని చూడగానే తెలిసింది సార్.. నేను ఈ వ్యాపారంలో ఉన్నవాడినే కద.. ఏమననంటే చెప్తా..మీరు ఫోన్ లో మాట్లాడుతుంటే ఒక సారి విన్నా. మీరైతే కోడ్ లోనే మాట్లాడారు. కానీ అవే కోడ్ లు మేం కూడా వాడతాం.” తాన్యా సమాధానం విని కంగు తిన్నాడు ఆనంద్.
ఎంత అపాయం? చుట్టుపక్కల గమనించకుండా వాగడం తప్పు కదూ! అంత కేర్ లెస్ గా ఎలా ఉన్నాడు..
వాళ్లకి గాని తెలిసిందంటే.. వెన్నెముక లోంచీ వణుకు పుట్టుకొచ్చింది. మొహం నల్లబడి పోయింది.
“ఏం భయం లేదు సార్.. ఇంకెవరికీ తెలీదు.. అర్ధం కాదు. నేనూ అలాంటి వాణ్ణే కనుక..” గ్లాసులో మంచినీళ్లిచ్చి ఓదార్చాడు.
నెలకి పదివేలు మించదు తన ఆదాయం అని చెప్పాడు.
“ఎంత సార్.. ఇద్దరు పిల్లల్ని సప్లై చేస్తే గొప్ప. అందుకే ఈ గైడు పని కూడా పెట్టుకున్నా. లేపోతే సరి పోదు.”
“పిల్లల్ని చూసుకోగలవా? వాళ్లకి కావలసిన సరిపోయే తిండి, ఏడుస్తుంటే ఊరుకో బెట్ట్డటం వంటివి..”
“బాగా చేస్తాను సార్. వాళ్లని ఆడిస్తా కూడా.. బోర్ కొట్టకుండా.”
రెండునెలలు గడవకుండా తాన్యాని పనిలోకి తీసుకున్నాడు. నెలకి పాతిక వేలు జీతం. ఒక్క సారిగా అంత డబ్బు కంట పడుతుంటే మారు మాటాడకుండా ఒప్పుకున్నాడు.
ఇంకొక ఉపయోగం కూడా తాన్యాతో.. తనకున్న లింకులతో అప్పుడప్పుడు పిల్లల్ని కూడా తెస్తుంటాడు.
“ఈ వయసులో తక్కువే దొరుకుతారు సార్. మా వాళ్లు పుట్టగానే అమ్మేస్తుంటారు. ఐదారేళ్లొచ్చేవరకూ పెంచరు. అప్పుడమ్మాలంటే తల్లులు గోలగోల చేస్తారు.”
నిజమే అనుకున్నాడు ఆనంద్.
కానీ చంటిపిల్లల్ని తెచ్చి, వాళ్లని పెంచడం.. మాటలు కాదు. అందుకే కిడ్నాప్ చేసే వాళ్లతో కనెక్షన్ పెట్టుకున్నాడు. అదీ మగపిల్లలంటే మరీ డేంజర్. అంత జాగ్రత్త తీసుకుంటాడు కనుకనే తన సామ్రాజ్యం ఇంచుమించు దేశం అంతా విస్తరించింది.
కొండల్లో కోనల్లో పల్లెల్లో.. బస్తీల్లో, పట్టణాలలోని వాడల్లో. ఇక్కడా అక్కడా అని లేదు. ఒకచోట ఒకసారి చేస్తే.. మళ్లీ కొన్నేళ్లు ఆ పక్కకి వెళ్లరు.
“రోజూ ఇడ్లీయేనా జుట్టంకుల్?” టింకూ అడిగాడు.
“మరేం కావాలి?” జుట్టంకుల్ అన్నందుకు చిరాకు పడుతూ అడిగాడు తాన్యా. నయం కొందరైతే జులపాలంకుల్ అని పిలుస్తారు.
“ఆమ్లెట్, బ్రెడ్..”చిన్నా చిన్నగా అన్నాడు వత్తి పలుకుతూ.
“అబ్బో.. నీకు మాటలొచ్చే! రేపు అరేంజ్ మెంటు చేస్తామండీ దొరగారూ..” వ్యంగ్యంగా అన్నాడు తాన్యా.
“నాకు ఐస్ క్రీమ్ కూడా..” వ్యంగ్యం అర్ధం కాని టింకూ అడిగాడు.
“అల్లగల్లగే..”
“ఎవరో వస్తారనీ..” మళ్లీ టింకూ.. ఎవరైనా కొత్త వాళ్లొస్తే అమ్మ దగ్గరికి తీసుకెళ్తారేమో..
చిన్నా ఎంత చెప్పినా వాడి చిన్ని బుర్రకి అర్ధం కావడం లేదు.
“వస్తారు కాసేపట్లో. మీరీలోగా స్నానాలు చేసి, ఈ బట్టలేసుకోండి.” కొత్త బట్టల పాకెట్ ఇచ్చాడు.
“మేం నిన్నటివి ఉతికారేసుకున్నాంగా.. ఇవి ఇంకెరికైనా, మా తరువాత వచ్చే వాళ్లకి ఇవ్వండి.” ఉలిక్కిపడ్డాడు తాన్యా, టింకూ అమాయకంగా అన్న దానికి. తమ వృత్తి తెలిసి పోయిందా ఈ పిల్ల వెధవలకి..
“ఫరవాలేదు.. ఇవి కూడా ఉండనీండి. చక్కగా తయారయి రండి. హాల్లోకి వెళ్దాం.”
చిన్నా, టింకూ బాత్రూంలోకి వెళ్లగానే ఆనంద్ కి ఫోన్ చేశాడు తాన్యా.
“సార్.. ఈ పిల్లలని హాల్లోకి తీసుకెళ్తున్నా. డాక్టర్ గారు వస్తారు కదా.”
“————”
“ఏడుపు మానారు. తొందర్లో ఇంటికి పంపేస్తారనుకుంటున్నారు. నెమ్మదిగా అలవాటవుతుంది లెండి. హాల్లోకా.. తీసుకెళ్లచ్చు.. ఏం ఫరవాలేదు.”
తలుపు చాటునుండి విన్న చిన్నా గుండె డబడబ లాడింది. అనుమాన పడ్డదే అయినా.. అనుకున్నదే అయినా నిర్ధారణ అయ్యే సరికి, ఒంట్లో ఉన్న రక్తం అంతా ఎవరో తీసేసినట్లయింది. నీరసంగా కదిలి, టింకూకి స్నానం చేయించి పంపి, తను కూడా చేసి బయటకొచ్చాడు.
నిన్నటి లాగా పరీక్ష చెయ్యకుండా బట్టలేసుకోనిచ్చాడు తాన్యా.
జేబులోంచి దువ్వెన తీసి ఇద్దరి తలలూ దువ్వాడు.
“మీరిద్దరూ కవలలేరా?”
చిన్నా అవునన్నట్లుగా, టింకూ కాదన్నట్లుగా తలలూపారు.
నవ్వుకుని, తలుపు తీసి హాల్లోకి తీసుకెళ్లాడు తాన్యా.
అక్కడ అప్పటికే నలుగురు పిల్లలు కూర్చుని ఉన్నారు. అందరూ టింకూ వయసు వాళ్లే. సన్నగానే ఉన్నారు, ఒకడు తప్ప. వాడు కొంచెం బొద్దుగా ఉన్నాడు.
“అంకుల్.. భూక్ లగ్రే..” తాన్యాని చూడగానే అరిచాడు.
“శామ్ తక్ కుఛ్ నయీ.. ఛుప్ ఛాప్ బైఠో..” కసిరి, టివీ స్విచ్చేశాడు.
కార్టూన్ నెట్ వర్క్..
పిల్లలంతా కుదురుగా కూర్చున్నారు. ఒక్క బొద్దూ తప్ప. వాడికి ఇచ్చిన మూడిడ్లీలూ పంటి కిందిక్కూడా రాలేదు. తాన్యా దగ్గరికి వచ్చి ప్లీజ్, ప్లీజ్ అంటూనే ఉన్నాడు.
“నీ.. ఏం పెట్టేదిరా మీ అమ్మ? నువ్వెంతున్నావు.. ఆ తిండేంటి?” తిట్లు తిడుతూ.. కొడ్తానని బెదిరించి, సోఫాలో కూలేశాడు. కళ్లు నులుముకుంటూ కూర్చున్నాడు వాడు.
చిన్నా కొత్త పిల్లలకేసి చూసి నవ్వాడు.
కానీ.. వాళ్లెవరూ వీడి మొహవన్నా చూడలేదు. నలుగురూ నాలుగు భాషలు. ఒకరు చెప్పేది ఇంకోరికి అర్ధం అవదు.
కార్టూన్లు మాత్రం అందరికీ అర్ధం అవుతాయి.
తాన్యా ఇంటిలోపలికి వెళ్లాడు, ఇప్పుడే వస్తానని.
చిన్నా లేచి టివీ ఛానల్ మారుద్దామని చూశాడు. ఓ కన్ను, తాన్యా వస్తున్నాడేమో అని తలుపు కేసి వేసి. న్యూస్ లో ఏమైనా చెప్తారేమో.. తమ గురించి.. అమ్మా వాళ్లెవరైనా కనిపిస్తారేమో!
ప్చ్.. టివీలో కార్టూన్లు తప్ప ఏం రావట్లేదు. మిగిలినవన్నీ బ్లాక్ చేసేశారు. అంత జాగ్రత్త తీసుకోకుండా ఉంటారా? ఈ రోజుల్లో రెండు మూడేళ్ల పిల్లలకి కూడా, సెల్ ఫోన్లు, టివీలు వాడడం వచ్చు కదా. ఇక్కడికి తీసుకొచ్చే పిల్లలకి కంప్యూటర్లు తెలియక పోవచ్చేమో కానీ.. టివీలు గుడిసెల్లో కూడా ఉంటాయి.
అందుకే జుట్టంకుల్ ఏం పట్టించుకోకుండా లోపలికెళ్లాడనుకున్నాడు చిన్నా. నిశ్సబ్దంగా వెళ్లి సోఫాలో కూర్చున్నాడు.
తాన్యా రెండు చేతులతో ఆరు చిన్న కప్పులు ఐస్క్రీమ్ తీసుకొచ్చి అందరికీ ఇచ్చాడు.
పిల్లల ముఖాలు వికసించాయి, చిన్నాది తప్ప.
చిన్నా గ్రహించేశాడు, మచ్చిక చేసుకుంటున్నారని.
కానీ.. ఇంకేదైనా దారి ఉందా అది తప్ప. చిన్నా కూడా మాట్లాడకుండా కప్పు తీసుకుని తినడం మొదలు పెట్టాడు.
అందరూ గంభీరంగా కార్టూన్లు చూస్తూ ఐస్క్రీమ్ తింటున్నారు.
అక్కడ ఐదారేళ్ల పిల్లలున్నట్లు లేదు.. క్రమశిక్షణతో ఉన్న సైనిక శిబిరం వాతావరణం కనిపిస్తోంది.
ఇద్దరు పిల్లలు, తింటూనే నిద్ర పోతున్నారు.
తాన్యా మధ్య మధ్య తలుపు తీసి చూస్తున్నాడు. ఆ ఇంటికి బెల్ ఉంది కానీ అది కొన్ని గదుల్లోనే మోగుతుంది.. తాన్యా, ఆనంద్ ల గదుల్లో.
రెండు కార్టూన్ షోలయ్యాక, తాన్యా నిరీక్షణ ఫలించింది. పోర్టికోలో కారు వచ్చి ఆగింది. బొద్దుగాడు లేచి ఇంకో ఐస్ క్రీమ్ అడుగుదామనుకుని ఊరుకున్నాడు. తిట్లు తప్ప ఇంకేవీ దొరకవని వాడికి తెలుసు.
తలుపు తీసి నవ్వుతూ, వచ్చిన వాళ్లని ఆహ్వానించాడు తాన్యా.
లోపలికి వస్తున్న వాళ్లని చూడగానే టింకూ లేచి పరుగెత్తాడు..
“అంకుల్! అమ్మ కావాలీ.. ఇవేళ పంపుతానన్నావుగా? తీసికెల్తున్నావా? నా బట్టలు వేసుకుని, జుట్టంకుల్ ఇచ్చిన బట్టలు అక్కడ పెట్టేస్తా.” ఆనంద్ కాళ్లు పట్టేసుకున్నాడు.
మిగిలిన పిల్లలు కదలను కూడా లేదు.
చిన్నాకి మాత్రం ఆనంద్ తో వచ్చినతన్ని చూస్తుంటే కాళ్లు వణికాయి.
అతను డాక్టరని చూస్తేనే తెలిసి పోతోంది. ఒకవేళ తన వయసు తెలుసుకుంటే.. వెనక్కి పంపేస్తారా? చంపేస్తారా.. తను చచ్చి పోయినా ఫరవాలేదు కానీ.. టింకూ వంటరి వాడై పోతాడు.
ఏం మాట్లాడకుండా కూర్చున్నాడు.
ఆనంద్ టింకూని లేపి ఎత్తుకుని బుగ్గ మీద ముద్దు పెట్టుకున్నాడు.
“తప్పకుండా తీసుకెళ్తా. ఈలోగా నువ్వు డాక్టర్ గారు చెప్పిన మాట వినాలి. సరేనా?”
“ఓ.. అలాగే..” టింకూ కిందికి జారి పరుగెత్తాడు.
డాక్టర్ మొదటగా టింకూని పక్క గదిలోకి తీసుకెళ్లాడు. బట్టలు విప్పి మొత్తం పరీక్ష చేశాడు. ఎత్తు బరువూ కొలిచాడు. రక్తం తీసుకున్నాడు పరీక్ష చెయ్యడానికి. ఎముకలన్నీ మెత్తని సుత్తితో కొట్టి చూశాడు.
ఆనంద్ ని చూసి తల నిలువుగా ఊపాడు.
“బ్లడ్ టెస్ట్ రిజల్ట్ తెలిశాక పూర్తి రిపోర్ట్ ఇస్తా.” నెక్స్ట్..
ఆనంద్ టింకూకి బట్టలేసి, బైటికి తీసుకొచ్చాడు. తాన్యా చిన్నాని లోపలికి తీసుకెళ్లాడు.
లోలోపల బెదురుగా ఉన్నా చిన్నా ధైర్యంగానే వెళ్లాడు. ప్రతీ నెలా డాక్టర్ల పర్యవేక్షణలో పెరుగుతున్నాడు చిన్నా. బుల్లి మనుషులకి వచ్చే ఎముకల సమస్యలింకా దరి చేర లేదు.
ఒక సంవత్సరం ఆగి వెన్నెముకకి, ఆ తరువాత చేతులకి కాళ్లకీ ఆపరేషన్లు చేస్తా మన్నారు, చిన్నాని క్రమం తప్పకుండా చూసే డాక్టర్లు.
ఆ ఆపరేషన్లు ఎందుకో కూడా అప్పడే వివరిస్తామన్నారు. దానికి అందరూ మానసికంగా తయారవుతుండగానే ఈ కిడ్ నాప్..
చిన్నాని కూడా బట్టలు విప్పి పరీక్ష చెయ్యడం మొదలు పెట్టాడు డాక్టరు. అంతలో అతని ఫోన్ మోగింది.
ఫోన్ లో మాట్లాడుతూనే, కొలతలన్నీ ముగించి, మెత్తని సుత్తి తీసి ఎముకలని పరీక్ష చేస్తున్నాడు. వెన్నెముక మీద కొడుతూ చూస్తుంటే కొద్దిగా నొప్పనిపించింది చిన్నాకి. అయినా కదలకుండా అలాగే పడుక్కున్నాడు.
ఫోన్ లో మాట్లాడ్డం ఐపోయాక, రక్తం తీసి, అప్పుడే వచ్చిన ఆనంద్కి అంతా సరే అన్నట్లు బొటనవేలు ఎత్తి చూపాడు.
తరువాత, ఒక్కొక్కళ్లనీ.. పిల్లలందరినీ చూశాడు డాక్టర్.
వెళ్తూ వెళ్తూ.. ఎవరెవరికి ఏమేం ఆహారం ఎంతెంతివ్వాలో కాగితం మీద రాసిచ్చాడు, తాన్యాని పిలిచి.
“ఆ కుర్రాడు ఇంకా నాలుగు కిలోలు తగ్గాలి. ఇందులో రాసిచ్చినట్లు.. కొంచెం కూడా మార్పు లేకుండా ఫాలో అవాలి.” బొద్దుగాడిని చూపించి గట్టిగా చెప్పాడు.
“ఎప్పుడూ ఆకలని చంపుతుంటాడు డాక్టర్. ఏం చెయ్యాలో తోచట్లేదు. మిగిలిన పిల్లలు బానే ఉన్నారు కదా!” తాన్యా మొత్తుకున్నాడు.
“కీరా దోసకాయలు ఇచ్చి నముల్తుండమను. రేపు థైరాయిడ్ టెస్ట్ చేసి చూస్తా. అప్పుడు ఏం చెయ్యాలో చూద్దాం. మిగిలిన వాళ్లు ఓకే.”
డాక్టర్ని పంపించి ఆనంద్ లోపలికి వచ్చాడు.
“రోజూ రెండుగంటలు అందరి చేతా డ్రిల్ చేయించు. పరుగులు, ఆటలు.. వ్యాయమం తప్పని సరిగా ఉండాలి. మీ ఇంటికి డబ్బు పంపాను ఇవేళ. చెప్పక్కర్లేదుగా.. ఏం చెయ్యాలో! సాధ్యమైనంత వరకూ ఒకళ్లతో ఒకళ్లు మాట్లాడకుండా చూడు.” తాన్యాకి ఆదేశాలిచ్చాడు.
“పిల్ల నాయాళ్లు. అంత తెలివేం ఉంటాది. తింటం కూడా తిన్నగా రాదు. పైగా భాషలు వేర్వేరు. ఏంచేస్తారు సార్?”
“ఏమో.. ఏం చెప్పగలం? మన జాగ్రత్తలో మనం ఉండాలి. ఇంకా నెల పైన పడుతుంది డిస్పాచ్ చెయ్యడానికి.” ఆనంద్ జాగ్రత్తలు చెప్తుండగానే, తాన్యా తలుపు తియ్యడానికి పరుగెత్తాడు. సన్నగా బెల్ మోగినట్లైతే.
కామెరా చేత్తో పట్టుకునున్న ఒక పాతికేళ్లబ్బాయిని తీసుకొచ్చాడు. అతను ఒక్కొక్కళ్లనీ పిలిచి అందరికీ ఫొటోలు తీసి వెళ్లాడు.
“అంకుల్! అమ్మ..” టింకూ ఏడుపు మొదలెట్ట బోయాడు. వెంటనే తాన్యా వాడిని లోపలికి తీసుకెళ్లాడు.. చిన్నా కూడా వాళ్ల వెనుక పరుగెత్త బోతే ఆనంద్ పట్టుకుని ఆపేశాడు.
“ఏం చెయ్యడులే.. ఏడుపు తగ్గాక తీసుకొస్తాడు. ఇప్పుడు మీరందరూ వాడిని చూసి వర్సగా ఏడుపందుకుంటే కష్టం. టివీ చూస్తుండండి. ఇంక మీ అమ్మలనీ నాన్నలనీ మర్చి పోవాలి. తెలిసిందా!” చిన్నాని రెండు చేతులతో ఎత్తి, కళ్లలోకి చూస్తూ ధృడంగా చెప్పాడు.
నెమ్మదిగా చెప్పినా, గుడ్ అంకుల్ మాట్లాడుతుంటే భయం వేసింది చిన్నాకి. వణుకుతూ కిందికి జారి పోయాడు.
గదిలోకెళ్లగానే ఠపీమని ఏడుపాపేశాడు టింకూ. జుట్టంకుల్ ఏం చెయ్యలేడనీ, గుడ్ అంకుల్ దగ్గర పన్చేసే వాడనీ వాడికి తెలిసి పోయింది.
తాన్యా, టింకూలు హాల్లోకి తిరిగొచ్చాక.. మళ్లీ జాగ్రత్తలు చెప్పి ఆనంద్ వెళ్లి పోయాడు.

పరుగులు, ఆటలు అంటే గ్రౌండుకో, పార్కుకో తీసుకెళ్తారేమో అనుకున్నాడు చిన్నా. అక్కడి నుంచి పారిపోడానికి తోవ దొరక్క పోతుందా? ఎవరైనా కనిపించక పోతారా? అమ్మా నాన్నలకి వార్త పంపచ్చేమో..
మధ్యాన్నం భోజనాలవ్వగానే బయల్దేర దీశాడు తాన్యా పిల్లలందరినీ. టీవీ చూస్తూ కూర్చున్నా, నిద్ర పోయినా.. నాయాళ్లంతా బరువెక్కి పోతారు.. తాన్యాకి తిట్లు పడతాయి.
చిన్నా హుషారుగా టింకూ చేయి పట్టుకుని నడుస్తున్నాడు. కొత్త వాళ్లు కనిపిస్తే జుట్టువాడి కళ్లు కప్పి ఎలా మాట్లాడాలా అని..
అలాంటి వ్యాపారం చేసే వాళ్లు పకడ్బందీగా ఉండరా.. అంత సులభంగా దొరికి పోయేలాగుంటారా? అది తెలుసుకునే వయసు లేదు చిన్నాకి.
ఇంట్లోనే.. కాంపౌండ్ లో, వెనుక భాగం అంతా ఆట స్థలం కింద చేశారు. చిన్నపిల్లలు వ్యాయామం చెయ్యడానికి అనుకూలమైన పరికరాలన్నీ ఉన్నాయక్కడ. కబడి ఆడచ్చు. క్రికెట్ ఆడచ్చు. రన్నింగ్ రేస్ కి కావలసిన ట్రాక్స్ కూడా ఉన్నాయి.
అన్నీ ఐదారేళ్ల పిల్లలు కసరత్తులు చెయ్యడానికి వీలైనవే.
వెనుక పక్క మెట్లు దింపి తీసుకెళ్లాడు తాన్యా.
చుట్టూ చూశాడు చిన్నా.
జైలు గోడల్లా.. పెద్ద వాళ్లు కూడా దూకలేనంత ఎత్తుగా ఉన్నాయి. గోడలమీద గాజుపెంకులు ఎండలో మెరుస్తున్నాయి. కాంపౌండ్ వాల్ దగ్గరగా ఎక్కడా ఒక్క చెట్టు కూడా లేదు.
చెయ్యగలిగిందేవీ లేదు.
అంకుల్స్ చెప్పిన మాట వినడం తప్ప. తామందరినీ ఇందుకే పుట్టించాడేమో దేవుడు. ఎందుకు? ఏం చేయించాలని? ఏమో.. ఏం జరగబోతోందో వేచి చూడాల్సిందే అనుకున్నాడు చిన్నా.
జుట్టంకుల్ టింకూ ఏమేం చెయ్యగలడో చూస్తుంటే, నెమ్మదిగా బొద్దుగాడి దగ్గర చేరాడు చిన్నా. హిందీలో సంభాషణ మొదలెట్టాడు.
“ఏ ఊరు? నీ పేరు?”
“ఔరంగా బాద్. నా పేరు కిషన్. ఏడు రోజులయింది ఎత్తుకొచ్చి.” హిందీ వచ్చిన తోటి పిల్లవాణ్ణి చూసి ఏనుగెక్కినట్లు సంబర పడ్డాడు వాడు.
“ఎందుకెత్తుకొచ్చారో తెలుసా? డిస్పాచ్ అంటున్నారు. మనల్నేగా.. ఎక్కడికి పంపుతారో ఏమన్నా..”
తెలీదన్నట్లు అడ్డంగా తలూపాడు.
“నాకు మరాటీ కూడా అర్ధ మవుతుంది. ఎప్పుడూ సాయిబాబా గుడి దగ్గరుంటాను. పువ్వులమ్ముతాము. అక్కడికి మరాటీ వాళ్లు వస్తుంటారు కదా.. అందుకే!”
కిషన్.. ఆనందంతో గెంతులేశాడు.. చిన్నాకి దూరంగా వెళ్లి.
ఇసకలో పల్టీలు కొట్టాడు. లావుగా ఉన్నాడు కానీ, వాడి శరీరం చెప్పినమాట బాగానే వింటోంది.
“మనిద్దరం ఒక దగ్గర ఉన్నట్లు కనిపించ కూడదు. మాట్లాడ కూడదు. స్నేహం చెయ్య కూడదు. ఒకట్రెండు మాటలు కూడా..” పరుగెత్తుతూ వచ్చి చెప్పేసి మళ్లీ వెళ్లిపోయాడు.
చిన్నాకి అంతా అయోమయంగా ఉంది.
“కిషన్..మిగిలిన పిల్లలు.. ఎక్కడినుంచి వచ్చారు? అందర్నీ ఎవరు తీసుకొస్తారు?” తనుకూడా వాడు చేసినట్లే అటూ ఇటూ గెంతుతూ మధ్య మధ్య మాట్లాడ్డం మొదలెట్టాడు.
“వాళ్లంతా వేర్వేరు భాషలు. తమిళ్, కన్నడం మళయాళం. ఎవరికీ హిందీ రాదు. వాళ్ల భాష తప్ప.”
“ఇంగ్లీష్ వచ్చేమో?”
“నీకొచ్చా ఇంగ్లీష్?” ఆశ్చర్యంగా అడిగాడు కిషన్.
“ఆ.. నేను ఇంగ్లీష్ మీడియం. బాగా వచ్చు. కంప్యూటర్ కూడా ఆపరేట్ చెయ్యడం వచ్చు.” కిషన్ కి కొంచెం దూరంలో గుంజీలు తీస్తూ అన్నాడు చిన్నా.
ఇద్దరూ నెమ్మది నెమ్మదిగా జరుగుతూ తాన్యాకి వీలయినంత దూరంగా వెళ్లి మాట్లాడుతున్నారు.
“మీ అమ్మా నాన్నా వీళ్లకెందుకిచ్చారు మరీ? అంత మంచి స్కూల్ కి కూడా పంపుతున్నారు కదా?” కిషన్ కి మరింత ఆశ్చర్యం..
“అమ్మా నాన్నా ఇవ్వడం ఏంటీ.. ఎత్తుకొచ్చారు నన్నూ, టింకూనీ. అర్ధరాత్రి నిద్ర పోతుంటే. క్లోరో ఫామ్ ఇచ్చి మరీ. అమ్మా వాళ్లూ ఎంత కంగారు పడుతున్నారో. ఎంత ఏడుస్తున్నారో. మా నాన్న నాకోసం ఊరంతా తిరుగుతూ ఉంటాడు. నేనంటే ప్రాణం మా వాళ్లకి.” చిన్నాకి ఏడుపొచ్చింది. ఆగకుండా కన్నీళ్లొస్తున్నాయి. పాపం.. నాయనమ్మ ఏం చేస్తోందో!
“అవునా! నన్ను మా అమ్మా నాన్నానే వీళ్లకిచ్చేశారు. అన్ని పైసలు తీసుకుని. వీళ్లు చెప్పిన మాట వినాలనీ.. బాగా చదివిస్తారనీ, రోజూ ఐస్క్రీమ్ పెడతారనీ, ఏడవ కూడదనీ చెప్పి పంపేశారు.” చేతులు రెండూ బార్లా చాపి అన్నాడు. వారం రోజులయింది వాడు వచ్చి.
ఈసారి ఆశ్చర్యపోవడం చిన్నా వంతయింది.
తాన్యా మిగిలిన పిల్లలకి ఏమేం చెయ్యాలో చెప్పి, కిషన్, చిన్నాల దగ్గరకి వచ్చాడు, అనుమానంగా చూస్తూ.
కిషన్ ఆయాస పడుతూ నేల మీద కూర్చుండి పోయాడు.. నిజంగా ఆయాసం రాకపోయినా!
“ఏం చేస్తున్నారు మీరిద్దరూ?”
చేత్తో సైగ చేశాడు కిషన్.. తాను పరుగు పెడుతున్నట్లుగా.
చిన్నా అమాయకంగా చూశాడు.
“ఏం చెయ్యమంటావంకుల్? నాకు క్రికెట్ నేర్పించవా? ఈ కడ్డీ పట్టుకుని పైకి లేద్దామని చూస్తున్నా..”
“నీకు హిందీ వచ్చా?”
“రాదంకుల్.”
“టింకూ ఏమవుతాడు నీకు?”
“ఏమవడంగుల్. పక్కింటి పిల్లగాడు. అంతే.”
“అమ్మయ్య.. ఒకే ఇంటి నుంచి ఎత్తుకు రాలేదు కదా! నయమే.” మనసులో అనుకుని గట్టిగా నిట్టూర్చాడు.
చిన్నాని పుషప్స్ చెయ్యమని, కిషన్ ని గ్రౌండ్ చుట్టూ పరుగెట్టమని చెప్పి, తను టింకూ దగ్గరకెళ్లాడు. వాడు చాలా సున్నితంగా కనిపిస్తున్నాడు.. బాగా గట్టి పర్చాలి. ముందుగా గుంజీలు తియ్యమన్నాడు.

కొంచెం దూరంగా అందరూ కనిపించేలాగ చెట్టు కింద కూర్చుని, బీడీ వెలిగించాడు తాన్యా. బీడీ వెలిగించగానే పెళ్లాం గుర్తుకొచ్చింది.
బీడీలు చుట్టి చుట్టి దాని వేళ్లు ఎంత నల్లగా మారిపోయాయో.. ఆ వేళ్లు కనిపించాయి కళ్ల ముందు.
“థూ.. ఎదవ జల్మ. అదక్కడ, నేనిక్కడ. ఎందుకొచ్చిన పాట్లు?” రోజుకి ఇరనై సార్లన్నా అనుకుంటాడు.. తిట్టుకుంటాడు.
కానీ.. వదిలేసి వెళ్లటానికి లేదు. ఇక్కడ దొరికేది పాతిక వేలు. అదీ, తిండీ తిప్పలు, ఆ బాబే చూసుకుని పోషిత్తన్నాడు. తమ ఊళ్లో దొరకదు. పిల్లగాళ్లు కూడా.. ఏడాదికొకరు దొరుకుతే గొప్పే.
అర్ధాకలితో మాడాల్సిందే.
అదలా ఉంచుతే, పీక లోతు కూరుకు పోయాడు ఊబిలో. బైటికి రాగల అవకాశమేలేదు. తను లేకపోతే పిల్లలని చూసుకునే వాళ్లు లేకపోవడం ఒక కారణం.. అన్నీ తెలిసిన తనని ఆనంద్ వదుల్తాడా అనేది డౌటే. వదల్నే వదల్డు. మరీ పట్టు పడ్తే చంపేసినా చంపేస్తాడు.
ఇలాంటి వ్యవహారాల్లో, తనలాంటి వాళ్లు వెళ్ల దల్చుకుంటే పైకెళ్టవే.. వేరే దారి లేదు. ఒళ్లంతా పులిసిపోయినట్టుంది. పొద్దున్న లేచినప్పట్నుంచీ.. ఒకటే పని. కాస్త కూచోడానిక్కూడా లేదు.
పిల్లల్ని కాయటం ఏమంత మాటలు కాదు.. పైగా గాజు బొమ్మల్ని చూసినంత జాగ్రత్తగా!
కొత్త కూనలు రాత్రంతా నిద్రపోనీరు. ఏడుత్తానే ఉంటారు. వాళ్లని చూస్తుంటే.. ఎంత కరడు కట్టిందైనా తన మనసు కూడా అప్పుడప్పుడు పీకుతుంటుంది. ఆనంద్ బాబు లాగ ఉండగల్గితే..
ఆలా ఆలోచిస్తుంటే చిన్నగా కునుకు పట్ట బోయింది తాన్యాకి. పైనుంచి చిరు ఎండ గోరువెచ్చగా తగుల్తోంది. చల్లని గాలి. చెట్టు కానుకుని కళ్లు మూసుకున్నాడు.
తాన్యానే కనిపెట్టి చూస్తున్న చిన్నా పరుగెత్తుతూ కిషన్ పక్కకి చేరాడు.
“నిజంగా.. మీ అమ్మా, నాన్నా నిన్ను అమ్మేశారా?”
ఇద్దరూ, గోడ నానుకుని, నీడ పట్టున, తాన్యాకి కనిపించకుండా కూర్చున్నారు.
“అవును. వాళ్లందరినీ కూడా..” మిగిలిన పిల్లలని చూపించాడు.
“అందుకే మా కోసం ఎవరూ వెతకరు. వెతుకు తారని మేం అనుకోము. మాకు అంతా చెప్పే పంపారు. అందుకే మేం ఎవరం అమ్మా నాన్నల కోసం ఏడవం ఎప్పుడూ.”
“ఎందుకమ్మారు?”
“మేం ఇంట్లో చాలా మంది ఉంటాం కదా? చార్ భాయీ, చార్ బహిన్. అందరికీ పేట్ నిండాలంటే మమ్మల్ని అమ్మెయ్యాలి కదా! నా అన్నలిద్దరినీ కూడా అమ్మేశారు. ఇంట్లో.. ఇల్లంటే ఫుట్ పాత్ మీద గోడ నానుకుని టార్పాలిన్ కప్పిన జాగా. ఇంత పెద్ద ఇల్లు చూట్టం, ఇంట్లో ఉండటం ఇదే.” చాలా సాదాగా, అభావంగా చెప్పాడు కిషన్..
“అందుకేనా మీరెవరూ ఏడవటం లేదు.” చిన్నాకి ఇంకా వింతగానే ఉంది.
“మేం వచ్చి వారం రోజులయింది కదా! ఏడుపులన్నీ ఐపోయాయి. మా అందరికీ తెలుసు ఎక్కడికీ వెళ్లలేమని. వీళ్లే దిక్కనీ.” మామూలుగా అన్నాడు కిషన్.
చిన్నాకి తమ బస్తీకి దగ్గర్లో, గుడారాలేసుకుని ఉండే తండా గుర్తుకొచ్చింది. రోడ్ల మీదే వంట, అక్కడే అన్నం తినడం. ఐనా అందరూ నవ్వుతూనే ఉంటారే.. వాళ్లు కూడా అమ్మేస్తారా వాళ్ల పిల్లల్ని?
“మీరెక్కడుంటారు? నీతో ఉన్న ఆ అబ్బాయెవరు?” కిషన్ కొంచెం కుతూహలంగా అడిగాడు.
తమ గురించి చెప్పాడు చిన్నా. తను ఒక్కడే కొడుకునని, ఇంట్లో అందరికీ తనంటే ఇష్టమనీ చెప్పగానే కిషన్ కళ్లు అసూయతో ముడుచుకోవడం గమనించాడు. కానీ వెంటనే.. మామూలుగా అయిపోయాడు.
“మరి టింకూ?”
“మావి గవర్న్ మెంట్ కట్టిచ్చిన ఇళ్లు కదా.. మాకూ టింకూ వాళ్లకీ ఒకటే వరండా..” జానీ ఆంటీ గురించీ, మస్తానంకుల్ ఏంచేస్తాడో.. తాగి వచ్చి అందర్నీ ఎలా కసురుకుంటాడో.. అన్నీ చెప్పాడు.
కాసేపు ఆలోచిస్తూ ఉండి పోయాడు కిషన్.
“అయితే మీ మస్తానంకుల్ టింకూని అమ్మేసుంటాడు. వాళ్లు నిన్ను కూడా ఎత్తుకొచ్చారు.” చిన్నా సందేహాన్నిట్టే తేల్చేశాడు కిషన్.
పుట్టినప్పట్నుంచీ ప్రతీ మెతుక్కీ వెతుక్కుంటూ, పోరాటం చేస్తుంటే ఆ తెలివి అనుకోకుండా వచ్చేస్తుంది. ఐదేళ్లలోపే బాల్యం అంతరించి పోతుంది.

మాయానగరం – 42

రచన: భువనచంద్ర

“మీరు ఇలా తిండి మానేస్తే ఎలా బాబూజీ… పిల్లల వంక చూడండి. కిషన్ గారైతే మంచం మీద నుంచి లేవలేకపోయినా మీ గురించి అడుగుతున్నారు ” అనూనయంగా అంది మదాలస.
“ఏం చెయ్యను బేటి… ఉన్న ఒక్కగానొక్క కూతురు ఎక్కడుందో తెలీదు. అసలేమయ్యిందో తెలీదు. ఎలా తినబుద్ధి అవుతుంది? ” దీనంగా అన్నాడు సేఠ్ చమన్ లాల్. ఒక్క నెల రోజుల్లోనే అతను సగానికి సగం తగ్గిపోయాడు. బాధతోనూ, మనోవ్యధతోనూ శరీరం సగం వడిలిపోయింది.
“సుందరిగారి గురించి నాకు కొద్దో గొప్పో తెలుసు బాబూజీ. ఆమెకి ఏమీ కాదు.గుండె ధైర్యం మెండుగా వున్న మనిషి. తనకి తాను ఏ అపకారము చేసుకోదు. జరిగినదానికి భయపడి , ఎక్కడో కొంతకాలం దాగి వుంటుంది. ఖచ్చితంగా తిరిగివస్తుందని నాకు నమ్మకం వుంది. దయచేసి లేవండి. కనీసం తను వచ్చేవరకైనా మీరు ఆరోగ్యంగా వుండాలిగా ” చమన్ లాల్ ని అనూనయించి ‘రోటీ ‘ తినిపించసాగింది మదాలస.
యాక్సిడెంట్ అయ్యిన రోజు నుంచే ‘మిస్ ‘ అయ్యింది సుందరి. ఆమె ఏర్ పోర్ట్ కి వెళ్ళిందన్న ఆచూకీ మాత్రం ‘స్పష్టం ” గా తెలిసింది. అంతే కాదు బ్యాంక్ నుంచి ఆరు లక్షల కాష్ డ్రా చేసినట్టు కూడా తెలిసింది. ఇంట్లో వెతికితే ఆమె చెక్ బుక్ కూడా కనపడలేదు.
“సారీ డాడ్ … నేను పోలీసులకి వాగ్మూలం ఇస్తూ ఇక్కడ వుండలేను. అందుకే వెళ్తున్నాను. మళ్ళీ వస్తాను… ఎప్పుడొస్తాన్ మాత్రం చెప్పలేను.” అన్న నోట్ మాత్రం సేఠ్ చమన్ లాల్ టేబుల్ మీద పెట్టి వెళ్ళింది.
యాక్సిడెంట్ లో బహుషా ‘రుషి ‘ చనిపోయి వుంటాడనే భయంతోనే ఆమె వెళ్ళిపోయిందని అనుకున్నాడు చమన్ లాల్. నెల గడిచినా మరే కబురు ఆమె నుంచి రాలేదు.
కిషన్ లాల్, రుషి, ఇద్దరూ హాస్పటల్ లో ఉన్నప్పుడే మదాలసని పిల్లల్ని చూసుకోడానికి , ఇంటి విషయాలు చూసుకోడానికి ‘కేర్ టేకర్’ గా ఉద్యోగమిచ్చాడు చమన్ లాల్. కూతురి ఉత్తరం చూశాక అతనికేమీ పాలుపోలేదు. పిల్లల్ని చూసుకోడానికైనా ఎవరో ఒకరు ఉండాలనే మదాలసకి ఉద్యోగమిచ్చాడు.
చాలా విశాల హృదయంతో నెలకి పది వేల రూపాయిల జీతమూ నిర్ణయించాడు. మూడేళ్ళ కాంట్రాక్టుతో కార్బన్ పేపర్ మీద సంతకం చేయించి పక్కా ‘ అప్పాయింట్ మెంట్ లెటర్ ‘ టైపు చేయించి, సంతకం పెట్టి మరీ ఉద్యోగం ఇవ్వడంతో, మదాలస కూడా ధైర్యంగా ఉద్యోగం విషయం ఇంట్లో చెప్పింది. చెప్పిన మరుక్షణమే మదాలస అత్తగారి గుండెల్లో రాయి పడింది. భర్తగారికైతే కళ్ళు తిరిగినై కారణం అతని జీతం ఏడు వేలు మాత్రమే!
“భలే అదృష్టవంతురాలివమ్మాయ్… నిన్న డిగ్రీ పాస్ అవ్వడం ఇవాళ్టికల్లా పదివేల రూపాయిలొచ్చే ఉద్యోగం దొరకడం. అంతా ఆ శ్రీకృష్ణమూర్తి మహిమానున్నూ.. ఆశీస్సున్నున్నున్నున్నూ… ! లేకపోతే దీంతస్సదియ్యా వీధికో వందమంది ఉద్యోగం కోసం అంగలారుస్తుంటే , మరి నీకు ఠక్కున దొరకడం మహాభాగ్యం కాదూ! ” మెచ్చుకుంటున్నట్టు మెచ్చుకుంటూనే మాట విరుపుతనాన్ని ప్రదర్శించిందో పొరుగింటి పాపాయమ్మ.
“అవునవును.. మహాభాగ్యం కాదూ! అవును కానీ అమ్మాయ్ పిల్లలకి కేర్ టేకర్ అంటే ఆయా ఉద్యోగమా? ఆయాకి పదివేలంటే మహాభాగ్యం కాక మరోహటీ మరోహటీనా? ” నవ్వులో విషాన్ని సమ్యుక్తంగా చిమ్ముతూ అన్నాడో వెనకంటి వైకుంఠ వర ప్రసాదు.
ఒక్కమాట కూడా మాట్లాడకుండా చిన్నగా చిరునవ్వు నవ్వి లోపలకి వెళ్ళిపోయింది మదాలస.
“అబ్బా..! ఆయా ఉద్యోగానికి ఏం టెక్కు పోతోందిరా నాయనా! ” అక్కసునంతా గొంతులో ధ్వనింపచేసిందో ఇరుగింటి ఇల్లేరమ్మ.
“అమ్మాయి! ఇంత కాలానికి నీ కష్టాలు తీరాయనుకో పాపం ఒక్కడి సొమ్ముతో ఇంత ఇంటి భారం మొయ్యాల్సి వచ్చేది. ఇంకనే బ్రహ్మాండంగా సంసార సాగరాన్ని ఈదొచ్చు. అమ్మాయ్ నీరజా.. ఇక నీ పెళ్ళి భోజనమే మిగిలింది. ” ఇప్పటి దాకా ఆ కుటుంబాన్ని మహా ఆదరిస్తున్నట్టు మొహం పెట్టి చిలక పలుకులొలికించాడో చిదంబర శాస్త్రి.
“మంచిమాట అన్నావోయ్. అసలు సిసలు అదృష్టం నీరజదేననుకో ” వత్తాసుపలికాడో కాలక్షేపం శర్మ.
అన్నీ వింటూ మౌనంగా వున్నది మదాలస. “వదినా.. నువ్వు నిజంగా గ్రేట్. ” కావలించుకొని అన్నది నీరజ. అసలేం మాట్లాడాలో ఆమెకు అర్ధం కాలేదు. బయటకు ఎలా వున్నా , మదాలస లోలోపల రగులుతోన్న అగ్నిపర్వతం అని ఆమెకు తెలుసు. “పోనీ ఏ తిరుగుడో ” అని మదాలసతో అన్నప్పటి నుంచి నీరజ తప్పు మాట్లాడానన్న భావం దహిస్తూనే వుంది. మదాలస కూడా అవసరానికి మించి ఎవరితోనూ మాట్లాదటం మానేసింది. పోగొట్టుకున్న చనువును ఎలా తిరిగి పొందడం?
మదాలసకి ఇబ్బందిగా వున్నా ఓ మొండి ధైర్యం మనసులో కొండలా ఎదిగింది. భర్తా అత్తగార్లు ఏమంటారో తెలీదు. ” నీ “అంతట నువ్వు నిర్ణయించుకున్నాక నాదేముంది? ఆఫ్ట్రాల్ మొగుడి గాడ్ని” చెప్పిన వెంటనే విప్పిన చొక్కా మళ్ళీ వేసుకొని బయటకు పోతూ అన్నాడు మూర్తి. ఆ మాట మాట్లాడింది అతను కాదని అతనిలోని అహంకారంతో కూడిన నిస్సహాయత అనీ స్పష్టంగా మదాలసకి అర్ధమయ్యింది.
“మదాలస… కంగ్రాట్స్!! ఏనాడు నువ్వు నీ పూర్తి జీతాన్ని నీ అత్తింటి వారి చేతుల్లో పొయ్యద్దు. వచ్చిన మొత్తం నీ బ్యాంకులోనే, నీ అకౌంటులోనే వేసుకో. అత్యవసరం అనుకున్నప్పుడు మాత్రమే కుటుంబం కోసం ఖర్చుపెట్టు. ఎందుకంట్, నీకు ధైర్యాన్ని ఇచ్చేది నీ బ్యాంకు బేలన్సే “స్ఫస్టంగా మదాలసకి చెప్పింది మాధవి, సేఠ్ చమన్ లాల్ ఉద్యోగమిచ్చాడని విన్న మరుక్షణమే.
పొద్దున్నే యధాతథంగా అది వరకు చేసినట్టుగానే ఇంటిపనులు చేసి ఠంచనుగా పదింటికల్లా చమన్ లాల్ గారింట్లో ఉంటోంది మదాలస. ఆమెని ఇంటి దగ్గర నుంది తీసుకొని రాడానికీ, తిరిగి ఇంటికి పంపడానికీ కూడా ‘రిక్షా’ ఏర్పాటు చేసింది చమన్ లాల్ గారే! మదాలస టిఫిను, భోజనం కూడా చమన్ లాల్ ఇంట్లోనే జరిగిపోతున్నాయి. వంటపనికి ఓ గుజరాతి వృద్ధురాలిని తెప్పించారు. పేరుకి మాత్రమే ఆవిడ, చేస్తున్నది మాత్రం మదాలసే! ముసలావిడ చేస్తున్నప్పుడు గుజరాతి వంటకాల్ని జాగ్రత్తగా గమనించి , చాలావరకు పర్ఫెషన్ గానే నేర్చుకుంది మదాలస.

మనసు గాయం మానేనా….?

రచన:- జ్యోతి వలబోజు

ఇంట్లో ఎవరూ లేరు.. నిశ్శబ్దంగా ఉంది. అసలు అది పెళ్ళి ఇల్లు అంటే ఎవరూ నమ్మరేమో. సుజాత తన గదిలోని మంచం మీద కూర్చుని టీవీ చూస్తుంది. కాని మనసు మాత్రం ఎక్కడో ఉంది. టీవీలొ కొత్త సినిమా వస్తుంది. కాని సుజాత దాన్ని మ్యూట్ చేసి రిమోట్ చేతిలో పట్టుకునే ఆలోచనలో పడింది.
ఎంతో కష్టం మీద కూతురుకు నచ్చినవాడితో పెళ్ళి చేసి పంపి పది రోజులైంది. పెళ్లైన వారంలోనే భర్తతో అమెరికా వెల్లిపోయింది కూడా. కొడుకు తనకు లీవ్ లేదని ఉద్యోగానికి బెంగుళూరు వెళ్లిపోయాడు. ఇక మిగిలింది సుజాత, ఆమె భర్త రమేష్. అతను కూడా ఇంట్లో ఉండి ఏం చేయాలని ఆఫీసుకు వెళ్లిపోయాడు.
మంచం మీద జారగిలాపడి కూర్చుని ఆలోచిస్తున్న సుజాత కళ్లనుండి అప్రయత్నంగానే కన్నీళ్లు రాలుతున్నాయి. కూతురు దూరమైనదన్న బాధా? ఇద్దరు పిల్లలు దూరంగా ఉన్నారన్న దిగులా? ఎదిగిన పిల్లలు ఎవరి దారి వారు చూసుకోక తప్పదని తనకు కూడా తెలుసు. అమ్మాయి సంతోషంగా కొత్త జీవితంలోకి వెళ్లిపోయింది. కొడుకు మంచి ఉద్యోగంలో ఉన్నాడు. సంతృప్తిగా, సంతోషంగా ఉండాల్సిన సమయంలో సుజాత మనసంతా దిగులుగా ఉంది. ఆమె ప్రమేయం లేకుండానే కన్నీళ్లు రాలిపోతున్నాయి. సుజాతకు తెలుసు తన కన్నీటి వెనకాల ఉన్న నిజం. వాటి అడుగున దాగిన దావానలం. అందుకే వాటిని ఆపడానికి, తుడుచుకోవడానికి కూడా ప్రయత్నించడం లేదు. పోనీ అలాగైనా తన గుండెల్లోని బరువు కొంచెమైనా తగ్గుతుందేమో అనుకుంది.
సుజాత ఆలోచనలు ఐదేళ్లు వెనక్కి వెళ్లాయి.
మామూలుగా పిల్లలిద్దరు కాలేజీకి ,భర్త రమేష్ ఆఫీసుకు వెళ్లిపోయిన తర్వాత సుజాత తన టిఫిన్ కానిస్తుంది. ఆ తర్వాత టీ కప్పు పట్టుకుని కొద్ది సేపు టీవీ చూస్తుంది. తర్వాత మెల్లిగా ఇంటి పనులు పూర్తి చేసుకుంటుంది. కాని ఈ రోజు మాత్రం అందరూ వెళ్ళిపోగానే టిఫిన్ కూడా చేయకుండా తలుపులన్నీ వేసేసి వచ్చి సోఫాలో కూలబడిపోయింది.
అంతవరకు మౌనంగా పని చేసుకుంది కాని ఇక ఆగలేకపోయింది. భోరుమని ఏడ్వడం మొదలుపెట్టింది. గుండెల్లోంచి తన్నుకొస్తున్నట్టుగా వస్తున్న దుఖాన్ని ఆపలేకపోయింది. ఐనా కూడా ఆమె బాధ తగ్గలేదు. ఇంకా రగిలిపోసాగింది. ఎవరికీ చెప్పుకోలేని బాధ. కనీసం అమ్మకు కూడా చెప్పుకుని ఏడ్వలేదు.
తన జీవితంలో అసలు అటువంటి మాట పడాల్సి వస్తుందని ఆలోచించను కూడా లేదు సుజాత. తను ఎంతగానో ప్రేమించే వ్యక్తి, తన సర్వస్వం అనుకున్న వ్యక్తి తనను అన్న మాటలు రక్తం బొట్టు చిందకున్నా నిలువునా కత్తితో కోసినట్టుగా తల్లడిల్లిపోయింది. ఆ మాటలు దావానలంలా తనను కాల్చేస్తున్నట్టుగా ఏడుస్తూనే ఉంది. కొద్ది సేపటికి తేరుకుని ఇంటిపనుల్లో పడినా ఆమె మనసులోని బాధ, ఆవేశం తగ్గలేదు.
ఇల్లు సర్దుతున్నా, గిన్నెలు కడుగుతున్నా, బట్టలు ఉతుకుతునా ఆమె కంట నీరు ఆగకుండా పారుతూనే ఉంది. తనని తాను ఎలా కంట్రోల్ చేసుకోవాలో తనకే తెలీడం లేదు. భోజనం కూడా చేయకుండా అలాగే ఉంది. తిన్నది లేనిది చూసేవారు లేరు. సాయంత్రమైంది. భర్త పిల్లలు వచ్చారు. తన కన్నీటిని అదిమేసి మౌనంగా వాళ్లకు కావల్సినవి అందించింది.
ఇలా కొద్ది రోజులుగా నడుస్తుంది. భార్యాభర్తలిద్దరూ సీరియస్సుగా, మౌనంగా ఉంటున్నారు. ఇద్దరిలో ఏదో సంఘర్షణ, ఆవేశం. పిల్లల ముందు గొడవపడకూడదని జాగ్రత్త పడుతున్నారు. కాని సరదాగా ఉండే అమ్మా నాన్న ఇలా ఎందుకున్నారని వాళ్లు అప్పుడే పసిగట్టారు. తమతో మామూలుగా ఉన్నా ఏదో జరిగిందని వాళ్లకు కూడా అర్ధమైపోయింది. అమ్మను అడిగితే “ఏం లేదు. మీరు చదువుకోండి” అంది.
ఒకరోజు రమేష్ ఆఫీసుకు వెళ్లలేదు. అతని అన్నయ్య వాళ్ల ఇంట్లో పార్టీ ఉంటే వెళ్ళాల్సి ఉండింది. మిగతా ఫంక్షన్స్ అన్నింటికి తనొక్కడే వెళ్ళి వస్తున్నా ఈసారి భార్యను తీసికెళ్లక తప్పేట్లు లేదు.. అందుకే వెల్డాం తయారవమని చెప్పాడు.
రమేష్ వాళ్ల అన్నయ్య ఇంట్లో అందరూ కలిసారు. సందడి సందడిగా ఉండింది. ఎప్పుడూ చలాకీగా, ఉత్సాహంగా ఉండే సుజాతను అందరూ చుట్టుముట్టారు. పలకరింపులు అయ్యాక సుజాత తోటికోడలికి సాయం చేయడానికి వెళ్లిపోయింది. తోటికోడళ్లు, ఆడపడుచులు, వాళ్ల పిల్లలతో నవ్వుతూ మాట్లాడుతూ పని చేయసాగింది.
సుజాత చిన్నాడపడుచు రష్మి మాత్రం ఆమెలో ఏదో తేడా ఉందని గమనించింది. పైకి నవ్వుతూ ఉన్నా మధ్య మధ్యలో సైలెంట్ ఐపోతున్న సుజాతను గమనించసాగింది. ఆమెలో ఏదో బాధ ఉందని అర్ధమయ్యింది. అందరితో మాట్లాడుతూ, పని చేస్తున్నా కూడా సుజాత బెరుకు బెరుకుగా అటు ఇటూ చూడడం ఆశ్చర్యపరిచింది. సుజాత ఎప్పుడూ ఇలా ప్రవర్తించలేదే అనుకుంది.
ఆమె డాక్టరు కావడంతో పాటు సమవయస్కురాలు కావడంతో ఇద్దరూ బంధుత్వంకంటే ఎక్కువగా స్నేహితుల్లా ఉంటారు. అందుకే రష్మి తొందరగా పట్టేసింది. అందరిలో ఎందుకు అడగడం అని ఊరుకుంది.
రెండు రోజుల తర్వాత మధ్యాహ్నం పూట ఇల్లు సర్దేసి పేపర్ చదువుతూ కూర్చుంది సుజాత. ఇంతలో డోర్ బెల్ మ్రోగింది. వెళ్లి చూస్తే రష్మి.
“హాయ్! రష్మి! ఎలా ఉన్నావు? ఏంటి సడన్‌గా? వస్తున్నానని కాల్ కూడా చేయలేదు?”
“అంటే నిన్ను కలవడానికి అపాయింట్‌మెంట్ తీసుకుని రావాలా? పద లోపలికి” అంది రష్మి.
“ఉండు మనిద్దరికి టీ చేసుకొస్తాను. తర్వాత కలిసి భోజనం చేద్దాం. సరేనా?” అంటూ కిచెన్‌లోకి వెళ్లి ప్లేట్లో కొన్ని జంతికలు, రెండు టీ కప్పులతో వచ్చింది.
“ఎప్పుడు చేసావ్ ఇవి” అంటూ జంతిక నములుతూ అడిగింది రష్మి.
“పిల్లలకోసమని నిన్నే చేసా” అని మౌనంగా టీ తాగసాగింది సుజాత.
“సొల్లు కబుర్లొద్దు కాని. ఇప్పుడు చెప్పు అసలు సంగతేంటి? ఏమైంది?”
“ఏంటి! ఏమైంది ? ఎవరికి?”
“సుజి! నన్ను బుకాయించాలని చూడకు. మనం బందువులకంటే స్నేహితుల్లా ఉంటాం. నా దగ్గర నువ్వు ఏమీ దాచవని నాకు తెలుసు. కొద్ది రోజులుగా నిన్ను గమనిస్తూనే ఉన్నాను. ఫోన్‌లో కూడా ఎక్కువ మాట్లాడడం లేదు. నీ మాటల్లో చలాకీతనం, సరదా లేదు. మొన్న ఫంక్షన్‌లో కూడా అందరిముందు నవ్వుతున్నా మనసులో చాలా బాధ ఉంది. దాన్ని కప్పి పెట్టడానికి నువ్వు చేస్తున్న ప్రయత్నం అంతా నేను గమనిస్తూనే ఉన్నాను. అసలు ఈ విషయం కనుక్కుందామనే ఇలా వచ్చాను. నేను నీకు ఆడపడుచు కంటే ఎక్కువగా స్నేహితురాలిని, నిన్ను అర్ధం చేసుకుంటాను అన్న నమ్మకం ఉంటే ఏం జరిగిందో చెప్పు” అంటూ సీరియస్‌గా అడిగింది రష్మి.
” ఏమీ లేదు రష్మి.. పెళ్ళైన పాతికేళ్లకు మీ అన్నయ్య నాకు గొప్ప బహుమతి ఇచ్చారు తెలుసా? నేను వ్యభిచారిని అని. అంటే దానికర్ధం నీకు తెలుసు కద” అంది నిర్లిప్తంగా కాఫీ తాగుతు సుజాత.
అది విన్న రష్మి అలాగే షాక్ తిన్నట్టు నిశ్చేష్టురాలైపోయింది. “ఏంటి! ఏమంటున్నావ్? ఇది నిజమా? ”
“యెస్ నిజమే! ” గుండెల్లో అగ్నిపర్వతాన్ని దాచుకున్నట్టుగా ఉన్న సుజాత కంటినుండి కన్నీరు జలజలా రాలసాగింది.
“ఇంకా నమ్మలేకున్నాను. మీరిద్దరూ ఎంత అన్యోన్యంగా ఉంటారు. ఇన్నేళ్లల్లో ఏ గొడవా లేదు. ఎంత కష్టం ఉన్నా ఒకరికి చెప్పుకోకుండా, సాయం అడగకుండా గుట్టుగా ఉంటూ పిల్లలను మంచి చదువులు చదివిస్తున్నారు. ఈ విషయంలో మేమంతా నిన్నే మెచ్చుకుంటాం తెలుసా. అయినా ఎందుకలా అన్నాడు అన్నాయ్య? నువ్వంటే తనకు ఎంత ప్రాణమో మాకందరికీ తెలీదా? మీరిద్దరూ ఒకరిమీద ఒకరు ఎప్పుడూ ఏ కంప్లెయింటు చేయలేదే? ఇప్పుడేంటి ఇలా?” రష్మి నోట మాట రావడం లేదు.
“నేను అబద్ధం ఎందుకు చెప్తాను. ఐనా మా మధ్య ఇన్నేళ్లలో చిన్న చిన్న మనస్ఫర్ధలు, గొడవలు తప్ప ఏమీ జరగలేదు. ఉన్నా కూడా నేను సర్దుకుపోయానే తప్ప ఎవరికీ చెప్పలేదు. ఆయన మీద నాకు కొన్ని కంప్లెయింట్లు ఉన్నాయి. ఎదిరించకుండా సర్దుకుపోయాను ఇన్నేళ్లు. నా భర్తను ఎవరి ముందూ కించపరచకూడదు దానివల్ల నాకే అవమానం అనుకుని ఎవరితో కూడా చెప్పలేదు. అవి నాకు బాధ కలిగించినా నాకు నేను సర్ది చెప్పుకుని పిల్లలను చూసి ఊరుకుండేదాన్ని. కాని ఎందుకో ఈ అవమానం నన్ను కత్తితో కోసేసినట్టుగా ఉంది. అసలు బ్రతకాలని లేదు రష్మి” అంటూ భోరున ఏడవడం మొదలుపెట్టీంది.
ఎన్నాళ్ళుగానో మనసులో బాధ ఎవరితో చెప్పుకోలేదా , దాచుకోలేక అల్లాడిపోయిన సుజాత ఇక తనని తాను నిలువరించుకోలేకపోయింది. పొగిలి పొగిలి ఏడవసాగింది.
ఓ ఐదు నిమిషాలు ఆమెను అలా ఏడవనిచ్చింది రష్మి. అలాగైనా సుజాత మనసులోని భారం తగ్గుతుందని ఆమెకు తెలుసు. తర్వాత సుజాతను పొదివి పట్టుకుని “ఇక చాలమ్మా.. ఊరుకో! నెమ్మదించు”. అని కళ్ళు తుడిచి, నీళ్ళు తాగించింది.
“ఇప్పుడు చెప్పు. అసలు ఏం జరిగింది? అన్నయ్య ఎందుకిలా అన్నాడు. ఏదైనా గొడవ జరిగిందా?
“ఏ గొడవా లేదు. ప్రతీ కుటుంబంలో ఉన్నట్టే అప్పుడప్పుడు చిన్న చిన్న గొడవలు తప్ప బానే ఉన్నాం. ఒక ఆరునెలల నుండి ఆయన ప్రవర్తనలో కొంచం మార్పు వచ్చింది. సీరియస్‌గా ఉంటున్నారు. సరే వర్క్ లేదేమో. డబ్బులకు ఇబ్బందిగా ఉండి అలా సీరియస్‌గా ఉంటున్నారు అనుకున్నా. నేను ఎవరితో మాట్లాడినా కోప్పడేవారు. ఎవరింటికీ వెళ్ళొద్దు. ఇంటికి ఎవరొచ్చినా ఎందుకొచ్చారు. ఏం పని అని తిట్టేవారు. సరేలే ఏదో బాధలో ఉన్నారని సర్దుకుపోయాను. ఎంత కోపంగా , ముభావంగా ఉన్నా నేను ఎదురు చెప్పక నార్మల్‌గా ఉండసాగాను. ఎదిగిన పిల్లల ముందు ఏం గొడవ పెట్టుకుంటాం. ఐనా వాళ్లకూ తెలుస్తూనే ఉంది. రెందు నెలల క్రింద ఒకరోజు ఏదొ చిన్న గొడవ మొదలై నువ్వు మంచిదానివి కావు. వ్యభిచారం చేస్తున్నావ్ అనగానే నాకు కాళ్ల క్రింద భూమి బద్ధలైనట్టైంది. ” దుఖం తన్నుకురావడంతో మాట ఆగిపోయింది సుజాతకు.
రెండు నిమిషాల్లో తేరుకుని మళ్లీ చెప్పసాగింది..
“నాకు ప్రాబ్లం రావడానికి నువ్వు కారణం. నేను లేనప్పుడు ఇంట్లో ఉండి ఏం చేస్తున్నావో? అందరితో ఇకఇకలు పకపకలు. మగవాళ్లతో నీకు మాటలేంటి. ఆడవాళ్లతో కూర్చుని ఉండలేవా.మొన్న పెళ్లిలో చూసాగా. మా వదినలు నీలాగే ఉంటున్నారా?” అన్నారు ఆయన.
నాకు కోపం, బాధ, ఆవేశం ఒక్కసారిగా వచ్చినా తనలా నేను రెచ్చిపోతే గొడవ తప్ప వేరే ఏమీ లేదు. “నేనెవరు మగవాళ్లతో నవ్వుతూ మాట్లాడాను. వాళ్లంతా మీ అన్నల, అక్కా చెల్లెల్ల పిల్లలు. మన పెళ్ళప్పుడు వాళ్లంతా ఎంత చిన్న పిల్లలు. నాకంటే చాలా చిన్నవాళ్లు . అత్తమ్మా, చిన్నమ్మా అని మాట్లాడతారు. వాళ్లతో నవ్వుతూ,సరదాగా మాట్లాడడం తప్పా?” అని అడిగా.
“అక్కరలేదు. మిగతా ఆడవాళ్లు అలా మాట్లాడుతున్నారా. నీకే ఎందుకు? నీ మూలంగానే నాకు ప్రాబ్లంగా ఉంది.
“మీకు ఏదైనా ప్రాబ్లం ఉంటే డాక్టర్ దగ్గకు వెళ్ళి చూపించుకోండి. షుగర్ కానీ వచ్చిందేమో. లేదా ఇద్దరం వెళదాం పదండి. నాకేం భయం లేదు. తప్పు చేయనప్పుడు మాటలు పడేదాని కాదు. కావాలంటే అందరిముందు కూడా ఇదే చెప్తాను”
“డాక్టర్ దగ్గరకు వెళ్లే అవసరం నాకు లేదు. నాకు తెలుసు. నాకేమీ కాలేదు. నీ కారెక్టర్ మంచిది కాదు. ఎవరితో సంబంధాలు పెట్టుకున్నావో. వ్యభిచారం చేస్తున్నావో. అందుకే ఇలా ఐంది.నువ్వే వెళ్లి చూపించుకో” అన్నారు కోపంగా .
“నా కారెక్టర్ మంచిది కాదు అని మాటలతో కాదు అందరిముందు నిరూపించండి. అప్పుడు ఒప్పుకుంటా. చిన్న ఫిజికల్ ప్రాబ్లం వచ్చింది కదా అని నన్ను అనుమానించడం , ఇష్టమొచ్చినట్టు మాట్లాడ్డం మంచిది కాదు ” అని అక్కడినుండి వెళ్ళిపోయా అని చెప్పింది సుజాత.
“ఇంతేకాదు రష్మి. ఆయన ఈ మాట అన్న తర్వాత నాకు అర్ధమైంది. కొద్ది కాలంగా ఎందుకు సీరియస్‌గా ఉంటున్నారో. నేను మనీ ప్రాబ్లంస్ వల్ల అనుకున్నాను తప్ప ఇలా నా గురించి తన మనసులో అనుకుంటున్నారని అనుకోలేకపోయాను. ఈ మాట అమ్మతో కూడా చెప్పుకోలేను. చెప్తే పెద్ద గొడవ అవుతుంది. పిల్లలా ఎదిగే వయసు. ఇంత చదువుకుని తన ఫిజికల్ ప్రాబ్లంకి కారణం డాక్టర్ దగ్గరకు వెళ్ళి తెలుసుకోవాలన్న ఇంగిత జ్ఞానం లేదా మీ అన్నయ్యకు. తన సమస్యకు కారణం తెలుసుకోకుండా నన్ను చెడ్డదాన్ని చేసేసారే. అది కూడా పెళ్లైన పాతికేళ్లకు. ఇదేనా నా మీద అయనకున్న నమ్మకం. ఇరవై ఏళ్లవయసులో ఆయన జీవితంలోకి వచ్చాను. నా గురించి ఆయనకంటే ఎక్కువగా ఎవరికి తెలుస్తుంది. కష్టాల్లో సుఖాల్లో ఎప్పుడూ తోడుగా ఉన్నాను. ఎప్పుడూ నాకేం పెట్టావని అడగలేదు. ఉన్నదాంట్లో సర్దుకుపోయాను. ఆయనకు కష్టంగా ఉన్నప్పుడు ఎవరినీ ఒక్క పైసా అడగకుండా, గొడవ పడకుండా ఇల్లు, పిల్లల చదువులు కూడా నేనే చూసుకున్నా . ఎక్కడికీ వెళ్లకుండా ఇంట్లోనే బంధీ చేసినా ఊరుకున్నా. ఫోన్ మాట్లాడినా అనుమానమే. ఎవరితో మాట్లాడినా తప్పే. ఆఖరుకు పిల్లలకు ఉంటే ఏం కాదు కాదు కాని నాకు సెల్ ఫోన్ ఏందుకు? అవసరం లేదు. నాకు తెలీకుండా ఎవరితో మాట్లాడేదుంది” అంటారు. ఐనా భరించాను. కాని ఇప్పుడు ఈ అవమానంతో ఎంతవరకు భరించగలనో నాకు అర్ధం కావట్లేదు. ఇంతకుముందు లాగే మౌనంగా భరించి, మర్చిపోయి మామూలుగా అవుతానో, అసలు లేకుండా పోతానో మరి”
“హే! సుజాత! అలా ఎప్పుడు కూడా ఆలోచించకు. మర్చిపో అనడానికి ఇది చిన్న సమస్య కాదు. నాకు తెలుసు నీ బాధ. ఎంతగా తల్లడిల్లిపోతున్నావో కూడా తెలుసు. కాని నిన్ను నువ్వు కంట్రోల్ చేసుకో. నీకోసం, నీ పిల్లల కోసం. అన్నయ్యకు నువ్వంటే ఇష్టం, ప్రేమ లేదని కాదు. మాకందరికీ తెలుసు. మీరిద్దరూ ఒకరంటే ఒకరు ప్రాణం అని, అందరిలా గొడవ పడకుండా, గుట్టుగా ఉంటూ పిల్లలను చదివించుకుంటున్నారని.ఇలా ఎందుకు జరిగిందో అర్ధం కావట్లేదు. అన్నయ్య అలాంటి మనిషి కాడే. ఎందుకిలా జరిగిందో. అసలు అతని మనసులో ఏముందో?. ఏం జరిగిందో. ఎలా తెలిసేది. తెలుసుకునేది”
“రష్మి.. ఆడదానికి ప్రపంచంలో తన కారెక్టర్ గురించి, శీలం గురించి ఇలా అనడం అది కూడా కట్టుకున్న భర్త నుండి రావడం కంటే పెద్ద అవమానం ఉండదు. అంటే నేను వ్యభిచారం చేసి డబ్బులు సంపాదించి ఇల్లు నడిపించాను. పిల్లలను చదివించానా.. నా బంగారం అమ్మి, బట్టలు కుట్టి మరీ వాళ్ల ఫీజులు కట్టానే.. ఆయన దగ్గర డబ్బులేదని తెలిసి ఒక్క రూపాయి కూడా అడిగేదాన్ని కాదు. ఇంట్లో ఎంత కష్టంగా ఉన్నా, పిల్లల చదువులు నెత్తి మీద ఉన్నా కూడా నన్ను డబ్బులకు పని చేయనిచ్చేవారు కాదు. ఐనా ఆయనకు తెలీకుండా పచ్చళ్లు, కుట్లు అల్లికలు చేసేదాన్ని. అది కూడ గడప దాటకుండా…. తట్టుకోవడం నావల్ల కావడం లేదు” ఏడుపు ఆగడం లేదు సుజాతకు.
“సరే దీనికి పరిష్కారం కనుక్కుందాం. డోంట్ వర్రీ.. అన్నయ్యతో ఎక్కువగా మాట్లాటకు. నీ పనేదో నువ్వు చేసుకో.. నెమ్మదించు. పిల్లల మొహం చూసి ధైర్యంగా ఉండు ఏమీ కాదు. అన్నయ్య అంత దుర్మార్గుడేమీ కాదు. అన్నయ్య నీ గురించి అలా మాట్లాడినా ఎవరూ నమ్మరిక్కడ. నీ గురించి మాకందరికీ తెలుసు. సరేనా”
“రష్మి. నువ్వే చెప్పు. ఆడదానికి తన శీలం మీద అనుమానం కంటే మించిన అవమానం ఉంటుందా? అధి కూడా భర్త నుండి. చెడిపోయేదాన్ని అయితే ఇన్నేళ్లు ఆగేదాన్నా? పాతికేళ్ల తర్వాత తనకు ఏదో ప్రాబ్లమ్ వచ్చిందని. నేను వ్యభిచారం చేసి రోగాలంటించానని అంటే ఎలా? కనీసం డాక్టర్ దగ్గరకు వెళ్లి చూపించుకోకుంఢానే నా మీధ ఇంత నీచంగా ఆరోపణా? వేరేవాడి దగ్గర పడుకుని డబ్బులు సంపాదించి ఇల్లు నడిపించానా?. పిల్లలను చదివించానా?” అని విరుచుకుపడింది.
సుజాత బాధ అర్ధం చేసుకున్నా ఏమీ చెప్పలేకపోయింది రష్మి. మరో అరగంట ఉండి వెళ్ళిపోయింది..
ఇలా రోజులు భారంగా గడిచిపోతున్నాయి. ఎప్పటిలాగా నవ్వులు, సరదా ముచ్చట్లు లేవు. అమ్మానాన్నల మధ్య చిలిపి తగవులు లేవు. అరుపులు లేవు. ఇల్లంతా నిశ్శబ్ధంగా ఉంటుంది. పిల్లలున్నప్పుడే కాస్త సందడిగా ఉంటుంది. వాళ్లు కూడా అయోమయంగా ఉన్నారు. అమ్మానాన్న ఎందుకిలా ఉన్నారని.. వాళ్లిద్దరూ అవసరానికి మించి ఎక్కువ మాట్లాడుకోవడం లేదు అని గమనిస్తూనే ఉన్నారు.
ఒకరోజు ఆదివారం బ్రేక్ ఫాస్ట్ అయ్యాక సుజాత తన కూతురితో చెప్పింది.” మీ డాడికి నా మీద నమ్మకం లేదు. నేను మంచిదాన్ని కాదు. చెడిపోయాను అంట. నేను వెళ్లిపోతున్నాను. మీ డాడిని, తమ్ముడిని చూసుకో. మీ చదువులు, పెళ్లిళ్లు ఆయనే చూసుకుంటారు. నా అవసరం లేదు “ అని చెప్పలేక చెప్పింది. అర్ధం చేసుకునే వయసు కాబట్టి కూతురికి చెప్పక తప్పలేదు.
“ఎక్కడి కెళ్తావ్? కొద్దిరోజులు అమ్మమ్మ దగ్గరకు వెళ్లు” అంది కూతురు.
“ఎక్కడికీ వెళ్లను. నా బతుకేదో నేను చూసుకుంటాను. లేదా లేకుండానే పోతాను. మీరు బాగుండండి. నీ చదువు ఐపోయింది. ఉద్యోగం వస్తుంది. నీ పెళ్లి సంగతి, తమ్ముడి చదువు, పెళ్లి మీ డాడీ చూసుకుంటారులే. నా వల్ల కావట్లేదు..” నిర్లిప్తంగా అంది సుజాత..
“ఐతే డాడీ అన్నాడని వెళ్లిపోతా అంటావ్. అమ్మమ్మ దగ్గరకు వెళ్లను. చచ్చిపోతాను అంటావ్. మరి మేమేం కామా నీకు. నాగురించి, తమ్ముడి గురించి నీకేమీ ఫీలింగ్స్ లేవా? డాడీ అన్నాడని మమ్మల్ని ఎందుకు వదిలి వెళ్లిపోతావ్. పద నేను కూడా నీతో వస్తాను. నిన్ను నేను పోషించుకుంటాను. డాడీ ఒక్కడే ఉండనీ “ అని బాధతో, ఆవేశంతో అంది సుజాత కూతురు.
“మమ్మీ! ఏమైంది? ఎందుకలా ఉన్నావ్.. డాడీ ఏమైనా అన్నాడా? లైట్ తీసుకో మమ్మీ. పట్టించుకోకు “అని పక్కన వచ్చి కూర్చున్నాడు కొడుకు.
వాళ్లిద్దరినీ చూస్తూ ఔవీళ్లకంటే నాకెవ్వరూ ఎక్కువ కాదు. నాకు వీళ్లు కావాలి. వీళ్లకు నా అవసరం ఉంది. ఎక్కడికీ వెళ్లను.ఔ అని అనుకుని సోఫాలో అలా వెనక్కి వాలిపోయింది సుజాత.
కంటినుండి కారుతున్న నీటిని కూడా పట్టించుకోకుండా ఉన్న తల్లిని చూసి ఏమీ చేయలేక బాధపడ్డారు పిల్లలిద్దరూ.
అలా రోజులు భారంగా గడీచిపోతున్నాయి. పిల్లలున్నప్పుడు తప్ప ఆ ఇంట్లో అసలు మనుషులున్నారన్న సందడే ఉండడం లేదు. అవసరానికి మించి మాట్లాడడం లేదు సుజాత. ఎపుడు సరదాగా, ఇన్నేళ్ళలో ఎన్ని కష్టాలోచ్చినా భారమంతా తన మీద వేసుకుని ఏదో ఒకటి మాట్లాడుతూ, వాదిస్తూ, నవ్వుతూ ఉండే సుజాత ఇలా మౌనంగా ఉండడం రమేష్‌కు కూడా ఇష్టం లేదు. ఆమె చాలా గాయపడిందని అతనికి కూడా అర్ధమైంది. తను తప్పు చేసానా అనే ఆలోచన కూడా మొదలైంది. మామూలుగా ఉండడానికి ప్రయత్నిస్తున్నాడు. కాని ముందులా సుజాతతో మనస్ఫూర్తిగా మాట్లాడలేకపోతున్నాడు. సుజాత మౌనంగానే ఇంట్లో పనులు చేసుకుంటూ, పుస్తకాలు చదువుకుంటూ కాలం గడిపేస్తుంది. కనీసం తల్లితో కూడా చేప్పుకుని ఏడ్చేటట్టు లేదు. ఐనా ఈ విషయం పుట్టింటీ వాళ్ళకు తెలిస్తే పెద్ద గొడవలవుతాయి. అది తనకిష్టం లేదు.
ఆరోజు సుజాత పుట్టినరోజు. పొద్దున్నే తలస్నానం చేసి దేవుడికి దండం పెట్టుకుని ఇంటిపనిలో పడింది. ప్రతీ సంవత్సరం పార్టీలాంటిది చేయకున్నా పిల్లలకోసం తినడానికి స్పెషల్ చేసేది. కాని ఈసారి ఏమీ చేయలేదు. రోజు లాగానే టిఫిన్, లంచ్ చేసి పెట్టి బాక్సులు సర్ది పంపించింది. వాళ్లు కూడా “హాపీ బర్త్ డే మమ్మీ” అని విష్ చేసి వెళ్ళిపోయారు. ఇవాళ కూడా ఎప్పట్లాగే గడిచిపోయింది.

సాయంత్రం రమేష్ ఆఫీసునుండి హుషారుగా వచ్చాడు. చేటిలో ఏవో పాకెట్లు. మొహం ప్రసన్నంగా ఉంది. ఇంట్లోకి రాగానే తన చేతిలోని పాకెట్లు సుజాత చేతిలో పెట్టి “హాపీ బర్త్ డే సుజా” అని విష్ చేసాడు. షాక్ అయింది సుజాత. ఎప్పుడు పుట్టినరోజు, పెళ్లి రోజు గుర్తుపెట్టుకోని , గుర్తున్నా సెలబ్రేట్ చేసుకోవాలనే ఆలోచన లేని భర్త ఇవాళ బహుమతులతో వచ్చి విష్ చేసాడంటే నమ్మలేకపోయింది. ఐనా అతనిలా సంతోషంగా ఉండలేకపోయింది.
“థాంక్ యూ. కాని ఇవన్నీ ఏవిటి? ఎవరికి?: అని అడిగింది.
“నీకోసమే. తీసి చూడు. నచ్చాయా లేదా చూడు. లేదంటే మార్చుకుందాం. తొందరగా రెడీ అవ్వు. పిల్లలు రాగానే అందరం బయటకు వెల్డాం. గుడికెళ్ళి అటునుండి అటే హోటల్‌లో డిన్నర్ చేసి వద్దాం. ఉండు పిల్లలను కూడా తొందరగా రమ్మని ఫోన్ చేస్తాను.”అన్నాడు రమేష్.
ఇంకా ఆశ్చర్యంలో మునిగిపోయింది సుజాత. ప్రతీ సంవత్సరం ఇదే విషయం మీద తను ఎన్నిసార్లు గొడవపడినా, వాదించినా మారని భర్త ఇవాళ తనంతట తానే బయటకు వెళ్దాం అంటున్నాడేంటి? తన మీద అంత నీచమైన అభియోగం వేసి, గాయపరిచిన మనిషి ఇప్పుడిలా ప్రవర్తిస్తున్నాడేంటి? ఇంతోటిదానికి నేను అన్నీ మర్చిపోయి ఏమీ జరగనట్టు ఎలా ఉండగలను?” అనుకుంది సుజాత.
“వద్దులెండి. ఎప్పుడూ లేనిది ఇప్పుడెందుకు. పండక్కి కట్టుకుంటా ఈ చీర. స్వీట్స్ పిల్లలు వచ్చాక ఇస్తాను” అంటుండగానే పిల్లలు వచ్చేసారు. సందడి మొదలైంది. చాలా రోజుల తర్వాత తండ్రి సరదాగా మాట్లాడుతుండడం, అమ్మ పుట్టినరోజు సెలబ్రేట్ చేసుకుందాం తొందరగా రమ్మని కాల్ చేయడంతో వాళ్లు కూడా సంతోషంగా ఉన్నారు.
“మమ్మీ! పద పద. అందరం బయటకు వెళ్దాం.. పార్టీ చేసుకుందాం. తొందరగా కొత్త చీర కట్టేసుకుని రెడీ కా… అంతలో మేము కూడా తయారైపోతాం. పద అక్క ” అంటూ కొడుకు అమ్మ భుజాలను పట్టుకుని ఆమె రూంలోకి తీసికెళ్ళాడు. కూతురు కవర్లు తెచ్చి మంచం మీద పెట్టింది.
సుజాత భర్త ప్రవర్తనకు ఇంకా ఆశ్చర్యపోతూనే ఉంది. ముందు భర్తకు కాఫీ చేసి ఇచ్చి, ఎక్కువ మాట్లాడకుండానే తయారైంది. పిల్లలు ముందుగా స్వీట్ తినిపించి అందరూ ఒక్కో ముక్క తీసుకున్నారు. తర్వాత బయలుదేరారు. అంతలో లాండ్‌లైన్ మోగింది. రష్మి చేసింది.
“హ్యాపీ హ్యాపీ బర్త్ డే సుజాత” అని సంతోషంగా చెప్పింది.
“థాంక్ యూ రష్మి.” మామూలుగా చెప్పింది సుజాత.
‘ఏంటొదినా! ఇప్పుడు కూడా ఇంత సీరియస్సుగా ఉంటే ఎలా? అన్నయ్యలో మార్పు కనిపించిందా లేదా? నీకు సారీ చెప్పాలంటే అతనికి ధైర్యం చాలడం లేదేమో. అన్నయ్య చేసింది తప్పే కాదనను కాని నీ పిల్లలతో పాటు తల్లి లేని మా అన్నయ్యను కూడా తల్లిలా చూసుకున్నావు మాకు తెలీదా. ఇప్పుడు కూడా నువ్వే క్షమించవా.. రేపు మళ్ళీ మాట్లాడతాను. జస్ట్ ఎంజాయ్ యువర్ డే” అని పెట్టేసింది.
“ఏం జరిగిందబ్బా! ఆయనలో మార్పు ఎలా వచ్చింది. దానికి రష్మి ఏం చేసింది?” అనుకుంటూ కొంచం తేలికపడిన మనసుతో బయటకు వెళ్ళింది. భర్త , పిల్లలతో గుడికి వెళ్లి, అటునుండి హోటల్‌లో డిన్నర్ చేసి కొత్త సినిమా వచ్చిందని అది కూడా చూసి రాత్రి ఒంటిగంటకు ఇంటికి తిరిగొచ్చారు. అందరూ అలిసిపోయారు.
కొత్త చీర మార్చుకుని, పడుకోవడానికి వెళ్తున్న సుజాతని ఆపి ఆమె చేతిలో ఒక చిన్న పాకెట్ పెట్టాడు రమేష్. అది గిఫ్ట్ పాక్ చేయబడి ఉంది. “ఏంటండి ఇది? బహుమతులు అప్పుడే ఇచ్చారుగా. మళ్ళీ ఏంటి?” అంటూ తీసి చూసింది.
ఆ పాకెట్‌లో చిన్న “Sorry కార్డు, అందమైన కాలి పట్టీలు ఉన్నాయి.
అసలు భర్తలోని మార్పుకు కారణమేంటొ అర్ధం కాక సతమతమవుతున్న సుజాత ఇవి చూడగానే కరిగిపోయింది. అమ్మ మనసు కాబట్టి, అతన్ని అర్ధం చేసుకుని ప్రసన్నంగా మారింది. తనను బాధపెట్టినందుకు భర్త కూడా క్షోభ పడ్డాడని అర్ధమైపోయింది. కాని అతను అలా ఎందుకన్నాడో. ఎలా మారాడో అని అడగలేకపోయింది.
“థాంక్ యూ. చాలా బావున్నాయి.” అని పట్టీలు వెంటనే కాలికి పెట్టేసుకుంది. రమేష్ కూడా అది చూసి చాలా కాలం తర్వాత మనస్ఫూర్తిగా నవ్వుకున్నాడు. పెద్ద బరువు దింపుకున్నట్టైంది అతనికి.

ఆరునెలలుగా కలత నిదురతో గడిపిన సుజాత ఇవాళ కొద్ది సేపు ప్రశాంతంగా పడుకుందామనుకుని పనంతా తీర్చుకుని మధ్యాహ్నం అలా మంచం మీద వాలిపోయింది. ఇంతలో రష్మి కాల్ చేసింది.
“సుజా! ఇప్పుడు హ్యాపీనా? అన్నయ్యలో మార్పు కనిపించిందా.ముందులా ఉన్నాడా?” అని అడిగింది.
“అవును. ఏం చేసావేంటి? ఆయనలో మార్పు రావడానికి? ఆయనతో మాట్లాడావా? అసలు కారణం చెప్పారా ఆయన నీతో? ఐనా ఆయన సమస్య ఆడవాళ్లతో చెప్పేది కాదే..ఏం జరిగింది?” అని ఆత్రుతగా అడిగింది సుజాత.
“అదే చెప్తున్నా. ఆగు తొందరపడకు.. మీ ఇంట్లో మంజరి మాగజీన్ వస్తుంది కదా? అందులో డాక్టర్ సలహాలు ఇద్దరూ చదువుతారు కదా?”
“అవును రెగ్యులర్‌గా ఇద్దరమూ చదువుతాము. అప్పుడప్పుడు కొన్ని విషయాలమీద చర్చిస్తాము కూడా. ఇపుడు దాని సంగతి ఎందుకు చెప్తున్నావు?” ఆశ్చర్యపోయింది సుజాత తన భర్త సమస్యకు, మాగజీన్‌కు సంబంధమేమిటి అని.
“సరే ఐతే.. నేనేమీ చెప్పను. ముందు ఆ పత్రిక తీసి చదువుకో. నీకీ అర్ధమైపోతుంది. అన్నట్టు ఆ శీర్షిక నిర్వహించేది మా ఆయనే కదా. ఈ విషయం నీకు ఇంతవరకు చెప్పలేదు. నీతో మాట్లాడి వెళ్లాక ఆయనతో అన్నయ్య సమస్య గురించి మాట్లాడాను . ఆ పత్రికలో సమాధానం ఉంది చూడు. నీ మనసు ఎంత గాయపడిందో నాకు తెలుసు. దానికి మందు వేయడం తప్ప వెంటనే మర్చిపొమ్మని చెప్పలేను. అది అంత తేలికగా మరచిపోయేది. మానిపోయేది కాదు. కాని అసలు కారణం తెలుసుకుంటే కొంచెంలో కొంచెం మేలు అనుకుంటా. నేను ఫోన్ పెట్టేస్తున్నా. ముందు ఆ పత్రిక తీసి చదువు .. బై” అంటూ ఫోన్ పెట్టేసింది రష్మి.
పేపర్ల దగ్గర ఉన్న మంజరి వార పత్రిక తీసుకుని ముందుగా డాక్టర్ సలహాలు పేజీ తీసి వరుసగా చదవసాగింది. ఎప్పుడూ పత్రిక వచ్చిన రోజే మొత్తం చదివే అలవాటున్నా ఈసారి పత్రిక వచ్చి రెండు రోజులైనా అది తీసి చూడలేదు. నిన్న భర్త ఆఫీసుకు తీసికెళ్లడం చూసి తర్వాత చదవొచ్చులే అనుకుంది. ఇపుడు రష్మి మాట వినగానే పత్రిక చేతిలోకి తీసుకుని వరుసగా ప్రశ్నలు, జవాబులు చదవసాగింది.
ప్ర.. “డాక్టర్‌గారు, మావారి వయసు 52. నా వయసు 45.. మాది చిన్న చిన్న గొడవలు తప్ప అనుకూల దాంపత్యమే. ఇప్పటికీ రెగ్యులర్‌గా, ఇష్టంగా దాంపత్య సుఖం అనుభవిస్తున్నాము. కాని కొద్ది కాలంగా మావారిలో మార్పు వచ్చింది. తను ముందులా ఉండలేకపోతున్నారు. శారీరక సమస్య వచ్చిందని చిరాకుగా, కోపంగా ఉంటున్నారు. నేను కూడా దానిమీద ఎక్కువ గొడవ చేయలేదు. హేళనా చేయలేదు. కాని సడన్‌గా ఆయన నా కారెక్టర్ మంచిది కాదని. నావల్లే ఆయనకు రోగాలు వచ్చాయని. ప్రాబ్లమ్స్ వచ్చాయని తిడుతున్నారు.అది కూడా పెళ్లీడు కొచ్చిన పిల్లలుండగా.. ఇన్నేళ్ల దాంపత్యంలో ఎప్పుడూ ఇలా జరగలేదు. పాతికేళ్ల వైవాహిక జీవితంలో ఒకరంటే ఒకరికి పూర్తిగా తెలుసు. కాని ఇప్పుడు ఇలా అనడంతో నా మనసు వికలమైంది. కోపంగా ఉంది. బాధగా ఉంది. ఇల్లు విడిచి వెళ్లిపోవాలి. చచ్చిపోవాలనిపిస్తుంది. పిల్లలకోసం ఆగాను. ” శ్యామల. రాజమండ్రి.
స.. “శ్యామలగారూ! ఇక్కడ మీరు చాలా సమన్వయంతో ఉండాలి. మీ భర్త సమస్యను అర్ధం చేసుకోండి. ఆడవాళ్లలో మెనోపాజ్‌లాగే యాభై దాటిన మగవాళ్లలో కూడా శారీరక, మానసిక సమస్యలు వస్తాయి. దాన్ని “ఆండ్రోపాజ్ ” అంటారు. అప్పుడు హార్మోన్ల ప్రభావం వల్ల కొన్ని శారీరక సమస్యలు రావొచ్చు. తనలో లోపం గురించి తెలుసుకోలేక, దాన్ని అంగీకరించలేక తప్పు మీ మీద తోసాడాయన. భార్యగా మీరు అతని అసలు సమస్యని అర్ధం చేసుకుని సమన్వయంతో ఉండండి. మెల్లిగా అదే సర్దుకుంటుంది. ఇది శాశ్వతం కాదు. తనలోని సమస్య గురించి తెలుసుకుంటే ఆయన కూడా మారతారు. భార్యా భర్తల మధ్య ఇలాంటి శారీరక, మానసిక సమస్యలు వచ్చినప్పుడు వారి భాగస్వాములే అర్ధం చేసుకుని గొడవ పడకుండా ఉండాలి. కొంతకాలానికి అదే సర్దుకుంటుంది..ఇప్పుడు సమస్య పరిష్కారానికి మీ వంతు సాయం కూడా ఎంతో అవసరం”
సుజాతకు అర్ధమైపోయింది. ఆ ప్రశ్న రష్మి పంపిందని. అలాగే తన భర్త ప్రవర్తనకు అసలు కారణం తెలిసింది. అతను తన మీద నమ్మకం లేకుండా అభియోగాన్ని వేయడం తప్పైనా ఇప్పుడు తనే అతనికి అండంగా ఉండాలి. అని నిర్ణయించుకుంది సుజాత.
ట్రింగ్.. ట్రింగ్.. ట్రింగ్… బెల్ మ్రోతకు ఉలిక్కిపడింది సుజాత. గబ గబా కళ్లు తుడుచుకుని టీవీ కట్టేసి తలుపు తీయడానికి వెళ్ళింది. వచ్చింది రమేష్.
“ఏంటోయ్! సాయంత్రం వేళ నిద్రపోయావా? పద అలా సినిమాకి వెళ్లొద్ధాం. ఇంట్లో ఒక్కదానికి బోర్‌గా ఉండొచ్చు. పిల్లలిద్దరూ లేరు. ఇక మనకు మనమే తోడు. పద తొందరగా రెడీ అవ్వు..వెళ్దాం” అంటూ తన గదిలోకి వెళ్ళిపోయాడు రమేష్.
ఇద్దరికీ కాఫీ కలపడానికి వంటింట్లోకి వెళ్లింది సుజాత.

************************************

మాడర్న్‌ అమ్మమ్మ చెప్పిన మాడల్‌ కధలు … బ్రిడ్జి

రచన: ఝాన్సీరాణి కె

స్కూల్‌ నుంచి వచ్చిన రాహుల్‌ ఏదో ఆలోచనల్లో మునిగిపోయినట్లు కూర్చున్నాడు.
‘ఏమిటి? రాహుల్‌ ఏమి తినకుండా అలా కూర్చుండి పోయావు’ అని అడిగారు లక్ష్మీగారు. లక్ష్మీగారి కూతురు లావణ్య కొడుకు`రాహుల్‌. లావణ్య ఆఫీస్‌కి వెళ్ళి వచ్చేసరికి ఆస్యం అవుతుంది. అందుకని రాహుల్‌ స్కూు నుంచి క్ష్మీగారి దగ్గరికి వస్తాడు. అక్కడ బట్టు మార్చుకుని అమ్మమ్మ పెట్టిన టిఫన్‌ తిని కాస్సేపు ఆడుకుని తర్వాత చదువుకుంటాడు. ఒక్కోసారి తల్లి లావణ్యగాని తండ్రి శేఖర్‌ గాని వస్తే వాళ్ళతో వెళ్ళి ఇంట్లో చదువుకుంటాడు. లావణ్య వాళ్ళు కూడా క్ష్మీగారి ప్రక్క అపార్ట్‌మెంట్స్‌లో ఉంటారు.
‘ఏమిలేదు అమ్మమ్మా’ అన్నాడు రాహుల్‌
‘నీవు మామూలుగా లేవు. స్కూల్లో ఏమి జరిరిందో చెప్పు’ అన్నారులక్ష్మిగారు.
‘ఈ రోజు మా టెస్ట్‌ పేపర్స్‌ ఇచ్చారు అమ్మమ్మా మన అపార్ట్‌మెంట్‌లో అందరికి మంచి మార్కులే వచ్చాయి కాని కిరణ్‌కి తక్కువ వచ్చాయి. మాస్టారు బాగా కోప్పడ్డారు’ అన్నాడు రాహుల్‌.
‘ఆ అబ్బాయి చాలా తెలివైనవాడు కదా’ అన్నారులక్ష్మిగారు. ‘అవును, కాని పరీక్షంటే ఎందుకో భయపడుతాడు. సరిగ్గా వ్రాయడు’ అన్నాడు.
‘కాస్సేపయ్యాక మీ పి. ఆర్‌.ఎస్‌ ని తీసుకురా’ అన్నారులక్ష్మిగారు.
పీ.ఆర్‌.ఎస్‌. ఏమిటి మేడం టి.ఆర్‌.ఎస్‌.లా? అన్నారు
వేణుగోపాల్‌రావు గారు మనవడి ప్రక్కన కూర్చుంటూ “పిల్ల రాక్షసుల సంఘం. మన అపార్ట్‌మెంట్లో ఆడవాళ్ళు పిల్లలకు ముద్దుగా పెట్టుకున్న పేరు. చదువులో, ఆటల్లో, అల్లరిలో అన్నిట్లో మనవాళ్ళు ముందుంటారుగా, అందుకే అలా పిలుస్తామన్నమాట అన్నారు లక్ష్మిగారు` కాఫీ అందిస్తూ.
మరి ఈ ఇవాళ ఈ బోధనా కార్యక్రమం ఏమిటి? అన్నారు వేణుగోపాల్‌రావుగారు.
కిరణ్‌ సంగతంతా వివరించారు లక్ష్మిగారు.
“ఐతే మళ్ళీ పరీక్షల్లో టాపర్‌ కిరణన్న మాట” అన్నారు వేణుగోపాల్రావుగారు. నేనలా పార్క్‌దాకా వెళ్ళి వస్తానంటూ, వంట ఇంట్లో అన్ని సర్ది మూడు పాకెట్ల బిస్కెట్లు నీళ్ళ బాటిల్స్‌ డైనింగ్‌ టేబుల్‌ మీద పెట్టి వచ్చేసరికి హాల్లో రెండు చాపలు, ఒక బెడ్‌షీట్‌ వేసి వున్నాయి. తొమ్మిదిమంది పిల్లలు లక్ష్మీగారి కోసం ఎదురు చూస్తున్నారు. “అమ్మమ్మా! మేం రెడీ “అంటూ.
ఈ రోజు నెట్‌ (ఇంటర్నెట్‌)లో ఒక కథ చదివాను చాలా బాగుంది. మీకు చెప్పాలనిపించింది అందుకే పిలిచాను అన్నారు లక్ష్మిగారు.
మా లెక్చరర్‌ ఒకరు ఇంగ్లీషు క్లాసు ప్రారంభంలో బోర్డు మీద వ్రాసిన మొదటి వాక్యం.
‘ఇట్‌ఈజ్‌ ఇంపాసిబుల్‌ టుసే వాట్‌ ఈజ్‌ ఇంపాజిబుల్‌’ అని, ముందు ఇంగ్లీష్‌ చాలా కష్టంగా ఉండేది.
‘ప్రపంచంలో అసాధ్యమైనదేదో చెప్పడం అసాధ్యం’ అని అంటే ప్రపంచంలో అసాధ్యమైనది మనం చేయలేనిది లేదు. అలాంటి కథ ఒకటి చదివాను అన్నారు లక్ష్మిగారు. మీకు తెలిసిన వంతెనలు (బ్రిడ్జెస్‌)ఏవో చెప్పండి అన్నారు లక్ష్మిగారు.
కృష్ణా బేరేజ్‌ అంది లాస్య
ధవళేశ్వరం అన్నాడు రఫీ
హౌరా అన్నారు అందరూ ఒక్కసారిగా
న్యూయార్క్‌లో ‘బ్రూక్లిన్‌ బ్రిడ్జ్‌’ తెలియని వారుండరు.
150 ఏళ్ళ క్రితం జాన్‌ రోయిబ్లింగ్‌ అనే అతడు ఒక జర్మన్‌, అతడు న్యూయార్క్‌కి ఒక బ్రిడ్జి కట్టాలని అనుకున్నాడు. కాని ఎవరూ అతడి మాటకు విలువ ఇవ్వలేదు. పైగా ‘అసాధ్యం’ అన్నారు. చాలా ఏళ్ళకు అతడి కొడుకు వాషింగ్‌టన్‌ తండ్రి మాటకు సరే అన్నాడు. ఇద్దరూ ఒకప్లాన్‌ తయారు చేశారు. కొంతమంది ఇంజనీర్లను కూడ కట్టుకున్నారు. బ్రిడ్జ్‌ పని ప్రారంభం అయింది. కొన్నేళ్ళకు బ్రిడ్జి దగ్గర జరిగిన ప్రమాదంలో తండ్రి అయిన జాన్‌ రోయిబ్లింగ్‌ మరణించాడు. అయినా పని ఆపకూడదు తండ్రి కోరిక తను నెరవేర్చానుకున్నాడు వాషింగ్టన్‌ రోయిబ్లింగ్‌. కాని విధివశాత్తు `వాషింగ్టన్‌కు (కొడుకు) బ్రైన్‌ దెబ్బతినడంతో శరీరం మొత్తం చచ్చుబడి పోయింది. అతను మంచం మీదనుంచి కదలేడు. మాట్లాడలేడు.
‘మేం చెబితే విన్నారా తండ్రీ కొడుకులూ ఇప్పుడేమయింది. ఆ బ్రిడ్జ్‌ కట్టడం మీ వల్ల కాదు’ అని రోయిబ్లింగ్‌ ఫామిలీ గురించి, తండ్రీ కొడుకుల ఆలోచనలను తెలిసినవారు వెక్కిరించారు.హేళన చేశారు..
తన గదిలో మంచం మీద పడుకున్న వాషింగ్టన్‌ కిటికీ పరదాలు తొలిగి ఒకరోజు సూర్యకిరణాు లోపలికి వచ్చి పడ్డాయి. ఒక్క వేలు మాత్రం కదిలేది. దానితో భార్య చేతిమీద కొట్టాడు. ఆవిడ అతడికేసి చూసింది కొన్నాళ్ళకు ఒక కోడ్‌ భాష తయారు చేసుకున్నారు భార్యాభర్తలు. భర్త కోరిక మీద బ్రిడ్జ్‌ మీద పని చేసిన ఇంజనీర్లను పిలిపించింది. అతడి కోరిక తెలిపి ఆదేశాలు వినిపించింది. వాళ్ళు పని ప్రారంభించారు. పదమూడు ఏళ్ళు వాషింగ్టన్‌ రోయిబ్లింగ్‌ భార్య చేతిమీద కొడుతూ చెప్పిన ప్రకారం అమె ఆ ఇంజనీర్లకు చెప్పేది. ఆ ప్రకారం వాళ్ళు చేశేవారు.
అందరూ అసాధ్యం అన్న బ్రిడ్జి అందంగా ఆవిష్కరించబడింది. ఒక చారిత్రాత్మక కట్టడంగా నిలిచిపోయింది.
ఆ బ్రూక్లిన్‌ బ్రిడ్జి మొత్తం శరీరం చచ్చుబడి ఒక వేలు మాత్రం కదల్చగలిగే ఒక వ్యక్తి పట్టుదలకు ప్రతిరూపం. తండ్రి కోరిక తీర్చాలనే ఆ కొడుకు తపనకు ప్రత్యక్ష సాక్ష్యం. ఆ బ్రిడ్జిని ఎవరికి అంకితమివ్వాలో అనుకున్నప్పుడు తొలిసారి అందరూ హేళన చేసినా వాషింగ్టన్‌ రోయిబ్లింగ్‌ మీద నమ్మకముంచి అవిరామంగా శ్రమించి బ్రిడ్జి పూర్తి చేసి ఇంజనీర్లకు అంకితమివ్వాలి లేదా పదమూడేళ్ళు భర్తకు సహకరించి అతడి సంజ్ఞు అర్థంచేసుకుని ఇంజనీర్లకు ఆదేశాలిచ్చిన వాషింగ్టన్‌ రోయిబ్లింగ్‌ భార్యకు అంకితమివ్వాలి. అంటూ ముగించారు లక్మిగారు. అందరూ చప్పట్లు కొట్టారు.
ఒక్క వేలు మాత్రమే కదల్చగలిగిన వాడు ఆత్మవిశ్వాసంతో పదమూడేళ్ళు, తెలివి తేటలున్న వాళ్ళు మీరంతా ఎలా వుండాలో మీకే తెలుసుగా అన్నారు లక్ష్మిగారు. బిస్కెట్లు రెండు ప్లేట్లలో పెట్టి ముందు పెట్టి నీళ్ళు ఇస్తూ.
థాంక్యూ అమ్మమ్మా!! ఈసారి పరిక్షల్లో మా పట్టుదల ఏమిటో చూద్దురు గానీ అన్నారందరూ ముక్తకంఠంతో.. వారిలో కిరణ్‌ కూడా ఉండటం చూచి విజయసంకేతం చూపిస్తూ లోపలికి వచ్చారు వేణుగోపాల్రావుగారు.
*****

జి. యస్. హాస్యకథలు / వదినగారి కథలు

రచయిత్రి; జి. యస్. లక్ష్మి
సమీక్ష/మాటామంతీ: మాలాకుమార్

నవరసాలల్లో హాస్యరసం ప్రాధానమైనది అని నా భావన. నవ్వు నాలుగు విధాల చేటు అన్నారు . కాని అన్ని సమయాలల్లో కాదు. అసలు నవ్వని వాడు ఒక రోగి, నవ్వటం ఒక భోగం అన్నారు జంధ్యాల. చక్కగా నవ్వుతూ ఉండేవాళ్ళను చూస్తే ఎవరికైనా మాట్లాడాలనిపిస్తుంది. అదే చిటచిటగా ఉంటే దూరంగా ఉందామనిపిస్తుంది. మనసు బాగాలేనప్పుడు, ఏదైనా చికాకు కలిగినప్పుడు మనసు మళ్ళించుకునేందుకు ఓ హాస్య నవలో, కథో చదవాలనిపిస్తుంది. ఆ కథ చదవగానే పెదవులపై ఓ చిరునవ్వు రావాలి. అందులోని హాస్య సంఘటనలు పదే పదే గుర్తొచ్చి పడీ పడీ నవ్వాలి. “పాపం బిక్కమొహం వేసాడు. “అని చదవగానే ఆ బిక్క మొహం కళ్ళ ముందు మెదలాడాలి. ఏదైనా సంఘటన హాస్యంగా ఉండవచ్చు. దానిని హాస్యంగా వ్రాయటం ఒక కళ. పత్రికలల్లో హాస్యకథ అని రాసినా ఆ కథ చదవగానే నవ్వు కాదు కదా పెదాలు కూడా విచ్చుకోవటం లేదు! కాని అదేమిటో తెలుగు లో అలాంటి హాస్య రచయతలు ఎక్కువగా లేరు. ఉన్న కొద్ది హాస్య రచయతలల్లో కి ఈ మధ్య తన హాస్య కథలతో దూసుకు వచ్చేస్తున్నారు జి. యస్. లక్ష్మి గారు. ఆరోగ్యం కోసం హాస్యం అంటూ , “జి. యస్. హాస్యకథలు / వదినగారి కథలు” పుస్తకాన్ని, మనసారా నవ్వుకోండి అని పాఠకులకు అందించారు.

జి. యస్ హాస్యకథలల్లో మొత్తం పదమూడు కథలు ఉన్నాయి. మొదటి కథ “అమ్మగారికి దండం పెట్టు” తో నవ్వటం మొదలుపెడితే ఇక ఆప కుండా నవ్వుకుంటూ పోవటమే మన పని. అయ్యో కథలన్నీ అప్పుడే ఐపోయాయా అనుకోకుండా , వెనక్కి తిప్పుతే గడుసు వదినగారు, అమాయకపు మరదలు కథలు కనిపించి అమ్మయ్య ఇంకాసేపు నవ్వుకోవచ్చు అనుకుంటాము. ఆ కథల గురించి నేను చెప్పటమెందుకు మీరే చదివి నవ్వుకోండి. పుస్తకము కొని చదువుకునే ముందు కొంచము రచయిత్రితో మాటా మంతీ.

 

1. మీకు రచనలు చేయాలనే కోరిక ఎప్పుడు కలిగింది?
జ) 1992 నుంచీ అప్పుడప్పుడు ఆకాశవాణిలో ప్రసంగవ్యాసాలు, నాటికలు, పాటలు ప్రసారమయ్యేవి. నా మొట్టమొదటికథ ఆ రోజుల్లోనే ఆంధ్రప్రభ వారపత్రికలో పడినా నేను రచనావ్యాసంగాన్ని సీరియస్ గా తీసుకున్నది 2002 నుంచే.
2. మీ హస్య కథల గురించి మాట్లాడుకునే ముందు, మీ నవల “ఒక ఇల్లాలి కథ ” గురించి చిన్న అనుమానము. మీ “ఒక ఇల్లాలి కథ” లో నాయిక స్వరాజ్యమును ముందు నుంచీ సాత్వికురాలిగా, తల్లికీ, భర్తకూ విధేయురాలుగా, అణుకువగా చూపించి, చివరలో తిరుగుబాటు చేయిస్తారు. నిజ జీవితంలో అలా మారటం సాధ్యమంటారా?
జ) ఒక ఇల్లాలి కథ లో నాయిక స్వరాజ్యం మనస్తత్వం మొదటినుంచీ తన గురించి కన్నా యితరుల గురించే యెక్కువ ఆలోచించే మనస్తత్వం. అందుకే పెద్దవాళ్ళ నిస్సహాయతను గుర్తించి రమణమూర్తి పెట్టిన షరతులకు లోబడి పెళ్ళి చేసుకుంది. పెళ్ళయాక ఆ యింటికే అంకితమయిపోయి, పుట్టింటినుంచి తను తెచ్చుకున్న బంగారంకూడా ఆడపడుచుని గొప్ప యింటిలో యివ్వడానికి తనంతట తనే యిచ్చేసింది. ఆఖరున కూడా తన తల్లీ, మేనత్తలకోసమే రమణమూర్తి దగ్గరకి వెడదామనుకుంది. కానీ, ఎప్పుడయితే మేనకోడలు స్రవంతి, ‘నువ్వు అలా వెడితే నిన్నే మాకు ఆదర్శంగా చూపిస్తారు’ అని చెప్పిందో అప్పుడు కూడా అదే మనస్తత్వంతో తనకోసం కాకుండా తన తరవాతి తరంవారికోసం తిరుగుబాటుకు నాంది పలికింది.
3. మీవి కొన్ని బ్లాగ్ పోస్ట్ లూ, ఒక కథ “అమ్మ మారిపోయిందమ్మా” మీ పేరు లేకుండా ఎవరో షేర్ చేసారు కదా!దానికి మీ స్పందన ఏమిటి?
జ) నా పేరు లేకుండా షేర్ అయినందుకు బాధగా అనిపించింది.
4. మీ కథ”అమ్మ మారిపోయిందమ్మా” కథ, దానితో పాటు మీరు పాపులర్ అయిపోయారు దానికి మీ స్పందన ఏమిటి?
జ) సంతోషంగా అనిపించింది.
5. మీకు రచనలు కాకుండా ఇంకా ఏ కళల్లోనైనా ప్రవేశం ఉందా?
జ) ప్రవేశం మాత్రమే వుంది.
6. రచయిత్రి రచన చేసేటప్పుడు దేనిని గుర్తు పెట్టుకోవాలి?
జ) తన చుట్టూ వున్న సమాజాన్ని గుర్తు పెట్టుకోవాలి. ఆ రచయిత చేసే రచన వల్ల సమాజంలో ఒక నేరస్తుడు మంచివాడుగా మారాలి కానీ, ఒక మంచివాడు నేరస్తుడుగా మారకూడదు.
7. రచనల్లో స్త్రీ పాత్రలను యెలా చిత్రీకరించాలి?
జ) స్త్రీలు కూడా మనుషులే. వారికి కూడా వ్యక్తిత్వం వుంటుంది. అటువంటి వ్యక్తిత్వం గలవారిగా చిత్రించాలని నా అభిప్రాయం.
8. ఇక హాస్య కథలు గురించి హాస్యకథలు రాయడానికీ, సీరియస్ కథలు రాయడానికీ మధ్యగల తేడా యేమిటో చెప్పండి.
జ) చాలా తేడా ఉందండీ. సీరియస్ కథలనబడే కరుణ రసాత్మక కథలూ, అణచివేత కథలూ, ఆకలి కథలూ, సమస్యలకు పరిష్కారాన్ని చూపించే కథలూ వంటివి రాస్తున్నప్పుడు ఆ రసం పండడానికి ఆ సన్నివేశాన్ని ఎంత ఎక్కువగా వర్ణించితే పాఠకులు అంత ఎక్కువగా ఆస్వాదిస్తారు.
కానీ, హాస్యకథలు రాసేటప్పుడు ఆ సన్నివేశాన్ని పండించడానికి అలా ఎక్కువగా రాస్తే ఆ హాస్యం పాఠకుడికి వెగటు పుట్టిస్తుంది. తక్కువగా రాస్తే ఆ హాస్యం పండదు. అందుకే హాస్యరసాన్ని చాలా బాలన్సెడ్ గా రాయాలి.
9. బాలన్సెడ్ గా అంటే? ఏమైనా జాగ్రత్తల్లాంటివి తీసుకోవాలా?
జ) అవునండీ. హాస్యం రాసేటప్పుడు అది ఎదుటి మనిషిలోని అవకరాన్నిగానీ, లోపాన్నిగానీ యెత్తి చూపించి పాఠకులని నవ్వించే ప్రయత్నం చెయ్యకూడదు. ఒక మనిషి అరటితొక్కమీద కాలేసి జారిపడినట్టు లాంటివి రాస్తే, అది ఎదుటి మనిషి పడే బాధని మనం హాస్యంగా తీసుకున్నట్టవుతుంది. అది పాఠకుడిలో ఉండకూడని గుణాన్ని మనం పైకి తీసుకొచ్చినట్టవుతుంది. అందుకే హాస్యరచయిత(త్రి) మరింత జాగ్రత్తగా రచనలు చెయ్యాలి.
10. “వదినగారి కథలు” లో వదినగారి గురించి అలా రాసినందుకు మీ వదినగారు ఏమీ అనుకోలేదా?
జ) హ హ. . చాలామంది అలాగే అడుగుతుంటారండీ. కానీ, నా వదినగారికథల్లో వదిన నేను సృష్టించిన పాత్ర. మా వదినలెవ్వరూ అలా లేరు. కొంతమంది మనుషులు వాళ్ళు చేసిన పని తప్పయినా సరే, తప్పని వాళ్లకి తెలిసినా సరే అస్సలు ఆ తప్పు ఒప్పుకోరు. పైగా వాళ్ళ మాటల చాతుర్యంతో ఆ తప్పుని ఒప్పుగా ఎంచక్కా దిద్దేస్తారు. దానికి చాలా తెలివితేటలూ, సమయస్ఫూర్తీ, వాక్చాతుర్యం లాంటివి కావాలి. అలాంటి పాత్ర సృష్టే ఈ వదిన. అందుకె ఈ వదినంటే నాకెంతో ఆరాధన.
11. మీరు ఇంకా ఏమైనా చెప్పదలచుకుంటే చెప్పండి.
జ. తప్పక చెపుతానండీ. ఇలా నా అభిప్రాయాలను పంచుకోవడానికి దోహదపడిన మీకూ, పత్రికా సంపాదకులకూ నా ధన్యవాదాలు.
లక్ష్మిగారు మీ అభిప్రాయాలను మాతో పంచుకున్నందుకు ధన్యవాదాలండి.

ప్రఖ్యాత రచయిత్రి మన్నెం శారదగారు చిత్రించిన ముఖ చిత్రముతో ఉన్న జి. యస్. హాస్య కథలు / వదినగారి కథలు అన్ని పుస్తక షాపులల్లోనూ దొరుకుతుంది. వందరూపాయిలకు కొనుక్కొని కడుపుబ్బ నవ్వుకోండి.

తుషార మాలిక లఘు సమీక్ష …!!

రచన: మంజు యనమదల

కవితలకు, కథలకు సమీక్షలు రాయడం అంటేనే చాలా కష్టమైన పని. సిరి వడ్డేగారు రాసిన త్రిపదలకు అది కూడా 1300 ల త్రిపదలకు నేను సమీక్ష రాయడమంటే సాహసం చేయడమే. అక్షరాలకు అందమైన పదభావాలను జత చేసి ముచ్చటైన మూడు వాక్యాల్లో త్రిపద కవితలను సిరి వడ్డే మనకు “తుషార మాలిక” తొలి త్రిపద సంపుటిగా అందించారు. ముందుగా వారికి నా ప్రత్యేక అభినందనలు.

ఒక్కో వాక్యానికి 20 అక్షరాలకు మించకుండా మూడు వాక్యాల్లో ముచ్చటైన కవితలను అందించిన తీరు చదువరులను ఆకట్టుకుంటుంది అనడంలో ఏమాత్రం సందేహం లేదు. ఇక తుషార మాలికలో మొదటి త్రిపదం జన్మనిచ్చిన అమ్మతోనే మొదలు. చరాచర సృష్టికి మూలం అమ్మ. ఆ అమ్మ ఒడి ఓనమాలతో మొదలై జీవిత పాఠాలు నేర్చుకునే వరకు చదువుల తల్లి శారదమ్మలా మనకు బాసటగా ఉంటుందని చెప్పడం. అమ్మని కూడా పసిపాపను చేస్తూ మనల్ని కొట్టి అమ్మ కూడా ఏడవడాన్ని ఎంత బాగా చెప్పారో..

అమ్మ కూడా పసిపిల్లనే …
నన్ను కొట్టి ,
తను ఏడుస్తోందేమిటో…అలా వెక్కి వెక్కి..!!

పాపాయి బోసి నవ్వులతో నేర్చుకోవడం మొదలైన అమ్మ చదువుకోవడంలో ఎప్పటికి నిత్యా విద్యార్థిగానే ఉందని చెప్పడంలో భావుకురాలి గొప్పదనం తెలుస్తోంది. జ్ఞాపకాల గురించి చెప్పినప్పుడు వాడని పున్నాగపూల పరిమళాన్ని వీడని జ్ఞాపకాల మడతలతో పోల్చడం, ఇష్టమైనవాళ్లు విసిరిన చిరునవ్వు ఎదను హత్తుకున్న అమ్మ చేతి స్పర్శతో పోల్చడం, పాపాయి అలిగి అన్నం తినకపోతే అన్నం తినని అమ్మ అలకని తన చిన్నతనంలో పోల్చుకుని చెప్పడం, నాన్నతో అనుబంధాన్ని జీవితపు అవినాభావ సంబంధంగా, గుప్పెడుగుండేలో ఒదిగిన ప్రేమ అమ్మానాన్నల స్పర్శగా అనుభూతించడం, మానవత్వాన్ని చాటిచెప్పేవి పల్లెలే అని, ప్రపంచాన్ని, పుట్టిన పల్లెటూరును తూకం వేస్తె అనుబంధాలకు తూనిక తమ పల్లెలే అని తేల్చి చెప్పడం, అనుభవ పాఠాలను నేర్పే జీవితాన్ని గురువుగా భావించడం, వెన్నెల్లో విహరిస్తున్నా మాటల అమృతాన్ని మదినిండుగా గ్రోలడంలో ఓ రకమైన తీయని విరహాన్ని చెప్పడం, మనసు కొలనులో స్వప్నసుమాలను, చేజార్చుకున్న స్మృతుల మూటల వేడుకులాటలు, రెప్పలా మాటున దాగిన కలల మంత్రంనగరి మర్మాన్ని ఛేదించడం, కాలాన్ని పట్టి ఆపేసిన జ్ఞాపకాల డైరీని, అల కల దూరాల తీరాలని, నిశీథి సుమాలను ఏరి వెన్నెల నవ్వులకివ్వడం, మది వేదన శిశిరాన్నిదాటి ఆశతో పోల్చడం, కలిసిన క్షణాలన్నీ అందెల మువ్వల నవ్వులే అని, దైన్యాన్ని దాటి ధైర్యాన్ని అందుకోవడం, మౌన ధ్యానంలో వరమైన ప్రేమని, విధి పంపకాలను అప్పగింతలుగా, హృదయపు తికమకలను, మనోనేత్రపు మనసును, ప్రక్రుతి, సనాతన ఆవర్తనాలను, సెలయేటి గలగలలు, మబ్బు గిన్నెలు తొలకరి వర్షపు పూలజల్లులను, ఆకులపై అలరాలే చినుకుల ముత్యాలను, పాత పరిచయాన్ని పడే పడే పలవరించడం, చిగురాకు సవ్వడిలో పూమొగ్గల పరిమళాన్ని ఆస్వాదించడం, తలపుల తాకిడిని పెనుగాలికి రాలిపోయే పూలతో పోల్చడం, నది నడకలను, రాకను, పోకను కూడా సంధ్యానాదంతో పోల్చడం చాలా చాలా బావుంది. కదిలే మేఘాలను, పొద్దుపొడుపుల అందాలను, చీకటి దుప్పటిలో వెన్నెల నక్షత్రాలను, జ్ఞాపకాల తుంపర్లను, ప్రేమలో విజయ కేతనాన్ని, ధీరత్వాన్ని జీవితంలో ఆటుపోట్లకు వెరవని మనసని చెప్పడం, పొగడ్త మంచిదికాదని, సాగర సంగమం జీవితమని, పున్నమి, కలువల అనుబంధాన్ని, కలల నిరీక్షణలో వేసారిన కనురెప్పలకు, రెప్పల పరదాలను వేయడం చాలా అద్భుతమైన భావం.

రెప్పల పరదాలను వేసేసాను…
కనుల సౌధానికి,
నీ కలలను గుట్టుగా దాచుకుందామనే..!!

ఇలాంటి ఎన్నో అద్భుతమైన త్రిపదలు ఈ సంపుటి నిండా పరుచుకుని మనలను ఆపకుండా చదివిస్తాయనడంలో సందేహం లేదు. అన్ని సమీక్షించడం కన్నా చదవడం బావుంటుంది. ఓ చక్కని తుషార మల్లికను అందించిన సిరి వడ్డేకి మరోసారి మనఃపూర్వక అభినందనలు.

అన్నమయ్య ఆధ్యాత్మికానందలహరి – 22

విశ్లేషణ: టేకుమళ్ళ వెంకటప్పయ్య

ఈ లౌకిక ప్రపంచమంతా మాయామయం. ఈ మాయను మానవుడు సులభంగా దాటగలడా? భగవద్గీతలో భగవానుడు….దైవసంబంధమైనదియు, త్రిగుణాత్మకమైనదియునగు ఈ మాయ దాటుటకు కష్టసాధ్యమైనది. అయితే నన్ను ఎవరు శరణు బొందుచున్నారో వారీమాయను సులభంగా దాటగలరు అంటున్నాడు. భగవంతునిచే కల్పించబడిన యోగమాయ, సత్త్వం – రజస్సు – తమస్సనే మూడు గుణాల రూపంలో ఉన్నది. ఇది జీవులకు దాటరానిది. ఈ మూడు గుణములను జయించగలిగినవాడే ఈ మాయను దాటగలడు. అటువంటి సామ్యావస్థ భగవంతుని శరణుజొచ్చిన వారికే సాధ్యపడుతుంది. ఇతరుల కెవ్వరికి సాధ్యం కాదు. కనుక భగవంతుని శరణుజొచ్చి మాయ మేలిముసుగులో నుంచి మనం బయటపడాలి. ఏదో ఒక అద్భుత సంఘటన జరిగి ఆ శ్రీహరి కృప కలిగితే చెప్పలేము కానీ అన్యులకు ఇది దుస్సాధ్యం అంటున్నాడు అన్నమయ్య.

కీర్తన:
పల్లవి: కటకట యీమాయ గడచుట యెట్లో
ఘటనల హరికృప గలిగినఁ గాక
చ.1. యిరవగుజీవుల కెంతగలిగినా
పరధనకాంతలే బలుప్రియము
ధరఁ గర్మాపుఁజేతలలోనెల్లా
సొరదిఁ బాపమే సులభము ॥కటకట॥
చ.2. నానారుచులు యనంతము గలిగిన
కానిపదార్ధమె కడుఁ దీపు
పానిన చదువుల పఠన లుండగా
మానని దుర్బాషమాఁటలే హితవు ॥కటకట॥
చ.3. యెదలో శ్రీవేంకటేశ్వరుఁడుండఁగ
సదరపు దివిజులు చవులయిరి
అదనను శ్రీగురుయానతి గలుగఁగ
పొదిగొని యివి తలపోయఁగ వలెసె ॥కటకట॥
(రాగం: మలహరి; రేకు సం: 317, కీర్తన 4-96)

విశ్లేషణ:
పల్లవి: కటకట యీమాయ గడచుట యెట్లో
ఘటనల హరికృప గలిగినఁ గాక
అయ్యయ్యో! ఈ మాయను దాటడం ఎటుల? అర్ధం కావడంలేదు. ఏదైన దైవ సంఘటన జరిగి ఆ శ్రీనివాసుని దయ కలిగితే వేరే విషయం కానీ మామూలుగా దాట శక్యమా!

చ.1. యిరవగుజీవుల కెంతగలిగినా
పరధనకాంతలే బలుప్రియము
ధరఁ గర్మాపుఁజేతలలోనెల్లా
సొరదిఁ బాపమే సులభము
ఆహా! శ్రీహరీ! ఈ భువిపై స్థిరంగా ఉన్న జీవులు ఎంత చిత్త చాపల్యం కలిగినవారు? వీరికి ఎంత ధనం ఉన్నప్పటికీ పరధనం మాత్రమే వీరికి ప్రియము. ఇంట సతి ఉన్నప్పటికీ పరకాంతలమీదనే వీరి ధ్యాస! ఈ భూమిపై పుణ్యకార్యాలు చేయాలంటేనే అందరికీ కష్టం. పాపకార్యాలు వరుసగా చేస్తూఆ విషయంలో మాత్రం ముందుంటారు కదా!

చ.2. నానారుచులు యనంతము గలిగిన
కానిపదార్ధమె కడుఁ దీపు
పానిన చదువుల పఠన లుండగా
మానని దుర్బాషమాఁటలే హితవు

మనకు తినడానికి తయారుగా అనేక పదార్ధాలు ఉన్నప్పటికీ, మనకు కాని పదార్ధమే ఎక్కువ తీపుగా ఉంటుంది కదా! పొరుగింటి పుల్లగూర రుచి చందాన ఉంటుంది మన నైజం. అలాగే మనం ఎంతో కష్టపడి గురుశుశ్రూష చేసి వేద,వేదాంగాలను చదువుకుని నెమరు వేసుకోవడానికి భగవంతుడిని ధ్యానించడానికి నాలుకపై తయారుగా ఉన్నప్పటికీ, మనం అనకూడని మాటలు పాపపూరిత భాషణలే సదా చేస్తూ ఉంటాము. అవే మనకు ఇష్టంగా ఉండడం మాయకాకపోతే మరి ఏమిటి?

చ.3. యెదలో శ్రీవేంకటేశ్వరుఁడుండఁగ
సదరపు దివిజులు చవులయిరి
అదనను శ్రీగురుయానతి గలుగఁగ
పొదిగొని యివి తలపోయఁగ వలెసె

అందరి హృదయక్షేత్రాలలో స్థిరంగా నెలకొని శ్రీవేంకటేశ్వరస్వామి ఉండగా, తేలికగా అనుగ్రహం కలుగుతుందని వెళ్ళి చిల్లరదేవుళ్ళను చేరి ఇష్టప్రీతి కొలవడం ఎందుకు? తగిన సమయంలో గురువుగారి శిష్యరికం చేసి ఆయన ఆశీర్వాదం పొందవలెను గదా! అలా చేసినట్లైతే మనకు అనేక సమస్యలు నశించి ధన్యులవడం తధ్యము అని అన్నమయ్య నివేదిస్తున్నాడు.

ముఖ్యమైన అర్ధాలు: కటకట = మనం బాధపడే సమయంలో వాడే పదం. అయ్యో! ఏమి పరిస్థితి ఇది? అనుకోవడం; గడచుట = దాటుట; ఘటన = ఏదైనా అనుకోకుండా జరగడం; ఇరవగు = సుస్థిరము; పలు = ఎక్కువ; ధర = ఈ భూమిపై; సొరిది = వరుస, క్రమము; అనంతము = అంతము లేనివి; కడు = ఎక్కువ; పానిన = ఇష్టపడి స్వీకరించడం; దుర్భాషమాటలు = చెడ్డమాటలు, దుర్భాష అన్నా మాటలు అన్నా ఒకటే అర్ధం. అన్నమయ్య దుర్భాషమాటలు అని ప్రయోగించడంలో ఔచిత్యం కనరాలేదు; సదరపు దివిజులు = తేలికగా అనుగ్రహం ఇచ్చే చిల్లరదేవుళ్ళు; చవులు = ఇష్టులు; శ్రీగురుయానతి = గురువు అనే పదం ఆయన బహుశ: సాధారణ గురువును గురించి కాక అహోబల మటస్థాపకుడు, అన్నమయ్య గురువు అయిన ఆదివన్ శఠకోపయతి గురించి వుండవచ్చు. పొదిగొని = గుంపుగూడు.

*****