కంభంపాటి కథలు – ఆవే పులి

రచన: కంభంపాటి రవీంద్ర

ఆ రోజు మధ్యాహ్నం టీ తాగుతూ, టీవీ చూస్తున్న హైందవికి భర్త నుంచి వాట్సాప్ లో వీడియో కాల్ వచ్చింది, ఎవరా అని చూసేసరికి , భర్త గోవర్ధన్ . ‘ఏమిటండీ ఇప్పుడు ఫోన్ చేసేరు?’ అని అడిగితే ‘ప్రణతి స్కూల్ నుంచి జాగ్రత్తగా వచ్చిందా ?’ అని అడిగేడు .

‘ఆ ..వచ్చింది .. బ్యాగు హాల్లో పడేసి దాని గదిలోకెళ్ళిపోయింది ‘ అంది హైందవి

‘ఏం .. ఏవైంది ? ఒంట్లో బాగానే ఉందా ? అడిగేవా ? ‘

‘ఊరికే కంగారుపడకండి .. అది బాగానే ఉంది .. ఏముందీ ..స్కూల్లో ఏదో అయ్యుంటుంది .. అసలే మహాతల్లి పరమ సెన్సిటివ్ కదా ‘

‘అదే నేనడుగుతూంది .. అయ్యుంటుంది అనుకునే బదులు అదేమిటో కనుక్కోవచ్చు కదా ‘

‘ప్రపంచంలో ఇంకెవరికీ కూతుళ్లే లేనట్లు ..ఎందుకంత టెన్షన్ పడతారు ? పద్నాలుగేళ్ల పిల్ల .. దాని సంగతి అది చూసుకోలేదా ?’

‘మిగతా ప్రపంచం సంగతేమో గానీ , మనిద్దరికీ అదే ప్రపంచం.. కాబట్టి .. వెళ్లి దాంతో మాట్లాడు ‘

‘ఇదిగో .. అదే వచ్చింది .. మీరే మాట్లాడండి ‘

ప్రణతి ఫోనందుకుని చెప్పింది ‘అబ్బా ..ఏం లేదు నాన్నా .. కొంచెం స్కూల్లో ఏవో చిన్న చిన్న గొడవలుంటాయి కదా .. ప్రతిదానికి వర్రీ అవకు ‘

‘ఏం లేదు కన్నా .. మాకు నీకన్నా ఎవరున్నారు చెప్పు ? అందుకే .. ఈ కంగారు .. పోన్లే .. ఏదైనా తిను .. మీ అమ్మ నీకోసం ఏవో స్నాక్స్ చేసే ఉంటుంది ‘ అని ఫోన్ పెట్టేసేడు

‘అమ్మా .. నీతో మాట్లాడాలి ‘ అంది ప్రణతి

‘ఏమైంది ? ఏమైనా మార్కులు తక్కువొచ్చేయా ?’ అడిగింది హైందవి

‘ఎహె .. ఎప్పుడూ నీకు మార్కులు గోలే .. మళ్ళీ ఇవాళ ఆ అభయ్ గాడు నన్ను లవ్ చేస్తున్నానంటూ వెంటబడ్డాడు ‘

‘వాడిని ఇగ్నోర్ చేసేయ్ .. పోనీ మీ టీచర్ కి కంప్లైంట్ చేద్దామా ?’ ఆలోచిస్తూ, అంది హైందవి

‘వాడికి ఆల్రెడీ చెప్పానమ్మా .. నాకు ఇలాంటివి అసలు ఇంట్రెస్ట్ లేవు .. పైగా నువ్వు టెంత్ క్లాస్ ఇప్పుడు .. నీ స్టడీస్ మీద ఫోకస్ పెట్టుకో అన్నాను, కానీ వాడు నువ్వు యెస్ చెప్పేదాకా వదలను .. అనేసి వెళ్ళిపోయేడు .. అక్కడితో ఆగకుండా, మా క్లాస్మేట్స్ అందరితో “షీ ఈజ్ మై గర్ల్ ‘ అనేసెళ్లిపోయేడు .. పైగా మా ఫ్రెండ్ సోనియా తో “తనని నా లవ్ అర్ధం చేసుకోమను .. ఇప్పటికే నేను కూడా అర్జున్ రెడ్డిలాగా తాగడం మొదలెట్టేను” అన్నాడట ‘ అని చెబుతున్న ప్రణతి కేసి చూస్తే హైందవికి ఏడుపొచ్చేసింది .

‘అసలు ఈ సమాజం ఏమవుతూంది ? తొమ్మిదో క్లాసు పిల్లకి పదో క్లాసు పిల్లాడి బెదిరింపులా ? అదీ ఏదో దరిద్రగొట్టు సినిమా తాలూకు హీరోతో తనని తాను పోల్చుకుంటూ ! ఆ కుర్రాడికి తల్లితండ్రులు లేరా ? ఉంటే ఈ కుర్రాడు ఏం చేస్తున్నాడో, ఎలా ఉన్నాడో ఓ కంట కనిపెట్టి ఉండలేరా?’ ఇలా రకరకాల ఆలోచనలు కమ్మేసాయి హైందవిని .

ఆ రోజు రాత్రి భోజనాలయ్యాక గోవర్ధన్ పడుక్కోబోతూంటే , ప్రణతి విషయం కదిపింది , ‘ప్రతీ చిన్న విషయం మీకు చెప్పడమెందుకని ఇంతవరకూ మీకు చెప్పలేదు .. కానీ ఇప్పుడు టైం వచ్చింది .. ఇలా రోజూ మన పిల్లని ఆ కుర్రాడు ఇబ్బంది పెడుతూంటే , దానికి మానసికంగా ఎంత బాధగా ఉంటుంది .. పోనీ స్కూల్లో కంప్లైంట్ ఇద్దామంటే , అనవసరంగా విషయం పెద్దదై , మళ్ళీ మన పిల్లకి ఏం ఇంపాక్ట్ ఉంటుందోనని కంగారుగా ఉందండి ‘ అని చెప్పింది

గోవర్ధన్ అన్నాడు ‘నువ్వు చెప్పింది నిజమే .. ముందు ఆ కుర్రాడి పేరెంట్స్ ని కలిసి విషయం చెబుదాం .. పిల్లల్ని కనేసి అలా ఊరిమీదికి ఆంబోతులా ఒదిలేస్తే ఎలా .. ఒకవేళ అప్పటికీ ఆ కుర్రాడిలో బుద్ది రాకపోతే అప్పుడు స్కూల్ మానేజ్మెంట్ ని కలుద్దాం ‘

‘అయినా .. ప్రభుత్వాలు ఇలాంటి పిచ్చి పిచ్చి సినిమాలని ఎలా పర్మిట్ చేస్తున్నాయండీ ? ఇప్పుడు చూడండి .. ఆ తీసిన వాళ్ళు, వేసిన వాళ్ళూ బాగానే ఉంటారు ,మధ్యలో ఇలాంటి కుర్రాళ్ళు చెడిపోతారు , ఆడపిల్లల్ని బాధపెడతారు ‘ అని హైందవి అంటే , ‘మనం ఓ దిక్కుమాలిన సమాజం లో ఉన్నాం హైందవీ .. ప్రభుత్వంలోని బాధ్యత కలిగిన పదవుల్లో ఉన్న వాళ్ళే , ఇలాంటి సినిమాలు చూసి, ‘ఓహో అద్భుతం ‘ అని ట్వీట్లు వదిలే రోజులివి ..మనల్ని మనమే కాపాడుకోవాలి ‘ అన్నాడు గోవర్ధన్

మర్నాడు ఆ అభయ్ తండ్రి ఫోన్ నెంబర్ కనుక్కుని , అతనికి ఫోన్ చేసి విషయం వివరిద్దామని గోవర్ధన్ ప్రయత్నిస్తే ,’అసలు ముందు మీ అమ్మాయిని మీరు ఎందుకు అనుమానించరు ? ఏమో తనే మా అబ్బాయి వెంటపడుతూందేమో .. పైగా నేనూ , మా మిస్సెస్ ఇద్దరం వర్కింగ్ .. మాకు ఇలాంటి సిల్లీ విషయాల మీద డిస్కస్ చేసేంత టైం ఉండదు .. ప్లీజ్ డోంట్ బాదర్ అజ్ ‘ అని ఫోన్ పెట్టేసేడాయన !

ఆ సాయంత్రం ప్రణతి చెప్పింది , ‘అమ్మా .. ఆ అభయ్ గాడు మనింటి ముందు బైక్ వేసుకుని తిరుగుతూ , ఊరికే హారన్ కొడుతున్నాడు ‘

వెంటనే హైందవి బాల్కనీలోకి వెళ్లి చూస్తే , ఓ పదిహేనేళ్ల కుర్రాడు కేర్లెస్ గా బైక్ నడుపుతూ కనిపించేడు , హైందవిని చూసి వెకిలిగా నవ్వేడు !

‘సరే .. పోన్లేమ్మా .. నువ్వు బాల్కనీ లోకెళ్లకు .. లోపలి గదిలో కూర్చుని చదువుకో’ అని ప్రణతి కి చెప్పింది

ఎవరూ తనని ఏమీ అనకపోవడంతో ఇంక రోజూ వాళ్ళింటి ముందునుంచి బైకేసుకుని వెళ్లడం , అదే పనిగా హారన్ కొట్టడం . ఒక రోజు ఇంటి కాంపౌండ్ గోడ మీద ‘ప్రణతి ఈజ్ మై లవ్ ‘ అని రాసుంది . అది చూసి ప్రణతి ఒకటే ఏడుపు . హైందవి ‘చూసారా దొంగ వెధవ తెలివిగా తన పేరు రాయలేదు ‘ అంది , గోవర్ధన్ అన్నాడు ,’పోనీ మనం షీ టీమ్స్ కి కంప్లైంట్ ఇస్తేనో ?’

‘మళ్ళీ మీరే మొదటికొచ్చేరు.. ఒకటి.. వాడి తల్లితండ్రులు అవసరమైన డబ్బు పడేసి వాణ్ని బైటికి తీసుకొచ్చేస్తారు , పైగా మన అమ్మాయికి అనవసరమైన పబ్లిసిటీ ‘ అంది హైందవి

గోవర్ధన్ ఇంకేమీ మాట్లాడలేదు .

అభయ్ గాడి భయంతో ప్రణతి స్కూల్ నుంచి ఇంటికొచ్చేక బయటికెళ్ళడం తగ్గించేసింది , రోజూ సాయంత్రం కాసేపు తన ఫ్రెండ్స్ తో గడిపే పిల్ల అలా భయంగా ఇంట్లో కూచోడం బాధగా అనిపించేది హైందవికి . అలా రోజులు గడుస్తున్నాయి, ఆ రోజు సాయంత్రం ఇంటి ముందు పెద్ద శబ్దం వినిపిస్తే ఏమిటాని హైందవి బాల్కనీ లోకి వెళ్లి చూసేసరికి , రోడ్డు మీద ఏదో ఆక్సిడెంట్ అయినట్టు కనిపించింది . గబగబా రోడ్డు మీదకి పరిగెత్తుకెళ్లి చూస్తే , ఓ బైకు రోడ్డు మీద వస్తున్న గేదెల్ని గుద్దేసింది , ఆ గేదెలన్నీ ఆ బైకు మీదున్న కుర్రాణ్ణి కుమ్మేసేయి . ఒళ్ళంతా కొట్టుకుపోయి, మొహం అంతా ఎర్రగా, వికారంగా ఏడుస్తున్నాడు అభయ్ ! ఎవరో అంటున్నారు ‘ప్రతీ కుర్రనాకొడుకూ బైకులు నడిపితే ఇలాగే ఉంటుంది మరి ‘ అంటూ !

ఆ రాత్రి హైందవి గోవర్ధన్తో అన్నాడు ‘ఆ బురఖాలో వెళ్లి కరెక్టుగా ఆ గేదెలొచ్చే టైముకి వాడి కళ్ళల్లో కారం భలే కొట్టేరండీ ‘ అని !

కంభంపాటి కథలు.. ‘జానకి’ ఫోన్’ తీసింది

రచన: కంభంపాటి రవీంద్ర

ఫోను ఒకటే బీప్ బీప్ మని శబ్దం చేస్తూండడంతో బద్ధకంగా లేచింది భార్గవి . అప్పటికే ఉదయం ఎనిమిదయ్యింది. ఫోన్లో వాట్సాప్ చూసేసరికి అప్పటికే ఇరవైకి పైగా మెసేజీలున్నాయి, జానకి పీఎం అనే గ్రూపులో !

ఛటుక్కున ఆ గ్రూప్ ఓపెన్ చేసేసరికి , ఒకటే చర్చ నడుస్తూంది . ఇంకా జానకి రాలేదు .. ఫోన్ కూడా తియ్యడం లేదు .. అంటే ఇవాళ డుమ్మా కొట్టేసినట్లే అనుకుంటూ !

వంద అపార్టుమెంట్లున్న ఆ అపార్ట్మెంట్ కాంప్లెక్స్ లోని ఎనిమిదిళ్ళలో పని చేస్తుంది జానకి ! ప్రతిరోజూ ఆరింటికల్లా, సారిక సింగ్ అనే పంజాబీ ఆవిడ ఇంట్లో మొదలెడుతుంది తన పని, కానీ ఏడైనా రాకపోయేసరికి అనుమానమొచ్చి రాంభట్ల కీర్తనకి వాట్సాప్ చేసింది ‘ఈజ్ జానకి ఇన్ యువర్ హౌజ్ ?’ అని , ఠక్కుమని బదులివ్వడమే కాకుండా తిరిగి ఇంకో ప్రశ్న కూడా వేసేసింది కీర్తన ‘నో .. షీ కమ్స్ ఆఫ్టర్ ఫినిషింగ్ వర్క్ ఇన్ యువర్ హోమ్ .. డిడ్ యు కాల్ హర్ ?’ అని !

‘చాలాసార్లు కాల్ చేసాను . ఫోన్ తియ్యటం లేదు ‘ అని ఇంగ్లీష్ లో బదులిచ్చింది సారిక

‘ఆదివారం కదా . ఎగ్గొట్టేసుంటుంది .. ‘ అంది కీర్తన

ఇంక అప్పట్నుంచీ ఆ వాట్సాప్ గ్రూపులో ఉన్నవాళ్ళందరూ ఒకటే డిస్కషన్లు,
‘ఈ పని మనుషులంతా ఇంతే .. ‘,

‘మా నార్త్ లో ఐతే ఇలా ఎగ్గొట్టేస్తే చితకతన్నేసేవాళ్ళం .. ‘,

‘వీళ్ళ మీద జాలిగా ఉండకూడదు ‘

‘ఇలా లేట్ చేసినందుకు , ఒక రోజు శాలరీ కట్ చేద్దాం ‘,

‘లక్కీగా నిన్న రాత్రి పిజ్జా తెప్పించుకున్నాం .. అందుకే మా ఇంట్లో వంట గిన్నెలు పెండింగ్ లేవు
ఓన్లీ గ్లాసెస్ ‘,

‘ అవునా .. పిజ్జా తెప్పించారా ? ఎనీ ఆఫర్ ?’,

‘అవును .. నిన్న డొమినోస్ వాడు 20% డిస్కౌంట్ ఇచ్చాడు ‘

‘గుడ్ .. కానీ మేము మొన్న తెప్పించుకుంటే ఒకటి కొంటే ఒకటి ఫ్రీ ఇచ్చేడు ‘

‘దయచేసి ఎవరూ టాపిక్ మార్చద్దు .. జానకికి కాల్ చేస్తూ ఉండండి .. ఫోన్ తీసేంతవరకూ ‘

ఇలాంటి మెసేజ్లన్నీ చూసుకున్న భార్గవికి ఒకసారి డిప్రెషన్ వచ్చేసి ‘ఛీ వెధవ బతుకు ‘ అని గట్టిగా గొణుక్కుంటూంటే ,
ఆవిడ భర్త జనార్దన్ లేచి , ‘ఏమైంది ?’ అని అడిగేడు

‘ఏముంది .. దట్ బిచ్ .. జానకి ఇవాళ ఇంకా పనిలోకి రాలేదుట .. సండే కూడా నాకు రిలాక్స్ అవడానికి లేదు ‘ అంది

‘చాల్లే .. ఈజీగా తీసుకో .. యూఎస్ లో ఉన్నప్పుడు మనమే కదా మనింట్లో పని చేసుకునేవాళ్లం.. అలా అనుకో .. ఈ ఒక్కరోజుకి ‘ అన్నాడు

‘మీకేం .. మీరు ఎన్నైనా చెబుతారు .. అయినా ఆ అమ్మాయి ఎందుకు రాలేదో కనుక్కోకుండా , మన పని అంటూ చెప్పడానికి మీకు నోరెలా వచ్చింది ?’

‘అలా అని కాదు .. ఆ వాట్సాప్ చాటింగ్ మీద టైం వేస్ట్ చేసే బదులు మనమే పని చేసేసుకుంటే ఏ గొడవా ఉండదు కదా అని ‘
‘నేనూ అదే చెబుతున్నాను .. మీరు నాకు కొత్తగా జ్ఞానబోధ చెయ్యక్కర్లేదు .. నాకు తెలుసు .. నేనేం చెయ్యాలో ‘
‘సరే .. నీ ఇష్టం .. కానీ ఆ అమ్మాయికి ఏ జ్వరమో వచ్చి ఉండొచ్చునుగా ‘

‘మీకు నేను తప్ప మిగతా ఆడాళ్లంటే భలే జాలి .. జ్వరం వస్తే ఫోన్ తియ్యడానికేం ?’

ఇంక మాట్లాడి లాభం లేదని జనార్దన్ హాల్లోకి వెళ్ళిపోయేడు

ఇంతలో మళ్ళీ ఫోన్ బీప్ బీప్ మనడం మొదలెట్టింది

రెండో ఫ్లోర్ లో ఉండే వనజ ‘జానకి మొన్ననే శాలరీ హండ్రడ్ రుప్పీస్ పెంచమని అడిగింది, ఆలోచిస్తానని చెప్పేను ‘ అని మెసేజ్ చేస్తే , మిగతా వాళ్ళు బదులుగా ‘వీళ్ళు చాలా గ్రీడీ .. ‘, ‘వీళ్ళ ఆశకి అంతు లేదు ‘, ‘బహుశా శాలరీ పెంచలేదని మానేసిందేమో ‘ లాంటి మెసేజీలు పెట్టేరు

భార్గవి కూడా మెసేజ్ పెట్టింది ‘క్రితం వారం మా అబ్బాయికి కేక్ కొనడానికి కే ఎస్ బేకర్స్ కి వెళ్తే , అక్కడ తన కొడుక్కి ఎగ్ పఫ్ కొంటూంది .. వీళ్ళు చూడ్డానికి పనిమనుషులే కానీ .. ఖర్చులు మటుకు మనకన్నా ఎక్కువ పెడతారు ‘

ఆ మెసేజ్ చూసిన సారిక ‘సో .. ట్రూ .. ఇవాళ సండే అంతా పాడు చేసేసింది .. ఇంక ఇవాళ గిన్నెలు కడిగే ఓపిక లేదు .. టిఫిన్ స్విగ్గీ లో ఆర్డర్ చేసేసుకుందాం ‘ అని అంటే ‘యా .. గుడ్ ఐడియా .. స్విగ్గీ ఉండబట్టి సరిపోయింది .. లేకపోతే ఉదయాన్నే గిన్నెలు కడిగి బ్రేక్ ఫాస్ట్ చెయ్యాలంటే టార్చర్ ‘ అని కొంతమంది బదులిస్తే , భార్గవి మటుకు ‘జానకి పని మానేస్తే డబ్బు ఖర్చు పెట్టి , స్విగ్గీలో టిఫిన్ ఆర్డర్ చెయ్యడమెందుకు ? నా దగ్గిర స్పేర్ గిన్నెల సెట్ ఉంది .. వాటితో వండేస్తాను. రేపు తను పనిలోకొస్తే , డబుల్ లోడ్ రెడీగా ఉంటుంది .. అంత ఈజీగా వదలను దాన్ని ‘ అని రిప్లై ఇచ్చింది
‘ఐడియా బావుంది .. కానీ ఒకవేళ రేపు కూడా రాకపోతే ?’ అని కామేశ్వరి అనే ఆవిడ అడిగితే , భార్గవి ఏమీ రిప్లై ఇవ్వలేదు , కానీ భార్గవి అంటే పడని ఇద్దరు ముగ్గురు మటుకు ప్రైవేట్ గా కామేశ్వరి ఒక్కదానికే ‘సూపర్ పంచ్ అక్కా ‘ అంటూ మెసేజ్ పెట్టేరు

సారిక మళ్ళీ కలగజేసుకుని , ‘ప్లీజ్ .. టాపిక్ డైవర్ట్ చెయ్యొద్దు .. జానకి ని ఊరికే వదలొద్దు .. ఫోన్ చేస్తూనే ఉండండి ‘ అని వాట్సాప్ చేసింది

**********

ముజీబ్ 108 కి ఫోన్ చేసి చాలాసేపైంది , ముప్పావుగంట క్రితం నైట్ డ్యూటీ నుంచి వస్తూంటే చూసి, వెంటనే ఫోన్ చేసేడు కానీ ఇంతవరకూ ఆ అంబులెన్సు రాలేదు .. ఆ ఫోన్ చూస్తే ఒకటే మోగుతూంది , మెసేజ్ సౌండ్లు తెగ వచ్చేస్తున్నాయి. . కానీ ఆ ఫోన్ ముట్టుకుంటే తన మీదేమైనా కేసు వస్తుందేమోనని ముట్టుకోలేదు (అప్పటికే అతను మధుబాబు సాహిత్యం చాలా చదివేడు ).

ఇంకో అరగంటకి అంబులెన్సు , ఆ వెనకే వచ్చిన సబ్ ఇన్స్పెక్టర్ గిరినాథ్ వచ్చారు . ఫార్మాలిటీస్ పూర్తి చేస్తూంటే, ఆ ఫోన్ మోగడం మొదలెట్టింది, వెంటనే గిరినాథ్ ఫోన్ తీస్తే , ‘వెంటనే జానకికి ఫోన్ ఇవ్వు .. ఇంతసేపూ ఫోన్ తియ్యక టార్చర్ పెట్టింది .. దీని పాపం ఊరకనే పోదు ‘ అని వస్తున్న అరుపులకి భయపడి ఫోన్ చెవికి దూరంగా పెట్టి, జాలిగా ఏదో వాహనం గుద్దేసి పడున్న జానకి మృతదేహం వేపు జాలిగా చూసేడు !

కంభంపాటి కధలు – ఎన్ని’కులం’

రచన: కంభంపాటి రవీంద్ర

ఉదయాన్నే ఏడున్నరకి నోటీసు బోర్డులో ఏదో నోటీసు అంటిస్తున్న అపార్ట్మెంట్ సెక్రటరీ నరహరి గారిని చూసి, బేస్ మెంటులో వాకింగ్ చేస్తున్న వరాహమూర్తిగారు ఆసక్తిగా వచ్చి ‘ఏమిటండీ ..ఏదో అంటిస్తున్నారు ? ‘ అని అడిగితే ‘ఇక్కడేమీ కొంపలు అంటించడం లేదు లెండి .. జస్ట్ కాయితాన్నే అంటిస్తున్నాను .. అదీ నోటీసు బోర్డులో ‘ అని తనేసిన జోకుకి తనే గెట్టిగా నవ్వేసుకుంటూ వెళ్ళిపోయేడు నరహరి.

ఒళ్ళు మండి ‘ఇప్పుడీ నోటీసు అంటించేవుగా ..ఇంక వెళ్లి కొంపలంటించుకో ‘అని మనసులోనే తిట్టుకుంటూ నోటీసు బోర్డు వేపు చూసేడు వరాహమూర్తి . అపార్ట్మెంట్ అసోసియేషన్ కి వచ్చే ఆదివారం ఎన్నికలట .. అదీ సారాంశం . క్రితం రెండేళ్ల నుంచీ ఈ నరహరే సెక్రటరీ గా ఉన్నాడు , ఈసారి కూడా అతను ఖచ్చితంగా పోటీ చేస్తాడు, ఈసారి మటుకూ వీడిని చచ్చినా గెలవనియ్యకూడదు , అసలు పోటీకే అడ్డుపడాలి ఎలాగైనా అనుకున్నాడు వరాహమూర్తి .

దాదాపు పాతిక దాకా అపార్టుమెంట్లున్న ఆ ‘పీస్ ఫుల్ నెస్ట్’ అపార్ట్మెంట్ లో అసోసియేషన్ పదవి అంటే డబ్బుల విషయం లో పెద్దగా లాభం లేకపోయినా, చిన్న చిన్న విషయాలలో తెగ పరపతి ఉపయోగించొచ్చు .. అంటే అసోసియేషన్ కి ప్లంబర్ ని నియమించడం దగ్గరినుంచీ , సెక్యూరిటీ ఏజెన్సీ వరకూ బోలెడు విషయాల్లో నిర్ణయాల్ని ప్రభావితం చేయచ్చు , కుదిరితే ఎంతో కొంతడబ్బూ చేసుకోవచ్చు మరి.

ఏతావాతా అందరూ అనుకుంటున్నది ఈసారి మటుకు ఎలాగైనా ఇప్పుడున్న సెక్రటరీని తీసేసి కొత్త సెక్రటరీని ఎన్నుకోవాలని !

అనుకున్నట్టే ఆ ఆదివారం ఉదయం పదింటికి అపార్టుమెంటు బేస్ మెంటులో సర్వసభ్య సమావేశం మొదలైంది . ముందుగా అందరికీ పేపర్ ప్లేట్లలో బూందీ , ప్లాస్టిక్ కప్పుల్లో టీ ఇచ్చేక నరహరి అన్నాడు ‘నేను గత రెండేళ్ల నుంచీ ఈ అపార్టుమెంటు బాధ్యతలు చూసేను , నేను చేసిన పనులు మీలో కొంతమందికి నచ్చి ఉండొచ్చు , కొంత మందికి నచ్చకపోయి ఉండొచ్చు .. కానీ అందరినీ కలుపుకుపోయేందుకు నా ప్రయత్నం మటుకు నేను చేసేను .. మన అపార్టుమెంట్ బై లాస్ ప్రకారం ప్రతి ఏడాదీ ఎలక్షన్ పెట్టుకోవాలి అని రాసుకున్నాం .. కాబట్టి .. ఇదిగో ఈ మీటింగు పెట్టాల్సి వచ్చింది .. మనం ఎలాగ పెద్ద జనాభా కూడా లేము కాబట్టి చిట్టీలు , ఓటింగు స్లిప్పులూ లాంటివి వేరే అక్కర్లేకుండా జస్టు ఎవరికి ఓటేస్తారో చేతులెత్తి చెబితే చాలు..అన్నట్టు ఈసారి కూడా నేను పోటీ చేస్తాను..ఇప్పుడు పది గంటలైంది .. పదకొండింటికి ఎవరెవరు పోటీ చేస్తున్నారో చెబితే వెంటనే ఎలక్షన్ పెడదాం ‘

వరాహమూర్తికి ఈసారి నేను పోటీ చేస్తేనో అనుకున్నాడు .. కానీ తనకి ఎంత మంది ఓట్లేస్తారు ? అనుకుంటూ ఆలోచించడం మొదలెట్టేడు

నాలుగో ఫ్లోర్ లో ఉండే మనీష్ అగర్వాల్ ‘ఈసారి నేను సెక్రటరీ గా పోటీ చేస్తాను’ అని హిందీలో అంటే వెంటనే అపార్ట్మెంట్ లోని జనాలంతా తెగ చప్పట్లు కొట్టేసి , ఆ మనీష్ అగర్వాల్ దగ్గరికెళ్లి కంగ్రాట్యులేషన్స్ అంటూ అతని చెయ్యట్టుకుని తెగ ఊపేసేరు .

భద్రకుమార్ అనే అతను వరాహమూర్తిని అడిగేడు , ‘మీరు పోటీ చెయ్యొచ్చుగా .. మీలాగే నాకు కూడా ఆ నరహరి అంటే అసహ్యం… ఎలాగైనా ఓడించండి ‘

‘గొప్పోడివయ్యా బాబూ .. మా క్యాస్ట్ వాళ్ళు ఈ అపార్టుమెంట్లో చాలా తక్కువమంది ఉన్నారు .. నాకు గెలిచేన్ని ఓట్లొస్తాయని నమ్మకం లేదు..అదేదో నువ్వే పోటీ చెయ్యొచ్చుగా ‘ అన్నాడు వరాహమూర్తి

‘నేనూ , నరహరి ఒకే క్యాస్ట్ అండి .. మా కులపోడి మీద నేనే పోటీ చేస్తే బావుండదు కదా ..అందుకే మీకు మద్దతు ఇస్తాను ..కాపోతే నేను మీకు ఓటేసినట్టు బయటకి చెప్పకూడదు ‘ అని భద్రకుమార్ అంటే ‘మీరూ మీరూ ఒకటే కులం అయినప్పుడు నువ్వు నాకే ఓటెయ్యాలని ఎక్కడుంది ? లోపాయికారీగా నువ్వా నరహరకే ఓటేసి మీ ఇద్దరూ కలిసి నన్నెదవని చెయ్యాలని ప్లానేసుండచ్చుగా ‘ అని వరాహమూర్తి బదులిచ్చేడు

‘పోనీ .. మనం ఇద్దరం ఆ మనీష్ అగర్వాల్ ని గెలిపిస్తేనో ?’ అన్నాడు భద్రకుమార్

‘ఒద్దు .. నాకు హిందీ వాళ్లంటే గిట్టదు .. ఆ మధ్యేప్పుడో అతగాడు లిఫ్ట్ లో కనిపిస్తే ‘హలో .. ఆప్ కైసే హై ?’ అని అడిగితే ‘అచ్చే హై ‘ అన్నాడు తప్ప తిరిగి ‘ఆప్ కైసే హై ‘ అనలేదు .. అలాంటి ఒళ్ళు పొగరు మనిషి కి ఛస్తే ఓటెయ్యను ‘ అన్నాడు వరాహమూర్తి

‘పోనీ.. అదిగో ఆ మొదటి ఫ్లోరులో ఉండే ఆనందరావుగారిని అడుగుదాం .. ‘ అని భద్రకుమార్ ‘ఏవండీ ఆనందరావు గారూ .. ఈసారి మీరు పోటీ చెయ్యొచ్చుగా ‘ అని అడిగితే ‘భలేవారే .. మా ఆవిడ క్యాస్టూ ఆ నరహరి గారి క్యాస్టూ ఒకటే .. వాళ్ళ క్యాస్టు వాడి మీద పోటీ చేసేనంటే ఇంక మా ఇంట్లో కురుక్షేత్రమే ‘ అన్నాడా ఆనందరావు

‘ఎలాగూ ఇంటర్ క్యాస్టు పెళ్లి చేసుకున్నారు కదా .. ఇంకా క్యాస్టు ఫీలింగేమిటండీ ‘ అని వరాహమూర్తి అడిగితే ‘భలే వారే .. మా ఆవిడ ఏదో నా ఖర్మ కాలి నాతో ప్రేమలో పడి, పెళ్ళికొప్పుకుంది గానీ, అసలు నన్ను పెళ్లి చేసుకోడానికి ముందు పెట్టిన కండిషను “రేప్పొద్దున్న పిల్లలు పుడితే వాళ్ళని తన క్యాస్టు వాళ్ళకే ఇచ్చి పెళ్లి చెయ్యాలి” అని నా చేత ఓ ప్రామిసరీ నోటు కూడా రాయించుకుందండీ బాబూ ‘ అన్నాడా ఆనందరావు

ఈలోపులో మనీష్ వచ్చి ‘ఈసారి మీరు నాకే ఓటు వెయ్యాలి ‘ అని దణ్ణం పెడితే , ‘తప్పకుండా .. మా అందరి ఓట్లూ మీకే ‘ అన్నాడు వరాహమూర్తి . అవునవునని తలలూపేరు ఆనందరావు, భద్రకుమారు!

‘ఏమిటి రచయిత గారూ .. నేనెందుకు ఎవ్వరినీ నాకు ఓటెయ్యమని అడగడం లేదు అనుకుంటున్నారా ‘ అని నరహరి నన్ను అడిగితే , ‘ .. మన తెలుగాళ్ళు ఓటెయ్యాలంటే కులం చూస్తారు గానీ గుణం చూడరు కదా .. ఈ అపార్ట్మెంట్లో ఎక్కువమంది మీ కులం వాళ్ళే ఉన్నారు… కాబట్టి ఇందులో వేరేగా అనుకోడానికేముంది’ అన్నాను

‘బానే పట్టారు తెలుగు ఓటరు నాడి .. ఎలాగూ నేనే గెలుస్తాననే శుభవార్త మీరు అన్యాపదేశంగా అన్నారు కాబట్టి , మీకో ఉచిత సలహా ఇస్తాను ‘ అన్నాడు నరహరి

‘ఏమిటో ఆ ఉచిత సలహా ?’ అన్నాను

‘ఈ కధ పేరు “ఎన్నికలు” అని కాకుండా “ఎన్నికులం” అని పెట్టండి .. మన తెలుగాళ్ళకి సరిగ్గా సరిపోతుంది ‘ అని అంటూ ‘ఇదిగో పదకొండయ్యింది .. ఇంక మన అపార్ట్మెంట్ సెక్రటరీకి ఎన్నికలు మొదలెడదాం .. ఆ మనీష్ కి ఓటేసేవారు చేతులెత్తండి .. ‘ అంటూ వెళ్ళిపోయేడు నరహరి!

కంభంపాటి కథలు-2 – ‘చుట్ట’పు చూపు

రచన: కంభంపాటి రవీంద్ర

‘పూర్వం రోజుల్లో మా అక్కా వాళ్ళ కుటుంబం శెలవులకి హైదరాబాద్ వచ్చినప్పుడు అందరం కలిసి భలే సరదాగా గడిపేవాళ్ళం కదండీ. ఇల్లంతా చాలా సందడిగా ఉండేది’ అంది రాధిక.
ఆఫీసు నుంచొచ్చి బాత్రూంలో కాళ్ళూచేతులూ కడుక్కుంటున్న వాళ్ళాయన శ్రీధర్ ’మీ అక్కా వాళ్ళు గుర్తొస్తున్నారా? ఈ ఏడాది శెలవులకి వాళ్ళని ఇక్కడికి రమ్మని ఫోన్ చేయాల్సింది. ఇప్పటికైనా ఏమొచ్చింది. వాళ్ళకోసారి ఫోన్ చేసి పిలవొచ్చుగా ?. వద్దులే. మీ బావగారికి నేనే ఫోన్ చేస్తానుండు’ అన్నాడు
‘ఏమక్కర్లేదు. వాళ్ల్లు హైదరాబాద్ లోనే ఉన్నారు. కాపోతే మనకి ఏమీ చెప్పలేదు. ఇందాక కూకట్ పల్లి రైతు బజారుకి వెళ్తూంటే చూసాను. రమ్య, వాళ్ళాయన, పిల్లలు అందరూ తెగ నవ్వేసుకుంటూ మంజీరా మాల్ లో కెళ్తున్నారు. ఈ ఊరు వచ్చినట్టు కనీసం మనకి చెప్పను కూడా లేదు’ అంది రాధిక ఏడుపు మొహంతో !
‘ఏమో. వాళ్లకేం ఇబ్బంది ఉందో. మనది చిన్న ఫ్లాట్ కదా. బహుశా మనల్ని ఇబ్బంది పెట్టడం ఎందుకని వాళ్ళు వచ్చి ఉండరు’ అన్నాడు శ్రీధర్
‘భలే చెబుతారండీ. పదిహేనేళ్ళనుంచీ ఇదే ఫ్లాట్ లో ఉంటున్నాం. మూడేళ్ళక్రితం దాకా ప్రతి ఏడాదీ వచ్చేవారు కదా. అప్పుడు లేని మొహమాటం ఇప్పుడెందుకు ?’ బాధగా అంది
‘అదే చెబుతున్నాను. అప్పుడు లేని ఇబ్బంది ఇప్పుడెందుకో తెలీనప్పుడు బాధపడి ఏం ప్రయోజనం ? ఈసారెప్పుడైనా కలిసినప్పుడు మాటల్లో మెల్లగా కనుక్కోడానికి ప్రయత్నించు. లేదా ఈ విషయం ఇంతటితో వదిలెయ్యి’ అంటూ భోజనానికి కూర్చున్నాడు శ్రీధర్
‘మీకు చెప్పడానికి సులువుగానే ఉంటుంది. “ఇంతటితో వదిలేయ్ అని.” . కానీ నా సొంత అక్క ఇలా మనూరొచ్చి కనీసం తెలియపరచకపోతే బాధగా ఉంటుంది కదా’ అంది రాధిక అన్నం వడ్డిస్తూ
‘నిజమే. కాదనను. కానీ ఒకటే అనుకో. మనం మనవైపు నుంచి ఏ తప్పూ లేకుండా వాళ్ళని బాగానే చూసుకున్నాం. అయినా వాళ్ళు మన ఊరొచ్చి కూడా మనకి చెప్పలేదంటే. ఏం చేస్తాం. వాళ్లకేం ఇబ్బందులున్నాయో మరి. ఆ వచ్చిన వాళ్ళు జాగ్రత్తగా తిరిగెళ్లాలని మనసులో దేవుడికి దణ్ణం పెట్టుకో.’ అన్నంలో దోసావకాయ కలుపుకుంటూ శ్రీధర్ అంటే, రాధిక ఇంక ఏమ్మాట్లాడలేదు.

**********************

ఆ రాత్రి దసపల్లా హోటల్ సూట్ రూములో హాయిగా పిల్లలతో కూర్చుని టీవీ చూస్తున్నరమ్యతో వాళ్ళాయన వెంకట్ అన్నాడు ‘మనం ఇందాకా అనవసరంగా వెళ్ళేమేమో ఆ మంజీరా మాల్ వేపు. ఎక్కడ మీ రాధికా, వాళ్ళాయన కనిపిస్తారేమోనని తెగ టెన్షన్ పడ్డాను’
‘మీరు మరీనండి. మా మరిదిగారేమైనా మీలాగా మాంఛి ఆఫిసర్ ఉద్యోగం వెలగబెడుతున్నాడేంటీ ? ఆఫ్టరాల్ ఓ ఫైనాన్స్ కంపెనీలో క్యాషియర్. అంతే. మాల్ మొహం తెలిసిన మొహాలేనా అవి ?. పైగా వాళ్ళింటికెళ్ళేమంటే వాళ్ళనీ మనతో తిప్పాలి. మనకదో ఖర్చు.’ అని రమ్య విసుక్కుంటే, వెంకట్ అన్నాడు ’నిన్ను చూస్తే చాలా ఆశ్చర్యంగా ఉంది. ఇన్నేళ్లూ వాళ్ళింటికే వెళ్ళేవాళ్ళం. అలాంటిది ఇప్పుడలా తీసిపడేస్తావేమిటి ?’
‘ఓ రాకెట్ పైకెళ్తూ ఉంటే అనవసరమైనవి ఒక్కొక్కటీ వదిలేస్తూ పైకెగురుతుంది. మనం కూడా జీవితంలో పైకెదుగుతున్నప్పుడు ఇలాంటి పనికిమాలిన చుట్టరికాలు వదిలిపడేయాలి. ఆ దేవుడి దయవల్ల మీరో పెద్ద ఆఫీసరైయ్యారు. అలాంటప్పుడు మీకో లెవెలుండాలి కదా. హైదరాబాద్ వెళ్ళేం. దర్జాగా దసపల్లా హోటల్లో ఉన్నాం అంటే బావుంటుందా లేక కూకట్ పల్లి రైతు బజారు వెనక సందులో ఉన్న మా తోడల్లుడి రెండు బెడ్ రూం అద్దింట్లో ఉన్నాం అంటే బావుంటుందా ?’ అడిగింది రమ్య
నిజమేనన్నట్టు తలపంకించి ఊరుకున్నాడు వెంకట్ !

*****************

ఆ తర్వాత రెండు రోజులూ రాధిక తనకేమైనా రమ్య వాళ్ళూ ఫోన్ చేస్తారేమో, ఇవాళ మీ ఇంటికొస్తాం అని చెబుతారేమో అని చాలా ఆత్రుతగా ఎదురుచూసింది. రమ్య నుంచి తనకే ఫోనూ రాలేదు. ఆ రాత్రి మళ్ళీ భర్త తో చెప్పింది ’మా అమ్మా, నాన్నా పోయింతర్వాత తనే నాకన్నీ అనుకున్నా. చూసారా. కనీసం ఈ ఊరొచ్చి మనకి ఫోన్ కూడా చెయ్యలేదు. పైకి ఏడవలేదు కానీ ఏడుపొచ్చేస్తూంది’

‘నీకు ఏడుపొచ్చిందనుకో. మనస్ఫూర్తిగా ఏడ్చెయ్యి, నేనేమీ ఆపను . హాయిగా నవ్వగలగడం, మనస్ఫూర్తిగా ఏడవడం కన్నా విలువైన ఆస్తులు లేవని నా అభిప్రాయం’ అన్నాడు శ్రీధర్
కాసేప్పటి తర్వాత కళ్ళు తుడుచుకుంటూ నవ్వుతూ ’హమ్మయ్య. ఇప్పుడు మనసులో దిగులు తగ్గి హాయిగా ఉంది’ అంది రాధిక
***************

సికింద్రాబాద్ రైల్వే స్టేషన్. రాత్రి ఏడవుతూంది. వెంకట్ తెగ కంగారుగా జేబులన్నీ వెతికేసుకుంటున్నాడు. రమ్య మొహం పాలిపోయివుంది.
‘అంత కేర్లెస్ గా ఎలా ఆటో దిగేరండీ?. టిక్కెట్లు, ఫోను, మీ క్రెడిట్ కార్డులు అన్నీ ఆ క్యాష్ బ్యాగులో ఎందుకెట్టేరు ? అదేమైనా కూరల బుట్టా ? అన్నీ వెరైటీలు ఒకే చోట గుమ్మరించడానికి ?’ అంటూ ఏడుపు మొహం పెట్టుకుని అడిగింది రమ్య
‘అసలు దీనికి నువ్వే కారణం మమ్మీ. హాయిగా స్టేషన్ దాకా క్యాబ్ లో వస్తూంటే నువ్వే మధ్యలో ఆ పారడైజ్ దగ్గర బిర్యానీ పాకెట్ అంటూ అక్కడ దింపించి, అక్కణ్ణుంచి పక్కనే అంటూ ఆటో ఎక్కించేవు. ఇప్పుడా ఆటోవాడు మన కాష్ బాగ్ తో ఎటో వెళ్ళిపోయేడు’ అంటూ ఇంతెత్తున రమ్య కూతురు దివ్య ఎగిరితే నిజమేనన్నట్టు తలూపేడు వెంకట్
‘అవును అందరూ నన్ను చూసి ఏడవండి. తర్వాత ఏం చెయ్యాలో మటుకూ ఆలోచించొద్దు’ అని రమ్య అంటే ’చేసేదేముంది. మీ చెల్లెలింటికి ఫోన్ చేసి విషయం చెబుదాం. కొంచెం డబ్బులిస్తే ఊరెళ్ళిన వెంటనే తిరిగి పంపిద్దాం’ అని వెంకట్ అన్నాడు
‘అసలు మిమ్మల్ని ఆఫీసర్ చేసిన ఆ మహానుభావుడికి దణ్ణమెట్టాలి. కొంచెం బుర్ర వాడండి. ఇప్పుడందరం వెర్రి మొహాలేసుకుని క్షమించండి తప్పైపోయింది అంటూ వాళ్లకి చెబుతామా ఏమిటి ?. మీరొక్కరే ఆఫీసుకొచ్చినట్టు. ఇక్కడ మీ పర్సు పోయినట్టు, అబద్ధమాడి మా మరిది దగ్గర డబ్బులుచ్చుకోండి. ఆ తర్వాత మన పాట్లేవో మనం పడదాం’ అంది రమ్య
‘మరి అంతదాకా మీరెక్కడ ఉంటారు?’ అని వెంకట్ అడిగితే ’ఏం చేస్తాం. నేనూ పిల్లలూ ఏ ఆటో వెనకో నుంచుంటాం అతనెళ్ళిపోయేదాకా’ అంది రమ్య

***************

వెంకట్ తన తోడల్లుడైన శ్రీధర్ కి ఫోన్ చేసి’ఇలా ఏదో ఆఫీస్ పని మీద హైదరాబాద్ వస్తే డబ్బులు పోయేయని, కొంచెం స్టేషన్ దగ్గరికొచ్చి ఓ పదివేలు సర్దితే ఊరెళ్ళిన వెంటనే పంపిస్తానని చెబితే ’అయ్యో తప్పకుండా’ అంటూ, శ్రీధర్ వెంటనే బయల్దేరేడు.
‘మా అక్క ఆ పక్కనే ఎక్కడో దాక్కుని ఉంటుంది. దాని మొహం చూడాలని ఉంది. నేనూ వస్తాను.’ అని రాధిక పిల్లల్ని పక్క ఫ్లాట్ లో వాళ్ళకి అప్పజెప్పి శ్రీధర్ తో స్టేషన్ కి బయల్దేరింది.
స్టేషన్ బయట వెంకట్ ని దూరం నుంచి చూసిన రాధిక బైక్ దిగి ’మీరు వెళ్ళండి. ఏమవుతూందో నేను దూరం నుంచి చూస్తూంటాను. అతను వెళ్లిపోయిన తర్వాత నా సెల్ కి ఫోన్ చెయ్యండి. నేను వచ్చేస్తాను’ అంది
బైక్ దిగిన రాధిక రోడ్డుకి అవతలవేపు అన్నివైపులా చూసుకుంటూ గబగబా నడుస్తూంటే దూరంగా ఓ ఆటో వెనకనుంచి పిల్లలతో దాక్కుని, వెర్రిమొహం వేసుకుని దూరంగా మాట్లాడుకుంటున్న శ్రీధర్, వెంకట్ ని చూస్తున్న రమ్య కనిపించింది. రమ్య కంటపడకుండా ఆ షాపుల రద్దీలో వాళ్ళవేపు రాధిక నడుస్తూంది, అలా దాక్కుని దాక్కుని చూస్తున్న రమ్యని చూస్తూంటే నవ్వొస్తూంది తనకి.
*****
షకీల్ కి ఆ సాయంత్రం నుంచి ఒక్క గిరాకీ కూడా తగల్లేదు. ఎవడైనా ఆటో ఎక్కుతాడని చూస్తూంటే ప్రతీ ఒక్కడూ ఓలా, ఊబరు, మరీ కాదంటే మెట్రో, తప్ప తన ఆటో కేసి ఎవ్వడూ చూడ్డం లేదు. ఒక్క గిరాకి తగిల్తే చాలు, ఇంటికెళ్లి పడుక్కోచ్చు, సాయంత్రం నుంచి ఇక్కడే ఎండలో ఉండిపోయేననుకుంటూ, చేతిలో ఉన్న చుట్ట చిరాగ్గా విసిరేస్తే అది కాస్తా ఆ పక్కనే నుంచునున్న ఎద్దుకి తగిలి చిరాగ్గా కాస్త ఆటో వెనక్కి జరిగి, ఒక్కసారి బర్రున అంత పేడ వేసేసింది. తన చీర మీద ఆ పేడంతా పడేసరికి, ఏడుపొచ్చేసింది రమ్యకి.
‘ఛీ ఛీ. అమ్మ చీరంతా బఫెలో పాట్టీ’ అంటూ పిల్లలు దూరంగా జరిగేసరికి, బలవంతంగా కన్నీళ్లు ఆపుకుంటున్నరమ్యతో ’ఫర్వాలేదక్కా! ముందు ఆ షాపు దగ్గిరికెళ్ళి నీళ్లు తీసుకొస్తాను. కడుక్కుని, ఆ తర్వాత ఏడుద్దువు’ అని అంటున్న రాధికని చూసి ఎందుకేడవాలో కూడా తెలీని ఓ విచిత్రమైన స్థితిలో ఉండిపోయింది రమ్య !

కంభంపాటి కథలు 1 – ఆశ

రచన: రవీంద్ర కంభంపాటి..

“అమ్మా తలుపేసుకో “ అంటూ వెళ్ళిపోతున్న సుభాష్ తో “జాగ్రత్త గా వెళ్ళిరా “ అని చెప్పేలోపే ఏదో ఫోను మాట్లాడుకుంటా వెళ్ళిపోయేడు . అయినా నా చాదస్తం కాకపోతే నా మాట వినేదెవరు ఈ ఇంట్లో ? మళ్ళీ సాయంత్రం నాలుగింటిదాకా ఒక్కదాన్నీ ఉండాలి. అసలే ఊరవతల ఎక్కడో విసిరేసినట్టుండే ఈ విల్లాల్లో “ఎలా ఉన్నారండీ “ అని పలకరించే దిక్కుండదు .
ఇంట్లో కొడుకూ , కోడలూ , మనవలూ అందరూ ఉన్నా కూడా లేనట్టే ఉంటుంది, ఎవరి ఫోను , టాబ్లెట్లలో వాళ్ళు బిజీ గా ఉంటారు . “మీరు కూడా ఫేస్బుక్, వాట్సాప్ చూడడం నేర్చుకోండత్తయ్యా .. అప్పుడు లైఫ్ ఈజీగా టైంపాస్ చెయ్యొచ్చు “ అంటుంది నా కోడలు భార్గవి , కానీ అవన్నీ నా మనసుకి సరిపడవు మరి . ఐదేళ్ల క్రితమే రిటైరయ్యేను , చిన్నప్పట్నుంచీ ఎప్పుడూ ఏదో పని చేసుకోవడమే నాకలవాటు, కానీ ఇలా కాళ్ళూ , చేతులూ కట్టి పారేసినట్టు ఈ ఊరవతల ఉండలేకపోతున్నాను .
“రెండు కోట్లు పెట్టి కొన్నాము . ఇంత పెద్ద ఇంట్లో హాయిగా ఉండడానికేం “ అంటాడు నా కొడుకు , కానీ ఎవ్వరూ మాట్లాడ్డానికి లేనప్పుడు ఇల్లైతేనేం ..శ్మశానమైతేనేం . అన్నట్టు నాకీమధ్య ఈ ఒంటరితనం మూలాన్ననుకుంటా, జీవితం మీద ఆశ పోయి “పోనీ చచ్చిపోతేనో “ అనే ఆలోచనలూ వస్తున్నాయి !
నా ఆలోచనల్లో నేనుండగా , ఎవరో తలుపు కొట్టిన శబ్దం వినిపిస్తే వెళ్లి తలుపు తీసి చూసేను , ఇద్దరు పిల్లలు ఉన్నారు. మాసిపోయిన బట్టలూ , వెర్రి చూపులూ చూస్తున్న ఆ పిల్లలు ఇంత ఖరీదైన మా కమ్యూనిటీ లోకి ఎలా వచ్చేరా అని ఆశ్చర్యపోతూ , “ఎవరు మీరు?” అని గట్టిగా అడిగేను .
కోపంగా ఉన్న నా మొహం చూసిన చిన్నవాడు, మూడేళ్లుంటాయేమో , ఏడుపు మొహం పెట్టేసేడు . వాడి కన్నా కాస్త పెద్దగా ఉన్న పిల్ల , వాడిని వెంటనే ఎత్తుకుని “నీళ్లు రావట్లేదండీ “ అంది
“నీళ్లు రాకపోవడమేమిటి ?. ఎక్కడ నుంచొచ్చేరు ?” అని అడిగితే, భయపడుతూ పక్క విల్లా వేపు చూపించింది . విషయం ఏమిటో కనుక్కుందామని మా ఇంటి తలుపేసి , చెప్పులేసుకుని ఆ పిల్లలతో పాటు పక్కింటి వేపు నడిచేను . నాకు తెలిసి ఆ ఇల్లు ఎప్పుడూ ఖాళీగా ఉంటుంది , మరి వీళ్ళెక్కడినుంచొచ్చేరు?
తలుపు దగ్గిరగా వేసుంది , “అమ్మా ఈవిడొచ్చేరే “ అంటూ ఆ పిల్ల తలుపు కొడితే మెల్లగా తలుపు తీసిందావిడ . నీరసంగా ఉందా అమ్మాయి , ఓ పాతికేళ్ళు ఉంటాయేమో , మొహం మటుకూ కళగా ఉంది . “నీళ్లు రావట్లేదు “ అంది తలొంచుకుని .
“మీరెవరు ? ఈ ఇంట్లోకి ఎలా వచ్చేరు ?” అనడిగేను
“సాయంత్రం ఆళ్ళొస్తారు ..చెబుతారండి “ అంది
“వాళ్లెవరు “ అడిగేను.
తలెత్తకుండా “ఆళ్ళు చెబుతారండీ “ అని “కొంచెం నీళ్లు ఎలా వస్తాయో చెప్పరా ? పిల్లలు దాహం అంటున్నారు “ అంది
ఇంట్లోకెళ్ళి చూసేను, ఎక్కడా ఏ టాపులోనూ నీళ్లు రావడం లేదు . ఇంటర్ కాం లో విల్లా మెయింటెనెన్సు కి ఫోన్ చేసి , విషయం చెబితే , వాళ్ళు ఆ విల్లా తాలూకా వాల్వు విప్పారు . ఓ పది నిమిషాలకి నీళ్లు రావడం మొదలెట్టేయి .
“నువ్వంటున్న “ఆళ్ళు ” రాగానే నన్ను కలవమని చెప్పు“ అనేసెళ్లిపోయేను
మధ్యాహ్నం ఒంటి గంటవుతూంటే , మళ్ళీ కాలింగు బెల్లు మోగింది . తలుపు తీసి చూసేసరికి, ఎవరో భార్యాభర్తలున్నారు . సఫారీ సూటేసుకుని ఆయన , ఒళ్ళంతా నగలతో ఆవిడా చాలా దర్పంగా ఉన్నారు .
“పక్కనున్న విల్లా గురించి మాటాడ్డానికి ఒచ్చేమండి.. మెయిన్ రోడ్లో ఉన్న సూర్య ఫైనాన్స్ కంపెనీ మనదేనండి “ అన్నాడాయన.
లోపలి రానిచ్చేను , సోఫాలో కూచుంటూ చెప్పేడాయన “అక్కడున్నోళ్లు మా వోళ్ళేనండీ “
“మా వోళ్ళే అంటే ?” అడిగేను
“మా లేడీస్ మాట్లాడతారండి మీతో “ అని బయటికెళ్ళేడు
అతను వెళ్ళగానే ఆవిడ మొహమాటంగా చెప్పింది “మాకు పిల్లలు పుట్టరంట .. డాక్టర్ గారు ఏదో సరోగసీ వైద్యం అన్నారు .. అందుకే ఈవిడ మా బిడ్డని మోస్తుంది .. ఊరికినే కాదులెండి ..బిడ్డని మోసినన్నాళ్ళు నెలకి పాతిక వేలు, ఉండడానికి ఇల్లు , ఆవిడకి , పిలల్లకి తిండి కూడా పెడుతున్నాం”
నేనేం మాట్లాడలేదు . కొంచెం అప్పుడప్పుడు ఆ ఇంటి మీద కన్నేసి ఉంచమనీ , తొమ్మిది నెలల అద్దె ముందే కట్టేసేమనీ చెప్పి వాళ్ళెళ్ళిపోయేరు .
ఆ అమ్మాయి పేరు రూప అట , పెద్దకూతురు రమ్య , కొడుకు పేరు కృష్ణ అట, వాళ్ళాయన కి రమ్యకృష్ణ పిచ్చట , అందుకే పిల్లల పేర్లు ఇలా పెట్టించేడు ! మధ్యతరగతి కుటుంబం పిల్ల , ప్రేమలో పడి లేచిపోయిచ్చిందట , మొగుడు ఎక్కడో ఎలక్ట్రీషన్ గా పని చేస్తున్నాడు . కుటుంబం గడవక ఈ బిడ్డ ని మోయడానికి ఒప్పుకుంది. ఏమైతేనేం .. కనీసం నాకు మాటాడుకోడానికో తోడు దొరికింది !
నాకు ఆ పిల్లలిద్దరూ బాగా మచ్చికైపోయేరు , ఏదో నాకు తోచిన చదువు చెప్పేదాన్ని . రూప ని సాయంత్రం పూట నాతో పాటు అలా వాకింగ్ కి తీసుకెళ్ళేదాన్ని. ఎక్కువగా మాటాడేది కాదు , ఏదో ఒక విధమైన నిస్పృహ కనిపించేది ఆ అమ్మాయి లో .
ప్రతి నెల మొదటి తారీకు రోజు మటుకు ఆ అమ్మాయి మొగుడు సఫారీ సూటాయన దగ్గిర పాతిక వేలు తీసుకోడానికొచ్చేవాడు, కాసేపు పిల్లల తో ఆడుకుని వెళ్లిపోయేవాడు .
మధ్యాన్నం పూట తలుపు శబ్దం విని తలుపు తీస్తే , ఆ చిన్న పిల్ల వచ్చి “మా అమ్మ అన్నం తినకుండా ఏడుస్తూందండి “ అని చెప్పింది . ఏమిటా అని కనుక్కునేసరికి , ఆ ఎలక్ట్రీషన్ వెధవ దేంతోనో లేచిపోయేడట . ఆ అమ్మాయిని ఊరుకోబెట్టి , ధైర్యం చెప్పి , నాలుగు ముద్దలు బలవంతంగా తినిపించి వచ్చేసేను . మళ్ళీ ఒక్కతీ ఉంటే ఏం అఘాయిత్యం చేస్తుందోనని ఆ రోజుకి రూపనీ , పిల్లల్నీ మా ఇంట్లోనే ఉండమని తీసుకొచ్చేను .
సాయంత్రం వచ్చిన మా కోడలు రూప వేపు ఓ చూపు పారేసి తన గదిలోకెళ్ళిపోయింది , రాత్రి నా కొడుకు అడిగేడు “ఇంత ఖర్చు పెట్టి ఇంత మంచి ఇల్లు కొనుక్కుంది , ఇలాంటి అలగా జనాన్ని రానివ్వడానికా చెప్పు “ అని . ఆ రాత్రి మాత్రం నిజంగా చావాలనిపించింది, వీణ్ణి చిన్నప్పటినుంచీ ఎంత కష్టపడి పెంచేనో, ఏ స్థాయి నుంచి ఈ స్థాయికి వచ్చేమో నాకు తెలుసు , వాడికీ తెలుసు , కానీ ఏమీ తెలీనట్టు నటిస్తున్నాడంతే !
రోజులు గడుస్తున్నాయి , పిల్లలు , మనవలు ఆఫీసులకి , స్కూళ్ళకి వెళ్ళగానే పక్క విల్లా వేపు నా అడుగులు పడిపోతున్నాయి . రూప , తన పిల్లల తో గడుపుతూ, వాళ్లకి అవీ , ఇవీ చేసిపెడుతూంటే , ఏదో నా సొంత కూతురికి , మనవలకి చేసిపెడుతున్నట్టుంది . ఆ పిల్లలు కూడా అమ్మమ్మ గారండీ అంటూ పిలవడం మూలాన కావచ్చు !
తొమ్మిదో నెల నిండుతూంది రూపకి , వారం రోజులుగా రెండు పూటలా వచ్చే క్యారేజీ రావడం మానేసింది . నేనే తనకి , పిల్లలకి వంట చేసి పెడుతున్నాను , ఆ సఫారీ సూటాయన కోసం ఫోన్ చేస్తూంటే ఫోన్ స్విచ్చాఫ్ వస్తూంది . సిగ్గు విడిచి మా అబ్బాయిని “ఒరే కొంచెం ఊళ్లోకి వెళ్ళినప్పుడు ఆ సూర్య ఫైనాన్స్ కంపెనీ కి వెళ్లి ఈ అమ్మాయి విషయం చెప్పు , వాళ్ళు ఈ మధ్య ఇటువైపు రావడం మానేసేరు “ అంటూ అడిగితే , వాడు “ఫైనాన్స్ కంపెనీ అన్నా తర్వాత లక్ష పనులు , లక్షన్నర ఇబ్బందులూ ఉంటాయి , రోజూ రెండు పూటలా క్యారేజీ పంపుతూ కూర్చోడానికి వాళ్ళేమైనా దాన్లాగా , నీలాగా ఖాళీ గా ఉంటారనుకున్నావా ?” అన్నాడు , పక్కనే ఉన్న నా కోడలు “ఇప్పుడా ఫైనాన్స్ కంపెనీ ఆయన వైఫ్ కి సొంతంగా ప్రెగ్నెన్సీ వచ్చిందేమో .. అందుకే వీళ్ళని పట్టించుకోవడం లేదు.. అయినా అత్తయ్యా మీరెక్కువగా వాళ్ళతో కమ్యూనిటీ లో తిరుగుతున్నారట కదా .. ధీరజ్ వాళ్ళావిడ ఇందాక ఫోన్ చేసి ఒకటే నవ్వు “ అంటూ నవ్వేసింది . “నువ్వు కూడా వాళ్ళతో తిరగడం మానెయ్యి, లేకేపోతే అనవసరంగా మన నెత్తికి చుట్టుకుంటుందంతా“ అనేసి లోపలికెళ్లిపోయేడు
మర్నాడు ఉదయం ఏడవుతూంటే తలుపు కొట్టేడు ఆ కృష్ణ గాడు . “ఏమైందిరా అని అడిగితే .. మా అమ్మ ఏడుస్తూందండి .. మిమ్మల్ని రమ్మంది “ అని వెక్కుతున్నాడు
గాభరాగా వాళ్ళింటికి పరిగెత్తితే అర్ధమైంది ., రూప కి నొప్పులు మొదలయ్యేయి , నీరు వదిలేసింది . వెంటనే విల్లా సెక్యూరిటీకి ఫోన్ చేసి అంబులెన్సు తెప్పించి , ఆసుపత్రికి తీసుకెళ్ళేను . అదృష్టం కొద్దీ ప్రసవం బాగానే జరిగింది , పిల్లాడు చూడ్డానికెంత బాగున్నాడో !
అప్పుడు గుర్తొచ్చింది .. ఆ సఫారీ సూటాయనకి ఫోన్ చేసి చెబుదామని గబ గబా నడుచుకుంటూ రిసెప్షన్ దగ్గిరికెళ్ళి , అక్కడి ఫోన్ తీసుకుని ఆయనకి ఫోన్ చేస్తూ , యధాలాపం గా ఆ టేబుల్ మీదున్న పేపర్ ని చూసేసరికి ఒక్కసారి గుండె జారిపోయింది ,”అప్పుల భారంతో సూర్య ఫైనాన్స్ ఓనరు , భార్య ఆత్మహత్య “ అనే హెడ్ లైన్ చూసేసరికి కళ్ళు తిరిగిపోయి అక్కడే పడిపోయేను .
కళ్ళు తెరిచేసరికి ఆసుపత్రి బెడ్ మీదున్నాను . ఒకటే ఆలోచనలు , ఏం చేస్తుంది రూప ఇప్పుడు? ఆ పిల్లాణ్ణి ఇక్కడే ఒదిలేసి తన పిల్లలతో వెళ్లిపోతుందేమో ? ఏమైనా సొంత పిల్లాడు కాదు కదా .. అసలు ఆసుపత్రి లో ఉందా అనుకుని అసహనం గా కదులుతూంటే , కృష్ణ గాడి అరుపు వినిపించింది “అమ్మా .. అమ్మమ్మ గారు కదులుతున్నారే “ అంటూ . కిందకి చూసేసరికి , మంచానికి కాస్త ఎడంగా తన ఇద్దరు పిల్లలతో కింద పడుకుని కనిపించింది ! ఆ మూడోవాడు చనుకట్టునతుక్కుని నిద్రపోతున్నాడు !
“తెలిసిందమ్మా .. పాపం ఆ అమ్మగారు , అయ్యగారు పోయారంట కదా “ అంది
“మరి .. వీడినేం చేస్తావు ?“ అడిగేను
“విత్తనం వాళ్లదే కానీ పెరిగింది నాలో కదమ్మా . ఈడూ నా బిడ్డే.. ఎంత కష్టపడైనా నేనే పెంచుతాను “ అందా రూప
“అమ్మా అన్నావు కదే . ఆళ్ళతో పాటు నన్నూ పెంచుకుంటావా ? “ అన్నాను , జీవితం మీద కొత్తగా పుట్టిన ఆశతో.
నాకేసే చూస్తున్న ఆ ముగ్గురి కళ్ళలోనూ ఏదో తెలియని మెరుపు కనిపించింది !