చీకటి మూసిన ఏకాంతం – 4

రచన: మన్నెం శారద

సూర్యుడు పుడమి రేఖని దాటి బయటపడలేదు గాని తూర్పు ఎర్రబడుతోంది. అతని ఆగమనాన్ని సూచిస్తూ.
సముద్రం చిన్నపిల్లలా కేరింతలు కొడుతోంది.
కెరటాలు నురుగుపై పడిన ఎర్రని కాంతి ముడి విడిపడిన పగడాల మూటలా చెదరిపోతున్నది.
నిశాంత మెల్లిగా ఇసుకలో అడుగులేసి నడుస్తూ ఒక చోట ఆగిపోయింది.
అక్కడ సముద్రానికభిముఖంగా కూర్చుని గొంతెత్తి భూపాల రాగమాలపిస్తున్నాడు హితేంద్ర.
అతని కంఠం వడిలో దూకే జలపాతంగా, సుడిలో చిక్కుకున్న గోదారిలా అనంతమైన ఆకాశాన్ని అందుకోవాలని ఆరాటపడి ఎగసిపడే సముద్రంలా రకరకాలుగా పల్లవిస్తోంది.
వినేవారి చెవుల్లోంచి ప్రవహించి గుండెని తాకి అలరిస్తోంది.
తరంగాల మీద ఆడుకునే పడవల్లా, పదాలు అతని కంఠస్వరంతో ఆడుకుంటున్నాయి.
సూర్యోదయమైంది.
జనసంచారం ప్రారంభమైంది.
అతని కంఠస్వరమాగింది.
లేచి నిలబడి ఇసుక దులుపుకుని వెనక్కు తిరిగి చూశాడు.
అతని కళ్లు ఆశ్చర్యంగా నీటిలో తేలిన చేప పిల్లల్లా తళుక్కున మెరిసేయి.
అతనికి పది పదిహేను గజాల దూరంలో మలచిన శిల్పంలా నిలబడి వుంది నిశాంత.
“మీరా?” అన్నాడతను ఆపుకోలేని ఆశ్చర్యంతో తల మునకలవుతూ.
ఆమె నవ్వింది తల వూపుతూ.
“ఇలా వచ్చేరేంటి, ప్రొద్దుటే?”
“తూర్పు తీరపు సముద్రపు బొడ్డున గంధర్వుడొకడు గానకచ్చేరి చేస్తున్నాడని తెలిసి!” ఆమె నవ్వుతూ చెప్పిన జవాబుకి సిగ్గుపడుతూ తల దించుకున్నాడు హితేంద్ర.
“రండి” అందామె చనువుగా.
అతను ఇసుకలో ఆమె వెంబడి నడుస్తూ “వాకింగు కొచ్చేరా?” అనడిగేడు.
“మీకోసమే వచ్చేనంటే నమ్మలేకపోతున్నారా?”
హితేంద్ర ఇబ్బందిగా చేతిలో గీతలు గీసుకుంటూ “మీరు చెబితే నమ్ముతాననుకోండి. కాని.. ఇంత పొద్దున్నే..”అన్నాడు సందిగ్ధంగా చూస్తూ.
“పొద్దున్నే ఏవిటండి బాబూ. నా మీద ఇంత బాధ్యత పెట్టుకుని ఎలా నిద్ర పొమ్మంటారు. రేపు మీరు సరిగ్గా పాడకపోతే.. మీరు బాగానే వుంటారు. నేను ఊరి ఖాళీ చేయాల్సుంటుంది” అంది నిశాంత.
హితేంద్ర నవ్వి “మీరు గమ్మత్తుగా మాట్లాడుతారు” అన్నాడు.
నిశాంత అతనివైపు సీరియస్‌గా చూసి “నేను నూటికి నూరుపాళ్లు నిజం మాట్లాడుతుంటే మీకు గమ్మత్తుగా అనిపిస్తుందా?” అంది కోపం నటిస్తూ.
హితేంద్ర ఆమె వైపు బెదురుతున్నట్లుగా చూసి “గమ్మత్తంటే గమ్మత్తుగా కాదనుకోండి”అన్నాడు.
నిశాంత అతని బెదురు చూసి ఫక్కున నవ్వింది. ఆమె నవ్వు చూసి అతను కొంచెం తేరుకున్నాడు.
“మీకు తెలీదు హితేంద్ర. మీ వాయిస్ నన్ను చాలా ఇంప్రెస్ చేసింది. ఎందుకంటే కారణాలు చెప్పలేను గాని మిమ్మల్ని చాలా ఉజ్వలంగా చూడాలన్న కోరిక నాలో పుట్టి క్షణాలు మీద పెరిగి ఊడలు ఊనింది. అందుకే విద్యతో మాట్లాడి ఈ ప్రోగ్రాం ఎరేంజ్ చేసాను. అది సక్సెస్ కావాలని నా ఆకాంక్ష. మీరెలా ప్రాక్టీసు చేస్తున్నారో తెలుసుకోవాలని మీ ఇంటికెళ్ళేను. మీ అమ్మగారు చెబితే ఇటొచ్చేను. మీ పట్టుదల చూసి ఎంతో సంతోషం కల్గింది. మీరు తప్పక విజయం సాధిస్తారు.” అంది ఆవేశానికి గురవుతూ.
హితేంద్ర ఆమెవైపు విస్మయంగా చూసాడు.
ఎంతో నాజూకుగా, సన్నజాజి మొగ్గలా వుండే ఆమెలో ఇంత పట్టుదల, ఆశయం వున్నాయంటే బహుశ ఎవరూ నమ్మలేరు.
“ఏం మాట్లాడరూ? ఇంకా అపనమ్మకంగా వుందా?” అంది నిశాంత రెట్టిస్తున్నట్లుగా.
“ఆహా. అది కాదు.”
“మరి?”
“నిజం చెప్పమంటారా?”
“అబద్ధం కూడా చెప్పాలనుకుంటున్నారా?”
హితేంద్ర నవ్వి”మీతో మాట్లాడలేనంది. నాకసలు మటలు రావు.”అన్నాడు.
“ఆ సంగతి మీ సుబ్రహ్మణ్యం చెప్పాడు లెండి” నిశాంత కారు డోరు తెరచింది.
“ఎందుకు, నేను నడిచి వెళ్ళిపోతాలెండి”అన్నాడతను మొగమాటంగా.
“నాకీ మొగమాటాలు నచ్చవు మిస్టర్ హితేంద్రా?”
హితేంద్ర గబుక్కున ఎక్కి కూర్చున్నాడు.
నిశాంత కారు స్టార్టు చేసి “ఇప్పుడు చెప్పండి. ఏదో నిజం చెప్పేస్తానన్నారు?”అంది నవ్వుతూ.
“మీరు నా గురించి చాలా శ్రమ పడుతున్నారు.”
“స్తుతి శతకమా?”
“అది కాదు. నిజానికి నేనొక గొప్ప సింగర్ని అవుతానని ఎన్నడూ కలలు కనలేదు. అలా ఎవరూ నన్నాశీర్వదించలేదు కూడా. చాలా సామాన్యంగా జరుగుతున్న మా కుటుంబంలో మా నాన్నగారికి హఠాత్తుగా కేన్సరు రావడం వలన అస్తవ్యస్తమైంది. తగ్గదని తెలిసినా చూస్తూ ఊరుకోలేక ఉన్నదంతా ఊడ్చి పెట్టేం. ఆయన వెళ్ళిపోయేరు. మాకీ దరిద్రం మిగిలింది.”
“గతం తలచుకోకండి” అంది నిశాంత సానుభూతిగా.
“ఇదంతా ఎందుకు చెబుతున్నానంటే మేమత్యంత నికృష్ట పరిస్థితులు ఎదుర్కొన్నా సాయపడిన వారెవరూ లేరు. అందుకే అమ్మ చుట్టాలకి దూరంగా మద్రాసులోనే వుండిపోయింది. తనకి నేను బాగా చదువుకోవాలని ఆశ. ఎలాగోలా నాన్నకొచ్చిన పెన్షన్‌తో నన్నింతవాణ్ణి చేసింది. ఈ కరువు రోజుల్లో అది చాలక నేను పని చేయడం వలన.. నిద్ర లేక ఈ ఫ్లూ వచ్చింది. అమ్మ చెప్పింది. మీరే సహాయపడకపోతే నేనీ పాటికి..” అంటూ నవ్వడానికి ప్రయత్నం చేసాడు హితేంద్ర.
నిజానికి అప్పటికే అతని కళ్ళు నీళ్లతో నిండిపోయేయి.
“భలేవారు! నేనేదో ఘనకార్యం చేసినట్లుగా మాట్లాడేస్తున్నారు. ఆ సమయానికొచ్చేను కాబట్టి నాకు తోచింది చేసేను. మీరయితే మాత్రం.. చూస్తూ వెళ్లిపోతారా?”అంది నిశాంత.
“కాదనుకోండి. మీలాంటి డబ్బున్న వాళ్లకి జాలి హృదయాలుండవంటారు మాలాంటివాళ్ళు.” అన్నాడు హితేంద్ర మొగమాటంగా.
“దానికీ దీనికీ ఏం సంబంధం. హృదయం లేని వాళ్లకి డబ్బొస్తే కొత్తగా హృదయం పుట్టుకొస్తుందా? ఆ సంగతులొదిలేసి బాగా ప్రాక్టీసు చెయ్యండి”
హితేంద్ర బుద్ధిగా తలూపేడు.
“మ్యూజిక్ క్లాసులకెల్తున్నారా?”
“ఆ! వెళ్లకపోతే ఆయనూరుకుంటాడా? మీరేం చెప్పారోగాని ఒక్కరోజు నేను వెళ్లకపోతే.. ప్రాణం తీసినంత పని చేస్తాడు. ఆయన్ని చూస్తే తెలియకుండానే సరిగమలు పలుకుతుంది నోరు”
“గురువుల పట్ల ఆ మాత్రం భయభక్తులు వుంటేనే విద్య అబ్బుతుంది” అంది నిశాంత.
కారు హితేంద్ర ఇంటి సందు ముందాగింది.
హితేంద్ర కారు దిగి “మీరూ రండి” అన్నాడు.
“ఇంకోసారి వస్తాను లెండి.”
“ఇక్కడిదాకా వచ్చి కూడా లోపలికి రాలేదంటే అమ్మ నన్ను కోప్పడుతుంది”
“మిమ్మల్నెందుకు కోఫ్ఫడటం?” ఆశ్చర్యంగా అడిగింది నిశాంత.
“ఏరా వెధవా! ఆ దేవతనేమన్నా అన్నావా? గుమ్మందాకా వచ్చిన లక్ష్మిని బయటనుండే పంపించేసేవా? న్వువెలా బాగుపడ్తావురా? అని”
హితేంద్ర మాటలకి నవ్వింద్ నిశాంత.
“మాటలు రావన్నారు గాని కాస్త ఎక్కువే మాట్లాడుతున్నారు” అంది.
“మీ దయ!”
“నా దయ వలన పాటలు పాడాలిగాని మాటలు కాదు. బై. మీ అమ్మగారికి చెప్పండి. విద్య మరదలు వచ్చిందట. వెళ్ళి చూడాలి!” అంటూ కారు స్టార్టు చేసింది నిశాంత.
*****
నిశాంతని చూడగానే గబగబా బయటకొచ్చేడు విద్యాసాగర్.
“ర. రా. ప్రొద్దుటే ఇలా వచ్చావేం?” అన్నాడు నవ్వుతూ.
“ఊరికే. అలా సీషోర్ వెళ్లొస్తున్నాను. మీ మరదల్ని కూడా చూడొచ్చని” అంది నిశాంత అతని వెంట డ్రాయింగ్ రూంలోకి నడుస్తూ.
“ఇంతకీ ఏది నీ మరదలుగారు?”
“బెడ్‌రూంలో వుంది. రా.” అంటూ ముందుకి నడిచేడు సాగర్.
నిశాంత కూడా ఆ గదిలోకెళ్లింది.
“లతా.. నా ఫ్రెండ్ నిశాంత వచ్చింది నిన్ను చూడ్డానికి.” అన్నాడు అక్కడ మంచమ్మీద పడుకున్న అమ్మాయి వైపు చూస్తూ
లత మెల్లిగా వెనక్కి జరిగి గోడకి జేరబడి “నమస్తే” అంది.
నిశాంత ప్రతి నమస్కారం చేస్తూ ఆమె వైపు చూసింది. నలుపు, సన్నం, చిన్నగా వున్న ఆకర్షణ లేని కళ్లు సామాన్య రూపం లతది. నిశాంతని కూర్చోబెట్టి కిచెన్‌లోకెళ్ళేడు సాగర్.
“బావ మీ గురించి చెబుతుంటాడు” అంది లత నవ్వుతూ.
“ఏమని?” కుతూహలంగా అడిగింది నిశంత.
“మీరు చాలా తెలివైనవారట. బెస్టాఫ్ ది బేచ్ అని. ఎంతో డబ్బున్నా గర్వం లేదని. నలుగురికి సహాయపడాలని ఆదుర్దా పడుతుంటారని.. ఇంకో సంగతి కూడా చెబితే ఏమీ అనుకోరుగా. “సందేహంగా చూసింది లత.
“చెప్పండి ఇన్ని మాటలన్నాక.. ఇక ఇంకో మాటంటే బాధ పడటం దేనికి?” అంటూ బాధ నటించింది.
లత నవ్వుతూ “మీరు కాలేజీ బ్యూటీయట కదూ!” అంది.
“మీ బావ ఎంత పచ్చి అబద్ధాలాడగలడో.. ఈ ఒక్క విషయం చాలు మీకర్ధం కావడానికి. మిగతావంటే కనిపించనివి. ఏవంటారు?” అంది నిశాంత.
“అబద్ధాలంటున్నావేంటి?” అంటూ ట్రేలో కాఫీలు పట్టుకొచ్చి ఒక కప్పు నిశాంతకిస్తూ అడిగేడు.
“నువ్వు చాలా మంచివాడివనుకున్నాను. నేను లేనప్పుడు నన్నింత డేమేజింగా తిడతావని అనుకోలేదు.” అంది నిశాంత కోపం నటిస్తూ.
“ఏం జరిగింది? ఏం చెప్పేవు లతా!” అన్నాడు సాగర్ కంగారుగా.
“నా తెలివితేటల గురించి, అందం గురించి అలా అనీ యిష్టం వచ్చినట్లుగా కమెంట్ చెయ్యడానికి నీకెన్ని గుండెలు?” అంది నిశాంత. విషయమర్ధమయి సాగర్ చిన్నగా నవ్వేడు.
“మా బావకు అబద్దాలాడడం రాదు. అందమంటే మోడెస్టీ అన్న విషయం నాకిప్పుడు బాగా అర్ధమవుతున్నది” అంది లత.
“ఇక్కడ కాస్సేపుంటే మీ పొగడ్తలకి నా బుర్ర పని చేయదు” అంటూ లేచి నిలబడింది.
“అప్పుడే వెళ్లిపోతావా?” అంది దిగులుగా లత.
“హాస్పిటల్‌కి వెళ్లాలిగా. ముఖ్యంగా నీకోసమే. మామయ్య బయటనుండి రాగానే చెప్పు. నేను డాక్టర్ బ్రహ్మానందంగారితో ఎపాయింట్‌మెంటు తీసుకొనొస్తాను” అన్నాడు సాగర్ తనూ కోటు, స్టెత్ తీసుకుంటూ.
లత తలూపింది.
“వస్తా లత. వీలున్నప్పుడు వస్తుంటాలే” అంది నిశాంత.
లత తలూపింది. కాని ఆమె కళ్లనిండా నీళ్లు చోటు చేసుకోవడం గమనించేడు సాగర్.
అవి నిశాంత కంటపడకూడదని ఆమె చూపులు దించుకుంది.
“ఈ పుస్తకాలు చదువుకో. ఎక్కువ ఆలోచించకు”అంటూ సాగర్ కొన్ని పుస్తకాల్ని మంచం మీద పెట్టి నిశాంతతో బయటకొచ్చేడు.
కారెక్కేక సాగర్ చెప్పేడు. “టికెట్స్ బాగా అమ్ముడుపోతున్నాయి నిశాంత. నిన్న కనుక్కొచ్చేను. అతని ప్రాక్టీసెలా వుంది?” అని
“బ్రహ్మాండంగా వుంది. వలలో రెండ్రోజులనుండి చేపలు పడటం లేదని జాలరులు ఒకటే గోల. పేపరు చూడలేదా?”
సాగర్ అర్ధం కానట్టుగా చూశాడు.
“తమాషాకంటున్నానులే. సముద్రపుటొడ్డున గానకచ్చేరి మొదలెట్టి కష్టపడుతున్నాడు పాపం” అంది.
సాగర్ నవ్వి “అదా సంగతి. ఇంతకీ నీ దృష్టిలో పడ్డవాడు అదృష్టవంతుడు ” అన్నాడు.
“ఎందుకనో?” కొంటెగా చూసింది నిశాంత.
“అకారణంగా వరాలిచ్చే దేవత ప్రత్యక్షమయితే ఆ భక్తుడు అదృష్టవంతుడు గాక మరేమవుతాడు?”అన్నాడు.
“ఈ మధ్య ఏ భట్రాజుతోనన్నా స్నేహం మొదలెట్టేవా? పొగడ్తలు ఎక్కువయ్యేయి. అద్సరే. లతా వాళ్లు ఎందుకొచ్చినట్లు?” అంది.
సాగర్ ఒక నిమిషం మాట్లాడలేదు.
అతని మొహం భారం కావడం గమనించింది నిశాంత.
“లత రెండు కాళ్లూ దెబ్బ తిన్నాయి. ఇక్కడ బ్రహ్మానందం గారికి చూపిద్దామని రమ్మన్నాను.
అప్పుడర్ధమయింది లత మోకాళ్లవరకు దుప్పటి ఎందుకు కప్పుకుందో.
“ఏం జరిగిందన్సలు?”
“తొందరపాటు. మేడ మీద నిండి దూకిందంట. ఆత్మహత్య చేసుకోవాలని”
“మైగాడ్. ఎందుకని?”
“ఈ వయసులో ఆడపిల్లలకుండే సమస్యేముంది? ప్రేమ – పెళ్లి”
“ఎవర్నో ప్రేమించిందంట. మామయ్య ఇష్టపడలేదని యింత పని చేసింది చివరికి ఫలితమిలా వికటించిందంట. కాళ్ళు లేని దాన్ని చేసుకోనంటున్నాడట అతను.”
నిశాంత నిట్టూర్చింది.
“చదువుకుని కూడా లత ఇంత మూర్ఖంగా ప్రవర్తించి జీవితాన్ని పాడు చేసుకుంది.” అంది బాధగా.
“మామయ్యకి బోల్డంత ఆస్తుంది. ఒక్కగానొక్క కూతురి భవిష్యత్తు ఇలా అయిందని తెగ కుమిలిపోతున్నాడు. తల్లిదండ్రి లేని నన్ను చేరదీసి చదివించేడు. ఆయనకిల్లాంటి గతి పట్టడం బాధని కల్గిస్తోంది”అన్నాడు సాగర్ వేదనగా.
“నాకీ సంగతి చెప్పనేలేదేం నువ్వు?”
సాగర్ నిర్లిప్తంగా నవ్వేడు.
“ఇందులో ఇతరులకు పంచాల్సిన ఆనందమేముందని చెప్పమంటావ్?” అన్నాడు.
నిశాంత మౌనం వహించింది.

ఇంకా వుంది..

చీకటి మూసిన ఏకాంతం – 2

రచన: మన్నెం శారద

‘నిన్న లేని అందమేదో నిదుర లేచేనెందుకో. నిదుర లేచేనెందుకో!’
అద్దంలో బొట్టు పెట్టుకుంటున్న నిశాంత తృళ్లి పడి డ్రెస్సింగ్ టేబుల్ దగ్గర నుండి లేచి నిలబడి చుట్టూ చూసింది. అక్కడ రేడియో కాని – టేప్ రికార్డర్ కాని ఆన్ లో లేవు.
ఘంటసాల పాటలంటే ఆమెకి ప్రాణం తీసుకునేంత ప్రాణం! అతని పాటల కేసెట్లన్ని సంపాదించి పెట్టుకుంది.
మనసు బాగున్నప్పుడు- బాగొలేనప్పుడు కూడా అవి హృదయాన్ని తెలిక పరిచి డోలలూగించి ఎవో లోకాలకి తీసుకుపోతాయి.
ఆ రోజుల్లో సంగీతం, సాహిత్యం, గళ మాధుర్యం- ఒక దానితో మరొకటి పోటీపడుతూ ఒక అద్భుతమైన రస సృష్టి చేసేవి.
దానికోసం ఆనాడు పడిన శ్రమ, ఆరాటం, ఏకాగ్రత అలాంటివి!
సంగీత మాధుర్యం ఆమెకి బాగా అర్ధమయ్యే స్థాయి వచ్చేనాటికి ఘంటసాల ఈ లోకాన్ని వదిలి వెళ్ళిపోవడం- నిశాంతకిప్పటికీ తలచుకొనే కొలది బాధని కలిగిస్తుంటుందీ.
అతని పాట వింటే ఆమెకి లోకమే తెలియదు.
“ఇంకా తెమల్లేదా? ఇవాళ ఎగ్మూర్ మదరెండ్ చైల్డ్ హస్పిటల్ కి వెళ్లాలన్నావు” అంటూ ఆమె తల్లి వసుంధర పాల గ్లాస్ తో నిశాంత గదిలోకొచ్చిండి.
“ఇప్పుడు పాలొద్దు” నిశాంత తల్లిని చూసి గునుస్తూ కోటు చేతిలోకి తీసుకుంది.
“ఆ వయ్యారాలే పోకు. మొన్న శకుంతలాంటికి బాగోక చూడ్డానికి వెళితేనే ఆ హాస్పిటల్ లో వార్డులన్నీ తిరిగి తిరిగి ప్రాణం పొయింది. హాస్పటల్ అంతా తిరుగుతూ పేషంట్స్ ని చూడాల్సినడానివి. కాసిన్ని పాలన్నా తాగకపోతే నువ్వు వాళ్లని చూడటం కాదు- నిన్ను వాళ్లు చూడాల్సొస్తుంది.” అంది వసుంధర కాస్త కోపంగా.
తల్లి మాటలకి నిశాంత కిలకిలా నవ్వింది.
“అమ్మా! ఎంత బాగా నవ్వేవు! వరస పెట్టి పళ్లన్నీ లెక్కెట్టొచ్చు.
నిశాంత బుంగమూతి పెట్టి “డేడీ కి చెబుతా వెక్కిరిస్తున్నావని.” అంది చూపుడువేలితో బెదిరిస్తూ..
“ఆయన బోనులో నిలబెట్టి ఉరిశిక్ష వేయించేస్తారు. ఇలాంటివి చాలా చూసాను గానీ ముందా పాలు తాగు, చల్లారిపోతాయి” అంది విసుక్కుంటూ వసుంధర.
నిశాంత ఏడుపు మొహం పెట్టి పాల గ్లాస్ అందుకుంది.
‘ఇన్నాళ్లీ అందమంత ఎచట దాగెనో!’ నిశాంత గబుక్కున తాగుతున్న పాల గ్లాసు తల్లి చేతిలో పెట్టేసింది.
ఆ పాటకి మ్యూజిక్ ఎవరో పాడుతున్నారని గ్రహించేసిందామె.
“అయ్యో ఎంటిది?” అంది వసుంధరా తెల్లబోతూ.
“ఎవరో అచ్చం ఘంటసాల్లా పాడుతున్నారు కదూ!”
“పొద్దున్నే అడుక్కు తినే బేరం తగిలింది మీ నాన్నకి. ఆయనకేం పనా పాటా. పేరుకు లా ప్రాక్టీసు. ఒక కేసు చివరి వరకు వాదించింది లేదు. వచ్చిన క్లైంటు చేత సూటేయించడం. అవతలి పార్టీ వాడు కాంప్రమైజెశన్ కొస్తాడా లేదా ఆని కళ్లప్పగించి చూడటం” తల్లి మాటలు వినిపించుకోకుండానే హాల్ లోకి పరిగెత్తింది నిశాంత.
తేనెలు జాలువారుతున్న అతని గళంలోంచి బయట పడ్డ గానం సుగంధభరితమై గాలిలో కలిసి సర్వవ్యాప్తమై విన్నవారి హృదయాలన్నీ ఆనందమయ రసడోలికలూగిస్తున్నదీ.
ఘంటసాల పుట్టడనుకున్నాం పుట్టాడు!
ప్రకృతి అదిరిపాటుగా నిదుర లేచినట్లు, మ్రోడు వారిన శాఖోపరిభాగాలు చిగురించి, పుష్పభరితమై గాలి వాటుకి పూలని దోసిళ్ళతో రాలుస్తున్నట్లు, జలపాతాలు ముత్యాల రాసులై కొండ చరియల నుండి దూకుటున్నట్లు, మబ్బులో లేలేత సూర్యకిరణాల కాంతికి వెండి అంచులు సరిచేసుకుంటున్నట్లు… ఆమె కళ్లల్లో ఒక అద్భుత దృశ్యకావ్యం మువ్వలు కదిలిస్తూ నర్తిస్తోంది.
పాట ఆగింది.
ఆమె కళ్లలో కదలాడుతున్నా దృశ్యం ఫ్రీజ్ అయ్యింది.
ఎంతో ఎత్తు నుండి క్రిందకి జారినట్లయ్యింది నిశాంతకి.
నవనీతరావు జేబులోని పది రూపాయల నోటు తీసి అతని చేతిలో పెడుతూ “బాగా పాడావయ్యా, ఎప్పుడైనా కనిపిస్తుండు.” అన్నాడు.
“నమస్కారమండీ!” తన గొంతులో దైన్యమ్, కృతజ్ఞత కలబొస్తూ వినిపించేయి నిశాంత చెవులకి.
“మంచిది, మంచిది! వెళ్లిరా!” అతను మెట్లు దిగి వెళ్ళిపోతూంటే స్పృహలోకొచ్చింది నిశాంత.
కాని, అప్పటికే అతను గేటు దాటిపోయేడు.
“డేడీ!” అంది నిశాంత రివ్వున తండ్రి దగ్గరకి పరిగెత్తినట్లుగా వెళ్ళి,
నవనీతరావు కూతురివైపు ఆశ్చర్యంగా చూశాడు.
“అతను… అతనెవరు డేడి?”
నవనీతరావు నవ్వి “ నాకు తెలీదమ్మా , నేనడగలేదు . ఏదో చదువుకుంటున్నాడట . ఫీజు కట్టడానికి డబ్బు తగ్గితే … ఇట్లా నాలుగిళ్ళలో పాటలు పాడి పది రూపాయలు నంపాదించి గట్టెక్కుతున్నాడు.” అన్నాడు.
నిశాంత మనసు చివుక్కుమంది.
“బాగా పాడేడు కదూ!” తిరిగి అతనే అడిగేడు.
“మరీ పదిరూపాయలే ఇచ్చి పంపేవు డేడి!” కొంచెం బాధగా.
“పది రూపాయలు కాకపోతే ఒక పరగణా రాయమన్నావా? సాయంత్రమయ్యేటప్పటికి ఇంకెంత మంది తయారవుతారో! కొంప ధర్మసత్రమైపోయింది . నా ప్రాణమున్నంతవరకైనా ఈ యింటి నుంచుతారో లేదో!” అంది వసుంధర మళ్ళీ పాలగ్లాసు తీసుకోనక్కడికొచ్చి.
భార్య మాటలకి నవనీతరావు కూతురి వైపు చూసి నవ్వేడు.
“అదమ్మా సంగతి! ఈ యిల్లు వాళ్ళ నాన్న యిచ్చేడన్న సంగతి రోజుకి నాలుగుసార్లన్నా గుర్తు చేస్తుంది!”
తండ్రి మాటకి నిశాంత కూడ నవ్వింది.
“అద్సరే! నువ్వింకా హాస్పిటల్ కి బయల్దేరలేదేంటి? ” అన్నాడాయన. చేతి గడియారంకేసి చూనుకుంటూ.
“తండ్రికి, కూతురికి ఎవరన్నా బయటవాళ్ళని చూసుకుంటే పనులెక్కడ గుర్తుంటాయి. తాగే పాలగ్లాను ఆ ముష్టిపాట కోసం నా చేతిలో పెట్టి మరీ పరిగెత్తుకొచ్చింది” అంది వనుంధర నిష్ఠూరంగా.
నిశాంత మొహంలో నవ్వు మాయమైంది.
తల్లివైపదోలా చూసి “వస్తా డేడీ” అంటూ రివ్వున వెళ్ళి పోర్టికోలో నిలబడున్న కారెక్కేసింది.
కారు వెంటనే బయల్దేరింది.
“అయ్కో ఈ పాలు తాగనే లేదు” అంటూ తల్లి పెట్టిన కేక ఆమెకు వినబడనే లేదు. కారు రోడ్డు మలుపు తిరుగుతుంటే రోడ్డు వారగా తలవంచుకుని నడుస్తున్న అతను కనబడ్డాడు.
కొనల్లో దారాలు వ్రేలాడుతున్న పేంటు , హవాయి చెప్పులు , చిరిగిన కాలరుతో వున్న స్లేక్ – ఆమె అతని వరిస్టితి చూసి మనసులోనే బాధపడింది .
“డ్రైవర్ కారాపు!” అంది.
కారు సడన్ బ్రేక్ వేసినట్లాగిపొయింది.
“ఏమండి!”
అతను కారు వైపు చూసి తనని కాదేమోనన్నట్లుగా మళ్ళీ తల దించుకు నడవబోయేడు.
“ఏమండీ, మిమ్మల్నే!” అంటూ మళ్ళీ పిలిచింది నిశాంత.
అతనీసారి నిలబడి కారు వైపు అర్ధం కానట్లుగా చూసాడు.
“మిమ్మల్నే, మా చిన్నమ్మ గారు పిలుస్తున్నారు” అన్నాడు డ్రైవర్.
అతను కారు దగ్గరగా వచ్చి నిశాంత వైపు చూసాడు.
“మీ పాట చాలా బాగుంది. కేవలం బాగోవడం కాదు, అద్భుతంగా ఉంది”
“నా పాట… ఆహా… థాంక్స్ అండి” అన్నాడతను అయోమయంగా చూస్తూ.
“ఎక్కడికెళ్లాలి! రండి, నా కార్లో డ్రాప్ చెస్తాను” అంది నిశాంత చనువుగా.
“అబ్బే! వద్దండీ నేను… నడిచే వెళతాను” అన్నాడు సిగ్గుపడుతూ.
అతని మాటలకి నిశాంత నవ్వేసింది.
“అదేంటలా ఉరిశిక్ష పడినట్లు కంగారు పడిపోతారు. మా కారు బ్రేకులు సరిగ్గానే ఉన్నాయి. రండి” అంది చనువుగా కారు డోర్ తెరచి.
అతనికిక తప్పదన్నట్లుగా ఇబ్బందిగా కారెక్కి ముడుచుకున్నట్లుగా కూర్చున్నాడామె పక్కన.
కారు స్టార్టయింది
“ఎక్కడికి సార్!“ అన్నాడు డ్రైవర్.
“యునివర్సిటీ కేంపస్.”
“ఏం చదువుతున్నారు?”
“ఎమ్.ఏ ఎకానమిక్స్. మీరు?” అన్నాడతను కొంచం ధైర్యం చేసి
“హౌస్ సర్జనీ చేస్తున్నాను.”
అతనింకా కుంచించుకుపొయినట్లయిపొయేడు.
అదేం గమనించడం లేదు నిశాంత.
ఇంకా అతని పాట మైమరపులోనే ఉందామె హృదయం. మీరెంత బాగా పాడేరనుకున్నారు! మ్యూజిక్ లేకపోబట్టే, ఘంటసాల చనిపోబట్టి కానీ… లేకపోతే ఇది మీరు పాడేరంటే నమ్మేదాన్ని కాదు. నేను పరిగెత్తుకొచ్చేసరికే మీరెళ్లిపోయేరు లేకపోతే ఈ రోజు డ్యూటీ యెగ్గొట్టి మీ పాటలు వింటూ కూర్చునేదాన్ని!” అంది నిశాంత గలగలా.
అతనామె మాటలు వినిపించుకోవడం లేదు.
ట్రిమ్ చేసి పాలిష్ చేసిన గోళ్ళతో, ఖరీదైన హైహీల్స్ స్లిప్పర్స్లో ముడుచుకున్న కమలంలా వున్న ఆమె పాదాల్ని చూస్తున్నాడు. పక్కనే మట్టిపట్టి , రెండు సార్లు కుట్టించుకున్న హవాయి చెవుల్లో పెరిగిన గోళ్ళతో వున్న తన మోటు పాదాన్ని చూసుకొని ఎక్కడామె తన అవతారాన్ని గమనించి చీదరించుకుంటుందోనన్న సిగ్గుతో పాదాల్ని గబుక్కున వెనక్కి లాక్కున్నాడు.
ఆమె అదేం గమనించే స్థితిలో లేదసలు.”సంగీతం నేర్చుకున్నారా?”
“ఉహు! కుదర్లేదు!” అన్నాడతను దిగులుగా.
“కుదరకపోవడమేంటండీ! మనసుంటే మార్గముంటుంది. మీలాంటి గాయకుడికి సంగీత జ్ఞానం కూడ వుండి తీరాలి!” అంది నిశాంత.
అతను నవ్వి వూరుకున్నాడు. కారు యూనివర్శిటీ క్యాంపస్లో ఆగింది. అతను కారు దిగి మరోసారామెకు చేతులు జోడించేడు. నిశాంత ప్రతి నమస్కారం చేస్తూ “మళ్ళీ ఎప్పుడయినా కన్పిస్తారు కదూ! మీ పాటలు తీరుబడిగా వినాలి!” అంది.
అతను తల పంకించేడు.
ఆమె చెయ్యి వూపుతుండగా కారు వెనక్కు తిరిగి సాగిపోయింది.
* * *
నిశాంత గైనిక్ వార్డులో కెళ్తుండగా “హలో!” అన్నాడు విద్యాసాగర్.
నిశాంత వెనుతిరిగి నవ్వి “హలో! ఎక్కడ పోస్టింగ్!” అనడిగింది.
“సర్టికల్ వార్డ్.”
“అద్సరే నీతో మాట్లాడాలి. ఎప్పుడు, ఎక్కడ, ఎలా? ” అంది గమ్మత్తుగా భుజాలెగరేసి నవ్వుతూ.
విద్యాసాగర్ కళ్ళగరేసేడు.
“ఇప్పుడే, ఇక్కడ, ఇలా కుదరదా?” అన్నాడు నవ్వుతూ.
“అబ్బా. డెట్టాల్ కంపు కొడ్తూనా,కుదరదు” అంది ముక్కు చిట్లిస్తూ.
“సరే! సాయంత్రం వరకూ వెయిట్ చెయ్యి. ఎటైనా వెళ్దాం” నిశాంత సంతోషంగా తలూపి వార్డులోకి వెళ్ళిపోయింది.
ఆ రోజు వార్డులో అంతగా పనిలేదు. కేసులు తక్కువ. హౌస్ సర్జన్స్ ఎక్కువగా వుండటంతో చేతికంత పని తగల్లేదు.
నిశాంత ఫైండింగ్స్ రాయడంలో పి.వి. చేయడంలో మాంచి నేర్పరిగా వుండేది. వార్డుకి పోస్టింగిచ్చినా డయాగ్నైజు చేస్కొని తొందరగా ప్రొసీడయ్యేది.
“నువ్వు మంచి ఫిజిషియన్‌వవుతావు” అని మెచ్చుకునేవాడు విద్యాసాగర్ అప్పుడప్పుడు.
“నువ్వు మాత్రం!” అనేది నిశాంత నవ్వుతూ.
“ఒక్కడిగా నేనేం చెయ్యలేను. నువ్వు తోడుంటే.. అయ్ మీన్.. మనిద్దరం కలిసి ప్రాక్టీస్ పెడితే ఫీమేల్ కేసులన్నీ నువ్వు చూసుకోవచ్చు” అని భవిష్యత్తు గురించి ప్లాన్స్ వేస్తుండేవాడు విద్యాసాగర్.
“చూద్దాంలే!” అంటూ నవ్వేసేది నిశాంత.
నిశాంతలా చీటికి మాటికి నవ్వడం అతనికి చిత్రంగానూ వుండేది, ఇష్టంగానూ వుండేది.
నిశాంత బయటకి రాగానే స్కూటర్ తీసుకుని నిలబడి వున్నాడు విద్యాసాగర్.
నిశాంత కారుని ఇంటికి పంపించి అతని స్కూటరెక్కింది.
స్కూటర్‌ని శాంథోం బీచ్‌కి మళ్ళించేడు సాగర్.
సముద్రం మీద గాలి చల్లదనాన్ని ఆపాదించుకుని ఒడ్డునున్న వాళ్లని పరామర్శిస్తోంది. ఆకాశంతో విలీనమై రెండింటి మధ్యనున్న హద్దుని తుడిపేస్తోంది.
మంచిని మోసుకొచ్చే రాయబారుల్లా కెరటాలు నురుగుని ఒడ్డుకి వదిలేసి వెనక్కు మళ్లుతున్నాయి.
స్కూటరుని పార్కు చేసి యిద్దరూ మెట్లు దిగి ఇసుకలోకి నడిచేరు.
“నిన్నలేని అందమేదో నిదురలేచెనెందుకో!”
ప్రొద్దుట హృదయాన్ని అగరుధూపంలా ఆవరించి అలరించిన పాట తిరిగి నిశాంత స్మృతిపథంలో కదలాడటం ప్రారంభించింది.
“ఇక్కడ కూర్చుందామా?” అడిగేడు విద్యాసాగర్.
“సముద్రం బాగుంది కదూ!” నిశాంత ఇసుకలో కూర్చుని చేతులు వెనక్కి ఇసుకపై ఆన్చి పరవశంగా అంది.
విద్యాసాగర్ జేబులోంచి చిన్న నోట్‌బుక్ తీసేడు.
“ఏంటది?”
“నువ్వీమాట ఎన్ని వందలసార్లన్నావో లెక్కలతో సహా చెబుదామని” అంటూ నవ్వేడు విద్యాసాగర్.
“ఎన్నివందలసార్లు చూపినా నాకు కొత్తగనే అనిపిస్తుంది సముద్రం” అంది నిశాంత సముద్రంకేసి తన్మయత్వంగా చూస్తూ.’
“ఏవుంది బోర్! నీ కోసం వస్తాను గాని ఏవుందీ ఉప్పు నీళ్లలో. దాహానిక్కూడ పనికిరావు”అన్నాడు సాగర్ నిర్లక్ష్యంగా.
నిశాంత అతనివైపు కోపంగా చూసింది.
ఆమె కోపం చూసతను గట్టిగా నవ్వేసేడు.
“నీకసలు టేస్ట్ లేదు” అంది కసిగా.
“ఈ మాట కూడా ఎన్ని వందలసార్లన్నానో పుస్తకం చూడాలి!” అంటూ నోట్‌బుక్ పేజీలు తిప్పబోయేడు విద్యాసాగర్ మళ్లీ.
అతని చేతిమీద గట్టిగా కొట్టి కోపంగా లేచి నిలబడింది నిశాంత.
పుస్తకం ఎగిరి ఇసుకలో పడింది.
విద్యాసాగర్ ఆమె చేతిని గట్టిగా పట్టుకుని ఆపి “నీకస్సలు స్పోర్తివ్ నేచర్ లేదు. ఏదో అర్జెంటుగా మాట్లాడాల్ని పిలిచి సముద్రం గురించి వర్ణనని ప్రారంభిస్తే ఏమనాలి?” అన్నాడూ.
నిశాంత నవ్వుతూ తిరిగి కూర్చుంది.
“హమ్మయ్యా! చీకట్లు తొలిగిపోయేయి. ఇక అసలు సంగతి చెప్పు!” అన్నాడు సాగర్.
“నువ్వు నాకో సహాయం చెయ్యాలి విద్యా!” అంది నిశాంత సీరియస్‌గా.
ఆమె వైపు తదేకంగా చూస్తూ “నేను… నీకు సహాయం చెయ్యడమా బాగుంది జోక్!” అన్నాడు.
“నేను జోక్ చేయడంలేదు. నిజంగానే చెబుతున్నాను. ఈ పని నీవలనే అవుతుంది” అంది నిశంత మోకాళ్లమీద తలనుంచుకుని అతనివైపు చూస్తూ.
ఆమె పెద్ద పెద్ద వాలుకళ్లలో సిన్సియారిటీని, సీరియస్‌నెస్‌ని గమనించేడతను.
అందుకే ఈసారతను నవ్వలేదు.
మౌనంగా ఆమె చెప్పఓయే విషయం వినడానికి సిద్ధపడ్దాడు.
“ఎంత బాగా పాడేడనుకున్నావు. ఘంటసాలే దిగివచ్చేడనుకున్నాను. అలాంటి వ్యక్తి కేవలం కాలేజీ ఫీజు కట్టడానికి గుమ్మాల దగ్గర నిలబడి తన గొంతుని బిచ్చమెత్తడానికి ఉపయోగిస్తున్నాడంటే.. నాకు పొద్దుట్నించి వార్డులో వున్నానే గాని మనసు మనసులో లేదు” అంటూ బాధగా వివరించింది పొద్దుట జరిగిన ఉదంతాన్ని.
అంతా విని మళ్ళీ నవ్వేడు విద్యాసాగర్.
“నీ మనసు పాడవ్వడానికి ఏమంత గొప్ప విషయం కావాలి. ఏ శుద్ధోధన మహారాజు పుత్రుడో ఇలా ఆడజన్మ ఎత్తేడనుకుంటాను. ఏ కిటికిలో నుండో తమకి ఏ ముసలమ్మో, ఏ అడుక్కుతినేవాడో తారసపడతారు. తర్వాత తమ హృదయం ఫ్రిజ్‌లోంచి తీసిన అయిసు ముక్కలా కరిగి నీరవడం ప్రారంభిస్తుంది. వాటిని ఎత్తడానికి నేనున్నానుగా దోసిళ్లతో!”అన్నాడు సాగర్ నాటక ఫక్కీలో.
“నువ్వింత హేళనగా మాట్లాడుతావనుకోలేదు. అతనికేదైనా సహాయపడ్తావని ఆశించేను.”అంది నిశాంత బాధగా.
“సారీ! మనమేవిధంగా అతనికి సాయపడగలం!” అన్నాడు సాగర్.
“అనుకుంటే ఏమైనా చెయ్యగలం. ఏదైనా ప్రోగ్రాం అతని చేతిప్పించి టిక్కెట్సు అమ్మి ఆ డబ్బు అతనికందిస్తే అతని చదువు సజావుగా సాగిపోతుంది. తర్వాత ఏవైనా ప్రోగ్రామ్స్ అతనికి దొరికి పాపులరయితే..”
“అంచెలంచెలుగా ఆకాశంలోకి ఎదిగిపోతాడంటావు!” అన్నాడు సాగర్ వెక్కిరింతగా.
“ఎవరదృష్టం ఎలా వుంటుందో ఎవరు చెప్పగలం?”
“కాదని నేననడం లేదు. మనం హౌస్ సర్జెన్సీలో వున్నాం. ఈ ఆర్నెల్లూ గట్టిగా కృషి చేస్తే మనకి డాక్టర్ డిగ్రీ చేతికొస్తుంది. మధ్యలో ఈ చికాకులు దేనికని?”
“నీ యిష్టం. ప్రొద్దునతని పరిస్థితి చూస్తే ఏదో ఒకటి చేసి అతనికి సహాయపడాలనావేశం వచ్చింది. మీరంతా సహకరించకపోతే నేనొక్కర్తినీ ఏం చేస్తాను?”
ఆమె మొహంలో ఆశాభంగం చూసి సాగర్ మెత్తబడ్డాడు
“సరే. నా ప్రయత్నం నేను చేస్తాను. ఇంతకీ అతని పేరేంటి?
“పేరా?… పేరు నేనసలడగనే లేదు.”అంది కంగారుగా.
సాగర్ నవ్వి “సర్లే.. అతన్ని కనీసం గుర్తుపట్టగలవా?”
“బాగా”
“అయితే పద వెళ్దాం” అంటూ లేచి నిలబది ఆమెకు చెయ్యందించేడు.
నిశాంత అతని చేతి ఊతతో లేచి నిలబడి చీరకంటిన ఇసుక దులుపుకొని అతన్ననుసరించింది.
ఇద్దరూ మెట్లెక్కుతుండగా నిశాంత కళ్లలో మెరుపు మెరిసింది.
“అదుగో! అతనిటే వస్తున్నాడు” అంది ఉత్సాహంగా.
సాగర్ అటువైపు చూశాడు.
అతను తలదించుకొని మెల్లిగా ఇసుకలో అడుగులేస్తున్నాడు.
నిశాంత అతనివైపు పరిగెత్తి “ఏమండి?” అంది గట్టిగా.
అతను తలతిప్పి నిశాంతవైపు చూసి “మీరా మేడం!” అన్నాడు ఆశ్చర్యంగా.
“అవును. నేను మీకోసమే బయల్దేరబోతున్నాను. గమ్మత్తుగా మీరే ఎదురు పడ్డారు”అంది నిశాంత ఉత్సాహంగ.
అతను తెల్లబోతూ “నా కోసమా?” అన్నాడు.
విద్యాసాగర్ వాళ్ల దగ్గరగా వచ్చి “ఇప్పటిదాకా మీ సంగతులే చెబుతోంది. ఇంతకీ మీ పేరు తెలీదట. ఫన్నీ..”అన్నాడు నవ్వుతూ.
అతను సాగర్ వైపు ఎవరన్నట్లుగా చూశాడు.
“ఈయన పేరు విద్యాసాగర్! నా క్లాస్‌మేట్!” అంటూ పరిచయం చేసింది నిశాంత.
అతను సాగర్‌తో చెయ్యి కలిపి “గ్లాడ్ టూ మీట్ యూ! నా పేరు హితేంద్ర!” అన్నాడు నవ్వుతూ.
“రండి. అలా కూర్చుని మాట్లాడుకుందాం.” అంటూ మళ్లీ బీచ్‌లోకి దారి తీసింది నిశాంత.
ముగ్గురూ జనరద్దీకి కొంచెం దూరంగా సముద్రాని కభిముఖంగ దగ్గరగా కూర్చున్నారు.
కెరటాల హడావుడెక్కువయింది.
చీకటి జాలరి విసిరిన వలలా సముద్రంలోకి పాకుతోంది.
“మీ గురించి నిశాంత అంతా చెప్పింది” అన్నాడు సాగర్ ఉపోద్ఘాతంలా.
అతను తల దించుకున్నాడు.
“చాలా చాలా బాగ పాడతారట. ఈ వాతావరణంలో ఒక పాట వినిపిస్తే..”అభ్యర్తిస్తున్నట్లుగా అడిగేడు సాగర్.’
హితేంద్ర నిశాంతవైపు ఇబ్బందిగా చూశాడు.
ఆమె కనుదోయిలో ప్రార్ధన తొణికిసలాడింది.
కాదనలేనట్లుగా అతను సముద్రం కేసి చూపులు నిగిడించేడు.
సముద్ర తరంగాలు వెన్నెల్ని చూసి ఉత్సాహంగా పడి లేస్తున్నాయి.
ఆందమె ఆనందం.. ఆనందమె జీవిత మకరందం.. వసంత కుసుమ మకరందంలా అతని గొంతులోంచి పాట బయల్వడింది.
కెరటాల ఘోష పక్క వాయిద్యమైంది.
సంగీతాభిరుచి లేని సాగర్ కూడా తనకి తెలియకుండానే పాటలో లీనమైపోయేడు.
“మీ పరిచయం కావడం నా అదృష్టంగా భవిస్తున్నాను” అని చెబుతూ “భలే మంచి రోజు, పసందైన రోజు” పాడేడు.
అలా ఎంతసేపో.
ఇక చాలు అనలేకపోయారిద్దరూ.
చీకటి ఆకాశంలో తన గుడారమెప్పుడు బిగించిందో వెన్నెల దాన్ని చీల్చి చెండాడాలని ఎప్పట్నుంచి ప్రయత్నిస్తుందో ఆ ముగ్గురిలో ఎవరు గమనించలేదు.
“అన్నీ ఘంటశాల పాటలే పాడుతున్నారు!” అంటూ సందేహం వెలిబుచ్చేడు సాగర్.
“నా గొంతుకు అవే బాగా సూటవుతాయి” వినయంగా చెప్పేడు హితేంద్ర.
“అవును” అంది నిశాంత.
“మీదొక ప్రోగ్రాం ఎరేంజ్ చేద్దామనుకుంటున్నాం” అంటూ తమ ఉద్ధేశ్యం చెప్పేడు విద్యాసాగర్.
“ప్రోగ్రామా?” అన్నాడతను అపనమ్మకంగా చూస్తూ.
“అవును నిశాంత చాలా పట్టుబడుతున్నది. ఇంకా ఎలా అన్నది మేము నిర్ణయించుకోలేదు. కాని ఈ లోపున మరికొన్ని మంచి పాటలు ప్రాక్టీసు చెయ్యండి. వీలయితే కాస్త సంగీతం నేర్చుకోవడానికి ప్రయత్నించండి. ఈ ఆర్ట్ గురించి నాకంత బాగా తెలియదనుకోండి.”అన్నాడు సాగర్.
అతను మాట్లాడలేదు.
నిశాంతవైపు కృతజ్ఞతగా చూశాడు.
ముగ్గురూ లేచి నీబడి నడవడం ప్రారంభించేరు.
“మా నిశాంత దృష్టిలో పడటం మీ అదృష్టమనే చెప్పాలి. ఇక మీ గురించి మీకు బెంగక్కర్లేదు.”అన్నాదు సాగర్ మళ్లీ నవ్వుతూ.
వాళ్ళిద్దరూ స్కూటర్ ఎక్కుతుంటే అతను చేతులు జోడించేడు.
“ఎలా పాడేడు?” స్కూటర్ వెళ్తోంటే అడిగింది నిశాంత.
“నువ్వు చెప్పేవంటే దానికి తిరుగుంటుందా?” అన్నాదు సాగర్ స్కూటర్ వేగాన్ని పెంచుతూ.
నిశాంత గర్వంగా నవ్వుకొంది.
*****

ఇంకా వుంది.

చీకటి మూసిన ఏకాంతం – 1

రచన: మన్నెం శారద

 

డిసెంబరు నెల చివరి రోజులు

ఆరు గంటలకే చీకటి అన్ని దిక్కుల్ని ఆక్రమించుకునే ప్రయత్నం చేస్తోంది.

డిస్పెన్సరీలో కూర్చుని పేషెంట్స్‌ ని చూస్తోంది డాక్టర్ నిషాంత.

పేషెంట్సు కూడా చాల తక్కువగా వున్నారు.

వింటర్ డాక్టర్స్‌ కి చాల డల్ సీసన్.

వర్షాకాలంలో నీటి కాలుష్యంతో వచ్చే జబ్బుల్నుండి బయటపడి కొంచెం హాయిగా జీవిస్తుంటారు ప్రజలు. కారణం కొంత చల్లని వాతావరణం, వరదల వలన వచ్చిన నీరు నిలకడగా నిలిచి కొంత సెడిమెంట్ కావడం. ఈ రెండే కాకుండా తాజా పళ్ళు, కూరగాయలు, ఆకుకూరలు విరివిగా అందరికీ అందుబాటులో లభించడం.

ఒక పది పర్సెంట్ క్రానిక్ పేషెంట్సు తప్ప ఇతర పేషెంట్లు లేకపోవడం, వచ్చిన కేసుల్ని చూసి ప్రిస్క్రిప్షన్స్ రాసి మెడికల్ జర్నలొకటి తిరగేస్తూ కూర్చుంది నిశాంత.

ఇల్లూ, హాస్పిటలూ ఒకటే అయినా.. పేషెంట్సు లేరని ఇంట్లోకి వెళ్ళిపోయే అలవాటామెకి లేదు. పేషెంట్సు లేకపోయినా రాత్రి తొమ్మిది గంటలవరకూ ఆమె ఆ సీటు నంటిపెట్టుకునే వుంటుంది.

అక్కడున్నంతవరకూ ఆమె ఒక డాక్టరు.

తొమ్మిది దాటేక ఆమె ఇంట్లోకి ప్రవేశిస్తుంది. అప్పుడే ఇంటి వ్యవహారాలు గానీ, తన గురించి గాని ఆలోచిస్తుంది.

చాలా మంది లేడీ డాక్టర్లు, లాయర్లు పేషెంట్సు, క్లయింట్సుని బెంచీల మీద పడిగాపులు పడేట్లుగా చేసి  టీ.వి. చూడటం. భర్తా బిడ్డలతో కబుర్లు చెప్పడం లాంటివి చేస్తుంటారు. నిశాంతకు ఆ తరహా వ్యక్తుల్ని చూస్తే పరమసహ్యం. తమకి ఫీజులు చెల్లించి తమ జబ్బుల్ని నయం చేస్తారనే  కొండంత ఆశతో వచ్చే వ్యక్తులు పనికిమాలినవాళ్ళేం కారు. నిజం చెప్పాలంటే వాళ్ళే తమని బతికించి లంకంత కొంపలు, పడవంత కార్లూ కొనుక్కునేటట్లుగా చేసేవారని ఆమె భావన.

ఆమె వాదనతో చాలామంది డాక్టర్లు ఏకీభవించరు. పైగా ఆమెని చూసి గేలిచేసి నవ్వడానికి ప్రయత్నిస్తారు. ఏకీభవించినంత మాత్రాన, నవ్వినంత మాత్రాన నిజాలు అబద్ధాలుగా మారవు. అందుకే అలాంటివారి మాటల్ని పరిగణలోకి తీసుకోదామె.

నర్సు రాజ్యలక్ష్మి ఆ గదిలోకొచ్చి చలిగాలొస్తుందని కిటికీ రెక్కలు దగ్గరకేసింది.

నిశాంత అదేం గమనించనట్లుగా జర్నల్‌ని దీక్షగా చదువుతోంది.

మరో పదినిముషాలు గడిచేయి. రాజ్యలక్ష్మికి సినిమాల పిచ్చి. తొందరగా వెళ్తే సెకండ్ షో కి అందుకోవచ్చన్న ఆశ.

“పేషెంట్సెవరూ లేకపోయినా వెళ్లిపొమ్మనదు. టైమంటే టైమే!” చిరాకు పడుతూ బయట బెంచి మీద కూర్చుంది.

అయినా ఒకటే టెన్షన్‌గా వుంది. పక్కింటివాళ్ళు తన కోసమే రెండు రోజుల్నుండి సినిమాకెళ్ళడం వాయిదా వేసుకుంటూవస్తున్నారు. ఈ రోజిక తనెళ్లకపోయినా ఆగరు. వెళ్ళిపోతారు. అందులో కృష్ణ సినిమా. రాకరాక వచ్చింది. మద్రాసులో తెలుగు సినిమాల రాకరాక వస్తాయి.

రాజ్యలక్ష్మి మరో ప్రయత్నం చేసే నెపంతో లోనికెళ్లి దోమల్ని వెళ్లగొట్టడానికి ఆలవుట్ పెట్టి చిన్నగా సకిలించింది ధైర్యం చేసి.

నిశాంత తలెత్తి చూసింది.

రాజ్యలక్స్మి భయంగా ఆవిడ వైపు చూసి “పేషెంట్సెవరూ లేరమ్మా” అంది సణిగినట్లుగా.

నిశాంత చేతి వాచీ కేసి చూసుకొని “ఇంకా అరగంట టైముంది. ఈలోపు ఎవరైనా రావొచ్చుగా!” అంది

రాజ్యలక్స్మికి పచ్చి వెలక్కాయ గొంతులో చిక్కుకునంట్లయింది.

“అద్ కాదు.. ఈ రోజు యింట్లో కాస్త అర్జెంటు పని వుంది. మా ఆయన తొందరగా రమ్మన్నాడు” అంది.

నిశాంత చిన్నగా నవ్వి “మీ ఆయన వారానికోసారేగా వచ్చేది. మధ్యలో ఎందుకొచ్చేడు?” అంది.

రాజ్యలక్ష్మి భర్త నెల్లూరులో ఆర్.టి.సి.లో పని చేస్తాడు. శనివారం రాత్రి బయల్దేరొచ్చి ఆదివారం రాత్రి వెళ్ళిపోతాడు . ఆ రోజు బుధవారం పైగా శెలవురోజు కూడా కాదు.

తను అబద్ధమాడిన సంగతి మేడం కనిపెట్టేసిందేమోనని భయపడిపోయింది రాజ్యలక్స్మి.

“లేదమ్మా. ఒంట్లో బాగోక రెండ్రోజులు శెలవు పెట్టి వచ్చేడు” అంది.

“సర్లే వెళ్ళు” అంది నిశాంత.

రాజ్యలక్ష్మి ఎగిరి గంతేసినంత పంజేసింది. మొహంలో సంతోషం తన్నుకొస్తుంటే “వస్తానమ్మా!” అంటూ గడప దాటింది.

“ఇంతకీ ఏ సినిమాకి?”

నిశాంత ప్రశ్నకి రాజ్యలక్ష్మి ఖంగు తిన్నట్టుగా నిలబడిపోయింది.

“నీకు చాలాసార్లు చెప్పేను. సెకండ్ షోలకి వెళ్లొద్దని. రోజూ పేపరులో జరుగుతున్న అరాచకాలు చదువుతున్నా ‘అది మనకి జరగొచ్చిందా?’ అనుకుంటారు అందరూ. ఊళ్ళో మీ ఆయన ఉండడు. ఏమైనా జరిగితే.. ?”

“మీరు లేరేంటమ్మా. మగాడికి మగాడంత మనిషి. ఈ మొగుళ్ళు చేసి చచ్చేదేంటి తిట్టిపొయ్యడం కాని!” అంది రాజ్యలక్ష్మి పళ్ళికిలించి నవ్వుతూ.

“నీకెలా చెప్పాలో నాకర్ధం కాదు. సర్లే వెళ్ళు” అంది నిశాంత.

అంతే!

రాజ్యలక్ష్మి రివ్వున రెక్కలొచ్చినట్లెగిరిపోయింది. కొద్దిగా ఆలస్యం చేస్తే ఆవిడెక్కడుండమంటుందేమోనని.

నర్స్ వెళ్లినా వెళ్తూ  అన్నమాట నిశాంత మనసులో గుచ్చుకుంది.

‘మగాడికి మగాడంత మనిషి!’

అంటే తనలో స్త్రీత్వం .. స్త్రీకుండే ఆశలూ, కోరికలూ, సౌకుమార్యం లేవనా?

వేసవి కాలం మల్లెపూలు ముడుచుకోవాలని, చలికాలం గులాబీలు తురుముకోవాలని, చల్లని సాయంకాలం భర్తతో కలిసి ఎటైనా వెళ్ళి ఏకాంతంగా గడపాలని… వీళ్ళంతా తనని ఏ అనుభూతులూ లేని మ్రోడుగా భావిస్తున్నారు కాబోలు.

డబ్బు కోసం అహర్నిశలూ కష్టపడే యంత్రమనుకుంటున్నారు కాబోలు.

రాత్రిబగళ్ళూ వృత్తినే ధర్మంగా భావించే పనిరాక్షసి ననుకుంటున్నారు కాబోలు.

“నిశాంతా!”

ఎవరొ పిలిచినట్లయి ఉలిక్కిపడి ఈ లోకంలోకి వచ్చిందామె.

ఎదురుగా గుమ్మం దగ్గర క్రీనీడలో ఎవరో నిలబడినట్లనిపించి ‘కమిన్’ అంది.

కాని ఆ వ్యక్తి లోనికి రాలేదు.

సందేహిస్తూ గుమ్మంలోనే నిలబడ్డాడు.

“మిమ్మల్నే! రండి!” అంది నిశాంత స్టెతస్కోపు సర్దుకుంటూ.

అతనీసారి లోపలికడుగు పెట్టేడు.

నిశాంత అతనివైపు చూసింది.

చూసిన వెంటనే ఉలిక్కిపడింది.

అతను హితేంద్ర.

ఏడు సంవత్సరాల క్రితం తను ప్రేమించి, పెద్దవాళ్లని కాదని కట్టుకున్న భర్త.

అతన్ని చూడగానే ఆమె వంట్లోని రక్తమంతా విపరీతమైన వేగాన్ని పెంచుకొని ప్రవహించసాగింది.

అతి బలవంతం మీద బి.పి.ని కంట్రోల్ చేస్కుంటూ “చెప్పండి. వాటీజ్ ద ప్రాబ్లం?” అంది డాక్టరుగా.

హితేంద్ర వచ్చి కుర్చీలో కూర్చున్నాడు.

అతనిని గమనించనట్లే క్రీగంట గమనించింది నిశాంత.

అతను బాగా శుష్కించిపొయేడు. బాగా నల్లబడ్డాడు కూడా. గడ్డం బాగా పెరిగి నిజంగా పేషెంటులానే వున్నాడు. దానికి తోడు ముక్కుపొడుం రంగు షాల్ కపుకున్నాడు. అతని ఆకారం చూసి ఆమె మనసు క్షణకాలం బాధకి లోనయింది.

కాని వెంటనే ఆమె అలర్టయింది.

అతను తనకేం కాడిప్పుడు.

ఇప్పుడతనొక పేషెంటుగా మాత్రమే తన దగ్గరకొచ్చి ఉండొచ్చు. ఒకవేళ వేరే ఉద్ధేశ్యంతో వచ్చినా అతనికెక్కువగా మాట్లాడే అవకాశం తనెంత మాత్రం ఇవ్వకూడదు.

“చెప్పండి. వాటీజ్ ద ట్రబుల్. నేను డిస్పెన్సరీ క్లోజ్ చేసే టైమవుతున్నది!” అంది గంభీరంగా.

హితేంద్ర అదోలా నవ్వి “నువ్వు చాలా మారిపోయావు నిశాంతా. నా మీద ప్రేమంతా చచ్చిపోయింది నీలో!” అన్నాడు జాలిగా.

అలాంటి మాటలు వినడానికి నిశాంత హృదయం సిద్ధంగా లేదు.

తెలిసే కావాలని తప్పులు చేసి చేతిలో డబ్బు, వంట్లో బలం వున్నప్పుడు ఎదుటి మనిషిని. అదీ తన ప్రగతికి దోహదం చేసిన మనిషిని తోటకూరలో పురుగు కన్నా హీనంగా విదిలించి కొట్టి, ఇప్పుడు చేతులు కాలేక వచ్చి క్షమాపణలు చెబితే కరిగిపోయేంత బేల మనస్తత్వం కాదు ఆమెది.

నిజం చెప్పాలంటే భర్త తెలిసి చేసిన తప్పుల్ని ప్రోత్సహిస్తూ, తిరిగొచ్చేక భర్త మంచివాడే, అవతలి వాళ్ళే మంచివాళ్ళు కాదని భ్రమసి భర్తల్ని వెనకేసుకొచ్చే సగటు స్థాయికి కూడా అందని ఆడవాళ్లని నిశాంత ఎన్నటికీ క్షమించలేదు.

అయిదు సంవత్సరాలుగా తన గురించి పట్టించుకోని మనిషి ఇప్పుడెందుకు అకస్మాత్తుగా ఊడిపడినట్లు.

“నాకు తెలుసు.నువ్వు నన్ను క్షమించలేదని. అలా అడిగే ధైర్యం కూడా నాకు లేదు కాని.. నేను నిన్ను పోగొట్టుకుని చాలా నష్టపోయేను నిశాంతా. అయ్ హావ్ లాస్ట్ సో మచ్.”అన్నాడతను.

అలా అంటున్నప్పుడతని గొంతు దుఃఖభారంతో జీరబోయింది.

నిశాంతకా పరిస్థితి ఎంతో ఇరకాటంగా వుంది.

నిజానికలాంటి సంఘటన ఎదుర్కోడానికి ఆమె సంసిద్ధంగా లేదు కూడా.

“హితేంద్రగారూ!” అంది కొంత కర్కశంగా.

హితేంద్ర బెదరినట్లుగా చూసాడామె వైపు.

“ఇంకో అయిదు నిముషాలు టైమిస్తున్నాను మీకు. మీరు పేషెంటుగా అయిగే ఎంతసేపైనా మాట్లాడండి. వింటాను. మీకు సహకరించడానికి ప్రయత్నిస్తాను. కాని గతాన్ని గురించి ఇంకొక్క మాట మాట్లాడినా నేను వినను” అంది స్థిరమైన కంఠస్వరంతో.

“సారీ!” అన్నాడు హితేంద్ర.

“ఇట్సాల్ రైట్! డాక్టరుగా నాతో మీకేమైనా పని వుందా?”

“ఉంది”

ఆమె చిత్రంగా చూసిందతని వైపు.

“నాకు నాలుగేళ్ళ కూతురుంది”

ఆ మాట విని అదిరిపడింది నిశాంత.

“నీకు .. సారీ.. మీకు చాలా ఆశ్చర్యంగా వుంది కదూ ఈ సంగతి?” అతని ప్రశ్న విని మామూలుగా మారింది నిశాంత.

“మీకొక కూతురుండటం చిత్రమైన సంగతేం కాదే?” అంది తనని తాను తమాయించుకుంటూ.

ఒకప్పుడు నేనూ అదే అనుకున్నాను. నీతో కాపురం చేసిన అయిదేళ్ళూ మనకి పిల్లలు కల్గకపోతే ఆ తప్పు నీదేననుకున్నాను. నువ్వు చాలాసార్లు నన్ను డాక్టరు దగ్గరకెళ్ళి టెస్ట్ చేయించుకోమన్నా నేను పురుషాహంకారంతో నీ మాట వినలేదు. మనం విడిపోవడం.. నేను వీణని పెళ్ళి చేసుకోవడం.

“అదే వద్దన్నాను. మీ ప్రాబ్లం టూకీగా చెప్పండి.” అంది నిశాంత విసుగ్గా.

“వస్తున్నాను. మిమ్మల్నాట్టే విసిగించను. నా కూతురు పెద్దదయ్యే కొలది నా పోలికలసలు కనిపించడం లేదు. ఇంకా ఖచ్చితంగా చెప్పాలంటే.. ఆమెలో నా కో సింగర్ శేఖర్ పోలికలు స్పష్టంగా కంపిస్తున్నాయి. చివరికి మానరిజమ్స్ కూడా!”

“షటప్!” అంది నిశాంత ఒక రకమైన ఉద్రేకానికి లోనవుతూ.

“ఎందుకు మీరంత సీరియస్సవుతున్నారు. ఒక డాక్టరుగానే వినండి నా కథ.” అన్నాడు హితేంద్ర.

నిశాంత తన తప్పునర్ధం చేసుకుంది. మామూలుగా కావడానికి ప్రయత్నిస్తూ “ఇప్పుడు నేనేం చెయ్యాలి?” అని చిరాకు నణచుకుంటూ.

“అప్పట్లో నాలో లోపముందని ఒప్పుకోవడానికిష్టపడలేదు నేను. అలా  తెలుసుకోవాలని ప్రయత్నించలేదు కూడా. కాని.. ఇప్పుడు నిర్ధారణ  చేసుకోవాలన్న కోరిక రోజు రోజుకీ బలంగా పెరిగిపోతున్నది. ప్రియ ‘డేడీ’ అని దగ్గరకొస్తుంటే చాలా కంపరంగా అనిపిస్తోంది. ముద్దు చేయలేకపోతున్నాను. ఈ బాధ భరించలేక తాగుతున్నాను. దాంతో గొంతు పాడయి టైముకి రికార్డింగ్ థియేటర్‌కి వెళ్ళలేకపోవడంతో నా స్థానాన్ని శేఖర్ ఆక్రమించుకున్నాడు.

“మీరు మళ్లీ పక్కదారి పడుతున్నారు. డాక్టరుగా నేను ఏం చేయాలో చెప్పండి” అంటూ అతని మాటలకడ్డం పడింది నిశాంత.

“మీరు  నన్ను పరీక్షించి నిజం చెప్పాలి. నాకసలు బిడ్డల్ని కనే శక్తుందో లేదో!”

“అది నా వల్ల కాదు. నా దగ్గర మేల్ స్టాఫ్ లేరు” అంది నిశాంత మనసులోనే చీధరింపు నణచుకొంటూ.

“ప్లీజ్! మీరు తప్ప నాకీ సహాయం చేసే వ్యక్తులు లేరు”

“ఎందుకని? సిటీ అంతా డాక్టర్సున్నారు. ఈ చిన్న విషయానికి మీరు నన్ను ఎప్రోచ్ కావాల్సిన అవసరమెంత మాత్రమూ లేదు. ఇంకెవరి దగ్గరకయినా వెళ్ళండి” అంది.

హితేంద్ర ఆమె వైపు జాలిగా చూసాడు.

“నేనెందుకు మీ దగ్గరకే వచ్చేనో మీరర్ధం చేసుకోలేదా?”

నిశాంత అర్ధం కానట్లుగా చూసింది.

“నేను సౌత్‌లో ఒక గొప్ప స్థానంలో వున్న పాపులర్ సింగర్‌ని. ఎవరి దగ్గరకెళ్ళినా నన్నిట్టే గుర్తు పట్టేస్తారు. నేను తండ్రిని కాలేనన్న నిజం తెలిస్తే, ప్రస్తుతం నా కూతురుగా పెరుగుతున్న ప్రియ గురించి, నా గురించి అవహేళనగా అనుకుంటారు. ఏ మాత్రం లీకయినా పత్రికలు ఏకి పెడ్తాయి. నేను తలెత్తుకు తిరగలేను. అందుకే మీ దగ్గరకొచ్చేను. మీరయితే ఈ విషయాన్ని బయట పెట్టరనే గట్టి నమ్మకంతో వచ్చేను” అన్నాడతను ప్రాధేయపడుతున్న ధోరణిలో.

“ఎందుకని అంత గట్టి నమ్మకం. నాకు మీ మీద కోపముండదని ఎందుకు భావిస్తున్నారు?” అనడిగింది నిశాంత రెట్టిస్తున్నట్టుగా.

“మీ సంస్కారం గురించి కొన్నాళ్ళు కాపురం చేసిన భర్తగా తెలుసు కాబట్టి. ఎంత ఇల్‌ట్రీట్ చేసి వదిలేసినా మీరు నన్నల్లరి చెయ్యకుండా విడిపోయి ఎళ్ళిపోయారు. మనోవర్తడగలేదు. పత్రికలకి చెప్పలేదు. నేను మీరు గొడ్రాలని – అందుకే మరో పెళ్ళి చేసుకున్నానని చెప్పినా మీరు దాన్ని ఖండించే ప్రయత్నం చెయ్యలేదు. మీకు విద్యాసాగర్‌కి పెళ్ళికి ముందే..”

“ప్లీజ్ ఇంకాపండి. నాకు గతాన్ని గుర్తు చేసే ప్రయత్నం  చెయ్యొద్దు.” అంది ఆవేశంగా అరిచినట్టు నిశాంత.

“సారీ!”

నిశాంత లేచి నిలబడింది ఎర్రబడిన మొహంతో.

హితేంద్ర కూడా లేచేడు నిరాశ నిండిన మనసుతో.

“రేప్రొద్దున్న తొమ్మిది గంట్లాకి రండి. నేను మీ స్పెర్మ్ కౌంట్ టెస్త్ చేస్తాను” రివ్వున లోనికెళ్తుంటే అతను మొదట అర్ధం కానట్లు తెల్లబోయి చూసేడు.

అర్ధమైన వెంటనే “థాంక్యూ నిశాంతా. థాంక్యూ వెరీమచ్.” అన్నాడు ఒకరకమైన ఉద్వేగానికి లోనవుతూ.

కాని అప్పటికే నిశాంత తన గదిలోకెళ్ళిపోయి బెడ్ మీద వాలిపోయిందని, తన మాటలు వినిపించుకోలేదని అతనెంత మాత్రం గ్రహించలేదు.

కారు స్టార్టయి వెళ్లిపోవడం కళ్ళు మూసూకునే వింది నిశాంత.

నిశ్చలమైన నీటిలో ఎవరో రాయి విసిరినట్లుగా గత జ్ఞాపకాలు చెదరి గుండె అంచుల్ని తాకుతున్నాయి.

ఎంతగా అణచుకున్నా మనసులో నిక్షిప్తం చేసిన బాధ జివ్వున జలలా పైకెగతన్నుతోంది.

అయిదు సంవత్సరాలుగా ఒంటరితనాన్ని, బాధని, అవమానాన్ని గుండెలోపల నిలువు లోతున పాతిపెట్టి ఏం జరగనట్లుగా, తనకేం బాధ లేనట్లుగా అనుభూతులెరుగని ఒక రాయిలా యాంత్రికంగా బ్రతుకుతోంది తను.

తను కావాలంటే మళ్లీ పెళ్ళి చేసుకోగలదు.

పిల్లల్ని కనగలదు.

అతని ముందునుండే కారులో హాయిగా నవ్వుతూ తిరగ్గలదు.

కాని.. ప్రేమన్నా… పెళ్ళన్నా, పూర్తి విముఖత కల్గేట్లుగా ప్రవర్తించేడు తన పట్ల హితేంద్ర.

మళ్ళీ ఇన్నాళ్లకి అతనీవిధంగా తన దగ్గరకొస్తాడని తనేనాడూ అనుకోలేదు నిశాంత.

ఇన్ని సంవత్సరాల ఎడబాటులో ఏ కాస్తన్నా తన మనసులో జాలిలాంటిది ఏర్పడినా ఈ రోజు అతను కోరిన కోరికతో పూర్తిగా తుడిచిపెట్టుకుపోయింది.

ఆమె ఆలోచనల్ని ఫోను రింగ్ పుటుక్కున తెంపేసింది.

నిశాంత రిసీవర్ని లిఫ్ట్ చేసింది మెల్లిగా.

“నేను విద్యాసాగర్‌ని. భోంచేసేవా?”

నిశాంత కళ్లలో నీళ్ళూరేయి.

“లేదు” అంది.

“ఎందుకని. ఇప్పుడు టైమెంతయిందో తెలుసా?”

“ఆకలిగా లేదు.”

“ఏం జరిగింది?” అతని గొంతులో ఆత్రుత గమనించింది నిశాంత.

“ఇంత రాత్రప్పుడు ఫోను చేస్తున్నావు. లత లేదా ఇంట్లో?” అనడిగింది.”ఏం. నేనేం తప్పు చేస్తున్నానని లతకి భయపడాలి. ఒక స్నేహితురాలి క్షేమ సమాచరం కనుక్కోవడం అపచారమా. తోటి మనిషి బాగోగులు తెలుసుకోవడం నేరమా?” అన్నాడు విదయసాగర్ కొంత ఆవేశపడుతూ.

నిశాంత మెత్తగా నవ్వింది.

“చాలా హాయిగా వుంది. నీ నవ్వు వింటుంటే”

“కాని నా నవ్వులో హాయి లేదు విద్యా”

“ఏం జరిగింది ?”

“కొత్తగా జరిగిందంటూ ఏమీ లేదు. కాని హితేంద్ర వచ్చేడు. పాత జ్ఞాపకాలు కెలుకుతూ!”

“ఎందుకు? చేసిన తప్పుని క్షమించమనా?”

“ఆ అవకాశం నేనివ్వలేదు. ఒక పేషెంటుగా ఎప్రోచయ్యేడు!”

“ఏవిటి మాయరోగం? ఊళ్ళో డాక్టర్లు లేరనా? నువ్వు జాలి చూపించకు. ఎలాగోలా తిరిగి నీ దగ్గరకి చేరాలని ప్రయత్నిస్తున్నాడేంటి డర్టీరోగ్” అన్నాడు విద్యాసాగర్ కోపంగా.

“నా మనస్తత్వం నీకు తెలెదా? హితేంద్రనే నీచ నికృష్టుడికి నా హృదయంలో స్థానం లేనే లేదు.” అంది నిశాంత  ఆవేశంగా.

“దట్స్ గుడ్. మరెందుకు భోంచేయలేదు. నువ్వు భోంచేయకపోతే నీ కోసం బాధపడే ముగ్గురు వ్యక్తులున్నారు. అది మరచిపోకు.

నిశాంత పకపకా నవ్వింది.

“ముగ్గురా. ఎవరు వాళ్ళు?”

“తెలీనట్లు. మరీ అమాయకత్వం  నటించకు. మీ డేడి ఇప్పుడె నాకు ఫోను చేసారు నీ సంగతి కనుక్కోమని. బేబీకంత పట్టుదలేంటి.. నా దగ్గర కొచ్చేయమని చెప్పమని రోజూ చెబుతున్నారు. మీ మమ్మీ కూడా చాలా బెంగ పడుతోందట నీ గురించి. ముసలి వయసులో వాళ్లనెందుకుకంత బాధపెడ్తావు నిశా. వెళ్ళి వాళ్లతో ఉండరాదు. ముసలి వయసులో వాళ్లనెందుకంత బాధపెడ్తావ్ నిశా. వెళ్ళి వాళ్లతో ఉండరాదు.”

“నేను వాళ్లని బధపెడుతున్నానా? అన్నీ తెలిసిన నువ్వే ఇలా మాట్లాడుతున్నావా?” అంది నిశాంత బాధగా.

“సారీ! కాని వాళ్లు పెద్దవాళ్ళయిపోయేరు. వయసునన్నా గౌరవించాలి కదా.”

“గౌరవించక ఇప్పుడు నేనేం చేసేను. నా బ్రతుకు నేను బ్రతుకుతున్నాను.”

“అదే కదా వాళ్ల బాధ. ఇంత ఆస్తి పెట్టుకుని అలా దిక్కులేని దానిలా బతుకుతున్నావనే వాళ్లు కుమిలిపోతున్నారు”

“కొన్ని దిక్కులకన్నా దిక్కులేకపోవడంలోనే హాయుంది విద్యా. తీరా వెళ్లాక అమ్మ ఎలా సూటిపోటి మాటలు మాట్లాడగలదో  ప్రతి క్షణం నాకు జరిగిన అన్యాయాన్ని ఏదుస్తూ ఎలా భూతద్ధంలో చూపించగలదో నాకు బాగా తెలుసు. అందుకే నువ్వు కూడా నన్ను అక్కడికెళ్ళి ఈ సుఖాన్నికూడా పోగొట్టుకోమని దయచేసి చెప్పకు.”

“సరే!”

“ఇంకా ఎంతసేపా వెధవ కబుర్లు. అంత దాన్నొదిలి వుండలేకపోతే  ఏకంగా నా పీక పిసికి దాని దగ్గరకే వెళ్లండి. “లత అరుస్తూ అతని చేతిలోని రిసీవర్ని లాక్కుని క్రెడిల్ చేయడం స్పష్టంగా వినిపించింది నిశాంతకి.

నిశాంత నిస్పృహగా రిసీవర్ని హుక్ చేసి కిటికీ దగ్గరకొచ్చి నిలబడింది.

చీకటి మంచు కలిసి స్ట్రీట్‌లైట్ కాంతిని తీవ్రంగా మింగుతున్నాయి. పది గంటలకే ఊరంతా మాటు మణిగినట్లు నిశ్సబ్దంగా మారిపోయింది.

లత!… పెళ్ళికి ముందు ఎంతో వినయవిధేయతల్ని, భయభక్తుల్ని ప్రకటించే లత ఎంత కఠినంగా మాట్లాడగల్గుతోంది.

ఎంత సంస్కారహీనంగా ప్రవర్తించగల్గుతోంది.

విద్యాసాగర్ని ప్రేమించేనని, అతను లేకపోతే బ్రతకలేనని అతనికి నచ్చచెప్పమని మేడమీద నుండి దూకి రెండు కాళ్ళూ చచ్చుపడిన నల్లని, బక్కపల్చని, ఏ మాత్రం ఆకర్షణ లేని లత, ఈ రోజున తననెంత తృణీకరించి మాట్లాడగల్గుతోంది.

విద్యాసాగర్ మీద తనకలాంటి అభిప్రాయం, సంబంధం వుంటే ఈ లత తననసలాపగలదా?

ఇతర స్త్రీలు కేవలం తమ భర్తల్ని వలలో వేసుకోడానికే వస్తారని, కేవలం కుక్కలా కాపలా కాసుకొనే స్త్రీల బ్రతుకులెంత దైన్యమైనవి.

భర్తని ప్రేమించి ఆకట్టుకుని అతని మనసులో స్థానం సంపాదించుకోవాలని మరచిపోయి, తమ వడ్డాణం, కాసూలపేరు లాంటి వస్తువుల్లో అతనొకడని, అతన్ని భద్రంగా ఇనప్పెట్టెలో పెట్టి తాళం వెసి ఆ తాళాల్ని  బొడ్లో దోపుకు తిరగా లనుకునే స్త్రీలు ఎంత వ్యక్తిత్వం లేనివాళ్ళో కదా.

జీవితంలో ఓడిపోయిన స్త్రీలని, భర్త నుండి విడిపోయి స్త్రీలని సాటి స్త్రీలే క్షణక్షణం కించపరచాలని చూస్తారు.

ఎంత చదువుకున్నా స్త్రీల బుర్రల్లో ఇంకా బూజే ఉంది.

నిశాంత భారంగా నిట్టూరుస్తూ మంచమ్మీదొచ్చి పడుకుంది. ఆమె ఆలోచనలు వద్దనుకున్నా గతంలోకే పరిగెత్తుతున్నాయి. వాటిని  మరచిపోవడం తన వలన కాదు.

ట్రాంక్విలైజర్ల్స్ వాడినా తనకిక ఈ రోజు నిద్ర పట్టదు. గతాన్ని రీవైండ్ చేసి చూడటానికే ఆమె సిద్ధపడింది.

 

ఇంకా వుంది…

బ్రహ్మలిఖితం

రచన: మన్నెం శారద

చూస్తూ చూస్తూ కుక్కని వదిలేయలేను. అలాగని కుక్కతో కాపురం చేయలేను. నేనేం చేయను.” అంది బాధగా.
జనంలో కొంతమంది వస్తున్న నవ్వు ఆపుకున్నారు.
“నేనెప్పుడో చెప్పేను నీకు. ఇదంతా కట్టు కథ!” అన్నాడు ఓంకారస్వామి.’
“ఎందుకు చెప్పలేదు. మీరు నా భర్త గత జన్మలో పెంపుడు కుక్కని చెప్పేరు. గత జన్మలో వెంకట్ నా భర్తని చెప్పి అహోబిళంలో నా పెళ్ళి కూడా చేయించేరు. కాని అతను మరో పెళ్ళి చేసుకున్నాడు. నేనిప్పుడేం చేయాలి?” అంటూ ఉక్రొషంగా లేచింది ఈశ్వరి.
“అబద్ధం!” అన్నాడు ఓంకారస్వామి.
“ఏంటబద్ధం! అహోబిళంలో అభుక్తేశ్వరస్వామిని కలవమని చెప్పడం అబద్ధమా?”
“అంతా అబద్ధం.”
“లేదు అంతా నిజం. నేను ఈ సంగతి తెలియక వెంకట్‌ని పెళ్లి చేసుకున్నాను. ఓంకారస్వామికి సమర్పించుకోవడానికి చెరొక లక్ష అర్జెంటుగా తీసుకొస్తేగాని మమ్మల్నేలుకోనని చెప్పి పంపించేసేడు వెంకట్” అంది జనంలోంచి లేచిన కనకమహాలక్ష్మి.
“నువ్వెవరివో నాకసలు తెలియదు.” అన్నాడు ఓంకారస్వామి.
“పోనీ వీడయినా తెలుసా?” అంటూ ఒక వ్యక్తిని ముందుకు తీసుకొచ్చేడు ఎస్.ఐ. ఒకతన్ని.
ఓంకారస్వామి దిగ్భ్రాంతిగా చూసి “ఎవరతను?” అనడిగేడు.
“అహోబిళంలోని దొంగ భుక్తేశ్వర స్వామిగాడు వీడే. గతంలో వీడు ఇక్కడే చిల్లర దొంగ. వీడు అతి సన్నిహితుడైన రాజుగాడి తమ్ముడు. వీడే సాక్షాత్తు వెంకట్‌కి, ఈశ్వరికి పెళ్ళి చేసింది” అన్నారు డిజిపిగారు లేచి.
ఓంకారస్వామి వేషంలో ఉన్న నారాయణ నీళ్ళు కారిపోయేడా మాతలు విని.
“ఇదంతా ఏదో కట్టు కథలా వుంది. గిట్టని వాళ్లు నా మీద పన్నుతున్న పన్నాగం. దేవుడి మీద నిందలేస్తే ఏం జరుగుతుందో మీకు తెలియదు” అన్నాడు మేకపోతు గాంభీర్యం వహిస్తూ.
“ఏం జరుగుతుందో చూద్దామనే స్వయంగా వచ్చేను. ఈ ఫోటో చూడు!” అన్నాడు దిజిపి ఒక ఫోటో అతనికందిస్తూ.
ఓంకారస్వామి దాన్నందుకున్నాడు.
అది సాక్షాత్తు అతనిదే. జైల్లో నారాయణగా వున్నప్పటి ఫోటో.
అతను పేలవంగా డిజిపిగారివైపు చూశాడు.
“యూ రాస్కెల్. కొన్నాళ్ళు నిత్య పెళ్ళికొడుకు వేషమేసి దొంగ పెళ్ళిళ్ళు చేసుకుని ఆడపిల్లల గొంతులు కోసేవ్. ఇప్పుడు స్వాములవారి రూపమెత్తి దద్దోజనాలు, చక్రపొంగళ్లు తిని తెగ బలిసి పెళ్లి మీద పెళ్ళిళ్ళు చేయిస్తున్నావు. పద నిన్నిక పర్మనెంటుగా శ్రీకృష్ణ జన్మస్థానంలొ పెట్టేస్తాను. అరెస్ట్ హిం” అన్నారు డిజిపి ఉగ్రంగా.
ఓంకారస్వామి రూపంలో నారాయణ చేతులకు బేడీలు పడ్డాయి. వెనువెంటనే అతనికి సహాయపడిన రాజుని, సంపెంగిని కూడా అరెస్టు చేసేరు.
“ఏడి ఆ వెంకట్ గాడేడి?”
అప్పుడందరూ హాలంతా గాలమేసినట్లుగా చూశారు.
అప్పలనరసమ్మ కంగారుపడుతూ “దొంగ సచ్చినోడు. తప్పించుకున్నాడు బాబు. నాను సెవులు మెలేసి అట్టుకొచ్చినాను. కల్లమీన గూండారేసి పారెల్లిపోనాడు పాపిష్టెదవ” అంది.
“ఎక్కడికి పోతాడులే. ఇరవై నాలుగ్గంటల్లో పట్టేస్తాం” అంటూ డిజిపిగారు కేయూరవల్లి దగ్గరకొచ్చి కంగ్రాచ్యులేషన్స్ చెప్పేరు.
“నాదేముంది సర్! సమయానికి మీరొచ్చి సహాయపడ్డారు. లేకపోతే ఈ పిల్ల జీవితం అన్యాయమైపోయేది. ” అంది ఈశ్వరిని చూపిస్తూ.
ఈశ్వరి అపరాధిలా తల దించుకుంది.
“జరిగింది మరచిపో. హాయిగా భర్తతో కాపురం చేసుకుని సుఖంగా వుండు. ప్రస్తుత జన్మని నరకం చేసుకుంటూ పూర్వ జన్మల గురించి ఆలొచించడం దేనికి? నీలాంటి అమాయకులున్నంతవరకు ఇలాంటి దొంగస్వాములు పుట్టుకొస్తూనే వుంటారు.” అని ఈశ్వరిని మందలించేరు డిజిపి గారు వెళ్తూ వెళ్తూ.
ఈశరి పశ్చాత్తాపంతో కన్నీళ్ళు కార్చింది.
“నీకోసం నా జీవితంలో మొదటిసారి నటించేను. నువ్విక మారినట్లేనా?” అంది డాక్టరు ప్రభంజన ఈశ్వరి వంక నవ్వుతూ చూసి.
ఈశ్వరి నీరు నిండిన కళ్లతో నవ్వింది.
“హమ్మయ్యా ఇక మీ ఆవిణ్ణి తీసుకెళ్ళొచ్చు. నే చెప్పిన విషయాలు మరచిపోకండి” అంది ప్రభంజన కుటుంబరావుతో.
అందరూ ఎవరిళ్లకి వాళ్లెళుతుంటే కేయూర ఒంటరిగా తన కారులో బయల్దేరింది లిఖిత గురించి ఆలోచిస్తూ దిగులుగా.
తననే క్షణమన్నా పోలీసులు వెంటాడి పట్టుకుంటారని తెలిసిన వెంకట్ ఆటోలో అతివేగంగా రైల్వే స్టేషనుకెళ్ళి కదులుతున్న రైలెక్కేసేడు.
రైలు వేగం పుంజుకుంటుండగా అతను మెల్లగా కంపార్టుమెంటులోకి నడిచేడు. ఆ రైలెక్కడికెల్తున్నదో అతనికి తెలియదు. ఎవర్నన్నా అడిగితే తనని అనుమానించే అవకాశమున్నదని అతడు ముందు ముందుకి నడుస్తూ అక్కడ కిటికీ వైపు కూర్చుని శూన్యంలోకి చూస్తున్న లిఖితని చూసి షాక్కొట్టినట్టుగా వెనక్కి అడుగేసేడు.
నిజంగా ఆమె లిఖితేనా?
తను పొరబడ్డాడేమో?
అతను ఆమె తనని చూడకుండా జాగ్రత్తపడుతూ మెల్లిగా మరోసారామెను పరీక్షించి చూశాడు.
నిస్సందేహంగా ఆమె లిఖితే.
కేరళ కీకారణ్యాలలో ఖచ్చితంగా చచ్చిపోయి వుంటుందనుకున్నాడు తాను.
కాని.. తన అంచనాలని తారుమారు చేస్తూ ఆమె పశ్చిమ కనుమల నుండి తూర్పు కనుముల వైపు ప్రయాణం చేస్తోంది.
ఇందులో ఏదో విశేషముండి ఉంటుంది
అదేదో తాను తెలుసుకొని తీరాలి. లేదా తనని పోలీసులకి పట్టిచ్చే పథకం వేసిన కేయూరవల్లి మీద పగ తీర్చుకోవాలను కుంటే ఆమె నీ అడవుల్లోనే భూస్థాపితం చేయాలి. అలా ఆలోచిస్తూ ఆమెకి మరోవైపుగా కూర్చున్నాడు వెంకట్.
రైలు రెండు కొండ కొనలకి కట్టిన ఊయలలాంటి సస్పెన్షన్ బ్రిడ్జిమీద కొండచిలువలా పాకుతూ కలుగులోకి దూరుతున్న పాములా త్రవ్విన కొండగుహలోకి వెళ్లి బయటకు వస్తోంది. మళ్ళీ అఘాతమైన లోయ. దాని మీద ఊగిసలాడే బ్రిడ్జి. క్రిందకి తొంగి చూస్తే లోతెంతో తెలియని చీకటి పరచుకున్న అడవి. కిటికీ పక్కనే సందేశాలు మొసుకొస్తున్న మేఘశకలాల పరుగులు.
మనసులో ఏ ఆలోచనలూ, బాధలూ లేకపోతె రైలులో అరకు ప్రయాణమంత థ్రిల్ మరొకటి వుండదు.
లిఖిత తండ్రి గురించి ఆరాటంలో ఆ ప్రయాణాన్ని ఆనందించలేకపోతోంది.
రైలు వెళ్తుండగా సన్నని తుంపరలాంటి వర్షం ప్రారంభమైంది.
సాయంత్రం మూడు గంటలకే చీకటి పడినట్లుగా తయారైంది వాతావరణం.
మరి కాస్సేపటికి రైలు బొర్ర గుహలు అని బోర్డున్న స్టేషనులో ఆగింది. అక్కడొక చిన్న స్టేషను తప్ప చుటూ అడవే కాని ఊరేం కనిపించడం లేదు.
లిఖితకి అక్కడ దిగాలంటేనే భయమనిపించింది.
ఎలాగో మనసుకి నచ్చచెప్పుకొని రైలు దిగింది ఆమె దిగడం చూసి వెంకట్ కూడా దిగేడు. ఆమెకి కనిపించకుండా అనుసరిస్తూ.
లిఖిత వర్షంలో తడుస్తూ స్టేషన్ బయటికొచ్చింది. ఎటెళ్లాలో, ఎవరిననుసరించాలో తెలియడం లేదు.
చుట్టూ వాతావరణం నీటిలో ముంచి ఆరేసిన నల్లని గుడ్డలా వుంది. ఎప్పటికీ ఎడతెగని వర్షపు నీటిని పీల్చిన చెట్లు భారంగా వూగుతున్నాయి.
అక్కడే బీడీ కాలుస్తూ నిలబడ్డ ఒక కోయ మనిషి మీద పడింది లిఖిత దృష్టి. అతను శబరిమలై వెళ్తుండగా తమతో ప్రయాణం చేసినవాడు.
లిఖితకు అతన్ని చూసి ప్రానం లేచొచ్చినట్లయింది.
వెంటనే అతని దగ్గరగా వెళ్ళి “బాగున్నావా?” అనడిగింది నవ్వుతూ.
అతను మొదట లిఖితని చూసి బిత్తరపోయేడు.
“ఏంటి సిన్నమ్మా నా మీన నిగా ఏసావేంటి? ఇక్కడిదాకా వొచ్చేవు?” అన్నాడు.
“అదేం లేదు కానీ. నువ్వేంటి భద్రాచలం అడవిలో వుంటానని ఇక్కడ ప్రత్యక్షమయ్యేవు. “అనడిగింది చొరవగా.
“భద్రాచలం చింతపల్లి సీలేరు ఇయ్యన్నీ అడ్డదారిన దగ్గరే బొట్టీ. నాను కట్టుకున్న దానూరు ఇక్కడే. అద్సరే ఏటి వానలో పడవలా తిరగుతున్నావు. ఏదైనా అడవుల మీన బుక్కు రాస్తన్నావేంటి?” అన్నాడు కోయదొర నవ్వుతూ.
“అదేం లేదు. ఇక్కడ కపాల బ్రహ్మని ఒక గొప్ప సాధువున్నాడంట. నీకు తెలుసా?”
కొండ దొర గడ్డం బరుక్కుని “సాధువా! కాసాయ గుడ్డలు కట్టినోల్లు బోల్డంత మందుంతారు అడవుల్లో. మరి నీక్కావాల్సినోడెవరో?” అన్నాడు.
లిఖిత అతనివైపు నిస్పృహగా చూస్తూ “అతనెవరితోనూ మాట్లాడట. ఏదో కొండ మీద. గుడి దగ్గర..”
“ఆయనా.. తెల్సులే. నేన్ జూపిస్తా. ఈ రోజుకి మా గూడెంకి రా. మా ఆడది సూసి మురిసిపోతది. కాస్త జుంటి తేనె తగి, జింక మాంసం తిందువు గాని” అన్నాడు కొండ దొర మధ్యలోనే అందుకొని.
“లేదు. అంత టైము లేదు. తిరిగొచ్చేటప్పుడొస్తాను. ముందు నాకు దారి చూపించు” అంది లిఖిత గాభరాపడుతూ.
“ఆర్నెల్లు నవారల్లి అర్ధగంటలో మంచం ఇరగదీసినట్టు ఏంటంత తొందరపడుతన్నావు బొట్టీ అసలు కతేంటి?” అనడిగేడు కోయదొర.
“పద నడుస్తూ చెబుతాను”.
ఇద్దరూ అక్కడే టీ తాగి అడవి దారిన నడక సాగించేరు.
నేలంతా తడిచి జారుతున్నది.
“భద్రం! పాములుంటాయి” అంటూ హెచ్చరించేడు కోయదొర హడావుడిగా నడుస్తున్న లిఖితని.
పాములే కాదు పులి ఎదురొచ్చి నిలబడినా భయపడే పరిస్థితి కాదామెది. తెల్లారితే కపాల బ్రహ్మ సమాధవుతాడు. అసలు తన తండ్రి అతన్ని కలిసేడో లేదో. ఎలాగైనా తండ్రిని వెంటనే కలవాలన్న పట్టుదల ఆమెకి ఎనలేని శక్తిని ఇస్తోంది.
“ఇంతకీ సంగతి సెప్పేవు కాదు బొట్టే. అలుపన్నా తీరతది. అసలు సంగతి సెప్పు”
లిఖిత తన తండ్రి పట్టుదల, వైఫల్యం, కపాల బ్రహ్మకి తెలిసిన మృతసంజీవినీ విద్య, తండ్రి తిరిగి అక్కడికెళ్ళడం అన్నీ క్లుప్తంగా చెప్పింది. కోయదొర ఆ కథంతా విని ఆశ్చర్యపోయేడు.
కోయదొరతో పాటు రహస్యంగా తను చెప్పిన కథని తనని వెంబడిస్తున్న వెంకట్ కూడా విన్న సంగతి ఆమెకి తెలియదు.
*****
ఆ అర్ధరాత్రి కేయూర మనసు మనసులో లేదు. ఏదో విపత్తునూహించినట్లుగా మనసు ఆటుపోట్లకి గురవుతున్న సముద్రంలా అల్లకల్లోలమవుతున్నది. ఎంత ప్రయత్నించినా నిద్రని నెట్టేస్తున్నాయి కళ్ళు.
వేసుకున్న ట్రాంక్విలైజర్స్ ఏ మాత్రం పని చేయడం లేదు.
ఆమె అస్థిమితంగా బాల్కనీలో కొచ్చి నిలబడింది.
తను ఈశ్వరి జీవితాన్ని చక్కబరచగల్గింది. ఓంకార స్వామి దొంగవేషాలు కట్టించగల్గింది. మతి చెడి దొంగస్వాముల మీద పుస్తకాలు రాసి ప్రజల్ని పక్కదారి పట్టించొద్దని ప్రొఫెసర్ మల్లన్నకి బుధ్ది చెప్పగల్గింది. కాని.. ఆ వెంకట్‌ని పట్టుకోలేక పోయింది. అన్నిటికన్నా తన కన్నకూతురి సమాచారం ఏ మాత్రం తెలుసుకోలేకపోయింది.
లిఖిత వెంకట్‌గాడు కూసినట్లు.. ఇక తిరిగి రాదా? తనని రక్షించే వారెవరు?
అలా అనుకోగానే ఆమె కళ్లు నీటితో మూసుకుపోయేయి. దుఃఖం జలపాతంలా బయటికి దూకింది. వెక్కిళ్ళు తెలియకుండానే తన్నుకు రాసాగేయి.
అలా ఎంతసేపు గడిచిందో..!
నెమ్మది నెమ్మదిగా మనసుని మూసేసిన కారు మబ్బులు కరిగి దుఃఖం ఉపశమించింది.
కళ్లు కడిగిన నందివర్దనాలయ్యేయి.
ఎదురుగా ముసిరిన మసక తొలగి గోడకి తలిగించిన నిలువెత్తు సాయి సాక్షాత్కరించేడు. మనసుకేదో ధైర్యం లభించి నట్లయింది. వెంటనే నందనవనం సుబ్బరాయశర్మగారి ప్రవచనాలు, పలుకులూ గుర్తొచ్చేయి.
ఆమె పెదవులు వాటిని ఉచ్చరించసాగేయి.
అంధకార గుహాంతరంబున
అరయరానిది సాయి నామము
సంధ్యకాలము నందు దోచే
సాక్షి యీ శ్రీ సాయి నామము
ధర్మరూపము దాల్చి సర్వము
తానెయైనది సాయి నామము
కర్మచే సాధింపనేరని
మర్మమీ శ్రీ సాయినామము.
ఆమె ప్రార్ధనలో వుండగానే ఫోను రింగయింది. కేయూర వెళ్లి రిసీవర్ అందుకొంది.
“సారీ ఫర్ ది డిస్ట్రబెన్స్. నేను డి.జి.పి ని మాట్లాడుతున్నానమ్మా. వెంకట్ కిరండయిల్ పాసింజరెక్కి అరకువైపు వెళ్లినట్లుగా మన పోలీసులు తెలుసుకున్నారు. దారి పొడుగునా అన్ని పోలీస్ స్టేషన్లకి వైర్‌లెస్ మెసేజ్‌లు పంపించేం.
మీరు సంతోషపడే మరో విషయం చెప్పమంటారా?”
“ఏంటి సర్ అది?” ఎంతో ఉద్విగ్నతకి లోనవుతూ అడిగింది కేయూరవల్లి.
“మీ అమ్మాయి లిఖిత్ కూడా తూర్పు కనుమల అడవుల్లోకి వెళ్ళినట్లుగా కొంత ఆధారాలు దొరికేయి. వెంకట్ ఆమెని వెంబడించేడేమోనని అనుమానంగా ఉంది. అయిన ఇంకా పూర్తి వివరాలు రాలేదు. మీరేం వర్రీ కాకండి. అమ్మాయిని భద్రంగా మీకప్పగించే బాధ్యత మాది.”
“థాంక్యూ సర్. థాంక్యూ” అంది కేయూర కంపిస్తున్న స్వరంతో రిసీవర్ క్రెడిల్ చేస్తూ.
ఎదురుగా వున్న సాయి మొహంలో ఒక దివ్య కాంతి కనిపించిందామె కళ్లకి.
ఊరకుండిన సర్వజగముల
నూపు చున్నది సాయి నామము
తేరి చూడగ రాక వెలిగే
తేజమీ శ్రీ సాయి నామము.
*****
బొర్రా గుహలకి రెండు కిలోమీటర్ల అవతలగా వున్న అరణ్యంలో వున్న ఓ కొండ దగ్గరకి చేరుకున్నారు లిఖిత, కోయదొర.
చిన్న పెన్ టార్చి సహాయంతో అడవిలోని కాలిబాట వెంట పాముల్ని, ఇతర వింత వికృత జంతువుల్ని తప్పించుకొని అక్కడికి చేరుకునేటప్పటికి రాత్రి పది గంటలు దాటింది.
“ఇప్పుడేటి సేద్దాం. రేపొద్దున్నెక్కుదామా కొండ” అన్నాడు కోయదొర ఆయాసంతో రొప్పుతున్న లిఖితతో.
“లేదు. తెల్లారితే ఆయన సమాధయిపొతాడు. అసలు మా డేడి ఇక్కడికి చేరుకున్నారో లేదొ!” అంది వేదనగా లిఖిత.
సరిగ్గా అప్పుడే తడి బట్టలతో స్నానం చేసి సన్నగా వణుకుతున్న శరీరంతో జపం చేస్తూ మట్టితోనే అమర్చిన మెట్లెక్కుతున్న వ్యక్తి మీద పడింది లిఖిత దృష్టి.
ఒకలాంటి అనుమానంతో ఆయన్ని సమీపించి “స్వామి!” అంది.
ఆయన వెనక్కు తిరిగి చూశాడు.
లిఖిత పెన్ టార్చి వెలిగించింది.
ఆ వెలుగులో అతన్ని చూసి లిఖిత కళ్లు మెరిసేయి.
“డేడీ!” అంది దుఃఖం, ఆనందం కలగలుపయిన కంఠస్వరంతో.
అతను లిఖితను గుర్తించి “నువ్విక్కడిక్కూడా వచ్చేవా బేబీ!” అన్నాడు ఆశ్చర్యంగా.
“రాకేం చేయను. అమ్మని చూడాలని వుందని, ఈ ప్రయత్నం ఇక మానుకుంటానని చెప్పి నేను నిద్రలో వుండగా ఇలా చెప్పకుండా వచ్చేయడం ఏం బాగుంది డేడి. అమ్మకి నా మొహం చూపించలేక నేనూ నిన్ను వెదుకుంటూ వచ్చేసేను.”అంది లిఖిత కన్నీళ్లతో.
కార్తికేయన్ అపరాధిలా తల దించుకొని “ఏం చేయను. నా జీవితకాల కోరిక తీర్చే మనిషి ఇక్కడున్నారని తెలిసేక నన్ను నేను నిగ్రహించుకోలేకపోయేను. ఇరవై నాలుగ్గంటలు పట్టింది అతను నన్ను పలకరించడానికి” అన్నాడు.
“ఇంతకీ ఆయన.. మీకా మంత్రం ఉపదేశిస్తానన్నారా?’ ఎంతో ఆత్రుతగా అడిగింది లిఖిత.
“ఆ! అతి కష్టమ్మీద. అది ఎవరికీ తెలియడం మంచిది కాదన్నారాయన. కేవల అద్భుత శక్తి సంపన్నులయిన మేధావుల్ని కాపాడటం కోసం దాన్ని వినియోగిస్తానని చెబితే అతి కష్టమ్మీద ఒప్పుకున్నారు.”
లిఖిత ఆయన వైపు నమ్మలేనట్లుగా చూసింది.
“నిజంగానా?”
“నీ మీద ఒట్టు తల్లీ!”
“డేడీ!”
“ఊ”
“రేప్ప్రొద్దుటే మీకుపదేశమవుతుందా?”
“ఖచ్చితంగా సూర్యోదయానికి ముందే. ఏ మాత్రం వెలుగు రేఖ కనిపించినా ఆయన శాశ్వత సమాధిలోకి వెళ్ళిపోతారట. అందుకే ఈ రాత్రే వెళ్లి ఆయన ముందే కూర్చుంటాను. ఆయన సమాధి ముందు తీవ్ర ప్రార్ధన చేస్తున్నారు.
ఎప్పుడో తెల్లవారే ముందు ఆయన నాకీ మంత్రం కళ్లు తెరవకుండానే ఉపదేశించి సమాధవుతారట. ఇది నా అదృష్టం!” అన్నాడు కార్తికేయన్ ఆనందంగా.
“డేడీ!”
“చెప్పు తల్లీ! ఈ చీకటిలో నేను కొండ ఎక్కడం కష్టమవుతుంది”
“ఒకవేళ ఈ రాత్రి నన్నే పామన్నా కరచి మరణిస్తే?”
“అవేం మాటలు?”
“మాటలు కావు. నువ్వు నేర్చుకున్న మృతసంజీవినీ విద్యతో నన్ను బ్రతికిస్తావా?”
కూతురి ప్రశ్నకి పరిహాసంగా నవ్వి “నీకిక చావే లేదు బేబీ. చావులేని విద్య నేర్చుకున్న తండ్రి వుండగా నీకు చావెలా వస్తుంది. పిచ్చి పిచ్చి ఆలొచనలు చేయకుండా నువ్వు ప్రశాంతంగా ఇక్కడే వుండు.” అంటూ కార్తికేయన్ కొండ మీదకి నడక సాగించేడు.
లిఖిత నిర్వేదంగా చూస్తూ నిలబడిపోయింది చాలా సేపు.
“రా బొట్టీ! ఆయన తన పట్టు ఒదిలే మడిసి కాడు. మనమీ రాత్రి ఇక్కడే కూర్చుందాం.” అన్నాడు.
సరిగ్గా అదే సమయానికి చాటుగా వుండి అంతా విన్న వెంకట్ అడ్డదారిన కార్తికేయన్‌ని వెంబడించేడు. కొండంతా చెట్లతో నిండి చీకటినిన్ నింపుకొని ఉంది.
అదే అదనుగా అతను కార్తికేయన్ వెనకగా వెళ్ళి ఆమాంతం మీద పడి అతని నోరు నొక్కేసేడు.
అనుకోని ఆ ఆకస్మిక చర్యకి నిర్విణ్నుడయిన కార్తికేయన్ గింజుకోవడానికి ప్రయత్నించేడు. అయినా ప్రయోజనం లేకపోయింది.
వెంకట్ అతని భుజమ్మీద తడి ఉత్తరీయన్ని కార్తికేయన్ నోట్లో కుక్కి చేతుల్ని దొరికిన చెత్ల నారతో బిగించి కట్టేసి ఒక పొదలో పడేసేడు.
ఆ తర్వాత వడివడిగా కొండెక్కడం ప్రారంభించేడు విపరీతమైన ఆనందంతో.
*****
తెల్లవారు ఝామున నాలుగు గంటలయింది.
లిఖిత అస్థిమితంగా నిద్రపొతున్న కోయదొర వైపు చూసింది.
ఇంకాసేపటిలో తన తండ్రికి ఆ మంత్రోపదేశం జరిగిపోతుంది. ఆయన్ని పట్టేవారెవరూ ఉండరు.
“నో! అలా జరగడానికి వీల్లేదు”
ఆమె అరుపుకి ఉలిక్కిపడి లేచేడు కోయదొర.
“ఏంటి బొట్టీ! ఏటయినా కలగన్నావా? ఏంటంత కూత పెట్టేవ్?” అనడిగేడు.
“నేనసలు నిద్రపోతేగా కల కనడానికి. మనమో పని చెయ్యాలి. నాకు సహాయం చేస్తావా?”
“చెప్పు తోలొలిచి ఇమ్మన్నా యిస్తా”
“మా డేడీకి ఆ ఉపదేశం జరక్కుండా చూడాలి!”
కోయదొర ఆమె వైపు పిచ్చిదాన్ని చూసినట్టు చూసి “నీకు ఒంటి మీద తెలివుండే మాటాడతన్నావా? ఇన్నాల్లకి నీ తండ్రి అనుకున్నది జరగతావుంటే అడ్డు పుల్లేస్తావా?” అన్నాడు.
“నీకు తెలియదు కోయరాజూ. మా డేడీ కపాల బ్రహ్మకేమని చెప్పేడు. ఆ విద్యని కేవలం మేధావులు, మహానుభావుల కోసమే వాడతానన్నారు. కాని రాత్రి నేను చచ్చిపోతానేమోనంటే.. నాకిక చావే లేదని చెప్పేరు. అంటే ఆయనలో స్వార్ధం మొలకెత్తింది. ఆయనలో రాక్షసత్వం చోటు చేసుకుంటే.. ఇక ఆ విద్యకి ప్రయోజనముండదు. మనిషికి చావుందని తెలిస్తేనే.. అందులో దానికొక నిర్ణీత కాలం లేదని తెలిసి కూడా మనిషి మించిన రాక్షసుండుంటాడా? నీకు హిరణ్యకశిపుడు కథ తెలుసు కదా?”
“మరేం చేద్దామంటావు పెట్టా?”
లిఖిత ఒక క్షణం ఆలోచించింది.
వెంటనే ఉపాయం స్ఫురించినట్లు ఆమె కళ్లు మెరిసేయి.
“ఈ కొండకి తూర్పెటు?”
కోయదొర చూపించేడు.
“పద వెంటనే అటు మంట వేద్దాం. ఆ వెలుగు రేఖలు చూసి సూర్యుడు ఉదయించేడనుకొని కపాల బ్రహ్మ సమాధి అవుతారు. ఆయనతో పాటే ఆ విద్య కూడా సమాధవుతుంది.” అంది లిఖిత కొండకి తూర్పు వైపు ఆ చీకటిలో అడుగులేస్తూ.
“ఇదిగో బొట్టీ కొంచెమాగు”
ఏంటన్నట్టుగా చూసింది లిఖిత అతనివైపు.
“నీ ఆలోచన శానా బాగుంది గాని. ఈ చిత్తడి వానలో నీకు ఎండుపుల్లలు దొరుకుతాయా? మంట పైకల్లా ఎర్రగా అగపడాలంటే ఎన్ని పుల్లలు కావాలి?” అన్నాడతను.
అతని మాటలు విని పూర్తిగా నిరాశపడిపోయింది లిఖిత.
“ఏం చేయాలి. ఎలా మనం డేడీకి ఆ విద్య తెలీకుండా ఆపగలం.” అంది నిస్సహాయంగా చూస్తూ.
కోయదొర ఒక్క క్షణమాలోచించి నోటిలో వేలుపెట్టి చిత్రంగా మూడుసార్లు ఈల వేసేడు. అరక్షణంలో ఆ ఈలకి బదులు కొన్ని ఈలలు వినిపించేయి. కోయదొర మళ్లీ ఈల వేసేడు.
అంతే.
కొని క్షణాల్లో కొన్ని వందల కాగడాలతో కోయలు, చెంచులు ఆ ప్రాంతానికి పరుగున చేరేరు.
లిఖిత ఆ దృశ్యం చూసి నివ్వెరపోయింది.
“ఏంటి ఒక్క ఈల వేస్తే ఇంత మందొచ్చేస్తున్నారు?” అంది లిఖిత.
కోయదొర నవ్వి “మాకు మీలా మాటాడే పెట్టెలు(టెలిఫోన్లు) లేవు పిట్టా. అయితే మాకుందల్లా కట్టడి. మాలో ఒకడికి కష్టం వచ్చిందంతే అందరూ కట్టకట్టుకు వాల్తారు. మీ సదువుకున్నోళ్ళంతా తలుపులు మూసుకోరు” అని వాళ్ళ వైపు తిరిగి “మీరంతా కొండకి తూరుపు భాగానికెల్లి కాగడాల్ని పైకెత్తండి. శబ్దం చెయ్యొద్దు అన్నాడు.
ఒక వెలుగు ప్రవాహం కొండ తూరుపు వైపు చేరింది.
సరిగ్గా అప్పుడే వెంకట్ కపాలబ్రహ్మ ఎదురుగా కూర్చుని అసహనంగా అతనెప్పుడు కళ్ళు తెరుస్తాడా అని చూస్తున్నాడు.
కపాల బ్రహ్మ తన ప్రార్ధన ముగించి అర్ధనిమిలితంగా కళ్లు తెరిచి “నువ్వు సిద్ధంగా వున్నావా?మంత్రం ఉపదేశిస్తాను” అన్నాడు.
“చిత్తం” అన్నాడు వెంకట్ మనసు ఆనందంతో పొంగిపోతుండగా.
కపాల బ్రహ్మ మరలా కళ్ళు మూసుకుని ఏదో ఉచ్చరించి తిరిగి కళ్లు తెరిచేడు.
తెరవగానే అతని కళ్ళబడిన దృశ్యం .. ఎదురుగా తూర్పు వైపు ఎర్రని కాంతి అలుముకోవదం.
కపాల బ్రహ్మ కళ్ళు పెద్దవి చేసి “సూర్యోదయమైపోతున్నది” అను గొణిగేడు.
వెంటనే అతను ఊపిరిని స్తంభింపచేసి తనువు చాలించేడన్న విషయం వెంకట్‌కి చాలాసేపటి వరకు అర్ధం కాలేదు.
అతను కపాల బ్రహ్మని పట్టుకొని గట్టిగా కుదిపి “మంత్రం ఉపదేశించండి స్వామి” అన్నాడు. వెంటనే అతని చేతుల్లో ఒరిగిపోయింది కపాల బ్రహ్మ విగత శరీరం.
అతను ఆ షాక్ నుండి తేరుకోక మునుపే చీమల బారులా కాగడాలతో కొండపైకి ఎక్కుతున్న కోయవాళ్ళు ఆ వెనుక లిఖిత రావడం కనిపించింది.
వెంకట్ ని చూసి లిఖిత నివ్వెరపోయింది.
“నువ్వా.. మా డేడీ ఏరి?” అంది.
వెంకట్ జవాబు చెప్పే స్థితిలో లేడు.
ఏం చెప్పినా క్షణాల్లో కోయవాళ్ళు తనని చుట్టుముట్టి చంపేస్తారన్న నిజమర్ధమయి కొండ వెనుక భాగంలోకి పరిగెత్తేడు. కొంతమంది కోయవాళ్లు అతని వెంట పడ్డారు.
“మా డేడీని ఏం చేసేడో ఈ నీచుడు” అంది లిఖిత దుఃఖభారంతో.
“పైన దేవుడున్నాడు. మీ నాన్నకేం కాదు పద!” అన్నాడు కోయదొర ఆమె నూరడిస్తూ.
లిఖిత కోయదొర సాయంతో వెతుకుతుండగా కొండ క్రింద కొన్ని జీపులు, వేన్‌లూ ఆగేయి. వాటి కాంతిలో ఒక చోట మూటలా కట్టేయబడిన కార్తికేయన్ కనిపించి అటు పరిగెత్తేరు లిఖిత, కోయదొర.అప్పటికే పోలీసులు జీప్‌లు, వేన్‌లూ దిగి చకచకా కొండ మీద కొచ్చేసేరు.
లిఖిత కార్తికేయన్ తల ఒళ్ళో పెట్టుకుని “డేడీ!డేడీ!” అని పిలిచింది కంగారుగా.
కోయదొర అతని నోట్లో గుడ్డ తీసి కట్లు విప్పేడు. అతను నీరసంగా మూలుగుతూ “వాడెవడో.. వాడు …నన్ను..”అన్నాడు హీనస్వరంతో.
“మీరు ప్రస్తుతం ఏమీ మాట్లాడకండి” అంది లిఖిత ఆయన తల నిమురుతూ.
పోలీసులు లిఖిత దగ్గరగా వచ్చి “మీరు లిఖిత కదూ!”అనడిగేరు.
“అవును” అందిలిఖిత.
“రండి మిమ్మల్ని జాగ్రత్తగా ఇల్లు చేర్చమని మా డి.జి.పి గారి ఆర్డర్. ఆ వెంకట్ అనేవాడు కూడా ఇటొచ్చేడని తెలిసింది?” అనడిగేడు ఇన్సపెక్టర్.
“వాడు కొండ వెనుకకి పారిపోయేడు”
“పదండి. వాణ్ణి పటుకోండి” అని పోలీసులకి ఆర్డర్ జారీ చేసేడు ఇన్స్‌పెక్టర్.
“ఆణ్ణింక పట్టుకొని ఏం సేసుకుంతారు. ఆడు కాలు జారి లోయలో పడి కుక్క సావు సచ్చేడు” అంటూ వచ్చి చెప్పేరు కోయవాళ్లు.
“దేవుడే ఆణ్ణి శిచ్చిందలసుకున్నాడు. మీరిక బయల్దేరండి. మీ నాన్నగారికి నీరసంగా వుంది” అన్నాడు కోయదొర.
లిఖిత అతనికి నమస్కరించింది.
కూటికోసం కోటి విద్యలు నేర్చినా, చదువూ సంస్కారమెరుగని ఆ అడవి జాతి మనుషులు మనుషుల్లా ప్రవర్తించి తననాదుకున్నారు. ఆ విషయం గుర్తొచ్చి ఆమె కళ్లు చెమర్చేయి.
“అప్పుడే అలా దిగులు మొకమెడతావేంటి బొట్టేఎ. నాను నీ తలంబ్రాలకి రానూ!” అన్నాడు కోయదొర.
లిఖిత నవ్వింది నీరు నిండిన కళ్లతో..
కార్తికేయన్ లిఖిత జీప్ ఎక్కేరు.
“జాగ్రత్తగా ఎల్లిరండి. బాబూ నువ్వింక పెళ్లాం బిడ్డలతో సుకంగా కాపరం సేసుకో. బెమ్మలికితాన్ని ఎవరూ సెరపలేరు బాబూ. ఇక సావు సంగతొదిలేసి బతికనన్నాల్లూ సుకంగా బతకండి..” అన్నాడు కోయదొర.
జీప్‌లూ, వేన్‌లూ కదిలేయి. అడవిలోని ఘాట్ రోడ్డుల వెంట మెలికలు తిరుగుతూ అగ్గిపెట్టెల్లా..
లిఖిత తండ్రి చేతిని గట్టిగా పట్టుకుని. ఇంకెన్నడూ వదలనని.
సరిగ్గా అదే సమయంలో కేయూరవల్లి శిరిడి సాయి ఎదుట ధ్యాన నిమగ్నమై వుంది. ఒక రకమైన నిశ్చింతతో, నమ్మకంతో..
ఛత్రమై తన భక్తులకు
ఆచ్చాదనంబిడు సాయి నామము
సాధనలచే నెరుగవలసిన
సత్యమీ శ్రీ సాయినామము.

సమాప్తము.

 

 

అంకితము:

కేరళ అందాలు నాకు చూపించి ఈ నవల వ్రాయడానికి పట్టుని, స్ఫూర్తిని పరోక్షంగా కల్పించిన సోదరితుల్యురాలు శ్రీమతి లక్ష్మీ కోటేశ్వర్రావుగారికి, శ్రీ కోటేశ్వర్రావు(ఐ.జి)గారికి కృతజ్ఞతాభివందనాలతో..

మన్నెం శారద

బ్రహ్మలిఖితం 22

రచన: మన్నెం శారద

ఆమె ఆందోళనగా కంపార్టమెంటంతా గాలించింది.
ఎక్కడా కార్తికేయన్ జాడలేదు.
రైలు దిగి ప్లాట్‌ఫాం మీద నిలబడింది. నిస్తేజమైన ధృకులతో ప్రతి మనిషినీ పరిశీలంగా చూస్తూ.
ప్లాట్‌ఫాం మీద రైలు వెళ్ళిపోయింది.
అమ్ముకునేవాళ్ల రద్దీ తగ్గిపోయింది.
ఎక్కడా కార్తికేయన్ కనిపించలేదు.
ఆమె తల గిర్రున తిరిగిపోతోంది. తన తండ్రి ఏమయ్యేడు. తిరిగి ఆయన మానసిక పరిస్థితి క్షీణించి ఎక్కడో రైలు దూకెయ్యలేదు కదా.
ఒక వేళ తనకంటే ముందే ఇల్లు చేరుకున్నారేమో. అది సరికాదని మనసు చెబుతున్నా ఒక రకమైన ఆశకి గురవుతూ ఆమె ఆటోలో ఇల్లు చేరుకుంది.
తల్లికేం జవాబు చెప్పాలా అని కుములుతూ ఆటో దిగిన లిఖిత ఇంటికేసి ఉన్న తాళం చూసి ఢీలాపడి అలానే నిలబడిపోయింది చాలాసేపు.
తల్లికయినా తను పడ్డ కష్టం చెప్పుకోవాలని వచ్చిన లిఖిత అక్కడ తల్లి కనిపించక ఆమె ఎక్కడికెళ్లుంటుందో ఊహించలేక అలానే నీరసం ఆవహించి అక్కడే కూలబడిపోయింది ఎంతోసేపు.
*****

కేయూర చెప్పిందంతా విని రాజ్యలక్ష్మి దిగ్భ్రాంతికి గురయింది.
“ఇదంతా నిజమా?” అనడిగింది ఆశ్చర్యంగా.
“నేనూ నీలానే మొదట నమ్మలేకపోయెను. తీరా వెళ్లి చూస్తే ఆ ఈశ్వరి నిజంగానే వెంకట్‌ని భర్తని గొడవ చేస్తోంది. అతన్ని చూస్తే జాలేసింది. ఆమెని డాక్టర్ ప్రభంజన దగ్గరకు తీసుకెళ్లమన్నాను. తీసుకెళ్ళాడో లేదో మరి” అంది బాధగా.
వెంటనే రాజ్యలక్ష్మి ప్రభంజనకి ఫోను చేసి ఈశ్వరి సంగతి అడిగింది.
“అవును నా దగ్గరే ఉంది రాజ్యం. ఆమెకో కొత్తరకమైన విధానంలో ట్రీట్‌మెంట్ ఇస్తున్నాను. ఇంప్రూవ్‌మెంట్ కనిపిస్తోంది. అయింతే ఆమె పూర్వజన్మలో భర్తనుకుంటున్న వ్యక్తి దగాకోరని ఆమెకి ఏదైనా సంఘటన ద్వారా రూఢీ అయితే ఇంకా బావుంటుంది” అని చెప్పింది ప్రభంజన.
వెంటనె కేయూర భీమిలీ రోడ్డులోని ఓంకారస్వామి మీద నిఘా వేయాల్సిందిగా హైద్రాబాదుకి ఫోను చేసి డి.జి.పికి చెప్పింది.
“సర్! ఇక్కడ పోలీసుల ద్వారా కాకుండా మీరే స్వయంగా రంగంలోకి దిగండి. ఇతని వలన జనం ఎంతో మోసపోతున్నారు. మీరు క్షమిస్తే ఓ సంగతి చెబుతాను. మీ డిపార్టుమెంటులోని చాలామంది ఇతని భక్తులుగా మారేరు. మీ అండ చూసుకునే ఇతనింత నాటకమాడుతున్నాడు. తమ శక్తిని భగవంతుని శక్తిని నమ్మని కొంతమంది దురాశాపరులు, బలహీనుల వల్లనే ఇలాంటి సాధువులు బతికిపోతున్నారు. మీరు వెంటనే ఏక్షన్ తీసుకోకపోతే చాలామంది జీవితాలు నాశనమైపోతాయి”అంది కేయూర క్లుప్తంగా అతని సంగతులు వివరిస్తూ.
అతను వెంటనే ఏక్షన్ తీసుకుంటానని ప్రామిస్ చేయడంతో కొంత ఊరట కల్గిందామెకు.
“అసలు నిన్నెందుకు బంధించాడా రోగ్?” అనడిగింది రాజ్యలక్ష్మి.
“రోగ్ కాబట్టి. వాడికి నా సంగతి తెలుసు. నాకు వాడి గుట్టు తెలిసిపోయిందని అలా చేస్తుంటాడు.ఇంతకీ లిఖిత జాడ తెలియలేదు. ఈ నీచుడు తననేం చేసేడోనన్న దిగులు నన్ను తినేస్తున్నది.” అంది కేయూర బాధగా.
సరిగ్గా అప్పుడే లిఖిత ఆ గుమ్మంలో కొచ్చి తల్లి మాటలు విన్నదని, తండ్రిని తీసుకురాకుండా తల్లికి మొహం చూపించలేక వెనుతిరిగి వెళ్లిందని ఆమెకెంత మాత్రమూ తెలియదు.
*****
“ఎవర్నువ్వు?” అన్నాడు అప్పల నరసుని చూసి వెంకట్ గాభరాగా.
“ఎవరంతావేంతి తొత్తు కొడకా. నాను నీ పెళ్లాన్నని జెప్పేసి అడ్డదారంతా ఎల్లిపోయే నన్ను ఈ గదిలో కూకోబెత్తేసినావు కాదేంతి. కొట్టు కెల్లి కోక గుడ్డల్ దెస్తానని ఎల్లి ఉప్పుడొచ్చి తీరుబడిగా ఎవరంతావేంతి? ప్లేటూ ఫిరాయించేస్తన్నావేంతి! నా దగ్గరీ ఏసకాలు కుదరవు” అంది అప్పల నరసు కోపంగా వెంకట్ కాలరు పట్టుకుని.
వెంకట్ నిజంగానే ఖంగు తినిపోయేడు.
అసలు కేయూరవల్లేమైపోయింది. మధ్యలో ఇదెవర్తీ.. అనుకుంటూ తలుపుల వైపు చూసేడు. అప్పల నరసు చదువుకోకపోయినా అసాధ్యురాలు. ఊడిన తలుపులకి లోపల వైపు నుండి మేకులు కొట్టి సరిచేసింది. వేసిన తాళం వేసినట్టే వుంది.
ఒకవేళ కేయూర ఇలా మారిపోయిందా?
అలా అనుకోగానే వళ్లు ఝల్లుమందతనికి.
“ఏంతాలోచిస్తున్నావు . బేగి తాళి కట్టీ మరి. లేకపోతే నా మొగుడొచ్చి సితకమతకా తంతాడు నిన్ను!” అంది అప్పలనరసు వెంకట్ భుజం మీద చెయ్యేసి.
*****
వెంకట్ ఆమెను గొంగళి పురుగులా విదిలించి కొట్టి “నువ్వెవరివి? ఆ కేయూరేది? నిజం చెప్పు!” అనడిగేడు కోపంగా.
వెంకట్ విదిలింపుకి అప్పల నరసుకి నిజంగానే కోపమొచ్చేసింది. తన మెల్ల కళ్లని ఇంకా సీరియస్ చేసి చూసింది వెంకట్‌ని.
“ఏటి నానెవరో నీకు తెల్దా. మల్లీ నాను సెప్పాలా? మునపటి జనమలో మనం భార్యాభర్తలమంజెప్పి నువ్వు నన్నట్టు కొచ్చేసింది గాక ఎవులని అడుగుతున్నావా. నానాడదాన్ని ఏటీ సెయ్యలేననుకుంతన్నావేమో. నాను కాలేసి తొక్కేసినానంటే అడుసులోకి దిగబడిపోతావు. మర్యాదగా పెల్లాడు. నేదంటే పద ఆ బీమిలీ సావి కాడ కెల్దాం. ఆయనేగా మనిద్దరమ్మొగుడూ పెళ్లాలని సెప్పింది.”అంది నరసు.
వెంకట్‌కి వెంటనే ఓంకారస్వామి మీద అంతులేని కోపం వచ్చేసింది.
ఏదో ఈశ్వరితో నాటకమాడమంటే బాగానే వుందని ఆడేడు. ఇప్పుడీ మెల్లకన్ను దాన్ని కూడా తన మీద కుసి గొల్పుతాడా? తేల్చుకోవాలి అతని సంగతి. అనుకుని కోపంగా “పద. అతని దగ్గరే తేలుస్తాను నీ సంగతి!” అన్నాడు.
“పద నాకేంతి బయం” అంది అప్పల నరసు మంచం మీంచి దూకి.
ఇద్దరూ ఆటో ఎక్కేరు.
ఆటొ కదలబోతుండగా “ఒసే! నరసు. ఇన్నాల్లూ ఏటయిపోనావే. నీకోసం మన గేదలు, పొట్టేల్లు, మేకలు బెంగట్టేసుకుని రేత్తిరీ పగలనక ఒకటే కూతలు. అరుపులూనూ. అవునూ ఈ జుత్తు పోలిగాడెవరే. ఆడితో ఎలిపోతన్నావేంతి. కొంపదీసి లేసిపోతన్నావేంతి?” అని మేకపిల్లని భుజాల మీద ఎక్కించుకున్న మనిషొకడొచ్చేడు ఆటో దగ్గరికి.
“దా మావా నువ్వూ ఆటొ బండి ఎక్కేసేయి. బీవిలీ కాడ ఆ గడ్డాల సాధువు ఈడు నా ముందు జనమలో మొగుడని సెప్పేడు. ఆ సంగత్తేల్చుకోతానికెల్తాన్నా. దా..” అంది అప్పల నరసు పక్కకి జరుగుతూ.
“అతనెవరు? అతన్రావడానికి వీల్లేదు” అన్నాడు వెంకట్ అసహనంగా.
“శానా బాగుంది. సచ్చి పుట్టినోడికి నీకే అంత పెత్తనముంటే ఆడు ఈ జనమలో తాలి కట్టి ఏలుకుంతున్న మొగుడు. బలేటోడివే. జరుగు పక్కకి.” అంది నరసు వెంకట్‌ని ఒక్క తోపు తోస్తూ.
అప్పల నరసు మొగుడు మేక పిల్లతో సహా ఆటో ఎక్కి కూర్చున్నాడు. వెంకట్ వస్తున్న దుఃఖం ఆపుకుని మూలకి నక్కి కూర్చున్నాడు. ఆటో భీమిలి రోడ్డువైపు సాగింది వేగంగా.

*****
లిఖిత అగమ్యంగా రోడ్డు మీద నడుస్తూ తండ్రి ఎటు వెళ్ళి వుంటాడా అని ఆలోచిస్తుంది.
అప్పుడామెకి సడెన్‌గా రైల్లో సిద్ధాంతి తండ్రితో మాట్లాడిన మాటలు గుర్తొచ్చేయి.
అరకులోయ దాపులో బొర్రా గుహల వెనుక వున్న కపాల బ్రహ్మకి మృత సంజీవిని విద్య తెలిసినట్లుగా చెప్పేదతను. ఓవేళ తండ్రి తనలోని కోరిక చావక తనకి తెలిస్తే వెళ్లనివ్వనని రహస్యంగా వెళ్ళేడేమో.
ఆ ఆలోచన రాగానే లిఖితలో ఒక విధమైన టెన్షన్ చోటు చేసుకుంది. అతనీ ఉత్తరాయన పుణ్యకాలంలో సమాధి అవుతారని దానికి కేవలం మూడు రోజులే టైముందని చెప్పడం ఆమెకి గుర్తొచ్చింది.
అప్పుడే ఒక రోజులో అర్ధభాగం ముగిసింది. ఇక కేవలం రెండున్నర రోజులే. తన ప్రయాణానికి ఒక అర్ధరోజు ముగుస్తుంది.
ఆమె వెంటనే మరేం ఆలోచించకుండా రైల్వే స్టేషనుకి బయల్దేరింది ఆటోలో. ఇంకో అరగంటలో ఐరన్ ఓర్ కోసం బలిమెళ వెళ్ళే గూడ్స్ ట్రెయిన్ వుంది. దానికి కొన్ని పాసెంజర్సు కంపార్టుమెంట్సు వుంటాయి. ఆ రైలు శృంగవరపు కోట మీదుగా బొర్రా గుహలు, అరకు దాటి వెళ్తుంది. ట్రెయినులో అరకు వెళ్ళడం ఒక మధురమైన అనుభవం. కాని ఇప్పుడు తను ఎంత తొందరగా బొర్రా గుహలు చేరుకోగలిగితే అంత అదృష్టవంతురాలు.

ఇంకా వుంది..

బ్రహ్మలిఖితం 21

రచన: మన్నెం శారద

అతను కళ్ళద్దాలు సవరించుకొని అందులో రసింది దీక్షగా చదివేడు. ఆ పైన పకపకా నవ్వాడు.
కాన్హా అసహనంగా చూస్తూ నిలబడ్డాడు.
“ఏముంది అందులో?”
“ఏముంటుంది? మామూలే. నీకు తనకి ఉన్న అనుబంధానికి వెల లేదట. నువ్వు చేసిన సహాయానికి డబ్బిస్తే నువ్వు బాధపడతావని డబ్బివ్వడం లేదట. ప్రేమకి పర్యవసానం పెళ్లి కాకపోతే ఆమె హృదయంలో మొదటి స్థానం నీదేనట. మనసు నెప్పుడైనా ఒంటరితనం ఆవహించినా, బాధ కల్గినా మొదటిసారి గుర్తు చేసుకునేది నిన్నేనట. ఎప్పుడయినా తన దగ్గరకి రావొచ్చని ఎడ్రసిచ్చింది.” అని చెప్పేడతను.
ఆ మాటలో కొన్ని పదాల అర్ధం నిర్దుష్టంగా తెలీకపోయినా కాన్హా కళ్లు నీటితో చిప్పిల్లేయి.
అతనది చూసి పకపకా నవ్వి “ఏంటి ఏడుస్తున్నావా? ఇవన్నీ నిజమనే నమ్మేస్తున్నావా? మగాడిపట్ల టియర్‌గాస్ ఆడాళ్ళు. చక్కగా ఈ మాటలు చెప్ఫేసి చెక్కేసిందా? సరిగ్గా నాలుగేళ్ల క్రితం నా ప్రియురాలు కూదా ఇలానే చెప్పేసి ఎవణ్ణో కట్టుకుని బాంబే వెళ్ళిపోయింది. నమ్మకు. ఈ దగాకోరు మాటలు నమ్మకు. అంతా ట్రాష్.” అంటూ మళయాళంలో అరుస్తూ ఆ ఉత్తరాన్ని ముక్కలుగా చింపేసి గాలిలో ఎగరేసేడతను.
కాన్హా అతని చర్యకు నిరుత్తుడయి కోపంగా అతని కాలర్‌ను పట్టుకొని కొట్టబోయేడు.
“వద్దు. వాడు పిచ్చోడు. కొట్టకు” ఎవరో పోర్టరు వచ్చి కాన్హా నుండి అతన్నొదిలించేడు.
కాన్హాలో అప్పూడావరించింది చెప్పలేని నిస్పృహ.
ఎప్పుడయినా, ఎన్నడయినా లిఖితని చూడాలనిపిస్తే.. వెళ్ళే దారి పూర్తిగా సమాధి చేయబడించని తెలిసి అతని హృదయం నొక్కేసినట్లయింది.
నిర్లిప్తత ఆవరించిన హృదయంతో అతను మున్నార్ బయల్దేరేడు.
బస్సు కదిలింది. ఓ మూల సీటులో కూర్చుని అతను అనుకున్నాడు. ‘ఆమెనెందుకు కలవాలి. కలిసినా తమ మధ్యనున్న అంతర్యాలు కలవవు. ఆ ఎడ్రస్సలా పోవడమే ఒక విధంగా మంచిదేమో.
కఠినమైన నిర్ణయం కన్నీరు తెప్పిస్తుంటే కళ్ళు మూసుకున్నాడతను.

**********
డాక్టరు ప్రభంజన విచారంగా తన గదిలో కూర్చొని ఎంతకూ బయటకు రాకపోయేసరికి ఈశ్వరి అనుమానంగా ఆమె గదిలోకి తొంగి చూసింది.
ప్రభంజన కూర్చున్న భంగిమలోగాని, చూపులోగాని మార్పు రాకపోయేసరికి ఈశ్వరి తనే చొరవ చేసుకొని లోనికొచ్చి ‘మేడం’ అని పిలిచింది.
ప్రభంజన చూపు మరల్చి ఈశ్వరి కేసి చూసి విచారంగా మొహం పెట్టి “నువ్వనవసరంగా నా కొంప ముంచేవు” అంది బాధగా.
ఈశ్వరి ఆమె వైపు తెల్లబోతూ చూసి “ఏం జరిగింది మేడం. వెంకట్‌ని తెసుకొస్తానని వెళ్ళి ఇలా దిగులుగా వచ్చేరేంటీ? అతను కనబడలేదా?” అంది ఆత్రుతగా.
“నేను ఓంకారస్వామి దగ్గర కెళ్ళేను. అతను నా పూర్వజన్మ గురించి చెప్పేడు. అప్పట్నించి నా మనసు మనసులో లేదు. నా భర్త ఎవరో తెలిశాక.. నాకన్నం ముట్టబుద్ది కావటం లేదు. ఏం చేయాలో దిక్కు తోచక ఏడుస్తున్నాను” అంది ప్రభంజన.
ఈశ్వరి ఆశ్చర్యంగా చూస్తూ “ఏమిటీ, డాక్టర్ సుందరంగారు మీ భర్త కాదా?” అంది.
“పోయిన జన్మలో కాదట. ప్రస్తుతం నా భర్త.” అంటూ ఆగి ఈశ్వరి కళ్లలోకి చూసింది.
“చూశారా! నన్నన్నారుగాని మీక్కూడా పూర్వజన్మలోని భర్త మీదే ప్రేమ కల్గింది. ఇప్పుడింతకీ ఆయనెక్కడున్నాడు.”
ప్రభంజన వేలుపెట్టి వరండాలొకి చూపించింది.
ఈశ్వరి అటు చూసి ఎవరూ లేకపోవడంతో “అక్కడెవరున్నారు మీ పెంపుడు కుక్క తప్ప” అంది.
“అదే నా భర్తట. నా మీద ప్రేమతో నా ఇంట్లోకే వచ్చేసింది. ఇప్పుడు నేనేం చేయాలి.” అంది బాధగా ప్రభంజన.
ఈశ్వరి మొహం ఏవగింపుగా పెట్టి “చా! చ! ఈ కుక్కా!” అంది.
ప్రభంజన ఈశ్వరి వైపు అదోలా చూసి “అలా అనకు. నాకు బాధేస్తుంది. ఏదో పాపం కొద్ది అలా పుడితే అది నా భర్త కాకపోతుందా? నేను సుందరంగారిని వదిలి దాన్ని తీసుకెళ్ళి పోదామనుకుంటున్నా.
ఈశ్వరి నవ్వాపుకొని “ఖచ్చితంగా మీకు పిచ్చి పట్టిందనుకుని పిచ్చాసుపత్రిలో వేస్తారు. గుట్టు చప్పుడు కాకుండా దాన్ని తరిమేసి సుందరంగారితో హాయిగా ఉండండి” అంది.
“ఎందుకని?”
ప్రభంజన సూటి ప్రశ్నకి ఈశ్వరి చిరాగ్గా చూసింది.
“ఎందుకేమిటి, సొసైటీలో మీరొక పెద్ద డాక్టరు. ఒక కుక్క పూర్వ జన్మలో మీ భర్తంటే నవ్వరూ. పైగా దాంతో వెళ్తే మీ గౌరవమేం కావాలి?”
ప్రభంజన ఈశ్వరికేసి నిశితంగా చూసి “నీ పెళ్లయి ఎన్నేళ్ళయింది?” అనడిగింది.
“పద్నాలుగేళ్ళు”
“పద్నాలుగేళ్ళు కాపురం చేసిన భర్తని, కన్న పిల్లల్ని సొసైటీలో నీకున్న స్థానాన్ని వదిలేసి వెంకట్ అనేవాడితో వెళ్లిపోతే నీ గౌరవం మాత్రం పోదా? నువ్వెళ్లిపోగానే నీ భర్త, పిల్లల గతేంటి?” అనడిగింది సూటిగా.
ఈశ్వరి తెల్లబోయినట్లుగా చూసిందామెవైపు.
మొదటిసారిగా ఆమె సరైన జవాబు చెప్పలేకపోయింది.
ప్రతివాళ్ళూ తమ పూర్వజన్మల గురించి తెలుసుకొని ప్రస్తుత అనుబంధాలు వదిలేసి వెళ్ళిపోతే ప్రపంచమేమైపోతుందో ఆలోచించు. అసలివన్నీ నమ్మదగ్గ విషయాలు కాదు ఈశ్వరి. వాళ్లు బ్రతుకు తెరవుకోసం ఏవేవో చెబుతారు. నా చిన్నప్పుడొక జ్యోతిష్కుడు నాకసలు చదువే రాదన్నాడు. ఆ మాట మనసులో పెట్టుకుని చదవకపోతే నేను డాక్టర్నయ్యేదాన్నా? ఆలోచించు” అంటూ ఆ గదిలోంచి డిస్పెన్సరీ వైపు వెళ్లిపోయింది డా.ప్రభంజన.
ఈశ్వరి మొదటిసారి ఆలోచించడం మొదలెట్టింది.
*****
వెంకట్ అనుచరులు తలుపు తాళం తీసి అన్నం కేరియర్ అక్కడ పెడుతూ “అన్నం తెచ్చేం” అన్నారు. చీకట్లో మంచం కేసి చూస్తూ.
“నాకొద్దు” అంది మంచం మీద ఆకారం.
“ఏమో మాకు తెల్దు. ఆయన తినమని చెప్పేడు. తిను”
“ఆయనెప్పుడొస్తాడు?”
“చెప్పలేదు”
“ఇప్పుడే రమ్మనీసిండి. నాకు సూడాలనిపిస్తన్నదా బాబుని”.
ఆమె మాట తీరుకు ఆశ్చర్యపడి టార్చిలైటు వెలిగించేడు అందులోని వ్యక్తొకడు.
ఆ వెలుగులో మంచమ్మీద కూర్చున్న ఆకారాన్ని చూసి అందరి గుండెలు ఝల్లుమన్నాయి.
చారెడు బంతిపూల దండతో జడేసుకుని చంకీ రవిక, నైలాను చీర కట్టి మెల్లకన్నుతో మెల్లిగా నవ్వింది అప్పలనరసమ్మ.
“నువ్వెవరివి. ఆవిడేది?” అన్నారు వాళ్లు కోపంగా.
“నేనెవతినా! మీ కళ్లల్లో దుమ్ముగొట్టా. నన్నే కదరా ఆటోరిచ్చాలో అమాంతం తెచ్చి ఈ గదిలో కుదేసినారు. ఎవురో సాధువు ఆ కిటికీలోంచి నా బుర్ర మీన సెయ్యెట్టి ఆ ఎంకటుగాడే నీ మొగుడు. ఆణ్ని మనువాడమని సెప్పి ఇంత బుగ్గి నా మొకాన కొట్టి ఎల్లిపోనాడు. అంతే. నా ఆకారమిలాగయిపోనాది. మీరు బేగెల్లి ఎంకటుని రమ్మని సెప్పండి.” అంది అప్పలనరసమ్మ.
ఆ మాటలు విని వాళ్ల గుండె బేజారైంది.
పరుగున వెంకట్ దగ్గరికి పరిగెత్తేరు.
అప్పుడు వెంకట్ ఓంకారస్వామి దగ్గర కూర్చొని ఉన్నాడు.
వెంకట్ వాళ్లవైపు ప్రశ్నార్ధకంగా చూశాడు.
“కొంప మునిగింది. ఆవిడ మారిపోయింది” అన్నారు వాళ్లు గుసగుసగా వెంకట్ పక్కన చేరి.
“అంటే! పారిపోయిందా?” అనడిగేడు వెంకట్ గాభరాగా.
“లేదు సామి. అదెవర్తిగానో మారిపోయింది. నిన్ను సూడాలంటుంది. ఎంటనే నిన్నట్టుకొచ్చేయమని అరిచి గీ పెడుతుంది. అందుకే నీకు సెబుదామని.” అన్నారు వాళ్లు.
ఓంకారస్వామి ఏవిటన్నట్లుగా చూశాడు వెంకట్ వైపు.
మిగతా భక్తులకి అనుమానం రాకుండా వెంకట్ లేచి ఓంకారస్వామి చెవిలో విషయాన్ని గుసగుసగా చెప్పేడు.
ఓంకారస్వామి భ్రుకుటి ముడిపడింది.
“తమాషాగా ఉందే. నిజంగా మీరు కేయూరవళ్లనుకొని ఇంకెవర్నొ బంధించలేదు కదా.” అనడిగేడు.
“ఇంకా నయం. నేనే కదా ఆవిణ్ణి తీసుకెళ్లింది” అన్నాడు వెంకట్.
“అయితే ఇదేదో చిత్రంగా ఉంది. నువ్వెల్లొకసారి చూసిరా. “అన్నాడు ఓంకారస్వామి.
వెంకట్ అదురుతున్న గుండెతో వాళ్ల వెంట బయలుదేరాడు.
*****
రైలు వేగంగా వెళ్తోంది. కాన్హా ప్రాట్ఫామ్ మీద నిలబడి తనని అలాగే చూస్తూ నిలబడిపోయిన దృశ్యం లిఖిత కళ్ళనుండి వీడిపోవడం లేదు.
“బేబీ!”
తండ్రి పిలుపుకి కళ్ళు తెరచి చూసింది లిఖిత.
“నేను పడుకుంటాను” అన్నాడాయన.
లిఖిత కర్టెన్ సరిచేసి చలిగా అనిపించి కొద్దిగా ఏ.సి తగ్గించి కూర్చుంది తన సీట్లో.
కార్తికేయన్ పడుకున్నాడు.
లిఖిత రైలు వేగంగా వెళ్తుంటే అద్దంలోంచి దట్టంగా పరిగెత్తుతున్న కొబ్బరి చెట్ల సముదాయాన్ని చూస్తూ కూర్చుంది.
సాయంత్రమయింది.
రైలు జాలార్ పెయిట్‍లో ఆగింది.
వెంటనే ఎస్పీ హరిహరన్ గుర్తొచ్చేడామెకు.
ట్రెయిన్ తమిళనాడు బంద్ వలన అక్కడాగిపోతే ఆయన తనకు చేసిన మర్యాదలు గుర్తొచ్చేయి.
గబగబా గుమ్మం దగ్గర కొచ్చి అక్కడే నిలబడి ఉన్న రైల్వే కానిస్టేబుల్ని పిలిచి “హరిహరన్గారున్నారా?” అనడిగింది.
అతను వెళ్లి మరో ఇన్పెక్టర్ ని పిలుచుకొచ్చేడు.
అతను వెంటనే లిఖితను గుర్తుపట్టి సెల్యూట్ చేసేడు.
లిఖిత అతనికి ప్రతి నమస్కారం చేస్తూ “హరిహరన్ గారున్నారేమో చూద్దామని” అంది.
వెంటనే అతని మొహం మ్లానమైంది.
“రెండ్రోజుల క్రితమే ఆయనకి హార్టెటాక్ వచ్చింది.” అన్నాడతను.
“ఇప్పుడెలా ఉన్నారు?” అంటూ గాభరాగా అడిగింది లిఖిత.
“చనిపొయేరు. ఒక్క స్ట్రోక్కే”
అతని జవాబు ఆమె మనసుని నలిపేసింది. అసలే కాన్హా ఎడబాటుతో కుమిలిపోతున్న ఆమె మనసులో దుఃఖం ఆగలేదు. కన్నీరు వెంటనే చెంపల మీదకి జారింది.
“సారీ! చెప్పకూడదనుకున్నాను.” అన్నాడతను.
లిఖిత జవాబు చెప్పలేదు.
అతను తన కర్తవ్యం గుర్తొచ్చినట్లుగా వెళ్లి ఫ్లాస్కోతో కాఫీ టిఫిన్స్, అరటిపళ్లు తెచ్చి ఆమెకందించబోయేడు.
“వద్దు” అంది లిఖిత హీనస్వరంతో.
అ”అలాగనకండి. సార్ చాలా మంచివారు. ఎన్నడూ పోలీసాఫీసర్ దర్పం ప్రదర్శించలేదు. ఆయనక్కావలసిన వాళ్లు మాకూ కావాల్సిన వాళ్ళే!” అంటూ బలవంతంగా లోనికొచ్చి బెర్త్ మీద ఉంచేడు.
రైలు కదిలింది.
అతను దిగి మళ్లీ సెల్యూట్ చేసేడు.
రైలు వేగమందుకుంటుంటే లిఖిత కన్నీటిని దాచుకోలేకపోయింది. నిశ్శబ్దంగా అవిరామంగా వస్తున్న కన్నీటిని తుడుచుకుంటూ కూర్చుంది.
తన మనసుని దోచుకున్న ఎవరు వీరంతా.
ఊరుకాని ఊరులో భాషేతర ప్రాంతంలో తన్ని ఆదుకొని ఆత్మీయతని పంచిన మనుషులు.
తనంటే ఎవరో ఏమిటో తెలియకపోయినా మానవత్వాన్ని చూపించిన ఘనులు.
ఇంకా అక్కడక్కడా ఇలాంటి వారుండబట్టే తను తన తండ్రిని కలుసుకోగల్గింది.
కార్తికేయన్ లేచి కూర్చుని లిఖిత వైపు చూసి “ఏంటమ్మా అలా వున్నావు?” అనడిగేడు.
లిఖిత హరిహరన్ మరణం గురించి చెప్పింది.
అతను బాధగా కళ్లు మూసుకున్నాడు.
కాస్సేపటికి కళ్లు తెరచి “అందుకే నేనీ మరణాన్ని జయించాలని విశ్వప్రయత్నం చేసేను. కాని ప్రయోజనం లేకపోయింది” అన్నాడు బాధగా.
అతని ఎదురు సీటులో కాషాయ వస్త్రాలు ధరించి, నున్నగా గుండుతో నుదుటన చందనం లేపనంతో చెవులకి బంగారు సింహపు మకరకుండలాలతో కుడిచేతికి బంగారు కంకణంతో కూర్చున్న వృద్ధుడు కార్తికేయన్ వైపు చూసి “మీరెవరు?” అనడిగేడు.
“ఒక సైంటిస్టుని”
“మరి మరణమంటున్నారేమిటి?”
“అవును. చావులేని మందు కనుక్కోవాలని విశ్వప్రయత్నం చేసి ఓడిపోయాను. చివరికి మళయాళ క్షుద్రోపాసకుల్ని కలిసి ఆ అద్భుత శక్తిని సంపాదించాలనుకున్నాను. అదీ జరగలేదు” అన్నాడు కాస్త విచారంగా.
ఆ వృద్ధుని పెదవులు అపహాస్యంగా విచ్చుకున్నాయి.
“క్షుద్ర అనే పదంలోనే తక్కువ, నీచం అనే అర్ధాలు ఇమిడి ఉన్నాయి. అలాంటి క్షుద్రోపాసకులు మహత్తరమైన మరణ రాహిత్యం గురించి మీకు బోధించగలరని ఎందుకనుకున్నారు?”
అతని ప్రశ్నకి జవాబు చెప్పలేకపోయేడు కార్తికేయన్.”లాబరేటరీలో నిర్విరామ శ్రమ నాకే ప్రయోజనం కూర్చలేదు. . అందుకే వాళ్లనాశ్రయించేను. ఓటమి మనిషిని బలహీనుణ్ని చేస్తుంది కదా!” అన్నాడు చివరికి.
అతను తల పంకించి కాస్సేపు కళ్లు మూసుకుని తెరచి “మరణరాహిత్యం! అంటే మరణం లేకపోవడం. అది లేకపోతే జననముంటుంది కాని మరణముండదు. అప్పుడీ భూవిస్తీర్ణం మానవవాసానికి సరిపోతుందా? ఇప్పటికే ఆకాశ హర్మ్యాలు నిర్మిస్తున్నారు. అడవుల్ని నరకుతున్నారు. సముద్రాల్ని, నదుల్నీ పూడుస్తున్నారు. ప్రకృతినంతా వికృతం చేసేస్తున్నారు. సంతృప్తి అనే పదాల్ని పూర్తిగా సమాధి చేస్తున్న మనిషి మరణం లేకపోతే మృగమయిపోడూ!” అన్నాడు.
లిఖిత అంతసేపు అనాసక్తంగ వారి సంభాషణ వింటున్నదల్లా అతని మాటలకు ఆసక్తురాలయి వారి వైపు తిరిగింది.
“అంటే నా ఉద్ధేశ్యంలో ఈ మహత్తరమైన రహస్యాన్ని అది మంత్రం కానివ్వండి, మందు కానివ్వండి. అందరికీ అందుబాటులోకి తేవాలని కాదు. మనుషులు అకాలంగా మరణం వాతపడకుండా, అలానే గొప్పవారిని, మేధావుల్ని రక్షించుకోవాలని నా ఆకాంక్ష.”కాని ఇది ఎవరివల్లనా కాదని తెలిసి పొయింది. పూర్వం శుక్రాచార్యుల వారు కచుడికి బోధించిన మృతసంజీవినీ విద్య కూడా కట్టు కథేననుకుంటాను” అన్నాడు కార్తికేయన్.
“కాదు”
ఆయన జవాబు విని “అయితే ఉందంటారా?” అనడిగేడు కార్తికేయన్.
ఆ ప్రశ్నలో కొంత హేళన మిళితమై ఉండటం గమనించాడా వృద్ధుడు.
“మన శక్తికి అందని పరిజ్ఞానం లేదనుకోవడం కేవలం మన అజ్ఞానం మాత్రమే. అయితే మానవ అవతారం ఎత్తిన భగవంతుడు కూడా మరణించేడు. మనకి చావు అనివార్యమని చెబుతూ! కాని మృత సంజీవిని విద్య ఉన్నది. అది ప్రస్తుతం తెలిసిన వ్యక్తి ఒకరే.”
“ఎవరాయన?”
“కపాలబ్రహ్మ. తూర్పు కనుమలలో అరకులోయకి దగ్గర్లో ఉన్న బొర్రా గుహల కావల్ ఉంటాడని తెలుసు. ఈ ఉత్తరాయణంలొ ఆయన తనువు చాలిస్తారని విన్నాను.” అంటూ వ్రేళ్ళని లెక్కపెడుతూ.”ఇంకెంత, ఆయన సమాధి కావడానికి మరో మూడు రోజులు మాత్రమే ఉంది” అన్నారాయన.
ఆ మాటలు వినగానే కార్తికేయన్‌లో ఉత్సాహం పొంగి పొరలింది. టైము చాలా తక్కువగా ఉండటం వలన ఒక విధమైన టెన్షన్ కూడా చోటు చేసుకుంది. కాని దాన్ని బయటకి కనిపించనీయకుండా” మీరు చెబుతున్నది నిజమేనా?” అనడిగేడు.
ఆయన కార్తికేయన్ కేసి కళ్ళు తిప్పి చూశాడు.
ఆ కళ్లు మండుతున్న అగ్నికణికల్లా ఉన్నాయి.
“ప్రకృతిని నమ్ముతూ మాకు తెలిసిన పరిజ్ఞానాన్ని విషయ వాంఛలకి ఉపయోగించకుండా ఊరూరా మంచిని పంచడానికి తిరుగుతున్న ఉపదేశికులం మేం. మాకబద్ధమాడాల్సిన పని లేదు.”
లిఖిత ఆయన కోపాన్ని చూసి భయపడింది.
“నాన్నారు చాలా జబ్బున పడి లేచేరు. ఏదైనా ఆయన మాటలు మిమ్మల్ని బాధిస్తే క్షమించండి”
ఆయన చిరునవ్వు నవ్వాడు.
“కోపం కాదది. నా నిజాయితీకుండే తీక్షణతది” అన్నాడాయన.
లిఖిత ఆయనకి అరటి పళ్లందించింది.
ఆయన లిఖితని ఆశీర్వదిస్తూ “శుభజాతకం. తలిదండ్రులకి ఆసరా అవుతావు” అన్నాడు.
అందరూ టిఫిన్స్ తిన్నారు.
రైలు వేగం పెంచుకుంది. అందరూ తెరలు వేసుకొని పడుకున్నారు.
అక్కడ నిద్రరాని వారిద్దరే.
ఒకరు తన సాధన వ్యర్ధమైందనే వేదనతో కార్తికేయనయితే మరొకరు లిఖిత.
మధ్యరాత్రి రైలు గుంటూరులో ఆగింది. లిఖిత ట్రెయిన్ దిగింది తండ్రిని తీసుకొని.
ఇద్దరూ బస్సులొ విజయవాడ చేరుకొని మద్రాసు నుండొస్తున్న హౌరామెయిల్‌ని కాచ్ చేసేరు. కండక్టర్‌ని బ్రతిమిలాడి రెండు సీట్లు సంపాదించింది లిఖిత.
తాము విశాఖపట్నానికి దగ్గరగా వచ్చేస్తున్నామన్న తలంపు ఆమెనొక రకమైన ఉద్వేగానికి గురి చేస్తోంది. తొందరలో తల్లిని చూడబోతోంది. అదీ తండ్రితో కలిసి.
తల్లిని… తండ్రిని తను కలపబోతోంది.
పుట్టినందుకు తన జన్మకొక సార్ధకత లభించబోతోంది.
ఇలాంటి తలపులతో ఆమె హృదయం తీవ్రంగా స్పందిస్తోంది. అలాగే ఆలోచిస్తూ ఆమె ఎప్పుడో నిద్రలోకి జారుకుంది.
అలా ఎంత సేపయిందో.
సరిగ్గా ఎవరో తట్టినట్లు మెలకువొచ్చేసింది.
బాగా తెల్లారిపోయింది.
ఎండ గూడా వచ్చేసింది.
రైలు స్టేషన్లో ఆగి ఉంది.
“ఏ స్టేషనిది?” అనడిగింది ఎదురుగా సంపెంగి పూలమ్ముతున్న వ్యక్తిని.
“వాల్తేరు” అన్నాడతను.
లిఖిత ఆనందంగా తండ్రి బెర్త్ వైపు తిరిగి లేపబోతూ ఉలిక్కిపడింది.
అక్కడ బెర్త్ మీద అతను కప్పుకున్న దుప్పటి మాత్రమే ఉంది.
లిఖిత ఉలిక్కిపడి టాయిలెట్స్ వైపు వెళ్లింది. అక్కడా అతను కనిపించలేదు.

ఇంకా ఉంది.

బ్రహ్మలిఖితం 21

రచన: మన్నెం శారద

అంబులెన్స్ లో అతి బలవంతంగా నల్గురు వార్డు బాయిల సహయంతో ఈశ్వరిని డాక్టర్ ప్రభంజన దగ్గరకి తీసుకెళ్లారు.
ఈశ్వరి ఏడుస్తూ గింజుకుంటుంటే ప్రభంజన వార్డుబాయిల కేసి చూసి “ఆమెనెందుకు హింసిస్తున్నారు. ఆమె కేమన్నా పిచ్చా? షి ఈజ్ ఆల్‌రైట్. ఆమె నొదలండి.”అంది.
వార్డుబాయిలు ఈశ్వరినొదిలేసేరు. ఈశ్వరి ప్రభంజన్ తనని సపోర్టు చేసినట్లుగా ఫీలయింది. ఆమె ప్రభంజన కేసి ఫిర్యాదు చేస్తున్న చంటిపిల్లలా చూసి “చూడండి. నేనెంత చెప్పినా వీళ్ళు నా మాట వినకుండా గొడ్డుని లాక్కొచ్చినట్లుగా లాక్కొచ్చేసేరు. ఈ కుక్కగాడు వారం రోజులుగా నన్ను గదిలో పెట్టి బంధించేడు” అంది ఏడుపు స్వరంతో.
ప్రభంజన ఈశ్వరి వెనుక లోని కొచ్చిన కుటుంబరావు కేసి జాలిగా చూసింది. అతని మొహం ఎర్రబడటం ఆమె గమనించింది.
“మీరు కాస్సేపు బయట కూర్చోండి” అంది కుటుంబరావుతో.
కుటుంబరావు బయటకెళ్ళగానే ప్రభంజన చిరునవుతో ఈశ్వరి కేసి చూసి “భర్తనలా అనడం తప్పు కదూ. ఆయనెంత బాధపడ్తాడు” అంది నెమ్మదిగా.
“అతనేం నా భర్త కాదు. వాడు పూర్వజన్మలో మా ఇంట్లో పెంపుడు కుక్క. నా ఖర్మ కాలి వాడీ జన్మలో నా మొగుడయి నంజుకు తింటున్నాడు. నా అసలు భర్త వెంకట్. దయచేసి నన్నతని దగ్గరకి పంపే ఏర్పాటు చేయండి” అంది చేతులు జోడిస్తూ.
ప్రభంజన ఈశ్వరి వైపు తిరిగి నవ్వి “అలాగే పంపిస్తాను. ఇంతకీ నీకీ పూర్వజన్మ వృత్తాంతం ఎలా తెలుసు?” అనడిగింది.
“భీమిలీ రోడ్డులోని ఓంకారస్వామి చెప్పేడు. అతనికి చాలా మహత్యముంది. సరిగ్గా అన్నీ అతను చెప్పినట్లే జరిగేయి” అంటూ ఈశ్వరి గతమంతా ఆమెకు వివరించింది.
ప్రభంజనకి జరిగినదంతా అర్ధమయింది.
“నువ్వు నా దగ్గరే ఉండు. నేను మీ ఆయన్ని.. సారీ ఆ కుక్కగాణ్ణి పంపించేసి వస్తాను” అంది డా.ప్రభంజన లేచి నిలబడుతూ.
ఆ మాట విని ఈశ్వరి మొహంలో సంతోషం తాండవించింది.
“పొమ్మనండా శనిగాణ్ణి” అంది విసురుగా.
డాక్టర్ ప్రభంజన బయట కూర్చున్న కుటుంబరావు దగ్గరకొచ్చి “ఒక్కసారిలా రండి” అంది అతనితో.
అతను ఆమె ననుసరించేడు.
మరో గదిలో అతన్ని తీసుకెళ్ళి “కూర్చోండి” అంది ప్రభంజన.
కుటుంబరావు తల దించి కూర్చున్నాడు.
ప్రభంజన అతని మానసిక పరిస్థితి గ్రహించింది.
తనూ అతని ఎదురు కుర్చీలో కూర్చుంటూ “ఆవిడ పిచ్చిది కాదు” అంది ఉపోద్ఘతంగా.
అతను చివ్వున తలెత్తి “పిచ్చిగాకపోతే ఏంటిది?” అన్నాడు కొంచెం కోపంగానే. తర్వాత తనెదురుగా కూర్చుంది ఒక ప్రముఖ సైక్రియాట్రిస్టన్న విషయం గుర్తొచ్చి “సారీ మేడం. నన్ను, ఎదిగిన పిల్లల్ని పెట్టుకుని అదెవడో దారిన పోయే దానయ్యని మొగుడని వెంటబడుతుంటే నా పరువేం కావాలి. పైగా నన్ను కుక్కంటూ అందరి ముందూ..” అంటూ చెప్పలేనట్లు తల దించుకున్నాడు రోషంగా.
“నాకు మీ బాధర్ధమయింది కుటుంబరావుగారూ. కొందరు స్త్రీలు వైవాహిక జీవితాన్ని చాలా గొప్పగా, ఊహించు కుంటారు. అంటె బోల్డంత డబ్బు, నగలు, చీరలూ, పెత్తనం. ఇవి కావు. ఇవి ఆశించేవాళ్లని పక్కా మెటీరియలిస్టు లనొచ్చు. వాళ్లు ఇలాంటి పిచ్చి పనులు చేయరు. మనసు, ప్రేమ, భర్తతో షికార్లు, అతని ఆదరణ, గుర్తింపు కావాలని వెర్రిగా ఆశపడే స్త్రీలు మాత్రమే, ఎంతో కాలం వాటిని భర్తనుంచి పొందాలని ప్రయత్నించి విఫలమైనప్పుడే .. ఏ చిన్ని ప్రేమతో కూడిన ఆదరణ లభించినా అటు వైపు మొగ్గిపోతారు. ఈశ్వరి గడుసు మనిషి కాదు. పైగా బలమైన వ్యక్తిత్వం కూడా లేదు. ఎటువంచితే అటు వంగే ఈ బలహీనురాల్ని మీ వైపు వంచుకోలేకపోయేరంటే.. లోపం మీ దగ్గరే ఉందని చెప్పడానికి ఒక డాక్టరుగా నేనెంత మాత్రం వెనుకాడను” అంది.
కుటుంబరావు దెబ్బతిన్నట్లుగా చూశాడామె వైపు.
“సారీ! నేను మిమ్మల్ని హేళన చేయడం లేదు. మీలోని లోపాన్ని కూడా మీకు తెలియజేయడం నా బాధ్యత” అందామె అనునయంగా.
“నేను దాన్నెప్పుడూ కఠినంగా చూడలేదు డాక్టరుగారూ. ఎప్పుడూ చిన్న దెబ్బయినా వేసెరగను. అదేం చేసుకున్నా, ఏ చీర కొనుక్కున్నా ఎందుక్కొన్నావని అనలేదు. చివరికి అది గడ్డి వండి పెట్టినా పరమాన్నంలా తిన్నాను కాని.. ఇదొండేవేంటనలేదు. ఇంక నా తప్పేముంది చెప్పండి.”అన్నాడు కుటుంబరావు వేదనగా.
“అదే మీరు చేసిన తప్పు. దెబ్బయినా వేసెరగనంటున్నారు. భర్త భార్యని కొట్టే హక్కు కల్గి ఆ హక్కుని ఉపయోగించు కోలేదన్నట్లుగా చెబుతున్నారు. మీరు ఫలానా కూర వండమని అంటే.. ఆమె సంతోషించేది. ఫలానా చీర కట్టుకుంటే బాగుంటావని.. ఫలానా రంగు నీకు మాచవుతుందని … ఈ రోజు ఫలానా చోటుకెళ్దామని.. ఆమెని గుర్తించి ఉండి ఉంటే.. మీరన్నట్లుగా ఒక దెబ్బేసినా చివరికి దారుణంగా కొట్టినా ఆమె మిమ్మల్ని వదిలేది కాదు. ఏ గుర్తింపూ లేని యాంత్రిక జీవితం నుండి బయటపడాలనే ఉబలాటమే ఆమెనింతకి తీసుకొచ్చింది. మిమ్మల్ని ఎంత మాటన్నా ఆమె కసి తీరడం లేదు. అది సరే. మీరు ఇంటికి వెళ్లండి. నేనామెనొక దారికి తెస్తాను. ఆమె గురించి బెంగక్కర్లేదు. కాని ఒక్క మాట..”
“చెప్పండి..” అన్నాడు కుటుంబరావు.
“తిరిగి ఆమెను మామూలు మనిషిని చేసే పూచీ నాది. కని.. తర్వాత ఆమెని మీ భార్యగా నిలబెట్టుకోవడం మీ చేతిలో ఉంది.”అందామె లేచి నిలబడుతూ.
కుటుంబరావు చేతులు జోడించి వెను తిరిగేడు. డాక్టర్ ప్రభంజన ఈశ్వరి చిత్రమైన కేసు గురించి ఆలోచిస్తూ కేయూరవల్లికి డయల్ చేసింది. ఫోను రింగవుతుందే గాని ఏవరూ లిఫ్ట్ చేయడం లేదు. చాలా సేపు ప్రయత్నించి విఫలురాలై వెనుతిరిగి కన్సల్టింగ్ రూంలో కొచ్చింది ప్రభంజన.
ఈశ్వరి జాకెట్‌లోని వెంకట్ పాస్‌పోర్ట్ ఫోటోని తీసి తదేకంగా చూసుకోవడం గమనించనట్లుగా క్రీగంట గమనించి మరో కేసుని స్టడీ చేయడానికి పిలిచింది.
*****
కార్తికేయన్ చేతుల్లో లిఖిత ఎంతోసేపు ఇమిడిపొయింది గువ్వలా.
పుట్టేక ఎన్నడూ చూడకపోయినా కన్నతండ్రి స్పర్శ ఆమెకు ఎనలేని హాయిని కల్గిస్తోంది. సుదీర్ఘ గ్రీష్మతాపంలో దొరికిన అమృతంలా రక్త సంబంధంలో మహత్యం ఆమె కర్ధమవుతోంది.
కార్తికేయన్ పరిస్థితి అలానే ఉంది.
ఇన్నాళ్ళూ కట్టుకున్న భార్యపైనా.. కన్న కూతురి మీద ఉన్న ప్రేమని సమాధి చేసి తన బ్రతుకుని నిరర్ధకం చేసు కున్నాడు. ఏదో సాధించి సమాజానికందించాలన్న తపనతో తన కందిన ప్రేమ వనరుల్ని కాలదన్నుకున్నాడు. తన బిడ్డ, తన రక్తాన్ని పంచుకుని పుట్టిన కూతురు తండ్రికి దూరమై ఎంత వేదనని గుండెలో అణచిపెట్టి పెరిగిందో. ఎన్ని నిస్పృహలకి గురయిందో.
కొంతసేపటికి లిఖితే తేరుకుని అతని కౌగిలిలోంచి బయటకొచ్చే ప్రయత్నం చేసింది. కాని కార్తికేయన్ వదల్లేదు.
ప్రేమగా ఆమె ముంగురులు సరిచేస్తూ “నేను మీకన్యాయం చేసేను. కాని.. ఏం చేయను. చిన్ననాడే నా మనసులో బలంగా ఎర్పడిపొయిన కోరిక..మరణాన్ని జయించడం. కాని.. అంతా బూడిదలో పోసిన పన్నీరయింది.” అన్నాడు తన అపజయాన్ని తలచుకుంటూ.
“బాధపడకండి. మరణమనేది అనివార్యమైంది. ప్రపంచంలో ఒక అత్యుత్తమ సైంటిస్టుగా మీకు ప్రత్యేక స్థానముంది. మనిషి బ్రతికినన్నాళ్ళూ హాయిగా బ్రతికే అద్భుతాలని కనుక్కోవడంలో మీ పాటవాన్ని చూపించుదురు గాని. మరింక ఇక్కడ మనం అనవసరం. టిక్కెట్లు దొరికితే ఈ రోజే బయలుదేరుదాం. మీరు స్నానం చేయండి. మీకు నేను బట్టలు కొనుక్కొస్తాను”అంది లిఖిత.
కార్తికేయన్ అయిష్టంగా ఆమె నొదులుతూ “అలాగే. మీ అమ్మని కూడా చూడాలని ఆత్రుతపడుతోంది నా మనసు” అన్నాడతను.
లిఖిత కాన్హాని తీసుకొని బయటకొచ్చి ఆటో ఎక్కింది.
“ఈ రోజే వెళ్ళిపోతారా?” అనడిగేడు కాన్హా.
ఆ ప్రశ్నలో దిగులు స్పష్టంగా ప్రస్ఫుటిస్తోంది.
లిఖిత అతనివైపు అభిమానంగా చూసింది.
వెంటనే ఆర్తిగా అతని చేతిని పట్టుకుంది.
“అవును కాన్హా. ఈ పాటికే ఆమ్మ నా కోసం బాగా బెంగపడి ఉంటుంది. నువ్వు చేసిన సహాయం నేనెప్పటికీ మరచిపోలేను. అవును నువ్వు కూడా మాతో వచ్చేయకూడదూ. ఆ అడవిలో దేనికి?” అంది.
కాణ్హా చిన్నగా నవ్వి “అమ్మని, అమ్మలాంటి అడవిని నేనొదిలి బ్రతకలేను. ముఖ్యంగా గణ. ఇప్పటికే నా కోసం బెంగపడుతుంది” అన్నాడు.
అతని నవ్వులో ఒకలాంటి నైరాశ్యం చోటు చేసుకోవడం గమనించింది లిఖిత.
“అవును. అమాయకమైన ప్రాణుల మధ్య బ్రతికే నువ్వు క్షణక్షణం ఒకర్నొకరు అక్కర్లేకపోయినా వంచించుకుంటూ వెన్నుపోట్లు పొడుచుకుంటూ బ్రతికే జంతువుల మధ్య బ్రతకలేవు?’ అంది బాధగా.
“ఆ జంతువుల పేరేంటి?”
“మనుషులు. వీటికి విశ్వాసం ఉండదు. కృతజ్ఞత ఉండదు. ముఖ్యంగా తృప్తి ఉండదు. అసూయ, పేరాశ, నయవంచన వీటి జన్మ లక్షణాలు. వాటి మధ్య నువ్వు నిజంగానే బ్రతకలేవులే” అంది లిఖిత.
కాణ్హా ఆర్ధం కానట్లుగా చూశాడు.
లిఖిత అతనికి అర్ధమయ్యేట్లు చెప్పే ప్రయత్నమూ చేయలేదు.
ఇద్దరి మనసుల నిండా బాధ ఉంది. అది ఆ ఇద్దరికీ తెలుసు.
*****
కేయూర ఇరవై నాలుగ్గంటలుగా అలానే కూర్చుంది మంచమ్మీద. ఎదురుగా చిన్నని కిటికీ ఉంది. కాని మనుష సంచారమే లేదు.
వెంకట్‌లోంచి బయటకొస్తున్న క్రూర మృగాన్ని చూస్తుంటే.. ఆమె మనసు క్షణక్షణానికి విస్తుపొతోంది. ఇలాంటి నీచులకి దేవుడు కావాల్సినంత మేధస్సు ఇస్తాడు. దాన్ని వీళ్ళు కుళ్ళు కాలువ లాంటి నీచపు పనులకే ఉపయోగిస్తారు. చివరికి ఇలాంటి వాళ్లకి కుక్క చావే లభిస్తుంది. అంతే ఎవరిదీ ఒక్క కన్నీటి బిందువు దొరకని మరణం.
సరిగ్గా అప్పుడే ఆమె చూపు గుబురుగా పెరిగిన చెట్ల మధ్య సన్నటి బాట వెంట గంప నెత్తిన పెట్టుకుని వెళ్తున్న ఒక స్త్రీ మీద పడింది.
గబగబా లేచి చప్పట్లు చరచింది అనాలోచితంగా.
ఆమె వెనుతిరిగి చూసింది.
కేయూరవల్లి కిటికీలోంచి అతి కష్టమ్మీద చెయ్యి జొనిపి రమ్మన్నట్లుగా సైగ చేసింది.
ఆవిడ అర్ధం కాలపోయినా సందేహంగా కిటికీ దగ్గరగా వచ్చింది.
ఆమె దగ్గర కొస్తుంటూనే కేయూర ఆమెని పోల్చుకుంది.
నల్లటి నేరేడు పండు నలుపు, మెల్లకన్ను, ఎత్తుపళ్ళు. ఆమె నిస్సందేహంగా అప్పలనరసమ్మే. పదేళ్ళ క్రితం తాము వాల్తేరు అప్‌లాండ్స్ లో ఇల్లు కట్టుకున్నప్పుడు సీతమ్మధారలో ఉండగా వచ్చి పాలు పోసేది. వయసు పెరిగినా అదే తయారు. కొప్పులో మందారాలు, మెడలో గుళ్ళ గొలుసు.
“అప్పల నరసూ! నన్ను గుర్తుపట్టలేదూ?” అంది కేయూర ఆత్రంగా.
అప్పలనరసమ్మ కళ్ళు చికిలించి చూసింది.”అవులూ? నానాలు పట్నేక పోతాన్నా!” అంది.
“నేనే. సీతమ్మ దారలో ఉండగా పాలు పోసే దానివి. కేయూరమ్మని.”అంది కేయూరవల్లి.
అప్పలనరసమ్మ గంప అమాంతంగా క్రింద పడేసింది. చెంపలు గట్టిగా వాయించుకుంటూ “ఓయమ్మో, ఓయమ్మో, నా కళ్లల్లో జిల్లేడు పాలు పొయ్యా! మిమ్మల్నే పోలుసుకోలేక పోనాను. దిక్కుమాలిన జన్మాని దిక్కుమాలిన జనమ. మీరా కోకల కంపెనీ అమ్మాగారు కదూ. నా కెన్నేసి గుడ్డలిచ్చీసీనారు. నానే దొంగముండని. నీళ్ల పాలు పోసేసి మీ ఇల్లు పోగొట్టుకున్నాను. ఇదేటీ పాడుబడ్డ కొంపలో కొచ్చేస్నారు. సిత్రంగా ఉందే!” అంది బుగ్గలు నొక్కుకుంటూ.
“ష్! గట్టిగా అరవకు. ఒక రౌడీ వెధవ నన్నీ గదిలో పెట్టి బంధించేసేడు” అంది కేయూర మెల్లిగా.
“ఎవడా తొత్తు కొడుకు. పేగులు దీసి పోలేరమ్మకి పలారమెడతాను” అని మళ్లీ అరవబోయింది అప్పలనరసమ్మ.
“ఆ పని తర్వాత చేద్దువుగాని. ముందు తొందరగా అవతల పక్కన తాళం కప్ప బద్దలు కొట్టు.” అంది కేయూర.
అప్పలనరసు అటువేపెళ్ళి తాళం కప్పని చూసి తిరిగొచ్చి “అది తాళం కప్పా తాటికాయంతుంది. తలుపన్నా మక్కా సెక్కా సేయొచ్చుగాని దాన్నేటీ సెయ్యలేం” అంది.
అప్పుడు చూసింది కేయూర తలుపు వైపు. తలుపు కూడా కొంపలానే శిధిలమైంది. ఒక్క బలమైన తాపుకి ఊడిపడొచ్చు.
వెంటనే “నరసూ! బలంగా ఒక్క తన్ను తన్ను” అంది. నరసు అన్నంత పనీ చేసింది. మూడు తోపులకి తలుపు విరగలేదు కాని.. ఒక పక్కగా జాయింట్లు ఊడి ఊగుతూ ఒరిగిపోయింది.
కేయూర సందు చేసుకొని ఎలానో బయటకొచ్చి “పద! ఇక్కడొక్క క్షణముంటే ప్రమాదం!” అంది గబగబా ఆ ఇంటి వెనుక ఉన్న కాలిబాటన నడుస్తూ.
“అసలేటి జరిగిందమ్మా” అనడిగింది నరసమ్మ అయోమయంగా.
కేయూర వెనుకనున్న మామిడి తోటలోకి తీసుకెళ్లి నరసుకి జరిగిందంతా చెప్పింది.
“అమ్మ సచ్చినోడు. ఆడు అగ్గిబుగ్గయిపోనూ. ఆడి సంగతి నాను సూసుకుంతాను. మీరు బీపారెల్లిపోండి. ఇటేపు సక్కగా ఎల్గే నక్కానిపాలెం వచ్చేస్తది. ఆటొ బండెక్కేసి అందాక నాల్రోజులు ఎవురింట్లోనన్నా ఉండిపోండి” అంది నరసు కోపంగా.
“నువ్వనవసరంగా ఎందులోనూ ఇరుక్కోకూ!” అంది కేయూర హెచ్చరిస్తున్నట్లుగా.
“మా వూరి ఎద్దునే ఏడు సెరువుల నీల్లు తాగించీసినాను. ఈ తొండగాడొక లెక్కా నాకు. మీరు పదండి.”అంది అప్పలనరసు కేయూరని.
కేయూర మరేం ఆలోచించకుండా నరసు చూపించిన బాటన వేగంగా అడుగులేసింది. ముందేం చేయాలన్న ఆలోచనతో.
*****
రైలు మరి కొన్ని నిమిషాల్లో కొచ్చిన్‌లో బయల్దేరడానికి సిద్ధంగా ఉంది. ఏ.సి. సెకండ్ క్లాసులో తన బెర్త్ మీద మౌనంగా కూర్చుని ఉన్నాడు కార్తికేయన్.
లిఖిత ప్లాట్‌ఫాం మీద నిలబడ్డ కాణ్హాతో ఆఖరిసారిగా అంది.
“నీ మేలు మరచిపోలేను. నిన్ను కూడా. నువ్వు చేసిన సహాయం గురించి నేనెంత చెప్పినా తక్కువే అవుతుంది. ఈ కాగితంలో నా ఏడ్రసుంది. నీకెప్పుడు రావాలనిపించినా వచ్చేయ్” అంది లిఖిత భారమైన స్వరంతో.
కాణ్హా మౌనంగా ఆ కాగితాన్ని అందుకున్నాడు. అంతకంటే భారంగా ఉందతని హృదయం.
అతనికి నాగరికత తెలియదు. చదువు లేదు. అడవిలో చెట్టులో చెట్టులా, జంతువుల్లో జంతువులా తిరుగుతూ తన ఏనుగుతో కలప మోయిస్తూ ఆకలేసినప్పుడు ఏదో ఓకటి తిని, ఆనందం కల్గినప్పుడు ఏ సెలయేరు దగ్గరో బండల మీద పడుకుని, పక్షుల పాటలు వింటూ.. అలసిపోయినపుడు ఆదమరచి నిదురపోయే అతనికి చదువుకుని అన్నీ తెలిసిన నాగరిక ప్రపంచంలోని మనుషుల కన్నా స్పందించే సహృదయం, ప్రేమ, బాధ, అన్నీ ఉన్నాయి. కాని వాటిని బహిల్పరచగల భాషే లేదతనికి.
మాటి మాటికీ అతని గుండె చెమరుస్తున్నా అతను బయటికి బండరాయిలానే నిలబడ్డాడు.
రైలు కదిలింది.
లిఖిత అతనికి కనుమరుగవుతూనే ఉంది.
అతని కళ్లు ఆఖరి కంపార్టుమెంటు ప్లాట్‌ఫాంని వదిలేసేసరికి నీటితో నిండిపోయేయి.
అతను తన చేతిలోని కాగితాన్ని తీసుకొని ఎవరో బలవంతంగా తోస్తున్నట్లుగా బయటకొచ్చేడు.
అతను ఒక పక్కగా నిలబడి కాగితాన్ని తెరిచేడు. అందులో రాసింది ఎడ్రస్‌లా అనిపించలేదు. చాలా రాసి ఉంది ఇంగ్లీషులో. అదెలా చదవాలి.
అతను చుట్టూ చూశాడు.
గడ్డం పెరిగి ఒక పిచ్చివాడిలా అనిపించే మనిషొకడు ఇంగ్లీసు పేపరు చదువుతూ కనిపించేడు.
కాన్హా అతని దగ్గరగా నడిచి “ఇది కాస్త చదివి పెడతారా?” అనడిగేడు.
“ఏంటది లవ్ లెటరా?” అతను వెటకారంగా నవ్వాడు. కాన్హాకి అర్ధం కాలేదు. మౌనంగా తన చేతిలోని కాగితాన్నిచ్చేడు.

ఇంకా వుంది.

బ్రహ్మలిఖితం 21

రచన: మన్నెం శారద

ఆటో వేగంగా వెళ్తోంది.
కేయూరవల్లి పరధ్యానంలో మునిగి ఉంది పూర్తిగా.
ఈశ్వరి పరిస్థితి ఆమెకు జాలిని కలిగిస్తోంది.
ఎందుకు మనుషులిలా ఇతరుల జీవితాలతో ఆడుకుంటారు. కేవలం తమ స్వార్ధం కోసం, స్వలాభం కొసం ఇన్ని అబద్ధాలాడి, ఇంతింత మోసాలు చేయాలా?
ఒక పెద్ద ప్రయాణం లాంటిది జీవితం.
సరిగ్గా ఆలోచిస్తే జనన మరణాల్ని కలిపే ఒక వంతెన జీవితం.
ఇటీస్ స్పాన్ ఇన్ బిట్వీన్ లైఫ్ ఆండ్ డెత్
ఇటీజ్ జర్నీ టువర్డ్స్ డెత్ విచ్ ఇస్ ఇన్ ఎస్కేపబుల్ ఆండ్ ఇనెవిటబుల్.
మరి ఇంత అశాశ్వతమైన బ్రతుకు మీదనా అంత అంతులేని తీపి.’తన బ్రతుకు మీద అంతులేని తీపితో మరొకరి జీవితం నిండా విషం నింపాలా?
ఇంత నీచ ధర్మం సృష్టిలో మరే ప్రాణికోటిలోనన్నా ఉందా?
ఎంత సంపాదించినా గతంలో ఎవరూ ఏమీ చస్తూ పట్టుకెళ్లలేకపోయేరని తెలిసి, తాను కూడా పట్టుకెళ్లలేనని తెలిసి కూడా మనిషికెందుకింత దురాశ.
భూకంపాలు, వరదలూ, ఉప్పెనలూ, ఏక్సిడెంటులూ, శబ్ద, వాతావరణ, నీటి కాలుష్యాలూ, యుద్ధాలు, మూకుమ్మడి చావులూ, కలహాలూ, కల్లోలాలూ.. ఇవన్నీ చూసి కూడా మనిషి అడ్డదారి తొక్కి, అన్యాయాలు చేసి ఇతరుల జీవితాల పునాదుల మీద తన జీవన సౌధం నిర్మించుకునే ప్ర్ అయత్నం చేస్తున్నాడంటే మనిషెంత పవర్ ఆండ్ మనీ మానియా అయిపోయాడో అర్ధమవుతుంది.
ఇలాంటి నీచ నికృష్ట రెండు కాళ్ల జంతువుకి చావు లేకుండా చేయాలన్న తపనతో తన భర్త తనకి తాను అన్యాయం చేస్కున్నదేగాక తమకీ తీరని ద్రోహం చేసేడు.
అతనితో ముడిపెట్టుకున్న తమకు ఏ ఆనందమూ లేని యాంత్రిక జీవితాన్ని ప్రసాదించేడు.
నిజంగానే తన ప్రయత్నం ఫలించి మనిషికి చావే లేకపోతే .. ఏ నిమిషాన చస్తానో అని భయం కూడా లేకపోతే మనిషికి మించిన రాక్షసుడీ సృష్టిలో ఉంటాడా?
ఆటో సడన్ బ్రేక్‌తో ఆగింది.
కేయూర ఒక విధమైన ఉలికిపాటుతో తన ఆలోచన నుండి బయటపడి చుట్టూ చూసింది.
ఒక నిర్మానుష్యమైన ప్రదేశంలో అడవిలా పెరిగిన చెట్ల మంధ్య పాడుబడినట్లున్న ఒక పెంకుటింటి ముందాగింది ఆటో.
ఆమె ఆ ప్రదేశాన్ని అయోమయంగా చూస్తూ “ఇదేంటిది. వాల్తేర్ అప్‌లాండని చెబితే ఇక్కడికి తీసుకొచ్చావ్?” అంది.
దూరంగా దాటిపోయి వచ్చిన జూలాజికల్ పార్కు గోడలు కనిపిస్తున్నాయి.
ఆటొ డ్రైవర్ మితబాషిలా ఆమె వంకదోలా చూసాడు.
కేయూర అతనివైపు అనుమానంగా చూస్తూ “ఏం మాట్లాడవు?” అంది కోపం మిళితమైన స్వరంతో.
“వాడు నా మనిషి. ఏం మాట్లాడతాడు?” అంటూ ఆటో వెనుక భాగం నుండి ముందుకొచ్చేడు వెంకట్.
వెంకట్‌ని చూడగానే ఆమె నిర్ఘాంతపొయింది మొదట. ఆ వెంటనే ఆమె కళ్లలో కోపం, అసహ్యం మిళితమై చోటు చేసుకున్నాయి
“ఇది నీ ప్లానా? డర్టీ రోగ్!” అంది.
“మాటలెక్కువ జారనియ్యకాంటీ. మర్యాదగా ఆటో దిగు.”అన్నాడు వెంకట్.
కేయూర అప్పటికే అతని ప్రక్కన నిలబడ్డ ఇద్దరు బలమైన వ్యక్తుల వైపు చూసింది.
తను దిగకపోతే వాళ్ళు బలవంతంగా తనని లాక్కెళ్తారు. తాను మానసికంగా ఎంత బలవంతురాలైనా శారీరకంగా అశక్తురాలు. వాళ్లని ఢీకొనలేదు. వాళ్లకా అవకాశం ఇవ్వడం కంటే తనే వాళ్లు చెప్పినట్టు వినడం ప్రస్తుతానికి మంచి పని.
కేయూర మనసులో చెలరేగుతున్న ఆందోళను అణచుకుంటూ ఆటో దిగింది.
“దట్స్ గుడ్! ఆంటీ తెలివైనది. అల్లరి పడదు.” అన్నాడు వెంకట్ నవ్వుతూ ముందుకి నడుస్తూ.
కేయూర కోపాన్నణచుకుంటూ అతన్ననుసరించింది.
ఆమె వెనుక ఆ ఇద్దరూ నడుస్తున్నారు.
వెంకట్ పెంకుటింట్లోకి నడిచి. “రా ఆంటీ. ఇలాంటిచోట నువ్వెప్పుడూ లేవు కదూ.. వీలయినంతలో నీకన్నీ సదుపాయాలూ చేసేనులే. చూడు నీకింకేం కావాలో”అన్నాడు చుట్టూ తిరిగి భుజాలెగరేస్తూ.
కేయూర నిర్లిప్తంగా ఆ గదిని పరికించింది.
ఆ గదిలో ఒక మంచం, కుండతో మంచి నీళ్లు, కొన్ని పళ్ళు ఉన్నాయి.
“నన్నెందుకిక్కడికి తీసుకొచ్చేవు?” అనడిగింది కేయూర నిదానంగా.
బదులుగా వెంకట పకపకా నవ్వాడు.
“ఎందుకు నవ్వుతున్నావు?”
“మరేం చెయ్యను. పులి పిల్లిలా మాట్లాడుతుంటె. నీకు నా హిస్టరీ మొత్తం తెలిసిపోయిందని నాకు తెలిసిపోయింది. తెలిసేక నిన్నెలా వదిలేస్తాను. నువ్వేం మమూలు మనిషివా. కోపం వస్తే పంజా విసిరి పేగులు బయటికి తీసే రకం. అందుకే నిన్ను కొన్నాళ్లీ అజ్ఞాతవాసంలో పెట్టక తప్పడం లేదు” అన్నాడు.
కేయూర మంచమ్మీద కూర్చుని “అలా ఎన్నాళ్ళు తప్పించుకోగలవు.”అనడిగింది.
“నీ ఆస్థి నా స్వంతమయ్యేవరకు, ఈశ్వరి డబ్బు తెచ్చి నాకిచ్చేంతవరకు” అన్నాడు వెంకట్.
కేయూర ఏహ్యంగా చూసిందతని వైపు.
“నువ్వెలా చూసినా నేను సిగ్గుతో చిదికిపోను. నీ కూతురెలానూ ఆ కేరళ అడవులనుండి బతికి బయట పడదు. నీకు సంపాదించడమేగాని బొత్తిగా ఖర్చు పెట్టడం రాదు. నీ బాంక్ బుక్ నా దగ్గరే ఉంది. అందాక ఒక యాభయివేలు చెక్ రాసివ్వు. ఈ వెధవలకి ఫీజిచ్చుకోవాలి. డబ్బిచ్చి ఆటొవాడి నోరు నొక్కాలి” అనాడు వెంకట్.
కేయూర నిదానంగా అతని వైపు చూస్తూ బాగ్‌లోని చెక్ బుక్ తీసి పాతికవేలు, పాతికవేలకి రెండు చెక్‌లు రెండు తారీఖులతో ఇస్తూ “ఒకే చెక్‌తో ఎక్కువ్ ఆమౌంట్ డ్రా చేస్తే మానేజర్ నాకు ఫోన్ చేసి అడుగుతాడు.”అంది.
వెంకట్ ఆ చెక్కుల్ని ముద్దు పెట్టుకుంటూ “ఆంటీ మంచిదే పాపం. జాగ్రత్తాంటీ. పళ్లు తిని పడుకో. ఎప్పుడూ రెస్ట్‌లెస్‌గా పని చేస్తుంటావు. ఇప్పుడయినా విశ్రాంతి దొరికింది నీకు” అంటూ వాళ్లని తీసుకొని బయటకి నడిచి గదికి తాళం వేసి అతను వెళ్తోంటే భావరహితంగా చూసింది కేయూరవల్లి.
*****
సముద్రం ఒక్క ఊపున తోసేసిన ఊయలలా కనిపిస్తోంది లిఖిత కళ్లకి.
క్షణక్షణం అలలు పెరిగి కెరటాలు ఎగసెగసి పడుతున్నాయి. ఎంత సేపయినా కాణ్హా, తండ్రి జాడలు కనపడక లిఖిత ఆందోళనగా సముద్రం దగ్గరగా వచ్చి పట్టి పట్టి అలల వైపు చూసింది. చల్లని కాంతిని మాత్రం సృష్టికి పంపడం తెలిసిన చంద్రకిరణాలలో సముద్రం బుస కొట్టే నాగులా మెరుస్తుంది. అలల ఎత్తు పల్లాల మధ్య వారిద్దరి జాడా ఎంత తరచి తరచి చూసినా తెలియడం లేదు.
“కొంపదీసి ఇద్దరూ కొట్టుకుపోలేదు కదా.” ఆ ఆలోచన రాగానే లిఖిత శరీరమంతా భయంతో కంపించింది. ఒక పక్క చల్లటి విసురుగాలి ఆమెను చుట్టబెట్టేసి అటూ ఇటూ తోసేస్తున్నది.
“కాణ్హా! కాణ్హా! “అంటూ గొంతుని తీవ్రస్థాయిలో పెంచి నోటికి చేతులడ్డం పెట్టి అరిచింది లిఖిత.
ఆమె అరుపు ఆమెకే వినిపించడం లేదు ఆ సముద్రఘోష మధ్య.
జన సంచారం ఏమాత్రం లేని ఆ సముద్ర తీరం అంతం లేని కొండచిలువ విశ్రాంతిగా భూమిని చుట్టుకుని పడుకున్న భ్రాంతిని కల్గిస్తోంది.
ఆ ప్రాంతంలో తానొక్కర్తినే ఉన్నానన్న విషయం జ్ఞప్తికి రాగానే లిఖిత కళ్ళు వర్షించడం ప్రారంభించేయి.
ఒంటరితనం, బేలతనం ఒక్కుమ్మడిగా ఆమె మనసుని తుఫాను మబ్బుల్లా కమ్మగానే ఆమె నిస్సహాయంగా ఇసుకలొ కూలబడి వెక్కెక్కి ఏడ్చింది.
అలా ఎంతసేపు గడిచిందో.
ఆమె తల మీద నీటి చుక్కలు పడినట్లయి వర్షం కూడా వస్తున్నదేమోనన్న భయంతో ఆమె తలెత్తి చూసింది.
తడిసిన శరీరంతో కాణ్హా ఉన్నాడక్కడ.
అతని చేతుల్లో అచేతనంగా ఉన్న కార్తికేయన్ శరీరముంది.
ఆమె దిగ్గున లేచి నిలబడుతూ “ఏమయింది. మీరిద్దరూ కనపడక వణికిపోయేను” అంది కంగారుగా.
మీ నాన్న సముద్రంలో కొట్టుకుపోయేరు. ఈ రాత్రి పూట అతన్ని వెదకడం చాలా కష్టమయింది”అన్నాడు కాణ్హా.
తండ్రివైపు ఆందోళనగా చూసింది లిఖిత.
కార్తికేయన్ ప్రాణం లేనట్లుగా వ్రేళ్ళాడిపోతున్నాడు.
“ఏమయింది నాన్నకి. అసలు బ్రతికున్నారా?” అనడిగింది లిఖిత ఆదుర్దాగా.
“ఊపిరాడుతోంది” అంటూ కాణ్హా అతన్ని ఇసుకలో పడుకోబెట్టి తలకింద ఇసుక తీసి పలం వేసి పొట్టని గట్టిగా నొక్కేడు. ఉప్పు నీరు బుడబుడా బయటకొచ్చింది. అతను కొద్దిగా కదిలేడు.
వెంటనే కాణ ఆతన్నెత్తుకుని “పద, మనం త్వరగా హోటల్ కెళ్ళిపోదాం. ఈ చలిగాలి కాయన తట్టుకోలేరు” అన్నాడు గబగబా ముందుకడుగు లేస్తూ.
లిఖిత పరిగెట్ట్తున్నట్లుగా అతన్ననుసరించింది. ఇద్దరూ ఇసుక తీరం దాటి రోడ్డు మీద కొచ్చి తాము ఏర్పాటు చేసుకున్న టాక్సీ ఎక్కేరు.
టాక్సీ పది నిముషాల్లో హోటల్ చేరుకుంది.
కార్తికేయన్‌ని తీసుకొచ్చి రూంలో పడుకోబెట్టి “వేడినీళ్ళు కావాలి” అన్నాడు కాణ్హా,.
లిఖిత గీజర్ ఆన్ చేసింది.
కార్తికేయన్ ఇంక ఆపస్మారకంగానే ఉన్నాడు.
అతని పెదవులు ఉండీ ఉండీ ఇంకా సన్నగా ఏదో గొణుగుతూనే ఉన్నాయి.
“అతను మన లోకంలోకి మామూలు మనిషయి రావడమటుంచితే అసలు బ్రతికి బయటపడతాడా” అన్న సందేహంతో లిఖిత సతమతమయి పోతున్నది.
కాణ్హా వేడినీళ్లలో టవల్ ముంచి పిండి ఉప్పు నీటితో నిండిన అతని శరీరాన్ని శుభ్రపరచేడు.
లిఖిత నిస్సత్తువగా మంచం అంచున కూర్చుంది.
“ఏదైనా వేడిగా ఈయనకి తాగించాలి”
లిఖిత వాచివైపు చూసుకుంది.
“మూడున్నర. ఇప్పుడేం దొరుకుతుంది”
“నేను ప్రయత్నిస్తాను” కాణ్హా తలుపు తీసుకుని బయటకెళ్ళేడు.
లిఖిత తండ్రివైపే చూస్తున్నది.
తండ్రిని సరయిన మానసిక స్థితిలో తల్లికి చూపించాలని ఆశ పడింది తాను. కాని ఇప్పుడు కనీసం ప్రాణాలతోనయినా చూపించగలదో లేదో.
వృద్ధాప్యం ఆవరిస్తున్న అతని శరీరం సన్నగా వణుకుతోంది.
అకస్మాత్తుగా అతనేదో కొద్దిగా గట్టిగా అన్నాడు.
లిఖిత దగ్గరగా వెళ్లి “డేడి! డేడీ” అంది ఆందోళనగా.
అతను మరి కాస్సేపేం మాట్లాడలేదు.
లిఖిత్ నిస్పృహగా మళ్లీ మంచం మీద కూర్చోబోతుండగా అతను “మీనన్!మీనన్” అని అనడం స్పష్టంగా వినిపించింది.
ఆమె కళ్ళు ఉత్సహంతో మెరిసేయి.
పరుగున తండ్రి మంచం దగ్గరకెళ్లి మోకాళ్లమీద క్రింద కూర్చుని “కార్తికేయన్!” అని పిలిచింది గంభీరంగా.
“నా ప్రయత్నం వృధా అయింది మీనన్. నేను ఓడిపోయేను” అన్నాడతను నీరసంగా.
“ఎలా?” అనడిగింది లిఖిత మీనన్‌లా నటిస్తూ.
“నా జీవితమంతా ఈ లాబ్‌లోనే వృధా చేసుకున్నాను. నా భార్యాబిడ్డల్ని దూరం చేసుకున్నాను. చివరికి నేనేం సాధించాను. నన్ను నా భార్య క్షమించగలదా?”
ఆ మాటలు విని లిఖితకి చెప్పలేని సంతోషం కల్గింది. తన తండ్రి బ్రతకడమే కాదు తిరిగి పూర్వ మానసిక స్థితిని కూడా సంపాదించుకున్నాడు.
ఆమెకి ఆనందంతో ఎగిరెగిరి గెంతాలనిపించింది.
గిరగిరా బొంగరంలా తిరగాలనిపించింది.
“డేడీ!డేడీ!” అంటూ అతని చేతులు పట్టుకుని ఒప్పులకుప్ప తిరగాలనిపించింది.
ఆమె తనలో ఉప్పొంగుతున్న ఉత్సాహాన్ని బలవంతంగా అణచుకుని “తప్పక క్షమిస్తుంది. వెళ్తావా?”అనడిగింది.
అతను కళ్లు మూసుకునే “కేయూరని చూడాలనుంది. నా కూతురిప్పుడు చాలా పెద్దదయి ఉంటుంది కదూ” అన్నాడు.
తన గురించి అతను మాట్లాడగానే లిఖిత కళ్లు ఆనందంతో చెమర్చేయి.”డేడీ” అని అతన్ని కౌగలించుకోవాలన్న కోరికని బలవంతంగా అణచుకుని “చాలా పెద్దదయింది కార్తికేయన్. నిన్ను చూడాలని ఉబలాటపడుతోంది. వెళ్ళు” అంది.
సరిగ్గా అప్పుడే వేడి కాఫీ ఉన్న ఫ్లాస్కు తీసుకుని కాణ్హా లోపలికొచ్చేడు.
లిఖిత పరుగున వెళ్లి అతని చేతులు పట్టుకొని “డేడీ మాట్లాడుతున్నారు. డేడీకి స్పృహొచ్చింది”అంది ఆనందంగా.
కాణ్హా పడుకొని ఉన్న కార్తికేయన్ వైపు అపనమ్మకంగా చూశాడు
“ఎవరితో మీనన్, మాట్లాడుతున్నావు?” అనడిగేడు కార్తికేయన్.
“ఎవరో లాబ్ బాయ్. నువ్వు లేచి కాఫీ తాగు” అంది లిఖిత.
కార్తికేయన్ మాట్లాడలేదు.
కాణ అతన్ని లేవదీసి వడిలో తల పెట్టుకొని కాఫీ తాగించేడు.
మరో గంట వరకు అతను అపస్మారకంగానే మాట్లాడుతూనే ఉన్నాడు.
కాలం నిశ్శబ్దంగా భూతకాలంలో వినీలమవుతున్నది. తూర్పువైపు వెలుగు చాయలు క్రమ్ముకోవడం ప్రారంభమైంది.
“ఎప్పుడు తెలవారుతుందా” అని ఆశతో ఎదురు చూస్తున్న లిఖిత విండో తెరల్ని పక్కకి లాగింది. సూర్యుడు భూగర్భం నుండి నారింజ పండులా ఉదయించి పసుపురంగుకి తిరుగుతూ పైపైకి ఎగబ్రాకుతున్నాడు.
సరిగ్గా అప్పుడే ఒక లేలేత సూర్యకిరణం ఆ గాజు కిటికీ ఫలకం మీద పడి వేల కిరణాలుగా చిట్లి వెనక్కు మళ్లింది.
అదే సమయానికి కార్తికేయన్ కళ్లు తెరచి లేచి మంచమ్మీద కూర్చుని ఆ హోటల్ గది నలుమూలల్ని అయోమయంగా పరిశీలించసాగేడు.
లిఖిత ఊపిరి బిగించి అతన్నే గమనిస్తోంది.
కాణ్హా కూడా అతని వైపే చూస్తున్నాడు.
అతను వాళ్లని గమనించకుండా “మీనన్” అన్నాడు.
ఎవరూ జవాబు చెప్పే ప్రయత్నం చేయలేదు.
అప్పుడు పడిందతని దృష్టి లిఖిత మీద.
కన్నతండ్రి చూపుల సారింపుకే పులకించి పోయిందామె మనసు.
“మీరెవరు? నేనెక్కడున్నాను?” అనడిగేడతను లిఖిత వైపు చూస్తూ.
“మీరున్నది కేయూర లాబ్స్‌లో కాదు. కొచ్చిన్‌లో” అంది లిఖిత.
“కొచ్చిన్… కొచ్చిన్‌లోనా.. నేను అవును కొచ్చినొచ్చేను. కాని మున్నార్. . అవును. మున్నార్‌లోని ఆ గుహ… అతను.. అతనేడీ?”అన్నాడతను గతాన్ని కొద్దికొద్దిగా జ్ఞప్తికి తెచ్చుకునే ప్రయత్నం చేస్తూ.
“అతనంటే… ” అంటూ ఎదురు ప్రశ్నించింది లిఖిత.
“అదే.. మరణం లేని మంత్రం ఉపదేశిస్తానని ”
“అతను కుక్క చావు చచ్చేడు”
ఆ జవాబు విని ఉలిక్కిపడ్డాడు కార్తికేయన్.
ఆ వెంటనే లిఖితని పరిశీలనగా చూస్తూ”నువ్వెవరివమ్మా?” అనడిగేడు
లిఖిత నీళ్లు నిండిన కళ్లతో కాణ్హా వైపు చూసింది.
కాణ్హా కళ్లలో ఆనందం తొంగి చూసింది.
“ఇంకెందు కాలస్యం. ఆయన పూర్తిగా కోలుకున్నట్లే చెప్పు” అన్నాడు.
“నేనే డేడీ. మీ కూతుర్ని. అమ్మ మిమ్మల్ని తీసుకుని రమ్మని నన్ను పంపించింది” అంది లిఖిత్ ఆనందంతో వస్తున్న కన్నీటిని తుడుచుకుంటూ.
ఒక క్షణం ఆమెవైపు నిర్విణ్నుడయినట్లుగా చూసి”నిన్ను కేయూర పంపించిందా. నువ్వేమన్నావూ? నా కూతుర్నని కదూ. అంటే నువ్వు.. ఇంత పెద్దదానివయి పోయావన్న మాట.” అన్నాడతను వణుకుతున్న పెదవులతో.
లిఖిత తలాడించింది మాటలు దొరకక.
కార్తికేయన్ హృదయం ఆర్ద్రమైపోయింది కూతుర్ని చూసి.
భాషకందని భావాతో ఉక్కిరిబిక్కిరయిపోతున్న అతని హృదయ సంచలనానికి ఎన్నో సంవత్సరాల తర్వాత ఎదుట ఉన్నకన్నకూతుర్ని చూసి ఆనందంతో ఎగసిపడుతూ మనసు చేస్తున్న సంబరానికి అద్దం పడ్తున్నాయతని కళ్లు.
గండి పడిన చెరువులోంచి నీళ్ళు తన్నుకొచ్చినట్లు అతని గుండె ప్రేమతో పొంగులు వారింది.
అతను ఆర్తిగా చేతులు చాచేడు.
ఆ క్షణం కోసమే ఎదురు చూస్తున్న ఆమె రివ్వున వెళ్లి అతని చేతుల్లో వాలిపోయింది.
ఆ దృశ్యాన్ని చూస్తున్న కాణ్హా మనసు ఆనంద తరంగాల్లో ఓలలాడింది.
ఇంకా వుంది.

బ్రహ్మలిఖితం 21

రచన: మన్నెం శారద

“ఈ రోజు పౌర్ణమి”.
చోటానికరా పూజారి వైపు అర్ధం కానట్లుగా చూశారు కాన్హా, లిఖిత.
పక్షపు దినాలుగా మీ నాన్నగారికి చేతబడి తీయడానికి నిరంతర నిర్విరామ కృషి జరిగింది. ఇలా ఇంతవరకూ ఎవరికీ ఇంత దీర్ఘకాలపు చికిత్స జరగలేదు. మీ నాన్నగారి మానసిక స్థితి చాలా బలహీనంగా వుంది. నాడీమండలం నీచ స్థాయిలో పని చేస్తోంది. అందుకే ఇలా జరిగింది. మేం చేయవలసిందంతా చేసేం. మానసిక శారీరక రుగ్మతలన్నింటిని తీసేసే అద్భుత మూలికా వైద్యాలన్నీ మీ నాన్నగారికి జరిగేయి. అమ్మవారి పూజలు కూడా బాగా జరిగేయి. ఇక మేం చేయగల్గిందేమీ లేదు. ఈ అర్ధరాత్రి లోపున ఆయన మామూలు మనిషి కాలేకపోతే..” అంటూ సందిగ్ధంగా ఆగి లిఖిత కళ్లలోకి చూశాడు పూజారి.
లిఖితకిప్పుడు కొద్ది కొద్దిగా మలయాళం అర్ధమవుతోంది.
ఆమె ఆందోళనగా పూజారివైపు చూసింది.
ఆ కళ్ళలో రాలడానికి సిద్ధంగా నీటి బిందువులున్నాయి.
కాన్హా ఆమె పరిస్థితిని గమనించి ఆమె భుజం మీద చేయ్యేసేడు ఊరడింపుగా.
ఆ స్పర్శతో లిఖితకేదో పట్టు దొరికినట్లయింది.
ఏదో అగాధంలోకి పడిపోతున్న తననెవరో పట్టి ఆపినట్లనిపించింది.
ఒక పురుషుడు స్త్రీని స్పర్శిస్తే అందులో కామం తప్ప మరొకటి లేదని చెప్పే మనుష్యులు ఎంత నీచ స్థాయికి దిగజారి ఆలోచిస్తారో ఆమెకిప్పుడర్ధమయింది.
అతని స్పర్శలో అండ, లాలింపు, ధైర్యం, ప్రేమ ముప్పిరి గొని ఆమెకి లభించేయి.
ఆమె అతని చేతిని తన చేతితో బిగించి పూజారి వైపు చూసింది.
“మీ నాన్నగారిని తీసికెళ్ళొచ్చు”
“అంటే..?” అంది లిఖిత గాభరాగా.
“భయపడొద్దు. ఆయన్ని తీసుకెళ్ళి ఈ అర్ధరాత్రి సముద్రస్నానం చేయించండి. బహుశ ఆయన మనలోకి వస్తాడీ రాత్రి. నాకు నమ్మకముంది. ఇదీ వైద్యంలో ఆఖరి ప్రయోగం”.
లిఖిత అయోమయంగా కాన్హా వైపు చూసింది.
కాన్హా ఏం ఫర్వాలేదన్నట్లుగా కళ్లతోనే ఆమెని ఊరడించాడు.
ఆమె నిస్తేజంగా చూస్తూ నిలబడింది.
కాన్హా ఈ ప్రపంచంతో సంబంధం లేనట్లుగా వున్న కార్తికేయన్‌ని లేవనెత్తి వెళ్దామా అన్నట్లుగా చూశాడు లిఖిత వైపు.
లిఖిత తేరుకొని బాగ్ తెరచి పూజారికి డబ్బు ఇవ్వబోయింది.
“ఇప్పుడొద్దు.”
లిఖిత అతనివైపు తెల్లబోయినట్లుగా చూసింది. “ఆయనకి నయమైతేనే మేం డబ్బు తీసుకుంటాం. నిజానికిది ఫీజు కాదు. మేం ఉపయోగించే మూలికలు చాలా ఖరీదైనవి. పైగా ఈ చేతబడి పూజలు మమ్మల్ని చాలా బలహీనుల్ని చేస్తాయి. ఈ పూజలు జరిగినన్ని రోజులూ మేము అభుక్తంగా వుంటాం. సరే. ఆయన సముద్ర స్నానఘట్టమయ్యేక కోలుకుంటే మీరు రండి” అన్నాడతను.
లిఖిత అతనికి కృతజ్ఞతగా నమస్కరించింది.
ఇద్దరూ కలిసి కార్తికేయన్‌ని టాక్సీ ఎక్కించేసారు.
“ఇప్పుడెక్కడికి వెళ్దాం. ద్వారకకేనా?”
కాన్హా ప్రశ్నకి తల అడ్డంగా తిప్పింది లిఖిత.
“వద్దు. అక్కడ జోసెఫ్ జ్ఞాపకాలు నన్ను పిచ్చిదాన్ని చేస్తాయి. మరెక్కడైనా ఫర్వాలేదు.” అంది లిఖిత.
టాక్సీ అదే రోడ్డులోని మరో హోటల్ ముందాగింది. లిఖిత డబుల్ రూం తీసుకుంది. కార్తికేయన్‌ని మంచమ్మీద పడుకోబెట్టాడు కాన్హా.
కార్తికేయన్ మాత్రం అసలీ లోకంలో లేదు. పిచ్చి చూపులు చూస్తూ ఏదో గొణుగుతూ మంచం మీద పడుకున్నాడు.
అతన్నలా చూస్తుంటే లిఖిత హృదయంలో అల్పపీడనంతో సముద్రంలో పొంగే తుఫానులా దుఃఖం తన్నుకొస్తుంది.
హోటల్ తలుపులు మూసి వుండటంతో ఆమె ఇక ఏడుపుని ఆపుకోలేక బిగ్గరగానే ఏడ్చేసింది.
ఆకస్మికంగా ఆమె అలా దుఃఖానికి గురవడంతో బాగా కంగారుపడిపోయేడు కాన్హా.
“ఏంటిది. ఏం జరిగింది?” అన్నాడు గాభరాగా ఆమె చేటులు పట్టుకొని.
అతని పలకరింపు ఆమెలోని దుఃఖాన్ని ద్విగుణీకృతం చేసింది.
అతని భుజం మీద తలాంచి వెక్కెక్కి ఏడ్చింది లిఖిత.
పది నిమిషాలు ఆతనేం మాట్లాడలేదు.
మెల్లిగా ఆమెలోని దుఃఖం బయటకొచ్చేసి హృదయం తేలికపడింది.
అతని భుజం మీద నుండి తల ఎత్తి ‘సారీ’ అంటూ దూరంగా జరిగి కూర్చుంది.
అతను జాలిగా నవ్వి “ఇప్పుడేం జరిగిందని?” అనడిగేడు.
లిఖిత నిస్పృహగా కాన్హా వైపు చూసి “మా డేడీకి బాగవుతుందని, ఆయనీ లోకంలో పడతాడని నాకు నమ్మకం కల్గడం లేదు కాన్హా. ఆయన చూడు ఒక పిచ్చివాడిలా వున్నాడు” అంది బాధగా.
“ఇంకా సముద్ర స్నానముంది. ఆయనకి నయం కావొచ్చు. ఎందుకలా గాభరా పడతావు” అన్నాడతను ఊరడింపుగా.
లిఖిత అతనివైపు చురుగ్గా చూసింది.
“నేను చిన్న పిల్లను కాను మరీ మభ్యపెట్టడానికి. ఇన్ని రోజులు వైద్యానికి నయం కాని ఆయన మానసిక స్థితి కేవలం ఈ రోజు ఆ ఉప్పు నీళ్లలో స్నానం చేస్తే బాగుపడి పోతుందంటావా?” అంది కోపంగా.
“అలా తీసిపారెయ్యకు. ఈ రోజున భూమ్యాకర్షణ శక్తి వలన సముద్రం బాగా పొంగుతుంది. పౌర్ణమి ప్రభావం సముద్రం మీద శక్తివంతంగా వుంటుంది. ఆ సమయంలో చేతబడి కాబడిన వారు ఆ నీళ్లలో మునగడం వలన వారిలోని చెడూ పరభావం నశింపబడొచ్చు. మనం మంచిని ఆశించడంలో తప్పు లేదు కదా” అన్నాడు కాన్హా.
అతని తర్కానికి లిఖిత కొద్దిగా ఆ శ్చర్యపోయింది. ‘ఒక అడవి మనిషిగా ఏనుగుతో అరణ్యంలో తిరిగే ఇతనికి సైన్సు కూడా తెలుసా?’ అని కొద్దిగా ఆశ్చర్యపోయింది.
కాన్హా ఆమె భుజం తట్టి “నువ్వు స్నానం చేయి. నేను బేరర్‌ని పిలిచి టిఫిన్ ఆర్డర్ చెప్పి అలా వరండాలో నిలబడతాను”అంటూ బయటికి నడిచేడు. లిఖిత అతన్ని చూస్తూ బాత్రూంలోకి నడిచింది.

*****

కుటుంబరావుతో కలిసొచ్చిన కేయూరవల్లిని చూసి ఏడుపు లంకించుకుంది ఈశ్వరి. పిల్లలిద్దరూ భయం భయంగా నిలబడి వున్నారు.
కేయూర ఆ ఇంటిని నిశితంగా గమనించింది. ఇల్లు పొందికగా, ఇంటికి కావలసిన వస్తువులతో కంటికి వదరుగా వుంది. పిల్లలు కడిగిన ముత్యాల్లా వున్నారు.
కుటుంబరావు చూపులకి సినిమా హీరోలా లేకపోయినా భార్యని ప్రేమిస్తున్నాడు. తనుండగానే మరొకణ్ణి భర్తగా భావించి తాళి కట్టించుకున్నా అసహ్యించుకోకుండా ఆమెని బాగు చేసుకోవాలని తాపత్రయపడుతున్నాదు. ఆ లక్షణమే అతన్నిప్పుడు కేయూరవల్లి దృష్టిలో హీరోని చేసింది.
“ఏ భార్యకైనా ఇంతకంటే అదృష్టమేం కావాలి?” అనుకుంది మనసులో.
కేయూర ఈశ్వరిని బంధించిన గది కిటికీ దగ్గర నిలబడి “ఎందుకమ్మా ఏడుస్తున్నావు. నీ భర్తకి గాని, పిల్లలకు గాని ఏమన్నా అయిందా?” అనడిగింది మెత్తగా.
” నా భర్త ఇతను కాదు. ఈ పిల్లలు నాకేం కారు. నన్ను వదలమని చెప్పండి. నేనెళ్ళిపోతాను” అంది ఏడుస్తూ.
“ఇతను నిన్ను పెళ్ళి చేసుకోలేదా? వీళ్లని నువ్వు కనలేదా?” అనడిగింది కేయూర.
ఆమె సూటి ప్రశ్నకి ఈశ్వరి మొదట కాస్త తెల్లబోయినా మళ్ళీ సర్దుకుని “పూర్వజన్మలో ఇతను కుక్కని తెలియక చేసుకున్నాను. అతనికి పిల్లల్ని కన్నాను. ఇప్పుడు నా భర్తెవరో తెలిసింది. నేనిక వీళ్లతో కలిసి వుండలేను. నన్ను నా భర్త దగ్గరీ వెళ్ళనివ్వండి. లేకపోతే నేను చచ్చిపోతాను.” అంది మొండిగా ఏడుస్తూ.
కేయూర కుటుంబరావు కేసి చూసింది.
నవనాడులూ సిగ్గుతో కుంచించుకుపోతుండగా అతను తల దించుకున్నాడు.
కేయూర తిరిగి ఈశ్వరి కేసి చూసి “ఇంతకీ నీ భర్తెవరంటావు?” అనడిగింది సహనాన్ని కొనితెచ్చుకుంటూ.
“వెంకట్” అందామె ఠక్కున.
కేయూర మౌనంగా హాల్లోకొచ్చింది. కుటుంబరావు ఆమెననుసరిస్తూ “ఇదండీ పరిస్థితి. దీనికి పట్టిన పిచ్చెలా వదులుతుందో నాకర్ధం కావడం లేదు.” అన్నాడు బాధగా.
“ఆమె ఉన్మాదస్థితిలో వుంది. మనం చూసి జాలిపడటం తప్ప ఏం చేయలేం. అలా బంధించినందువలన కూడా ఆమె స్థితి మెరుగుపడుతుందనుకోలేం. ఆమెని నందనంలోని సాయి భక్తులు శర్మగారి దగ్గరకి తీసుకెళ్ళండి. ఆయన స్వాంతన వచనాలతో ఆమె ఈ లోకంలోకి రాగలదన్న నమ్మకం నాకుంది. నేనీలోపున నాకు తెలిసిన ఐ.జి.గారికి హైద్రాబాదు ఫోను చేసి వెంకట్ మీద రహస్యంగా ఏక్షన్ తీసుకునే ఏర్పాటు చేస్తాను” అని సలహా ఇచ్చింది కేయూర.
కుటుంబరావు ఆమెకు చేతులు జోడించాడు. “మీ మేలు మరచిపోలేను. కాని ఈవిణ్ని తీసుకెళ్లడం కష్టమేమో!” అన్నాడు.
“నా ఫ్రెండ్ డాక్టర్ ప్రభంజనని వెళ్లి కలిసి పరిస్థితి చెప్పండి. ఆమె మీకు సహాయపడుతుంది” అంది కేయూర.
కుటుంబరావు తల పంకించేడు.
ఇద్దరూ బయటకొచ్చేరు.
కేయూర కారెక్కబోతూ బాక్‌వీల్ వైపు చూసింది.
బాక్‌వీల్ పంక్చరయింది..
“అరె! టైర్ పంక్చరయింది. ఇప్పుడెలా? అంది కేయూర.
“నేను దీన్ని రిపెయిర్ చేయించి మీ ఇంటికి తెచ్చే ఏర్పాటు చేస్తాను. అందాక మీరా ఆటోలో వెళ్లండి” అన్నాడు ఎదురుగా వున్న ఆటోని పిలుస్తూ కుటుంబరావు.
కేయూర ఆటో ఎక్కి “ధైర్యంగా వుండండి. మీకేం జరగదు.” అంది మళ్లీ అతనికి ధైర్యం చెబుతూ.
ఆటో కదిలి వెళ్లిపోయింది.
కుటుంబరావు ఆలోచిస్తూ లోనికి నడిచేడు.
కారుకి పంక్చర్ చేయించి అక్కడ ఆటోని ఏర్పాటు చేసింది వెంకటేనని ఆ ఇద్దరికీ ఏ మాత్రం తెలియదు.

*****

అర్ధరాత్రి.
సరిగ్గా పన్నెండు గంటల సమయంలో లిఖిత, కాణ్హా సముద్రపుటొడ్డున కార్తికేయన్‌ని తీసుకుని టాక్సీ దిగేరు.
వెన్నెల విరగ గాస్తూ పత్తి రాలి పడుతున్నట్లుగా వుంది.
సముద్రం రెచ్చిపోతున్న విప్లవవాదిలో వెయ్యి నాలుకలుగా కెరటాన్ని మార్చుకొని ఉవ్వెత్తున ఆకాశాన్ని అందుకోవాలనే వెర్రి ఆరాటంతో ఎగసెగసి పడుతోంది.
సముద్రం కొన్ని అడూగుల మట్టం పెరుగు భూమి మీద ఏ క్షణమన్నా విరుచుకుపడగలదనే భ్రాంతిని కల్గిస్తోంది.
ముఖ్యంగా దాని ఘోష విని లిఖిత భయంతో కాణ్హా చేతిని పట్టుకుని బలంగా.
ఆమెలోని అధైర్యం గమనించేడు కాణ్హా.
“ఏం ఫర్వాలేదు. భయపడకు” అన్నాడు.
ఎటు చూసినా జనసంచారం లేని ఆ నిర్మానుష్య ప్రదేశాన్ని సముద్రమే ఆక్రమించి రాజ్యమేలుతున్నట్లుగా వుంది.
“ఇలాంటి భయంకరంగా వున్న సముద్రంలో డేడినెలా అస్నానం చేయిస్తాం. ఆయన కొట్టుకుపోతే?” అంది ఆందోళనగా.
“నేను లేనా గజ ఈతగాణ్ణి!” అన్నాడు కాణా.
వారి భయాలుగాని, ఆందోళనగాని ఏ మాత్రం తెలియని కార్తికేయన్ కాణ్హా చేతిని పట్టుకొని ముందుకు నడుస్తున్నాడు ఒక పసిపాపలా యాంత్రికంగా.
“నువ్విక్కడే నిలబడు. నేను మీ నాన్నగారికి స్నానం చేయించి తీసుకొస్తాను”అన్నాడు కాణ్హా కార్తికేయన్‌ని ముందుకు నడిపిస్తూ.
లిఖిత అలానే నిలబడి పోయింది అక్కడే.
కాణ్హా కార్తికేయన్‌ని మెల్లిగా సముద్రంలోకి దించేడు.
చల్లని నీటి స్పర్శతో కార్తికేయన్ శరీరం సన్నగా వణికింది.
కార్తికేయన్ని మూడుసార్లు బలవంతంగా నీటిలో ముంచేడు కాణా.
ఉప్పునీరు చెవి, ముక్కు, కళ్లలోకి వెళ్లడంతో మంట పుట్టి ఉక్కిరిబిక్కిరయ్యేడు కార్తికేయన్.
అయినా కాణ్హా లెక్కపెట్టకుండా అతని చేత సముద్ర స్నానం చేయించేడు.
“ఇక తీసుకొచ్చేయి. నాకు భయమేస్తోంది.” అంటూ అరిచింది లిఖిత.
కాణ్హాకి ఆ అరుపు వినపడిందో లేదోగాని అతను చేతులు జోడించి “దేవుడా నేను నా కోసం నిన్నెప్పుడూ ప్రార్ధించలేదు. నా దృష్టిలో నా తల్లే నాకు దైవం. కాని.. ఈ అమ్మాయెవరో తండ్రి కోసం ఊరుగాని ఊరొచ్చింది. పుట్టేక తండ్రెలా వుంటాడో తెలీని ఈ పిల్ల తండ్రి బాగుకోసం పడే ఆరాటం చూస్తే మనుషులం మాకే బాధ కల్గుతోంది. నువ్వు దేవుడివి. నీకెంత బాధ కల్గుతుందో నాకు తెలుసు. అందుకే వాళ్ల నాన్నని మనిషిని చేసి ఆవిడ కప్పజెప్పు. నీకింకా చెప్పలేని సంతోషం తృప్తి కల్గుతాయి. నీకు దేవుడనే పేరుకుండే సార్ధకత చేకూరుతుంది” అన్నాడు ఎలుగెత్తి.
కాని. అప్పుడే అనుకోని దురదృష్టం ఒక పెనుకెరటంగా మారి కార్తికేయన్‌ని సముద్రంలోకి లాగేయడం గమనించలేకపోయేడు.

ఇంకా వుంది.

ఇంకా వుంది.

బ్రహ్మలిఖితం – 20

రచన: మన్నెం శారద

జోసెఫ్ మీదపడి నిశ్శబ్దంగా రోదిస్తున్న అతని భార్యని భుజాలు పట్టుకొని లేవదీసింది లిఖిత.
ఆమె కళ్ళు తుడుచుకుని దుఃఖాన్ని అదుపు చేస్కునే ప్రయత్నం చేసింది.
“మిమ్మల్ని ఓదార్చే ధైర్యం చేయలేను. కాని.. ఇంత డబ్బు దగ్గర పెట్టుకుని కూడా మీరు ఆయన ప్రాణాన్ని నిలబెట్టే ప్రయత్నం చేయలేదంటే.. మీలాంటి వ్యక్తులు కూడా ఈ లోకంలో ఉంటారన్న నిజాన్ని జీర్ణించుకోలేకపోతున్నాను” అంది లిఖిత బాధగా.
ఆమె శుష్క మందహాసం చేసింది. ఆ నవ్వు తుఫానులో పొడసూపిన సూర్యకిరణంలా ఉంది.
“జోసెఫ్ గురించి మీకు తెలియదు. అతను కోటీశ్వరుడంటే బహుశ మీరు నమ్మకపోవచ్చు. ఆయన తండ్రి ఇక్కడ కొన్ని వందల ఎకరాల రబ్బరు, టీ తోటలకు అధికారి. నేనొక టీచర్ని. నన్ను ప్రేమించిన పుణ్యానికి ఆయన ఆంత ఆస్తిని వదులుకొని ఓ హోటల్లో మేనేజరుగా ఉద్యోగం సంపాదించి నన్ను పెళ్ళి చేస్కున్నారు. నా అదృష్టం వక్రించి ఒక్కసారే ఆయన రెండు కిడ్నీలు దెబ్బ తిన్నాయి. నేను ఒకసారి మీరిచ్చిన డబ్బు వాడదామన్నాను. ఆయన చస్తే అంగీకరించలేదు. చివరికి…” అందామె కన్నీరు కారుస్తూ.
లిఖిత కళ్లనిండా నీళ్ళు నిండేయి.
“రియల్లీ హీ వాజ్ గ్రేట్” అంది.
“అవును. ఆయన వ్యక్తిత్వం చాలా గొప్పది. ఆయనతో కొన్నాళ్లయినా జీవితం గడిపిన అదృష్టాన్ని తలుచుకుంటూ .. ఈ పిల్లల కోసం మిగతా జీవితాన్ని గడపాలి”అందామె భారంగా.
హాస్పిటల్ ఫార్మాలిటీస్ పూర్తి చేసుకొని జోసెఫ్ మృతదేహాన్ని ఆమెకప్పగించేరు.
లిఖిత వారితోపాటు వెళ్లింది.
జోసెఫ్ ఖనన కార్యక్రమం చాలా నిరాడంబరంగా హోటల్ యాజమాన్యం వారి రాకతో జరిగిపోయింది.
జోసెఫ్ భర్య వెనుదిరిగి వస్తుంటే లిఖిత ఆమె ననుసరించి “ఏమండి?” అని అంది.
ఆమె వెనుతిరిగి చూసింది.
“మీ పేరడగలేదు నేను”
“మరియా”
మీరేమీ అనుకోకపోతే ఈ డబ్బు..”
“నన్ను తీసుకోమంటారు.!” అందామె విషాదంగా నవ్వుతూ.
లిఖిత అవునన్నట్లుగా తల పంకించింది.
“నా జోసెఫ్ ప్రాణాలు ఈ డబ్బు దొరక్కే పోయేయి. ఇప్పుడెందుకీ డబ్బు నాకు. మీ అభిమానానికి నా కృతజ్ఞతలు” అంది మరియ.
“కనీసం. పిల్లల భవిష్యత్తు కోసమైనా!”
“వద్దండి. నా పిల్లల్ని నేను పెంచగలను. మీకు తెలియదు. జోసెఫ్ ఒకరోజు ఇంటికి చాలా ఆనందంగా వచ్చేశారు. ఏంటి విశేషం అని అడిగితే .. ఈ రోజు జాక్‌పాట్ కొట్టేసేనోయ్. ఒక ముసలమ్మ అన్నం లేకుండా ఏడుస్తుంటే హోటల్‌కి తీసుకెళ్ళి అన్నం పెట్టించేను” అనేవారు. మరో రోజు ఎవరికో బీదవాళ్లకి వందరూపాయలిచ్చాననేవారు. నేను పిచ్చిపిచ్చిగా దానాలు చేసేస్తున్నరని కోప్పడితే మనం వెనకేసుకోవాల్సింది దానం, ధర్మం కాని డబ్బు కాదని చెప్పేవారు. అలాంటీ మహానుభావుణ్ణే పోగొట్టుకున్న నాకీ డబ్బెందుకు?” అందామె నిర్లిప్తంగా.
లిఖిత స్పందించిన హృదయంతో ఆ మాటలు వింది.
ఈ దేశంలో ఎందరెందరో తమ స్వలాభాల కోసం పదవులనలంకరించేరు. కొందరు కోట్ల ఆస్తులు కూడబెట్టి విదేశాలు వెళ్ళేరు. ఇంకొందరు ప్రాచుర్యం కోసం రోడ్లమీద సత్యాగ్రహాలు చేసేరు. మరి కొందరు ఇరవైనాలుగ్గంటలు ఏకధాటిగా ఆడో, పాడో, గెంతో పబ్లిసిటీ తెచ్చుకున్నారు. కాని.. ఇంత ఉదాత్తమైన వ్యక్తిత్వమున్న మనిషి మరణాన్ని ఎవరూ చివరికి కన్నతండ్రి కూడా గుర్తించలేడు.
అతి సామాన్యంగా అతనెళ్ళిపోయేడు.
లిఖిత కప్పుడొచ్చింది దుఃఖం భూమిలోంచి జలం ఎగదన్నినట్లు.
ఆమె వెనుతిరిగి లిఖిత భుజాలు పట్టుకొని “ప్లీజ్ కంట్రోల్ యువర్ సెల్ఫ్. మీరందరూ అతను లేడని నాకు గుర్తుచేయొద్దు. హీయీజ్ విత్ మీ వోన్లీ” అంది.
ఆమె మనోస్థయిర్యానికి లిఖిత చేతులు జోడించింది మనస్ఫూర్తిగా.
*****
అతను చిన్నగా దగ్గేడు.
సిటవుట్ లో కూర్చున్న కేయూరవల్లి ఉలిక్కిపడి అతనివైపు చూసింది.
అతను నమస్కారం పెట్టేడు.
“ఎవరు మీరు?”
“నా పేరు కుటుంబరావు. నేను మీకు తెలియదు. మీ దగ్గరకొచ్చే వెంకట్ గురించి తెలుసుకోవాలని వచ్చేను”
వెంకట్ పేరు వినగానే కేయూర తేరుకుని “రండి కూర్చోండి. ఏంటి పని?” అనడిగింది.
కుటుంబరావు కూర్చున్నాడు.
“చెప్పంది” అంది కేయూర.
“అతను మీకు తెలుసా?”
“తెలుసు. మా అమ్మాయి క్లాస్‌మేటతను” అంది కేయూర అతన్ని నిశితంగా గమనిస్తూ.
కుటుంబరావు కాస్సేపు తల దించుకున్నాడు. అతనెందుకొచ్చేడో కేయూరకర్ధం కాలేదు.
“ఏమిటో చెప్పండి” అంది తిరిగి రెట్టిస్తున్నట్లుగా.
“ఏం లేదు. నాకు నిజంగా ఎలా చెప్పాలో తెలియడం లేదు. చాలా సిగ్గుచేటుగా ఉంది” అన్నాడు మెల్లిగా.
అలా చెబుతున్నప్పుడతని కళ్ళనిండా అభిమానం చంపుకోవాల్సి వచ్చినందుకు దెబ్బతిన్నట్లుగా ఎర్రజీరలలుముకొన్నాయి. పెదవులు చిన్నగా కంపించేయి.
“వెంకట్ ఏం చేసేడు?”
“చాలా ఘోరమే చేసేడు మేడం. నా భార్యని పెళ్ళి చేసుకున్నాడు.”
ఆ మాట విని తల తిరిగింది కేయూరకి.
కుటుంబరావుని పిచ్చివాడిలా చూసి “మీరంటున్నదేమిటి? మీ భార్యని పెళ్లి చేసుకోవడమేంటి?”అనడిగింది విస్మయంగా.
“నేనబద్ధం చెప్పడం లేదు” అంటూ జరిగినదంతా క్లుప్తంగా చెప్పేడు కుటుంబరావు.
అతను చెప్పిన కథ వినడానికే కాదు నమ్మడానిక్కూడా అసంబద్ధంగా, కాకమ్మ కథలా అనిపించింది కేయూరకి.
“మీ మానసిక పరిస్థితి బాగానే ఉందా?”అనడిగింది చివరికి.
ఆ మాట విని కుటూంబరావు మొహం పాలిపోయింది. “ఇది నా ఖర్మ. ఏం చెప్పమంటారు. అది నా మేనకోడలే. ఉద్యోగం కూడా చేస్తుంది. ఎవడో వాడు పూర్వజన్మలో దీని భర్తని చెప్పేడంట. వాణ్ణి తీసుకుని అహోబిళం వెళ్ళి పెళ్ళి చేసుకొచ్చింది. ఇప్పుడూ వాడికి డబ్బు కావాలట. ఆస్తి పంపకం చేసేస్తే వాడితో వెళ్ళిపోతుండంట. మాకిద్దరు పిల్లలు. వాళ్ల కోసమే నా విచారం.
“అయితే ఈ మధ్యనొక అమ్మయితో చూశానతన్ని. ఆవిడేనా?”
“కాదు. వాడి మేనమామ కూతుర్ని పెళ్లి చేసుకున్నాడటీ మధ్య. దాంతో ఇది పిచ్చి పట్టినట్లు ప్రవర్తిస్తోంది. గదిలో పెట్టి తాళం వేసేను. ఎవరో అతను మీకు తెలుసని చెబితే.. వివరాలు తెలుసుకుందామని వచ్చేను. దయచేసి అతన్ని మందలించండి. నా సంసారాన్ని కాపాడండి.”అన్నాడతడు చేతులు జోడించి.
“ఎప్పుడు జరిగిందితంతా?”
“ఈ మధ్యనే. పోయిన వారం సెలవు పెట్టి వాళ్ల ఊరెళ్లొస్తానని ఈ నిర్వాకం చేసింది.” అన్నాడాయన ఉక్రోషంగా.
కేయూర ఆ జవాబు విని దిగ్భ్రమకి గురయింది.
అంటే .. ఇతను కేరళ వెళ్లడం, లిఖితని కలవడం అంతా అబద్ధమన్నమాట.
ఆ విషయం గ్రహింపుకి రాగానే ఆమె కళ్లెర్రబడ్డాయి.
“రాస్కెల్! వాడిని చూస్తే నాకెప్పుడూ అపనమ్మకమే. ఈ మధ్య నా ఒంటరితనంలో నేను వాన్ని నమ్మక తప్పలేదు. మీరెందుకు ఊరుకున్నారు. పోలీసు రిపోర్టివ్వండి” అంది కోపంగా.
అతను శుష్కంగా నవ్వేడు.
“ఈ దేశంలో పోలీసు స్టేషన్లు నందిని పంది చెయ్యడానికి తప్ప దేనికి పనికొస్తాయి? పైగా నా సంసారం రచ్చకెక్కుతుంది. అందుకే అతను మీకు భయపడతాడేమో మందలించి మా మధ్యకి రావొద్దని చెప్పమని అడగడానికొచ్చాను” అన్నాడు కుటుంబరావు ప్రాధేయపూర్వకంగా.
కేయూరవల్లికి ఏం జవాబు చెప్పాలో తోచలేదు. అతను తననే మోసగిస్తున్నాడని చెప్పలేకపోయింది.
కుటుంబరావు లేచి నిలబడి చేటులు జోడించి “వస్తానమ్మా. మీకు శ్రమ ఇస్తున్నందుకు క్షమించండీ” అన్నాడు.
కేయూర నీరసంగా తల పంకించి నమస్కారం పెట్టిందతనికి
కుటుంబరావు బయటకొచ్చి స్కూటర్ స్టార్టు చేసుకొని ఆ వీధి మలుపు తిరుగుతుండగా వెంకట్ అతన్ని గమనించి పక్కకి తప్పుకొన్న విషయం కుటుంబరావు గమనించలేదు.
వెంకట్ మెదడులో చకచకా ఆలోచనల రీళ్ళు తిరిగిపోయేయి.
నిస్సందేహంగా అతను కేయూరవల్లిని కలిసి వెళ్తున్నాడు. అంటే… తన గుట్టు ఆవిడకి తెలిసిపోయుంటుంది. ఇప్పుడు తనెళ్తే ఆవిడ తనని చంపినంత పని చేస్తుంది. అనుకొని వెంకట్ గబగబా భీమిలీ రోడ్డులోని ఓంకారస్వామి దగ్గరకి బయల్దేరేడు.
*****
చోటానికరాలోని భగవతి గుడి ప్రాంగణంలో బాగా దిగువగా ఉన్న కోనేటిలో కార్తికేయన్ మొలలోతు నీళ్ళలో నిలబడి ఉన్నాడు.
లిఖిత, కాణ్హా కొంచెం ఎగువలో నిలబడి అక్కడ జరుగుతున్న తతంగాన్ని కొంత భయంగానూ, మరి కొంత ఆసక్తిగానూ గమనిస్తున్నారు.
కోనేరంతా పసుపు రంగులో ఉంది. పసుపు బట్టలతో చేతబడి చేయబడిన వ్యక్తులు దిగడం వలన కోనేరంతా పసుపు రంగుకు మారింది.
ఆ ఆలయపూజారి పసుపు, కొబ్బరినూనె కలిపిన ముద్దని కార్తికేయన్ శరీరమంతా మర్ధించేడు శిరస్సుతో సహా. కొబ్బరాకుల దోనెతో కార్తికేయన్ తలపై నీరు గుమ్మరిస్తూ మలయాళంలో మంత్రాన్ని ఉచ్చరిస్తూ దాదాపు ఒక గంట ఆ తతంగాన్ని సాగించేడు.
ఆ తర్వాత బయటకి తీసుకొచ్చి చందనం పూత చేసి ముందు భాగంలో ఉన్న కోవెలలో కూర్చోబెట్టేరు. లిఖిత, కాణ్హా కూడా అక్కడ దగ్గర్లో కూర్చున్నారు. ఆలయమంతా తైల దీపాలతో దేదీప్యమానంగా వెలుగుతోంది. గర్భగుడికి దగ్గరగా ఇరువైపులా ఉన్న రెండు స్తంభాల్ని చూపించేడు కాణ్హా లిఖితకి.
ఆ స్తంభాల నిండా సూది మోపేంత ఖాళీ లేకుండా మేకులు దిగబడి ఉన్నాయి.
“ఏంటవి?” అనడిగింది లిఖిత ఆశ్చర్యపడుతూ.
“ఇక్కడున్న మేకుల సంఖ్యనుబట్టి అంతమందికి ఇక్కడ చేతబడి తీసేరని అర్ధం”
అతని జవాబు విని సంశయంగా చూసింది లిఖిత.
“నిజంగా చేతబడులున్నాయంటావా?” అనడిగింది లిఖిత.
“అక్కడ కూర్చున్నవాళ్ళని చూడు”
లిఖిత గర్భగుడికి ఇరువైపులా ఉన్న మండపాల్లో కూర్చుని ఉన్న వ్యక్తుల వైపు చూసింది.
అక్కడ చాలా మంది స్త్రీ పురుషులు చందనపు పూతలతో కూర్చుని ఉన్నారు. ఎవరూ ఈ లోకంతో సంబంధం లేనట్లుగా కళ్లు మూసుకుని పూనకం వచ్చినట్లుగా వూగుతున్నారు. కొందరు గజగజా వణుకుతున్నారు.
ఒక పక్క భక్తులకి ఆలయంలో దైవ దర్శనం జరుగుతున్నా వాళ్లు మాత్రం ఈ ప్రపంచంతో సంబంధం లేనట్లుగా కూర్చుని ఉన్నారు. కార్తికేయన్ చిన్న టవల్ కట్టుకుని వాళ్లలో ఒకడుగా కూర్చుని ఉండటం లిఖితకి ఎనలేని బాధని కల్గించింది.
ఒక గొప్ప సైంటిస్టుకి ఆ గతి పట్టడమేంటి? నిజంగా చేతబడులంటూ ఉన్నాయా?
వెంటనే కొచ్చిన్‌లో భగవతి కోవెల పూజారి కుట్టికారన్ చెప్పిన మాటలు గుర్తొచ్చేయి.
మనసు బలహీనమైనప్పుడు మానసిక రుగ్మతలు అందులోకి తేలిగ్గా జొరబడతాయి. తన తండ్రి ఎన్నో సంవత్సరాలు ప్రయొగశాలలో చేసిన శ్రమ వృధా అయిందని కృంగిపోయేడు. ఇక తనేం చేయలేనన్న భావనతో తనలో ఉన్న శక్తిని తనే మరచిపోయేడు. ఫెయిల్యూర్ అతన్ని తీవ్ర సంక్షోభానికి గురి చేసింది. ఆ బాధే అతన్నిలా కొందరి క్షుద్రోపాసకుల వశం చేసింది.
లిఖిత అక్కడి పూజారులు చేస్తున్న తతంగాన్ని గమనించింది. వాళ్లు ఇప్పుడు తన తండ్రి తలలో, శరీరంలో నరాల్ని చల్లబరిచే వైద్యాలు, రకరకాల ఆయుర్వేద మూలికలతో చేస్తూ మరో పక్క క్షుద్ర చేతబడులు తీస్తున్నట్లు భ్రమ కల్పిస్తున్నారు.
లేకపోతే మూలికల తైలాన్ని శరీరం తలకి మర్దించాల్సిన అవసరమేముంది?
ఎన్నాళ్లకి తన తండ్రి మామూలు మనిషి అవుతాడో! తననెప్పుడు గుర్తిస్తాడో. దిగులుగా ఆలోచిస్తూ కూర్చుంది లిఖిత.
*****
“డబ్బు తెచ్చేవా?” లోనికి ప్రవేశించిన వెంకట్‌ని ప్రశ్నించేడు ఓంకారస్వామి.
“ఏం డబ్బు నా పిండాకూడు. ఆ ఈశ్వరి మొగుడు లిఖిత తల్లి దగ్గరకెళ్లి నా సంగతంతా చేప్పేసేడు. ఆవిడిప్పుడేం చేస్తుందోనని వణుకుతూ పరిగెత్తుకొచ్చేనిక్కడికి” అన్నాడు వెంకట్.
“ఆ ఒంటరి ఆడదేం చేస్తుంది?” అనడిగేడు ఓంకారస్వామి హేళనగా.
“అంతలా తీసిపారేయకండి. మొగుణ్ణొదిలేసి ఇరవై సంవత్సరాలు ఫాక్టరీ సొంతంగా నడుపుతూ మహారాణిలా బతికింది. ఏదో కూతురు దూరమైందని డీలాపడింది కానీ.. లేకపోతేనా?”
“ఏం చేస్తుందంటావు?”
“ఏమో నేనేం చెప్పగలను. ఇదంతా ఆ ఈశ్వరి వల్లనే వచ్చింది. అది నేనే దాని భర్తనని రంకెలేసి వీధిన పడటం వల్లనే ఈ ముప్పొచ్చింది. అది సీక్రెట్‌గా ఆస్తి తెస్తుందని ఆశపడ్డాను గానీ. ఇలా రచ్చకెక్కి పిచ్చి పట్టిస్తుందనుకోలేదు.”
ఓంకారస్వామి వెంకట్ భయాన్ని హేళనగా తీసుకున్నాడు.
“నువ్వూరికే తాడుని చూసి పామనుకుంటున్నావు. ఆ కేయూరని ఇంట్లోనే బంధించిరా. భయమేం లేదు. అదేం చేస్తుంది!” అన్నాడు.
వెంకట్ సంశయంగా చూసి “ఇంకా గొడవవుతుందేమో!” అన్నాడు.
“సింగినాదమవుతుంది. ప్రస్తుతానికాపని చేసి రా. తర్వాత ఆలోచిద్దాం.” అన్నాడు.
వెంకట్‌కి ఆ ఉపాయం నచ్చింది. వెంటనే దాన్ని అమల్లో పెట్టడానికి తిరుగుమొహం పట్టేడు.

ఇంకా వుంది.