రక్షా బంధనం

రచన:కె.ఝాన్సీరాణి

డైనింగ్‌ టేబుల్‌ దగ్గర కూర్చున్న నిత్య ఆలోచిస్తూ వుంది. ఆఫీసుకి వెళ్ళాలా, సెవు పెట్టాలా? లేక ఏకంగా ఉద్యోగమే మానేయాలా? అని. నిత్య ఒక ప్రైవేటు ఆఫీసులో కంపెనీలో 6 నెల నుంచి ఉద్యోగం చేస్తూంది. భర్త అజయ్‌ ఒక మల్టీనేషనల్‌ కంపెనీలో ఉద్యోగం. రెండు నెలలు ఇండియాలో ఉంటే ఒక నెల అమెరికాలో ఉంటాడు. ఇంకా వాళ్ళకి పిల్లలు లేరు. అందుకే నిత్య ఉద్యోగం మానేయాలంటే ఆలోచించడం. పోనీ వేరే ఉద్యోగం చూసుకోవాంటే `ఇప్పుడు పనిచేస్తున్న కంపెనీలో జీతం బాగుంది. ఇంటికి దగ్గర బస్‌స్టాప్‌. ఆఫీసుకు 5 నిముషాల ప్రయాణం. వేరే చోటైనా సమస్యలుండవని గ్యారంటీ ఏమిటి?
అసలేమయిందంటే ` రెండు నెలల ముందు బాస్‌ సెక్రటరీ షీలాకు పెళ్ళి జరిగింది. ఆ సెక్రటరీ పోస్ట్‌ నిత్యకిచ్చాడు బాస్‌ విక్రం. చాలా సంతోషించింది నిత్య. బాస్‌కి సెక్రటరీ అంటే జీతం పెరుగుతుంది. ఆఫీసులో తన ప్రాముఖ్యత పెరుగుతుంది. తక్కువ కాలంలో తనకు గుర్తింపు రావడం అనే ఆలోచనే ఎంతో బాగుంది. ఆ విషయం విన్న తోటి ఉద్యోగులు ఒకరి నొకరు చూసుకోవడం నిత్యకు అర్థం కాలేదు. రజిత మామూలుగా కంగ్రాట్స్‌ అంది. కవిత ‘జాగ్రత్త’ అంది. బాస్‌ దగ్గర పని కాబట్టి అలా అంటూ వుందేమో అని అనుకుంది నిత్య. మొదటి రోజు బాస్‌ గదిలోకి అడుగు పెట్టగానే ‘వెల్కం మిస్‌ నిత్యా’ అని నాటకీయంగా స్వాగతం చెప్పడం నవ్వు తెప్పించింది నిత్యకు. తను మిసెస్‌ అని మరచిపోయాడా?
బాస్‌ మొదట చెప్పిన రిపోర్ట్‌ చేసి ఇవ్వగానే చాలా మెచ్చుకున్నాడు. ప్రశంసాపూర్వకంగా భుజం మీద తట్టాడు. ఇబ్బందిగా అనిపించింది నిత్యకు. అలాగే థాంక్యూ చెబుతూ చేతులు పట్టుకోవడం. ఒక్కో రోజు తను వేసుకున్న డ్రెస్‌ బాగుందనడం. ఇవన్నీ కొంచెం ఎక్కువ అనిపించింది. ఎవరికైనా చెప్పాలా? వద్దా? బాస్‌ విక్రంని చూస్తే నిత్యకు తన మామయ్య రాజారావు గుర్తుకు వస్తాడు. పెద్దవాడు పోనీలే అనుకుంటే అతని ప్రవర్తన భరించడం కష్టంగా వుంది. ఇంతలో ఆఫీసులో వాళ్ళు బంధువు ఇంట్లో ముఖ్యమైన ఫంక్షన్‌ వుండటంతో విక్రంకు రావడం కుదరదన్నాడు. వ్యాన్‌లు రెండు ఆఫీసు బయట వున్నాయి. నిత్య, రజిత, కవిత ముగ్గురు మాట్లాడుకుని జీన్స్‌లో వచ్చారు. అందరికి మీటింగ్‌ పాయింట్‌ ఆఫీసే కావడంతో అందరూ అక్కడే కుసుకున్నారు. ముగ్గురు బయటికి వెళ్తూంటే ప్యూన్‌ వచ్చి నిత్యని బాస్‌ పిలుస్తున్నారని చెప్పాడు.
ఇప్పుడే వచ్చేస్తాను. మీరు వెళ్ళి పోకండి అంటూ గబగబా లోపలికి వెళ్ళింది నిత్య. బాస్‌ విక్రం తన ఎక్జిక్యూటివ్‌ చైర్‌లో వెనక్కి వాలి కూర్చుని వున్నాడు. నిత్య గదిలోకి వెళ్ళగానే విక్రం నిత్యని నఖశిఖ పర్యంతం చూసిన చూపు నిత్యకు చాలా ఇబ్బందిగా అనిపించాయి. బయటికి పారిపోదామా అనిపించింది. కాని ఏమి చేయలేక ‘‘బాస్‌ పిలిచారా’’ అంది.
‘నిన్న చతుర్వేది వాళ్ళ ఫైల్‌ ఇచ్చాను ఏది?’ అన్నాడు విక్రం
ఆ ఫైల్‌ ముందు రోజే నిత్య మొత్తం తయారు చేసి బాస్‌ డెస్క్‌లో పెట్టింది. అది తీసి ఇద్దామని డెస్క్‌ దగ్గరికి వెళ్ళింది.
‘ఇదేనా ఆ ఫైల్‌ చూడు’ అన్నాడు విక్రం. ఫైల్‌ చూడాంటే టేబుల్‌ మీదికి వంగాలి.
‘అవును సర్‌’ అంది.
‘ఇంపోర్టెడ్‌ ఫెర్ఫ్వూమా?’ అన్నాడు.
‘అవును మా వారు అప్పుడప్పుడు ఫారిన్‌ వెళ్ళినప్పుడు తెస్తుంటారు’ అంది
‘ఈ డ్రెస్‌ ఫిట్టింగ్‌ నీకు చాలా బాగుంది’ అన్నాడు విక్రం. జీన్స్‌ మీద ముడతను సరిచేస్తూ. వంటిమీద తేళ్ళు, జెర్రులు పాకినట్లు అనిపించింది నిత్యకు.
‘ఓ.కె. బై సర్‌. బయట అందరూ ఆ గురించి ఎదురు చూస్తుంటారు’ అంది నిత్య.
‘నాక్కూడా రావాలని వుంది కాని అర్జంటుగా చతుర్వేది వాళ్ళు వస్తామన్నారు. అందుకే మా రిలేటివ్స్‌ ఫంక్షన్‌ మానేసి ఇక్కడ కూర్చున్నా. హావ్‌ ఎ నైస్‌ టైం ఈసారి తప్పకుండా వస్తాను’ అన్నాడు. భుజంమీద తడుతూ.
‘బై సర్‌’ అంటూ వేగంగా బయటికి నడిచింది నిత్య. టి.విల్లో న్యూస్‌ పేపర్లలో ఆఫీసుల్లో లైంగిక వేధింపులు, స్కూల్లో కీచకులైన టీచర్లు అని వచ్చే వార్తలు వింటే ఇలా వుంటుందా? అని ఆశ్చర్యపడ్డది. కానీ ఇప్పుడు అది నిజమని అనిపిస్తూంది అని అనుకుంది నిత్య.
‘ఏమయింది’ అన్నారు కవిత, రజిత, ఆవేశంతో, ఉక్రోషంతో, నిస్సహాయతతో పగలబోయే అగ్ని పర్వతంలా ఉన్న నిత్యను చూసి.
‘ఏమీ లేదు పదండి’ అంది సర్దుకుంటూ. ఆరోజు వాళ్ళతో బాటు సంతోషంగా గడపలేక పోయింది నిత్య. తర్వాత రోజు ఆఫీసు నుంచి వెళ్దామనుకునే సరికి విక్రం ‘‘నిత్యా రేపు అర్జెంట్‌గా ఒక రిపోర్టు తయారు చేయాలి, పది గంటకల్లా వచ్చేస్తే మధ్యాహ్నం రెండింటికి వెళ్ళిపోవచ్చు’’ అన్నాడు.
మరుసటి రోజు ఆదివారం. అది గుర్తుందా? లేక ఆదివారమైనా తను రావాని చెబుతున్నాడా? అనుకుంటూ ఎవరెవరు వస్తున్నారు? అడిగింది నిత్య.
‘సగం మంది పైన రావాలి. లేకుంటే పని పూర్తికాదు’ అన్నాడు విక్రం.
‘మీవారితో బయటకి వెళ్ళే కార్యక్రమం ఉన్నా వాయదా వేసుకో’ అన్నాడు విక్రం.
‘అజయ్‌ ఆస్ట్రేలియా వెళ్ళాడు సర్‌’ అంది అప్రయత్నంగా.
ఇక తప్పదనుకుంటూ ఆదివారం ఆఫీసుకు వచ్చింది నిత్య.
వాచ్‌మాన్‌ ఆహమ్మద్‌ విష్‌ చేశాడు. హాల్లో ఎవరూ కనిపించలేదు. లోపలికి వెళ్ళింది భయపడుతూ. విక్రం బోలెడు ఫైళ్ళు టేబుల్‌నిండా పరచుకుని కూర్చున్నాడు. నిజంగానే చాలాపని వుందన్నమాట. అనుకుంది నిత్య. ఒకసారి తలెత్తి చూసి మళ్ళీ ఫైల్లోకి తవ దించేశాడు విక్రం. అప్పుడు ప్రారంభించిన పని 12 అయింది ఒంటిగంట అయింది. పని పూర్తయ్యే సూచనలేమి కనిపించలేదు. అహమ్మద్‌ కారియర్‌ తెచ్చాడు. మారు మాట్లాడకుండా తింది నిత్య.
ఎవరెవరు వచ్చారు? అడిగింది నిత్య అహమ్మద్‌ని.
‘‘ఇద్దరు వచ్చారు మేడం. వాళ్ళ పని అయిపోయింది ఇంకో పది నిముషాల్లో వెళ్తామన్నారు’’ అన్నాడు అహమ్మద్‌. పని వుంది, బయట అహమ్మద్‌ ఉన్నాడు భయమెందుకు అని తనకు తనే ధైర్యం చెప్పుకుంది నిత్య.
5గంటకు పని పూర్తయింది. బయటకురాగానే `విక్రం ‘‘నిత్యా ఏదైనా హోటల్‌లో కాస్సేపు విశ్రాంతిగా కూర్చుని వెళ్దాం’’ అన్నాడు కారు వైపు నడుస్తూ.
‘‘లేదు సర్‌ నేను వెళ్ళాలి’’ అంది నిత్య.
‘‘అజయ్‌ కూడా లేడన్నావుగా’’ కంఠంలో అసహనం తొంగి చూస్తుంది.
‘‘సారీ సర్‌ నాకు కొద్దిగా పనివుంది’’ అంది ఒకడుగు ముందుకు వేస్తూ.
చేయి పట్టుకుని అపాడు విక్రం
“షీలా అయితే అప్పుడప్పుడు నాతో బయటకు వచ్చేది. నేను ఎన్ని ఇన్‌సెన్‌టివ్స్‌, బోనస్‌లు ఇచ్చానో, మాకిద్దరికి బాగా కుదిరింది. కానీ నీవేమిటి ఇలా” తన్నుకు రాబోతున్న దు:ఖాన్ని అదిమి పెట్టి చేయివదిలించుకొని పరుగెత్తుతున్నట్లు బస్‌స్టాప్‌ వైపు గబగబా అడుగు వేసింది నిత్య.
అహంకారం దెబ్బతినగా, ఆశ్చర్యంతో అలా చూస్తూ వుండిపోయాడు విక్రం. తననెవరూ గమనించడం లేదని తెలిసి స్థిమితపడి కారెక్కి బయుదేరాడు విక్రం.
ఇంటికెలా వచ్చిందో, ఎలా తుపు తీసిందో అలా సోఫాలో కూబడి వెక్కిళ్ళు పెట్టి ఏడవసాగింది నిత్య. ఏం చేయాలి అజయ్‌కి చెబుదామా? వద్దా అనుకుంది. అనవసరంగా అతడిని కంగారు పెట్టినట్లవుతుంది అనుకుని ఊరుకుంది. తర్వాత రోజు ఉదయం ఆఫీసుకు వెళ్ళినప్పటి నుంచి ప్రారంభమయింది నిత్యకు నరకం. రీ రైటింగ్‌లు, రీ టైపింగ్‌లు మధ్యాహ్నానికే పని చేయడం కష్టమనిపించింది నిత్యకు. లంచ్‌ టైంలో కవితా వాళ్ళకు చెప్పింది జరిగింది.
అజయ్‌ గారికి చెప్పావా? అడిగింది కవిత.
‘‘లేదు, తనిక్కడ లేడు ఆస్ట్రేలియాకెళ్ళాడు. అనవసరంగా కంగారు పెట్టడమెందుకని చెప్పలేదు’’ అంది నిత్య.
‘‘మరేం చేద్దామనుకుంటూన్నావు? ఎన్నాళ్లిలా?’’ అంది రజిత. వాళ్ళిద్దరూ సానుభూతి చూపించగరు తప్ప ఎలాటి సలహాలు ఇవ్వలేరు, వాళ్ళేకాదు ఇలాటి విషయాల్లో ఎవరైనా ఏమి చేయలేరు అనుకుంది నిత్య.
అదీ జరిగింది. తను భయపడి ఉద్యోగం వదుకోకూడదు, సమస్య నుంచి పారిపోకూడదు. దీనికి పరిష్కారం ఆలోచించాలి అనుకుంది నిత్య.
ఆఫీసుకు వెళ్ళగానే విక్రం కొన్ని పేపర్లు ఇచ్చి ‘‘ఈ రోజు ఎంత ఆస్యమైనా పని పూర్తి చేసి వెళ్ళు’’అన్నాడు.
ఆ పేపర్లు చాలా వున్నాయి. అయినా అది ఒక చాలెంజ్‌లా తీసుకుంది. చేస్తూనే వుంది. లంచ్‌ కూడా తన సీట్‌లో కూర్చుని చేసింది. బ్రేక్‌ తీసుకోకుండా చేస్తున్నా చాలానే మిగిలింది. 6 గంటకు ‘‘నిత్యా బై.. రిపోర్ట్‌ పూర్తి చేసి వెళ్ళు’’ అని కారు తాళాలు తీసుకుని ఒక క్రూరమైన నవ్వు విసిరి వెళ్ళిపోయాడు విక్రం.
6:30 అయింది 7:00 గంటయింది 7:30 అయింది. అహమ్మద్‌ మధ్యలో ఒకసారి వచ్చి ఏమైనా కావాలా మేడం అని అడిగి వెళ్ళాడు. 7:40 అమ్మయ్య ఎలాగైతేనేం పనిపూర్తి చేయగలిగాను’’ అనుకుంటూకంప్యూటర్‌ ఆఫ్‌ చేయబోయి ఏదో ఆలోచన రావడంతో ఒకసారి విక్రం అడ్రస్‌ మొబైల్లోకి ఎక్కించుకుంది. ఫైల్‌ తీసుకుని బయటకు నడిచింది నిత్య. అహమ్మద్‌ ఆశ్చర్యంగా చూశాడు నిత్యను. 4,5 రోజుల నుంచి ఆ అమ్మాయి బాస్‌ వెళ్ళినా ఆలస్యంగా కూర్చోవడం. ఒక పెద్ద ఆపద నుంచి బయటపడిన భావం ఆ అమ్మాయి మొహంలో కనిపించింది. అసలు సెక్రటరీగా నిత్యను వేసుకుంటానన్నప్పుడే అహమ్మద్‌కి అనిపించింది ఇలాంటి సంస్థల్లో చెవులు, కనులు ఉండవచ్చు గాని నోరు ఉండకూడదు. అప్పుడే తను తన ఉద్యోగం చేసుకోగలుగుతాడు. అందుకే ఊరుకున్నాడు. విక్రం తత్వం, నిత్య అమాయకత్వం తెలిసిన వాడు గనుక తనలో తను బాధపడేవాడు. కాని ఈరోజు నిత్యలో ఏదైనా చేయగలను అన్న ధీమా కనిపిస్తూంది. చేతిలో ఫైల్‌తో బయటకు వచ్చిన నిత్య ఇంటికి వెళ్ళింది. దారిలో స్వీట్స్‌ తీసుకుని. తర్వాత రోజు ఫైల్‌ తీసుకుని విక్రం వాళ్ళ ఇంటికి వెళ్ళింది నిత్య. హాల్లో కూర్చోబెట్టి లోపలికెళ్ళాడు పని కుర్రాడు. కాస్సేపటికి మెట్లు దిగి హుందాగా వచ్చి చెప్పండి అంది విక్రం భార్య పద్మజ.
“మేడం నా పేరు నిత్య. నేను విక్రంగారి సెక్రటరీని” అంది పద్మజకు నమస్కరిస్తూ నిత్య.
‘కూర్చో. ఏ పని మీద వచ్చావు?’ అంది పద్మజ
‘‘బాస్‌ ఒక రిపోర్టు అర్జెంటుగా కావాలని చెప్పారు. ఆఫీసులో ఎప్పుడూ మీ గురించి చెబుతూంటారు. ఇంటిని మీరు చాలా కళాత్మకంగా తీర్చిదిద్దారని, ఇంటిని, మీ నాన్నగారి వ్యాపారాలని చాలా సమర్థవంతంగా నిర్వహిస్తున్నారని అంటూ వుంటారు. మీమ్మల్ని చూడాలని కోరిక. అందుకే ఈ అవకాశం తీసుకుని వచ్చాను మిమ్మల్ని ఇబ్బంది పెట్టలేదుగా’’ అంది నిత్య తను సేకరించిన వివరాలని జాగ్రత్తగా పేరుస్తూ.
‘నిజమా’ అన్నట్లు చూసింది పద్మజ
పద్మజా ఎవరు వచ్చింది అంటూ గదిలో నుంచి వచ్చాడు విక్రం. ఆశ్చర్యంగా చూస్తూ వుండిపోయింది. 10 ఏళ్ళు పెద్దవాడిలా కనిపిస్తున్నాడు. ఆఫీసులో కృత్రిమత్వం లేకుండా వున్నాడు.
‘‘నిత్య వచ్చిందండి. మీరు రిపోర్ట్‌ అర్జంట్‌ అన్నారట గదా’’ అంది పద్మజ.
ఆ! ఆ! అన్నాడు ఏమనాలో తెలియక.
ఇంటికే వచ్చేసిందేమిటి. పద్మజకు ఏమైనా చెప్పిందా. పద్మజకు తన లీలలు తెలిసినా పట్టించుకోనట్టు ఉండిపోయింది. కాని ఈ నిత్య ఇలా చేస్తుందని తెలిస్తే తను జాగ్రత్తగా వుండేవాడు. అసు నిత్యను సెక్రటరీగా వేసుకునేవాడు గాదు. తన వ్యాపార దక్షత చూసి తన మామగారు గిరిధర్‌ కూతురినిచ్చి పెళ్ళి చేశాడు. ఆస్తులన్ని పద్మజ పేరు మీద ఉన్నాయి. అయినా ఈ హోదా, ఈ జీవితం, అన్ని మామగారు పెట్టిన భిక్ష. అందుకే ఎప్పుడు పద్మజ దగ్గర చాలా ప్రేమగా, వినయంగా తన అసలు రూపం బయట పెట్టుకుండా నడచుకుంటాడు విక్రం.
ఏమిటండీ! అలా నిబడిపోయారు. ఇలా కూర్చోండి అంది పద్మజ.
కూర్చున్నాడు విక్రం
నిత్య తన హాండ్‌ బ్యాగ్‌లో నుంచి రాఖీ తీసి విక్రం చేతికి కట్టింది. స్వీట్‌ బాక్స్‌ తీసి అతని చేతిలో పెట్టింది. తెల్లబోయి చూస్తూ వుండిపోయాడు.
‘‘థాంక్యూ నిత్యా’’ అంది పద్మజ. ఇన్నేళ్ళుగా ఈయన వ్యాపారం చేస్తున్నారు. ఇంతమంది సెక్రటరీు వచ్చారు కానీ నీలా ఇంటికి వచ్చిన వారే లేరు అంది పద్మజ. తేలు కుట్టిన దొంగలా ఉండిపోయాడు విక్రం.
వాళ్ళకు ఇన్‌సెన్‌టివ్స్‌ కావాలి నాకు సెక్యూరిటీ కావాలి అనుకుంది నిత్య.
మేడం నేను బయుదేరుతాను అంది నిత్య తను వచ్చిన పని అయిపోయిందనుకుని.
మేడం అనకు హాయిగా వదినా అని పిలువు. ఏమండీ నిత్య ఈ పూట ఇక్కడే బోజనం చేస్తుంది. మరి రాఖీ కట్టినందుకు ఏమిస్తున్నారు అంది పద్మజ
భోజనం చేశాక చీర, పూు, పళ్ళు ఇచ్చింది పద్మజ పుట్టింటి మర్యాదతో జాబ్‌ సెక్యూరిటీతో (రక్షా బంధన్‌ ఇచ్చిన) బయటికి నడిచింది నిత్య.

21-వ శతాబ్దంలోవికటకవి – 1

రచన: కిభశ్రీ (శ్రీనివాస భరద్వాజ కిశోర్)

ఒకసారి రాయలవారూ, తిరుమలదేవి, రామకృష్ణకవి, హైదరాబాదు పబ్లిక్ గార్డన్స్ లో వ్యాహ్యాళి సమయంలో వాదులాటలో వున్న ఒక యువజంటను చూసి వారి ఘర్షణకు కారణమేమయ్యుంటుందన్న విషయం మీద చర్చ వచ్చి రాయలవారు పొరపాటు అమ్మాయిదయుంటుందనీ , రాణిగారు తప్పు తప్పకుండా అబ్బాయిదేనని, వాదించుకుని కాసేపు, రామకృష్ణకవిని అభిప్రాయం అడుగుతారు. అప్పుడు రామకృష్ణుడు:

కం।। మగువలు వెదకుదురెప్పుడు
తగవుపడగ కారణమ్ము తన తప్పైనా
మగడు సతికి యన్నింటను
సగభాగమునిచ్చెగాన సహియించవలెన్

అని పద్యం చెబుతుండగా రాణిగారి కొరకొర చూపులు గమనించి వెంటనే

అని అంటాననుకున్నట్లున్నారు రాణివారు. కాదు తల్లీ దేవీ ఉపాసకుడను కాబట్టి నా అభిప్రాయం:

కం।। మగువలు నిరతము యేలనొ
తగవుపడుట వలదనుకుని తప్పు తనదనున్
మగడు తనకు యన్నింటను
సగభాగమునిచ్చెననుచు సహనముచూపున్

అని మార్చేసరికి అతని సమయస్ఫూర్తికి రాజు రాణి ఫక్కున నవ్వేస్తారు

ఆకుదొక కథ!

రచన:లక్ష్మీదేవి

నేనిక్కడికెప్పుడు వచ్చానో, ఇంత అందమైన ప్రపంచంలోకి ఎలా చేరానో మరి, చల్లగాలిలో అమ్మ కొమ్మ తాను ఊగుతూ నన్ను ఉయ్యాలలూపుతోంది. నా చుట్టూ నా తోబుట్టువులు సంతోషంగా కనిపిస్తున్నారు. అప్పుడే రాలిన చినుకులలో తడిసి మరింత కొత్తగా మెరిసి పోతున్నారు. ఎన్ని ముఖాలో, ఎన్ని ఆకారాలో, వాటిల్లో ఎన్ని వికారాలో! చుట్టూ జరిగేదాన్ని గమనిస్తూ , ఆలోచిస్తూ ఉండడమే నా స్వభావం.
ఆకాశపుటంచులనుండి నా స్నేహితులు మమ్మల్నంతా ఆనందతరంగాల్లో ముంచేయడానికి అప్పుడప్పుడూ వస్తుంటారు. వారికోసమే మా ఎదురుచూపులు. సంవత్సరమంతా ఎదురుచూసేది ఒక్క శలవుల పండగల కోసమే. వారికి శలవు దొరికినపుడు వచ్చేస్తారు. ఆ ఆనందం ఎంత గొప్పగా ఉంటుందంటే ఒక్కోసారి మేమంతా అందులో మునిగే పోతాము. ఇంకోసారి లోకాన్ని మరచి తేలే పోతాము.
ఏమైనా మా ఎదురుచూపులు ఆగవు. ఊపిరి ఆగేవరకూ ఆగవు. ఒక్కసారి వారు వస్తున్న బండ్ల దీపాలు, మ్రోతలు పైనుంచీ వినపడగానే, కనపడగానే మా గుండెలు మ్రోగుతాయి, ప్రతిస్పందనగా. అందరం చేతులూ ఆడిస్తూ, నాట్యాలాడుతూ స్వాగతం పలుకుతాము మా మిత్రులకు.
ఒక్కోసారి ఇంకెక్కడికో వెళుతూ చుట్టపుచూపుగా అలా చూసి వెళ్ళిపోతారు వాళ్ళు. అప్పుడు కూడా మేం వారిని నిందించము. ప్రతీసారీ సరిక్రొత్తగా అనిపించే మరిచిపోలేని పరిమళాలతో స్వాగతాలు పలుకుతాము.
మా స్నేహితులు ఒక్కొక్క సారి ఎన్ని రోజులో ఉంటారు మాతోపాటు. ఆడుతూ, పాడుతూ, దోబూచు లాడుతూ, నవ్విస్తూ, ఏడిపిస్తూ మాతో కలిసి చేసే అల్లర్ల కోసం లోకమే ఎదురుచూస్తుంది. నిజానికి మేముంటేనే వాళ్ళు, వాళ్ళుంటేనే మేము ఉండగలిగేది. వాళ్ళెప్పటికీ రానిచోట్ల మేం జీవించనేలేము. మా ఉనికే లేనిచోటకు వాళ్ళు రమ్మన్నా రారు. తెలుసా! అంత గొప్ప స్నేహబంధం మాది. అంతులేని దూరాలున్న నింగిని , నేలను కలిపే బాంధవ్యం మాది. ఆ కర్తవ్యమూ మాదే.
అరె, అదేమిటి ఆ చివరనున్న మా పెద్దన్న అలా పాలిపోయిన ముఖంతో దీనంగా కనిపిస్తున్నాడే? ఏమయిందో తనకు? చలేస్తుందేమో చినుకులలో తడిసి వీస్తున్న గాలివల్ల! అయ్యో , నేను చూస్తూ ఉండిపోతున్నానే ఏమీ చేయలేకపోతున్నానే, తన కెంత బాధగా ఉందో తనూ మాతో పాటు ఆటపాటలలో పాల్గొనలేకపోతున్నందుకు. నాకైతే తననూ చేయి పట్టుకొని లాక్కొని రావాలనుంది.
మా చిన్ని తమ్మునికివేమీ పట్టవు. తన లోకమే తనది. అక్కచెల్లెళ్ళతో దోబూచులాటలు, వాళ్ళకు కావలసినవి ఎండల్లో వానల్లో కూడా తెచ్చివ్వడం , అమ్మకొమ్మను మురిపించడమే వాడి ప్రపంచం.
అల్లంత దూరంలో ఉన్న మా అన్నకు నేనే సాయమూ చేయలేకపోతున్నాను. ఏమవుతుందో ! ఏమయిపోతాడో! ఎవరు నాకు సరైన సలహా ఇవ్వగలరు? నేనెవర్ని అడగగలను? ఎవర్ని నమ్మగలను? అయ్యో, సమయము మించిపోతున్నది. అల్లల్లాడి పోతుంటే చూడలేకపోతున్నాను.
అన్నా, నిన్ను చూసే నేను పెరిగాను. నీతోనే ఆటపాటలు నేర్చుకున్నాను. నాకే సందేహం వచ్చినా భయపడినా నా దిక్కు నీవేనని నీవైపు చూస్తుంటాను. మరి ఈ పొద్దు నీకే ఇంత కష్టం వచ్చిందే? నేనేమి చెయ్యాలి? నా వల్ల ఏమవుతుంది? ఈ రోజు నా స్నేహితుల పలకరింపులు కూడా నాకు ఉల్లాసం కలిగించలేకపోతున్నాయి. నా దృష్టి అంతా నీమీదే ఉంది.
ఆ..అయ్యయ్యో! అయ్యో! ఏమవుతోంది! అమ్మ కొమ్మను వీడి, మా అన్న ఎక్కడికి వెళ్తున్నాడు? అంతేనా, ఇలా రాలిపోవడమే జీవితానికి ముగింపా? ఇందుకోసమేనా ఇన్ని మురిపాలు, ముచ్చట్లు! ఒకనాడంతా ముగిసిపోతుందా? ఈ లోకమంతా నాదేనంటూ, నేను లేకపోతే లోకానికే ఉనికి లేకుండా పోతుందేమో నన్నంతగా ఈ లోకాన్ని ప్రేమించానే? చుట్టూ ఉన్నవాళ్ళంతా నాకోసమే, నేను వాళ్ళ కోసమే అనుకున్నానే. ఇదంతా నాటకం ముగిసినట్టు ఒకనాడు ముగిసిపోతుందా? ఇలాగే తెరపడిపోతుందా?
గాలిలో తేలుతూ రాలుతూన్న అన్న గొంతు గాలివాటుగా వినిపిస్తోంది.
“లేదు తమ్ముడూ! ఈ నాటకానికి ఆది, అంతూ ఉండవు. తెర పడడం మళ్ళీ లేవడానికే. లేచిన కెరటాలు పడక మానవు, పడిన కెరటాలు ఉవ్వెత్తున లేవకా మానవు. కేవలం ఒకరి తర్వాత ఒకరు పాత్రలుగా వచ్చి వారి వంతు నాటకం పోషించి తెరవెనక్కు వెళ్తుంటాము.
అంతేకాదు. నేను ఎక్కడికో వెళ్ళిపోతున్నానని బాధపడకు. అమ్మ కొమ్మను వీడుతున్నానని బెంగపెట్టుకోకు. వీడితే ఎక్కడికెళతాను? అమ్మలనందరినీ గన్న అమ్మ ఈ భూమమ్మ ఒడిలోకే కదా చేరుతున్నాను. మళ్ళీ వస్తాను. ఈ భూమమ్మ నన్ను, నాలాంటి తన మనవళ్ళను,మనవరాళ్ళను అందరినీ చూడాలనిపించి పిలిపించుకుంటుంది. ఎప్పుడో అమ్మకు పురుడు పోసినపుడు కదా చూడడం! మరి చూడాలని ఉండదూ మనవలను?
మన అన్న దమ్ములను, అక్కచెల్లెండ్రను పిలిపించుకొని, ముద్దుమురిపాలతో తన దగ్గర ఉంచుకొని, మళ్ళీ సుష్ఠు గా మనలను తయారుచేసి మళ్ళీ ఇక్కడికే గదా పంపుతుంది? నీకు నాపై, నాకు నీపై మనకు మన లోకం అన్న మోహాలున్నంత వరకూ ఇలాగే వచ్చిపోతుంటాము.
ఈ సత్యాన్ని తెలుసుకోవడం కాక ఆకళింపు కూడా చేసుకొన్న రోజున ఇక భూమమ్మ తనలోనే కలిపేసుకుంటుంది. కొండలుగా, బండలుగా, మట్టిలో మట్టిగా కలిపేసుకుంటుంది. అప్పుడు నీవు, నేను అనే కాదు మొత్తం విశ్వమే మనము, మనమే విశ్వము అన్న పెద్ద మాటలు కూడా అర్థమౌతాయి. “
మాటలన్నీ ముగిసిన వేళ భూమమ్మ ఒడిలో గెంతులేస్తూ ఆడుతున్న అన్న కనిపించాడు.

—–అంతే——-

కథకుడు – పచ్చటి లేతాకు.

ఆకాశపుటంచు నుంచి వచ్చే స్నేహితులు—చినుకులు.
బండ్ల మ్రోతలు, దీపాలు- ఉరుములు, మెరుపులు.
మరిచిపోలేని పరిమళాలు- తొలకరిలో మట్టి పరిమళాలు.
పెద్దన్న—రాలబోయే పండుటాకు/ఎండుటాకు.
చిన్ని తమ్ముడు –చిగురుటాకు.
అక్కచెల్లెళ్ళు—పువ్వులు,మొగ్గలు.
కావలసినవన్నీ తెచ్చివ్వడం—పత్రహరితపు ఆహారం.
అమ్మ—కొమ్మ
అమ్మలందరినీ గన్న అమ్మ-భూమమ్మ- భూమి
*****

అన్నమయ్య ఆధ్యాత్మికానందలహరి – 18

విశ్లేషణ: టేకుమళ్ళ వెంకటప్పయ్య

జీవన సంగ్రామంలో పరుగులు పెడుతున్నాం. ఎందుకో తెలియదు. పరుగులే పరుగులు. ఈ ఉరుకులు పరుగులు అనేవి, జంతువులకే తప్ప, మానవులకు కాదు. ఒక మానవునిగా, సమాజ నిర్బంధతలకు, బలహీనతలకు లొంగకుండా ఎవరికి కావలసిన మార్గాన్ని వారు విఙ్ఞతతో సమకూర్చుకోవచ్చు. మనిషి తన జీవితకాల జీవనసౌందర్యాన్ని తిరస్కరిస్తున్నాడని, ఒక ఆనందమయ జీవన విధానానానికి తెరలు దించి, దారిమూసివేసి పక్క దారి పడుతున్నాడని, ధన భోషాణంలో దూరి తలుపు గడియ వేసుకుంటున్నాడని గ్రహించలేని స్థితిలో ఉన్నాడు. ఎన్నాళ్ళీ పరుగులు? శరీరం ఒకనాటికి పడిపోతుందని గ్రహించండి అంటున్నాడు అన్నమయ్య. “పారేటి జీవులు” అనే అద్భుత ప్రయోగంతో ప్రారంభం జేసి జనులకు ఉపదేశం చేస్తున్నాడు అన్నమయ్య. అదేమిటో విందాం.
పారేటి జీవులు అంటే మానవకోటి, ఎందుకో తెలియని పరుగులు…. స్త్రీకోసం, భూమి కోసం, ఎన్ని తరాలు తిన్నా తరగని సంపదకోసమేనా? పరుగులు. అంతులేని భ్రమకు లోనై చేసే పనులు ఇవి. నేను, నావాళ్ళు, నా సంపద ఇవే మాటలు. అశాశ్వతమైన ఈ తోలుతిత్తి దేహంకోసం, అన్నీ వదిలేస్తున్నాడు. అవసరమైన మార్గాన్ని ఆలశ్యంగా తెలుసుకుంటున్నాడు. చమురు ఆవిరై, దీపం కొడి గట్టాక అంతా శూన్యం. ముందుగా మేల్కొని “నారాయణా!” అని ఒక్కసారి మనసారా ప్రార్ధిస్తే చాలు. పాపపంకిలమైన ఈ జీవితం సుమార్గం పడుతుంది. నారాయణా! గోవిందా! నీ నామం ఒక్కసారి మంత్రించి భూలోకంపై వదలి జనుల భ్రమ తొలిగించలేవా? జన్మ రాహిత్యాన్ని జయించే మార్గం సుగమం చెయ్యలేవా తండ్రీ! అని ఆవేదన చెందుతున్నాడు అన్నమయ్య.
పారేటి జీవుల భ్రమలు తొలిగి మనమెవరమో…ఆ నారాయణుడెవరో తెలుసుకోగలుగుతారు. స్వామీ శ్రీవేంకటేశ్వరా! అనుగ్రహించు.

కీర్తన:
పల్లవి: నారాయణుడ! నీ నామము మంత్రించి వేసి
పారేటి ఈ జీవుల భ్రమ విడిపించవే ॥పల్లవి॥

చ.1 మదనభూతము సోకి మగువలు బురుషులు
అదన విరిదలలై యంగమొలలై
పెదవి నెత్తురు వీర్చి పెనుగోళ్ళ జించుకొంటా
కొదలు కుత్తికలను గూసేరు జీవులు ॥ పారేటి ॥

చ.2 పంచభూతములు సోకి భ్రమసి యజ్ఞానులై
పొంచి హేయములు మన్నుబూసు కొంటాను
అంచెల వీడెపురస మందునిందు గిరియుచు
యెంచి ధనము పిశాచాలిట్లైరి జీవులు ॥ పారేటి ॥

చ. 3 తమితోడ మాయాభూతము సోకి బహుజాతి
యెముకలు దోలు నరాలిరవు చేసి
నెమకి శ్రీవేంకటేశ నిన్ను జేర కెక్కడైన
తాము దా మెరగరింతటా జూడు జీవులు
(రాగం: సామంతం; ఆ.సం. సం.3; 286 వ రేకు; కీ.సం.494)

విశ్లేషణ:
పల్లవి: నారాయణుడ! నీ నామము మంత్రించి వేసి
పారేటి ఈ జీవుల భ్రమ విడిపించవే
ఓ శ్రీవేంకటేశ్వరా! ఒక్కసారి నీ నారాయణ మంత్రాన్ని మంత్రించి జీవులపై వదలినట్లైతే జీవన వ్యాపారాలలో, అనేక మోహాలలో, అనేక అనవసర వ్యాసంగాలతో ఉండే మనుష్యులు తమ తమ భ్రమలను వీడి నీశరణు వేడి కైవల్యం పొందరా! కానివ్వండి…. నారాయణమంత్రరాజాన్ని వదలండి అని జీవులజీవితోద్ధరణకై అన్నమయ్య స్వామిని శరణువేడి ప్రార్ధిస్తున్నాడు.
చ.1. మదనభూతము సోకి మగువలు బురుషులు
అదన విరిదలలై యంగమొలలై
పెదవి నెత్తురు వీర్చి పెనుగోళ్ళ జించుకొంటా
కొదలు కుత్తికలను గూసేరు జీవులు
ఓ శ్రీనివాసుడా! ఈ జీవులకు మదనభూతం సోకింది. తత్కారణంగా పురుషులు, స్త్రీలు వివశులై విచక్షణ నశించి దిగంబరులై, పెదవులలో రక్తము చిమ్మే దాకా, గోళ్ళతో శరీరంపై గోట్లు పడేదాకా రక్కుకుంటూ, అతిశయించిన మదనోత్సాహంతో అవతలి వారి కుత్తుకలు తెగే వరకూ తెగిస్తున్నారు. దంతక్షతాలు నఖక్షతాలు అనే శృంగార క్రీడ బరితెగించినదని, బజారున పడిందని..వాపోతూ… నిరశిస్తున్నాడు అన్నమయ్య. ఎంత ఘోరం! ఎంత దారుణం! ఎంత దౌర్భాగ్య స్థితి.

చ.2. పంచభూతములు సోకి భ్రమసి యజ్ఞానులై
పొంచి హేయములు మన్నుబూసు కొంటాను
అంచెల వీడెపురస మందునిందు గిరియుచు
యెంచి ధనము పిశాచాలిట్లైరి జీవులు
ఓ పరంధామా! ఈ సృష్టిలోని పంచభూతములు వీరిని పూర్తిగా వశపరచుకొన్నవి. బయటపడలేని భ్రమలలో మునిగి కన్నుమిన్ను గానక కొట్టుమిట్టాడుతున్నారు. ఎంత హేయమో చూసారా! ఒడలికి మట్టిని పూసుకుని వెర్రి ఆనందంపొందేవాడు ఒకడు. తాంబూల సేవనమే ముఖ్యం అని తలుస్తూ ఆ రసాస్వాదనే జీవిత పరమార్ధం అనుకునేవారు మరికొందరు. జీవులందరికీ ధనపిశాచము పట్టింది. ఉఛ్చనీచాలు పుడమిలో నశించాయి. ధనసంపాదనకు ఏపనికైనా సిద్ధపడుతున్నారు. ఇక మీరు నారాయణ మంత్రం వదలవలసినదే!
చ.3. తమితోడ మాయాభూతము సోకి బహుజాతి
యెముకలు దోలు నరాలిరవు చేసి
నెమకి శ్రీవేంకటేశ నిన్ను జేర కెక్కడైన
తాము దా మెరగరింతటా జూడు జీవులు
ఓ పరాత్పరా! పరంధామా! విపరీతమైన ధనదాహం, కామదాహం కారణంగా జీవులకు మాయా భూతం సోకింది. తద్వారా “తానెవరో!” తెలిసికోలేని స్థితికి దిగజారాడు. నేను అంటే ఎముకలు…తోలు… ఇదే… ఇదే నాజాతి…ఇదే నేనంటే అనే భ్రమ సోకింది. ప్రతిజీవి పరమాత్మ స్వరూపమనే విషయం విస్మరణకు గురి అయినది. అందువల్ల అరిషడ్వర్గాల వలలో చిక్కాడు. జననమరణ చక్రంలో పడి తిరుగుతున్నాడు. వేల సంవత్సరాలు ఇదే తంతు కొనసాగుతోంది. దీని నుంచి “నారాయణ మంత్రం” ప్రసాదించి జీవులను బయటపడవేయ వలసినదిగా ప్రార్ధిస్తున్నాడు అన్నమయ్య.
.
ముఖ్యమైన అర్ధాలు:
పారేటి జీవులు = జీవనయానంలో పరుగులుపెట్టే మనుష్యులు; మదనభూతము= మన్మధుడు జీవులను పట్టుకోవడం వలన కలిగే దురవస్థ; విరిదలు = ఎడబాటు (ఇక్కడ విచక్షణ నశించినది అన్న అర్ధం తీసుకోవాలి); అంగమొలలు = దిగంబరులు, వివస్త్రలు; వీర్చి = చిమ్ము; కొదలి = అతిశయము, గొప్ప; కుత్తుకలు = గొంతులు; వీడెపురసము = తమలపాకు రసము; తమి = ఆసక్తి; ఇరవు = నిలయము, స్థానము; నెమకు = వెదకు, అన్వేషించు.
విశేషము: ఇందులో అన్నమయ్య “పారేటి జీవులు” అని ఒక అద్భుత ప్రయోగం చేశాడు. “ఎదుట ఎవ్వరు లేరు ఇంతా విష్ణుమయమే” అన్న కీర్తనలో చేరి “పారేటి” నదులు శ్రీపాద తీర్థమే! అనడం వేరు. ఇక్కడ పారేటి అనడం వేరు. ఇక్కడ జీవన సంగ్రామం, పెనుగులాట, వదలలేని దుస్థితి. ప్రవాహంలో ఎలా పడితే అలా దారీ తెన్నూ గానక కొట్టుకుపోయే జీవులపై ప్రయోగించిన అందమైన పదం.

ఇస్లాం మతం

రచన: శారదా ప్రసాద్

భారతదేశంలో హిందూమతం తరువాత ఇస్లాం రెండవ స్థానంలో ఉంది . 2007 గణాంకాల ప్రకారం, 13.4% ముస్లింలు ఉన్నారు.ప్రస్తుతం భారత్ లో ముస్లింలు ఇండోనేషియా మరియు పాకిస్తాన్ ల తరువాత మూడవ స్థానంలో ఉన్నారు. ఇస్లాం తొలుత అరబ్బు వర్తకుల ద్వారా శాంతియుతముగా భారతదేశంలో ప్రవేశించింది.ఇస్లాం అనేది మానవజాతి కోసం అల్లాహ్ నిర్ణయించిన ధర్మం. దేవుడు ఒక్కడే అనే ప్రాతిపదిక పైన ముహమ్మద్ ప్రవక్త (ఆఖరి ప్రవక్త) స్థాపించిన మతం కాదు ఇది . ఇస్లాం భూమి పుట్టుక నుండి ప్రళయం వరకు అల్లాహ్ మానవజాతి కోసం నిర్ణయించిన ధర్మం.140 నుండి 180 కోట్ల జనాభాతో ప్రపంచంలో క్రైస్తవం తరువాత ఇస్లాం మతం రెండవ అతి పెద్ద మతం.ఇస్లాం అనే పదానికి మూలం అరబ్బీ భాషాపదం ‘సిల్మ్’, అనగా శాంతి, స్వఛ్ఛత, అర్పణ, అణకువ మరియు సచ్ఛీలత.ధార్మిక పరంగా చూస్తే ఇస్లాం
అనగా భగవంతునికి సర్వ సమర్పణ.అంతేకాదు,ధర్మానికి అనుగుణంగా నడచుకోవటం.ముస్లిం అనగా శాంతి కాముకుడు, శాంతి స్థాపకుడు.మహమ్మద్ ప్రవక్త ప్రవచించిన మార్గాన్ని, ధర్మాన్ని అవలంబించేవాడు ముస్లిం.వీరికి పరమ పవిత్రం అయినవి దేవుని (అల్లాహ్) వాక్కు,ఆదేశము ఖురాన్,మహమ్మద్ ప్రవక్త ప్రవచనాలు. అల్లాహ్ వాక్కు ఖురాను ప్రకారం ఆదమ్ ఆది పురుషుడు మరియు ప్రథమ ప్రవక్త. ముహమ్మద్ చివరి ప్రవక్త.ఇస్లాం మత విశ్వాసాల ప్రకారం, భగవంతుడు (అల్లాహ్) తన ఆఖరి ప్రవక్త ముహమ్మద్ ను ఉపదేశకుడుగా పంపాడు, ఖురాను (పవిత్ర గ్రంథం) అవతరింపజేశాడు. ఇస్లాం ఐదు మూలస్తంభాలుగా పరిగణించబడే నమ్మకాలు–షహాద (విశ్వాసం),సలాహ్ (నమాజ్ లేదా ప్రార్థన),సౌమ్ (ఉపవాసం),జకాత్ (దాన ధర్మం),హజ్ (పుణ్య యాత్ర). అల్లాహ్ ఆ సర్వేశ్వరుడి నామం. సకల చరాచర జగత్తును సృష్టించిన మహాసృష్టికర్త.ఇస్లాంలో ఏకేశ్వరోపాసన కఠోర నియమము. వీరిలో విగ్రహారాధన లేదు. ఈ ఒక్క కారణంగా రాజారాంమోహన్ రాయ్ లాంటి బ్రహ్మసమాజీకులు ఇస్లాం మతాన్ని గౌరవించారు.అల్లాహ్ పై
విశ్వాసప్రకటనను షహాద అని,ఏకేశ్వర విశ్వాసాన్ని తౌహీద్ అంటారు.అల్లాహ్ యొక్క 99 విశేషణాత్మక నామవాచకాలు కలవు. ముస్లింలు భగవన్నామస్మరణ చేయునపుడు ఈనామాలన్నీ స్మరిస్తారు.ఇస్లాం ప్రవక్తలలో ఆఖరి ప్రవక్త ముహమ్మద్ క్రీ.శ. 570 ఏప్రిల్ 20 న మక్కా నగరంలో జన్మించారు. తండ్రి ‘అబ్దుల్లా’ తల్లి ‘ఆమినా’. తన 40 యేట వరకూ సాధారణ జీవితం గడిపిన ముహమ్మద్ ప్రవక్తకు, హిరా గుహ యందు ధ్యానంలో ఉండగా జిబ్రయీల్ దూత ప్రత్యక్షమై అల్లాహ్ ఆదేశాలను మరియు ఖురాన్ యొక్క మొదటి సూరాను అవతరింపజేశారు. ఈ సూరా ‘ఇఖ్రా బిస్మి రబ్బుకల్లజి ఖలఖ్’ అనే ఆయత్ తో ప్రారంభమైనది. దీనర్థం “(ఇఖ్రా) చదువు, అల్లాహ్ ఒక్కడేనని, అతడే సర్వాన్నీ సృష్టించాడని….”. ఈ అవతరణ పొందిన ముహమ్మద్ తన ప్రవక్త జీవితం ప్రారంభించారు. బహుఈశ్వరాధకులైన అరబ్ పాగన్లు ముహమ్మద్ ని నానా కష్టాలు పెట్టారు.క్రీ.శ. 622 లోమక్కా నుండి మదీనాకు హిజ్రత్ (వలస) వెళ్ళారు.ఈ సంవత్సరం నుండే ఇస్లామీయ కేలండర్ ఆరంభమైనది. మదీనాలో స్థిరపడిన ముహమ్మద్ కు మక్కా వాసులనుండి అగచాట్లు తప్పలేదు. ఇస్లామీయ రీతి నచ్చని మక్కావాసులు మదీనా వాసులపై అనేక యుద్దాలు చేశారు.ఈ యుద్ధాలకు నాయకత్వం వహించిన ముహమ్మద్ ఒకటీ రెండూ యుద్ధాలు తప్ప అన్నింటిలోనూ విజయాలను చవిచూసారు.ఆఖరికి ముస్లిం సమూహాలు మక్కానూ కైవసం చేసుకున్నారు.క్రీ.శ. 632 లో ముహమ్మద్ ప్రవక్త పరమదించారు. ముహమ్మద్ ప్రవక్త ఆచరణలను సున్నహ్ అనీ ఉపదేశాలను హదీసులు అనీ వ్యవహరిస్తారు. ఖురాన్ ఆదేశాల తరువాత సున్నహ్ మరియు హదీసులే ముస్లింలకు ప్రామాణిక ఆదేశాలు.ముస్లిం కుటుంబంలో పుట్టినంత మాత్రాన ప్రతీ ఒక్కరు ముస్లిం కాలేరు. ఒక డాక్టర్ ఇంట జన్మించిన వారిని ఏవిధంగానైతే డాక్టర్ అనరో , అదే విధంగా ముస్లిం ఇంట జన్మించిన వారిని ముస్లిం అనరు.నిజ దేవుడు ఒక్కడు అని నమ్మి , అ నిజ దేవుడు పంపిన అంతిమ ప్రవక్తను(మహమ్మద్) విశ్వసిస్తే, అతనిని ముస్లిం (దైవ విధేయుడు) అని పిలువవచ్చు.ముస్లిం కుటుంబంలో పుట్టినప్పటికీ నిజ దేవుడైన అల్లాహ్ ను కాకుండా దర్గానో లేక ఇతర సృష్టితాలనో పూజిస్తే అతను అల్లాహ్ దృష్టిలో ముస్లిం దైవ విధేయుడు కాదు. అతని పేరు, అతని వేషధారణ ముస్లింగా ఉన్నప్పటికీ అతను అల్లాహ్ దృష్టిలో ముస్లిం (దైవ విధేయుడు ) కాదు. అతను అల్లాహ్ దృష్టిలో ముషిర్క్(దైవ అవిధేయుడు, బహుదేవారాధకుడు). ఇస్లాం ప్రకారం అల్లాః ఒకడే దేవుడు, ఆయనకు సమానముగా ఎవరిని చూడరాదు. ఆయనకు సమానముగా ఎవరికీ దైవత్వం
అపాదించరాదు.అల్లాః మాత్రమే ప్రార్థనలను స్వీకరించును.ఆయన మాత్రమే ఆరాధనకు యోగ్యుడు.దురదృష్టవశాత్తు నేడు కొంతమంది ముస్లిం యువకులు తప్పుడు బోధనలకు ప్రభావితులై ‘జిహాదీ’ పేరుతో విధ్వంస కాండను సృష్టిస్తున్నారు.నిజానికి ఇస్లాం మతం ఉగ్రవాదాన్ని అంగీకరించదు.ఇస్లాం మతంలో మానవతా విలువలు,శాంతి, సద్భావనలు ఉన్నాయని, ఉగ్రవాదాన్ని ఈ మతం తిరస్కరిస్తుందని మలేషియా ప్రధాన మంత్రి నజీబ్ రజాక్ బహిరంగంగా చేసిన ప్రకటనను మన దేశంలోని ముస్లింలు, మైనారిటీ పార్టీల నేతలు, ముస్లిం మతపెద్దలు గమనించాలి. ప్రపంచంలోని మత పెద్దలంతా ఉగ్రవాదాన్ని ఖండించాలి. ఉగ్రవాదాన్ని తమ మతం అంగీకరించదంటూ ఇస్లాం మతపెద్దలు ప్రకటిస్తే మంచి స్పందన వస్తుంది. అలా ప్రకటిస్తే, ఇస్లాం మతం ఉగ్రవాదాన్ని అంగీకరించదన్న సందేశం సమాజంలోకి వెళుతుంది.ప్రపంచంలో శాంతి వెల్లివిరుస్తుంది.ముస్లిములలో సున్నీలు,షియాలు అనే రెండు ప్రధాన తెగలు ఉన్నాయి.వీరు కొన్ని సందర్భాల్లో (చాలా సందర్భాల్లో)ఒకరినొకరు ద్వేషించుకున్న సంఘటనలు ఉన్నాయి. భారతదేశంలో ముస్లింలు ముస్లిం పర్సనల్ లా అప్లికేషన్ ఆక్టు 1937, (షరియా చట్టాలు) ద్వారా తమ సాంఘీక జీవితాలు గడుపుతారు.ఈ చట్టం ముస్లింల వ్యక్తిగత విషయాలైన నికాహ్, మహర్, తలాక్ (విడాకులు), నాన్-నుఫ్ఖా (విడాకులు తరువాత జీవనభృతి), బహుమానాలు, వక్ఫ్, వీలునామా మరియు వారసత్వాలు, అన్నీ ముస్లిం పర్సనల్ లా ప్రకారం అమలుపరచ బడుతాయి. భారతదేశంలోని న్యాయస్థానాలన్నీ ఈ షరియా నియమాలను ముస్లింలందరికీ వర్తింపజేస్తాయి. ఈ ముస్లిం పర్సనల్ లా ను సమీక్షించేందుకు, పరిరక్షించేందుకు, ప్రాతినిధ్యం వహించేందుకు, ఆల్ ఇండియా ముస్లిం పర్సనల్ లా బోర్డు స్థాపించబడింది.ఇస్లామీయ సమాజంలో మూలవ్యవస్థ విషయం “కుటుంబం”. ఇస్లామ్ ఈ కుటుంబ సభ్యులందరికీ తగురీతిలో హక్కులను కల్పిస్తున్నది. కుటుంబ వ్యవస్థలో యజమాని ‘తండ్రి’. ఇతను కుటుంబపు బరువు బాధ్యతలు, ఆర్థిక విషయాలను,ఆలన పాలన పోషణలు చూస్తాడు. ఖురాన్ లో వారసత్వపు విషయాలన్నీ క్షుణ్ణంగా పొందుపరచబడ్డాయి.కుటుంబంలోని ఆస్తిలో స్త్రీహక్కు, పురుషుడి హక్కుతో సమానం.అనగా సగం ఆస్తి స్త్రీకి చెందుతుంది. అన్ని హక్కులూ సగం కల్పించబడ్డాయి. ఇస్లాంలో పెళ్ళి లేదా నికాహ్ అనునది, పౌర-ఒడంబడిక. ఈ నికాహ్ కొరకు, ఇద్దరు సాక్షులు అవసరం. పెళ్ళికొడుకు పెళ్ళికుమార్తెకు భరణం
“మహర్” చెల్లించాలి. మహర్ అనునది, పెళ్ళికుమారిడి తరపున పెళ్ళికుమార్తెకు ఇచ్చే ఒక బహుమతి.ఈవిషయం “నికాహ్ నామా”లో వ్రాయవలసి ఉంటుంది.ఒక పురుషుడు నలుగురు భార్యలను కలిగి ఉండవచ్చు. కానీ వారికి సమాన హక్కులు, పోషించగలిగే స్థితిని పురుషుడు కలిగి ఉండాలి. స్త్రీ ఒక పురుషుడిని మాత్రమే భర్తగా కలిగి ఉండాలి. భర్తతో విడాకులు పొంది ఇంకో పెళ్ళి చేసుకొనవచ్చు. ఇస్లాంలో విడాకులుకు “తలాఖ్” అని వ్యవహరిస్తారు.స్త్రీలు హిజాబ్ లేదా పరదా పద్దతిని పాటించాలి. దీనినే “ఘోషా” పద్దతి అని వ్యవహరిస్తారు,ఈ పద్దతి స్త్రీలను హుందాగా జీవించేందుకు దోహదపడుతుందని భావిస్తారు.ఈ నియమంపై పలు వివాదాలు ఉన్నాయి. అంగీకారాలు కూడా ఉన్నాయి . కానీ అంగీకారాల శాతమే ఎక్కువ. నగర ప్రాంతాలలో ఈ ఘోషాపద్దతి కొద్ది తక్కువ కానవస్తుంది. చాలామంది ముస్లిం మహిళలకు బయటి ప్రపంచం తెలియదు.వారి జీవితం నాలుగు గోడలకే పరిమితం.దారుణం ఏమిటంటే ఇదంతా ఇస్లాం పేరుమీద నిరాటంకంగా కొనసాగుతోంది.నేటి ముస్లిం సమాజంలో స్త్రీలను కనీసం ప్రార్ధనా స్థలాలకు కూడా అనుమతించరు.ఇస్లాం గతాన్ని గనుక మనం ఒకసారి నిశితంగా పరిశీలించి చూస్తే పురుషులతో సరిసమానంగా మహిళలూ వివిధ రంగాల్లో పాల్గొన్నారన్న వాస్తవాన్ని తెలుసుకోగలం.మహిళల సహకారంలేని ఏ జాతి విముక్తి సాధించలేదు. స్త్రీలను కేవలం వంటగదులకు,పడకగదులకే పరిమితం చేయడంవల్ల ఇస్లాం కానీ, మరే ఇతర మతమైనా కానీ వారు ఆశించిన సామాజిక విప్లవాన్ని సాధించలేదు.ఇక బహుభార్యత్వం,’తలాక్'(విడాకులు)– దీనికి కూడా ముస్లిం మత పెద్దలు ఒక పరిష్కారాన్ని కనుగొంటే ,సాధారణ ముస్లిం స్త్రీలకు మరింత స్వేచ్ఛ లభిస్తుందని చాలామంది అభిప్రాయం.ముస్లిమేతరులకు ఇస్లాం గురించి ఉన్న అనేక పెద్ద అపోహల్లో “అల్లాహ్” అనే పదానికి సంబంధించిన అపోహ కూడా ఒకటి. ముస్లింలు క్రైస్తవుల, యూదుల దేవుణ్ణి కాకుండా వేరెవరో దేవుణ్ణి ఆరాధిస్తారని చాలామంది అనుకుంటారు.కానీ నిజానికి ఇదంతా ఒక అపోహ మాత్రమే.ఎందుకంటే “అల్లాహ్”అనే పదం దేవుడు అనే పదానికి పర్యాయపదం. దేవుడు అందరికీ ఒక్కడే. అల్లాహ్ మానవులకు అనుగ్రహించిన వరాలు అనంతం. వాటిని గురించి వర్ణించడం, ఊహించడం అసాధ్యం. అలాంటి అసంఖ్యాక వరాల్లో ‘నోరు’ (నాలుక) కూడా ఒకటి. దీన్ని సద్వినియోగం చేసుకుంటే, అమృతపు జల్లు కురుస్తుంది. అల్లాహ్ దృష్టిలో నోటి దురుసుతనం , దుర్భాషణ,అశ్లీలమైన పనులు తీవ్రమైన నేరాలు. వీటి ఫలితంగా ఇహలోకంలో పరాభవం, పరలోకంలో నరకశిక్ష అనుభవిస్తారనేది ముస్లిముల నమ్మకం .ముహమ్మద్ ప్రవక్త ఇలా చెప్పాడు,” ‘ప్రళయదినాన విశ్వాసి త్రాసులో ఉంచబడే అత్యంత బరువైన, విలువైన వస్తువు అతని సుత్ప్రవర్తనే! నోటితో అశ్లీల మాటలు పలికేవారిని, దుర్భాషలాడేవారిని అల్లాహ్ అసహ్యించుకుంటాడు.” అందుకే దేహంలోని అవయవాలన్నీ ఉదయం లేవగానే నోటితో(నాలుకతో)ఇలా మొరపెట్టుకుంటాయట,”నాలుక తల్లీ! నువ్వు ఆచి తూచి జాగ్రత్తగా ఉండు. దైవానికి భయపడుతూ ఉండు!నీవు దైవానికి భయపడుతూ ఆచితూచి మాట్లాడాలి . లేకపోతే అనేక అనర్థాలు కలుగుతాయి!”భక్తులు అన్ని విధాలా ఉత్తమంగా మసలుకుంటారు. నలుగురికి ఉపయోగపడే మంచిపనులను చేస్తారు.మానసికంగానూ, భౌతికంగానూ పరిశుద్ధంగా ఉంటారు.తప్పు చేస్తే దాన్ని గుర్తించి పశ్చాత్తాప పడుతుంటారు.ధర్మం, న్యాయాలను అనుసరిస్తుంటారు. సహనం వహిస్తారు. ఏదైనా తలకు మించిన భారమైన పని గురించి అల్లాహ్‌ మీదనే భారం వేస్తారు.తనను నమ్ముకున్న వారిని అల్లాహ్‌ ప్రేమిస్తాడు.మోసం చేసేవారిని, అధర్మ పరులను,అహంకారం, గర్వం గలవారిని, అల్లాహ్‌ ప్రేమించడు. దుబారా ఖర్చులు చేసేవారిని కూడా అల్లాహ్‌ ప్రేమింపడు.దానధర్మాలు చేయడంలో కూడా కూడా హద్దుమీర కూడదు. అల్లాహ్‌కు ఇష్టం కానివారు ముగ్గురున్నారు. 1. పనికి రాని ప్రశ్నలు వేసేవారు. 2. జ్ఞానం లేని మాటలు పలికేవారు. 3. దుబారా ఖర్చు చేసేవారు. దివ్యఖుర్‌ఆన్‌ బనీ ఇస్రాయీల్‌ సూరా 27వ వాక్యంలో దుబారా ఖర్చుచేసేవారు షైతాను సోదరులు.
“అల్లాహ్” దయకు అందరూ పాత్రులు అగుదురుగాక!
శారదాప్రసాద్

తిక్క కుదిరింది… గొలుసు కథ

తిక్క కుదిరింది.. గొలుసు కథ

1

రచన: రజనీ శకుంతల

సుమలత మంచి సింగర్ ” ఎంత అంటే పుట్టిన వెంటనే తన ఏడుపు కూడా స—-రి— గ—మ –ప —లానే రాగయుక్తంగా ఏడిచిందని ఆమె తల్లి అరుంధతి ఇప్పటికి ఏడు లక్షల ఒకటోసారి చెప్పింది. ఇంకా చెప్తోనే ఉంది. ప్యూచర్ లో కూడా చెప్తూనే ఉంటుంది.
ఇంత రిధమిక్ గా ఏడవబట్టే మూడో సంవత్సరానికే సంగీతం క్లాస్ కి పంపింది.తల్లి. అలా అలా స్వరాలు వగైరా నేర్చేసుకుని మంచి సింగర్ అయింది.
అయితే ఇటీవల కాలంలో టీవీ షోలు వచ్చేసి ప్రతీ ఛానల్ లోనూ గంట సేపు చిన్నపిల్లల దగ్గరనుండి పాడించేస్తున్నారు..
మన సుమలత కూడా ట్రై చేద్దామనుకుంది. కానీ అవన్నీ హైదరాబాద్ ఛానల్స్ అవడంతో అందరూ పాల్గోవడానికి హైదరాబాదే రావాలన్నారు.
వీళ్లుండేది రావులపాలెం. ట్రైన్ ఖర్చులు, హొటల్ ఖర్చులు, ఫుడ్ ఖర్చులు అన్నీ లెక్కవేసుకున్న అరుంధతి “వామ్మో! “ఇంత ఖర్చా?” అంటూ వెనకంజ వేసింది.
దాంతో సుమలత పాటలు బాగానే పాడగలిగింది. కాని టీవీ షోల లో పాల్గొనలేక పోయింది. ఏవో బర్త్ డే పార్టీలకి, గుళ్ల ల్లోనూ చిన్న చిన్న ఫంక్షన్స్ లలోను కచేరీలు చేసేది.
ఇలా ఉండగా యుక్తవయసు రాగానే సుమలతకు పెళ్లి సంబంధాలు రావడం మొదలయ్యాయి. హైదరాబాద్ సంబంధం అనగానే ఎగిరి గంతేసింది సుమలత. పెళ్లికొడుకు గంగిరెద్దులా ఉన్నాకూడా ఒప్పేసుకోవాలని డిసైడ్ అయింది.
నిజానికి మన హీరో గిరీశం అనాకారేమి కాదు. నల్లని క్రాఫ్ నవ్వితే సెక్రటరీలో రాజశేఖర్ లా గిలిగింతలు పెట్టే నవ్వు…… అయిదంకెల జీతం… అన్నీ ప్లస్ పాయింట్సే
ఇంకేంటీ!
మన సుమలత తలాడించడం మెళ్లో మూడుముళ్లు వేయించుకోవడం ఠకఠకా పెళ్లి, ఆ తర్వాత తంతూ అన్నీ చకచకా జరిగిపోయాయి.

——— ——— ———- ———- —–

పెళ్లయిన నెలా, రెండు నెలలు తనసలు సింగర్ అన్న విషయమే మరిచిపోయింది సుమలత.
హనీమూన్ ,సినిమాలు, హొటల్స్ —అనే భర్తే తన ప్రపంచం.
ఒక రోజు టీవీ లో “పాడుతా తీయగా” ప్రోగ్రామ్ చూసి మర్చిపోయిన కోరిక రెట్టింపు అయింది సుమలత మదిలో
ఆ రాత్రి భర్తను గోకింది ” ఏమండీ! నేను టీవీలో పాడతానండీ! అని,
గిరీశం ఒకే అన్బాడు
ఇక మర్నాటినుండే సుమలత ఆడిషన్స్ కి వెళ్లడం మొదలెట్టింది. అలా అలా అలా మొత్తానికి
సుమలత సింగరై వెలిగింది.
అప్పుడప్పుడు టీవీ షో లే కాదు. ప్రోగ్రామ్స్ కూడా ఇచ్చే స్థాయికి ఎదిగింది.
అప్పుడే
సరిగ్గా — అప్పుడే — సుమలత మదిలో ఓ కోరిక తొలవడం మొదలయింది.
అది పెరిగి పెరిగి పెద్దదయింది.
అదే — సన్మానం—
తను ఇంత చక్కగా పాడుతోంది. తనకెవరూ సన్మానం చేయరేంటి? సన్మానాలు అవార్డులు వస్తే ఇంకా పేరొస్తుంది కదా ! అనుకుంది.
అనుకున్నదే తడవుగా ఆచరణలో పెట్టాలనుకుంది.
వివరాలు సేకరించింది
అయితే చిత్ర విచిత్రమయిన. సంగతులు తెలిసొచ్చాయి మన సుమలత కి

——- ——- ———– ———
ఓ రోజు ఫలానా “కళాపీఠం” సంస్థ నుండి వాసుదేవరావు వచ్చాడు. మేడమ్! మీకు సన్మానం చేస్తాము అంటూ..
” ఓ! నిజమా!” ఎగిరి గంతేయాలనుకున్నా బాగోదనుకుని తలాడించింది .
అతను అన్నీ కనుక్కుని, ఫలానా తేదీన రవీంధ్ర భారతిలో ఉంటుంది తప్పకరండి” అన్నాడు.
ఓ! యస్! అందామనుకుని, మరీ బాగోదని— వస్తా! అని సింపుల్ గా చెప్పింది.
అయినా అతను వెళ్లకుండా చేతులు నలుపుకుంటూ అక్కడే ఉన్నాడు.
“ఏంటయ్యా–? అంది అయోమయంగా అర్ధంకాక
“మరీ ” మరీ—! సన్మానం అంటే చాలా ఖర్చులుంటాయి కదా! మేడమ్! — అందుకని –అందుకని నసుగుతున్బాడు.
“ఆ! అందుకని? “మొహం క్వొశ్చన్ మార్క్ లా పెట్టి అడిగింది సుమలత.
“”ఓ అయిదు వేలు సర్దితే! –అసలు విషయం బయట పెట్డాడు.
“అయిదు వేలా? — తెల్లబోయింది సుమలత
“అవునండి! — మరి దండలు తేవాలి, షీల్డులు కొనాలి, శాలువాలు, బొకేలు కొనాలి, వెన్యూకి హాలు బుక్ చేయాలి. అద్దె కట్టాలి కదండి..”
“”ఆపు!” అని గట్టిగా అరిచింది సుమలత.

***********

2
జ్యోతి వలబోజు

కళ్లు ఎర్రబడి, కోపం, ఆవేశంతో గట్టిగా అరిచింది సుమలత వాసుదేవరావు మీద.
“అసలు నేను నిన్ను పిలిచానా నాకు సన్మానం చేయమని? నీ అంతట నువ్వే వచ్చి సన్మానం చేస్తా అని వీటన్నింటికి డబ్బులు నన్నే ఇమ్మంటావా? గెటవుట్. నా డబ్బులెట్టి వేరేవాళ్లతో సన్మానం చేయించుకోవాల్సిన ఖర్మ కాని, దురద కాని నాకు లేవు. పో” అంది.
సుమలత కోపం చూసి భయపడిపోయిన వాసుదేవరావు బ్రతుకుజీవుడా అనుకుంటూ తన బాగు పట్టుకుని లగెత్తుకున్నాడు.
కోపంతో, ఆయాసంతో సోఫాలో కూర్చున్న సుమలత అరగంటకు కాని మామూలు మనిషి కాలేదు. భర్త గిరీశం ఆఫీసునుండి వచ్చి తెరిచి వుంచిన తలుపులు చూసి పరుగుపరుగున లోపలికి వచ్చి సుమలతను చూసి ఆశ్చర్యంగా చూస్తూ నిలబడిపోయాడు.
“సుమా డార్లింగ్.. ఏమైందిరా? ఏం జరిగింది? ఎవరేమన్నారు?” అంటూ ప్రేమగా అడిగాడు.
అప్పటికి కాస్త తేరుకున్న సుమలత జరిగింది చెప్పింది.
“యావండీ! మీరే చెప్పండి. నాకు టాలెంట్ లేదా? చిన్నప్పటినుండి ఎంత ఇష్టంగా సంగీతం నేర్చుకున్నాను. ఎన్ని కచేరీలు చేసాను. పెళ్లయ్యాక కూడా ఎన్ని టీవీ ప్రోగ్రాములు చేసాను. మీరు కూడా చూసారు కదా. ఇప్పుడు నాకు సన్మానం చేస్తామని వచ్చి నన్నే డబ్బులు పెట్టమంటున్నారు. ఇంత అవమానమా? “ అంటూ కొంచెం కోపంగానే చెప్పింది.
“పోనీలేవే వాళ్లకు అలా డబ్బులు తీసుకుని సన్మానాలు చేయడమే ఒక వ్యాపారం. దానిమీద వచ్చిన డబ్బులతోనే వాళ్ల కుటుంబాలు గడిచేది. చాలామంది డబ్బులిచ్చే సన్మానాలు చేయించుకుంటారు. నువ్వెందుకు అలా ఫీల్ అవుతావు. పద సినిమాకు వెళదాం” అనునయిస్తూ అన్నాడు.
“ సినిమా వద్దులెంఢి. నేను బానే ఉన్నాను. పదండి కాఫీ తీసుకొస్తాను. మీరు ఫ్రెష్ అయ్యి రండి” అంటూ లేచి కిచెన్ లోకి వెళ్లింది.
ఆరోజు , మరునాడు , ఆ మరునాడు కూడా సుమలత తన పని చేసుకుంటూనే తీవ్రంగా ఆలోచించసాగింది. గిరీశం గమనించి తనే చెప్తుందిలే అని ఊరకున్నాడు.
నాలుగోరోజు ఆదివారం పొద్దున్నే అయిదుగంటలకు భర్తను తడుతూ లేపింది సుమలత.
ఎలాగూ ఆఫీసు లేదు కదా అని హాయిగా గుర్రుపడుతూ నిద్రపోతున్న గిరీశం ఉలిక్కిపడి లేచాడు.
“ఎందుకే ఆదివారం పూట ఇంత పొద్దున్నే లేపుతావు. నన్ను పడుకోని తొమ్మిదిగంటలకు లేచాక మాట్లాడుకుందాం ఏదైనా” అని మళ్లీ పడుకుండిపోయాడు.
“ యావండి! యావండి! తొందరగా లేవండి. అర్జెంటుగా మీకో విషయం చెప్పాలి. ఇప్పుడే చెప్పాలి. నిద్ర తర్వాత . లేవండి.” అంటూ దుప్పటి లాగేసి చేయిపట్టి లేపి కూర్చోబెట్టింది.
“ఏంటే నీ గోల? సరే చెప్పు” తప్పనిసరై వినడానికి తయారయ్యాడు గిరీశం.
“నేను చిన్నప్పటినుండి మంచి మేష్టారు దగ్గర సంగీతం నేర్చుకున్నాను. కచేరీలు చేసాను. పెళ్లయ్యాక టీవీ ప్రోగ్రాములు కూడా చేసాను. అవార్డులు, రివార్డులు కూడా వచ్చాయి కదా. మరి ఇంత టాలెంట్ ఉన్నా నన్ను గుర్తించి ఎవరూ సన్మానం చేయడం లేదు. అందుకే నేను ఒక నిర్ణయం తీసుకున్నా.” అంది సుమలత.
“ఏంటి పాటలు పాడ్డం మానేస్తున్నావా? వంటలు చేయడం నేర్చుకుంటావా?” అన్నాడు ఆశగా. ఈ పాటల గోలలో పడి సరిగ్గా వంట కూడా చేయడం లేదు. రుచీపచీ లేని వంటలు తిని బేజారెత్తిపోయాడు గిరీశం. కోప్పడితే ఫీలవుతుందేమో పాపం అని ఇంతకాలంగా సర్దుకుపోతున్నాడు.
“నేనెందుకు మానేస్తాను. ఇన్నేళ్లనుండి పాటలు పాడుతున్నా కదా. నాకు సంగీతం కూడా బాగా వచ్చు. నా వాయిస్ కూడా బావుంటుందనే ఎన్నో బహుమతులు, అవార్డులు ఇచ్చారు కదా. మీరు కూడా చూసారు. అదిగో హాల్లో షెల్ఫ్ లో గ్లాసులు, కప్పులు, డిన్నర్ సెట్లు తీసేసి పెట్టినవన్నీ అలా వచ్చిన షీల్డులు, ట్రోఫీలు. ఇంత చేసినా నాకు సన్మానం చేయడం లేదు ఎవరూ. అందుకే ఓ కొత్త ఆలోచన వచ్చింది. “ అంది
“ఏంటది?” గిరీశం మొహం మీద ఎటువంటి భావం లేకున్నా ఏం ఉపద్రవం తెచ్చిపెడుతుందో అని మనసులో పీకుతూనే ఉంది.
“మరేమో! నేను కవితలు, పాటలు రాయాలనుకుంటున్నాను. సంగీత పరిజ్ఞానం ఉంది కాబట్టి అవి ఎలా ఉండాలో బాగా తెలుసు. వేరేవాళ్లు రాసినవి నేను పాడే బదులు, నేనే రాసుకుని, నేనే స్వరపరుచుకుని పాడితే ఇంకా పెద్ద పేరొస్తుంది. ఆ వెంటనే సన్మానం చేస్తామని మనం నిద్ర లేవకముందే జనాలు మనింటిముందు క్యూలు కడతారు చూడండి.” హుషారుగా చెప్పింది సుమలత.
కాని గిరీశం మొహం మాత్రం మాడిపోయిన పెసరట్టులా మారింది.
అది గమనించినా పట్టించుకోనట్టే “ మీరు తొందరగా స్నానం చేసేసి, టిఫిన్ చేసి కాస్త బజారులన్నీ తిరిగి పాత తెలుగు, హిందీ పాటల పుస్తకాలన్నీ కొనుక్కురండి.. ఇదిగోండి నా ATM కార్డు.” అంటూ చేతిలో పెట్టింది.
“వార్నీ! ఇన్ని రోజులనుండి నా సొమ్ముతో ప్రోగ్రాములు చేసి, ఖర్చులన్నీ నాతో పెట్టించి ఇప్పుడు కార్డు బయటకు తీసింది. ఇందులో ఎంత సొమ్ముందో. కట్నం ఇవ్వలేమని చెప్పిన అత్తగారు ఎన్ని లక్షలు దాచారో చూడాల్సిందే.” అనుకున్నాడు.
“బంగారం! ఇప్పుడు అయిదున్నరే అయింది. ఇంకా చీకటిగానే ఉంది. ఇంత పొద్దున్నే స్నానం చేసి పుస్తకాలకోసం వెళ్లడం అవసరమా? అసలు ఇంత పొద్దున్నే కాకున్నా ఇంకో గంటకు కాని కిరాణాషాపు వాడు మాత్రం తెరుస్తాడు, పుస్తకాల షాపులవాళ్లు ఎందుకొస్తారే పిచ్చిదానా?” అన్నాడు కాస్సపు పడుకుందామని.
సుమలత వినే రకమేనా?. పట్టువదలని విక్రమార్కుని నాలుగో బామ్మరిది తమ్ముడి కూతురాయే.
“మీరు ఇప్పుడు లేచి స్నానం చేసి టిపిన్ కాఫీలు చేసుకునేసరికి తొమ్మిదీ పది అవ్వొచ్చు. దుకాణాలు మూసి ఉన్నా ఫుట్ పాత్ పుస్తకాల షాపులు మాత్రం ఇవాళే తెరిచి ఉంటాయి కదా. స్కూటర్ మీద అన్ని వీధులు తిరగండి. పాత హిందీ తెలుగు పాటల పుస్తకాలు తీసుకురండి” అని చెప్పింది నిక్కచ్చిగా.
“పాత పాటల పుస్తకాలేం చేస్తావే. కొంపదీసి ఎవరికీ తెలియని పాటలు తీసుకుని నువ్వే రాసా అంటావా ఏంటి?” అన్నాడు అర్ధం కాక.
“నేనలా ఎందుకు చేస్తాను?. ప్రతీ పాట నుండి ఒకో లైన్ తీసుకుని ఒక్కచోట చేరిస్తే మరో అద్భుతమైన పాట తయారవ్వదా? సింపుల్.. మీరు తొందరగా లేచి వెళ్లండి. నేను మీ కిష్టమైన పెసరట్టు ఉప్మా చేస్తున్నా. ఎప్పట్లా మాడ్చకుండా దోరగా, కరకరలాడేట్టు రోస్టు చేసి పెడతానులెండి” అంటూ ప్రసన్నమైన మొహంతో బెడ్ రూమ్ నుండి వెళ్లింది.
తప్పదన్నట్టు లేచి స్నానం కానిచ్చి, టిఫిన్ పూర్తి చేసి తన స్కూటర్ తీసి హైదరాబాదు, సికిందరాబాదులో ఉన్న వీధులన్నీ తిరిగి ఫుట్ పాత్ దుకాణాలన్నీ వెతికి వెతికి పదికిలోల పుస్తకాలు పట్టుకొచ్చి ఉస్సూరుమంటూ ఇంట్లో పడేసాడు గిరీశం.
అప్పటికే ఒక రూమ్ శుభ్రం చేసి ఒక టేబుల్, కుర్చీ, పెన్ను పేపర్ వగైరాలు కూడా రెడీ చేసుకుంది సుమలత. తలారా స్నానం చేసి తయారై అదే రూమ్ లో ఒక పక్క సొరుగులో సరస్వతిదేవి మట్టి విగ్రహం పెట్టి దీపం, అగరుబత్తీ కూడా పెట్టి పూజ కూడా చేసింది. భర్త మీద అంత నమ్మకం మరి.
భర్త నిద్రపోయినా లేపకుండా ఆరుగంటలకే రాత్రి వంట పూర్తి చేసుకుని “జై శ్రీరాం” అనుకుంటూ రాయడానికి ఉపక్రమించింది సుమలత….

**********

3
ఉమాదేవి కల్వకోట


ముందు దేవుడికి ప్రార్థన చేసి కవితలు రాయడం మొదలెట్టాలనుకుంది సుమలత. మొదట విఘ్నేశ్వరుడిని ప్రార్థించాలి కదా అనుకొని హు. . . హుహూ అని ఒకసారి గొంతు సవరించుకుంది. ఒకసారి దగ్గింది. మరి ఎంతైనా సంగీత విధ్వాంసురాలు కదా!”శుక్లాంబరధరం విష్ణుం “అంటూ ప్రార్థన ప్రారంభించింది సుమలత. . . కాబోయే గొప్ప కవయిత్రి ఆల్రెడీ గొప్ప సంగీత విధ్వాంసురాలు. ఇక మన గిరీశం పాపం ప్రొద్దునంతా పాటల పుస్తకాల వేటలో ఊరంతా తిరిగొచ్చాడేమో ఎండలో. . ఒళ్ళెరక్కుండా నిద్రపోయాడు. ఎక్కడినుండో చక్కని గొంతుతో పాడుతున్న పాట విని గబాల్న లేచి కూర్చున్నాడు. ఎవరబ్బా ఇంత చక్కగా పాడేది అనుకునే లోపల “సరస్వతీ నమస్తుభ్యం”” అంటూ రికార్డు మారిపోయింది. “ఓ! ఇది మా సుమా డార్లింగ్ గొంతే” అనుకున్నాడు. కవితలు రాయాలనే ఆలోచన మానుకొని ఎంచక్కా సంగీత సాధన చేస్తున్నట్లుంది”అని ఆనందపడుతూ. . . లేస్తూ గది బయటకు వచ్చి ఇంకో గదిలోకి తొంగి చూసాడు.
సుమలత అరమోడ్పు కన్నులతో, తన్మయత్వంతో పాడుతోంది. “ఏంటి డార్లింగ్! ఛాలా రోజులకు మళ్ళీ సంగీత సాధన మొదలెట్టినాట్లున్నవ్. వెరీగుడ్”అంటూ భుజం మీద చెయ్యేసాడు గిరీశం. ” సంగీతసాధన కాదూ , ఏంకాదు కవితలు రాయడం మొదలెట్టేముందు దేవుడిని ప్రర్ధిస్తున్నానంతే. ఓ రెండుమూడు గంటలు నన్నుడిస్టర్బ్ చేయకండి. వెళ్ళండి” అంటూ గిరీశం చెయ్యి విసిరికొట్టింది సుమలత.
“హు. . . అనుకున్నది చెయ్యడమే కానీ,ఇదెక్కడ మానుతుందీ. . అసలే పట్టు వదలని విక్రమార్కుడి నాలుగో బామ్మర్ది తమ్ముడి కూతురాయె, ఇక ఇక్కడ వుండకపోవడమే బెటర్ ” అనుకొని బయటకు వెళ్ళిపొయాడు గిరీశం.
తిరిగి తొమ్మిదింటికి ఇంటికొచ్చాడు. అమ్మగారింకా గదిలోనే వుంది. గిరీశం కడుపులో ఎలుకలేకాదు. . . ఏనుగులు, ఒంటెలు కూడా పరుగెత్తుతున్నాయి. మెల్లిగా సుమలత దగ్గరికి వెళ్ళాడు. “సుమా! పాపం చాలా అలసిపోయినట్లున్నావు. భోంచేద్దామా!”అడిగాడు గిరీశం భయం భయంగా. నిజంగానే సుమలతకు ఆకలి గుర్తొచ్చింది. “సరే పదండి”అంటూ కాగితాలబొత్తి పక్కకు పెట్టి,లేచి, అలసటతో ఒళ్ళు విరుచుకుంది. ఒక్కసారి గదంతా చూసాడు గిరీశం. గది నిండా కాగితపు వుండలే. సినిమాలలో హిరో,హీరోయిన్ కి మొదటిసారి ప్రేమలేఖలు రాసి పడేసినట్లున్నాయి. “కవితలు చాలానే రాసినట్లున్నావ్. “అన్నాడు.
“ఆ. . . ఏవో కొన్ని రాసానుకానీ,అన్నం తినగానే మంచమెక్కకండి. కవితలు విందురుగానీ. మధ్యాహ్నం బాగా పడుకోనిచ్చానందుకే. “అన్నది సుమలత.
“ష్!!! దేవుడా! మళ్లీ ఇదొకటా! ” అని మనసులో అనుకొని “ముందు పద! భోంచేద్దాం” అని ఇద్దరూ గది బయటకు వచ్చారు. మొత్తానికి భోజనాలు ముగించారు. గిరీశం హాల్లోకి వచ్చి, టీవీ పెట్టుక్కూర్చున్నాడు. ఇక సుమలత గబగబా తోమడానికి వెయ్యాల్సిన గిన్నెలు ఫ్రిజ్ లోకి, ఫ్రిజ్లో పెట్టాల్సిన గిన్నెలు వాష్ ఏరియాలో పాడేసి, వంటిల్లు సర్దాననిపించి, తాను రాసిన కవితలతో హాల్లో కి వచ్చింది. భర్తకు ఎదురుగా సింగిల్ సోఫాలో కూర్చొని మొదలెట్టింది కవితలు చదవడం. మొదటిది దేశభక్తి కవిత. “పాడవోయి భారతీయుడా” అనే పాటలోనివి కొన్ని లైన్లు, “దేశమ్ము మారిందోయ్,కాలమ్ము మారిందోయ్”పాటలో కొన్ని లైన్లు, “వుందిలే మంచీ కాలం ముందూముందునా” అనే పాటలోనివి కొన్నిలైన్లు కలిపి ఓ పేద్ద కవిత రాసింది. . . . . . కాదు కాదు తయారు చేసింది.
ఆ కవిత చదవడం పూర్తి కాగానే, “ఎలావుంది” అని అడిగి గిరీశం సమాధానం చెప్పేలోగానే,”నాకెందుకో ఈ నా కవిత ఏదైనా సినిమాలో పెడ్తే, జనగణమన లాగా ఒకగొప్ప జాతీయగీతం స్థాయికి చేరుకుంటుందేమో ననిపిస్తోందండీ!”అన్నది సుమలత ఆనందంగా. “ఆఆ” హాశ్చర్యంగా నోరు తెరవబోయి,”నా కవిత బాలేదన్న వాణ్ణి కత్తితో పొడుస్తా, నాది కవితే కాదన్నవాణ్ణి తెగేసి నరుకుతా”అని శ్రీలక్ష్మి డైలాగు కొడ్తుందేమోనని గట్టిగా తన నోరు అదిమిపట్టాడు పాపం గిరీశం. ఇలాంటివే ఇంకోరెండు ప్రేమ కవితలు తయారు చేసింది. అవి విన్నాక ఇక వూరుకోవడం గిరీశం వల్ల కాలేదు. ఎంతైనా తన అందాల భార్య నలుగురిలో నవ్వుల పాలవడం భరించలేడు కదా! చివరకు “బాగున్నాయాండీ” అని అడిగిన భార్యతో,”చూడు సుమా! నీకెందుకీ కష్టాలు చెప్పు. . . ఏ కళలో ప్రావిణ్యం వుంటే దానినే అభివృధ్ధి చేసుకోవాలి. లతా మంగేష్కర్ గారు, మన సుశీలమ్మగారు పాటలు బ్రహ్మాండంగా పాడతారు, మరి వాళ్ళని బొమ్మలు వేయమంటే వెయ్యగలరా చెప్పు!అలాగే ఎమ్.ఎఫ్. హుస్సేన్ గారిని, బాపు గారిని పాటలు పాడమంటే పాడేవారా చెప్పు. అలాగే నువ్వూ నీ సంగీతాన్ని ఇంకా సాధన చెయ్యి. ప్రతిభకి ఎప్పుడూ గుర్తింపు వుంటుంది. నువ్వు కోరుకునే సన్మానాలు వాటంతట అనే జరుగుతాయి”అని సుదీర్ఘ డైలాగు కొట్టి, చాలా మంచి మాటలు చెప్పానని సంతోషంగా గాట్టిగా ఊపిరి పీల్చుకున్నాడు గిరీశం.
“చాల్లెండి!ఇక ఆపుతారా! అయినా మొరటోడికేం తెలుసు మొగలిపూల వాసన అన్నట్లు, మీకేం తెలుసు కవిత్వం గురించి, అయినా మీలాంటి వాళ్ళకు నా కవితలు వినిపించాలనుకోవడం నాదే నాదే బుధ్ధి తక్కువ”అంటూ ఆ కాగితాలబొత్తి తీసుకొని బెడ్ రూమ్ లోకి వెళ్ళి కోపంగా, గట్టిగా తలుపేసుకుంది సుమలత.
“హమ్మా హమ్మ! ఎన్నేసి మాటలంది తనని,అదీ మొగుణ్ణి పట్టుకొని. ఇక నా పని సుమాపతీ! నీకిక సోఫాయే గతీ”అనుకుంటూ హాల్లోనే పడుకుండిపోయాడు పాపం ఆ మానవుడు.
తెల్లవారిన తరువాత టిఫిన్ అవీ కూడా కూడా వుండవేమో అనుకున్నాడు కానీ,టిఫిన్ , లంచ్ బాక్స్ అన్నీ సిద్ధం చేసింది సుమ. “ఏమాటకా మాట, ఏ గొడవలెలా వున్న తనని కావాల్సినవన్నీబానే సమకూరుస్తుంది నా సుమ”అని మనసులోనే బోల్డు ఆనందపడిపోయాడు గిరీశం.
టిఫిన్ తింటున్న గిరీశంతో సుమలత”మీరు వెళ్ళెప్పుడు ఓ రెండో మూడో వేలు నా మొహాన కొట్టి వెళ్ళండి, పత్రిక ఆఫీసులకెళ్ళి రావాలి”అన్నది సుమలత.
“నిన్న నీ ఏటిఎం కార్డు ఇచ్చావుకానీ, పిన్ నంబర్ చెప్పనేలేదు. నా ఎకౌంట్ నుండే తెచ్చాను డబ్బు “అన్నాడు గిరీశం.
“అమ్మయ్య చెప్పలేదుకదూ! కార్డ్ ఎందుకిచ్చావని తిట్టింది మా బామ్మ” అన్నది సుమలత సంతోషంగా.
“ఎందుకు?” ఆశ్చర్యంగా అడిగాడు గిరీశం.
“ఎందుకంటే . . . అసలూ భర్త అంటే ఎవరు చెప్పండి” అడిగింది సుమలత.
“భర్త అంటే బాధ పడేవాడు”అని గబాల్న నాలుక కరచుకున్నాడు గిరీశం.
“ఏమన్నారూ?” ఆడిగింది సుమలత. గిరీశం అదృష్టంకొద్దీ సుమకి ఆ మాటలు సరిగ్గా వినబడలేదు.
“అదే!! భరిచేవాడు అని అర్థం”అని ఉఫ్ అని ఊపిరి బయటకు వదిలాడు గిరీశం.
“మరి నా ఖర్చులూ,వెచ్చాలు అన్నీ మీరేగా భరించాలి మరి, ఏదీ నా ఏటీఎం కార్ద్? నాకిచ్చెయ్యండి. ” అన్నది సుమలత.
“హమ్మా బామ్మా!ఈ కుట్రలూ ,కుతంత్రాలు అన్నీ నీవేనన్నమాట” మనసులోనే ఊరిలో వున్న బామ్మ మీద పళ్ళు నూరాడు గిరీశం.
“సరే! మరి నేను వెళ్ళొస్తాను. డబ్బు టీవీ మీద పెట్టాను”అని బయలుదేరాడు గిరీశం.
గిరీశం వెళ్ళగానే టిఫిన్ చేసి రెడీ అయ్యి, ఆటో తీసుకొని “తొలిజాము”పత్రిక ఆఫీసుకి బయలుదేరింది సుమలత.
ఎడిటర్ ని కలవడం కుదరదు, సబ్ ఎడిటర్ ని కలవమన్నాడు ఓ శాల్తీ. సబ్ ఏడిటర్ దగ్గరికెళ్ళి తాను వచ్చిన పని చెప్పింది. ఇప్పటికే చాలా కవితలు ఉన్నాయి. టైం పడుతుంది. ఇచ్చి వెళ్ళమన్నాడు సదరు సబ్ ఎడిటర్.
“మరీ పాతబడిపోతే ట్రెండు మారిపోతుంది. తొందరగా అచ్చయ్యేలా చూడండి. ఈ నా కవితలతో మీ పత్రిక దశే మారిపోతుంది. మీరొకసారి చదివి చూడండి” అని అక్కడే కూర్చుండిపోయింది సుమలత.
“తల్లీ! నేను తరువాత చదువుతాను తప్పకుండా” అని ఎలాగోలా సుమలతని పంపిచేసాడు అతను.
బయట బాగా ఎండగా వుండడంతో వరండాలో వేసివున్న కుర్చీలో కాస్సేపు కూర్చొని, ఆ సబ్ ఎడిటర్ కి మరోసారి గుర్తు చేద్దామని లోపలికి వెళ్ళింది సుమలత. అతను బిజీగా పని చేసుకుంటున్నాడు. ప్రక్కనే ఓ చెత్త బుట్ట వుంది. అనుకోకుండా దానివైపు చూసిన సుమలత కెవ్వుమని అరిచింది. ఆ హాల్లో వున్న వాళ్ళంతా ఆ కేకకి వులిక్కిపడి లేచి నించున్నారు.
“నువ్వు మళ్ళీ వచ్చావేంటమ్మా. . . అయినా ఆ కేకలేంటి? గుండె జబ్బున్న వాళ్ళెవరైనా వుంటే, టపా కట్టేసేట్టు”అరిచాడు సబ్ ఎడిటర్.
“అసలు మీకు కొంచెమైనా కళాభిమానం వుందా? వుంటే నేనలా వెళ్లగానే నా కవితలు అలా చెత్తబుట్ట పాలు చేస్తారా!అసలు ఒక కవి కష్టం మీకు తెలుసా? ఓక స్త్రీ ప్రసవవేదన పడి, తన బిడ్డను ఈ లోకంలోకి తీసుకురావడానికి ఎంత యాతన పడుతుందో, అంతకంటే ఎక్కువ కష్టపడితేనే ఓ కవి కలం లోనుండి ఓ కవిత పుడుతుందని మీకు తెలుసా?”అంటూ అపర కాళికలా విరుచుకుపడింది సుమలత. అంతటితో ఊరుకోలేదు. తనక వచ్చిన తిట్లూ,వాళ్ళ బామ్మకి కోపం వచ్చినప్పుడు తిట్టే తిట్లన్నీగుర్తు చేసుకుని మరీ తిట్టింది. ఆ ధాటికి తట్టుకోలేక ఆ సబ్ ఎడిటర్ సొమ్మసిల్లి, టేబుల్ మీద తల వాల్చేసాడు. చెత్తబుట్టలోనుండి తన కవితల కాగితాల బొత్తి తీసుకొని,”అసలు ఇలాంటి చీప్ పత్రికకు నా కవితలు ఇవ్వనే ఇవ్వను “అంటూ బయటకు వచ్చింది మన అపర కాళిక. . . . అదే మన సుమలత.
**********

4
చెంగల్వల కామేశ్వరి

బయటకు రానైతే వచ్చింది కాని సుమలతకు చాలా అవమానంగా అనిపించింది.
తను ఎంత కష్టపడి రాసింది? ఎన్ని పాటలు రిఫర్ చేసింది? అయినా తను సాధించాల్సిన లక్ష్యం నెరవేరలేదు
అనుకుంటూ వాడిపోయిన మొహంతో ఇల్లు చేరింది.
ఇంటికి వచ్చేసరికి గిరీశం తన కోసమే ఎదురు చూస్తున్నాడు.
సుమలతని చూడగానే ” సుమా సుమా! అంటూ దగ్గరికి వచ్చి ఆమెను గాల్లోకి అమాంతం లేపి గిర గిరా తిప్పాడు ఆ తిప్పడంలో పట్టుతప్పి ఇద్దరూ కిందపడ్డారు.
మొగుడి మోట సరసానికి ఒళ్లు మండింది.
“ఏమిటండీ !” అని ఏడుపు గొంతుతో అడిగిన సుమలత మాటకి “పూవునంటిన తావిలా మన ఇంటిలో పనిమనుషులు కూడా కవయిత్రులు అయిపోతున్నారు.
“మన పనిమనిషి గౌరికి సన్మానం చేస్తారుట ” మన కాలనీవాళ్లు” అది నీ పేరే చెప్పిందిట దాని అభివృద్ది కారణం” అన్నభర్త మాటలకి పిచ్చెక్కినట్లయింది.
“దా —” ని— “కి” సన్మానమా? ఎందుకు? అనడిగింది. అయోమయంగా.
దానికి జవాబుగా “నువ్వు రాసి పడేసిన కవితలు, పాటలు ఏరుకునెళ్లి అది పాడుతూ పనిచేస్తుంటే ఆ రామారావుగారి అబ్బాయి విని వీడియో తీసి అది యూట్యూబ్ లో పెట్టాడుట! బాహుబలి ముప్పయ్యో భాగంలో పాటలు అదే పాడుతోందిట! అలా అది ఫేమస్ అయిపోయిందని కాలనీవాళ్లు దానికి పట్టుచీర వెండికిరీటం చేయించి సన్మానం చేస్తారుట! నన్ను కూడా చందా వెయ్యి ఇవ్వమన్నారు “.
అది వినగానే సుమలతకి తల్లో చీమలు కుట్టినట్లు అయింది.
“అయితే నన్నెందుకు ఎత్తుకు తిప్పి కింద పడేసారు” ఉక్రోషంగా అర్చింది.
“మరి— దాన్నెలా ఎత్తుకు తిప్పుతాను?
వాళ్లాయన చంపుతాడు కదా! అందుకే ఒక పనిమనిషిని అంతదాన్ని చేసిన నీ సహృదయానికి
మెచ్చి ఎత్తాను కాని మోయలేకపోయాను” సారీ! అని అంటున్న గిరీశం మాటలు ఇంకా
చిర్రెత్తించాయి.
అసలే పత్రికాఫీసులో జరిగినదానికే బాధపడుతుంటే, తన రాతలు పట్టుకుపోయి, పాడేసి సన్మానం చేయించుకుంటున్న గౌరి అదృష్టానికి ఏమనుకోవాలో ! అర్ధం కాలేదు.
గిరీశానికి కూడా భార్యని చూసి జాలేసింది.
లోపలికి వెళ్లి మంచినీళ్లు పట్టుకొచ్చి ఇచ్చాడు.
ఆ నీళ్లు గటగటా త్రాగేసి గ్లాసు కింద పెడుతుండగా సుమలతకి ఒక ఆలోచన వచ్చింది. ఆ పిచ్చి గౌరికి సన్మానం యూట్యూబ్ వీడియోలో ఎవరో ఎక్కిస్తే కదా అది పాపులర్ అయింది.
తను ఇలా వీడియోలో మంచి మంచి రిస్సార్ట్స్ లో అందమయిన చీరలు కట్టుకుని, తన పాటలు ఒక వీడియో కవితలు ఒక వీడియోలోను తీయించి అన్ని టీవీ ఛానల్స్ లోను టెలికాస్ట్ చేయిస్తే! ఆ ఛానల్స్ ఎలాగు చెరకు పిప్పి నమిలినట్లు మాటి మాటికి తన ప్రొమోస్ చూపిస్తుంటే తను ఫేమస్ అవడం ఖాయం.,! విదేశాలలో ఉన్న తెలుగువారు తనకి వీసా టికెట్స్ బుక్ చేయించి అక్కడ కూడా ప్రోగ్రామ్స్ పెట్టిస్తారు. ఈ ఆలోచన రాగానే తన తెలివికి తానే మురిసిపోతూ పకపకా నవ్వుతూ గిరీశాన్ని పట్టుకుని పైకి ఎత్తేసి గిరగిరా తిప్పేసింది. ఆ అదుటికి పడబోయి తప్పించుకున్నగిరీశం హడలిపోయాడు.
కంగారు అణచుకొని భయంగా సుమలతని” చూస్తూ”నీకేమయిందే! పిచ్చి గాని ఎక్కలేదు కదా! నీ సన్మానం పిచ్చి మండినట్లే ఉంది “ అని అంటున్న గిరీశాన్ని కొంచెం ముద్దు చేస్తూ గెడ్డం పట్టుకుని అతని క్రాఫ్ చెరిపేస్తూ, మెల్లగా తనకొచ్చిన ఆలోచన చెప్పింది.
అది విన్న గిరీశం నువ్వు చెప్పింది బాగానే ఉంది. బోలెడు డబ్బు ఖర్చు కదా,! అంతకన్నా నేనే అరేంజ్ చేస్తాను నీకు సన్మానం అన్నాడు.
అలా కాదండీ! నాకు పేరు రావాలి . ఫోన్ కాల్స్ వచ్చేస్తూ నా టైమ్ కోసం తిరిగి తిరిగి, ఘనంగా వేలమంది జనాలలో సన్మానాలు పొందాలి. నా మొగుడిగా మీరే ఆ కోరిక తీర్చాలి కదా! డబ్బు ఖర్చు అని నా ఆశలు అడియాసలు చేస్తారా! రాని దుఃఖః అభినయించింది సుమలత.
ఇంకేముంది కలాస్ ! గిరీశం నిలువెల్లా కరిగిపోయి “అవసరమైతే ఒక ఫ్లాట్ అమ్మేసయినా నీ కోరిక తీరుస్తాను” అని మాటిచ్చాడు.
ఆమర్నాడే ఒక వీడియో గ్రాఫర్ ని, ఒక మేకప్ మాన్ ని, ఒక మ్యూజిక్ డైరెక్టర్ని పిలిపించాడు
వాళ్లకి డేట్స్ ఇచ్చి వీడియోఎక్కడ షూట్ చేస్తే బాగుంటుందో ప్లేస్ చెప్పమంటే వాళ్లు ముందే నిర్మాతలను ఆర్పేసే డైరెక్టర్ దగ్గర పనిచేసిన బాపతు అందుకే ఒకోపాట ఒకోదగ్గర అని ఇండియాలో కాశ్మీర్ టు కన్యాకుమారిలో ఒక పదిహేను పాటలు విదేశాలలో ఒక ఇరవయిపాటలు షూట్ చేయొచ్చు. మళ్లీ వాటిని మిక్సింగ్ కి లాబ్స్ బుక్ చేయాలని, గ్రాఫిక్స్ కోసం ఒకరని ఇలా బడ్జెట్ పెంచేసి ఏభయి లక్షలకు ఎక్కువ కోటికి తక్కువగా రేట్స్, డేట్స్ ఫిక్స్ చేసారు.
అంత డబ్బు అనగానే పాపం గిరీశం కి కళ్లు తిరిగాయి. మళ్లీ తానిచ్చిన మాట సుమలత అభిలాష ఆమె కన్నీరు గుర్తొచ్చి ఏమో క్వాలిటీ క్లిక్ అయి లాభాలొస్తాయేమో” అనుకొని ఒకే అన్నాడు గిరీశం.
సుమలత తను రాసిన పాటలు అన్నిటికి రాగాలు కట్టుకోవడంలో బిజీ!
మొత్తానికి రకరకాల ప్రదేశాలలో కొత్త గ్రాఫిక్స్ లతో రణగొణ ధ్వనుల మ్యూజిక్ తో వీడియో తయారయింది. కాని
వీడియో లాంచింగ్ రోజుకి మేకప్ మ్యాన్ తప్ప మిగతా వాళ్లు పిచ్చాసుపత్రిలో చేరటానికి రెడీగా ఉన్నారు ఎర్రబడిన కళ్లు, రేగిపోయిన జుట్టు మెదడువాపు వచ్చిన వాళ్ల లాగా అయిపోయారు.
“ఏమయిందీ?” అనడిగిన గిరీశం ప్రశ్నకు
కాళ్ల మీద పడినంత పనిచేసారు.
ఏమయిందయ్యా అని మళ్లీ డిగిన గిరీశం ప్రశ్నకి
మీ ఆవిడ పాటలేందయా బాబూ!
మేలుకోవయ్యా కావేటి రాయా” పాటలో” లేవనంటావా నిద్దుర లేపనంటావా కలిపేస్తుంది. దానికి రాగాలు ఎలా కట్టాలి?
పూజలు చేయా పూలు తెచ్చాను అంటూనే వస్తా నీ వెనకా ఎటయినా కాదనకా పాడతానంటుంది.
అహ నాపెళ్ణంట పాటలో గాలివానలో వాన నీటిలో పడవ ప్రయాణం కలిపింది.
రసజ్ఞమయిన సంగీతాన్ని ఇంత దరిద్రంగా పాడు చేసి, అంత మధురంగా పాడినందుకు మీ ఆవిడకు తప్పకుండా సన్మానం చేసి కాల్మొక్కాలి అన్న మాట వినగానే గిరీశం అయితే మీరు కష్టపడినదానికి ఫలితం దక్కిందన్న మాట!
మా ఆవిడకు జరిగే ప్రతి సన్మానంలోను మీరంతా ముందుమాటలు చెప్పాలి. అని గిరీశం అన్నాడో లేదో
వామ్మో మాకొద్దీ పంచాయితీ!
హమ్మో! బుద్ది గడ్డి తిని ఈ పనికొప్పుకున్నాము ఇంకెంత డబ్బుఇచ్చినా
ఈ టార్చర్ మేము భరించకేము బ్రతికుంటే డబ్బు రాకున్నా ఆర్ట్ ఫిల్మ్ తీసుకుంటాము.
ఈ అందాల రాక్షసి మీకెక్కడ దొరికిందండీ బాబోయ్! ఆవిడో సినిమా శ్రీలక్ష్మి టైప్ అని చెప్పకుండా ఇలా చేస్తారా అని చొక్కాలు చింపేసుకుని వెళ్లిపోయారు.
వాళ్లు వెళ్లాక ఏమయిందే అని సుమలతని అడిగితే,
శుధ్ధ వేస్ట్ గాళ్లు. నాకొచ్చినంత కూడా రాదు అని పెదవి విరిచింది సుమలత
ఇంక బంక టీవీ జీడి టీవీ చెరకుపిప్పి టీవీలు…..
“మీరేదిచ్చినా వందసార్లు చెప్తాము చూపిస్తాము ముల్లోకాల్లో ఎక్కడున్నా ఈ వీడియో కొనుక్కోకుండా చూడకుండా ఉండలేనంత పిచ్చి పట్టించేస్తాము “అని
ఒక ఫ్లాట్ రేటు డబ్బు పట్డుకెళ్లిపోయారు.
టీవీలలో ప్రొమోలు మొదలయ్యాయి.
సంచలనం మొదలయింది . అమ్మకాలు కూడా మొదలయ్యాయి.
ఫోన్లు కూడా మొదలయ్యాయి…

**********

5

రజనీ శకుంతల

అలా అలా తన పాపులారిటీ రాను రాను పెరిగిపోయింది ( అని సుమలత అనుకుంటోంది)
లక్షలు లక్షలు యాడ్స్ కి , ప్రొమోకి, స్క్రోలింగ్ కి అన్ని ఛానల్స్ కి గిరీశం ఇచ్చేయడం వలన సుమలత ప్రొమో పబ్లిసిటీకి జనాలకు దిమ్మ తిరిగింది.
అవి చూసి “వామ్మో! ఎంత డబ్బా ఛానల్ అయినా మరీ ఇంతగా దిగజారాలా! కాపీ ట్యూన్స్ కాపీ లిరిక్స్ తో హడలగొట్టేస్తోంది కదా! “అనుకున్న మహిళా సంఘాలన్నీఆ ప్రోమోస్ ని, స్క్రోలింగ్స్ ని ఆపమని గొడవ చేయడం
మొదలు పెట్టాయి.
ఛానల్స్ కి కావల్సింది కాంట్రవర్సీయే కాబట్టి అవి కూడా టెలికాస్ట్ చేయడం మొదలు పెట్టాయి.
మొదటి రోజంతా సుమలత, డబ్బు ఖర్చు పెట్టిన గిరీశం ప్రొమోస్ చూసి సంతోషంగా ప్రెండ్స్ చుట్టాలు ఫోన్స్ మీద ఫోన్స్ చేసారు.
ఒక్క నిముషం కూడా ఖాళీ లేకుండా పోయింది. దాంతో సుమలత భర్తని ఆఫీసుకు లీవ్ పెట్టి మరీ తనకొచ్చే ఫోన్స్ ద్వారా వచ్చే రెస్పాన్స్ చూడమంది.
అప్పటికే తన లీవ్స్ అన్నీ వాడేసుకోవడం వల్ల లాసాఫ్ పే అయినా భార్య కోసం లీవు పెట్టేసాడు గిరీశం.
ఆ రేంజ్ లో రెండో రోజునుండి అసలు టార్చర్ మొదలయింది. వాడి పాడేసిన లిరిక్స్ కలగాపులగం చేసిన
మ్యూజిక్ మిక్సింగ్, దానికి సుమలతని వీర గ్రాఫిక్స్ లో చూపించడం చూడలేక జనం తిరగబడ్డారు.
సుమలతకి షాక్ ఇదేంటి?
తను ఎంతో తెలివిగా ఏభైల నాటి పాటల లిరిక్స్ ని పెట్టి నేటి పాటలలో మేళవిస్తే జనం దాన్ని ఎలా తెలుసుకున్నారో అర్ధం కాలేదామె చిట్టి బుర్రకి.
ఇక ఇవన్నీ చూసి చూసి విసిగిపోయిన గిరీశం
“ఆపవే బాబూ! నీ కవిత్వాలు, పాటలు, సంగీతం… జనాలు మరీ అంత తెలివితక్కువ వాళ్లనుకున్నావా! మనం చేసిన మోసం తెల్సిపోయింది. మన ఎడ్రస్ కనుక్కుని వచ్చి మరీ తంతారు నీఇష్టం”—- అన్నాడు.
సుమలతకు చర్రున కోపం వచ్చింది..
“మీ మగాళ్లే మా ఆడవాళ్ల మనశ్శాంతికి హానికరం” అంది చటుక్కున.
“ ఊరుకోవే బాబూ! అసలే ఇప్పటికే ఇలాంటి డైలాగ్ రాసిన రచయితని , ట్యాగ్ లైన్ గా తన సినిమాకి వాడిన నిర్మాతను ఉతికి ఆరేస్తున్నారు. ఆడాళ్లు నీ మాట వింటే మగాళ్లందరూ ఉద్యమ బాట పడతారు. నీ పని పడతారు నోర్మూసుకో! చేసింది చాలు “ భార్యమీద మొదటిసారిగా విసుక్కున్నాడు గిరీశం.
“నేనిది తాడోపేడో తేల్చుకోకుండా వదలను ఇంత కష్టపడింది, ఇంత డబ్బు ఖర్చు పెట్టింది ఇందుకా?” అరిచింది సుమలత.
రేపే ఆ ఛానల్స్ వాళ్లకి చెప్పేస్తా! ఆ ప్రొమోస్ వేయొద్దని ఆపేయమని. నా నిర్ణయానికి తిరుగులేదు “అని నిక్కచ్చిగా
చెప్పి అటు తిరిగి పడుకున్నాడు గిరీశం
“నేనూ చూస్తా” అలా ఎలా చేస్తారో!” అని ఇటు తిరిగి పడుకుంది సుమలత
“మేడమ్ నేను యుఎస్ నుండి మాట్లాడుతున్నాను.”తోమనా” అధ్యక్షుడుని. మీ కవితలు, పాటలు సూపర్ ఇక్కడ టీవీ ఛానల్స్ లో కూడా అదరగొట్టేస్తున్నారు. రానున్న “తోమనా” సభలకు మిమ్మల్ని చీఫ్ గెస్ట్ గా ఆహ్వానిస్తున్నాము. మీరు తప్పక రావాలి ఈ సభలో మీకు సన్మానం ఏభయి వేల డాలర్లు బహుమానం,
సైట్ సీయింగ్, అకామడేషన్ అన్నీ ఫ్రీ — బి — రెడీ.” అని అవతల వారు ఫోన్ పెట్టేయగానే ఒక్క నిమిషం షాకులో ఉండిపోయింది సుమలత.
” ఓ మైగాడ్! ఇండియాలోనన్నుగుర్తించకున్నా, అమెరికాలో తెలుగువారు గుర్తించారు నన్ను సో– హేపీ—“అనుకుంది సుమలత
అమెరికాకి ఏ ఏ చీరలు తీసుకెళ్లాలి? డ్రెస్సులు కుట్టించుకోవాలి. జీన్స్ అవీ కొనాలా? వద్దా? ఏ ఏ జ్యూయలరీ వేసుకెళ్లాలి?” అని ఆలోచిస్తూ —-ఆలోచిస్తూ —- ఢామ్మని మంచం మీద నుండి పడింది సుమలత.
నడుముకు గట్టిగా తగలడంతో ” వామ్మో! అని కెవ్వున అరిచింది సుమలత.
“ఏమయిందే!– అంటూ లేచి భార్యని లేవదీసి మంచం మీద కూర్చోపెట్టాడు
భర్తని అయోమయంగా చూస్తూ ” అయ్యో! ఇదంతా కలా! “ అని ఓరి దేముడా! అనుకుని నిరాశపడుతూ—– అయినా ఏమో కల నిజమవదా! నేనయితే పట్టు వదలను” అనుకుంది నిరాశగా వెనక్కు వాలి పడుకుంటూ.
తెల్లవారు ఝాముతోనే ఇంకా ఆరుగంటలు కాకముందే ఇంటి ముందు ఏదో హడావిడి, గొడవగొడవగా మాటలు వినిపించి గిరీశానికి, సుమలతకు మెలకువ వచ్చింది.
ఏమిటో గోల అనుకుంటూ తలుపు తీసి బయటకు చూసి తెల్లబోయారు ఇద్దరూ.
సుమారు యాభైమంది మహిళలు చీపుర్లు, మగాళ్లు కర్రలతో నిలబడి ఉన్నారు
సుమా కో.”ప్రక్షాళన” కరో” “స్వచ్ఛ భారత్” రెహనా హై!”అ,టో వీళ్లని చూడగానే గట్టిగా స్లోగన్స్ మొదలెట్టారు.
సుమలత కంగారుగా “ఎవరు మీరంతా?” అనడిగింది.
దానికి జవాబుగా ఒకామె ముందుకి వచ్చి “ఏమ్మా! మేమెవరం బ్రతకాలనుకోవడంలేదా! ఏమిటా కవిత్వం ? ఏమిటా పాటలు ? ఏమిటా మ్యూజిక్? అస్తమాను నీ మొహానికి పిచ్చిగ్రాఫిక్స్ చూడలేక ఛస్తున్నాము.” అని గట్టిగా అరిచింది.
ఆమె అరుపులకి మరికొందరు వత్తాసుగా అవే అరుపులు.
కొంచెం బెరుగ్గా ” మా ఇల్లు మీకెలా తెలిసింది?” అనడిగింది సుమలత
“ఆ బంక టీవీ వాడిని నాల్గు పీకితే చెప్పాడు. నువ్వు ఈ పిచ్చి రాతలు పాటలు మానేస్తావా లేదా? అరిచింది. మళ్లీ వంతరుపులు.
,”ఇంతకీ మీరెవరు కొంచెం భయంగా అడిగాడు గిరీశం.
మేము “ప్రమదాక్షరి సభ్యులం” చెప్పిందొకావిడ
మేము “అచ్చతెలుగు సభ్యులం,” అని ఒకాయన చెప్పారు
మేమంతా నీ ఫేస్ బుక్ ఫాలోయర్స్ మి
మేము గ్రూప్ మేము ఫీల్ గుడ్ మీడియా, మేము కొండవీటిసత్యవతి గ్రూప్, మేం సంధ్యగారి గ్రూప్, మేము మాలతిగారి గ్రూప్ అంటూ అన్నిదిక్కులనుండి టకటకా వివరించారు.
వాళ్లందరి గ్రూప్ లలో తానుంది
“హోరి దేముడా! వీళ్లందరికీ ఎలా నచ్చచెప్పాలి” ఇప్పుడెలా! హఠాత్తుగా దేముడు గుర్తొచ్చాడు సుమలతకు

**********

6
జ్యోతి వలబోజు

ఎన్నో లక్షలు ఖర్చుపెట్టి వీడియోలు, ప్రొమోలు చేయిస్తే అవి తనకే గొప్ప పేరు తెచ్చిపెడతాయని, అవి చూసిన ప్రేక్షకులు తనని ఎంతో ఆదరిస్తారు. మెచ్చుకుంటారు. తనకు అమాంతం అవార్డుల పరంపర మొదలవుతుంది, సన్మానాల వెల్లువ తట్టుకోలేనేమో అన్న పిచ్చిభ్రమలో ఉన్న సుమలత ఇలాటి స్పందన, తిరుగుబాటు చూసి షాక్ అయింది.. ఇంటిముందు ఉన్న మహిళాసంఘాలు, వివిధ ఫేస్బుక్ గ్రూపులవారిని చూసి స్పృహ తప్పి పడిపోయింది. అది చూసి వారంతా మళ్లీ తెల్లారి సాయంత్రం వస్తామని గిరీశాన్ని బెదిరించి వెళ్లిపోయారు.
తెలివిలేకుండా ఉన్న సుమలతని జాగ్రత్తగా ఇంట్లోకి తీసుకెళ్లి మంచం మీద పడుకోబెట్టాడు. ఏ.సి ఆన్ చేసి వచ్చి హాల్లో కూర్చుని ఎవరికో కాల్ చేసాడు.
సుమలతకు రాత్రంతా నిద్రపట్టలేదు. ఒకవేళ మాగన్నుగా నిద్రపట్టినా ఇంటిముందు జరిగిన గొడవ, కేకలు, వాళ్ల చేతుల్లో ఉన్న కర్రలు కలలో కూడా బెదిరించడంతో చప్పున లేచి కూర్చునేది.
తెల్లవారుఝాము 5 గంటలకు నిద్రపోయింది.
గిరీశం తనని ఏమీ అనలేదు. అతనికి కూడా ఏం చేయాలో తోచలేదు.
*******
ట్రింగ్ .. ట్రింగ్.. ట్రింగ్… బెల్ మ్రోగింది.
సుమలత కళ్లు తెరిచి వాచ్ చూసింది. అప్పుడే ఏడున్నర అవుతోంది. ఇంత ప్రొద్దున్నే ఎవరొచ్చారా అనుకుంటూ లేచి వెళ్లి తలుపు తీసింది.
ఎదురుగా సుమలత తల్లి నిలబడి వుంది.
ముందురోజు జరిగిన గొడవమూలంగా అయ్యో దేవుడా అనుకుంటూ అయోమయంలో ఉన్న సుమలత ఆ దేవుడే తను రాలేక అమ్మను పంపినట్టుగా భావించింది. సంతోషమో, బాధో తెలీక గుమ్మంలోనే తల్లిని కావలించుకుని గట్టిగా ఏడ్చేసింది. తల్లి కూడా అదే రేంజ్ లో శోకాలు.
డోర్ బెల్ కంటే గట్టిగా ఏడుపులు వినిపించేసరికి గిరీశం టక్కున లేచి కూర్చున్నాడు.
“ఏమైంది??? ఎవరు ఏడుస్తున్నారు? ఎందుకు ఏడుస్తున్నారు?” అనుకుంటూ బెడ్ రూమ్ నుండి బయటకు పరుగెత్తుకు వచ్చాడు.
గుమ్మం బయట తల్లి, గుమ్మం లోపల కూతురు కలిసి టాప్ పిచ్ లో ఏడుపులు. అది కూడా రాగయుక్తంగా చేస్తున్న జుగల్‌బందీ…
వాళ్లని చూసి , ఆ ఏడుపులు విని మళ్లీ చుట్టుపక్కలవాళ్లు కొట్టడానికి వస్తారేమో అని ఖంగారుగా వెళ్లి “ ముందు లోపలికి రండి ఇద్దరూ” అంటూ సుమలత చేయి పట్టుకుని లాక్కొచ్చాడు. వెనకే తల్లి కూడా తన బాగు తీసుకుని లోపలికి వచ్చింది కొంగుతో కళ్లు తుడుచుకుంటూ.
గిరీశం వెంటనే తలుపులు, కిటికీలు అన్నీ మూసేసాడు.
ఇద్దరినీ సోఫాలో కూర్చోమని చెప్పి కిచెన్ లోకి వెళ్లి మంచినీళ్లు తీసుకువచ్చి ఇచ్చాడు అత్తగారికి.
అవి త్రాగిన తర్వాత సుమలత, గిరీశం నేనంటే నేనంటూ పోటీపడుతున్నట్టుగా జరిగిన సంగతంతా వివరించారు.
వాళ్లు ఎంత ఖంగారుగా, హడావిడిగా చెప్పారో సుమలత తల్లి అంత నింపాదిగా అన్నీ విన్నది.
“ఓస్! ఇంతేనా??? దీనికింత ఖంగారెందుకు? వాళ్ల సంగతి నేను చూసుకుంటా మీరు వెళ్లి పడుకోండి. నేను స్నానం చేసి వంట సంగతి చూస్తా..” అంది.
ఆ మాటకు గిరీశం, సుమలత కాస్త తెప్పరిల్లినా అంతమంది మళ్లీ వచ్చి గొడవ చేస్తే ఎలా అని గుబులుగానే ఉంది.
మధ్యాహ్నం ముగ్గురూ సుష్టుగా భోజనం చేసి , తీరిగ్గా ముచ్చట్లలో పడ్డారు. చాలా రోజుల తర్వాత కడుపునిండా రుచికరమైన భోజనం దొరికిందేమో గిరిశానికి కూడా సంతోషంగా ఉంది. సుమలత సన్మానం, రాతల, పాటల పిచ్చిలో ఇంట్లో వంట సంగతి అస్సలు పట్టించుకోలేదు మరి.
సాయంత్రం నాలుగైంది. ఇంటిముందు హడావిడి మొదలైంది.
సుమలత, గిరీశం ఇద్దరికీ కూడా కాళ్లలో వణుకు మొదలైంది.
పది నిమిషాల తర్వాత బయట గోల ఎక్కువైంది. ఎవరో తలుపు కొట్టారు.
మీరుండండి అంటూ సుమలత తల్లి లేచి వెళ్లి తలుపు తీసింది. ఎదురుగా మళ్లీ ఓ యాభై మంది స్త్రీలు, పురుషులు నిలబడ్డారు. కొందరి చేతుల్లో కర్రలు కూడా ఉన్నాయి.
“ఏంటి సంగతి? మీకు పనీపాటా లేదా? మా ఇంటిమీదకు వచ్చి పడ్డారు. నిన్న కూడా వచ్చారంట?” తలుపు ముందు అడ్డంగా, ధైర్యంగా నిలబడి అడిగింది సుమలత తల్లి..
సుమా కో.”ప్రక్షాళన” కరో” “స్వచ్ఛ భారత్” రెహనా హై!”అంటూ నిన్నటి స్లోగన్స్ మళ్లీ మొదలెట్టారు.
“ఎహే! ముందా హిందీ కూతలు ఆపండి. మా అమ్మాయి పాటలు తెలుగులోనే చూసారు కదా. మీకందరికీ తెలుగువచ్చు కదా. సుబ్బరంగా తెలుగులో మాట్లాడండి. “ అని గద్దించింది సుమలత తల్లి.
“నీ కూతురు చేసే ఘనకార్యం తెలుసా అసలు. ఏమిటా కవిత్వం ? ఏమిటా పాటలు ? ఏమిటా మ్యూజిక్? అస్తమాను ఆమె మొహానికి పిచ్చిగ్రాఫిక్స్, పిచ్చి వీడియోలు చూడలేక ఛస్తున్నాము.” అని గట్టిగా అరిచింది ఒకావిడ మళ్లీ కొత్త డైలాగ్ ఎందుకని నిన్నటి స్లోగన్ మళ్లీ చెప్తూ.
“నా కూతురు సంగతి నాకు తెలుసు. అయినా నా కూతురు తన మొగుడి డబ్బుతో తనకిష్టమొచ్చినట్టుగా చేసుకుంటుంది. ఎవరినీ మోసం చేయలేదే. తన వీడియోలు చూడమని మిమ్మల్ని బెదిరించిందా? ప్రీగా సిడీలు పంపించిందా? ఆ చానెళ్లు, వీడియోలు చూడమని కాల్స్ చేసి విసిగించిందా? మీరే కదా ఇంట్లోవాళ్లని పట్టించుకోకుండా టీవీల్లో, ఫోన్లలో వీడియోలు, టీవీ చానెళ్లు చూసేది. “ అని గట్టిగా దబాయించింది సుమలత తల్లి.
“మీకు నచ్చితే చూడండి లేకుంటే లేదు. ఆ డొక్కు చానెళ్లవాళ్లు నా కూతురు, అల్లుడి దగ్గర డబ్బులు తీసుకుని ఆ యాడ్లు, ప్రోమోలు వేస్తున్నారు. ఇచ్చేవాళ్లు ఇస్తారు, తీసుకునేవాళ్లు తీసుకుంటారు. మధ్యలో మీకేంటి నొప్పి? వేరే చానెళ్లు చూసుకోండి. ఎవరొద్దన్నారు. లేదా మీ మొబైల్లు, టీవీలు ఆపేసుకోండి”.
నాకు తెలుసు. నా కూతురు ఎక్కడ పెద్దపేరు తెచ్చుకుంటుందో? ఎన్ని అవార్డులు తీసుకుంటుందో, ఎన్ని సన్మానాలు చేయించుకుంటుందో అని కుళ్లుకునేవారే మిమ్మల్ని రెచ్చగొట్టారని తెలుసుకోలేనంత అమాయకులం కాదు. వెళ్లండి వెళ్లండి.
మా ఇష్టమొచ్చింది మేము చేసుకుంటాం. పది నిమిషాల్లో మీరంతా వెళ్లకపోయారో మామీద దాడి చేయడానికి వచ్చారని పోలీసులను, మీడియావాళ్లని పిలుస్తా.“ అంటూ తన మొబైల్ చేతులోకి తీసుకుంది.
అది విన్న ఆ జనాలంతా ఒకరిమొహాలొకరు చూసుకుని చల్లగా జారుకున్నారు.
ఇదంతా జరుగుతుందని తెలిసిన సుమలత తల్లి తలుపు మూసేసి చిన్నగా నవ్వుకుంటూ ఇంట్లోకి వచ్చింది.
“అమ్మాయ్ సుమా!! నువ్వేం భయపడకు. నీకు బోల్డు పేరు, అవార్డులు రావాలి, సన్మానాలు చేయాలి. నీకోసం ఫోన్లు విరామం లేకుండా మోగుతూ ఉండాలి. అంతేగా..”
“దాని సంగతి నాకొదిలేయ్. నేను చూసుకుంటా. అల్లుడుగారు. మీరు నిశ్చింతగా ఆపీసుకెళ్లండి రేపటినుండి..”

**********

7

ఉమాదేవి కల్వకోట


వ్యవహారమంతా చక్కపెడతాననీ. నిశ్చింతగా వుండమని కూతురుకీ, అల్లుడికీ మాటైతే ఇచ్చింది కానీ, ఆ సమస్యని ఎలా ఓ కొలిక్కి తేవాలో అస్సలు పాలుపోలేదు కాంతమ్మకి, అదే మన సుమలత తల్లికి. ఆలోచించీ…. చించీ…చించీ బుర్ర వేడెక్కింది కానీ ఉపాయం మాత్రం దొరకలేదు. కాస్సేపలా బయటకు వెళ్ళొస్తే గానీ లాభం లేదనుకొని “అమ్మాయ్! నేనలా గుడిదాకా వెళ్ళొస్తాను. ఏ సమస్యైనా దైవకటాక్షం లేనిదే పరిష్కారం కాదు”అన్నది సుమలతతో.
“అల్లుడుగారు ఇంటికొచ్చేప్పటికి ఇంటికి తాళం వుంటే బాగోదు. నువ్వు ఇంట్లోనే వుండి , అబ్బాయికి కాఫీ అదీ ఇవ్వు. నేను త్వరగానే వచ్చేస్తాను అని గుడికి బయలుదేరింది కాంతమ్మ.
గుళ్ళో జనం పెద్దగా లేరు. ప్రదక్షిణలు చేసి వేంకటేశ్వర స్వామిని, తన కూతురి సమస్యనుండి గట్టెక్కించే మార్గం చూపించమని గట్టిగా వేడుకుంది. వేడుకోవడమే కాదు ఎన్నో మొక్కులు మొక్కుకొని, తన కూతురు ఆ సమస్య నుండి బయటపడితే అతిత్వరగా ఆ మొక్కులన్నీ తీరుస్తానని కూడా కూడా వేడుకుంది. ఏదో చిన్న సమస్య, ఆ మాత్రం తన నోటిబలంతో చక్కబెట్టలేనా అనుకొని, బయలుదేరింది వచ్చింది కానీ, మరీ ఇంత పెద్ద రాద్ధాంతం జరుగుతుందనుకోలేదు పాపం కాంతమ్మ.
ఇంటికి వచ్చేసరికి, కూతురూ అల్లుడూ కాఫీలు త్రాగుతూ మాట్లాడుకుంటున్నారు.
“అమ్మ!వచ్చేసావా!” అని కూతురూ, “అత్తయ్యా! జనం ఎక్కువగా వున్నారా!”అంటూ అల్లుడూ పలకరించారు.
“అబ్బే. . . జనం అట్టే లేరు బాబూ! నేనే ఆ స్వామికి మీ సమస్య విన్నవించి, అది తీరిపోతే చెల్లిస్తానని మొక్కుబడులు కూడా మొక్కుకొని వచ్చాను. “అన్నది కాంతమ్మ.
“బాబోయ్! ఈఇవిడ మళ్ళీ నా కొంపమీదికి ఏంతెచ్చిందో” అని మనసులో భయపడుతూనే, ఏదో ప్రమాదం రానున్నదని తన సిక్స్త్ సెన్సు చెప్తుంటే “మొక్కుబడులా? అవేంటీ?” భయంభయంగా అడిగాడు గిరీశం.
“అబ్బే, పెద్దగా ఏం లేదల్లుడుగారూ! మీరూ అమ్మాయీ ఈ గొడవల నుండి బయటపడితే మీచేత ఆ ఏడుకొండలూ కాలినడకన ఎక్కించి, మీ తలనీలాలిప్పిస్తానని మొక్కానంతే”తేలికగా చెప్పేసింది కాంతమ్మ.
“”వ్వాట్! ఏంటీ! నా తలనీలాలిప్పిస్తానని మొక్కుకున్నారా? మీవో మీ అమ్మాయివో తలనీలాలైతే మీ ఇష్టం కానీ. . . నా జుట్టిస్తానని మీరు మొక్కుకోవడమేంటండీ!”గాట్టిగా అరిచేసాడు మన పరమ శాంతమూర్తి గిరీశం.
“అదేంటల్లుడుగారూ అలా అంటారూ! ఆదేదోఆ పాటలవ్యవహారమంతా సజావుగా సాగితే మీరిలా అనేవారేనా! గొప్ప గాయని భర్తగా దర్జాగా ఎలావుండేవారూ. భార్యాభర్తలంటే మంచీచెడూ రెండూ కలిసి పంచుకోవాలంతే”ఇక ఇదే ఫిక్స్ అన్నంత గట్టిగా చెప్పింది కాంతమ్మ.
“అయ్యో! ఆదికాదే అమ్మా! మా ఆయనకి అసలే తన క్రాఫంటే చచ్చేంత ఇష్టం. నేనూ కాస్త ఆ క్రాఫన్నాబాగుందనే కదా చేసుకున్నది ఈయన్ని. నువ్వలా ఎందుకు మొక్కావూ!”దీర్ఘాలు తీసింది సుమలత.
“చాల్లేవే. . . అక్కడికి నీ మొగుడొక్కడిమీదే నాకేదో కక్ష అన్నట్లు మాట్లాడుతున్నావూ. మీ ఆయనకి తోడుగా మా ఆయనని కూడా కాలినడకన ఏడుకొండలూ ఎక్కిస్తాననీ, ఆయనకి జుట్టు కూడా ఇప్పిస్తానని మొక్కానని మీకు తెలుసా!”ఎంతో ఉదారంగా చెప్పింది కాంతమ్మ.
“మీతో ఇన్నేళ్ళూ కాపురం చేసాక ఆయనకి ఇంకేం వున్నాయి తల వెనకాల నాలుగు వెంట్రుకలు తప్ప ఇవ్వడానికి” అనుకున్నాడు కాదు కాదు ఉడుక్కున్నాడు ఉక్రోషంగా మనసులోన గిరీశం.
గిరీశంకి తన నల్లని ఉంగరాల జుట్టంటే ఎంతో ఇష్టం. గిరీశం , మనిషి సాధారణంగావున్నా అతని ఉంగరాల జుట్టే అతనిలోవున్న ఆకర్షణ అని అంటుంటారంతా. ఆతని క్రాఫు చూసి కాలేజి రోజుల్లో ఎంతోమంది ఆడపిల్లలు అతనివెంట పడ్డారు కూడా. అంత అందమైన క్రాఫు లేకుండా ఎలా వుండేది, ఈ సుమలత సన్మానాల పిచ్చివల్ల వల్ల డబ్బుకి డబ్బూ క్షవరమైపోయిందీ. . . అందమైన జుట్టూ క్షవరం కాబోతోంది. గిరీశంకి దుఃఖం తన్నుకొచ్చింది. భార్యారూపవతీ శత్రు అన్నది ఇలా కూడా అన్వయిస్తుందన్నమాట. అనుకుంటూ ఎలాగోలా తనని తాను తమాయించుకున్నాడు గిరీశం. ఆ రాత్రి భోంచెయ్యకుండానే పడుకుండిపోయాడు గిరీశం. ఉదయాన్నే ఏవో గట్టిగా మాటలు వినిపించి మెలుకువ వచ్చింది గిరీశానికి.
అది పనమ్మాయి పుష్ప గొంతు” ఆంటీ! నా జీతమియ్యిండ్రి”. తనను ఆంటీ అంటుందని సుమకి కోపం. తానే పొనిద్దూ ఊరుకొమ్మంటుంటాడు.
“అదేంటీ ఫస్టుకి ఇంకా పదిరోజులుందిగా! అప్పుడే జీతమంటావేంటీ?”సుమ గొంతు.
” మొన్న మీ ఇంటిముంగటా మస్తుమంది ఒచ్చి లొల్లిలొల్లి జేసిన్రంట గదా!మస్తు గడబడయిందటగదా! గసొంటోల్లింట్ల పనిజెయ్యొద్దు, బందు పెట్టమంటుండు నా పెనిమిటి” అంటోంది పుష్ప.
“వాళ్ళ ఏదో బుద్ధిలేక గొడవ చేస్తే నీకేంటీ? అయినా దానికీ , నీ పనికీ ఏం సంబంధం? అయినా పాత పనమ్మాయి మా అమ్మాయినుండి పాటలవల్ల గొప్పదైపోయింది తెలుసా! నువ్వూ అలాగే గొప్పదనివైపోతావేమొ ఎవరికి
తెలుసు?” నచ్చజెప్పబోయింది కాంతమ్మ.
“అమ్మా! ఏవిటే ఆ పిచ్చిమాటలు? పైన తధాస్తు దేవతలుంటారు. నా గతి ఇంతేనా ఇక” ఏడుపు గొంతుకతో అన్నది సుమ.
“నువ్వుండవే! ఇప్పుడిది పనిమానేస్తే మనింట్లో ఇక ఎవ్వరూ పని చెయ్యరు. పనిచేసుకోలేక ఉత్తపుణ్యానికి చస్తామిద్దరమూ”కూతురిని సముదాయించింది కాంతమ్మ.
“అయితే నాకు రొండువందలు జీతం బెంచితే నా పెనిమిటికి ఏదో చెప్పి పనిజేస్త” దయతలచి బంపర్ అఫర్ ఇచ్చింది ఫుష్ప.
“సరేలే పెంచుతాం కానీ, నువ్వు ఎవ్వరూ చెప్పుడు మాటలూ వినకు. అందరూ మేమంటే కుళ్ళి చస్తున్నారు”అన్నాది కాంతమ్మ.
“హతవిధీ! ఏంతలా దిగజారిపోయింది నా పరువు. ఛీ! నాబ్రతుకు తగలడా!” తననితానే తిట్టుకున్నాడు గిరీశం, ఇంకెవరినీ ఏమీ అనలేక. మనసు బాగోలేక, ఆఫీసుకీ వెళ్ళాలనిపించక ఫోనుచేసి చెప్పాడు రెండురోజులు సెలవు
కావాలని.
టిఫిన్ చేసి పేపర్ చదువుతూ కూర్చున్నాడు గిరీశం బెడ్రూంలో. ఇంతలో లాండుఫోను మోగింది. ఫోనెత్తాడు గిరీశం. “ఎవ్వరూ మాట్లాడేది, గిరీశమేనా?నేను కాలనీ ప్రెసిడెంటుని మాట్లాడుతున్నాను”అన్నది అవతలి గొంతు.
గిరీశం మాట్లాడేలోగానే, హాల్లోవున్న మరో ఫోను ఎత్తి, “గిరీశం కాదు, నేను వాళ్ళత్తగారిని మాట్లాడుతున్నాను. ఏంకావాలి? ఎందుకు ఫోనుచేసావు?” కొట్టినట్లే అడిగింది కాంతమ్మ.
“మొన్న మీ ఇంటికి, మహిళా సంఘాలవాళ్ళు వచ్చి , ఆందోళన చేసారట. మీరుకూడా వాళ్ళని నానా మాటలూ అన్నారట. ఏదో సర్దిచెప్పాలికానీ, ఇదేం పద్ధతండీ! చూడండీ! మా కాలనీ పేరు”ప్రశాంతినగర్ కాలనీ. ఇక్కడ ఇలాంటి గొడవలు పనికిరావు. ఇంకోసారి ఇలాంటి గొడవలు జరక్కుండా చూసుకొండి”ఛడామడా అడిగేసాడు ఆ పెద్దమమిషి.
“ఏయ్! ఆపవయ్యా ఆపు. చాల్లే మా బాగా చెప్పొచ్చావు. మా ఇల్లు. . . మా జీవితం, మా ఇష్టం. వాళ్ళెవరో వచ్చి మా అమ్మాయిని పాడడం మానెయ్యమంటే , నోరు మూసుకు కూర్చోవాలా! మేమేం అద్దెకున్నవాళ్ళం కాదు. ఇది మా సొంతిల్లు. మా ఇష్టమొచ్చినట్లుంటాము. అయినా నువ్వేం కాలనీ ప్రెసిడెంటువయ్యా! ఒకే కాలనీ లో వుండేవాళ్ళం. మాకు సపోర్టు ఇవ్వడం మానేసి, మాదే తప్పంటున్నావ్. ఈసారి కాలనీ ఎలెక్షన్లలో గెలవాలని లేదా?” పెద్దమనిషి గొంతుతో దబాయించింది కాంతమ్మ.
ఆ దెబ్బకి దడుసుకుని మరోమాట మాట్లాడక ఫోన్ కట్ చేసాడు కాలనీ ప్రెసిడెంట్.
“బాబోయ్! ఈవిడ కాంతమ్మా. . . సూర్యకాంతమ్మా. . హమ్మా! హమ్మా!ఎలా మాట్లాడిందీ” గుండెలు బాదుకున్నాడు గిరీశం.
మధ్యాహ్నం భోంచేసి టీవీ చూస్తూ కూర్చున్నారు ముగ్గురూ. “కొరియర్” అన్న కేక వినిపించింది గుమ్మం ముందునుండి.
“ఎవరైనా తమ మీద కోపంతో బాంబేమైనా పంపించారేమో”గుండె దడదడలాడింది గిరీశానికి.
“మొన్న అమ్మ అన్నమాటలకి ఎవరైనా లాయర్ నోటీసు పంపించారేమో”భయంతో బిక్కచచ్చిపోయింది సుమలత.
“ఎవ్వరూ వెళ్ళరేంటర్రా! పిరికి మనుషులానీ. . . . నేనే వెళ్ళి తెస్తానుండండీ”అంటూ వెళ్ళి, సంతకం పెట్టి, ఓ కవర్ తీసుకొచ్చింది కాంతమ్మ.
“అమ్మాయ్! ఏంటోచూడూ! అంటూ సుమలతకిచ్చింది. తెరిచిచూసిన సుమలత”అమ్మా!, ఏమండీ!”అని ఒక్కసారిగా బిగుసుకు పోయింది. ఏమైంది దీనికీ అనుకుంటూ, సుమలత చేతిలోని కాగితం తీసుకొని చూసిన గిరీశం పరిస్థితీ అంతే. వీళ్ళిద్దరినీ చూసి ఏమీ అర్థంకాక కాంతమ్మ ఆలా నిలుచుండిపోయింది.

**********

8
చెంగల్వల కామేశ్వరి

కొరియర్లో వచ్చిన పేపర్లో ఏముందో తెలియదు కాని అలా బిగుసుకుపోయినట్లున్న సుమలతని గిరీశాన్ని చూసి ఏమయిందర్రా “ఆనందమా! విషాదమా” అంటూ ఫ్రిడ్జ్ లోంచి వాటర్ బాటిల్ అనుకుని బిస్లెరీ సోడా నీళ్లు చల్లింది కాంతమ్మ.
సోడానీళ్లకి కళ్లు మండి “ఏంటమ్మా!” అనరిచి, స్పృహలోకి వచ్చి కళ్లు నులుముకుంటున్న గిరీశానికి తన కొంగు అందించి
“కళ్లు బాగా తుడుచుకుని చూడండి. ఇవన్నీ కట్టిపడేయి అన్నారు. ఏదో కొందరు గోల చేసారని నాలోని కళలను నాశనం చేసేద్దామనుకున్నారు. ఇప్పుడేమయింది?”అని గర్వంగా అంటూ కాంతమ్మను చుట్టేసుకుని “అమ్మా మన కలలు నిజమయ్యాయి. నీ కూతురు పేరు ప్రఖ్యాతులు మన ఎల్లలు దాటాయి. నాకు అవార్డ్ ఇస్తున్నారమ్మా! అదికూడా కేంద్ర ప్రభుత్వం వాళ్లు..”
“అదేంటే వాళ్లకేం అర్ధం అయిందే ! అయోమయంగా అడిగింది కాంతమ్మ
దానికి గిరీశం “అసలు అర్ధం కాని వాటికే అవార్డులొస్తాయి అత్తయ్య గారూ! మోడరన్ ఆర్ట్ లాగా శ్యాన్ బెనెగల్ ఆర్ట్ సినిమాల లాగా మన సుమ రాసి పాడిన కవితలు పాటలు ఆ గ్రాఫిక్స్ అంతర్జాతీయ ప్రేక్షకులను అల్లకల్లోలం చేసాయి కదా! ఎన్నో గొడవలు జరిగాయి కదా అవన్నీ భరించి ఓర్చుకున్నందుకు అలా పాపులర్ అయిన సహన శీలి అవార్డ్ ఈ ఏడాది మన సుమకు ప్రకటించారు.” సంతోషంతో కంట నీరు చిప్పిల్లుతుండగా ఒకింత ఉద్వేగంతో అన్నాడు.
“అంతేనా! మధుర గాయని అని కాదా! కవికోకిల అని కాదా?” బాధగా అడుగుతున్న సుమలతని చూసి “అవన్నీ అయితే ఇక్కడే వచ్చును కదే! పర్వాలేదే మనవాళ్లకి అన్నీ పోటీలే కదా. ఈ విషయం బయటికి రాగానే ఇంకెందరో వస్తారు నీకు సన్మానం చేసి అవార్డులు ఇవ్వడానికి” అనంటుండగానే సుమలత ఫోన్ మోగింది.
“హలో!” అన్న సుమలతకు అమెరికన్ యాక్సెంట్లో ఎవరో ఏదో అంటుంటే ఏమీ అర్ధంకాక భర్తకు ఇచ్చింది. అవతలివైపు సమాచారం తెలిసి, సంభ్రమాశ్చర్యాలతో ఏదో మాట్లాడేసిన గిరీశం, ఫోన్ పెట్టేసాక తల పట్టుకున్నాడు.
“ఏమయింది అల్లుడుగారూ?” అని కాంతమ్మ ఒకవైపు.
“ఏమయింది అని సుమలత మరోవైపు అడుగుతుంటే,
“అయ్యవారిని చేయబోతే కోతి అయినట్లు, నిన్నేదో మధుర గాయనిగా సంగీత సరస్వతిగా ప్రమోట్ చేసి సంతోషిద్దామంటే అదేదో కంట్రీవాళ్లు వరస్ట్ ది బెస్ట్ అవార్డ్ నాన్సెన్స్ గ్రూప్ వాళ్లు ఇస్తారుట, ఖర్మ” అని అన్న. భర్త మాటలకి రోషంగా ఏదో అందామనుకునేలోగా లాండ్ లైన్ ఫోన్ మోగింది.
కాంతమ్మ ఆ ఫోన్ తీసేలోగా సుమలత ఫోన్, గిరీశం ఫోన్ కూడా మోగేసరికి ముగ్గురూ కంగారుగా, అయోమయంగా ఫోన్స్ ఎటెండ్ కావటం మొదలుపెట్టారు.
అలా అలా అలా రాత్రి వరకూ నిర్విరామంగా ఫోన్లలో మాట్లాడుతూనే ఉన్నారు అవతల వాళ్లు చెప్తున్న వివరాలు విని విని చెవులు ఎర్రబారాయి.
రాసి రాసి చేతులు పట్టేసాయి కళ్లల్లో ఆనంద భాష్పాలో, విలాపాలో ! కాని సమయం గడుస్తూనే ఉంది.
—++++++——+++++++————-
తెల్లవారింది. ఐదుగంటలవుతోంది.అందరూ గాఢనిద్రలో ఉండగా మళ్లీ ఫోన్ మోగింది.
అది వినగానే టక్కున లేచి కోపంగా, కసిగా వైర్ తెంపేసింది కాంతమ్మ
సుమలత తన ఫోన్ స్విచ్చ్ ఆఫ్ చేసింది. సుమలత గిరీశం కూడా తన ఫోన్ స్విచ్చ్ ఆఫ్ చేస్తూ ” నిజంగా నీ నిర్ణయం మళ్లీ మారదు కదా!” అనడిగాడు సందేహంగానే.
“మారదు” అంది ఖచ్చితంగా సుమలత.
“అయితే రేపటి పేపర్లో నువ్విచ్చిన స్టేట్మెంట్ ఇచ్చేస్తాను ” అన్నాడు
“ఇచ్చెయ్యి బాబూ! మాయదారి గోల పట్టెడు అన్నం కూడా తిననీయకుండా కాల్చుకు తినేసారు వీళ్ల మొహాలు మండా! అదేదో కర్నాటకా కాట్రవల్లి అవార్డ్ ట, తమిళ్ తాటకి “ట,’ కేరళ కొరివి “ట”, మహారాష్ట్ర “మాయావి “ట”, బెంగాలీ బొమ్మాళి… ఒక్క బిరుదు కూడా మంచిది లేకుండా మేమిస్తాము, మేమిస్తాము అని అవార్డులివ్బడానికి ఎగబడుతున్నారు వీళ్ల సంఘాలు మండ ఎక్కడ చూసినా తెలుగువాళ్లందరూ కలిసి అవార్డుల ఫంక్షన్స్ చేయడాలే పని పెట్టుకున్నట్టున్నారు. ఇలా పేటకో అవార్డు లెక్కన దేశాలన్ని తిరగడానికి టైముందా? మళ్లీ షరతులొకటి వాళ్లు అవార్డు ఇచ్చేవరకు ఎక్కడా తీసుకోరాదని, వసతి, రానూపోనూ చార్జీలు మనమే పెట్టుకోవాలి, ఇలా అయితే ఎక్కడ తీసుకుంటుంది? అందుకే ఏ అవార్డు వద్దు అని “అవార్డులకి దూరం నిరాడంబరతే నా లక్ష్యం” అని పేపర్ స్టేట్మెంట్ టీవీలలో కూడా వేయించి కొన్నాళ్లు ఈ ఫోన్లకి దూరముండాలి అని మా అమ్మాయి మంచి నిర్ణయమే తీసుకుంది”
అన్న అత్తగారి మాటలకు చెవులు గోక్కుంటూ పోనీ కనీసం ఆ కేంద్ర ప్రభుత్వం ఇచ్చిన అవార్డయినా! అని అంటున్న భర్త మాటలకి ” వద్దూ ! నాకే సన్మానాలు వద్దు ఏ అవార్డులు వద్దు! కేవలం పబ్లిసిటీకి పట్టం కట్టే సన్మానాలు నాకొద్దే వద్దు! మధుర గాయని అనిపించుకోలేని నాకు ఏ అవార్డులు వద్దు! కళలున్నా కీర్తి కండూతి లేని కళాకారిణిగానే కొనసాగుతాను” అని ఆవేశంగా అంటున్న సుమలత మాటలకి
గిరీశం మనసులోనే తిట్టుకున్నాడు. “ నన్ను ఇంత తిప్పలు పెట్టినందుకు నీకు ఇలా జరగాల్సిందే. ఇప్పటికి నీ “ తిక్క కుదిరింది.”
********

సమాప్తం

The Ministry of Utmost Happiness.. Video Review

Arundhati Roy’s The Ministry of Utmost Happiness is the story of post modern India…the events that have unmade lives, left people shattered, yet the India and Indians live on bravely. Arundhati Roy tells this story through Anjum, a trans woman’s life. What you see in the book is the author’s experiences of having been a human rights activist and environmentalist and above all an Indian who is fearless about her views and an author with a clever craft of weaving life into a fiction. The book is published by Penguin.

బోనాలు

రచన: జ్యోతి వలబోజు
ఆడియో: డా.శ్రీసత్య గౌతమి

బోనాలు ఆడియో ఈ లంకెలో వినండి.. BONALU

భారతావనిలో పండగలకు ఓ ప్రత్యేక స్థానం ఉంది. ప్రతి పండగ వెనుక ఓ ప్రాముఖ్యత ఉంటుంది. పండగలు మన సంస్కృతి, సంప్రదాయాలు, ఆచారాలను ప్రతిబింబిస్తాయి. వీటిని ప్రజలు ఆనందంగా, ఉత్సాహంగా, ఉల్లాసంగా భక్తి శ్రద్ధలతో జరుపుకుంటారు. అటువంటి ఒక ముఖ్యమైన పంఢగ బోనాలు. తెలుగువారి ముఖ్యంగా తెలంగాణా ప్రజలు అత్యంత భక్తిశ్రద్ధలతో ఉత్సాహంగా జరుపుకునే పండగ బోనాల పండగ. బోనాల పండగ అనగానే కోలాహలం, ఉరకలెత్తే సంతోషం, కొత్తబట్టలు, పసుపు కుంకుమలు, వేపాకు తోరణాలు . ప్రతీ వీధిలోని అమ్మవారి ఆలయాలు భక్తులతో కిటకిటలాడుతుంటాయి. ఎవరికి వారు ఒంటరిగా కాకుండా కుటుంబ సభ్యులు, ఇరుగుపొరుగు అందరూ కలిసి గుడికి వెళతారు. బోనాల పండగరోజు ఆలయాల దగ్గర వినిపించే తెలంగాణ జానపద పాటలుకూడా అమ్మను స్తుతిస్తూ ఉత్తేజపరిచేలా ఉంటాయి. ఆ పాటలకు తాళం వేస్తూ చిందులు వేయక తప్పదు. ఎటువంటి అరమరికలు లేకుండా అందరూ కలిసి జరుపుకునే పండగ ఇది.

అమ్మ తన బిడ్డలందరినీ ఎంతో ప్రేమగా చూస్తుంది. అలాగే తప్పు చేస్తే మందలిస్తుంది. అయినా సరే వినకుంటే దండిస్తుంది. అప్పుడు ఆ బిడ్డ తన తప్పు తెలుసుకుని సరియైన మార్గంలో పయనిస్తాడు. అదే అమ్మకు పిల్లలకు ఉన్న అనుబంధం. అదే విధంగా ప్రకృతిమాత లేదా ఆ అమ్మలగన్నయమ్మకు కోపం వస్తే కూడా మనని దండిస్తుంది. ప్రకృతి విలయతాండవం చేస్తుంది. ఎన్నో అనర్ధాలు జరుగుతాయి. అంటురోగాలు ప్రబలుతాయి. 1869 సంవత్సరంలో హైదరాబాదు, సికిందరాబాదు జంటనగరాలలో ఇలాగే మలేరియా వ్యాధి ప్రబలి తీవ్ర జననష్టం జరిగింది. అమ్మకు కోపం వచ్చిందని భావించిన ప్రజలు ఆమెను ప్రసన్నపరచడానికి ఉత్సవాలు , జాతర జరిపించాలని నిర్ణయించారు. అదే బోనాలు. ఈ పండగను ఆషాడ మాసంలో జరుపుకుంటారు. హైదరాబాదు, సికిందరాబాదులోనే కాక మరికొన్ని తెలంగాణా ప్రాంతాలలో ఈ పండగ చాలా వైభవంగా జరుపుకుంటారు. ఈ పండగ ముఖ్య ఉద్ధేశ్యం కలరా, ప్లేగు, మశూచి వంటి అంటు వ్యాధులు ప్రబలకుండా, ప్రకృతి బీభత్సాలు జరగకుండా, పాడిపంటలను, తప పిల్లలను చల్లగా చూడమని ఆమెకు బోనం సమర్పిస్తారు. ఉగాది తర్వాత చాలా రొజులకు వచ్చే మొదటిపండగ ఇదే.

బోనం అంటే భోజనం. శుచిగా అన్నం వండుకుని దానిని ఘటంలో అంటే మట్టికుంఢ లేదా ఇత్తడి గుండిగలో వుంచి దానికి పసుపు, కుంకుమలతో అలంకరించి, వేపాకు తోరణాలు కడతారు. అన్నంలో పసుపు లేదా పాలు చక్కెర కలిపి నైవేద్యం తయారు చేస్తారు. ఆ పాత్ర పైన ఒక ప్రమిదలో దీపం పెట్టి ఇంటి ఇల్లాలు లేదా ఆడపడుచు పట్టుబట్టలు కట్టుకుని, పూలు,నగలు అలంకరించుకుని సంతోషంగా ఆ బోనాన్ని తమ తలపై పెట్టుకుని మంగళవాయిద్యాలు, డప్పుల మధ్య ఊరేగింపుగా వెళ్లి అమ్మకు సమర్పిస్తారు. ఈ ఊరేగింపులో సంప్రదాయిక నృత్యాలు చేస్తారు. ప్రతీ సమూహం వెదురుబద్దలు, రంగు కాగితాలతో తయారుచెసిన తొట్టేలను(ఊయల) కూడా అమ్మవారికి సమర్పిస్తారు. అమ్మకు బోనాలు, తొట్టెల సమర్పించి కల్లుతో సాక పెడితే అమ్మ శాంతించి తమను, తమ పిల్లలను చల్లగా చూస్తుందని అందరి నమ్మకం. ఎందుకంటే అప్పుడే వానాకాలం మొదలవుతుంది. ఈ సమయంలో వాతావరణ మార్పు వల్ల కూడా అంటురోగాలు వచ్చే ప్రమాదం ఎలాగూ ఉంటుంది.

బోనాన్ని తలకెత్తుకున్న మహిళలు ఆ అమ్మయొక్క శక్తి , అంశ అని గౌరవిస్తూ ప్రజలు ఆ మహిళ కాళ్ల మీద నీళ్లు పోస్తారు. అలా చేస్తే అమ్మవారు శాంతిస్తుందని వాళ్ల నమ్మకం.

అదే కాక మరో నమ్మకం కూడా ఉంది. ఆషాడ మాసంలో అమ్మ తన పుట్టింటికి వస్తుంది. తమ కూతుళ్లు పుట్టింటికి వస్తే ప్రత్యేకంగా చూసుకున్నట్టే ప్రజలందరూ వెళ్లి ఆమెను దర్శించి ప్రేమగా భోజనం పెడతారు. తెలంగాణా ప్రజలు అమ్మవారిని తమ తల్లిగా, ఇంటి ఆడపడుచుగా భావించి పూజిస్తారు.

అమ్మవారి సోదరుడైన పోతరాజుది ఈ సంబరాలలో ముఖ్య పాత్ర. బలిష్టుడైన వ్యక్తి ఒళ్లంతా పసుపు రాసుకుని , వేపాకు మండలు కట్టుకుని , నుడుత కుంకుమ బొట్టుతో , కాలికి గజ్జెలతో కొరడా ఝలిపిస్తూ పూనకం వచ్చినట్టు ఆడుతూ ఉంటాడు. అమ్మవారికి సమర్పించే పలహారపు బళ్ళను అతనే ముందుండి నడిపిస్తాడు.

హైదరాబాదు, సికిందరాబాదులో ఈ పండగా వేర్వేరు ప్రాంతాలలో వేర్వేరు రోజులలో జరుగుతుంది. బోనాల పండగ ఆషాడ మాసంలోని ఆదివారం రోజే జరుపుకుంటారు. ఈ పండగ ఆషాడ మాసం మొదటి ఆదివారం రోజు గోల్కొండ కోటలోని జగదంబ ఆలయంలో మొదలవుతుంది. నిజాం నవాబుల కాలం నుండి ఈ ఆనవాయితి కొనసాగుతూ వస్తుంది. రెండో ఆదివారం సికిందరాబాదులోని ఉజ్జయినీ మహంకాళీ మందిరంలో జరుగుతుంది. అప్పుడు సికిందరబాదు వాసులందరూ ఈ పండగ సంబరాలలో ఉత్సాహంగా పాల్గొంటారు. మూడవ ఆదివారం హైదరాబాదులోని అన్ని ప్రాంతాలలో ఈ పండగ ఉత్సాహంగా జరుపుకుంటారు. ప్రతీ వీధి కళకళ లాడిపోతుంది. చివరి ఆదివారం గన్ ఫౌండ్రిలో ఈ పండగ జరుపుకుంటారు. దీనితో బోనాల పండగకు తెర పడుతుంది. ఏ పండగైనా ప్రజలంతా ఒకేరోజు జరుపుకుంటారు. కాని బోనాల పండగను మాత్రం వారానికో ప్రాంతంలో నెలంతా కూడా ఎంతో వైభవంగా జరుపుకుంటారు.

అమ్మవారిని ఎన్నో పేర్లతో కొలుస్తారు. మైసమ్మ, పోచమ్మ, యెల్లమ్మ, పెద్దమ్మ, డొక్కలమ్మ, అంకాలమ్మా, పోలేరమ్మ, మారెమ్మ, యెల్లమ్మ .. అమ్మే కదా యే పేరుతో పిలిచినా పలుకుతుంది , తమని ఆదుకుంటుంది అని ప్రజల ప్రగాఢ విశ్వాసం.. ఆదివారం బోనాలు సమర్పిస్తారు. ఇంతటితో పండగ ఐపోలేదు. మరునాడు ఉదయం రంగం అనే కార్యక్రమం ఉంటుంది. రంగం చెప్పడమంటే అమ్మవారు ఒక అవివాహిత శరీరాన్ని ఆవహించి ఆమె ద్వారా నగర ప్రజలకు రాబోయే ఏడాదిలో జరగబోయే మంచిచెడులను చెబుతుంది. రంగం చెప్పే మహిళ గర్భాలయం ముందు ఒక పచ్చికుండపై నిలబడి, పూనకంతో ఊగిపోతూ భవిష్యత్తు చెబుతుంది. అలాగే ప్రజలు అడిగే ప్రశ్నలకు కూడా జవాబిస్తుంది. వేలాదిమంది భక్తులు ఈ భవిష్యవాణి వినడానికి గుంపు కడతారు.

బోనాల సంబరాలలో చివరి అంకం ఘటం ఊరేగింపు. రంగం తర్వాత సాయంత్రం ప్రతీ ప్రాంతం నుండి వేర్వేరు ఘటాల ఊరేగింపు ప్రారంభమవుతుంది . హైదరాబాదులోని పాతబస్తీలో వీధులన్నీ భక్తులతో కిటకిటలాడతాయి. అలంకరించిన వాహనాలపై అమ్మవారిని ఘటం రూపంలో ఉంచుతారు. ఊరేగింపుగా వెళ్తారు. ఒక్కటొక్కటిగా అన్ని ఘటాల ఊరేగింపులు కలిసిపోయి ఒక్కటిగా సాగుతాయి. ఈ ఊరేగింపులో వివిధ వేషధారణలు, పాటలు, నాట్యాలు, గుర్రాలు కూడా కోలాహలం సృష్టిస్తాయి. ఈ రెండు రోజులు ఎంతో సందడిగా ఉంటుంది. ముఖ్యంగా తెలంగాణ జానపద గీతాలు ప్రముఖమైనవి. విన్నవారందరిని చిందులేయించే పాటలు ఎన్నో . డప్పుల దరువుతో సాగిపోయే కోడిబాయె లచ్చమ్మదీ, చుట్టూ చుక్కల చూడు, అమ్మ బయలెల్లినాదే… ఆటపాటలతో సాగిపోయిని ఈ ఘటాలన్నింటిని నయాపుల్ లోని మూసీ నదిలో నిమజ్జనం చేయడంతో బోనాల పండగ సంబరం ముగుస్తుంది. ఇక సంవత్సరమంతా తమ పంటలను , పిల్లలను చల్లగా ఆ అమ్మ చల్లగా చూసుకుంటుంది అని నిశ్చింతగా ఇళ్లకు తిరిగి వెళతారు భక్తులు..