తన్మయి

రచన: శారద యామిని

తటాలున పెదవిని ముద్దాడిన వానచినుకు..
ముందునాడే సమర్పించుకున్న మైమరపు..
తలపుల కొలిమిలో రాజుకున్న తపనలు..
దృష్టికి రాకనే మానిపోయినవేవో గాయపు గుర్తులు..
ఆత్మనెపుడో నింపుకున్న ఆలింగనపు తమకాలు..

ప్రేమ అకారణమయినపుడు,
మధువులూరు పెదవంచున ముదమయూఖమై ఫలియించినపుడు..
పడమటి సంధ్య కాంతులన్నీ అరచేత గోరింట పూయించుకున్నపుడు..
మరులుగొలిపే నీ అడుగుల మల్లెల బారున నా ఆలోచనల మరువాలల్లుకున్నపుడు..
నీ ఊసుల హరివిల్లుకు నా ఊపిరి రంగును పులుముకున్నపుడు..
ఆరుబయట మందారాన్నై పూచి.. నీ రాకకై వేచినపుడు..
ఆకలినీ మరిపించుకున్న ఆనంద తన్మయినైనపుడు..

తుమ్మెదయి వాలు తక్షణం..!
వాడనీయక ఏ క్షణ కుసుమం !!

ఆనందం..

రచన: బి.రాజ్యలక్ష్మి

 

ప్రతి మనిషి లో  మరో వ్యక్తిత్వం తప్పనిసరి !అంతర్లీన  ఆలోచనలు  భావాలూ  మెరుగుపడిన  స్మృతులు  అసలుమనిషి జాడలు  మనకు తెలియకుండానే  తెలుపుతాం! ఒకరోజు  ఆలా  కళ్ళుమూసుకుని  ఆలోచనలలోనికి  నన్ను  నేను  తొంగి  చూసుకున్నాను !కలం  నన్ను  పలుకరించింది ! గళం  పలుకమన్నది !కానీ  మనసుమాత్రం  మరోలోకం లో

మధుర మురళిని  ముద్దాడింది !నల్లనయ్య  మోహన  వంశి   అలలతేరుపై నాముందు  వాలింది ! నిజం !సాగరతీరం ,

సంధ్యాసమయం  పున్నమి రేయి  జాలువారే  వెన్నెల  జలతరింగుణుల మధుర  డోలికలు !

ప్రకృతిని  మించిన  సౌందర్యమున్నదా ?

పట్టణజీవితాలలో  మనం  సున్నితత్వాన్ని  పోగొట్టుకుంటున్నామేమో  కదా !

వానతుంపర్లలో  లేలేత  గడ్డిపరకల తళతళలాడే  నీటిబిందువుల  మధ్యలో  చిన్ని  చిన్ని  పక్షుల  వయ్యారాలు  !

విరుల వనిలో గులాబీరెక్కలపై  మంచుబిందువులు  మల్లెల   మందస్మిత  దరహాసాలు  బాలభానుని  బంగారు  కిరణాలు!

ఇంతకన్నా జీవితానికి  ఇంకేం  కావాలి !తెలియని భావావేశం  కనుల  కొలనులో  చుక్కై  పెదాలను తడిమింది !

                                         అందెల రవళుల పదమంజీరములు

                                        సరిగమల  సవ్వడి  సొగసుల  తెలుప

                                         కలువ కనుల  కాటుకరేకలు కరగని

                                         కమనీయ  కలలను కన్నుల  తెలుప

                                          చిలిపినవ్వుల  చిన్నారిపెదవులు

                                          సిరిమల్లెల సొగసులు  విరబూయ

                                          పయనమాయె  నా మానస  మయూరి

                                         పురివిప్పిన  శిఖిపింఛ  మౌళికై మిత్రమా !

🌷 *మొగ్గలు*🌷

రచన:- డాక్టర్ భీంపల్లి శ్రీకాంత్
ఆలోచనలకు భావాలతో అంకురార్పణ చేస్తేనే కానీ
అక్షరాలు రసగంగకవితాప్రవాహాలై పరుగెడుతాయి
ఆలోచనలు మేధస్సుకు పూచిన పువ్వులు
ఉదయాలు సుప్రభాతగానాలను వినిపిస్తేనే కానీ
మట్టిమనుషులు వేకువను ముద్దాడే వెలుగవుతారు
ఉదయాలు కోడికూతల రాగాలకు ప్రతీకలు
కెరటాలు అలజడులతో పోరుసల్పితేనే కానీ
సాగరం గంభీరమైన తన అస్తిత్వాన్ని చాటుకోదు
కెరటాలు ఆటుపోట్లను భరించే నిర్ణిద్రగానాలు
కిరణాలు వెలుగుబాణాలను సంధింపజేస్తేనే కానీ
తిమిరం ఎప్పటికైనా ఓటమి అంచున నిలబడాల్సిందే
కిరణాలు అజ్ఞానాంధకారాన్ని తొలగించే దివిటీలు
మనిషి చీకటి బాధలను అనుభవిస్తేనే కానీ
వెలుగుతీపి రుచులను సదా ఆస్వాదించలేడు
జీవితమంటే చీకటివెలుగుల సంగమక్షేత్రం

ఇకనైనా మేల్కో

రచన: శ్రీనివాస్ సూఫీ

 
మెదడు పొట్లం విప్పి
నాలుగు పదాలు వాక్యాలకోసం
అకస్మాత్తుగా వెతుక్కుంటే అలానే ఉంటుంది…

స్పష్టత కరవైతే అంతే…
గోదారిలో మునిగి
కావేరిలో తేలి యమున గట్టుకు కొట్టుకు పోవటం…..

అవగాహన గాలమో, వలో లేకపోతే
ఎవరికైనా మాటలు, భావాల వేట ఎలా సాగుతుంది..
జాలరి ఒంటరిచేతులు విసిరినంత మాత్రాన చేపలు చిక్కటం చూశావా…

నీ ఇంటి ముందో వెనుకో.. ఒకడు
ఆఖరి యాత్రకు ఒట్టికాళ్ళతోనే నడిచాడని తెలిసినపుడు..
అతన్ని సమీక్షించేందుకు నీ దగ్గర అవగాహనేం మిగిలిందని…

రెటీనాపై గతం తెర
హఠాత్తుగా వేళాడ దీసినంత మాత్రాన
తనకు చెందిన ఏ సినిమా ఆడదు..ఏ సన్నివేశమూ కదలదు…

ఇకనైనా మేల్కో
మనిషీ…ఎన్నేళ్ళు నిద్ర పోతావ్..
సామాజిక స్పృహ అంటే…వ్యక్తులు పరిసరాలు స్థల కాలాది వివేచన.

వేపచెట్టు

రచన:  పవన్ కుమార్ కోడం
వసంతకాలపు చిగుళ్లతో
చిరుగాలి పూయిస్తూ
ఉక్కపోతలో ఉపశమన్నాన్ని అందిస్తుంది
లేలేత ఆకులు
నోటిలో నూరి
చేదు కాస్త తియ్యదనంగా మారింది
విచ్చుకున్న వేప పూత
పచ్చడిలో పరిమళించి
ఊగాదికి ఊపిరి పోసింది
విసిరి విసిరి కొడుతున్న ఎండను
కొమ్మల  ఆకుల చేతులు అడ్డుపెట్టి
నీడను పరిచి
నిప్పులకుంపటికి ఆహుతవుతుంది
దుఃఖాన్ని దిగమింగుకుని
దారిద్య్రాన్ని దాచుకుని
దోపిడీకి తావులేకుండా
ఆకురాలు కాలాన్ని అధిగమించి
పేటెంట్ హక్కుతో విదేశాలకు పయనించి
శ్రమనంతా  ఔషదాల తయారీకి ధారపోస్తూ
ప్రాణవాయువు అందించే దాతగా
పదికాలాలపాటు నిలిచి వెలుగుతూనే ఉంటుంది

మనం ఇలా ఉంటామెందుకు?

రచన: వసంతకుమారి
పొద్దున్న లేస్తూనే దేముణ్ణి పూజిస్తాం-ఇంట్లో ఇల్లాలిపై మాత్రం కసుర్లు.
శివుడు తనలో అర్ధ భాగమిచ్చాడని తలుస్తూ- నీకేమీ తెలీదని భార్యని దెప్పి పొడుస్తూ.
పుస్తకాన్ని సరస్వతీ అని నమస్కరిస్తుంటాం- ప్రతీదానికీ పేపర్ చెత్త కోసం వాడతాం.
అగరబత్తి డబ్బా పైన ఉండే దేముని బొమ్మనీ దాస్తాం-ప్రతీ అబద్దానికీ దేముడిపై ఒట్టేస్తూ.
లక్ష్మీ దేవిని పూజిస్తూ-లక్ష్మీ బాంబుని పెల్చేస్తూ దీపావళి.
ప్రతీ రోజూ గుడి కెళ్లాలని ప్రయత్నిస్తాం-వెళ్ళినా వరసలోనిలబడకుండా ముందుకు తోసుకెళ్ళిపోతూ.
ప్రసాదం కళ్ళకద్దుకుని తింటాం-చేతిని గుడి గోడలకి రాసేస్తూ…(మనం శుభ్రంగా ఉండాలి కదా!!)
అందర్లో దేముణ్ణి చూడమన్నాడని తెలుసు-కానీ మన స్వార్ధం మాత్రం మనదే!!
మన సుఖం,మన సంతోషం మన భావోద్వేగాలూ మనకి ముఖ్యం.
మన ఈర్ష్యా అసూయాలని సరి అయినవే అని చూపడానికి -మనం ఎంతైనా వాదిస్తాం.
చేసింది ఎంత తప్పైనా సమర్ధించుకోడానికీ మన తెలివితేటల్ని వాడతాం.
కానీ మనకి తెలిసిన జ్ఞానాన్ని మన అభ్యున్నతికి వాడే అవకాశం తీసుకోము.
ఉన్న ఒక్క జన్మని పరోపకారానికీ వాడి,సక్రమంగా ఉపయోగించడానికే 84కోట్ల జీవరాశులలో ఉత్కృష్టమైన ఈ జన్మని వృధా చేసుకోవద్దు.

*మొగ్గలు*

 

రచన:   – డాక్టర్ భీంపల్లి శ్రీకాంత్

 

చీకటిలోకి ప్రయాణం చేస్తూనే ఉంటాను

వెలుగుచుక్కలను వెతికివెతికి ముద్దాడాలని

కిరణాలు వెలుతురు చినుకులు

 

దుఃఖాలను దిగమింగుతూనే బతుకుతుంటాను

జీవనసమరంలో ఆటుపోట్లు సహజాతిసహజమని

సుఖదుఃఖాలు జీవితంలో ఆలుమొగులు

 

కష్టాలతోనే జీవననౌకను నడుపుతుంటాను

ఆనందాల తీరాన్ని సునాయాసంగా చేరాలని

ఆనందాలు కౌగిట్లో వాలే పక్షులు

 

పూలను చూసి గర్వంగా మురిసిపోతుంటాను

స్వేచ్ఛగా నవ్వుతూ పరిమళాన్ని పంచుతాయని

పూలు మనసుకు హాయినిచ్చే మలయమారుతాలు

 

తొలకరి చినుకులకు జోలె పడుతుంటాను

పంటలన్నీ పసిడిరాశులుగా పండిపోవాలని

అన్నదాతకపుడే ఆనందాల హరివిల్లు

 

 

 

 

 

*అమ్మేస్తావా అమ్మా*

 

రచన: అభిరామ్

 

 

అయ్య పనికెళ్ళగానే

నీవు కూలికి కదలగానే

ఇంట్లో ఉన్న అంట్లు తోమి

ఊరి చివర నుంచి కట్లు మోసి

మైళ్ళదూరం నడిచి నీళ్ళు తేచ్చిన నేను

నీకు బరువయ్యానా అమ్మ

అయ్యచేసిన అరువుకు నన్ను అమ్మేస్తావా అమ్మా

 

చదువుల పలక పట్టకుండా

చేలోని సెలికపట్టి

అయ్య వెంట తిరుగుతూ

సాళ్ళు నీళ్ళతో తడిపి

నేను కూడ తడిచిపోయి

పగి‌లిన ప్రత్తిలా నవ్విన నేను

నీకు బరువయ్యానా అమ్మ

అయ్యచేసిన అరువుకు నన్ను అమ్మేస్తావా అమ్మా

 

బువ్వ తినేటి గట్టుపై

పెరుగన్నపు ముద్దలాంటి నా పిల్లకు

పదేళ్లు నిండలేదంటూ

అందరికి చెప్పింది నువ్వే కదమ్మా

పదేళ్ళైన నిండని నన్ను

తాగి తాగి ప్రక్కూరి అక్కను

చంపేసిన సుబ్బయ్యకు

ఇచ్చేటంత భారమైయ్యానా నేను

నీకు బరువైయ్యానా అమ్మ

అయ్యచేసిన అరువుకు నన్ను అమ్మేస్తావా అమ్మా

 

ప్రక్కింటి అక్కలాగా

ఎదిరింటి అన్నకు

పేపరు నేనివ్వలేదు కదమ్మా

ఆ వీధి సుబ్బిలా మన వీధి రంగడితో

రాత్రిళ్ళు తిరగలేదు కదమ్మా

పెళ్ళయ్యాకా ఎట్టుండాలో తెలియని నేను

నీకు బరువైయ్యానా అమ్మ

అయ్యచేసిన అరువుకు నన్ను అమ్మేస్తావా అమ్మా

 

 

 

 

 

|| కవితా! ఓ కవితా! ||

 

రచన: కొసరాజు కృష్ణప్రసాద్

 

కవితా! ఓ కవితా!

నా మదిలో మెదలినపుడు,

మస్తిష్కపు నాడులలో

మోసితి నిను తొలిసారిగ

తల్లియు తండ్రియు నేనై.

ఎన్నెన్నో ఊహాలతో,

మరియెన్నో కలలతోటి,

పులకించితి నీ తలపుతొ

ఏ రూపున ఉంటావోనని.

 

కలం నుంచి జాలువాఱి

వెలువడగా నిన్నుఁజూచి,

సుఖప్రసవమై నిన్నుఁగన్న

ఆనందపు అనుభూతితొ,

మురిసి మురిసి ముద్దాడిన

మధుర క్షణం అతిమధురం.

 

అక్షరాలే పువ్వులుగా

ఏరి ఏరి కూరుస్తూ,

నీ భావానికి మెరుగులద్ది

తీర్చిదిద్ది సంతసించ,

మురిపెంలో పాలుగోరి

నా చుట్టూ చేరి చేరి,

నీ తోబుట్టులు పడ్డ తపన

నా కనుసన్నలు దాటలేదు.

 

దిన దినముగ పెరుగుచు

నువు ప్రచురితమై వెలువడగా,

పట్టమును పొందితివని మురిసితి

నే మరల మరల.

జనులందరు నిన్నుఁజూచి

కొనియాడుతు ఉంటుంటే,

జననీజనకులు నేనై

పొంగిపోతి గర్వముగా,

కవితా! ఓ కవితా!

 

|| కొసరాజు కృష్ణప్రసాద్ ||

ఒక ప్రాతః వేళ

రచన: రామా చంద్రమౌళి

ఒక సీతాకోక చిలుక వచ్చి భుజంపై వాలినట్టనిపించి
చటుక్కున మెలకువ వస్తుంది
నిజానికి ప్రతిరాత్రీ నిద్రపోవడం ఎంత చిత్రమో
మర్నాడు మనిషి మేల్కొనడం అంతకన్నా విచిత్రం
జీవించీ జీవించీ అలసి రాతిశరీరాలతో
తిరిగొచ్చిన తర్వాత
ఏమి కనిపిస్తాయి .. అన్నీ ఖండిత స్వప్నాలు .. రక్త రేకులు తప్పితే
ఎవరో తరుముతున్నట్టు
ఎవరో ప్రశ్నిస్తున్నట్టు
ఎవరో లోపల నిలబడి గునపంతో తవ్వుతున్నట్టనిపిస్తున్నపుడు
కళ్ళుమూసుకుని మాంసవిగ్రహమై నిద్ర మోసుకొచ్చే రాత్రికోసం నిరీక్షణ
తనకోసం తను బతకడం మరిచిపోయి
ఎవరికోసమో జీవించడం.. నిజంగా మోకాలిపై సలిపే పుండే –
నగరాలు ఏ అర్థ రాత్రో రెక్కలను ముడుచుకుంటున్నపుడు
ఎక్కడివాళ్ళక్కడ కలుగుల్లో ఎలుకలు
ఖాళీ రోడ్లపై
‘ పహరా హుషార్ ‘ కంకకట్టె టక్ టక్ .. పోలీస్ చప్పుళ్ళు
నిజానికి ప్రతి అర్థ రాత్రీ ఒక కాలుతున్న కాష్ఠమే
ఎవరికి వారు శరీరాలను కోల్పోయి
ఒడ్డున తలుగుతో కట్టేసిన చీకిపోయిన పాత పడవలు
అంతా అలల చప్పుడే.. నిర్విరామంగా
* * *
ఉదయం నాలుగున్నరవుతుందా
ఒక ‘ నో హావ్స్ ‘ ప్రపంచం మేల్కొంటుంది
నెత్తులపై గంపలను బోర్లించుకుని
కొందరు స్త్రీలు నడిచొస్తూంటారు రోడ్లపై
ఎర్రని రేడియం మెరుపుల దుస్తులతో
మరి కొందరు స్త్రీలు దేవదూతల్లా రోడ్లూడుస్తుంటారు
రోడ్ల ప్రక్కన స్టవ్ ను వెలిగిస్తున్న చీమిడి ముక్కు నిక్కర్లు
‘ చాయ్ చాయ్ ‘ అని అరుస్తూంటే
ఆగి ఉన్న ఆటోల ఆగని చప్పుళ్ళు
ఆర్టీసీ తో యుద్ధం చేస్తూంటాయి
పేపర్ బాయ్స్ దినపత్రికల కట్టలను సైకిళ్ళపై సర్దుకుంటూ
ప్రతి ఒక్కడూ ఇక ఎగురబోయే పావురమే
ఒక గంట క్రితమే నిద్రకుపక్రమించిన బార్ ముందు
చెత్తకుండీ దగ్గర సగం మిగిలిని బిర్యానీ పొట్లాలు
కుక్కలూ, మనుషుల కొట్లాటలో మట్టిపాలౌతూంటే
రాత్రంతా నలిగిపోయిన ‘ కాంట్రాక్ట్ సెక్స్ ‘
ఇక జాకెట్టు హుక్స్ ను సర్దుకుంటూంటుంది
ప్రతి ప్రాతః కాల ఉదయం
రోడ్లన్నీ వీళ్ళతోనే
కూలీలు, లేబర్, కూరగాయల మనుషులు, పాలవాళ్ళు
పేపర్ బోయ్స్, ఆటోలు, అడుక్కునేవాళ్ళు, అన్నీ అమ్ముకునే వాళ్ళు
అప్పుడే నిద్రలేస్తున్న వీధి కుక్కలు –
* * *
సరిగ్గా అదే సమయానికి
పోర్టర్ రాజయ్య బిడ్డ పదవ తరగతి లక్ష్మి
ఉరికి ఉరికి క్రీడా శిక్షణా శిబిరానికొస్తుంది మొసపోస్తూ
ఎప్పటికైనా ఒలంపిక్ పతక సాధనే లక్ష్యంగా.. ఎక్కుపెట్టిన బాణమై
గురిపెట్టిన అమ్ము కసుక్కున లక్ష్యం గుండెలోకి దిగుతుందికదా నిశ్శబ్ద ధ్వనితో
అప్పుడామె గ్రహిస్తుంది
గాయమైన ప్రతిసారీ రక్తం రాదని –