ఆడంబరపు కోరికలు….

రచన : శ్రీకాంత గుమ్ములూరి.

చక్కటి ఎర్రటి కలువలు
బురద కొలనులో విరగబూచి
పథికుల మనసును దోచిన రీతి
ఊహలపై అల్లుకుని
ఇచ్చకాల మాటలతో
నా మనసును ఆవరించి
సరస సల్లాపాలాడే
ఆడంబరపు కోరికలారా
వదలి పోరెందుకని ?

ఉన్నత శిఖరాలను చేరాలని
ఒంటరి లోకాలలో ఏకాకిగ
పేరు ప్రతిష్టల వలయాలలో
అంతరాత్మను కోల్పోయి
భంగపడ్డ ఆశయాలు
పదే పదే వెక్కిరించి
అటూ ఇటూ కాకుండా
తట్టని ఆలోచనలను పెంచిన
ఆడంబరపు కోరికలారా
వదలి పోరెందుకని ?

ఆశ పెట్టి కించపరచి
మెరుపు తీగల వోలె
వెలుగు చూపి, చీకట్లను
చిమ్మి, అద్భుత లోకాలంటూ
బుద్బద ప్రాయములైన
ఆశయములే తీరని
అసంతృప్తి లోకాలకు చేర్చిన
ఆడంబరపు కోరికలారా
వదలి పోరెందుకని ?

ఆడంబరపు ఆలోచనలారా!
అంతరాత్మను వంచకండి
కోరికలను ఎంచి, పెంచి
అధోలోకాలను చూపకండి
వదలి పోండి… వదలి పోండి
వెలుగు లోగిళ్ళలోకి
ఆచరణాత్మక ఊహల
సత్యలోకాల పరిధి లోనికి !!!

బొటన వేళ్లు

రచన: ఈతకోట సుబ్బారావు

దేశం నిండా
ఈ బొటన వేళ్ళ పంట
తగ్గనంత వరకు ఇంతే.

ఓటు వేసే రాచ కార్యం నుండీ
నోటు పై సంతకం వరకు
బొటన వేళ్లు పండుతున్నాయి.

విత్తిన చేతుల నుండి
వేలాడే శవాల వరకు
అన్నీ బొటన వేళ్లే కదా.

ఓ రైతు నడిగాను
చదువుకోరాదా అని
జవాబు విని నేను చనిపోయారు
చదువుకున్న వాళ్లేగా
మమ్మల్ని మోసం చేస్తున్నది
చదువుకొని మేం
మోసం చేయలేం బాబూ.

గుండె గొంతుకు…

రచన: కృష్ణ అశోక్

 

గొంతు మింగుడు పడటంలేదు..
నోటిదాకా చేరని ఓ అన్నం ముద్ద
పిడికిలిలోనే ఉండిపోయి
మెల్లగా ఎండిపోతుంది..

ఎండిపోతున్న ఒక్కో మెతుకు
తనలోని తడి ఉనికిని కోల్పోయి
పిడికిలిని వీడి ఆకాశంలోకి
ఆవిరై రాలిపోతుంది..

కొన్ని ఇమడలేని మెతుకులు కూడా
ఒకటొకటి గాలి చాలకో ఊపిరాడకో
వాంతి అయిపోయినట్టు
పిడికిలి దాటి జారిపోతున్నాయి…

గొంతు ఇంకా గింజుకుంటూనే ఉంది
మింగుడుపడే మార్గంకోసము..
గరగరా శబ్దం చేస్తూ
కిందమీద పడుతూనేవుంది…

పిడికిలి ముద్దనుండి రాలిపోగా మిగిలిన మరికొన్ని సున్నిత మెతుకులు
అమాయకంగా ఎదురుచూస్తున్నాయి
గొంతు గుహలో సేద తీరేందుకు…

గట్టిగా సకిలించినట్టు
గొంతు సవరించాను
మింగడానికి మార్గం
సుగమం అయినట్టుంది…

ముద్ద నోటివద్దకు చేరింది
కానీ మిగిలిన మెతుకులు ఒకటో రెండో..
చాలు ఈ జీవితం నిలవడానికి
సార్ధకత చేకూరడానికి.. ఇవి చాలు..!!

క్షణికానందం….

రచన:శ్రీకాంత  గుమ్ములూరి.

 

మిట్ట మధ్యాహ్నం దారి తప్పిన రోడ్డులో
నడినెత్తిన మండుతున్న ఎండలో
నడుస్తున్నా  తీరు తెన్ను లెరుగని దిశలో
చుట్టూ కాంక్రీట్ జంగిల్
పచ్చదనం కరువైన బాట
సిమెంట్ మయమైన చోట
రెండు గోడల ఇరుకులో
నన్నే చూడమని పిలిచింది
కన్నులని ఆకట్టుకుంది
వేలెడైనా లేదు కానీ
నిటారుగా నిలిచింది!
ఒంటరి దాన్నే కానీ
నాకూ ఒక గుర్తింపు కావాలంది!
నేనందుకు తగనా అని నిలదీసింది!
తలెత్తి చూస్తే మేడమీద అందంగా,
దూరంగా, బాల్కనీలో వరుసగా పేర్చబడిన
కుండీల్లో విరబూసిన పూలు నిండుగా, ఎర్రగా!
పోల్చకు నన్ను వాటితో
అందరికీ అవకాశం దొరికే దెలా?
పెట్టి పుట్టిన వాళ్ళకే దొరుకును అలా
అందుకే నే చేసిన ప్రయత్నం ఇలా
జీవితం పై తీరని ఆశ నాది
సాధించగలనన్న ఆకాంక్ష నాది
ఒడుదుడుకుల కోర్వగల నైజం నాది
ప్రయత్నం ఫలించి తీరగలదను నమ్మకం నాది
క్షణిక జీవనంలో అల్పానందం
పంచి ఇవ్వగల ప్రయత్నం నాది!!!

*******

ఆయుధం

రచన: రోహిణి వంజరి

 

“ఎక్కడమ్మా నీకు రక్షణ

ఓం నిర్బయా,అభయా, ఆయోషా,ఆసిఫా…

నువ్వేవరైతే  ఏమి ఈ భువిలో

అమ్మ గర్భంలో నువ్వు

రూపుదిద్దుకోక ముందే

ఆడపిల్లవని గర్భంలోనే

నిన్ను చిదిమేసే కసాయి

తల్లిదండ్రులున్నారు ఈ లోకంలో

జాగ్రత్త తల్లి జాగ్రత్త…

నువ్వు పుట్టాక ఎదిగీ

ఎదగని నీ చిరుదేహాన్ని

మందంతో కాటేసే కామాంధులు

ఉన్నారు ఈ లోకంలో

జాగ్రత్త తల్లీ జాగ్రత్త…

కులాంధత్వం,మతమౌఢ్యం,

కక్షలు, కార్పణ్యాలు,

అన్నీంటీకీ ప్రతీకారం తీర్చుకోవడానికి నీ దేహాన్నే

వేదిక చేసుకునే మానవ

మృగాలున్నాయి ఈ లోకంలో

జాగ్రత్త తల్లీ జాగ్రత్త…

అమ్మ ఒడిలో,చదువుల బడిలో, ఆఖరికి

దేవుడి గుడిలో కూడా

నీకు లేదమ్మా రక్ష….

దుష్టశిక్షణ, శిష్టరక్షణ

రక్షించాల్సిన దేవుని ముందే

నీపై జరిగే మృగ దాడులకు

చలించని ఆ దేవుడు

రాతిబొమ్మే అని తేలిపోయాక

ఇంకెక్కడ తల్లీ నీకు రక్షణ…

ఇకపై తల్లి పేగునించీ నీ

బొడ్డు తాడుకు చేరాల్సింది

ఆహారం కాదు, అంతకంటే

ముందే చేరాలి నీలో

ఆత్మవిశ్వాసం, అన్యాయాన్ని

ఎదుర్కునే శౌర్యం…

ఆదినుండి పోరాటమే

కావాలి నీ ఆయుధం.”

 

నా స్వామి పిలుపు వినిపిస్తుంది…

రచన, చిత్రం : కృష్ణ అశోక్


అరుణోదయ రాగాలు
రక్తి కడుతున్న వేళ
హృదికర్ణపు శృతిగీతం
పరిపూర్ణం కాక మునుపే….

చల్లని మండుటెండల్లో
భావుకతపు తరువుల నీడన
గుండె వాయువంతా
ఆక్సిజన్ ఆశలతో నిండకనే….

వెన్నెల కురిసే రాత్రుళ్ళు
ప్రియ తారలు వెదజల్లే
వెలుగు ధారల పరితాహాపు
మోహ దాహం తీరకనే….

కాన్వాస్ రంగుల చిత్రాలు
దేహం ప్రాణం దాటి
నా ఆత్మాణువులుగా
సంపూర్ణ పరిణామం పొందక మునుపే…

కొద్దికాలం ఇంకొద్దికాలం
గడువు పొడిగించు స్వామీ
నీ విశ్వజనీయ ప్రేమ బాహువుల్లో
ప్రాణార్పణచేసి లీనమయ్యేందుకు…

దుఃఖమనే అనాది భాషలో..!

రచన: పల్లిపట్టు నాగరాజు

 
ఖాళీతనంతో
మనసు కలవరపడుతున్నప్పుడు…
గుండె సడి
నాది నాకే వినిపిస్తున్న ఏకాకితనాన్ని
నేను మోయలేని తండ్రీ….!

జనారణ్యంలో
ఏ ముఖమూ నాకు కనిపించడంలేదు…
ఏ వెచ్చని చేయీ నా చేతిలో సంతకం చేయలేదు….
ఏ చూపుల తీగా స్వాగతాన్ని పరిమళించలేదు…

తమకు తామే అంతస్తులల్లో
ఆర్థిక సొరంగాల్లో
ఖననం చేసుకుంటున్న ఈ రోజులు
రోజాలుగా ఎప్పుడు పూస్తాయో…!
ఏ ఎదపైనైనా వాలే పిట్టలెప్పుడవుతాయో…!!

తండ్రీ…
నన్ను
విసిరేస్తావా ఆ సముద్రాల పైన
నన్ను
విసిరేస్తావా ఆ మంచుకొండలుపైన
ఆ అగ్నిపర్వతాల పైనా…
పిట్టలు, పురుగులు, జంతువులు
పశుత్వం మరిచి ప్రేమను పాడుకుంటున్న
పచ్చని అరణ్యాలకు నన్ను నడిపిస్తావా…!

తండ్రీ…
దిగుల్ని మోయలేకున్నాను..
దుఃఖాన్ని పాడలేకున్నాను…
శతాబ్దాలుగా పిడికెడు ప్రేమకై ప్రాకులాడుతున్నాను..
ఆలింగనాలమధ్య
అగాధాలులేని శాంతి వనాల్ని కలగంటూ…
గాయపడ్డ సిరియాను చూసాను
తెగిపడ్డ రోహింగ్యా దేహాన్ని చూసాను…
వేల వేల దుక్కనదుల ఒడ్డున
ఎన్ని కనుగుడ్లయి నేను కారుతున్నానో…

ఎవరు బాకులు విసురుతున్నారో
ఎవరు తేనె పూసినమాటల్లో
కత్తులు నాల్కల్ని నూరుతున్నారో..
గమనిస్తూనే వున్నా తండ్రీ….

ఎందుకో తండ్రి
మట్టి ఎక్కడ పొక్కిపోయినా కుమిలిపోతుంటాను..
మట్టి ఎక్కడ చీలిపోయినా విలపిస్తుంటాను..
నా అనాది దుఃఖభాషలో అవిసిపోతుంటాను…

ఎవరొస్తారు ఇపుడు
ఏడ్పులు వినడానికి వేదనలు వినడానికి?
జీవన పరిమళాల తోటల్ని
మైదానంలోకి  అడుగుపెట్టినప్పుడే వదిలేసామేమో

ఎవరొస్తారిపుడు
సుడిగుండాల నా గుండెలోకి
ఎవరొస్తారిపుడు..
నా తలవాల్చి సేద తీరే వొడిమందిరమై…
ఏ గాజుపెంకులు లేని గుండెపాటలై..
ఏ ముళ్ళకంపలులేని ప్రేమగొంతులై..

సమస్తానికి తల్లి యైన నా తండ్రి…
నువ్వు మళ్ళీ ప్రసవించు…
కొత్త సముద్రాలను అరణ్యాలను
కొత్త పర్వతాలను నీకు ఏ కళంకంతేని నన్నూ..!

లోపల పరుచుకుంటున్న
ఈ ఏడారుల్లో ఎన్నాళ్లు నడవాలితండ్రి…
ఓ ప్రేమ మూర్తి నన్ను నడిపించవా…
నువ్వు పూస్తున్న దారిలో
నవ్వులు కురుస్తున్న పెదాల మీద…
కడగళ్లు లేని తడికళ్ల వాకిళ్ళలో….

ఈ దిగులు మేఘాల ఆకాశం కింద.
భయం భయంగా  బాధ బాధగా
హృదయాలులేని
కోటికోటి శిరస్సుల ,
కనుపాపాల, చేతుల, పాదాల సమూహాల
నా లోపలికి తొంగి చూడని ఋతువుల్ని
నేను ఓర్వలేకున్నా తండ్రీ…

ఏ ఉదయమైనా నా ప్రేమ మందిరంలో
ఒక ప్రణయ రాగం వినిపించేలా…
నన్ను నీ చేతులారా స్వాగతించి దీవించు తండ్రి….
ప్రేమే అంతిమంకదా తండ్రి…
నా చుట్టూ ప్రేమ తోటలై నువ్వు పూయవా తండ్రి…

(లోపల కమ్ముకుంటున్న ఖాళీలతనం నుంచి..)

 

 

 

 

మది మధనం!

రచన: పద్మజ యలమంచిలి

తనకెందుకీ వేళ ఇంత అలజడి??
మనసంతా మెలితిప్పినంత బాధగా ఉంది..
ఏదో వెలితి,తెలియని అభద్రతాభావం…
అతను చనిపోయాడు..అయితే…నాకెందుకీ బాధ??
అందరూ 11వ రోజని భోజనాలు చేసి ఎవరి దారిన వాళ్ళు వెళ్ళిపోయారు కదా??
ఆఖరుకు అతని తల్లి కట్టుకున్న భార్య, పిల్లలు, అందరూ బానే ఎవరి పనులు వాళ్ళు చేసుకుంటున్నారు??
తనేమిటిలా…ఈ ముప్పై సంవత్సరాల్లో ఒక్కసారైనా అతనితో మాట్లాడింది లేదు..చూసిందీ లేదు…మరెOదుకిలా??
దుఃఖం ఎగదన్నుకొస్తొOది??
నీకు తెలుసా…విజయమ్మగారి అబ్బాయి..ప్రాణం ఇక్కడే పోవాలని రాసిపెట్టున్నట్టుంది. అమెరికా నుంచి. సెలవులకని ఇండియాకి వచ్చి గుండెపోటుతో పోయాడంట.. ఇంకా నయం అమెరికాలోనే పోతే ఎంత ఖర్చైయ్యేదో..ఇక్కడికి తీసుకురావడానికి??
నిండా 50 ఏళ్లు కూడా లేవు..
చదువుకునేటప్పుడు కాలేజీలో ఎవరో పిల్లని ప్రేమించాడంట..ఆ పిల్ల ఈడిని కాదని ఎవరినో పెళ్ళి చేసుకుని పోయిందట..
అది మొదలు ఈయన గారు..సిగరెట్లు,తాగుడు..పిచ్చోడిలా తిరుగుతుంటే ..పెళ్ళి చేస్తే దారికొస్తాడని
తల్లి, మేనమామలు చక్కని చుక్కని తెచ్చి ఆ తంతు కానిచ్చేసి అమెరికా పంపేశారు..
అయినా మారితేనా…చేసుకున్నందుకు మొక్కుబడి కాపురం ఎలగబెట్టి ఇద్దరి పిల్లలికి తండ్రయ్యాడు కానీ మనసును మార్చుకోలేక,..ఎవరితోనూ కలవక ఎప్పుడూ ఒంటరిగానే తాగుతూ, తిరుగుతూ..ఇదిగో ఆఖరుకి ఇలా పోయాడట..
ఆ విజయమ్మకి అలా జరగాల్సిందేలే..కట్నం కట్నం అని కొడుక్కి బేరాలెట్టి, బేరాలెట్టి ఆఖరుకి వాడి ప్రేమ పెటాకులై రోడ్డున పడ్డాకా..ఏదో ముడెట్టేసి చేతులు దులుపుకుంది..ఎంత పొగరుగా ఉండేది..తీరిపోయింది ఇప్పుడు..పక్కింటి అసూయమ్మ ఆగకుండా వాగుతూనే ఉంది..
ఒక్క క్షణం కూడా ఆ మాటలు వినాలనిపించక లోపలికి వచ్చేసింది తను..
నిజమా..అతని ప్రేమలో అంత గాఢత ఉందా?? జీవితంలో ఒక్కసారైనా ప్రేమలో పడని వారికి ఈ విషయం అసలు అర్ధమైయ్యే అవకాశమే లేదు..
ప్రేమలో అసూయ ఉంటుంది..కానీ ప్రేమించేవారిని నాశనం చేసేదిగా ఉండదు..
తనది చేసుకోవాలనే తపన ఉంటుంది కానీ తనకు దక్కనిది వేరెవ్వరికీ దక్కకూడదనే మూర్ఖత్వం ఉండదు..అటువంటి ప్రేమకు సాక్ష్యం సూర్యం !
నా పెళ్ళైన కొద్దిరోజులకు ఇక్కడ ఉంటే నిన్ను మర్చిపోలేను..దూరంగా పోతున్నాను అని చెప్పి వెళ్ళాడు..దూరం అంటే ఇంత దూరమా??
ఎక్కడో అక్కడ సుఖంగా ఉండొచ్చుగా..ఇలా ఎలా పోయావ్..మనస్సు మూగగా రోదిస్తోంది..
తను సరిగ్గా అర్ధం చేసుకోలేదా??
ఎలా చేసుకుంటుందీ. నాన్న లేరు జాగ్రత్తగా ఉండాలనే అభద్రతాభావం ఎవ్వరినీ నమ్మేటట్లు పెరగనివ్వలేదు నన్ను!.
కాలేజీకి కొత్తగా వచ్చిన సూర్య..ఓయ్ నేను నీకు అత్త కొడుకును అవుతాను తెలుసా..అంటూ కవ్వింపు మాటలతో, ఓర ఓర చూపులతో గుండెకు కొత్త లయ పుట్టించినా, అతని మీద మనసులో ప్రేమ ఉన్నా ఏ రోజు బయట పడనీయలేదు .
ఆస్తులున్నాయి, చదువు, వ్యాపారం ఉందని మోసపోయి పెద్దలు చేసిన పెళ్ళిని కిక్కురు మనకుండా ఆమోదించి, ఆర్ధికభారం నెత్తిన వేసుకుని కుటుంబాన్ని పోషించాల్సి వచ్చినా ఏమాత్రం చలించలేని ధైర్యాన్నిచ్చింది గుండెల్లో ఉన్న ఈ ప్రేమకాదూ…
నాకు నువ్వు వద్దు చచ్చిపో అంటే చావడానికి సైతం ధైర్యం ఇచ్చింది ఈ ప్రేమ కాదూ…
చచ్చి ఏమి సాధిస్తావ్, బ్రతికి నువ్వేంటో నిరూపించు అని ధైర్యాన్ని నింపింది ఈ ప్రేమ కాదూ…
ప్రేమంటే దూరంగా ఉండి కూడా దగ్గరగా ఉన్నట్లు అనిపించాలి అని ఈ మనస్సుకు తెలిసింది నీవల్ల కాదూ..
ఇన్నిరోజులూ ఒక శక్తి నన్ను నడిపించింది..
అది కనపడలేదు..వినపడలేదు..
అంతరంగాన్ని సృజిస్తూ,ఆశలేవో కల్పిస్తూ..
అనంత ధైర్యాన్నిస్తూ ఉండేది..
తను సరిగ్గా గమనించలేదు కానీ అది నన్ను ప్రేమించే ఒకరు ఎక్కడో నాకోసం ఉన్నారనే ధీమా…
టీవీలల్లో, సినిమాలల్లో ఇలాంటి ప్రేమకథలు చూసి అయ్యో అని కళ్ళనీళ్ళు పెట్టే జనం తమ ఇంటిలో ఇలాంటి ప్రేమకథ ఉందని తెలిస్తే ఎలాంటి నిందలు వేస్తారో మనకు తెలియదూ…
అందుకే నేస్తం…నువ్వెవరో నాకు తెలియదు
ఎవ్వరికీ చెప్పను కూడా…
మరి మదికార్చే కన్నీరుని ఎలా ఆపగలను..
ఇదిగో ఇలా అక్షరీకరించి నీకు నివాళుర్పిస్తున్నా…
సెలవు నేస్తం!.
.

స్పర్శ

రచన: రోహిణి వంజరి

చంటి బిడ్డకే తెలుసు అమ్మ
పొత్తిళ్ళలోని వెచ్చదనపు స్పర్శ……
ఎడారిలో ఎండమావికే తెలుసు, ఎప్పుడో ఏనాటికో
నింగి నుండి జారి పడే
వాననీటి స్పర్శ…….
యుద్ధవీరునికే తెలుసు
విజయం వరించినపుడు
భుజం తట్టి అభినందించే
అనుంగుల చేతి స్పర్శ…….
నిరాశ నిండిన మనసుకే తెలుసు, జీవితంలో ఏది
సాధించలేని ఓటమి స్పర్శ…….
ఓటమికే తెలుసు, ఓడిపోయినా వీడిపోక
వెన్నుతట్టి ధైర్యం చెప్పే
మిత్రుని ప్రోత్సాహపు స్పర్శ……….
రాఖీ కట్టే సోదరికే తెలుసు
సోదరుని కరచాలనపు
ఆత్మీయ స్పర్శ……..
కానీ
ప్రతి అతివకూ తెలుసు
బాహ్య,అంతర్గతాన
కామాన్ని నింపుకుని
దుర్మార్గపు దాడికి పాల్పడాలనుకునే
మదపిశాచుల నిక్రృష్టపు
కరస్పర్శ………..‌.‌

అడగాలి

రచన: పారనంది శాంతకుమారి.

తల్లితండ్రులను విశాల హృదయం అడగాలి
తోబుట్టువులని తీరని బంధం అడగాలి
పిల్లలను నవ్వులు అడగాలి
పెద్దలను దీవనలు ఆడగాలి
ప్రేయసిని మాయని అనుభూతి అడగాలి
స్నేహితుడిని అండ అడగాలి
భార్యని బాంధవ్యం అడగాలి
కనులను కలలు అడగాలి
కౌగిలిని వెచ్చదనం అడగాలి
తనువును సుఖం అడగాలి
మనసును శాంతి అడగాలి
బుద్ధిని మౌనం అడగాలి
రాత్రిని నిదుర అడగాలి
కోరికను తీరమని అడగాలి
ఏకాంతాన్ని ఏకాగ్రత అడగాలి
జ్ఞానాన్ని అనుభవజ్ఞానం అడగాలి
రక్తిని విరక్తి అడగాలి
దైవాన్ని జ్ఞానం అడగాలి
జీవితాన్ని మోక్షం అడగాలి