రెండో జీవితం 4

రచన: అంగులూరి అంజనీదేవి

ఆమె దృష్టిలో ప్రేమ కామం కాదు. ఇంకేదో…! మరి పురుషునిలో తండ్రి అంశ వుండదు. ప్రేమ అంటే కామమే… ఎవరైనా మనిషి చనిపోతే ఏడుస్తారు. కానీ తాగుబోతుల భార్యలు నిత్యం ఏడుస్తూనే వుంటారు.
వంటగదిలో వున్న శకుంతల – భర్త పిల్లల్ని తిట్లే తిట్లు వినలేక, దేవుడు ఈ చెవులను ఎందుకు ఇచ్చాడా అని బాధపడ్తోంది.
తిట్లు ఆగిపోయాయి.
కుక్కర్‌ విజిల్‌ రెండు సార్లు రాగానే ఆపేసింది.
”మమ్మీ! మమ్మీ!” అంటూ ఆపదలో వున్న దానిలా నిశిత గొంతులోంచి ఆర్తనాదం విన్పించగానే బయటకి పరిగెత్తింది శకుంతల.
ప్రభాకర్‌ కూర్చున్న చోట లేడు. నిశిత దగ్గరకి వెళ్లాడు నిశితను పట్టుకొని నెడుతున్నాడు. ఏం చేస్తున్నాడో అర్థంకాక షాకైంది శకుంతల. క్షణాల్లో తేరుకుని భర్తను చేయి పట్టుకొని ఇవతలకి లాగుతూ…
‘ఏం చేస్తున్నావ్‌ దాన్ని? తాగిన మైకంలో కళ్లు మూసుకుపోయాయా?” అని అరుస్తూ, ఏడుస్తూ ఆయన్ని బలంగా లాగింది.
ఆ విసురుకి నిశితను వదిలి భార్య మీద పడ్డాడు. వాళ్లిద్దరు పెనుగులాడటం మొదలైంది. ఒకరిమీద ఒకరు విరుచుకుపడ్డారు. పై అంతస్థు నుండి విసురుగా కిందవున్న రాళ్ళపై పడటం వల్ల తలలు పగిలి కొద్దిసేపట్లోనే ప్రాణాలు విడిచారు.
అంతా క్షణాల్లో జరిగిపోయింది.
నిశిత అలాగే చూస్తూ, నిస్సహాయంగా అరుస్తోంది. ఆ అరుపులు విని చుట్టుపక్కల వాళ్లొచ్చారు.
ఆ వాతావరణం అరుపులతో, కేకలతో, ఏడుపులతో నిండి – విధిని తలపింపచేస్తోంది.
….కొంతమంది” అయ్యో! అయ్యో! ఇదేం ఘోరం? ఇంతకు ముందేగా ఇద్దర్ని ప్రాణాలతో చూశాం! ఇంతలోనే ఇదేం మాయ? ఇదేం విపరీతం?” అని గుండెలు బాదుకుంటూ నిశిత దగ్గరకి వచ్చారు.
వాళ్లంతా ఒక్కసారిగా అలా రావటంతో… నిశిత కళ్లు, నోరు, ఆవులిస్తున్నట్లు పెట్టి శిలలా అయింది. ఆ షాక్‌లోంచి ఆమెను బయటకు తీసుకురావాలని చూశారు. ఆమె భుజాలు పట్టుకొని కదిలించారు. ఆమె మాట్లాడలేదు. నెమ్మది, నెమ్మదిగా…
కుర్చీలోనే పక్కకి ఒరిగింది.
కంగారుపడి నిశితకూడా చనిపోయిందనుకున్నారు.
ఆత్రంగా ఆమె ముక్కు దగ్గర వేలు పెట్టి చూస్తూ ఒకరు…చేయిపట్టి నాడి చూస్తూ ఒకరు.. గుండెలపై చేయివేసి ఇంకొకరు… చూశారు. శ్వాస ఆడుతుండటంతో బ్రతికే వుందని నిర్ధారణ చేసుకున్నారు.
తర్వాత కార్యక్రమం ఏంటి? ఎలా చెయ్యాలి? అనుకుంటూ.. కొంతమంది కిందవున్న శవాల దగ్గర వున్నారు. వెంటనే శ్యాంవర్ధన్‌ సెల్‌నంబర్‌ తెలుసుకొని – కాల్‌చేసి విషయం చెప్పారు.
నిశిత ముఖంపై నీళ్లు చల్లారు.
ఆమె కళ్లు తెరిచి ఏడుస్తుంటే… అక్కడున్న ప్రతి ఒక్కరు ‘అయ్యో పాపం!’ అంటూ కళ్లు తుడుచుకుంటున్నారు.
*****
మనిషి జీవితం ముగిశాక చివరి గమ్యం శ్మశానం…
శకుంతల, ప్రభాకర్‌ల శవాలను శ్మశానం వైపు తరలిస్తుంటే సంవేద, నిశితల ఏడుపులు, పెడబొబ్బలు, ఆర్తనాదాలు అక్కడున్నవాళ్ల హృదయాలను పిండాయి.
ఒక దృశ్యం రెప్పపాటు కాలంలో చేజారిపోయినట్లు చూస్తుండగానే తల్లిదండ్రులు కనుమరుగై గతంలోకి చేరిపోయారు.
అన్ని కార్యక్రమాలను దగ్గరుండి చేయించి, ఓ బాధ్యత అయిపోయినట్లు భార్యతో ఊరెళ్లిపోవానికి సిద్ధమయ్యాడు శ్యాంవర్ధన్‌.
నిశితవైపు చూసింది సంవేద.
ఎండలు పెరిగి, నీళ్లు ఎండిపోయి, పొలాలు బీటలువారి, పశువులు బక్కచిక్కిపోతే ఒక ఊరు ఎలా తల్లడిల్లి పోతుందో అలా వుంది నిశిత.
ఒంటరిగా మిగిలిపోయిన నిశితను ఏం చేయాలో అర్ధంకావటంలేదు సంవేదకు. పోయినవాళ్లు ఎలాగూ తిరిగిరారు. నిశితకు తను తప్ప ఎవరున్నారు? ఒక అక్కగా నిశిత గురించి తీవ్రంగా ఆలోచిస్తూ…
”నిశితను ఏం చేద్దామండీ?” అంది మెల్లగా సంవేద.
”మీ వాళ్లెవరైనా తీసికెళ్తారేమో అడిగి చూడు వేదా?” అన్నాడు క్యాజువల్‌గా అతను నిశిత గురించి ఏమాత్రం ఆలోచించటం లేదని అర్ధమై ఆమె మనసు చివుక్కుమంది.
”అడిగి చూశాను. వాళ్లెవరు ముందుకు రావటంలేదు కనీసం. సలహా కూడా ఇవ్వటంలేదు.” అంది
”ఎందుకలా? ” అన్నాడు.
”వ్యర్ధం చేయవద్దు, దేబిరించవద్దు అని ఓ సామెత వుంది. కొందరు తమ దగ్గర వున్న డబ్బునిగాని, వనరులనుగాని, ముందూ వెనకా చూడకుండా ఖర్చుచేస్తారు. అలా ఖర్చుపెట్టేటప్పుడు వాటి అవసరాన్ని, విలువను గుర్తించరు. అలాంటి వాళ్లలో మా నాన్న ఒకడు. ఆయన ఇంతకాలం పనిచేసింది ప్రైవేటు కంపెనీలో కాబట్టి అంతో ఇంతో వచ్చిన డబ్బంతా ముందే వాడేసుకున్నాడట.. ఇప్పుడు నిశితను ఎవరూ పట్టించుకోవటంలేదు. మబ్బులు ఎప్పుడు వర్షిస్తూనే వుండవు కదా! నీళ్లను స్టోర్‌ చేసుకోవాలని నాన్నకి తెలియలేదు.” అంది సంవేద నిస్సహాయంగా చూస్తూ….
భార్య అంతగా క్రుంగిపోయి ఎప్పుడూ కన్పించలేదు.
మానవసంబంధాలు ఎంత బలీయమైనవో, అవి మనుషుల్నెంతగా బాధిస్తాయో అర్ధమవుతోంది శ్యాంవర్ధన్‌కి.
కొద్దిదూరంలో వున్న నిశిత దీర్ఘాలోచనలో మునిగి, ఎవరూలేని అనాధలా, ఏకాకిలా ఒంటరిగా చక్రాల కుర్చీలో కూర్చుని వుంది. ఆమెనలా చూస్తుంటే ఎలాంటి వారికైనా హృదయం కరిగేలా వుంది.
భర్త ఏం సమాధానం చెబుతాడా అని ఎదురుచూస్తోంది సంవేద.
సమాధానం లేనివాడిలా తలవంచుకొని, కాలి బొటనవేలితో నేలను కెలుకుతూ ఆలోచిస్తున్నాడు.
”నిశితను చూస్తుంటే ఏడ్వటం తప్ప నాకింకో ఆలోచన రావటంలేదు. అందుకే మీరేం చెబుతారోనని…!” అంది అతని వైపు ఆశగా, ఆత్రుతగా చూస్తూ…
”చెప్పానికి ఏముంది.? ఏదైనా పనిలో వుంచుదామా అంటే మీ చెల్లెలు ఏ పనీ చేయలేదు. చక్కగా పనులు చెయ్యగలిగివాళ్లకే పనులు ఇవ్వటానికి సందేహిస్తున్నారు. నీకు తెలియంది ఏముంది?” అన్నాడు శ్యాంవర్ధన్‌.
”నిశిత పనిచేసి తనను తను పోషించుకోగలిగితే నాకింత ఆలోచనదేనికి? అలాంటిది లేకనే కదా!” అంది తనలో తను అనుకున్నట్లే…
శ్యాంవర్ధన్‌ మాట్లాడలేదు. నిశిత విషయంలో ఆ ఇద్దరి ఆలోచనలు కలవటంలేదు.
సహచర్యం అనేది సేమ్‌ఫేజ్‌లో వుంటేనే ఇంజనీర్స్‌ మానిటర్స్‌ చేసినట్లు సరైన స్థాయిలో వుంటుంది. లేకుంటే పనికిరాని కాగితాన్ని వుండలా చుట్టి విసిరెయ్యాలనిపించేలా వుంటుంది. కానీ విసిరేయలేరు.
”దాన్ని మనింటికి తీసికెళ్దామండీ!” అంది ధైర్యంచేసి సంవేద.
”ఒకరిని పెళ్లిచేసుకొని ఇద్దర్ని వెంటబెట్టుకొచ్చావ్‌? దేనికి పనికొస్తుందని ఈ కుంటిదాన్ని తెచ్చుకున్నావ్‌? అంటుంది మా అమ్మ. మా అమ్మ సంగతి నీకు తెలియదు” అన్నాడు.
”అంత కుంటిదేం కాదండీ! ఒక కాలిపై నిలబడి సింక్‌ దగ్గర గిన్నెలు తోమగలదు. ఇంట్లో అవసరమైన చిన్న, చిన్నపనులు చెయ్యగలదు. అంత తిండి పెడితే చాలు.. నాకు పనిలో సాయంగా వుంటుంది. మనం దానికి షెల్టర్‌ ఇచ్చినట్లవుతుంది. అక్కను నేనుండి దాన్ని అనాధలా వదిలివెయ్యానికి నా మనసెందుకో ఒప్పుకోవటంలేదు” అంది.
”నీ ఆలోచన నీకు బాగానే వుంది. కానీ మా అమ్మ గురించి ఆలోచించు…” అన్నాడు.
”అత్తయ్యకి నేను నచ్చచెప్పుకుంటాను. మీరిప్పుడు ఒప్పుకొని దాన్ని మనవెంట తీసికెళ్తే చాలు…” అంది.
”కానీ ఎన్ని రోజులు అలావుంచుకోవాలి?” అన్నాడు ఏమాత్రం ఇష్టంలేని వాడిలా.
”దానికి ఏదో ఒక నీడ దొరికేంతవరకు. ఆ తర్వాత ఒక్కక్షణం కూడా వుండదు” అంది నన్ను నమ్మండి అన్నట్లు..
”ఓ.కె.” అంటూ పర్మిషన్‌ ఇచ్చాడు.
నిశితను తమవెంట తీసికెళ్లానికి రెడీ చేసింది సంవేద. ఇంటిఅద్దె, కరెంటు బిల్లు బ్యాలెన్స్‌ వుంటే క్లియర్‌ చేసింది. ఉన్న ఆ కొద్దిపాటి సామాన్లను తెలిసిన వాళ్ల ఇంట్లో పెట్టింది. వెంటనే బయలుదేరారు.
నిశితకి వాళ్లవెంట వెళ్తుంటే – అక్కలో తల్లి, బావలో తండ్రి కన్పించాడు. తన తండ్రిలాంటి వాడు మాత్రం కాదు.
*****
కృతిక అత్తగారు రాలేదన్న కారణంతో శృతిక అక్క దగ్గరే వుంది. ద్రోణ కాల్‌ చేసినప్పుడు అదే విషయం చెప్పింది.
”కృతిక అత్తగారు ఎప్పటికీ రాకుంటే అక్కడే వుండిపోతావా? దీనికి సొల్యూషన్‌ ఇదేనా…” అన్నాడు ద్రోణ.
”అబ్బే.. అలాంటిదేం లేదండి! జస్ట్‌ హెల్ప్‌ అంతే!” అంది. ఆమె తన మనసుకి నచ్చినదాని గురించే ఆలోచిస్తోంది. కానీ ఆమె అభిలాషను, ఆలోచనలను సమర్థించి, సానుభూతి చూపే స్థితిలో లేడు ద్రోణ.
కారణం ఆమెపట్ల అతని మనసు ఒక గాలిలా స్పర్శించి వెళ్లటంలేదు. మహోదృతమైన ఉప్పెనలా పొంగుతోంది. ఆమె మాత్రం మూసిన గుప్పెటలా మౌనంగా వుంటోంది… ఎంతో సున్నితంగా పూసే పూతలా, కాసే కాతలా వుంటుందనుకున్న ఆమె ప్రవర్తన నోటి పూతలా మారి రహస్యంగా బాధపెడ్తోంది. అది ఎవరితో చెప్పుకోలేక ఒంటరిగా కూర్చుని, తర్వాత సాధారణ స్థితికి వచ్చి బొమ్మవెయ్యటంలో మునిగిపోతుంటాడు.
పిల్లల్ని రెడీ చేస్తూ ద్రోణనుండి వచ్చిన కాల్‌ని కట్ చేసింది శృతిక. అతను మళ్లీ కాల్‌ చేశాడు. అప్పుడు మాట్లాడింది పొడి, పొడిగా..
కొలీగ్‌ మేరేజ్‌కి వెళ్లి రాత్రి లేటుగా వచ్చిన కృతిక ఉదయాన్నే బద్దకంతో లేవలేకపోతుంటే… అక్కకి దగ్గరగా వెళ్లి.
”అక్కా! నువ్వు లేచి ఆఫీసుకి రెడీ అవ్వు… నేను వెళ్లి పిల్లల్ని స్కూల్‌ దగ్గర దింపి వస్తాను.” అంది శృతిక.
”హమ్మయ్యా! ఒక పని తప్పింది. ఈరోజు అసలే ముందుగా రమ్మన్నాడు ఆఫీసులో పెద్దబాస్‌…” అని మనసులో అనుకుంటూ డ్రస్సింగ్‌ టేబుల్‌ వైపు చేయి చూపి…
”అదిగో! అక్కడ నా స్కూటీ కీస్‌ వున్నాయి. తీసికెళ్ళు” అంది కృతిక కళ్లు తెరకుండానే.. రోజు ఆఫీసుకెళ్లే ముందు కృతికనే పిల్లల్ని స్కూల్లో వదిలివెళ్తుంది. ఈరోజు అక్క డ్యూటీని శృతిక తీసుకుంది.
పిన్నితో స్కూల్‌ కెళ్లటం అంటే ఆ పిల్లలకి చాలా ఉత్సాహంగా వుంటుంది… మమ్మీ అయితే చాలా క్యాజువల్‌ గా వదిలి ఆఫీసుకి వెళ్తుంది. పిన్ని అలా కాదు ముద్దుచేస్తుంది. అవీ, ఇవీ మాట్లాడుతుంది. కొత్తగా అద్భుతంగా అన్పించిన చోట స్కూటీని ఆపి చూపిస్తుంది. ఏది అడిగినా వద్దు అనకుండా కొనిస్తుంది.
శృతికకు కూడా ఆ పిల్లల్తో సరదాగా గడిచిపోతోంది.
స్కూటీమీద పిల్లల్ని ఎక్కించుకొని వెళ్తున్న శృతికకు నిన్న టీనాను ట్యూషన్లో వదలానికి వెళ్లినప్పుడు.. ఆ టీచర్‌ ఇంట్లో గోడలకి ద్రోణ వేసిన పెయింటింగ్స్ వుండటం గుర్తొచ్చింది. ఆమె ఆలోచనలు అటు మళ్లాయి.
”టీచర్‌! ఆ పెయింటింగ్స్‌ మా బాబాయ్‌ వేసినవి…” అంది అప్పుడే కొత్తగా కన్పించిన ఆ పెయింటింగ్స్‌ని చూస్తూ టీనా. అలా అంటున్నప్పుడు టీనా కళ్లలో ఒకవిధమైన లైట్ కన్పించింది టీచర్కి..
”బాబాయ్‌ అంటే మీ వారా?” అంది శృతికవైపు చూసి టీచర్.
అవునన్నట్లు తలవూపింది శృతిక.
భర్త ాల్‌ెం బయటవాళ్లకి అద్భుతమే కావొచ్చు. కానీ ఆమెకి మాత్రం అంత ఉత్సాహంగా అన్పించదు.
తనంత ఆత్రుతగా అడుగుతుంటే ఈవిడేిం ఇంత నార్మల్‌గా వుంది అని టీచర్కి అన్పించినా… గొప్ప వాళ్లెప్పుడూ ఇలాగే వుాంరు అనుకొంది.
”ఈ పెయింటింగ్స్ ని నిన్ననే ఎగ్జిబిషన్‌లో కొన్నాం… ఇవి పెట్టాక మా ఇంట్లో కొత్త కళ ప్రవేశించింది. ఎవరు చూసినా అడుగుతున్నారు ఇవి ఎక్కడ కొన్నారు? అని… ఇక్కడ ఇంకో విశేషం ఏమిటంటే ఈ ఆర్టిస్ట్‌ను నిన్న ఎగ్జిబిషన్లో చూశాం. అది మా అదృష్టంగా భావిస్తున్నాం. ఆర్టిస్టులనే వాళ్లు సృష్టికి ప్రతిసృష్టి చేసేవాళ్ళుకదా! అందుకే ఆ ఫీలింగ్‌…” అంది టీచర్.
”ఇట్స్ ఓ.కె.” అంది శృతిక సింపుల్‌గా.
”మీరు ఆయన మిసెస్‌ అని తెలిసి ఎగ్జయిటింగ్‌గా వుంది. జస్ట్‌ ఎ మినట్! మీరిలా కూర్చోండి!” అంది ద్రోణ వర్షిత్‌ తన ఇంటికి వచ్చినంత ఆనందంగా…
…ఏమిటో ఈ ఆనందం? అనుకొని ”నేను వెళ్లాలి…” అంది శృతిక.
ద్రోణకి ఎవరు ఇంపార్టెన్స్‌ ఇచ్చినా శృతికకు నచ్చదు. అది తెలియక తన ఎమోషన్లో తను మాట్లాడుతోంది టీచర్. గోడకి తగిలించివున్న పెయింటింగ్‌ వైపు చూస్తూ…
”ఏదో అన్వేషిస్తున్నట్లున్న ఈ బొమ్మలో పైకి కన్పించని గుండె బరువు, ఎవరూ ఆపలేని దుఃఖం ఒలుకుతోంది. ఆ దుఃఖాన్ని దోసిళ్లతో పట్టి ఆపగలిగే స్నేహ హస్తం కోసం ఎదురుచూస్తున్న ఆమెలో ఎంత ఆశ”.. చాలామంది వేసిన బొమ్మల్ని చూస్తుంటాం… కానీ ద్రోణగారి బొమ్మల్లో వున్న ఆర్తి, ఆర్థ్రత, రసనైవేధ్యంలా అన్పించటం విశేష ఆకర్షణ… అందులో కన్పించే మెసేజ్‌ అమోఘం.” అంది టీచర్. ఆమె టీచర్ కాబట్టి తనెలా ఫీలవుతుందో అది చక్కగా ప్రజంట్ చేస్తోందని శృతికకు తెలుసు. ఎదుటివాళ్ల ఫీలింగ్స్‌ని, ఎమోషన్స్‌ని ఆపకూడదనుకొంది.
కానీ తన ఫీలింగ్స్‌ తనకి ముఖ్యం.
ద్రోణ తన ఒక్కదానికే సొంతం.
ఇది నాది అని అనుకోవటంలో వుండే రుచి ఆమెకు తెలుసు.
నాకేవుండాలి. నాకే చెందాలి. మరొకరికి దీనివల్ల ఉపయోగం వుండకూడదు. ఆ స్వార్ధంతోనే కొద్దిరోజులు దూరంగా వుంటే అతను దారిలోకి వస్తాడని ఇలా వచ్చింది.
భర్తలో మార్పువచ్చి వుండొచ్చు. అక్కతో చెప్పి రేపే అతని దగ్గరకి వెళ్లాలి. వెళ్లాక – ఒక్క ఫోన్‌కాల్‌ వచ్చినా వూరుకోకూడదు. భర్తను ఓ ముద్దనుచేసి పిడికిట్లో పెట్టుకోవాలి అనుకుంటూ స్కూటీని డ్రైవ్‌ చేస్తుంటే…
వెనకనుండి స్పీడ్‌గా వస్తున్న స్కూటర్‌ శృతిక స్కూటీకి డ్యాష్‌ ఇవ్వటంతో వెనకనుండి పిన్నిని పట్టుకొని కూర్చుని వున్న టీనా కిందపడింది.
వెనక్కి చూసింది శృతిక.
డ్యాష్‌ ఇచ్చిన స్కూటరతను వేగంగా ముందుకెళ్లి పోయాడు.
కిందపడ్డ టీనా బాధతో గిల, గిల కొట్టుకుంటోంది. ఆ భయంలో ఏంచేయాలో తోచలేదు శృతికకు.
ముందున్న మోనాను వెనక కూర్చోమని, టీనాను ముందు కూర్చోబెట్టుకొని, గట్టిగా పట్టుకొని ఒక చేత్తో డ్రైవ్‌ చేస్తూ హాస్పిటల్‌కి తీసికెళ్లింది.
టీనా ఏడుస్తోంది. ఎడమ చెయ్యి విరిగి చేతివేళ్లు బాగా నలిగి రక్తం కారుతున్నాయి.
యాక్సిడెంట్ కేసు అని – హాస్పిటల్‌ వాళ్లు వెంటనే వైద్యం చేయలేదు.
శృతిక ఫోన్‌ చెయ్యగానే కృతిక వచ్చింది.
భయంతో శృతికకు చెమట్లు పోస్తున్నాయి.
ఈ రోజు తన పొరపాటేం లేదని శృతికకు తెలుసు. తప్పంతా స్కూటరతనిదే.. స్పీడ్‌గా డ్రైవ్‌ చేస్తూ. ఎవరో అమ్మాయికి ‘హాయ్‌!’ చెబుతూ తన స్కూటీకి డ్యాష్‌ ఇచ్చాడు.
ఒకప్పుడు తనుకూడా ఇలా స్పీడ్‌గా వెళ్లి యాక్సిడెంట్లు చేసి తండ్రిని ఇబ్బంది పెట్టింది. ఇప్పుడు టీనా చెయ్యి తన వల్లనే విరిగిందని తెలిస్తే తండ్రి ఏమంటాడో? తల్లేమంటుందో? చూసేవాళ్ళు ఏమనుకుంటారో? అనుకుంటూ టీనా వైపు ఆందోళనగా చూస్తోంది శృతిక.
శృతిక భుజంపై చేయివేసి కంగారుపడకు అన్నట్లుగా తట్టింది కృతిక. అయినా కృతిక కళ్లలో కన్నీళ్లు వూరుతున్నాయి. తల్లికదా!
అక్కడ జరగవలసిన ప్రాసెస్‌ అంతా జరిగాక…
టీనా చేతికి ఇవ్వాల్సిన ట్రీట్మెంట్ ఇచ్చి కట్టు కట్టారు. మత్తు ఇంజక్షన్‌ ఇవ్వటంతో టీనా మత్తుగా పడుకొంది.
ద్రోణ వర్షిత్‌ వచ్చాడు. అతను రాగానే ఆత్రంగా అతని చేయిపట్టుకొని టీనా దగ్గరకి తీసికెళ్లి చూపించింది శృతిక. అతన్ని వదలకుండా అతని ప్రక్కనే నిలబడింది. ఆమెకు చాలా భయంగా వుంది. ఇప్పుడు తలపెట్టుకోటానికి ఆమెకో భుజం కావాలనిపిస్తోంది.
టీనా నానమ్మ గుండెలు బాదుకుంటూ వచ్చింది. లిఫ్ట్‌ పని చెయ్యకపోవటంతో మెట్లన్నీ ఎక్కి పైకొచ్చినట్లు రొప్పుతోంది. అందరు ఒక్కసారే ఆమెవైపు చూస్తున్నా – ఎవర్నీ పట్టించుకోకుండా మనవరాలి దగ్గరకి వెళ్లి విరిగిన చేతిని చూసి బోరున ఏడ్చింది. వెంటనే శృతికవైపు చూసి…
”నువ్వున్నావని తెలిసి ఇలాంటిదేదో జరుగుతుందని ముందే అనుకున్నాను. చిన్న పిల్లల్ని ఎక్కించుకొని బండి నడిపేతీరు ఇదేనా? ఇంకా చిన్నపిల్లవా నువ్వు?” అంది కృతిక అత్తగారు రామేశ్వరి.
సిగ్గుగా వుంది శృతికకు..
”స్కూటీని స్పీడుగా నడపటం నీకు కొత్తకాదు. నువ్వు చేసే యాక్సిడెంట్లకి భయపడి నువ్వెక్కడ కాళ్లూ, చేతులు విరగ్గొట్టుకుంటావోనని మీ నాన్న పెళ్లి చేసి గాలి పీల్చుకున్నాడు. ఇక్కడ కొచ్చి దీని చెయ్యివిరగొట్టావు. ఏం తల్లీ ఓ చోట తిన్నగా వుండలేవా?” అంది రామేశ్వరి అక్కడెవరైనా వింటారన్న వెరపు లేకుండా..
టీనాకి దెబ్బ తగిలిందన్న బాధ ఒకవైపు, రామేశ్వరి మాటలతో చేస్తున్న అవమానం ఇంకోవైపు శృతికను రాళ్లతో కొట్టినట్లనిపిస్తున్నాయి.
చెల్లెల్ని ఏమీ అనలేకపోయినా, పాపను చూస్తుంటే కృతికకు కూడా బాధగానేవుంది.
ఉదయాన్నే క్షణక్షణం గుర్తొస్తుంటే.. ”ఎప్పుడొస్తున్నావు శృతీ?” అని ద్రోణ వర్షిత్‌ ఫోన్‌ చేశాడు. ఆమెకు వెళ్లాలని వున్నా…’ఆ ఒక్కటి అడక్కు’ అన్నట్లుగా అందీ అందనట్లు మాట్లాడింది.. ‘ఇప్పుడు చూడు ఏమైందో! పెద్దావిడ ఎన్ని మాటలు అంటున్నా నోరెత్తలేని పరిస్థితి తెచ్చుకున్నావ్‌!’ అన్నట్లు శృతికవైపు చూడటం తప్ప ఏమీ చెయ్యలేకపోతున్నాడు ద్రోణ.
”ఏదో జరిగిపోయింది. ఎన్ని అన్నా ఏముందిప్పుడు…! చెల్లి మాత్రం చెయ్యాలని చేసిందా! ఇలా జరిగినందుకు దానిక్కూడా బాధగానే వుంది. ఊరుకోండి అత్తయ్యా!” అంది కృతిక చెల్లి ఫీలవ్వటం చూసి…
”నీకేం తెలియదు వూరుకో… అంతా నాదే అనుకుంటావ్‌! పిల్లలున్న వాళ్లకే తెలుస్తాయి ఇలాంటి బాధలు. ఇల్లూ, మొగుడు పట్టనట్లుండే వాళ్లకి ఏం తెలుస్తాయ్‌!” అంది రామేశ్వరి.
ఇలాంటి సందర్భాల్లో అత్తగారి నోటిముందు ఎలాంటి కోడలైనా మౌన మూర్తిలా మారటం అతి సహజం.
…ఇక తట్టుకోలేక భర్త చేతిని గట్టిగా పట్టుకొంది శృతిక.
”నేను మా ఇంటికి వెళ్తున్నా అక్కా!” అంది శృతిక అక్క ఇబ్బందిని గమనించి…
”మమ్మీ! డాడీ వస్తున్నారు. వాళ్లొచ్చాక వెళ్లు శృతీ!” అంది కృతిక.
”ఈవిడ మాటలకన్న వాళ్ల మాటలింకా ఘోరంగా వుంటాయి. నేనేమైనా కావాలని చేశానా? ఎందుకిలా అంటారు? ఒకప్పుడు జరిగిన యాక్సిడెంట్లు నా స్పీడు వల్లనే జరిగాయి. కానీ ఇది నావెనక వస్తున్న స్కూటరతను స్పీడువల్ల జరిగిందంటే అర్థం చేసుకోరేం? ఎప్పుడో ఏదో చేశానని ఇప్పుడు కూడా ఇలా అనటం ఏంటి? నాకు మాత్రం టీనా విషయంలో బాధలేదా? ఆవిడకి ఒక్కదానికే బాధవున్నట్లు మాట్లాడుతుందేం..?” అంది రోషంగా శృతిక.
”పెద్దవాళ్లు అలాగే అంటారు. నువ్వేం పీలవ్వకు..”అంది కృతిక.
”సరే! మేము వెళ్తాం వదినగారు!” అన్నాడు ద్రోణ భార్య మనసు మారకముందే అక్కడనుండి వెళ్లాలని కాదు. ఆ వాతావరణంనుండి భార్యను తప్పించటం కోసం…
‘అలాగే’ అన్నట్లు వాళ్ల వెంట హాస్పిటల్‌ బయటవరకు వచ్చింది కృతిక.
ఆటోలోంచి ఆందోళనగా దిగుతూ కన్పించారు నరేంద్రనాధ్‌, సుభద్ర.
వాళ్లను చూడగానే శృతిక… ”డాడీ వాళ్లొస్తున్నారు. మనం ఆగొద్దు రండి! వెళ్దాం!” అంది తొందరచేస్తూ…
”ఏంటా కంగారు? పలకరించి వెళ్దాం…” అన్నాడు ద్రోణ.
”వాళ్లు నన్ను తిడతారు. నేను వెళ్తాను…” అంది భయపడ్తూ.
”చూసి కూడా మాట్లాడలేదనుకోరా! సరే! నువ్వెళ్లి కార్లో కూర్చో… నేను వాళ్లను కలిసి వస్తాను.” అన్నాడు.
”వద్దు! రండి! వెళ్దాం’!” అంది చెయ్యి పట్టి లాగుతూ.
‘ఈ దిక్కుమాలిన భయం ఇప్పుడంత అవసరమా?’ అన్నట్లు ఆమెవైపు చూస్తే మరింత బాధపడ్తుందని.
శృతికను తీసుకొని నేరుగా కారు దగ్గరకి వెళ్లాడు ద్రోణ.
కార్లో కూర్చుని డోర్‌ వేస్తుంటే
”ద్రోణా!” అంటూ పిలిచాడు నరేంద్రనాధ్‌ అప్పుడే ద్రోణని చూసి..
అప్పటికే కారు కదిలింది.
”హమ్మయ్యా!” అనుకొంది శృతిక.
*****
తల్లి నోటినుండి అప్పుడప్పుడు … ‘జీవితం ఇంతే అనుకుంటే నరకం ఎంతో అనుకుంటే స్వర్గం’ అన్న మాటలు వింటుండేది నిశిత. ఇప్పుడా మాటలు గుర్తు చేసుకుంటూ…
తనకి ఒక కాలు సరిగ్గా పని చెయ్యదన్న విషయాన్ని పూర్తిగా మరచిపోయిన దానిలా అక్క పక్కన తిరుగుతూ, అక్క చెప్పిన పనులు శ్రద్ధగా, చేస్తూ అక్క వంట చేస్తుంటే సింక్‌ దగ్గర ఒక కాలిపై నిలబడి గిన్నెలు కడిగి ఇస్తుంది. కూరలు కట్ చేస్తుంది. వేలు కట్ చేసుకున్నప్పుడు అక్కకు తెలియకుండా బాధను దిగమింగుతుంది…
సంవేదను పిలిచి, పిలిచి విసుగొచ్చింది దేవికారాణికి…
”నిశితా ! ఇలారా! జ్వరమొచ్చినప్పటి నుండి తిరగలేకపోతున్నా… ఆకలిగా వుంది. పాలు ఇవ్వు…” అంది.
నిశిత వెంటనే వంటగదిలోకి వెళ్లి స్టౌ మీద వున్న పాలు గ్లాసులో నింపుకొని హార్లిక్స్‌, చక్కర కలిపి తెచ్చి ఇచ్చింది.
అమృతంలా తాగి, హాయిగా అన్పించటంతో ప్రేమగా నిశిత వైపు చూసింది దేవికారాణి.
”మంచి పాలు కలిపి ఇచ్చావు నిశితా! మీ అక్క పాలల్లో నీళ్లు కలపందే ఇవ్వట్లేదు ఈమధ్యన… అదేమంటే.. మీ అమ్మగారిని మెప్పించటం చాలా కష్టం. చల్లగా ఇస్తే వేడి చెయ్యమంటుంది. వేడిగా ఇస్తే చల్లగా చెయ్యమంటుంది. అసలివ్వకుంటే రంకెలేస్తుంది. ఆవిడ్ని చూస్తుంటే నాకు భయంగా వుంది. అని మీ బావతో చెబుతుంది. మనిషిని మనిషిలా చూడటం మానవ ధర్మం.. అత్తనయినంత మాత్రాన కన్పించని కసితోపాటు అంత నిరసన అవసరమా నిశితా! అయినా మీ అక్కను నేనేం చేశాను?” అంది దేవికారాణి.
నిశిత మాట్లాడలేదు.
దేవికారాణి ఆరోగ్యం బాగాలేనప్పుడు ఇలాగే మాట్లాడుతుంది. బాగుంటే మాత్రం సంవేదను బెదిరిస్తుంది. అంతేకాదు తన నోటి ప్రతాపంతో ఏడిపిస్తుంది. ఆ తర్వాత తీపి, తీపి కబుర్లు చెప్పి ‘నేను చాలా మంచిదాన్ని..’ అన్న అభిప్రాయం కల్గిస్తుంది.
సంవేద కూడా ఒక్కోసారి తనేంటో అత్తగారికి కూడా తెలియాలిగా అన్నట్లు ర్యాష్‌గా వుంటుంది. మళ్లీ ఏం జరగనట్లే ‘అత్తయ్యా! అత్తయ్యా!’ అంటూ కమ్మగా పిలుస్తుంది. ఆ పిలుపుకి ఎలాంటి అత్త అయినా పులకించి పోవలసిందే.
అలా పులకించి పోవడమే కాదు… ‘నీ అంత వయసులో నేనూ ఒక ఇంటికి కోడలినే వేదా! అప్పుడు మా అత్త నన్ను పెట్టిన బాధలు ఇప్పుడు నిన్ను పెట్టను” అంటుంది దేవికారాణి.
అత్తగారు అలా అనగానే మురిసిపోతూ.. ”మీ అంత వయసు రాగానే నేనూ ఒక కోడలికి అత్తనవుతాను. అందుకే మిమ్మల్నిప్పుడు బాగా చూసుకుంటాను” అంటుంది సంవేద.
ఆ క్షణంలో.. ఆ ఎమోషన్‌లో అలా మాట్లాడుకున్నా ఆ తర్వాత ఎవరి పాత్రలో వాళ్లు లీనమై అత్తా, కోడళ్ల ఆటని పోటీ పడి ఆడుతుంటారు.
పైకి ఎంతో గుంభనగా కన్పిస్తున్న వాళ్లిద్దరి మధ్యన వుండే రాజకీయాలు ప్రపంచ రాజకీయాలను మించి కన్పిస్తుంటాయి.
అందుకే దేవికారాణి వైపు చూడకుండా నేలవైపు చూస్తోంది నిశిత
”మీ అమ్మా, నాన్నా పోగానే నిన్ను ఇక్కడికి తీసుకురమ్మని నేనే చెప్పాను… మీ అక్కకి నీమీద ప్రేమ లేదు.” అంది రహస్యం చెబుతున్నట్లు దేవికారాణి.
అది నిజం కాదని తెలుసు నిశితకి. ఆరోజు అక్క తనని ఇక్కడికి తీసుకురావానికి దేవికారాణిని ఫోన్లో ఎంత రిక్వెస్ట్‌ చేసిందో తెలుసు.
”నువ్వేం ఆలోచిస్తున్నావో నాకు తెలుసు నిశితా! మీ అక్క నిన్నెలా చూసినా నీకు నేనున్నాను కదా! ఇంకేం ఆలోచించకు… సరేనా?” అంది చిన్నపిల్ల నోట్లో చాక్లెట్ పెట్టినట్లు.
అక్కకు నా మీద ప్రేమ లేదా? ఆశ్చర్యపోయి నోరు తెరిస్తే పేగులు లెక్కపెడుతుందేమోనన్న భయంతో పెదవి కదపలేదు నిశిత.
”కళ్లు తిరుగుతున్నాయి నిశితా! రెండు రోజులుగా విప్పిన బట్టలు అలాగే వున్నాయి. కాస్త ఉతికిపెడతావా?” అంది దేవికారాణి.
”అలాగే ! ఉతుకుతాను…” అంటూ స్టిక్‌ సాయంతో, ఆ గది వెనకాల బాత్‌రూం పక్కన వున్న టాప్‌ దగ్గరకి వెళ్లి దేవికారాణి బట్టల్ని వాష్‌ చెయ్యాలని కూర్చుంది నిశిత.
టాప్‌ తిప్పగానే నీళ్లు రాలేదు. లేచివెళ్లి మోటర్‌ స్విచ్‌ ఆన్‌ చేసి నీళ్లకోసం ఎదురుచూస్తూ అలాగే ఎండలో కూర్చుంది. ఒకప్పుడు అక్కడో చెట్టు వుండేది. ఆకులు రాలి చెత్తపడుతోందని దేవికారాణి కొట్టించింది. ఇప్పుడక్కడ నీడకరువైంది.
నీరెండలో మెరిసిపోతూ – ఎండతాకిడికి కందిపోతూ నీళ్లకోసం వెయిట్ చేస్తున్న నిశితను చూసి…
”నువ్వెందుకే అక్కడ కూర్చున్నావ్‌? రా లోపలకి…” అంది విషయం తెలియని సంవేద.
…చెబితే కోప్పడుతుందని… ”నువ్వెళ్లు! నేనొస్తాను” అంది నిశిత. ఏదో దాస్తున్నట్లు అన్పించి నిశిత దగ్గరకి వెళ్లింది సంవేద. అక్కడేం జరుగుతుందో అర్థం చేసుకొని వెంటనే వెనక్కి వెళ్లి…
”మీ బట్టల్ని రోజు నేనే కదా వాష్‌ చేసేది. దానికెందుకు చెప్పారాపని? ఇప్పటికే అది అన్ని పనులు చేస్తోంది. ఇలాంటి పనులు కూడా చెప్పాలా?” అంది అత్తగారి ముందునిలబడి.
”ఇలాంటి పనులు అంటే! అవి పనులు కావా? పనుల్లో కూడా తేడాలుంటాయా?” అంది దేవికారాణి.
”అమ్మ ఒక్కపని కూడా దానిచేత చేయించేది కాదు.” అంది సంవేద.
”ఇప్పుడుందా అమ్మ? అయినా పనులు చేసుకుంటే తప్పేంకాదు. చెయ్యకుండా తింటేనే చిన్నతనం… ” అంది కఠినంగా.
”అది అందరిలా వుంటే ఎంతపని చేసినా ఏంకాదు. దానికో కాలు లేదు. ఏదో ఇక్కడ వున్నానన్న భయంతో నేను చెప్పిన పనులన్నీ చేస్తూనే వుంది. మీరు కూడా దానికి పనులు చెప్పాలా? నేను చేస్తాను కదా మీ పనులు…” అంది సంవేద.
”ఆ.. నువ్వు చేస్తావ్‌! ఎంత పిలిచినా తిరిగి చూడవ్‌! పనులేం చేస్తావ్‌! అయినా ఇంత ఖర్మేంటి మాకు..? ఒక పనిమనిషిని పెట్టుకుంటే సరిపోతుంది. మీ చెల్లిని పంపించి వెయ్‌” అంది.
”మా చెల్లిని పంపించి వెయ్యమని ఇంకెప్పుడు అనకండి! దానికి నేను తప్ప ఇంకెవరు లేరు. మీ పనులన్నీ మీ కోడలిగా నేను చేస్తాను. దానికి చెప్పకండి!” అంది కచ్చితంగా.
”నువ్వు చేస్తే నాకు నచ్చటం లేదు. నీకన్నా నీ చెల్లెలే బాగా చేస్తుంది. కాలు లేదనే కాని నీకన్నా అదే అందంగా వుంటుంది.” అంది దేవికారాణి.
అందం గురించి వినాలన్నా, మాట్లాడాలన్నా మనసు చాలా ఆహ్లాదంగా వుండాలి. ఒక్కసారిగా తల్లిదండ్రుల్ని పోగొట్టుకొని, అత్తగారు ఏ క్షణంలో ఏం మాట్లాడతారో తెలియని స్థితిలో వున్న వాళ్లకు అందం గురించి వినాలంటే ఆసక్తిగా లేదు.
ఆవేశంలో అక్క ఏదైనా అంటే – ఉన్న ఈ ఒక్క ఆధారం పోతుందన్న భయంతో అక్క చేయి పట్టుకొని ”రా ! అక్కా ! వెళ్దాం! ఆమెతో గొడవెందుకు?” అన్నట్లు లాగుతోంది నిశిత.
ఏం మాట్లాడాలో తోచనట్లు నిలబడింది సంవేద.
”అది కుంటిది కాకుండా వుండి వుంటే మా శ్యాంకు దాన్నే చేసుకుని వుండేవాళ్లం. నా కళ్లకి అది అంత అందంగా కన్పిస్తుంది” అంది తృప్తిగా నిశిత వైపు చూస్తూ దేవికారాణి.
”చూడండి! అత్తయ్యా! నామీద ఏదైనా కోపం వుంటే నన్నే డైరెక్ట్‌గా పిలిచి తిట్టండి! నా చెల్లికి కాలులేదని వూరికే గుర్తు చెయ్యకండి! జరిగిందేదో జరిగి పోయింది. ఇప్పుడీ అందాల ప్రసక్తి దేనికి?” అంది కోపాన్ని దిగమింగుతూ సంవేద.
అందాల పోటీలో మార్కులు వేస్తూ మధ్యలో డిస్టర్బ్‌ జరిగినట్లు ఫీలయింది దేవికారాణి.
”గుర్తు చెయ్యానికి అదేమైనా మరచిపోయిన పాఠమా! స్పష్టంగా కళ్లముందు కన్పిస్తుంటే… కుంటిదాన్ని కుంటిదనక మీ వీధిలో ఇంకేమైనా అంటారా? నీ పెళ్లప్పుడు కూడా నీకో కుంటి చెల్లెలు వుందని ముందే చెప్పారు. నేనన్న దానిలో పెద్ద నేరమేం లేదు” అంది.
కొడుకు వస్తున్నట్లు అన్పించి, అక్కడేం జరగనట్లు సైలెంట్ గా అయింది దేవికారాణి. కొడుకు బయట కష్టపడి వస్తాడు కాబట్టి ఇంట్లో ప్రశాంతంగా వుంచాలనుకుంటుందామె.. ఆ ప్రశాంతత రావాలంటే ఏం చేయాలో తెలియదు.
శ్యాంవర్ధన్‌ రాగానే నేరుగా బెడ్‌రూంలోకి వెళ్లాడు. అతని వెంట వెళ్లింది సంవేద.
ఏం జరిగిందన్నట్లు వెంటనే ఆమె ముఖంలోకి చూశాడు.
ఏదో జరిగిందన్న విషయం ఆమె ముఖంలో అతనికి తెలిసిపోతుంది.
సంవేద హైపర్‌ సెన్సిటివ్‌.. ఏం జరిగినా ఎమోషనల్‌ అయిపోతుంది. అప్పుడే ఏడుస్తుంది. అప్పుడే నవ్వుతుంది. ఏదీ ముఖంలో దాచుకోలేదు. అన్ని భావాలు స్పష్టంగా కన్పిస్తాయి.
”ఏంటలా వున్నావ్‌? ఏం జరిగింది?” అన్నాడు ఆమె భుజాలను పట్టుకుని కుదుపుతూ.. ఆమె మౌనంగా వుంది.
”అమ్మ ఏమైనా అందా?” అన్నాడు
”నిశితకి పని చెబుతుంది. రాత్రయ్యేసరికి అది బాగా స్ట్రెయిన్‌ అయి మూలుగుతూ పడుకుంటుంది.” అని అనలేక…
” ఆ… అన్నది నా చెల్లి నాకన్నా అందంగా వుంటుందట. కాలు బాగుంటే మీకు చేసుకునేదట…” అంది తలవంచుకుని, అలా అనే ముందు పరిణామాల గురించి ఆలోచించలేదామె.
”ఓస్‌! ఇంతేనా! ఏదో నేను చేసుకున్నట్లే ఫీలవుతున్నావే!” అంటూ తలమీద ముద్దుగా తట్టాడు.
*****
అప్పటివరకు బొమ్మ గీసి ఆ గదిలోంచి బయటకొచ్చాడు ద్రోణ.
మొబైల్‌ని చెవి దగ్గర పెట్టుకొని మాట్లాడుతూ వచ్చాడు.
అంతవరకు భర్తతో ఏదో చెప్పాలని, ఆ చెప్పేదేదో రొటీన్‌లా వుండకుండా చాలా వెరయిటీగా వుండాలని మ్యాటర్‌ని రెడీ చేసి పెట్టుకున్న శృతిక అతన్నలా చూడగానే కరెంట్ పోయి చీకట్లో కూర్చున్న దానిలా అయింది.
”ఈయన ఇక మారడా? ఇంతేనా?” అనుకొంది.
అతను భోంచేస్తున్నప్పుడు కూడా ఒకటి, రెండు కాల్స్‌ మాట్లాడి పెట్టేశాడు.
”తింటున్నప్పుడు కాల్‌ కట్ చెయ్యొచ్చు కదండీ?” అంది శృతిక.
”అదేమైనా యాడా కట్ చెయ్యాటానికి… ఇంపార్టెంట్ కాల్‌ శృతీ!” అంటూ బెడ్‌రూంలోకి వెళ్లి పడుకున్నాడు.
శృతిక – టీనా చెయ్యి ఎలా వుందో అని టీనాను గుర్తు చేసుకుంటూ పడుకొంది.
కాల్‌ రాగానే లిఫ్ట్‌ చేసి.. ”చెప్పు! ఆముక్తా!” అన్నాడు చాలా క్యాజువల్‌గా … అతని పెదవులు ఆ పేరునలా ఉచ్ఛరిస్తూంటే బిగుసుకుపోయింది శృతిక.
ఆముక్త మాట్లాడుతోంది.
ఆమె ఆ రోజు ఏ సందర్భంలో ఎలా స్పందించిందో, దాన్ని కవిత రూపంలోకి తేవటానికి ఎంత కష్టపడిందో చెబుతూంటే శృతికకు ఇబ్బంది అవుతుందని నెమ్మదిగా డోర్‌ తీసుకొని పైకెళ్లాడు.
వెన్నెల్లో తిరుగుతూ మాట్లాడుతున్నాడు.
వైట్ నైట్ సూట్ లో వున్న అతను అక్కడ తిరుగుతున్న తీరు స్థిరమైన వ్యక్తిత్వాన్ని చాటుతోంది.
అతనలా వెళ్లగానే లేచి అతనివెంటే పైకెళ్లి, దొంగలాగా కొబ్బరాకుల నీడలో నిలబడింది శృతిక.
అతను అటు తిరిగి నిలబడి ఆముక్త చెప్పేది ”ఊ” అంటూ వింటున్నాడు. ఆ నిశబ్దంలో అతని గొంతు మృదుగంభీరంగా విన్పిస్తోంది.
కళాకారులు చాలా విషయాల్లో చిన్నపిల్లల్లా వుంటారు. అమాయకంగా అన్పిస్తారు. ఏ బాధలు లేని వాళ్లలా నవ్వుతారు. మాట్లాడతారు. ఇది ఎదుటివాళ్లకి ఒక్కోసారి ఆశ్చర్యంగా కూడా అన్పిస్తుంది.. వాళ్లలో ఎంత కళ వున్నా, ఎన్నో అద్భుతాలను సృష్టించగలిగే శక్తి వున్నా కొన్ని సందర్భాల్లో ఇంత నిగర్వులుగా వుంటారా అని…
…తినటం, పడుకోవటం లాంటి రొటీన్ షెడ్యూల్‌ని పక్కనపెడితే – మిగతా టైమంతా ఏదో ఒక ఐటమ్‌ని మనసులోకి తెచ్చుకొని, స్టాండ్‌ బోర్డుకి అమర్చిన కాగితంపై ఆలవోకగా కుంచెను కదుపుతూనే వుంటాడు. తన మనసు దాహాన్ని తీర్చుకోవటం కోసం ఆర్ట్‌లో మరింత మునిగి మునకలేస్తూ వుంటాడు.
తనకి మంచి పేరు తెచ్చిన పెయింటింగ్స్ ని అప్పుడప్పుడు చూసుకుంటూ.. ఎంతో ఇష్టంగా కష్టపడి మరింత కృషిచేసి ఒక స్థానాన్ని సంపాయించుకోవాలనుకుంటాడు. అభిమానుల ఫోన్‌ కాల్స్‌ కూడా ఒక్కోసారి అతనికి గొప్ప రిలీఫ్‌ని, ఇన్సిపిరేషన్‌ని ఇస్తుంటాయి. అందుకే ఎంత బిజీగా వున్న తనలోని ఆర్ట్‌కి జీవం పోసే తోటి కళాకారుల, కళాభిమానుల ఫోన్‌కాల్స్‌ని మాత్రం మిస్‌ కాడు.
అదీకాక.. ఆర్ట్‌కి సంబంధించిన విషయాలను తెలుసుకోవాలన్నా, సాధన లోపం లేకుండా సాగిపోవాలన్నా – ఎంతో వ్యయ ప్రయాసలకి ఓర్చి దూరప్రాంతాలకి వెళ్లకుండానే ఈ ఫోన్‌కాల్స్‌ సహకరిస్తుంటాయి ద్రోణకి.

ఇంకా వుంది

బ్రహ్మలిఖితం 14

రచన: మన్నెం శారద

లిఖిత ఎంగేజ్ చేసిన టాక్సీ కొచ్చిన్‌లో బయల్దేరింది.
అడుగడుగునా బాక్‌వాటర్స్‌తో, కొబ్బరి తోటలతో మరో లోకంలో అడుగుపెట్టినట్లుంది కొచ్చిన్.
లిఖిత కళ్లార్పకుండా చూస్తుందా స్థలాల్ని.
సహజంగా సైట్ సీయింగ్‌కి, శబరిమలై వెళ్ళే యాత్రికుల్ని తీసుకెళ్ళడానికలవాటు పడ్డ డ్రైవర్ లిఖితలోని ఆసక్తి గమనించి “ఇదేనా మొదటిసారి రావడం మేడం?” అనడిగేడు ఇంగ్లీషులో.
అవునన్నట్లుగా తల పంకించింది లిఖిత.
“ఎన్‌చాంటింగ్ యీజ్ ద కరెక్ట్ వర్డ్ టు డిస్క్రయిబ్ ద బాక్ వాటర్స్ ఆఫ్ కేరళ” అన్నాడతను నవ్వుతూ.
లిఖిత అతనివైపు విస్పారిత నేత్రాలతో చూసింది.
అతను చాలా సింపుల్‌గా వున్నాడు. నల్లని శరీరం, వెనక్కు దువ్విన వత్తయిన క్రాఫు తెల్లషర్టు, తెల్ల లుంగీ చాలా సాదాగా వున్నాడు.
కాని.. ఆ కళ్ళలో మాత్రం అతనిలోని తెలివి తాలూకు మెరపు కనిపిస్తోంది. అతని ఇంగ్లీషు ఉచ్చారణలో మళయాళపు యాస కనిపిస్తున్నా చక్కటి భాష మాట్లాడుతున్నాడు.
“ఏ జర్నీ త్రూ ద బాక్ వాటర్స్ యీజ్ వెరీ ప్లెషరబుల్ ఇన్ ఏ కంట్రీ బోట్ ఫ్రం కొల్లాం టూ కొట్టాయం విచ్ యీజ్ కాల్డ్ వెనీస్ ఆఫ్ ఈస్ట్” అన్నాడతను తిరిగి నవ్వుతూ.
“ఏం చదువుకున్నారు మీరు?” అనడిగింది ఆసక్తిగా.
“ఎం.ఏ లిటరేచర్!”
“మరిలా టాక్సీ నడుపుతున్నారేంటి?”
“చూడండి మేడం. మా రాష్ట్రంలో నిరక్షరాస్యులే లేరు. ఎంతమందికని ప్రభుత్వం ఉద్యోగాలు ప్రొవైడ్ చెయ్యగలదు. అందుకే తప్పుకాని ప్రతి పనిని కష్టపడి చేసుకుంటాం. అయినా డిగ్రీలు ఉద్యోగం కోసమనే ఉద్ధేశ్యం తప్పు మేడం!” అన్నాడతను ఇంగ్లీషులో.
“మీ పేరు?”
“క్రిష్టఫర్. నా సంగతికేం గాని పరిగెత్తుతున్న అందాల్ని మిస్ కాకుండా చూడండి” అంటూ హెచ్చరించేడతను.
లిఖిత మళ్ళీ కిటికీలోంచి బయటికి చూసింది.
కేరళ రాష్ట్రం చాలా గమ్మత్తుగా వుంది. మనలా ఒక వూరు, మధ్యలో ఖాళీ స్థలాలు, మళ్ళీ మరో వూరు. అలా లేదు. అడుగడుగునా తోటలు. తోటల మధ్య ఇళ్ళు. అలా ఎప్పటికీ ఊరు అంతం కానట్లుగా కనిపిస్తోంది. కొన్ని చోట్ల ఇళ్ళనానుకునే బాక్ వాటర్సున్నాయి. వాళ్లంతా మరో చోటికి ఫెర్రీల ఆధారంతోనే వెళ్లడం గమనించింది లిఖిత.
“అవర్ స్టేట్ యీజ్ ఏ నేరో స్ట్రిప్ టక్ట్ ఎవే ఇన్ ద సౌత్ వెస్ట్ కార్నర్ ఆఫ్ ఇండియా ఇన్ బిట్వీన్ ద అరేబియన్ సీ ఆండ్ వెస్ట్రన్ ఘాట్స్” అన్నాడు క్రిస్టఫర్.
లిఖిత అతని మాటలు వింటూ భగవంతుడు సృష్టించిన అందాల్ని ఇచ్చిన ప్రకృతిని ఎలా వుపయోగించుకున్నాడో గమనిస్తోంది. బాక్ వాటర్స్, కొబ్బరి తోటలు, టీ తోటలు, రబ్బరు తోటలతో కేరళ పచ్చదనంతో మనసుని పరవశానికి గురి చేస్తోంది.
టీ తోటల పసుపు, లేతాకుపచ్చ, ముదరాకు పచ్చరంగుల్లో కొండవాలుల్లో అందంగా గీతలు గీసి హద్దులేర్పరిచినట్లుగా కంపిస్తున్నాయి.
అడుగడుగునా చిన్న చిన్న వాగులు, జలపాతాలు, సూర్య కిరణాలు జొరబడకుండా పెరిగిన చెట్లు, నిజంగానే కేరళీయులు దేవతలు భూలోక సంచారానికి కేరళ రాష్ట్రాన్ని సృష్టించుకున్నారని చెప్పుకోవడంలో అతిశయోక్తి లేదనిపించింది లిఖితకి.
భగవతి కోవెలలో పూజారి కుట్టికారన్ చెప్పిన మాటలు కూడా గుర్తొచ్చేయి. ఇంత చదువుకున్న అందమైన రాష్టరంలో నీచోపాసకులు ఎలా వెలిసేరో అనుకుంది బాధగా.
క్షణం సేపు తండ్రి గుర్తొచ్చి ఆమె మొహం మబ్బులు కమ్మినట్టయింది.
చీకటి పడుతుండగా టాక్సీ మున్నార్ టీన్ చేరుకుంది.
“ఎక్కడ దిగుతారు?” అనడిగేడు క్రిస్టఫర్.
“నాకు తెలీదు. మీరు చెప్పండి. ఎక్కడ బాగుంటుందో?”
“క్రిస్టఫర్ ఒక క్షణం ఆలోచించి “పదండి సినాయ్ కాటేజెస్‌కి తీసుకెళ్తాను” అంటూ టాక్సీని బస్టాండు దగ్గరగా వున్న సినాయ్ కాటేజెస్‌కి తీసుకెళ్ళేడు. లిఖిత అతనికి థాంక్స్ చెప్పి అతని టాక్సీ చార్జీలు పే చేసి లోనికెళ్లి ఒక రూం తీసుకుంది.
స్నానం చేసి భోంచేసి మనసు శరీరం అలసిపోవడం వలన వెంటనే పడుకొని నిద్రపోయింది లిఖిత..

**************
అహోబిళంలో నృసింహస్వామి దర్శనం చేసుకుని “నువ్విక్కడ ఈ కోనేటి గట్టున కూర్చో. నే వెళ్ళి స్వాములవారిని కలిసి రమ్మంటే నిన్ను తీసుకెళ్తాను” అన్నాదు వెంకట్ ఈశ్వరితో.
ఈశ్వరి బుద్ధిగా తలూపింది.
ఆమెకేదో ఆందోళన మొదలైంది మనసులో.
తనకెంత ధైర్యం! మొదటిసారి భర్తని, పిల్లల్ని వదిలేసి ఒక అపరిచిత వ్యక్తితో ఊరుగాని ఊరొచ్చేసింది.
అసలేం జరగబోతున్నదో!
ఇతను కూడ వెంకటే తన భర్తని చెబితే..
ఏం చేయాలి తనిప్పుడు! భర్తని.. పిల్లల్ని వదిలేసి .. ఇతనితో వుండిపోవాలా?
భర్తని వదిలేయగలదుగాని.. పాపం.. పిల్లలు.. ఆ పెద్దాడికి వంట రాదు. చిన్నాడు తనని చూడకుండా ఒక్క పూటా వుండలేదు. వాళ్ల చదువులు పాడయిపోతాయేమో! ఆయన మళ్ళీ పెళ్ళి చేసుకుంటే.. ఆవిడ తన పిల్లల్ని సరిగ్గా చూస్తుందా? పోనీ తను వెంకట్‌ని బ్రతిమాలి తన పిల్లల్ని తీసుకెళ్తే! అతనొప్పుకుంటాడా?”
“ఈశ్వరి!!”
ఆ పిలుపు విని ఆమె తృళ్ళిపడి లేచి నిలబడింది.
ఎదురుగా వెంకట్‌తో పాటు ఒక గడ్డాలు మీసాలున్న వ్యక్తి నిలబడి వున్నాడు.
“ఈయనే ఓంకారస్వామి చెప్పిన స్వాములవారు. నమస్కారం పెట్టు” అన్నాడు వెంకట్.
ఈశ్వరి అతనికి నమస్కరించింది భయంగా.
“అతను కమండలమెత్తి అందులోని నీళ్ళు ఆమె మీద జల్లి “అపచారం చేసింది అమ్మణీ అమ్మ! నిన్ను కాదని మరొకణ్ణి కట్టుకుంది. పాప దోషం తీసేయాలి! ఒప్పుకుంటుందా?” అంటూ వెంకట్ వైపు తిరిగి చూశాడు.
“ఒప్పుకుంటుంది. ఒప్పుకుంటున్నానని చెప్పు!” అన్నాడు వెంకట్ ఈశ్వరి వైపు తిరిగి.
ఈశ్వరి తలాడించింది అయోమయంగా .
“అయితే రండి” అంటూ అతను కోనేటిలోకి దిగేడు.
వెంకట్ అతనిననుసరించి ఈశ్వరి కోనేటిలోకి దిగేరు.
ఈశ్వరి భయంగా వెంకట్ భుజం పట్టుకుంది.
“ఊ!” అని ఘర్జించేడు స్వామి.
ఈశ్వరి బిత్తరపోతూ చూసింది.
“అపచార దోషం తీసేసేంతవరకు అతన్ని తాకరాదు.!”
ఈశ్వరి తలాడించి వెంకట్‌కి దూరంగా నిలబడింది.
ముగ్గురూ మొలలోతు నీళ్లలో నిలబడ్డారు.
దోసిళ్ళతో నీళ్లు పట్టుకోమని ఏవేవో మంత్రాలు చదవసాగేడు.
ఈశ్వరి కళ్ళు గట్టిగా మూసుకుంది.
అరగంట గడిచింది.
అతను వాళ్ల దోసిళ్ళలో తన చేతిలోని మూటలో పొడి తీసి జల్లేడూ. నీరు పసుపు పచ్చగా మారింది. మరో పొడి తీసి జల్లేడూ. నీరు క్షణాల్లో ఎర్రరంగుగా మారింది.
“దోసిట్లో నీటిని కోనేటిలో వంపండి”
ఇద్దరూ స్వామి చెప్పినట్లే చేసేరు.
క్షణాల్లో కోనేరంతా ఎర్రగా మారిపోయింది.
“కళ్ళు తెరవండి”
ఇద్దరూ కళ్లు తెరిచేరు.
“చూడండి కోనేరే రంగులో వుందో?”
“ఎర్రగా వుంది”
“ఎందుకలా అయింది?” గంభీరంగా అడిగేడు స్వామి.
ఇద్దరూ మౌనంగా చూశారతనివైపు.
ఈ అమ్మణి పాపం చేసింది. భర్తని కాదని మరో వ్యక్తిని మనువాడి ఇద్దరు పిల్లల్ని కన్నది. అందుకే కోనేరు కన్నెర్ర చేసింది . సరే! ఆ పాపమంతా తేసేసేను. ఇప్పుడో మంత్రం చెబుతాను. కళ్ళు మూసుకుని వినండి. మనసెటూ పోకూడదు” అంటూ హెచ్చరించేడు స్వామి.
ఇద్దరూ కళ్ళు మూసుకున్నారు.
స్వామి ఏదో ఒక మంత్రం చెప్పేడు.
వెంకట్ కొద్దిగా కళ్ళు తెరచి స్వామివైపే చూశాడు.
స్వామి కన్ను కొట్టి ఇవతలికి రమ్మన్నాడు.
వెంకట్ నవ్వాపుకొని ఇవతలికొచ్చి నిలబడ్డాడు.
ఈశ్వరి మాత్రం ఏకాగ్రతగా భక్తిభావంతో కళ్ళు మూసుకుంది.
“నా మాటలు జాగ్రత్తగా విను”
ఈశ్వరి తలూపింది.
“ఇవి నేను చెబుతున్న మాటలు కావు. నీ అదృష్టం పండి ఇక్కడికొచ్చేవు. ఈ జన్మలోనే నీ భర్తని కలుసుకున్నావు. ఇక ఇతన్ని వదలకూడదు.అర్ధమయిందా?”
ఈశ్వరి అర్ధమైనట్లుగా తలూపింది.
“నీటిలో మూడు మునకలెయ్యి!” అన్నాడు అభుక్తేశ్వరస్వామి.
ఈశ్వరి అలానే చేసింది.
ఆమె నిలువెల్లా తడిచి సన్నగా వణుకుతోంది.
అభుక్తేశ్వరస్వామి దృష్టి తడిసిన బట్టల్లో స్పష్టమవుతున్న ఆమె శరీరాకృతి మీద మెడలో నగల మీద ఒక్కసారే పడింది.
“పాపాత్మురాలా!” అంటూ గావుకేక పెట్టేడు.
ఈశ్వరి ఇంకా వణికింది.
“నీ భర్త వుండగా ఆ పెళ్ళెలా చేసుకున్నావు? వాడిని వెంటనే ఈ క్షణం నుండి వదిలెయ్యాలి. అర్ధమయిందా?”
ఈశ్వరి “అయింది స్వామి!” అంది లెంపలు వాయించుకుంటూ.
“అయితే మెడలో తాళి తెంపు!”
ఆమె ఉలిక్కిపడింది.
“ఒక కుక్క కట్టిన తాళిని మెడలో వుంచుకుని ఎగతాళవుతావా?”
“లేదు”
“అయితే తెంచు. ఇతను నీ మెడలో తాళి కడతాడు”
ఈస్వరి అప్పటికే మానసికంగా అసక్తురాలయిపోయింది. పూర్తిగా వాళ్లేం చెబితే అది చేసే పరిస్థితిలో వుంది. భర్తిప్పుడు నిజంగా కుక్కలానే కన్పిస్తున్నాడు. వెంకట్ జన్మజన్మలకి తనకి భర్తగా అనిపిస్తున్నాడు.
ఏదో శక్తి ఆవహించినట్లుగా మెడలో తాళి తెంపేసింది.
అభుక్తేశ్వరస్వామి శంఖం పూరించేడు కోలాహలంగా.
వెంటనే ఆ తెంచిన బంగారపు తాడుని తన జేబులో వేసుకొని మంగళసూత్రాల్ని పసుపు తాడుకెక్కించి ఈశ్వరి మెడలో కట్టమన్నాడు వెంకట్‌ని.
వెంకట్ అతనివైపు నిస్సందేహంగా చూశాడు.
“కొంపేమి మునగదులే. వెయ్యి” అన్నాడతను నెమ్మదిగా.
ఎందుకైనా మంచిదని వెంకట్ ఆవిడ మెడలో నాలు ముళ్ళేసేడు.
ఇద్దరూ కోనేటిలోంచి బయటకొచ్చేరు.
“ఈ తీర్థం తాగండి” అంటూ కమండలంలోని తీర్థం ఇద్దరి చేతుల్లో పోసేడు.
వెంకట్ తాగబోతుంటే మళ్లీ కన్నుకొట్టి ఆగమన్నట్లుగా సైగ చేసేడు స్వామి.
ఈశ్వరి మాత్రం అదేం గమనించలేదు.
మూడుసార్లు భక్తిపూర్వకంగా తీర్థం తీసుకుంది.
“బయటికి రండి” అని ఆజ్ఞాపించి తాను ముందు నడిచేడు అభుక్తేశ్వరస్వామి. పేరుగు తగినట్టుగానే అతను డొక్కలు కనిపిస్తూ వున్నాడు. అతనిని నిశితంగా గమనిస్తూ అనుసరించేడు వెంకట్.
“ఈ పిల్ల విషయం నాకు మా రాజు రాసేడు” అన్నడతను వెంకట్‌తో గుసగుసగా.
వెంకట్ మాట్లాడలేదు.
స్వామి ఈశ్వరివైపు చూసి”నువ్వు కాస్సేపలా చెట్టు క్రింద కూర్చుని దైవధ్యానం చేసుకో” అన్నాడు.
ఈశ్వరి యోగనిద్రలో వున్నట్లుగా తల పంకించి అక్కడే వున్న చెట్టూ క్రింద కూర్చుంది.
అప్పటికే బాగా చీకటి పడింది.
పక్షులు గోలగోల చేస్తూ గూళ్లకి చేరేయి,.
అసలే వృక్ష సముదాయంతో వున్న ఆ ప్రాంతం మరింత చీకటిమయమైంది.
స్వామి అక్కడే వున్న మంటపంలో కూర్చుని వెంకట్‌ని కూర్చోమన్నట్లుగా సైగ చేసేడు.
వెంకట్ కూర్చున్నాడు.
“ఇక్కడే ఈ మంటపంలోనే మనకిప్పుడు శోభనం!”
స్వామి మాటలకి వెంకట్ ఉలిక్కిపడ్డాడు.
“మనకంటున్నారేమిటి?”
స్వామి కన్నుకొట్టి “నేనేం నిజం స్వాములోర్ని గాదు. నా పేరు అసిరి. మా అన్నలా నేనూ చిలకజోస్యం చెప్పి ఈ ప్రాంతాల్లో బతుకుతున్నాను. విశాఖపట్నంలో ఒక మర్డర్ కేసులో ఇరుక్కున్నాను. అందుకే ఇంత దూరం పారిపోయొచ్చేను. నాక్కాస్త ఆడ బలహీనతుంది. ఇదొక పిచ్చిముండ మనమిప్పుడేం చేసినా కాదనే స్థితిలో లేదు దాని మనసు. భయపడకు” అన్నాడు.
వెంకట్‌కెందుకో అతను చెప్పింది నచ్చలేదు.
అతని దృష్టి ఆమె ఆస్తి మీదే కేంద్రీకృతమై వుంది.
ఈ శారీరక సంబంధాల మీద అతనికి మక్కువ లేదు.
“వద్దు స్వామి! నాకింట్రస్టు లేదు. ఆ పిల్ల చాలా ఆస్తికి కాబోయే వారసురాలు. అది మనకొస్తే చాలు!” అన్నాడు.
స్వామి హేళనగా నవ్వేడు.
“అదెలానూ వస్తుంది. ఈ ఒంటరి రాత్రి అలాంటి ఆడపిల్లని వదులుకొనే స్థితి నీకుంటే వుండొచ్చు. నాకు మాత్రం లేదు. ఇపుడు మనమేం చేసినా కిమ్మనదా పిల్ల. నువ్వు కూర్చో” అంటూ స్వామి వేషంలో ఉన్న అసిరి చెట్టు క్రింద కూర్చున్న ఈశ్వరి దగ్గర కెళ్ళి భుజం తట్టేడు. ఆమె యాంత్రికంగా పైకి లేచింది.
అతనామె చెయ్యి పట్టుకుని మంటపం వైపు నడిపించేడు.
సరిగ్గా అదే సమయంలో ఆ ప్రాంతమంతా ఒక టార్చ్ లైటు గిరగిరా తిరిగింది.
స్వామితో పాటు వెంకట్ కూడా ఆ కాంతిని చూసి ఉలిక్కిపడి లేచి నిలబడ్డాడు.
వెంటనే అడుగులు చప్పుడు వినిపించింది.
ఏం జరగబోతున్నదో స్వామి వేషంలో వున్న అసిరి వెంటనే గ్రహించేడు.
అంతే!!
వెంటనే ఈశ్వరిని వదిలేసి రివ్వున చెట్ల గుబురుల్లోంచి పారిపోయేడు.
ఆ కాంతి చిన్నగా వెంకట్ మొహం మీద నిలిచింది.
“అబ్బాయ్! అమ్మాయేది?”
ఆ గొంతు హెడ్‌మాస్టారు నారాయణరెడ్డిగారిదని గ్రహించేడు వెంకట్.
వెంటనే గొంతు తడారిపోయింది.
“మీరా?” అన్నాదు హీనస్వరంతో.
“అవున్నేనే! మీరీ రాత్రికి ఇక్కడ వుంటారని తెలిసి పరిగెత్తుకొచ్చేను. మీకు ముందే చెప్పేను కదా. ఇక్కడ దొంగ వెధవలుంటారని. ఇంతకీ అమ్మాయేది?” అనడిగేరు మాస్టారు ఆత్రంగా.
“పిల్లల్లేరని అతను పూజ చేస్తానంటే…” అంటూ గొణిగేడు వెంకట్ ఏం చెప్పాలో తోచక.
మాస్టారు గాబరా పడుతూ “అసలమ్మాయేదయ్యా?” అన్నాడు కోపంగా.
వెంకట్ మంటపం వైపు చూపించేడు.
మాస్టారు, జట్కా అతను గబగబా మంటపం వైపు పరిగెత్తినట్లుగా నడిచేరు. అక్కడ ఈ ప్రపంచంతో సంబంధం లేనట్లుగా కళ్లు మూసుకుని కూర్చుని వుంది ఈశ్వరి.
ఆ అమ్మాయిని ఆ స్థితిలో చూసి మాస్టారి పితృహృదయం ద్రవించింది.
“అమ్మా ఈశ్వరి!” అని పిలిచేడు ఆర్ద్రత మేళవించిన స్వరంతో.
ఈశ్వరి పలకలేదు.
మాస్టారు ఆ పిల్ల వంటి మీద తడి బట్టలు చూసి “ఏం చేసారీ పిల్లని! వాడేడి?” అన్నడు రౌద్రంగా.
“ఏదో పూజ చేసేడు కోనేటిలో అతను పారిపోయినట్లున్నాడు” అన్నాడు వెంకట్ సగం ప్రాణం వచ్చి.
“నువ్వు చదువుకున్నావా?”
వెంకట్ తలాడించేడు.
“ఎందుకు? ఏడవను? మంత్రాలకి చింతకాయలు రాలతాయా? అంతకీ పిల్లలు పుట్టకపోతే ఎవర్నయినా అనాధని పెంచుకోవచ్చుగా. నేను సందేహించి రాకపోతే.. ఈ పిల్ల బతుకు అధ్వాన్నమైపోయేది. ఏదో జరగబోతున్నదనే అనుమానంతోనే నేను పరిగెత్తుకొచ్చేను” అన్నారాయన.
వెంకట్ మాట్లాడలేదు.
మాస్టారు జట్కా అతని సహాయంతో ఈశ్వరిని జట్కా ఎక్కించేరు.
వెంకట్ ఎక్కేక మాస్టారు కూడా ఎక్కేరు.
జట్కా కదిలింది.
ఈశ్వరింకా ఈ లోకంలోకి రాలేదు.
జట్కా వెళ్తుంటే మాస్టారన్నారు మెల్లిగా.
“అహోబిళం చాలా పవిత్ర పుణ్యక్షేత్రం. చూడదగిన స్థలం. కాని మొగలిపువ్వులో మిన్నాగుల్లా ఇప్పుడిలాంటి ప్రాంతాల్ని దొంగస్వాములు ఆక్రమించుకుని కలుషితం చేస్తున్నారు. నమ్మిన మనుషుల జీవితాల్ని నాశనం చేస్తున్నారు. పిల్లలు పూర్వ జన్మ రుణ సంబంధీకులు. రుణం లేకపోతే పిల్లలు కల్గరు. దానికోసం ఇంగితం మరచి నిన్ను కట్టుకున్న భార్యని పూజల పేరుతో పరాయి వారికప్పగిస్తావా? భార్యాబిడ్డలనే కాదు. ఏ స్త్రీనయినా గౌరవంగా చూడాలి. కన్నబిడ్డలా ఆదరించాలి. వీలైతే సహాయపడాలి. స్త్రీని మోసం చేసినవాడు స్త్రీ ఆస్తిని కాజేసినవాడు ఏడేడు జన్మలు రౌరవాది నరకాలను అనుభవిస్తాడని పెద్దలు చెబుతారు.

ఇంకా వుంది..

కలియుగ వామనుడు 2

రచన: మంథా భానుమతి

ఈళ్లేం సెయ్యలా.. బానే ఉంది. అమ్మయ్య అనుకుంటూ, మూల తలుపు కేసి సైగ చేశాడు కొత్తవాడు.
టింకూని తీసుకుని ఆ తలుపు తోసుకుని లోపలికి వెళ్లాడు చిన్నా. టింకూ ఇంకా వెక్కుతూనే ఉన్నాడు. వాడిని కూడా తీసుకుని లోపలికెళ్లి తలుపేసేశాడు.
బాత్రూం, లెట్రిన్ కలిపే ఉన్నాయి. ఇద్దరూ ముక్కు మూసుకుని నడిచారు. ఎవరూ శుభ్రం చేస్తున్నట్లు లేదు. చిన్న పిల్లలు భయానికి, ఎలా వాడాలో తెలిసినా నీళ్లు పొయ్యట్లేదనుకున్నాడు చిన్నా.
టింకూ, తనూ రెండు పనులూ ముగించుకుని, బకెట్లో నీళ్లు మగ్గుతో పోసి, శుభ్రం చేసి బయటకు వచ్చాడు చిన్నా.
అమ్మయ్య.. కాస్త తేరుకున్నారిద్దరూ.
బాత్రూంలోనే టింకూకి, ఎవరో తమనెత్తుకొచ్చారని.. తను గ్రహించిందంతా చెప్పాడు. ఎవరైనా ఉన్నప్పుడు తను మాట్లాడనని చెప్పాడు. తనకి మాటలు రావన్నట్లు ఉంటానని.. టింకూ తనని పలకరించ కూడదని చెప్పాడు.
చిన్నా చెప్పింది తూ.చ తప్పకుండా చెయ్యడం అలవాటే టింకూకి.
బుద్ధిగా బుర్రూపాడు.
ఎలాగైనా ఇక్కడి నుంచి తామిద్దరూ వెళ్లిపోయేట్లు ప్లాన్ వెయ్యాలనీ, ప్రతీ విషయం జాగ్రత్తగా గమనిస్తూ ఉండాలనీ కూడా చెప్పాడు.
అంతా విని..
“నన్నెత్తుకొచ్చారా.. అమ్మ కావాలి. ఏదీ.. అమ్మా..” గట్టిగా ఏడుపు మొదలెట్టాడు టింకూ.
మంచిదే అనుకున్నాడు చిన్నా. తను కూడా ఏడవాలి.
“ఆ.. ఆ..” ఆకలేస్తోందన్నట్లు కడుపు చూపిస్తూ తను కూడా గట్టిగా ఏడువ సాగాడు.
అమ్మ.. అమ్మ అంటూ టింకూ ఉధృతం చేశాడు ఏడుపు.
“అరేయ్.. ఈళ్ల సంగతి సూడండ్రా! సార్ వస్తనని పోన్ చేశాడు. అప్పటికి తగ్గించాలి ఏడుపు. ఏంచేస్తారో నాకు తెల్దు.” గుబురు మీసాలవాడు, గరగరా శబ్దం చేస్తూ ఒక సారి చిన్నాని లేపి గాల్లో ఎగరేసి పట్టుకున్నాడు.
చిన్నా కింద పడబోయి నిలదొక్కుకున్నాడు.
“సెబాస్ రా బుడ్డోడా. తేలిగ్గున్నవ్. బాలన్సింగ్ కూడ బానే ఉంది. ఇట్టగే మైంటైనింగవాల.” గాండ్రించినట్టు చెప్పి చక్కా పోయాడు.
“అంకుల్! మమ్మల్నెందుకు తీసుకొచ్చారు? అమ్మ దగ్గరకీ పంపెయ్యండి. ఆకలేస్తాంది..” టింకూ వెక్కుతూ అడిగాడు.
చిన్నా మిడుకూ మిడుకూ చూస్తున్నాడు.
వాడికి పక్కాగా తెలిసి పోయింది. తమని ఇంటికి పంపరని. టీచరు వార్నింగ్ ఇచ్చినప్పుడే నెట్ లో చూశాడు. పిల్లలని ఎత్తుకు పోయి రకరకాలుగా వాడుకుంటారని.
వీళ్లేం చేస్తారో?
దొంగతనం నేర్పించి దొంగలుగా చేస్తారా? బిచ్చగాళ్లుగా..
తలుచుకుంటే ఒళ్లు జలదరించి గట్టిగా ఏడుపు మొదలెట్టాడు. గుడ్డోళ్లని, కుంటోళ్లనీ చేసేస్తారా?
స్కూలు దగ్గర సిగ్నల్ లైటు రెడ్డయినప్పుడు చూస్తుంటాడు.. తన వయసు పిల్లలే.. చేతులు చాపుతూ అడుక్కోవడం. కొందరు కుంటి వాళ్లు.. వాళ్లలాగే తమకి కూడా కాళ్లు విరిచేస్తారా?
కొంతమంది పిల్లలని కర్మాగారాల్లో వాడుకుంటారుట.. వాచీలు అవీ చేసే దగ్గర. చిన్న చిన్న వేళ్లతో కానీ కొన్ని పనులు చెయ్యలేరుట.. అందుకనీ, డేంజరస్ రసాయనాలని పిల్లల చేతులతో పూయిస్తారట, బుల్లి బుల్లి మిషన్ పార్ట్ లలో.
కొండల్లోకి తీసుకెళ్లి రాళ్లు కొట్టిస్తారా?
రకరకాల ఆలోచనలు ముసురుకున్నాయి చిన్నా బుర్రలో.
“జుట్టంకుల్.. అమ్మ..”
“ఆగండెహే..” ఒక్క కసురు కసిరాడు.
రెండు బుల్లి టూత్ బ్రష్ లు జేబులోంచి తీసి, వాటి మీద పేస్టు వేసి చేతుల్లో పెట్టాడు. టింకు బ్రష్ చూసి ఏడుపాపేశాడు. వాడికెప్పట్నుంచో బ్రష్షు పేస్టులతో పళ్లు తోముకోవాలని ఆశ. జానీ ఎప్పుడూ బొగ్గుపొడి తోనే తోముకోమంటుంది అందరినీ.
“పళ్లు తోముకోని రండి. చాయ్ పోస్తా. ఆకలనేడస్తన్నారుగ..”
చిన్నా చేయి పట్టుకుని బాత్రూంలోకి తీసుకెళ్లాడు టింకూ.
నిజవే.. కాస్త కడుపులో ఏదన్నా పడ్తే బుర్ర పన్చేస్తుంది. కానీ.. ఇక్కడే ఉండాలా.. తప్పించుకోవడమనేది కుదురుతుందా?
ఏమాత్రం కుదరదనే అనిపించింది చిన్నాకి.
అమ్మ, నాయన ఎట్లున్నారో? నాయనమ్మ గోలెట్టేస్తుంటాది. చిన్నాకి ఏడుపొచ్చేసింది. పళ్లు తోముకుంటూనే కన్నీళ్లు కారుస్తున్నాడు.
ఏడుస్తూనే ఇద్దరూ పళ్లుతోముకుని, వాళ్ల అమ్మలు చెప్పినట్లుగా మొహాలని చల్లటి నీళ్లతో కడుక్కునొచ్చారు.
జుట్టంకుల్ రెండు కప్పుల్లో టీ, మేరీ బిస్కట్లు నాలుగు తెచ్చిచ్చాడు.
“బిస్కట్లు నంచుకుని చాయ్ తాగండి. ఇయాలో రేపో మీకు బట్టలు తెత్తారు. అప్పుడు తానాలు సెయ్యచ్చు.”
చిన్నాకి చాయ్ సయించదు. నాన్నమ్మ వాడికి కాఫీ డికాక్షన్ లో వేడి నీళ్లు కలిపి ఇస్తుంది. అది కూడా చక్కెర తక్కువేసి. పాలు పోస్తే బరువు పెరుగుతాడని డాక్టర్లు వద్దన్నారు.
బిస్కట్లు రోజూ కాఫీలో ముంచుకుని లెక్కగా రెండు తింటాడు. బిగ పట్టుకుని ఎలాగో చాయ్, బిస్కట్లు కానిచ్చాడు.
టింకూ గబగబా తినేసి తాగేశాడు. వాడికి రోజూ చాయ్ అలవాటే. బిస్కట్లే ఎప్పుడో కానీ దొరకవు.
జుట్టంకుల్ ఖాళీ కప్పులు పట్టుకుని వెళ్లి పోయాడు. తలుపుకు తాళం వేసిన శబ్దం వినిపించింది.
చిన్నా లేచి గదంతా కలియ తిరిగాడు.
లైట్లు ఆర్పకుండా వెళ్లిపోయారు అంకుల్సు. కావాలనే.. పిల్లల ఆరోగ్యం పక్కాగా ఉండాలి వాళ్లు చెయ్యబోయే పనులకి. భౌతికంగా, మానసికంగా కూడా..
ఎక్కడా ఒక కుర్చీ కానీ స్టూలు కానీ లేదు. కిటికీలు అసలే లేవు. పొడుగు వాళ్లకి కూడా అందనంత ఎత్తులో వెంటిలేటర్లున్నాయి. అకాశంలో ఉందా అన్నట్లు ఒక ఫాన్ తిరుగుతోంది.
రేడియో, టివీ వంటివి మొదలే లేవు.
ఏం చెయ్యాలీ?
డాక్టరుగారు చెప్పిన వ్యాయామాలు గుర్తుకొచ్చాయి చిన్నాకి. టింకూ చేత కూడా చేయిస్తే.. కాస్త మర్చి పోతాడేమో అమ్మని.
గదంతా నిశ్శబ్దంగా ఉంది. టింకూ ఏడీ? చిన్నా గాభరాగా గదంతా చాశాడు. ఒక మారు మూల కాళ్లు ముడుచుకుని, నోట్లో వేలేసుకుని పడుక్కున్నాడు టింకూ.
మత్తు ప్రభావం ఇంకా పోయినట్లు లేదు. పైగా ఏడిచి ఏడిచి నీరసం కూడా వచ్చుంటుంది.
టింకూని చూస్తుంటే కడుపులోంచీ దుఃఖం తన్నుకొచ్చింది చిన్నాకి. తనే పెద్దవాడిలా, వాడి బాధ్యతంతా తనదేలాగ అనిపించ సాగింది. తన సంగతెలా ఉన్నా. వీడిని మాత్రం వాళ్లమ్మ దగ్గరికి చేర్చాల్సిందే.. గట్టిగా నిర్ణయించేసుకున్నాడు.
అవసరమైతే.. వాడు చేసే పని కూడా తనే చేసేస్తానని చెప్పాలి.
“బాబా! ఎక్కడున్నావు.. రోజూ పువ్వులు తుంచి ఇస్తుంటానా.. రోజూ, బేరాలు తక్కువున్నప్పుడల్లా గుడికి వస్తుంటానా.. ఆ సాయి బాబానే చూసుకోవాలి. నేనున్నా మీకు.. అని చెయ్యి చూపిస్తాడు కదా! ఎందుకు చూసుకోడు?” చిన్నా దుఃఖాన్నంతా అదిమి పెట్టాడు, బాబాని తలుచుకుంటూ..
టింకూ కదిలి.. కళ్లిప్పి చూసి మళ్లీ పడుక్కున్నాడు. చిన్నా, వాడి దగ్గరగా వెళ్లబోయి ఊరుకున్నాడు.
సాయిరాం, సాయిరాం.. అంటూ, గది గోడల వెంట పరుగు పెట్ట సాగాడు చిన్నా.. మధ్య మధ్య ఆగి, కాళ్లు చేతులూ సాగ దీస్తూ.
అరగంట పరుగెట్టాక, ఆయాసంతో ఆగి పోయాడు. గోడకి చేరబడి కూర్చుని రొప్పుతూ.. ఆయాసం తీర్చుకుంటున్నాడు.
పైన వెంటిలేటర్లోంచి పడుతున్న వెలుగు చూసి, మధ్యాన్నం పన్నెండు దాటుంటుందని అనుకున్నాడు. ఆ వెలుగు తీక్షణంగా ఉంది. వెంటిలేటరుకున్న ఊచల నీడలు చాల పొట్టిగా ఉన్నాయి.
సరస్వతీ టీచర్ చెప్పిన పాఠాలు గుర్తుకు తెచ్చుకున్నాడు. సూర్యుడు నడినెత్తికి వస్తుంటే నీడ పొట్టిదవడమే కాక ఆకారంలో కలిసిపోతుంది.
ఏం చెయ్యాలి?
ఏడుపు రాబోయింది మళ్లీ. గట్టిగా ఊపిరి పీల్చి ఆపుకున్నాడు.
టింకూ కదిలాడు. లేచి కూర్చుని అయోమయంగా చూడ సాగాడు.
“చిన్నా! ఆకలేస్తోంది. దప్పికైతోంది.”
నిజమే.. దాహమేస్తే ఎక్కడా తాగడానికి నీళ్లు లేవు. బాత్రూంలో.. అడుగు పెడ్తేనే వాంతొస్తోంది. అక్కడి నీళ్లు తాగాలంటే.. తప్పకపోతే, ప్రాణం నిలవాలంటే అవే తాగాలి. దోసిలి పట్టి.. ఇద్దరి చేతులూ చిన్నవే. ఎన్ని నీళ్లు పడ్తాయి?
టింకూ దగ్గరగా వెళ్లి భుజం మీద చెయ్యేసి దగ్గరగా పొదవుకున్నాడు.
“అంకుల్ వస్తాడు. ఏదో తినడానికి తెస్తాడు. కొంచెం ఓర్చుకో టింకూ..”
చిన్నా మాట పూర్తి కాకుండానే తలుపు చప్పుడయింది. తోసుకుని వచ్చారిద్దరు. జుట్టంకుల్ తో పాటు ఇంకొకడు.. తెల్లని లాల్చీ పైజామా. కనుబొమ్మల మధ్య కుంకం బొట్టు. నవ్వుతున్నట్లున్న మొహం. అతన్ని చూడగానే ధైర్యం వచ్చింది పిల్లలిద్దరికీ.
“అంకూల్..” భోరుమని ఏడుస్తూ వెళ్లి కాళ్లు పట్టేసుకున్నారిద్దరూ.
“ఏడవకండి. నేనున్నా కదా! ఆకలేస్తోందా?” వంగుని ఇద్దరి మొహాల్లోకీ చూస్తూ అడిగాడు.
“అవును. అంకుల్ మీరు గుడ్ కదా! మా అమ్మ దగ్గరికి పంపేస్తారా?” టింకూ అడిగాడు, ఆశగా చూస్తూ.
“అలాగే. తప్పకుండా పంపుతా. ముందు మీరు లంచ్ తినండి. తిన్నాక, స్నానం చేసి ఈ బట్టలేసుకోండి. అప్పుడు మాట్లాడ్తా.” ఎంతో సౌమ్యంగా అన్నాడు గుడ్ అంకుల్.
జుట్టు వాడు, సంచీ లోంచి పొట్లాలు, ప్లాస్టిక్ ప్లేట్లు, గ్లాసులు మంచినీళ్ల సీసా తీశాడు. ఆ పొట్లాలు చూడగానే చిన్నాకి ఆకలి ఎక్కువైంది.
పొట్లాలిప్పి, మూడేసి ఇడ్లీలు, పచ్చడి పళ్లాలలో వేసి పిల్లల ముందు పెట్టాడు.
గబగబా తినేసి, నీళ్లు తాగేశారు. కడుపు నిండాక అమ్మ ఇంకా గుర్తుకొచ్చింది. కళ్ల నిండా నీళ్లు తిరిగాయి.
“బాత్రూంలోకి వెళ్లి స్నానం చేసి రండి. మీరు చెయ్యగలరా నే చేపించాలా?” జుట్టువాడు అడిగాడు కరకుగా, సబ్బు, తువ్వాలు ఇస్తూ.
“మేం చేసొస్తాం అంకుల్..” భయంగా చూస్తూ బాత్రూం లోకి వెళ్లాడు టింకూ.. చిన్నా వాడి వెనుకే..
నీళ్లు చాలా చల్లగా ఉన్నాయి. ఒక మగ్గు నీళ్లు మీద పడగానే కెవ్వుమని కేకేశాడు టింకూ. తినడానికి వెతుక్కోవలసి వచ్చినా, నీళ్ల గోలెం ఎండలో పెట్టి, గోరువెచ్చని నీటితోనే పోస్తుంది జానీ బేగం.
చిన్నాకయితే చెప్పనే అక్కర్లేదు.. ఇంట్లో ఉన్న ముగ్గురూ వాడి బాగోగులుకోసం పాటు పడేవారే.
చెయ్యి ముంచి.. శరీరానికి చలి అలవాటు చేసి, టింకూకి స్నానం చేయించి, తను కూడా చేశాడు చిన్నా. ఒళ్లు తుడుచుకుని, తువ్వాళ్లు చుట్టుకుని ఇద్దరూ బయటికొచ్చారు.. ఒణుకుతూ.
తువ్వాలు విప్పదీసి చిన్నా చేతులనీ, శరీరాన్నీ పరీక్షగా చూసి, బట్టలిచ్చాడు గుడ్ అంకుల్. ఫరవాలేదు.. చెల్లుతాడు. ఒళ్లు గట్టిగా ఉంది. కొంచెం శ్రద్ధ తీసుకుంటే సరిపోతుంది.
చిన్నా ముడుచుకు పోతూ, వింతగా చూస్తూ బట్టలేసుకున్నాడు. అలా ఎందుకు తడిమాడు అంకుల్..
టింకూని కూడా తడమబోతే వాడు చేతికందకుండా పరుగులు పెట్టాడు.. తువ్వాలు చుట్టుకునే.
“చీ.. ఛీ. కితకితలు అంకుల్. షేమ్ షేమ్. ఎందుకలా ముట్టుకుంటావు? మేం బట్టలేసుకోగలం.”
వాడి పరుగు చూసి, తృప్తి చెందాడు గుడ్ అంకుల్. వీడు కూడా గట్టిగానే ఉన్నాడే.. బానే తింటున్నారన్నమాట. మరి ఎందుకమ్మేశారో? ఎందుకైతే తనకెందుకు? కావలసింది పిల్లలు.. అదీ కొనే వాళ్లు అడిగిన సైజులో, వయసులో ఉన్న వాళ్లు.
“గుడ్ బాయిస్. హాయిగా నిద్రపోండి. లేచాక మాట్లాడుకుందాం.” తను కూడా నవ్వుతూ అన్నాడు.
“పడుకుని లేచాక తీసుకెళ్తారా?”
టింకూ అమాయకత్వం చూసి కొద్దిగా జాలి పడ్డాడు జుట్టు వాడు. అది గ్రహించి, వెంటనే అతని భుజం మీద చెయ్యేసి బైటికి నడిపించాడు గుడ్ అంకుల్.
తాము విప్పేసిన బట్టలు తీసుకెళ్లి బాత్రూంలో ఉతుక్కొచ్చాడు చిన్నా. వాడికి అర్ధమైపోయింది.. తమని ఇంక ఇంటికి పంపరని.
ఇంటికి పంపడానికా ఎత్తుకొచ్చిందీ..
ఉతికిన బట్టలని నేల మీదే, చేత్తో తుడిచి ఆరేశాడు.
టింకూని పడుకో బెట్టి, తను కూడా నేల మీద వాలాడు.
పిల్లల్నెత్తుకొచ్చి ఏమేం చేస్తారో మళ్లీ ఒక సారి బుర్రలో తిరగేశాడు. ముష్టి వాళ్లగా చెయ్యడానికైతే కాదు.. దాని కైతే, తమ శరీరాలని తడిమి, సరిగ్గా ఉన్నారా లేదా అని చూడరు కదా..
ఏదో పని చెయ్యడానికే..
ఏం పనై ఉంటుంది?
చిన్నా చిన్ని బుర్రకి ఎంత ఆలోచించినా తట్టలేదు. కళ్లు వాలిపోయి నిద్దరొచ్చేసింది.. అంతలోనే. పక్కకి తిరిగి కళ్లు మూసేశాడు.
గుడ్ అంకుల్ పేరు ఆనంద్.
మధ్యవర్తి ద్వారా ఒకానొక అంతర్జాతీయ ముఠాకి పిల్లలని సరఫరా చెయ్యడం అతగాడి వృత్తి.
బైటికి మాత్రం.. అంతర్జాతీయ ఫార్మా కంపనీలకి, హెర్బల్ మందుల కోసం తాము అడవుల్లో ఆకులని, వేళ్లనీ మూలికల కోసం సేకరిస్తామనీ.. తమది ఎక్స్ పోర్ట్ ఇంపోర్ట్ బిజినెస్సనీ చెప్తాడు.
ఊర్లో బాగా పేరున్న పేటలో పెద్ద భవనం అతగాడిది. ఇంటి ముందు ఆర్భాటాలేవీ ఉండవు.
‘సంజీవినీ ఇంపోర్ట్స్ అండ్ ఎక్స్ పోర్ట్స్’ అని చిన్న బోర్డ్ ఉంటుంది. లోపలికి వెళ్తుంటే.. పొడవాటి వరండాలో కట్టలు కట్టి ఉంటాయి రకరకాల మొక్కలు. అక్కడ అడుగు పెడుతుండగానే రకరకాల మూలికల వాసన వేస్తుంటుంది.
వరండా అంతా శుభ్రంగా ఉంటుంది. సింహద్వారానికి వెళ్లే దారిలో తీర్చి దిద్దిన ముగ్గులు, స్వాగతం పలుకుతుంటాయి.
ఇంటి బైటనున్న తోటలో కూడా కలబంద వంటి మొక్కలు, అనేక రకాల తులసి మొక్కలు ఉంటాయి.
ఆ తోటలో ఇద్దరు మాలీలు పని చేస్తుంటారు. వాళ్లు ఆవరణలోనే ఒక మూలగా ఉన్న ఒంటి గది ఇళ్లలో ఉంటారు. ఆ ఇళ్లకి వేరే దారి ఉంది రోడ్డు మీది నుంచి. ఇళ్ల చుట్టూ ముళ్ల చెట్ల ఫెన్సింగ్. పెద్ద ఇంట్లోకి, పనికి తప్ప రావలసిన పని లేదు.
ప్రాకారం లోపల, ఐదడుగులివతల చుట్టూ వేప చెట్లు. వేప పూలని ఏరి బాగుచేసి ఎండబెడుతుంటారు మాలీల భార్యలు. ఇద్దరు మాలీలకీ ఇద్దరేసి ఆడపిల్లలు. బళ్లో చదువుకుంటున్నారు.
తోటలోనే ఒక మూలగా చిన్న వినాయకుడి గుడి. ప్రతీ రోజూ శుభ్రం చేసి, పూజ చేసి, ప్రసాదం లోపల ఇచ్చి వెళ్తుంటారు ఒక పూజారిగారు.
మొక్కలు, ఆకులు, వేర్లు, బెరళ్లు తీసుకెళ్లడానికి ఎవరో ఒకరు ఎప్పడూ వస్తూనే ఉంటారు. ప్రతీదీ వేరుచేసి, పేర్లు రాసి పెడుతుంటారు ఇద్దరు ఆయుర్వేద వైద్యం చదివిన యువ డాక్టర్లు.
ఆనంద్ భార్య పేరు ఇందుమతి. ఇద్దరు మగపిల్లలు. బోర్డింగ్ స్కూల్లో చదువుతున్నారు. అతగాడి వృత్తికీ, వ్యక్తిగత జీవితానికీ పోలికే లేదు.. అచ్చు ముత్యాలముగ్గు సినిమాలో కాంట్రాక్టరు లాగ.
కానీ, ఇందుమతి, సినిమాలో సుర్యకాంతం లాగా ఇతగాడిని ఆరాధించదు. తనకి తెలియకుండా ఏదో తప్పుడు వ్యాపారం నడుస్తోందన్న అనుమానం ఉంది. అదేమిటో చెప్పమని, సందర్భం దొరికినప్పుడల్లా సతాయిస్తుంటుంది.
“ఈ ఆకులలములకి ఇంత ఆదాయం ఉంటుందా? నేన్నమ్మను. ఏం చేస్తున్నారో చెప్పండి. ఏదో స్మగ్లింగ్.. డ్రగ్సా?”
“కాదని చెప్తున్నాగా.. మన పిల్లలమీదొట్టు. డ్రగ్స్ స్మగ్లింగ్ ఎప్పుడూ చెయ్యలేదు, చెయ్యను.” ఆనంద్ గట్టిగా చెప్పాడు. అతని వరకూ అతను నిజమే చెప్పాడు మరి.
ఎంత అడిగినా, ఎన్నిసార్లు వేధించినా బైటపడ లేదు. ఇందుమతి అనుమానంగా చూస్తూనే ఉంటుంది. తను చేసే సంఘసేవ చేస్తుంటుంది. రెండు అనాధాశ్రమాలలో ట్రస్టీ సభ్యురాలు. ధన సేకరణ, వారం వారం చెకప్ లకి డాక్టర్లని ఏర్పాటు చెయ్యడం వంటి పనులు చేస్తుంటుంది.
తన వృత్తికోసం, వేరుగా, ఎయిర్ పోర్ట్ కి దగ్గరగా ఉన్న పోష్ కాలనీలో ఒక ఇల్లు కట్టించాడు ఆనంద్.
దూరం దూరంగా ఉండే ఇళ్లు.. పక్కింట్లో ఏం జరుగుతోందో పట్టించుకునే తీరుబడిలేని వ్యాపారస్థులు, రాజకీయ నాయకులు ఉండే ప్రాంతం.
ఏవేవో కార్లు ఇరవై నాలుగ్గంటలూ వస్తూ పోతుంటాయి. ఆ కాలనీ స్టిక్కర్ కారు మీదుంటే, గేటు దగ్గర ఎవరూ ప్రశ్నించరు, ఆపరు.
నెలకి పదిమంది వరకూ పిల్లలని సేకరిస్తుంటాడు ఆనంద్. అందరూ మగ పిల్లలే. చాలా రాష్ట్రాలలో సాగుతుంటుంది అతని సేకరణ. తీసుకొచ్చిన పిల్లలని ముఠా వాళ్లు వచ్చి, చూసి తీసుకెళ్లే వరకూ ఆ ఇంట్లోనే ఉంచుతాడు.
పిల్లల ఆకారాలు, ఆరోగ్యం, మానసిక స్థితి.. అన్నీ ప్రత్యేకంగా ఉండాలి.
పిల్లలు ఐదారేళ్ల లోపు వయసులో ఉండాలి. ఆ వయసు పిల్లలు ఉండాల్సిన బరువు కన్నా ఒకటి రెండు కిలోలు తక్కువే ఉండాలి.
ఏరోజు కారోజు అన్నీ చెక్ చెయ్యడానికి శిక్షణ పొందిన ఆహార నిపుణుడు వస్తుంటాడు. అతడు చెప్పిన ఆహారాన్నే ఇవ్వాలి.
అవసరమైన వ్యాయామాలు చేయిస్తుండాలి. అవి చేయించడానికొక ట్రయినర్..
అక్కడి నుంచి పిల్లల్ని మరలించడానికి రెండు నెలలు పైన పడుతుంది. ఆ రెండునెలలూ వాళ్లని జాగ్రత్తగా కాపాడ వలసిన బాధ్యత ఆనంద్దే.
పిల్లలు ముఠా వాళ్లు అనుకున్న చోటికి చేరే వరకూ.. వాళ్లకి ఖర్చు పెట్టే డబ్బు మాత్రమే ఇస్తారు. పిల్లలు చేరాక.. ఒక్కో పిల్లవాడికీ లక్షల్లో ఉంటుంది ఆదాయం.
కానీ.. ఏ ప్రశ్నలూ వెయ్య కూడదు. ఎక్కడికి తీసుకెళ్తున్నారో.. ఏం చేస్తారో!
అటువంటి కుతూహలం చూపించిన సరఫరా దారుల పని ఏమయిందో వీడియోలో చూసి.. ఆనంద్కి ఒళ్లంతా చెమటలు పట్టాయి. గొంతెండిపోయి, నాలుక బైటికొచ్చేస్తుందేమో అనిపించింది.
తమ కింద పనిచెయ్యడానికి ఒప్పుకున్న వాళ్లకి ముందుగా ఆ వీడియోలు చూపించడం ఆ ముఠా ఆనవాయితీ.
అందుకే.. చెప్పిన పని చెయ్యడం తప్ప ప్రశ్నలు వెయ్యాలన్న ఆలోచనే రాదు ఎప్పుడూ ఆనంద్కి.
పిల్లలకోసం సౌండ్ ప్రూఫ్ గదులు ఆరున్నాయి మేడ మీద. గదుల్లో లోపల గోడలన్నీ చెక్కలతో తాపడం చేసి ఉంటాయి. కిటికీలుండవు. కొంచెం పెద్దగా ఉన్న వెంటిలేటర్లలోనుంచి వెలుతురు.. ఫాన్ల నుంచి గాలి వస్తాయి.
చిన్న పిల్లలు ఎలాగా అంత ఎత్తు అందుకోలేరు. గదికి ఇద్దరు పిల్లల కన్నా ఎక్కువుండరు.
అంతా పకడ్బందీగా ఉంటుంది వ్యవహారం. ఆ విధంగా ఎన్నాళ్లు సాగుతుందో.. కాలమే తేల్చి చెప్పాలి.

ఎవరో తట్టి లేపినట్లనిపించింది చిన్నాకి.
“నాయనమ్మా!” అంటూ లేచాడు.
“చిన్నా! మీ నాయనమ్మ వచ్చిందా? మనిద్దరినీ ఇంటికి తీసుకు పోతుందా?” టింకూ గాడు.. ఆనందంగా అడుగుతున్నాడు. వాళ్లిద్దరూ పార్క్ లో ఆడుకుంటూ, ఎప్పటికీ ఇంటికి రాకపోతుంటే చిన్నా నాయనమ్మ వచ్చి తీసుకెళ్లడం అలవాటే వాడికి.
తల విదిలించాడు చిన్నా.
తామిద్దరూ ఎక్కడున్నారు? తలంతా దిమ్ముగా ఉంది.
ఒక నిముషం తీసుకున్నాడు టింకూ అడిగింది అర్ధం చేసుకోడానికి.
“లేదు టింకూ! మనల్ని ఎత్తుకొచ్చారని చెప్పాగా! ఎక్కడికి తీసుకెళ్తారో.. మనల్ని ఏం చేస్తారో తెలీదు. మనం మాత్రం ధైర్యంగా ఉండాలి. అస్సలు డీలా పడకూడదు. నేనున్నా కదా.. నీకేం భయం లేదు. సరేనా?” బుద్ధిగా తలూపాడు టింకూ.
“ఏడవకుండా ధైర్యంగా ఉంటే అమ్మ దగ్గరికి వెళ్లి పోవచ్చా?”
“మన ప్రయత్నం మనం మనం చేద్దాం. ఏడుపొచ్చినప్పుడు ఏడుద్దాం. అమ్మ గుర్తుకొస్తే ఏడవకుండా ఎట్టా?”
“ఆకలేస్తోంది చిన్నా! ఉస్సు చేసొస్తా.” టింకూ బాత్రూంలోకెళ్లాడు.
ఎవరైనా ఏదైనా తెస్తేనే తినగలిగేది. అప్పటి వరకూ నీళ్లే..
ఎన్ని రోజులిలా?
టింకూ రాగానే, తను కూడా బాత్రూంకెళ్లొచ్చి, సీసాలో నీళ్లు ప్లాస్టిక్ గ్లాసులో పోసి ఇచ్చాడు టింకూకి. తను సీసా ఎత్తి తాగేశాడు.
కొంచెం ఆకలి తగ్గినట్లనిపించింది.
టింకూ గోడ దగ్గరకి వెళ్లి నోట్లో వేలు పెట్టుకుని కూర్చున్నాడు.
చిన్నాకి ఏం చెయ్యాలో తోచడం లేదు.. టైమెంతయిందో!
వెంటిలేటర్లోంచి వెలుతురు రావట్లేదు. చీకటి పడిపోయుంటుందా? అంతే అయుంటుంది.
ఇంటిదగ్గరేం చేస్తున్నారో? పోలీసు రిపోర్టిచ్చుంటారు. కానీ వీళ్లని కనుక్కోవడం ఎలా? తను చూసిన సినిమాలు గుర్తుకు తెచ్చుకున్నాడు..
వాటిల్లో బోలెడు డబ్బులిమ్మని కిడ్నాప్ చేస్తుంటారు.
తమ ఇళ్లల్లో.. అమ్మా నాన్నల దగ్గరేం డబ్బు ఉంటుంది? ఎక్కడికో పంపడానికే.. తమ చేత ఏవేవో పన్లు చేయించడానికే అయుంటుంది. అట్టాంటప్పుడు అమ్మా వాళ్లకి ఏ ఫోన్లూ రావు.
తాము ఎక్కడున్నారో.. ఆ బ్రహ్మకి కూడా తెలీదు.
బ్రహ్మంటే గుర్తుకొచ్చింది..
కళ్లు మూసుకుని సాయి జపం చేస్తూ కూర్చున్నాడు.
చిన్నాని చూసి, టింకూ కూడా, తను విప్పేసి.. ఆరేసిన చొక్కా నేల మీద పరిచి, తండ్రి చేసినట్లుగా నమాజు చెయ్యడానికి కూర్చో బోతూ అడిగాడు..
“చిన్నా! ఇక్కడ తూర్పెటుందీ?” చిన్నాకి అన్నీ తెలుసని వాడి అభిప్రాయం.
చిన్నా కళ్లు తెరిచి, పొద్దున్న ఎండ ఎటుపడిందో గుర్తు తెచ్చుకోడానికి ప్రయత్నించాడు.
ఉహూ.. గుర్తు రాలేదు.
కనిపించిన గోడ కేసి చూపించాడు.
టింకూ బుద్ధిగా నమాజుచెయ్యడం మొదలు పెట్టాడు.
చిన్నాకి ఎంతో ముద్దొచ్చేశాడు వాడు.
వీడి చేత ఏ పని చేయిస్తారో.. ఎన్నో సారి అనుకుంటున్నాడో.. లెక్కే లేదు.
తలుపు తెరిచిన శబ్దం..
కళ్లు తెరిస్తే జుట్టంకుల్. నవ్వుతూ లోపలికొస్తున్నాడు. చేతిలో బుట్ట. బుట్టలో కారియర్. పళ్లాలు, గ్లాసులూ..
చపాతీ, కూర పళ్లాల్లో పెట్టి కింద కూర్చుని పిలిచాడు. ఆకలేస్తోంది.. కానీ, అమ్మ లేకుండా.. మళ్లీ ఏడుపు..
“రండి. ఇవి తింటే మీ అమ్మకి హాపీ అవుతుంది. తినేసి పడుకోండి హాయిగా. రేపు బోలెడు పనుంది. మిమ్మల్ని చూట్టానికి ఎవరో వస్తారు.”
“మా ఇంటికి తీసుకెళ్తారా?” టింకూ వెంటనే అడిగాడు.
“తీసుకెళ్తారేమో.. నాకు అంత తెలీదు. ముందు తినేశాక, రేపు వాళ్లెవరో వచ్చాక కదా తెలిసేది..” జుట్టువాడన్నాడు.
ఒకోసారి డాక్టర్లు సర్టిఫై చెయ్యకపోతే, ఇంటి దగ్గర వదిలేసిన సందర్భాలు కూడా ఉన్నాయి. కానీ అవి తక్కువ. సాధారణంగా, తీసుకొచ్చిన రెండునెలల లోపే పట్టుకు పోతారు పిల్లల్ని.
చిన్నా తినడం మొదలు పెట్టాక, టింకూ కూడా వచ్చి పళ్లెం తీసుకున్నాడు. ఇద్దరూ తినేశాక, గ్లాసులో మజ్జిగ ఇచ్చి, కారియర్, పళ్లాలు బుట్టలో పెట్టాడు జుట్టంకుల్.
రెండు మడత చాపలు, దుప్పట్లు ఇచ్చాడు.
“చలేస్తే కప్పుకోండి. నేను తలుపు బైటే ఉంటా.. అవసరం ఐతే తలుపు కొట్టండి. వెంటనే వస్తా. మీకేం భయం లేదు. ఎవరూ రారు.”
ఇంకెవరొస్తారు.. మీరే కదా వచ్చి ఎత్తుకొచ్చారు.. మనసులో అనుకున్నాడు చిన్నా.భయం లేదుట.. వణికి చస్తుంటే.
అలాగే అన్నట్లు తలూపారు ఇద్దరూ.
“లైటు, ఫాను అలాగే ఉంటాయి. సరేనా”
తలుపేసుకుని వెళ్లిపోయాడు జుట్టువాడు.
చిన్నా చాపలు పరిచాడు. ఇద్దరికీ ఒకళ్ల పక్కన ఒకళ్లు పడుకోడం అలవాటే.. అందుకే అంత సమస్య అనిపించలేదు.
“నే చెప్పింది గుర్తుంది కదా! బెంబేలు పడకూడదు టింకూ. మనం ఒకరికొకరం ఉన్నాం. కాస్త నయం కదూ? భయం వేస్తే నా చాప మీదికొచ్చెయ్యి.”
టింకూకి ధైర్యం చెప్పాడు కానీ చిన్నాకే బెంగగా ఉంది.
రేపెవరొస్తారో.. ఆ గుడ్ అంకుల్ వస్తే బాగుండు. ఇంటికి పంపెయ్యమని గట్టిగా అడగాలి. అసలు స్కూలుకెళ్లకుండా, ఆడుకోకుండా ఇక్కడేం చెయ్యాలి? టి.వీ కూడా లేదు.
ఇవాళంటే.. మత్తులో ఉన్నారు కనుక గడిచి పోయింది.
పాపం.. నాన్నకి పూలు ఎవరందిస్తారు?
గట్టిగా ఏడుపు మొదలెట్టాడు. వాడిని చూసి టింకూ కూడా..
ఏడిచేడిచి అలిసి పోయి, నీళ్లు తాగి పడుకున్నారు.. వెక్కుతూ.

“జుట్టంకుల్! ఎవరో వస్తారన్నారు కదా? ఎప్పుడొస్తారు?” ఇడ్లీ, పచ్చడిలో నంచుకుని తింటూ అడిగాడు టింకూ.
అప్పటికి నాలుగు సార్లు పిల్లలు లేచారా అనిచూసి, ఉండబట్టలేక లేపేశాడు, టింకూ జుట్టంకుల్ అని పిలిచే ‘తాన్యా’.
తాన్యా తూర్పు గోదావరి జిల్లాలో, రంపచోడవరం కోయజాతికి చెందినవాడు. మారేడుమిల్లి దగ్గర అడవుల్లో విహారానికి వెళ్లినప్పుడు ఆనంద్ కి తగిలాడు.. అక్కడ అన్నీ వివరిస్తూ, గైడ్ లాగ.
రెండురోజులు తన కూడా తిప్పుకున్నాడు.
తండాల్లో చిన్న పిల్లల్ని అమ్మడం సాధారణమేనని చెప్పాడు తాన్యా, మాటల మధ్యలో. బీదరికం.. ఎంత పనైనా చేయిస్తుందని కూడా విశ్లేషించాడు.
తాన్యా వివరాలన్నీ సేకరిస్తుంటే తెలిసింది.. ఎవరికీ చెప్పనని మాటతీసుకుని మరీ చెప్పాడు. తనే తండాలు తిరిగి, పిల్లల్ని అమ్ముతుంటానని. కానీ బ్రోకర్లు చాలా డబ్బు కొట్టేసి తనకి చాలా తక్కువిస్తారని వాపోయాడు. అందులో సగం మాత్రం తల్లిదండ్రుల కిస్తాట్ట తను.
అప్పుడే ఆలోచన వచ్చి, తాన్యాని తన వ్యాపారంలోకి తీసుకున్నాడు. పిల్లలని మచ్చిక చేసుకోవడంలో బాగా అనుభవం ఉన్నవాడు. పట్టణాలలో పని వాళ్లలాగ వంకర తెలివి ఉన్నట్లు కనిపించలేదు.
“నువ్వు చేసేది ప్రమాదకరమైన పని కదా.. నాకు ఎందుకు చెప్పావ్? పోలీసులకి పట్టిస్తే ఏం చేస్తావ్?”
“మిమ్మల్ని చూడగానే తెలిసింది సార్.. నేను ఈ వ్యాపారంలో ఉన్నవాడినే కద.. ఏమననంటే చెప్తా..మీరు ఫోన్ లో మాట్లాడుతుంటే ఒక సారి విన్నా. మీరైతే కోడ్ లోనే మాట్లాడారు. కానీ అవే కోడ్ లు మేం కూడా వాడతాం.” తాన్యా సమాధానం విని కంగు తిన్నాడు ఆనంద్.
ఎంత అపాయం? చుట్టుపక్కల గమనించకుండా వాగడం తప్పు కదూ! అంత కేర్ లెస్ గా ఎలా ఉన్నాడు..
వాళ్లకి గాని తెలిసిందంటే.. వెన్నెముక లోంచీ వణుకు పుట్టుకొచ్చింది. మొహం నల్లబడి పోయింది.
“ఏం భయం లేదు సార్.. ఇంకెవరికీ తెలీదు.. అర్ధం కాదు. నేనూ అలాంటి వాణ్ణే కనుక..” గ్లాసులో మంచినీళ్లిచ్చి ఓదార్చాడు.
నెలకి పదివేలు మించదు తన ఆదాయం అని చెప్పాడు.
“ఎంత సార్.. ఇద్దరు పిల్లల్ని సప్లై చేస్తే గొప్ప. అందుకే ఈ గైడు పని కూడా పెట్టుకున్నా. లేపోతే సరి పోదు.”
“పిల్లల్ని చూసుకోగలవా? వాళ్లకి కావలసిన సరిపోయే తిండి, ఏడుస్తుంటే ఊరుకో బెట్ట్డటం వంటివి..”
“బాగా చేస్తాను సార్. వాళ్లని ఆడిస్తా కూడా.. బోర్ కొట్టకుండా.”
రెండునెలలు గడవకుండా తాన్యాని పనిలోకి తీసుకున్నాడు. నెలకి పాతిక వేలు జీతం. ఒక్క సారిగా అంత డబ్బు కంట పడుతుంటే మారు మాటాడకుండా ఒప్పుకున్నాడు.
ఇంకొక ఉపయోగం కూడా తాన్యాతో.. తనకున్న లింకులతో అప్పుడప్పుడు పిల్లల్ని కూడా తెస్తుంటాడు.
“ఈ వయసులో తక్కువే దొరుకుతారు సార్. మా వాళ్లు పుట్టగానే అమ్మేస్తుంటారు. ఐదారేళ్లొచ్చేవరకూ పెంచరు. అప్పుడమ్మాలంటే తల్లులు గోలగోల చేస్తారు.”
నిజమే అనుకున్నాడు ఆనంద్.
కానీ చంటిపిల్లల్ని తెచ్చి, వాళ్లని పెంచడం.. మాటలు కాదు. అందుకే కిడ్నాప్ చేసే వాళ్లతో కనెక్షన్ పెట్టుకున్నాడు. అదీ మగపిల్లలంటే మరీ డేంజర్. అంత జాగ్రత్త తీసుకుంటాడు కనుకనే తన సామ్రాజ్యం ఇంచుమించు దేశం అంతా విస్తరించింది.
కొండల్లో కోనల్లో పల్లెల్లో.. బస్తీల్లో, పట్టణాలలోని వాడల్లో. ఇక్కడా అక్కడా అని లేదు. ఒకచోట ఒకసారి చేస్తే.. మళ్లీ కొన్నేళ్లు ఆ పక్కకి వెళ్లరు.
“రోజూ ఇడ్లీయేనా జుట్టంకుల్?” టింకూ అడిగాడు.
“మరేం కావాలి?” జుట్టంకుల్ అన్నందుకు చిరాకు పడుతూ అడిగాడు తాన్యా. నయం కొందరైతే జులపాలంకుల్ అని పిలుస్తారు.
“ఆమ్లెట్, బ్రెడ్..”చిన్నా చిన్నగా అన్నాడు వత్తి పలుకుతూ.
“అబ్బో.. నీకు మాటలొచ్చే! రేపు అరేంజ్ మెంటు చేస్తామండీ దొరగారూ..” వ్యంగ్యంగా అన్నాడు తాన్యా.
“నాకు ఐస్ క్రీమ్ కూడా..” వ్యంగ్యం అర్ధం కాని టింకూ అడిగాడు.
“అల్లగల్లగే..”
“ఎవరో వస్తారనీ..” మళ్లీ టింకూ.. ఎవరైనా కొత్త వాళ్లొస్తే అమ్మ దగ్గరికి తీసుకెళ్తారేమో..
చిన్నా ఎంత చెప్పినా వాడి చిన్ని బుర్రకి అర్ధం కావడం లేదు.
“వస్తారు కాసేపట్లో. మీరీలోగా స్నానాలు చేసి, ఈ బట్టలేసుకోండి.” కొత్త బట్టల పాకెట్ ఇచ్చాడు.
“మేం నిన్నటివి ఉతికారేసుకున్నాంగా.. ఇవి ఇంకెరికైనా, మా తరువాత వచ్చే వాళ్లకి ఇవ్వండి.” ఉలిక్కిపడ్డాడు తాన్యా, టింకూ అమాయకంగా అన్న దానికి. తమ వృత్తి తెలిసి పోయిందా ఈ పిల్ల వెధవలకి..
“ఫరవాలేదు.. ఇవి కూడా ఉండనీండి. చక్కగా తయారయి రండి. హాల్లోకి వెళ్దాం.”
చిన్నా, టింకూ బాత్రూంలోకి వెళ్లగానే ఆనంద్ కి ఫోన్ చేశాడు తాన్యా.
“సార్.. ఈ పిల్లలని హాల్లోకి తీసుకెళ్తున్నా. డాక్టర్ గారు వస్తారు కదా.”
“————”
“ఏడుపు మానారు. తొందర్లో ఇంటికి పంపేస్తారనుకుంటున్నారు. నెమ్మదిగా అలవాటవుతుంది లెండి. హాల్లోకా.. తీసుకెళ్లచ్చు.. ఏం ఫరవాలేదు.”
తలుపు చాటునుండి విన్న చిన్నా గుండె డబడబ లాడింది. అనుమాన పడ్డదే అయినా.. అనుకున్నదే అయినా నిర్ధారణ అయ్యే సరికి, ఒంట్లో ఉన్న రక్తం అంతా ఎవరో తీసేసినట్లయింది. నీరసంగా కదిలి, టింకూకి స్నానం చేయించి పంపి, తను కూడా చేసి బయటకొచ్చాడు.
నిన్నటి లాగా పరీక్ష చెయ్యకుండా బట్టలేసుకోనిచ్చాడు తాన్యా.
జేబులోంచి దువ్వెన తీసి ఇద్దరి తలలూ దువ్వాడు.
“మీరిద్దరూ కవలలేరా?”
చిన్నా అవునన్నట్లుగా, టింకూ కాదన్నట్లుగా తలలూపారు.
నవ్వుకుని, తలుపు తీసి హాల్లోకి తీసుకెళ్లాడు తాన్యా.
అక్కడ అప్పటికే నలుగురు పిల్లలు కూర్చుని ఉన్నారు. అందరూ టింకూ వయసు వాళ్లే. సన్నగానే ఉన్నారు, ఒకడు తప్ప. వాడు కొంచెం బొద్దుగా ఉన్నాడు.
“అంకుల్.. భూక్ లగ్రే..” తాన్యాని చూడగానే అరిచాడు.
“శామ్ తక్ కుఛ్ నయీ.. ఛుప్ ఛాప్ బైఠో..” కసిరి, టివీ స్విచ్చేశాడు.
కార్టూన్ నెట్ వర్క్..
పిల్లలంతా కుదురుగా కూర్చున్నారు. ఒక్క బొద్దూ తప్ప. వాడికి ఇచ్చిన మూడిడ్లీలూ పంటి కిందిక్కూడా రాలేదు. తాన్యా దగ్గరికి వచ్చి ప్లీజ్, ప్లీజ్ అంటూనే ఉన్నాడు.
“నీ.. ఏం పెట్టేదిరా మీ అమ్మ? నువ్వెంతున్నావు.. ఆ తిండేంటి?” తిట్లు తిడుతూ.. కొడ్తానని బెదిరించి, సోఫాలో కూలేశాడు. కళ్లు నులుముకుంటూ కూర్చున్నాడు వాడు.
చిన్నా కొత్త పిల్లలకేసి చూసి నవ్వాడు.
కానీ.. వాళ్లెవరూ వీడి మొహవన్నా చూడలేదు. నలుగురూ నాలుగు భాషలు. ఒకరు చెప్పేది ఇంకోరికి అర్ధం అవదు.
కార్టూన్లు మాత్రం అందరికీ అర్ధం అవుతాయి.
తాన్యా ఇంటిలోపలికి వెళ్లాడు, ఇప్పుడే వస్తానని.
చిన్నా లేచి టివీ ఛానల్ మారుద్దామని చూశాడు. ఓ కన్ను, తాన్యా వస్తున్నాడేమో అని తలుపు కేసి వేసి. న్యూస్ లో ఏమైనా చెప్తారేమో.. తమ గురించి.. అమ్మా వాళ్లెవరైనా కనిపిస్తారేమో!
ప్చ్.. టివీలో కార్టూన్లు తప్ప ఏం రావట్లేదు. మిగిలినవన్నీ బ్లాక్ చేసేశారు. అంత జాగ్రత్త తీసుకోకుండా ఉంటారా? ఈ రోజుల్లో రెండు మూడేళ్ల పిల్లలకి కూడా, సెల్ ఫోన్లు, టివీలు వాడడం వచ్చు కదా. ఇక్కడికి తీసుకొచ్చే పిల్లలకి కంప్యూటర్లు తెలియక పోవచ్చేమో కానీ.. టివీలు గుడిసెల్లో కూడా ఉంటాయి.
అందుకే జుట్టంకుల్ ఏం పట్టించుకోకుండా లోపలికెళ్లాడనుకున్నాడు చిన్నా. నిశ్సబ్దంగా వెళ్లి సోఫాలో కూర్చున్నాడు.
తాన్యా రెండు చేతులతో ఆరు చిన్న కప్పులు ఐస్క్రీమ్ తీసుకొచ్చి అందరికీ ఇచ్చాడు.
పిల్లల ముఖాలు వికసించాయి, చిన్నాది తప్ప.
చిన్నా గ్రహించేశాడు, మచ్చిక చేసుకుంటున్నారని.
కానీ.. ఇంకేదైనా దారి ఉందా అది తప్ప. చిన్నా కూడా మాట్లాడకుండా కప్పు తీసుకుని తినడం మొదలు పెట్టాడు.
అందరూ గంభీరంగా కార్టూన్లు చూస్తూ ఐస్క్రీమ్ తింటున్నారు.
అక్కడ ఐదారేళ్ల పిల్లలున్నట్లు లేదు.. క్రమశిక్షణతో ఉన్న సైనిక శిబిరం వాతావరణం కనిపిస్తోంది.
ఇద్దరు పిల్లలు, తింటూనే నిద్ర పోతున్నారు.
తాన్యా మధ్య మధ్య తలుపు తీసి చూస్తున్నాడు. ఆ ఇంటికి బెల్ ఉంది కానీ అది కొన్ని గదుల్లోనే మోగుతుంది.. తాన్యా, ఆనంద్ ల గదుల్లో.
రెండు కార్టూన్ షోలయ్యాక, తాన్యా నిరీక్షణ ఫలించింది. పోర్టికోలో కారు వచ్చి ఆగింది. బొద్దుగాడు లేచి ఇంకో ఐస్ క్రీమ్ అడుగుదామనుకుని ఊరుకున్నాడు. తిట్లు తప్ప ఇంకేవీ దొరకవని వాడికి తెలుసు.
తలుపు తీసి నవ్వుతూ, వచ్చిన వాళ్లని ఆహ్వానించాడు తాన్యా.
లోపలికి వస్తున్న వాళ్లని చూడగానే టింకూ లేచి పరుగెత్తాడు..
“అంకుల్! అమ్మ కావాలీ.. ఇవేళ పంపుతానన్నావుగా? తీసికెల్తున్నావా? నా బట్టలు వేసుకుని, జుట్టంకుల్ ఇచ్చిన బట్టలు అక్కడ పెట్టేస్తా.” ఆనంద్ కాళ్లు పట్టేసుకున్నాడు.
మిగిలిన పిల్లలు కదలను కూడా లేదు.
చిన్నాకి మాత్రం ఆనంద్ తో వచ్చినతన్ని చూస్తుంటే కాళ్లు వణికాయి.
అతను డాక్టరని చూస్తేనే తెలిసి పోతోంది. ఒకవేళ తన వయసు తెలుసుకుంటే.. వెనక్కి పంపేస్తారా? చంపేస్తారా.. తను చచ్చి పోయినా ఫరవాలేదు కానీ.. టింకూ వంటరి వాడై పోతాడు.
ఏం మాట్లాడకుండా కూర్చున్నాడు.
ఆనంద్ టింకూని లేపి ఎత్తుకుని బుగ్గ మీద ముద్దు పెట్టుకున్నాడు.
“తప్పకుండా తీసుకెళ్తా. ఈలోగా నువ్వు డాక్టర్ గారు చెప్పిన మాట వినాలి. సరేనా?”
“ఓ.. అలాగే..” టింకూ కిందికి జారి పరుగెత్తాడు.
డాక్టర్ మొదటగా టింకూని పక్క గదిలోకి తీసుకెళ్లాడు. బట్టలు విప్పి మొత్తం పరీక్ష చేశాడు. ఎత్తు బరువూ కొలిచాడు. రక్తం తీసుకున్నాడు పరీక్ష చెయ్యడానికి. ఎముకలన్నీ మెత్తని సుత్తితో కొట్టి చూశాడు.
ఆనంద్ ని చూసి తల నిలువుగా ఊపాడు.
“బ్లడ్ టెస్ట్ రిజల్ట్ తెలిశాక పూర్తి రిపోర్ట్ ఇస్తా.” నెక్స్ట్..
ఆనంద్ టింకూకి బట్టలేసి, బైటికి తీసుకొచ్చాడు. తాన్యా చిన్నాని లోపలికి తీసుకెళ్లాడు.
లోలోపల బెదురుగా ఉన్నా చిన్నా ధైర్యంగానే వెళ్లాడు. ప్రతీ నెలా డాక్టర్ల పర్యవేక్షణలో పెరుగుతున్నాడు చిన్నా. బుల్లి మనుషులకి వచ్చే ఎముకల సమస్యలింకా దరి చేర లేదు.
ఒక సంవత్సరం ఆగి వెన్నెముకకి, ఆ తరువాత చేతులకి కాళ్లకీ ఆపరేషన్లు చేస్తా మన్నారు, చిన్నాని క్రమం తప్పకుండా చూసే డాక్టర్లు.
ఆ ఆపరేషన్లు ఎందుకో కూడా అప్పడే వివరిస్తామన్నారు. దానికి అందరూ మానసికంగా తయారవుతుండగానే ఈ కిడ్ నాప్..
చిన్నాని కూడా బట్టలు విప్పి పరీక్ష చెయ్యడం మొదలు పెట్టాడు డాక్టరు. అంతలో అతని ఫోన్ మోగింది.
ఫోన్ లో మాట్లాడుతూనే, కొలతలన్నీ ముగించి, మెత్తని సుత్తి తీసి ఎముకలని పరీక్ష చేస్తున్నాడు. వెన్నెముక మీద కొడుతూ చూస్తుంటే కొద్దిగా నొప్పనిపించింది చిన్నాకి. అయినా కదలకుండా అలాగే పడుక్కున్నాడు.
ఫోన్ లో మాట్లాడ్డం ఐపోయాక, రక్తం తీసి, అప్పుడే వచ్చిన ఆనంద్కి అంతా సరే అన్నట్లు బొటనవేలు ఎత్తి చూపాడు.
తరువాత, ఒక్కొక్కళ్లనీ.. పిల్లలందరినీ చూశాడు డాక్టర్.
వెళ్తూ వెళ్తూ.. ఎవరెవరికి ఏమేం ఆహారం ఎంతెంతివ్వాలో కాగితం మీద రాసిచ్చాడు, తాన్యాని పిలిచి.
“ఆ కుర్రాడు ఇంకా నాలుగు కిలోలు తగ్గాలి. ఇందులో రాసిచ్చినట్లు.. కొంచెం కూడా మార్పు లేకుండా ఫాలో అవాలి.” బొద్దుగాడిని చూపించి గట్టిగా చెప్పాడు.
“ఎప్పుడూ ఆకలని చంపుతుంటాడు డాక్టర్. ఏం చెయ్యాలో తోచట్లేదు. మిగిలిన పిల్లలు బానే ఉన్నారు కదా!” తాన్యా మొత్తుకున్నాడు.
“కీరా దోసకాయలు ఇచ్చి నముల్తుండమను. రేపు థైరాయిడ్ టెస్ట్ చేసి చూస్తా. అప్పుడు ఏం చెయ్యాలో చూద్దాం. మిగిలిన వాళ్లు ఓకే.”
డాక్టర్ని పంపించి ఆనంద్ లోపలికి వచ్చాడు.
“రోజూ రెండుగంటలు అందరి చేతా డ్రిల్ చేయించు. పరుగులు, ఆటలు.. వ్యాయమం తప్పని సరిగా ఉండాలి. మీ ఇంటికి డబ్బు పంపాను ఇవేళ. చెప్పక్కర్లేదుగా.. ఏం చెయ్యాలో! సాధ్యమైనంత వరకూ ఒకళ్లతో ఒకళ్లు మాట్లాడకుండా చూడు.” తాన్యాకి ఆదేశాలిచ్చాడు.
“పిల్ల నాయాళ్లు. అంత తెలివేం ఉంటాది. తింటం కూడా తిన్నగా రాదు. పైగా భాషలు వేర్వేరు. ఏంచేస్తారు సార్?”
“ఏమో.. ఏం చెప్పగలం? మన జాగ్రత్తలో మనం ఉండాలి. ఇంకా నెల పైన పడుతుంది డిస్పాచ్ చెయ్యడానికి.” ఆనంద్ జాగ్రత్తలు చెప్తుండగానే, తాన్యా తలుపు తియ్యడానికి పరుగెత్తాడు. సన్నగా బెల్ మోగినట్లైతే.
కామెరా చేత్తో పట్టుకునున్న ఒక పాతికేళ్లబ్బాయిని తీసుకొచ్చాడు. అతను ఒక్కొక్కళ్లనీ పిలిచి అందరికీ ఫొటోలు తీసి వెళ్లాడు.
“అంకుల్! అమ్మ..” టింకూ ఏడుపు మొదలెట్ట బోయాడు. వెంటనే తాన్యా వాడిని లోపలికి తీసుకెళ్లాడు.. చిన్నా కూడా వాళ్ల వెనుక పరుగెత్త బోతే ఆనంద్ పట్టుకుని ఆపేశాడు.
“ఏం చెయ్యడులే.. ఏడుపు తగ్గాక తీసుకొస్తాడు. ఇప్పుడు మీరందరూ వాడిని చూసి వర్సగా ఏడుపందుకుంటే కష్టం. టివీ చూస్తుండండి. ఇంక మీ అమ్మలనీ నాన్నలనీ మర్చి పోవాలి. తెలిసిందా!” చిన్నాని రెండు చేతులతో ఎత్తి, కళ్లలోకి చూస్తూ ధృడంగా చెప్పాడు.
నెమ్మదిగా చెప్పినా, గుడ్ అంకుల్ మాట్లాడుతుంటే భయం వేసింది చిన్నాకి. వణుకుతూ కిందికి జారి పోయాడు.
గదిలోకెళ్లగానే ఠపీమని ఏడుపాపేశాడు టింకూ. జుట్టంకుల్ ఏం చెయ్యలేడనీ, గుడ్ అంకుల్ దగ్గర పన్చేసే వాడనీ వాడికి తెలిసి పోయింది.
తాన్యా, టింకూలు హాల్లోకి తిరిగొచ్చాక.. మళ్లీ జాగ్రత్తలు చెప్పి ఆనంద్ వెళ్లి పోయాడు.

పరుగులు, ఆటలు అంటే గ్రౌండుకో, పార్కుకో తీసుకెళ్తారేమో అనుకున్నాడు చిన్నా. అక్కడి నుంచి పారిపోడానికి తోవ దొరక్క పోతుందా? ఎవరైనా కనిపించక పోతారా? అమ్మా నాన్నలకి వార్త పంపచ్చేమో..
మధ్యాన్నం భోజనాలవ్వగానే బయల్దేర దీశాడు తాన్యా పిల్లలందరినీ. టీవీ చూస్తూ కూర్చున్నా, నిద్ర పోయినా.. నాయాళ్లంతా బరువెక్కి పోతారు.. తాన్యాకి తిట్లు పడతాయి.
చిన్నా హుషారుగా టింకూ చేయి పట్టుకుని నడుస్తున్నాడు. కొత్త వాళ్లు కనిపిస్తే జుట్టువాడి కళ్లు కప్పి ఎలా మాట్లాడాలా అని..
అలాంటి వ్యాపారం చేసే వాళ్లు పకడ్బందీగా ఉండరా.. అంత సులభంగా దొరికి పోయేలాగుంటారా? అది తెలుసుకునే వయసు లేదు చిన్నాకి.
ఇంట్లోనే.. కాంపౌండ్ లో, వెనుక భాగం అంతా ఆట స్థలం కింద చేశారు. చిన్నపిల్లలు వ్యాయామం చెయ్యడానికి అనుకూలమైన పరికరాలన్నీ ఉన్నాయక్కడ. కబడి ఆడచ్చు. క్రికెట్ ఆడచ్చు. రన్నింగ్ రేస్ కి కావలసిన ట్రాక్స్ కూడా ఉన్నాయి.
అన్నీ ఐదారేళ్ల పిల్లలు కసరత్తులు చెయ్యడానికి వీలైనవే.
వెనుక పక్క మెట్లు దింపి తీసుకెళ్లాడు తాన్యా.
చుట్టూ చూశాడు చిన్నా.
జైలు గోడల్లా.. పెద్ద వాళ్లు కూడా దూకలేనంత ఎత్తుగా ఉన్నాయి. గోడలమీద గాజుపెంకులు ఎండలో మెరుస్తున్నాయి. కాంపౌండ్ వాల్ దగ్గరగా ఎక్కడా ఒక్క చెట్టు కూడా లేదు.
చెయ్యగలిగిందేవీ లేదు.
అంకుల్స్ చెప్పిన మాట వినడం తప్ప. తామందరినీ ఇందుకే పుట్టించాడేమో దేవుడు. ఎందుకు? ఏం చేయించాలని? ఏమో.. ఏం జరగబోతోందో వేచి చూడాల్సిందే అనుకున్నాడు చిన్నా.
జుట్టంకుల్ టింకూ ఏమేం చెయ్యగలడో చూస్తుంటే, నెమ్మదిగా బొద్దుగాడి దగ్గర చేరాడు చిన్నా. హిందీలో సంభాషణ మొదలెట్టాడు.
“ఏ ఊరు? నీ పేరు?”
“ఔరంగా బాద్. నా పేరు కిషన్. ఏడు రోజులయింది ఎత్తుకొచ్చి.” హిందీ వచ్చిన తోటి పిల్లవాణ్ణి చూసి ఏనుగెక్కినట్లు సంబర పడ్డాడు వాడు.
“ఎందుకెత్తుకొచ్చారో తెలుసా? డిస్పాచ్ అంటున్నారు. మనల్నేగా.. ఎక్కడికి పంపుతారో ఏమన్నా..”
తెలీదన్నట్లు అడ్డంగా తలూపాడు.
“నాకు మరాటీ కూడా అర్ధ మవుతుంది. ఎప్పుడూ సాయిబాబా గుడి దగ్గరుంటాను. పువ్వులమ్ముతాము. అక్కడికి మరాటీ వాళ్లు వస్తుంటారు కదా.. అందుకే!”
కిషన్.. ఆనందంతో గెంతులేశాడు.. చిన్నాకి దూరంగా వెళ్లి.
ఇసకలో పల్టీలు కొట్టాడు. లావుగా ఉన్నాడు కానీ, వాడి శరీరం చెప్పినమాట బాగానే వింటోంది.
“మనిద్దరం ఒక దగ్గర ఉన్నట్లు కనిపించ కూడదు. మాట్లాడ కూడదు. స్నేహం చెయ్య కూడదు. ఒకట్రెండు మాటలు కూడా..” పరుగెత్తుతూ వచ్చి చెప్పేసి మళ్లీ వెళ్లిపోయాడు.
చిన్నాకి అంతా అయోమయంగా ఉంది.
“కిషన్..మిగిలిన పిల్లలు.. ఎక్కడినుంచి వచ్చారు? అందర్నీ ఎవరు తీసుకొస్తారు?” తనుకూడా వాడు చేసినట్లే అటూ ఇటూ గెంతుతూ మధ్య మధ్య మాట్లాడ్డం మొదలెట్టాడు.
“వాళ్లంతా వేర్వేరు భాషలు. తమిళ్, కన్నడం మళయాళం. ఎవరికీ హిందీ రాదు. వాళ్ల భాష తప్ప.”
“ఇంగ్లీష్ వచ్చేమో?”
“నీకొచ్చా ఇంగ్లీష్?” ఆశ్చర్యంగా అడిగాడు కిషన్.
“ఆ.. నేను ఇంగ్లీష్ మీడియం. బాగా వచ్చు. కంప్యూటర్ కూడా ఆపరేట్ చెయ్యడం వచ్చు.” కిషన్ కి కొంచెం దూరంలో గుంజీలు తీస్తూ అన్నాడు చిన్నా.
ఇద్దరూ నెమ్మది నెమ్మదిగా జరుగుతూ తాన్యాకి వీలయినంత దూరంగా వెళ్లి మాట్లాడుతున్నారు.
“మీ అమ్మా నాన్నా వీళ్లకెందుకిచ్చారు మరీ? అంత మంచి స్కూల్ కి కూడా పంపుతున్నారు కదా?” కిషన్ కి మరింత ఆశ్చర్యం..
“అమ్మా నాన్నా ఇవ్వడం ఏంటీ.. ఎత్తుకొచ్చారు నన్నూ, టింకూనీ. అర్ధరాత్రి నిద్ర పోతుంటే. క్లోరో ఫామ్ ఇచ్చి మరీ. అమ్మా వాళ్లూ ఎంత కంగారు పడుతున్నారో. ఎంత ఏడుస్తున్నారో. మా నాన్న నాకోసం ఊరంతా తిరుగుతూ ఉంటాడు. నేనంటే ప్రాణం మా వాళ్లకి.” చిన్నాకి ఏడుపొచ్చింది. ఆగకుండా కన్నీళ్లొస్తున్నాయి. పాపం.. నాయనమ్మ ఏం చేస్తోందో!
“అవునా! నన్ను మా అమ్మా నాన్నానే వీళ్లకిచ్చేశారు. అన్ని పైసలు తీసుకుని. వీళ్లు చెప్పిన మాట వినాలనీ.. బాగా చదివిస్తారనీ, రోజూ ఐస్క్రీమ్ పెడతారనీ, ఏడవ కూడదనీ చెప్పి పంపేశారు.” చేతులు రెండూ బార్లా చాపి అన్నాడు. వారం రోజులయింది వాడు వచ్చి.
ఈసారి ఆశ్చర్యపోవడం చిన్నా వంతయింది.
తాన్యా మిగిలిన పిల్లలకి ఏమేం చెయ్యాలో చెప్పి, కిషన్, చిన్నాల దగ్గరకి వచ్చాడు, అనుమానంగా చూస్తూ.
కిషన్ ఆయాస పడుతూ నేల మీద కూర్చుండి పోయాడు.. నిజంగా ఆయాసం రాకపోయినా!
“ఏం చేస్తున్నారు మీరిద్దరూ?”
చేత్తో సైగ చేశాడు కిషన్.. తాను పరుగు పెడుతున్నట్లుగా.
చిన్నా అమాయకంగా చూశాడు.
“ఏం చెయ్యమంటావంకుల్? నాకు క్రికెట్ నేర్పించవా? ఈ కడ్డీ పట్టుకుని పైకి లేద్దామని చూస్తున్నా..”
“నీకు హిందీ వచ్చా?”
“రాదంకుల్.”
“టింకూ ఏమవుతాడు నీకు?”
“ఏమవడంగుల్. పక్కింటి పిల్లగాడు. అంతే.”
“అమ్మయ్య.. ఒకే ఇంటి నుంచి ఎత్తుకు రాలేదు కదా! నయమే.” మనసులో అనుకుని గట్టిగా నిట్టూర్చాడు.
చిన్నాని పుషప్స్ చెయ్యమని, కిషన్ ని గ్రౌండ్ చుట్టూ పరుగెట్టమని చెప్పి, తను టింకూ దగ్గరకెళ్లాడు. వాడు చాలా సున్నితంగా కనిపిస్తున్నాడు.. బాగా గట్టి పర్చాలి. ముందుగా గుంజీలు తియ్యమన్నాడు.

కొంచెం దూరంగా అందరూ కనిపించేలాగ చెట్టు కింద కూర్చుని, బీడీ వెలిగించాడు తాన్యా. బీడీ వెలిగించగానే పెళ్లాం గుర్తుకొచ్చింది.
బీడీలు చుట్టి చుట్టి దాని వేళ్లు ఎంత నల్లగా మారిపోయాయో.. ఆ వేళ్లు కనిపించాయి కళ్ల ముందు.
“థూ.. ఎదవ జల్మ. అదక్కడ, నేనిక్కడ. ఎందుకొచ్చిన పాట్లు?” రోజుకి ఇరనై సార్లన్నా అనుకుంటాడు.. తిట్టుకుంటాడు.
కానీ.. వదిలేసి వెళ్లటానికి లేదు. ఇక్కడ దొరికేది పాతిక వేలు. అదీ, తిండీ తిప్పలు, ఆ బాబే చూసుకుని పోషిత్తన్నాడు. తమ ఊళ్లో దొరకదు. పిల్లగాళ్లు కూడా.. ఏడాదికొకరు దొరుకుతే గొప్పే.
అర్ధాకలితో మాడాల్సిందే.
అదలా ఉంచుతే, పీక లోతు కూరుకు పోయాడు ఊబిలో. బైటికి రాగల అవకాశమేలేదు. తను లేకపోతే పిల్లలని చూసుకునే వాళ్లు లేకపోవడం ఒక కారణం.. అన్నీ తెలిసిన తనని ఆనంద్ వదుల్తాడా అనేది డౌటే. వదల్నే వదల్డు. మరీ పట్టు పడ్తే చంపేసినా చంపేస్తాడు.
ఇలాంటి వ్యవహారాల్లో, తనలాంటి వాళ్లు వెళ్ల దల్చుకుంటే పైకెళ్టవే.. వేరే దారి లేదు. ఒళ్లంతా పులిసిపోయినట్టుంది. పొద్దున్న లేచినప్పట్నుంచీ.. ఒకటే పని. కాస్త కూచోడానిక్కూడా లేదు.
పిల్లల్ని కాయటం ఏమంత మాటలు కాదు.. పైగా గాజు బొమ్మల్ని చూసినంత జాగ్రత్తగా!
కొత్త కూనలు రాత్రంతా నిద్రపోనీరు. ఏడుత్తానే ఉంటారు. వాళ్లని చూస్తుంటే.. ఎంత కరడు కట్టిందైనా తన మనసు కూడా అప్పుడప్పుడు పీకుతుంటుంది. ఆనంద్ బాబు లాగ ఉండగల్గితే..
ఆలా ఆలోచిస్తుంటే చిన్నగా కునుకు పట్ట బోయింది తాన్యాకి. పైనుంచి చిరు ఎండ గోరువెచ్చగా తగుల్తోంది. చల్లని గాలి. చెట్టు కానుకుని కళ్లు మూసుకున్నాడు.
తాన్యానే కనిపెట్టి చూస్తున్న చిన్నా పరుగెత్తుతూ కిషన్ పక్కకి చేరాడు.
“నిజంగా.. మీ అమ్మా, నాన్నా నిన్ను అమ్మేశారా?”
ఇద్దరూ, గోడ నానుకుని, నీడ పట్టున, తాన్యాకి కనిపించకుండా కూర్చున్నారు.
“అవును. వాళ్లందరినీ కూడా..” మిగిలిన పిల్లలని చూపించాడు.
“అందుకే మా కోసం ఎవరూ వెతకరు. వెతుకు తారని మేం అనుకోము. మాకు అంతా చెప్పే పంపారు. అందుకే మేం ఎవరం అమ్మా నాన్నల కోసం ఏడవం ఎప్పుడూ.”
“ఎందుకమ్మారు?”
“మేం ఇంట్లో చాలా మంది ఉంటాం కదా? చార్ భాయీ, చార్ బహిన్. అందరికీ పేట్ నిండాలంటే మమ్మల్ని అమ్మెయ్యాలి కదా! నా అన్నలిద్దరినీ కూడా అమ్మేశారు. ఇంట్లో.. ఇల్లంటే ఫుట్ పాత్ మీద గోడ నానుకుని టార్పాలిన్ కప్పిన జాగా. ఇంత పెద్ద ఇల్లు చూట్టం, ఇంట్లో ఉండటం ఇదే.” చాలా సాదాగా, అభావంగా చెప్పాడు కిషన్..
“అందుకేనా మీరెవరూ ఏడవటం లేదు.” చిన్నాకి ఇంకా వింతగానే ఉంది.
“మేం వచ్చి వారం రోజులయింది కదా! ఏడుపులన్నీ ఐపోయాయి. మా అందరికీ తెలుసు ఎక్కడికీ వెళ్లలేమని. వీళ్లే దిక్కనీ.” మామూలుగా అన్నాడు కిషన్.
చిన్నాకి తమ బస్తీకి దగ్గర్లో, గుడారాలేసుకుని ఉండే తండా గుర్తుకొచ్చింది. రోడ్ల మీదే వంట, అక్కడే అన్నం తినడం. ఐనా అందరూ నవ్వుతూనే ఉంటారే.. వాళ్లు కూడా అమ్మేస్తారా వాళ్ల పిల్లల్ని?
“మీరెక్కడుంటారు? నీతో ఉన్న ఆ అబ్బాయెవరు?” కిషన్ కొంచెం కుతూహలంగా అడిగాడు.
తమ గురించి చెప్పాడు చిన్నా. తను ఒక్కడే కొడుకునని, ఇంట్లో అందరికీ తనంటే ఇష్టమనీ చెప్పగానే కిషన్ కళ్లు అసూయతో ముడుచుకోవడం గమనించాడు. కానీ వెంటనే.. మామూలుగా అయిపోయాడు.
“మరి టింకూ?”
“మావి గవర్న్ మెంట్ కట్టిచ్చిన ఇళ్లు కదా.. మాకూ టింకూ వాళ్లకీ ఒకటే వరండా..” జానీ ఆంటీ గురించీ, మస్తానంకుల్ ఏంచేస్తాడో.. తాగి వచ్చి అందర్నీ ఎలా కసురుకుంటాడో.. అన్నీ చెప్పాడు.
కాసేపు ఆలోచిస్తూ ఉండి పోయాడు కిషన్.
“అయితే మీ మస్తానంకుల్ టింకూని అమ్మేసుంటాడు. వాళ్లు నిన్ను కూడా ఎత్తుకొచ్చారు.” చిన్నా సందేహాన్నిట్టే తేల్చేశాడు కిషన్.
పుట్టినప్పట్నుంచీ ప్రతీ మెతుక్కీ వెతుక్కుంటూ, పోరాటం చేస్తుంటే ఆ తెలివి అనుకోకుండా వచ్చేస్తుంది. ఐదేళ్లలోపే బాల్యం అంతరించి పోతుంది.

మాయానగరం – 42

రచన: భువనచంద్ర

“మీరు ఇలా తిండి మానేస్తే ఎలా బాబూజీ… పిల్లల వంక చూడండి. కిషన్ గారైతే మంచం మీద నుంచి లేవలేకపోయినా మీ గురించి అడుగుతున్నారు ” అనూనయంగా అంది మదాలస.
“ఏం చెయ్యను బేటి… ఉన్న ఒక్కగానొక్క కూతురు ఎక్కడుందో తెలీదు. అసలేమయ్యిందో తెలీదు. ఎలా తినబుద్ధి అవుతుంది? ” దీనంగా అన్నాడు సేఠ్ చమన్ లాల్. ఒక్క నెల రోజుల్లోనే అతను సగానికి సగం తగ్గిపోయాడు. బాధతోనూ, మనోవ్యధతోనూ శరీరం సగం వడిలిపోయింది.
“సుందరిగారి గురించి నాకు కొద్దో గొప్పో తెలుసు బాబూజీ. ఆమెకి ఏమీ కాదు.గుండె ధైర్యం మెండుగా వున్న మనిషి. తనకి తాను ఏ అపకారము చేసుకోదు. జరిగినదానికి భయపడి , ఎక్కడో కొంతకాలం దాగి వుంటుంది. ఖచ్చితంగా తిరిగివస్తుందని నాకు నమ్మకం వుంది. దయచేసి లేవండి. కనీసం తను వచ్చేవరకైనా మీరు ఆరోగ్యంగా వుండాలిగా ” చమన్ లాల్ ని అనూనయించి ‘రోటీ ‘ తినిపించసాగింది మదాలస.
యాక్సిడెంట్ అయ్యిన రోజు నుంచే ‘మిస్ ‘ అయ్యింది సుందరి. ఆమె ఏర్ పోర్ట్ కి వెళ్ళిందన్న ఆచూకీ మాత్రం ‘స్పష్టం ” గా తెలిసింది. అంతే కాదు బ్యాంక్ నుంచి ఆరు లక్షల కాష్ డ్రా చేసినట్టు కూడా తెలిసింది. ఇంట్లో వెతికితే ఆమె చెక్ బుక్ కూడా కనపడలేదు.
“సారీ డాడ్ … నేను పోలీసులకి వాగ్మూలం ఇస్తూ ఇక్కడ వుండలేను. అందుకే వెళ్తున్నాను. మళ్ళీ వస్తాను… ఎప్పుడొస్తాన్ మాత్రం చెప్పలేను.” అన్న నోట్ మాత్రం సేఠ్ చమన్ లాల్ టేబుల్ మీద పెట్టి వెళ్ళింది.
యాక్సిడెంట్ లో బహుషా ‘రుషి ‘ చనిపోయి వుంటాడనే భయంతోనే ఆమె వెళ్ళిపోయిందని అనుకున్నాడు చమన్ లాల్. నెల గడిచినా మరే కబురు ఆమె నుంచి రాలేదు.
కిషన్ లాల్, రుషి, ఇద్దరూ హాస్పటల్ లో ఉన్నప్పుడే మదాలసని పిల్లల్ని చూసుకోడానికి , ఇంటి విషయాలు చూసుకోడానికి ‘కేర్ టేకర్’ గా ఉద్యోగమిచ్చాడు చమన్ లాల్. కూతురి ఉత్తరం చూశాక అతనికేమీ పాలుపోలేదు. పిల్లల్ని చూసుకోడానికైనా ఎవరో ఒకరు ఉండాలనే మదాలసకి ఉద్యోగమిచ్చాడు.
చాలా విశాల హృదయంతో నెలకి పది వేల రూపాయిల జీతమూ నిర్ణయించాడు. మూడేళ్ళ కాంట్రాక్టుతో కార్బన్ పేపర్ మీద సంతకం చేయించి పక్కా ‘ అప్పాయింట్ మెంట్ లెటర్ ‘ టైపు చేయించి, సంతకం పెట్టి మరీ ఉద్యోగం ఇవ్వడంతో, మదాలస కూడా ధైర్యంగా ఉద్యోగం విషయం ఇంట్లో చెప్పింది. చెప్పిన మరుక్షణమే మదాలస అత్తగారి గుండెల్లో రాయి పడింది. భర్తగారికైతే కళ్ళు తిరిగినై కారణం అతని జీతం ఏడు వేలు మాత్రమే!
“భలే అదృష్టవంతురాలివమ్మాయ్… నిన్న డిగ్రీ పాస్ అవ్వడం ఇవాళ్టికల్లా పదివేల రూపాయిలొచ్చే ఉద్యోగం దొరకడం. అంతా ఆ శ్రీకృష్ణమూర్తి మహిమానున్నూ.. ఆశీస్సున్నున్నున్నున్నూ… ! లేకపోతే దీంతస్సదియ్యా వీధికో వందమంది ఉద్యోగం కోసం అంగలారుస్తుంటే , మరి నీకు ఠక్కున దొరకడం మహాభాగ్యం కాదూ! ” మెచ్చుకుంటున్నట్టు మెచ్చుకుంటూనే మాట విరుపుతనాన్ని ప్రదర్శించిందో పొరుగింటి పాపాయమ్మ.
“అవునవును.. మహాభాగ్యం కాదూ! అవును కానీ అమ్మాయ్ పిల్లలకి కేర్ టేకర్ అంటే ఆయా ఉద్యోగమా? ఆయాకి పదివేలంటే మహాభాగ్యం కాక మరోహటీ మరోహటీనా? ” నవ్వులో విషాన్ని సమ్యుక్తంగా చిమ్ముతూ అన్నాడో వెనకంటి వైకుంఠ వర ప్రసాదు.
ఒక్కమాట కూడా మాట్లాడకుండా చిన్నగా చిరునవ్వు నవ్వి లోపలకి వెళ్ళిపోయింది మదాలస.
“అబ్బా..! ఆయా ఉద్యోగానికి ఏం టెక్కు పోతోందిరా నాయనా! ” అక్కసునంతా గొంతులో ధ్వనింపచేసిందో ఇరుగింటి ఇల్లేరమ్మ.
“అమ్మాయి! ఇంత కాలానికి నీ కష్టాలు తీరాయనుకో పాపం ఒక్కడి సొమ్ముతో ఇంత ఇంటి భారం మొయ్యాల్సి వచ్చేది. ఇంకనే బ్రహ్మాండంగా సంసార సాగరాన్ని ఈదొచ్చు. అమ్మాయ్ నీరజా.. ఇక నీ పెళ్ళి భోజనమే మిగిలింది. ” ఇప్పటి దాకా ఆ కుటుంబాన్ని మహా ఆదరిస్తున్నట్టు మొహం పెట్టి చిలక పలుకులొలికించాడో చిదంబర శాస్త్రి.
“మంచిమాట అన్నావోయ్. అసలు సిసలు అదృష్టం నీరజదేననుకో ” వత్తాసుపలికాడో కాలక్షేపం శర్మ.
అన్నీ వింటూ మౌనంగా వున్నది మదాలస. “వదినా.. నువ్వు నిజంగా గ్రేట్. ” కావలించుకొని అన్నది నీరజ. అసలేం మాట్లాడాలో ఆమెకు అర్ధం కాలేదు. బయటకు ఎలా వున్నా , మదాలస లోలోపల రగులుతోన్న అగ్నిపర్వతం అని ఆమెకు తెలుసు. “పోనీ ఏ తిరుగుడో ” అని మదాలసతో అన్నప్పటి నుంచి నీరజ తప్పు మాట్లాడానన్న భావం దహిస్తూనే వుంది. మదాలస కూడా అవసరానికి మించి ఎవరితోనూ మాట్లాదటం మానేసింది. పోగొట్టుకున్న చనువును ఎలా తిరిగి పొందడం?
మదాలసకి ఇబ్బందిగా వున్నా ఓ మొండి ధైర్యం మనసులో కొండలా ఎదిగింది. భర్తా అత్తగార్లు ఏమంటారో తెలీదు. ” నీ “అంతట నువ్వు నిర్ణయించుకున్నాక నాదేముంది? ఆఫ్ట్రాల్ మొగుడి గాడ్ని” చెప్పిన వెంటనే విప్పిన చొక్కా మళ్ళీ వేసుకొని బయటకు పోతూ అన్నాడు మూర్తి. ఆ మాట మాట్లాడింది అతను కాదని అతనిలోని అహంకారంతో కూడిన నిస్సహాయత అనీ స్పష్టంగా మదాలసకి అర్ధమయ్యింది.
“మదాలస… కంగ్రాట్స్!! ఏనాడు నువ్వు నీ పూర్తి జీతాన్ని నీ అత్తింటి వారి చేతుల్లో పొయ్యద్దు. వచ్చిన మొత్తం నీ బ్యాంకులోనే, నీ అకౌంటులోనే వేసుకో. అత్యవసరం అనుకున్నప్పుడు మాత్రమే కుటుంబం కోసం ఖర్చుపెట్టు. ఎందుకంట్, నీకు ధైర్యాన్ని ఇచ్చేది నీ బ్యాంకు బేలన్సే “స్ఫస్టంగా మదాలసకి చెప్పింది మాధవి, సేఠ్ చమన్ లాల్ ఉద్యోగమిచ్చాడని విన్న మరుక్షణమే.
పొద్దున్నే యధాతథంగా అది వరకు చేసినట్టుగానే ఇంటిపనులు చేసి ఠంచనుగా పదింటికల్లా చమన్ లాల్ గారింట్లో ఉంటోంది మదాలస. ఆమెని ఇంటి దగ్గర నుంది తీసుకొని రాడానికీ, తిరిగి ఇంటికి పంపడానికీ కూడా ‘రిక్షా’ ఏర్పాటు చేసింది చమన్ లాల్ గారే! మదాలస టిఫిను, భోజనం కూడా చమన్ లాల్ ఇంట్లోనే జరిగిపోతున్నాయి. వంటపనికి ఓ గుజరాతి వృద్ధురాలిని తెప్పించారు. పేరుకి మాత్రమే ఆవిడ, చేస్తున్నది మాత్రం మదాలసే! ముసలావిడ చేస్తున్నప్పుడు గుజరాతి వంటకాల్ని జాగ్రత్తగా గమనించి , చాలావరకు పర్ఫెషన్ గానే నేర్చుకుంది మదాలస.

“కలియుగ వామనుడు” – 1

రచన:మంథా భానుమతి.

1

“ఏటేటి తిన్నా ఏ పన్జేసినా ఎవ్వురైన..
ఏటి సేత్తారీ నిశి రేతిరీ
ఏమారి ముడుసుకోని తొంగుంటే
ఏడనుంచొత్తాదొ నిదురమ్మ
ఏమడగకుండ తన ఒడికి సేర్సుకోదా!”

వీధి చివరున్న ముసలి బిచ్చగాడు సన్నగా పాడుతూ, మలుపు మూల బొంత పరచి ముడుచుకుని పడుక్కున్నాడు. వెంటనే గుర్రు పెట్ట సాగాడు.
మధ్యరాత్రి ఒంటిగంట దాటింది. రెండో ఆట సినిమాకి వెళ్లొచ్చిన వారు కూడా గాఢ నిద్రలోకి జారుకున్నారు.
వీధి దీపాలు నాలుగింటికి ఒకటి చొప్పున, నీరసంగా వెలుగుతున్నాయి. అవి కూడా అక్కడున్న స్థంబాల మాటున ఒదిగి పోయి, ఉండీ లేనట్లున్నాయి.
అప్పుడప్పుడు దూరాన వినిపించే కుక్కల అరుపులు తప్ప వీధంతా నిశ్శబ్దంగా ఉంది. అమావాస్య దగ్గర పడుతోందేమో ఆకాశంలో మిణుకు మిణుకు మనే నక్షత్రాల కాంతి ఏ మాత్రం వెలుగు నివ్వడం లేదు.
చప్పుడు చెయ్యకుండా, అడుగులో అడుగు వేసుకుంటా ప్రవేశించారు ఇద్దరు ఆగంతకులు ఆ పేటలోకి. సన్నని వీధులు. అటూ ఇటూ చిన్న చిన్న ఇళ్లు. ఇళ్ల ముందు మరీ చిన్న అరుగులు.
వీధి చివరికి వచ్చాక, బిచ్చగాడ్ని చూశారు. వాడు లేస్తే..
ఒకడు తన జేబు లోంచి రుమాలు, సీసా తీశాడు. నెమ్మదిగా వెళ్లి నిద్రపోతున్న బిచ్చగాడి మొహం మీద సన్నగా, సెల్ లైట్ వేసి, ముక్కు దగ్గర సీసాలో ద్రవం పోసిన రుమాలు పెట్టాడు. కొద్దిగా కదిలి వాడు మత్తులోకి జారిపోయాడు.
ఇళ్లు లెక్క పెట్టుకుంటూ ఒక ఇంటి ముందు ఆగారు. ఆ వీధినానుకుని మురిక్కాలవ పారుతోంది. ముందు రోజే వాన కురిసిందమో ప్రవాహం బానే ఉంది. అంత కంపు కూడా లేదు.
ఇంటి ముందు అరుగు మీద రెండు బొంతలు పరచి ఉన్నాయి. వాటిమీద పడుక్కున్న రెండు చిన్న ఆకారాలని చూసి తలెగరేశాడు, ఇద్దరిలో లావుగా పొడుగ్గా ఉన్న వాడు. వాడి పేరు నానా.
అటూ ఇటూ చూసి అరుగెక్కారు.
“ఇద్దరున్నారు ఎట్టా? మనోడు ఎవురో కనిపెట్టేదెట్టా?” గుసగుసగా అడిగాడు నానా. కనిపెట్టలేమన్నట్లు తల అడ్డంగా తిప్పాడు రాజా అనే రెండోవాడు, ఇంటి తలుపు మీదో కన్నేసి.
“ఏం చేద్దాం? మళ్లొద్దామా?”
“వద్దొద్దు. చాలా రిస్కవుతుంది” రాజా పళ్లు గిట్టకరిచి అన్నాడు.
“మరి? వదిలేసి పోడమేనా? అది ఇంకా రిస్క్. చావ కొడ్తారు పని అప్పచెప్పినోళ్లు.”
“వదిలేసెందుకు పోతాం? పనవ్వాల. మనకింకా బేరాల్రావాల.”
ఒక బొంత మీదున్న కుర్రాడు కదిలాడు.
“ఇప్పుడీడు లేచాడంటే గోలగోలవుతుంది. ఏదోకటి చెయ్యాలి.” నానా కంగారుగా అన్నాడు.
“సీసా తియ్యి.” ఆర్డరేశాడు రాజా.
నానా, మళ్లీ తన నల్ల కోటు జేబులోంచి చిన్న సీసా, రుమాలు తీశాడు. చేతులు వణుకుతున్నాయి. వాడి శరీరం పెద్దదే కానీ మెదడు చాలా చిన్నది.
“ఎంతసేపురా… గుడ్డ మీద మందొంచు. ఇద్దరకీ చూపీ..” గుసగుస కంఠంతోనే కసిరాడు రాజా.
“ఇద్దరికీనా…”
“అవునిద్దరి ముక్కులకీ చూపియ్యి. నువ్వాడినెత్తుకో.”
నానా ఆశ్చర్యంగా చూశాడు.
“ఎవుడో తెలీనప్పుడు ఇద్దర్నీ పట్టకుపోడవే నయిం. బంపరాఫరు. ఒకటి కొంటే ఒకటి ఫ్రీ.” రాజా ఒక బొంతమీది పిల్లాడిని భుజం మీద వేసుకుని, సైగ చేశాడు.
ముందు కొంచెం తటపటాయించినా నానా కూడా ఇంకో బొంతమీది పిల్లాడినెత్తుకున్నాడు. పాముల్లా జారిపోయారిద్దరూ.
ఆ సీసాలో మందు క్లోరోఫామ్. మోతాదు ఏ మాత్రం అటూ ఇటూ ఐనా ప్రాణాలకే ప్రమాదం.
వాళ్లు ఆ ఇద్దరు పిల్లలనీ ఎత్తుకెళ్లడం ఎందరి జీవితాలనో మార్చేసింది.
“ఇద్దరూ బెండు బొమ్మల్లాగున్నార్రా. ఎంత దూరమైనా పరుగెత్తచ్చు ఈళ్ల నేసుకుని.” కొద్దిగా రొప్పుతూ అన్నాడు నానా.
“మనకి తప్పకుండా బోనస్ ఇస్తాడు అన్న. ఒకళ్లనుకుంటే ఇద్దర్నేసుకున్నాం కద.” రాజా వంకర నవ్వు నవ్వుతూ అన్నాడు.
“అవునూ! ఈళ్లనేం చేస్తారన్నా? దొంగతనాలు నేర్పిస్తారా? బిచ్చగాళ్లని చేస్తారా?”
“అవన్నీ మనకంతవుసరమా?”
“ఇంకా ఎతదూరం?” విసుగ్గా అడిగాడు నానా.
“ఇప్పుడే కద బరువే లేరన్నావు. అంతట్లోనే అలుపొచ్చిందా?” రాజా గొంతులో గరగర, హేళన.
పేటలోంచి మెయిన్ రోడ్డు మీది కొచ్చేశారు. కొంచెం విశాలమైన వీధి. దీపాలు బాగానే వెలుగుతున్నాయి. గబగబా నడుస్తున్నారు. పరుగెడ్తే లేనిపోని అనుమానాలొస్తాయని తెలుసు ఇద్దరికీ.
“అది కాదన్నా! ఇప్పుడు బీటు టైమయింది. పోలీసోళ్ల కంట గాని పడ్డామంటే మొదటికే మోసం. మనం అసలే చాలా ఫేమసిక్కడ. ఒకళ్లైతే ఏదో కత చెప్పచ్చు. ఇద్దరికేం చెప్తాం?”
“అదీ నిజమే. వచ్చేశాంలే.” కుడి పక్కనున్న రోడ్డు మీదికి తిరిగి, మధ్యతరగతి నివాసాలుండే వీధివైపుకి దారితీశాడు రాజా. అటూ ఇటూ వంకర టింకరగా సందులు..
అక్కడ అన్ని ఇళ్లూ ఒకే మాదిరిగా ఉన్నాయి. ఆ సందులన్నీ గుర్తుపెట్టకోవడం కష్టమే, నాలుగైదు సార్లు వస్తే కానీ సాధ్యం కాదు.
సందులన్నీ తిప్పి తిప్పి, సాదా సీదాగా ఉన్న ఒక ఇంటి ముందు ఆగి తలుపు నెమ్మదిగా తట్టాడు రాజా. వెంటనే తలుపు తెరుచుకుంది. పిల్లల్నెత్తుకుని రాజా, నానా లోపలికెళ్లగానే తలుపు మూసేశారు.
వారి ఉనికిని మాటి మాటికీ మార్చడంలో.. అంతగా ప్రాధాన్యత లేని స్థలాల నెన్నుకోడంలో, ఆరితేరిన ముఠా అది. వాళ్లకున్న అనేక వ్యాపారాలలో క్లిష్టమయిందీ, కీలకమైనదీ పిల్లల ఎగుమతి. ఆ ముఠాకి నమ్మకంగా సరుకుని సప్లై చేసే బ్రోకరు రాజా.
ప్రతీ సారీ తన పనికి మనుషుల్ని మారుస్తుంటాడు రాజా. చీకటి పనుల్లో చేతులు కలిపే వాళ్ల పేర్లన్నీ అతగాడికి నాలిక చివరే ఉంటాయి.
ఒకసారి వాడుకున్న వాడిని, ఏ పనికి వెళ్లాడో మర్చి పోయే వరకూ వాడి జోలికి వెళ్లడు.
“ఇద్దరా?” బొంగురు కంఠంతో అడిగాడు అక్కడ నంబర్ వన్ అనే వాడు.
“చూడండి అన్నా! మీకు వద్దనుకుంటే గప్చుప్ గా ఇప్పుడే వాపస్ పెట్టేసొస్తాం. పనికొస్తారేమో అని ఇద్దరినీ తీసుకొచ్చాం.” మూటల్లా చుట్టిన పిల్లలిద్దర్నీ కింద పడుకోబెట్టారు.
ఆ మూటల్ని విప్పి, అందులో ఉన్న పిల్లల్ని సాగదీశాడు గాంగ్ లీడరు.
ఆ పసివాళ్ల సన్న సన్న చేతుల్నీ, కాళ్లనీ నొక్కి చూశాడొకడు. పొడుగుని కొలిచాడింకొకడు. నడుం, పిరుదులు, తల టేపుతో కొలిచాడు మరొకడు.
అచ్చు కలప బేరగాళ్లు దుంగల్ని కొలిచినట్లు.
పిల్లలిద్దరూ కదల్లేదు దుంగ మొద్దుల్లాగే!
ముక్కు దగ్గర వేలుపెట్టి చూశాడు మొదటివాడు. ముందు బతికుండాలిగా.. మత్తుమందెక్కువై చస్తారొకోసారి ఈ గుంటెదవలు.
“కవలలేంటిరా? ఇద్దరివీ అచ్చుగుద్దినట్టొకటే లెక్కగా ఉంది.” లీడరు సంతోషాన్ని దాచుకుంటూ అడిగాడు. సగం రేటుకి ఇంకొక బేరం వచ్చింది.. ఆనందమానందవే!
“ఏమోనన్నా. ఇద్దరూ ఒకే అరుగుమీదున్నారు. మన బేరం ఏదో తెలీక ఇద్దర్నీ అట్టుకొచ్చేశాం.” రాజా గొంతులో కూడా అంతులేని ఆనందం.
“చాలా రిస్కు తీసుకున్నా. కాస్త చూసియ్యన్నా!” రాజా గొణిగాడు.
“ఇత్తా ఇత్తా. ముందు నాకు రానీరా!”
“అంటే ఆ రెండో సరుక్కి ఇప్పుడీవా?”
“ఇస్తాలే. ముందు నాకు రావాలిగా.. ఈ సరుకు డిస్పాచీ చేసి లెక్క చూసుకూని ఇత్తా. మళ్లీ కలుస్తాం కదా.”
లీడరిచ్చిన డబ్బు తీసుకుని కాస్త నిరాశగా బైటికొచ్చాడు రాజా, నానాకి సైగ చేసి.
“ఏందన్నా! మరీ కోళ్లనో, గొర్రెల్నో, గొడ్లనో లెక్కేసినట్లు ఆ లెక్కలేంటీ.. ఆ కొలతలేంటీ?” ఆశ్చర్యంగా అడిగాడు నానా. వాడు ఇటువంటి పనికి రావడం ఇదే మొదలు.
“అంతేరా. ఇంక ఆళ్లు జంతువుల్తో సమానవే. ఎక్కడికెల్తారో ఏమౌతారో ఏరికి తెల్సు? ఆళ్ల నుదుట్లొ ఏం రాసుందో..” వేదాంతం వల్లించాడు. ఒక్క క్షణం మాత్రం తను చేస్తున్న పనికి విచారిస్తున్నట్లు ఉంది రాజా గొంతు.
“మరి ఎందుకన్నా ఇట్టాంటి పని? ఎందుకో నాకు బాగా అన్పించడంలేదు. ఆ పిల్లల మొహాలు సూత్తా ఉంటే బాధేస్తోంది.”
నానా మాటలకి కోపం తన్నుకొచ్చింది రాజాకి.
కస్సుమన్నాడు.
తను చేస్తున్న తప్పుడు పని ఎవరైనా ఎత్తి చూపుతే అంతే మరి. అందులో తన తోడుదొంగ. తన దగ్గర ఎంగిలాకులేరుకునే ఎదవ.
“ఏందిరా ఏదో పత్తిత్తులా ఏసాలేత్తన్నావ్. పేగుల్తీసేస్తా జాగర్త. మన బతుకులింతే. ఆ బగమంతుడు మనకీ పనే ఎట్టాడు. కసకసా పీకల్తెగ్గొట్టేత్తన్నామా? కన్నోల్లకే బరువై అమ్ముకుంటుంటే ఆ పిల్లల్ని కొనుక్కనే ఆళ్లకి అందిస్తన్నాం. మనం చేసేది రవాణానే. అసలోళ్లకే పోతాది పాపం అంతా. ఇదిగో నీ వాటా.” మెయిన్ రోడ్డెక్కాక నానా చేతిలో కొన్ని నోట్లు పెట్టి వెనక్కి తిరిగి చూడకుండా చీకట్లో కలిసిపోయాడు రాజా.
నానా వీధి దీపం కిందికెళ్లి అటూ ఇటూ చూసి నోట్లు లెక్కెట్టుకున్నాడు. రెండు వేలున్నాయి. దీని కోసమా ఇద్దరు పసివాళ్లని వాళ్ల అమ్మల దగ్గర్నుంచి తీసుకొచ్చేశాడు! పొద్దున్న లేచి అమ్మ కోసం ఏడుత్తే..
ఎటువంటి బుద్ధిలేని పని చేశాడు..
“నేను కాపోతే ఇంకెవురైనా చేస్తారు..” సర్ది చెప్పుకోడానికి చూశాడు.
ఐనా సరే.. కడుపులో తిప్పడం మొదలెట్టింది.
దీపం స్థంభం కింద నేల మీద కూర్చుని ఆ నిశీధిలో భోరుమని ఏడవ సాగాడు నానా. ఇప్పుడు తను ఎత్తుకొచ్చినట్టే తనను కూడా ఎత్తుకెళ్లిన, తనని పెంచిన కర్కోటకుడిని, ఒక ఎలుగుబంటిని.. వాడు పెట్టిన ఆ చిత్ర హింసనీ తల్చుకుని తల్చుకుని.
ఈ పిల్లల్ని కూడా అంతేనా? వీళ్లకు అమ్మెలా ఉంటుందో తెలుసు. అమ్మ ప్రేమా అనుభవమే.. అట్టాంటప్పుడు ఇంకా కష్టం.
థూ.. ఏం బతుకురా ఎదవన్నెరెదవా!
దుఃఖం తన్నుకొచ్చింది నాభిలోంచీ.
………
నానాకి అమ్మ అంటే ఎలా ఉంటుందో తెలీదు. ఎప్పుడు ఎలా వచ్చి పడ్డాడో ఆ గుంపులోకి. మనుషుల్ని గుర్తుపట్టే వయసు వచ్చేసరికి ఎదురుగా ఎలుగుబంటి లాంటి గూండా. రాళ్లేనా వాడి గుండె కంటే మెత్తగా ఉంటాయేమో.
మోట చేతుల్తోటి ఎగరేసి పట్టుకుంటే పిల్లలు భయంతో కెవ్వుమని కేకలు.. ఆ కేకలే వాడికి ఆనందం. నానాతో కలిసి ఆరుగురు మగ పిల్లలు. చింపిరి జుట్లూ, కన్నీటి చారికల బుగ్గలూ.. అందరూ ఒకే రకం. ఎక్కడ్నుంచెత్తుకొచ్చాడో పాలుతాగే పసి కందుల్ని. గంజి, అన్నం ముద్దల్తో పెరిగారు.
నడక వచ్చినప్పట్నుంచీ అడుక్కోడం నేర్చుకున్నారు.
“అడుక్కునొస్తారా దొంగతనం చేస్తారా” ఒక్కోరినీ పిలిచి కొంచెం పెద్దయ్యాక అడిగాడు గూండా.
అసలేదీ అర్ధం కాదా చిన్నారులకి.. చెప్పిన పని చెయ్యడం తప్ప.
కానీ అడుక్కునొస్తా నన్నవాడి పరిస్థితి చూశాక మిగిలిన వాళ్లంతా దొంగతనవే అని ఒప్పేసుకున్నారు.
వాడి రెండు కళ్లూ పీకించేశాడా రాక్షసుడు. అది తలుచుకుంటే ఇప్పటికీ వెన్ను లోంచీ వణుకొస్తుంది నానాకి.
ఏ మూలో మిగిలున్న మానవత్వం అప్పుడప్పుడు లేస్తుంటుంది. ముఖ్యంగా ఎవరికైనా హాని కలిగించేదైతే.. డబ్బుల దొంగతనం వరకూ ఫరవాలేదు.
ఎవుడో తనని కూడా ఎత్తుకొచ్చి వాడి దగ్గర పడేసుంటారు. అమ్మా, నాన్నా తనని కూడా అమ్మేసుంటారా? తల విదిలించాడు.. అమ్మా నాన్నా ఎవరో తెలీనప్పుడు వాళ్లని అనుకునేం లాభం?
జరగవలసిన అనర్ధం జరిగిపోయింది.. పీకలోతు కూరుకు పోయాడు. తప్పించుకోవడం అసంభవం. తనే కాదు.. ఇప్పుడు కొట్టుకొచ్చిన ఈ చిన్న పిల్లలు కూడా! ఎక్కడికి తీసుకుపోతారో? ఏం పనులు చేయిస్తారో..
ఏ దేముడో రక్షిస్తే తప్ప! లేదా దేముడెవర్నైనా పంపుతే తప్ప..
“ఏమో ఏం చెప్పగలం? ఎవుడైనా రాకపోతాడా? ఎన్నాళ్లు సాగుతాయి అరాచకాలు? రాక్షసులు పుడుతూనే ఉంటారు. ఆళ్లకి ఊడిగం చేడానికి తనలాంటి ఎదవలు కూడా పుడ్తూనే ఉటారు. ఆళ్ల పని పట్టటానికి దేవుడు కూడా పుడ్తూనే ఉంటాడు.” కళ్లు చొక్కాతో తుడుచుకుని, లేచి కాళ్లీడ్చుకుంటూ తనుండే బస్తీకి బయల్దేరాడు.
వచ్చిన రెండు వేలలో వెయ్యిరూపాయలు యెలుగుబంటి గూండాగాడు కొట్టేస్తాడు. మళ్లీ ఇంకో యెదవ పని చేసే వరకూ దీంతోనే సర్దుకోవాల.
ఆడు బతికున్నంత కాలం తన సంపాదనలో సగం కొట్టేస్తాడు.
ఆబద్ధం చెప్తే ఇట్టే పసికట్టేస్తాడు.
ఎప్పుడో ఆడ్ని తనే చంపేస్తాడు. మనసులోనే శపథం పట్టేశాడు.
ఈ పిల్లలనెక్కడికి తీసుకుపోతారో.. నానా కళ్లలో నీళ్లు చలమలా ఊరుతూనే ఉన్నాయి.
దేవుడు పుట్టలేదు కానీ, నానా కోరినట్టుగా తన బంటును పంపించాడెప్పుడో..
పదకొండేళ్ల ముందే ఈ లోకంలోకి వచ్చాడు ఆ బంటు. వాడినే నానా ఎత్తుకొచ్చాడు.
ఆ బంటు చేత ఏం చెయ్య దలిచాడో కాలమే చెప్పాలి.
సరిగ్గా ఐదేళ్ళ క్రితం.. మొదలయింది.
………………
సంధ్య వెలుగులు నెమ్మదిగా తగ్గుతున్నాయి.
వీధి వీధంతా ఒక్కసారిగా విద్యుత్ దీపాల కాంతితో ధగధగ మెరవసాగింది. నమ్రతతో నడిచి వస్తున్నారు అనేక రకాల ఆహార్యాలతో అన్ని వయసుల వాళ్ళూ. పొందికైన చీర కట్టుతో, పంజాబీ దుస్తులతో, పట్టు పావడా జాకెట్టూ ఓణీలతో ఆడవారు.. పొందూరు పంచె కట్టుతో, లాల్చీ పైజామాలతో మగవారూ.. రంగు రంగుల పూలతో మందంగా సాగి పోయే సెలయేరులా వస్తున్నారు.
పెద్దవారి చేతులు పట్టుకున్న చిన్నారులు కూడా సహజసిద్ధమైన దుందుడుకుతనం మాని అడుగులో అడుగు వేస్తూ వస్తున్నారు.
అందరి నుదుటి మీదా విభూతి రేకలు, బొట్లు మెరుస్తున్నాయి దీపాల కాంతిలో.
ఆ రోజు గురువారం.
షిర్డీ సాయిబాబా గుడి ఉన్న వీధి అది. పసి వారి దగ్గర్నుంచీ, వయో వృద్ధుల వరకూ అక్కడ నడుస్తుంటే భక్తి భావం అణువణువునా ఉప్పొంగుతుంది.
గుడి బైట గోడకున్న స్పీకర్లోంచి సాయి భజన వస్తోంది. ఎదురుగా ఉన్న, పళ్ళు, కొబ్బరి కాయలు, పూల కొట్ల దగ్గర హడావుడి పెరుగుతోంది.
బుల్లయ్య తన పూల బండి దగ్గర చకచకా పూల పొట్లాలు కట్టి అడిగిన వాళ్ళకి అందిస్తున్నాడు. మధ్యలో, గులాబీలు అయిపోవడం గమనించాడు.
“చిన్నా!” కొంచెం గట్టిగా అరిచాడు.
మోకాలు పైన చేత్తో సున్నితంగా తట్టినట్లయింది. కిందికి చూశాడు.
బండి కిందనుంచి చిన్న గంప నిండా గులాబీలు అందించాడు చిన్నా. వాడి పేరు చిన్ని కృష్ణ. అందరూ చిన్నా అనే పిలుస్తారు.
ఎప్పుడూ చెరగని చిరునవ్వుంటుంది వాడి మొహంలో. ఎప్పటికప్పుడు ఏ పూలు తక్కువౌవుతుంటే అవి తయారుగా ఉంచుతాడు.
అవి తీసుకుని ఖాళీ గంపని అందించాడు బుల్లయ్య. దాంట్లో చకచకా కాడ మల్లెల్ని నింపసాగాడు చిన్నా, బండి కింద నిల్చునే.
చిన్నాకి ఆరో ఏడు నడుస్తోంది.. వయసుకి మించిన తెలివితేటలు.
వాళ్ళ ఇంటికి అర కిలో మీటరు దూరంలో ఉన్న ఇంగ్లీషు మీడియమ్ స్కూల్లో రెండో తరగతి చదువుతున్నాడు. ఇంకొక నెలలో మూడో క్లాసుకొస్తాడు. ఇంగ్లీష్, హిందీ భాషలలో వాక్యాలు, చిన్న చిన్న కథలు కూడా రాస్తాడు. కార్టూన్లు, పిల్లల పుస్తకాలు చదవడం అలవాటయింది.
ఏ పుస్తకమైనా చదవడం మొదలు పెడ్తే పూర్తయే వరకూ ఆపడు.
ఎన్ని పనులున్నా బుల్లయ్య, చిన్నాని తన పూల బండిమీద కూర్చోపెట్టుకుని బళ్ళో దింపి వస్తాడు. చిన్నా కూడా తేలిగ్గా నాలుగు చామంతులంత బరువే ఉంటాడు. బండి మీద కూర్చున్నంతసేపూ.. తన లేత చేతులతో చామంతుల కాడల్ని తుంచి, గంపలో తీరుగా సర్దుతుంటాడు.
చిన్న పిల్లల్లో అంత పొందిగ్గా ఉండే వాళ్ళు అరుదుగా కనిపిస్తారు.
స్కూలు కెళ్ళేటప్పుడెలా వెళ్తాడో అంతే శుభ్రంగా సాయంత్రం ఇంటికి తిరిగొస్తాడు.
“మా చిన్ని కిట్టయ్యరా!” ఎదురొచ్చిన నాయనమ్మ ఉంగరాల జుట్టు సవరిస్తూ ఎగరేసి ఎత్తుకుని ముద్దుపెట్టుకుంటుంటే, ఈ మధ్యని చిన్నాకి నచ్చడం లేదు. ఈ నాయనమ్మ ఇంకా చిన్నపిల్లోడనుకుంటోంది. చేత్తో గట్టిగా ఎర్రబడిన బుగ్గ తుడిచేసుకుంటాడు.
అయినా ఏం మాట్లాడ్డు.. నెమ్మదిగా కిందికి జారి, పెద్దమనిషిలా చెట్టుకిందికి వెళ్లి ఎక్కాలు బట్టీ కొడతాడు.. నాయనమ్మకి మరింత ముద్దొచ్చేట్లు.
“రాజ్యాలేల్తావురా కిట్టయ్యా!” దూరం నుంచే రెండుచేతులూ మనవడి వైపు తిప్పి గాల్లోంచి పైకి లేపి మెటికలు విరుస్తుంది.
భగవంతుడు ఎవరిని ఎలా ఎందుకు పుట్టిస్తాడో ఎవరూ చెప్పలేరు. అయితే ప్రతీ వారి పుట్టుకకీ ఏదో ఒక కారణం ఉండే ఉంటుంది.
చిన్నా ఏం సాధిస్తాడో కాలమే చెప్పాలి.
………………
తెల్లటి ముసుగేసుకుని రెడు చేతులూ చాపి మీది మీదికొస్తున్నాడు.. వాడే! ఎప్పుడూ చిన్నా దగ్గరకొచ్చి బెదిరిస్తుంటాడు. పొద్దున్నే మంచు కప్పుకున్న మంగళగిరి కొండలాగున్నాడు. లేపి భుజాన్నేసుకున్నాడు చిన్నాని.
చిన్నా మెడ సారించి, ఆకాశంలోకి చూస్తే కానీ వాడి తల కనిపించదు. వాడు ఎత్తుకుని నడుస్తుంటే మేఘాల్లోంచి వెళ్ళిపోతున్నటుంది.
గాలికి ముసుగు పక్కకి తొలిగింది. భయంకరమైన మీసాలు, ఎర్రటి కళ్ళు. నల్లని రంగు.. ముందుకొచ్చిన తెల్లని పళ్లు.. గుండెల వరకూ పాకిన గడ్డం. చిన్నాకి వెన్నులోంచీ వణుకొచ్చింది.
“అమ్మా.. అమ్మా!” గొంతు చించుకుని అరిచాడు చిన్నా.
అరిచాననుకున్నాడు…
ఒళ్ళంతా చెమటలు. గొంతు దాహంతో ఆర్చుకుపోతోంది.
చిన్నాని కింద పడేసి పారిపోయాడు ముసుగువాడు. నవారు మంచం మీద లేచి కూర్చున్నాడు చిన్నా.
“ఏందిరా? వణికి పోతున్నావు? మళ్ళా కల కానొచ్చిందా?” సూరమ్మ స్టీలు గ్లాసుతో నీళ్ళు తాగించింది.
“వాడేనే అమ్మా! నన్నెత్తుకు పోతాడేమో.. నాకు భయం వేస్తోందే..” చిన్నా ఏడుపు గొంతుతో అన్నాడు.
“నేనున్నా కదరా కన్నా! ఎవుడూ రాలేడు. వస్తే ఊరుకుంటానేంటీ.. కంట్లో కారం కొడ్తా. కత్తిపీట తెచ్చి కసాపిసా తరిగేస్తా..” కొడుకుని ఒళ్ళో పడుక్కో బెట్టుకుని జో కొట్టింది సూరమ్మ.
చిన్నా వెక్కుతూనే నిద్రపోయాడు. వాడి తల నిమురుతూ ఆలోచనలో పడింది సూరమ్మ.
రెండు రోజుల కొక సారి ఇట్లాంటి కల వస్తుంది చిన్నాకి. కాకపోతే ఒకోసారి నల్లటి ముసుగు… గడ్డం, మీసాలు, ఎర్ర కళ్ళు మాత్రం అవే. తెలివొచ్చాక కూడా తరుముతుంది ఆ రూపం. వెక్కుతూనే వర్ణిస్తాడు.
కళ్ళనిండా నీళ్ళతో కొడుకుని చూసుకుంది.
ఒకవేళ నిజంగానే ఎవరైనా ఎత్తుకుపోతే.. తట్టుకోగలదా తను!
……………….
ఆరోజు ఆదివారం. బుల్లయ్య పొద్దు పొడవక ముందే నీళ్ళోసుకుని, తెల్లని పంచ లాల్చీ తొడిగి, నుదుటి మీద బాబా విభూతి పెట్టుకుని, గుడి దగ్గరకెళ్ళి పోయాడు. పొద్దుటి పూట కొడుకుని బండి దగ్గరకి రానియ్యడు.
ఆదివారం అంతా చిన్నా తలంటుపోసుకోవడం, హోంవర్కులు, చదువుకోవడం.. లైబ్రరీకి వెళ్ళడం, బట్టలు విస్త్రీ చేయించుకోడం వంటి పనులలో మునగానాం తేలానాం లాగుంటాడు.
లైబ్రరీలో పిల్లల విభాగంలో కెళ్ళాడంటే.. నాయనమ్మ వెళ్ళి అన్నానికి పిల్చుకుని రావలసిందే.
ఆ క్రమశిక్షణ చిన్నాగాడికి ఆ ఇంట్లో ఎవరూ చెప్పకుండానే అమలైపోతోంది. స్కూల్లో టీచర్ల ప్రభావం చాలా ఉంది వాడి మీద. ముఖ్యంగా సరస్వతీ టీచరు..
‘సరస్వతీ టీచర్’ అంటే చిన్నాకి చాలా ఇష్టం. చిన్నా ఇంటి సంగతులన్నీ తెలుసుకుని మరింత అభిమానం పెంచుకుంది ఆవిడ కూడా, వాడి మీద. ఇంటిడుమందీ వాడి భవిష్యత్తు మీద చూపిస్తున్న శ్రద్ధ చూసి ముచ్చట పడిపోతుంటుంది.
రోజూ.. పొద్దున్నే బుల్లయ్య పెద్ద మార్కెట్ నుంచి తీసుకొచ్చిన పూలన్నింటిలో మంచిది ఏరి సరస్వతీ టీచర్ కిస్తుంటాడు చిన్నా. తోటి టీచర్లు, పెంపుడు కొడుకనీ, ఆరాధకుడనీ ఆటపట్టిస్తూ ఉంటారు. అందరికీ చిరునవ్వుతో సమాధానం చెపుతుంది సరస్వతి. ప్రతీ ఆదివారం చిన్నా వాళ్ళ కాలనీకి వచ్చి పిల్లలందరికీ పద్యాలు నేర్పిస్తుంటుంది.
ఎందుకో ఆ రోజు ఇంకా సరస్వతి రాలేదు. పిల్లలంతా చిన్నా వాళ్ళింటికి రెండిళ్ళవతలున్న కమ్యూనిటీ హాల్లోకి చేరారు. ఇంట్లోంచి బైటికొచ్చిన చిన్నాకి పక్కింటి జానీ ఆంటీ, వాళ్ళింటి వాకిలి ముందు కూర్చుని, మోకాళ్ళ మీద తల ఆన్చి ఏడుస్తున్నట్లు అనిపించింది. దగ్గరగా వెళ్ళి చూశాడు.
జానీకి ముప్ఫై ఏళ్ళుంటాయి. తొమ్మిది నెలలు నిండాయి. నాలుగో కానుపు… నెమ్మదిగా మూలుగుతూ, బాధని అణచుకోవడానికి ప్రయత్నిస్తోంది. కళ్ళలోంచి నీళ్ళు కారిపోతున్నాయి.
ఆంటీ పక్కనే గొంతుక్కూర్చుని చెయ్యి పట్టుకున్నాడు చిన్నా.
“అమ్మని పిల్చుకొచ్చేదా?”
తలూపింది జానీ.. మాట్లాడ్డానికి కూడా శక్తి లేదు.
“అమ్మా! జానీ ఆంటీ పిలుస్తోంది. కడుపునొప్పిగా ఉందంట. రిక్షా పిల్చుకరానా? హాస్పిటల్ కెళ్ళాలో ఏమో!”
సూరమ్మ పరుగెత్తుకుని వచ్చింది. అదే సమయానికి ఆటో దిగిన సరస్వతి, పరిస్థితి చూసి అదే ఆటోలో ఇద్దరినీ ఎక్కించుకుని హాస్పిటల్ కి తీసుకెళ్ళింది.
……………
పట్టణానికి ఆనుకుని బలహీన వర్గాలకి, ప్రభుత్వం కట్టించిన పేట అది. అందులో ఉండే వారంతా ఏరోజు ఆదాయం ఆరోజే ఖర్చుపెట్టుకునే వాళ్లే. అన్ని మతాల వాళ్ళూ కష్టం సుఖం కలబోసుకుంటారు.
సూరమ్మ, బుల్లయ్యలుండేది ఆ బస్తీలోనే. మిగిలిపోయిన పూలని రోజూ చుట్టుపక్కల అందరికీ పంచుతుంటారు. బస్తీలో ప్రతీ ఒక్కరూ కష్టపడి పని చేస్తారు.. కానీ చాలా మంది మగవాళ్ళు తాము సంపాదించిందాంట్లో సగం పైగా తాగుడికే ధార పోస్తారు.
అందుకే, వారి పిల్లా పాపలు సగం కడుపులే నింపుకుంటారు. తల్లుల కడుపులు వీపుకి అంటుకుపోయుంటాయి.
బుల్లయ్య వంటివారు కొద్ది మంది బాధ్యతగా ఉన్నా ఆకలికేకలు వినిపిస్తూనే ఉంటాయి అను నిత్యం.
రాత్రిళ్లు మొగుళ్ళచేత తన్నులు తినే ఆడవాళ్ళ ఆర్తనాదాలు ఎక్కువే. మగవాళ్ల కేకలు, బూతులు.. సామాన్లని తన్నడం, చేతికందినవి విసిరెయ్యడం ఆ సమయంలో భీభత్సంగా ఉంటుందక్కడ.
చాలా మందికి ముగ్గురో నలుగురో సంతానం. ఒక బిడ్డకే కడుపునింపలేని పరిస్థితి.. ఎంతమంది సంఘసేవకులు వచ్చి ఉపన్యాసాలిచ్చినా పెడచెవి పెడ్తారు అక్కడి ప్రజలు..
అయినా.. కులమతాల పరంగా ప్రశాంతంగా ఉంటుంది పేట.
గణపతి నవరాత్రులకీ, రంజాన్ కీ, క్రిష్ట్ మస్ కీ అందరూ కలుస్తారు.. ఎక్కడా అసహనం అనే మాట వినిపించదు.
……………
“జానీ ఆంటీ! ఒక్కసారి తమ్ముడినెత్తుకోవద్దా?” చిన్నా పసివాడిని ఆశగా చూస్తూ అడిగాడు.
“అప్పడే కాదు చిన్నా.. ఇంకా కొద్ది రోజులయ్యాక.” జానీకి కొడుకు పుట్టి నెలరోజులయింది. మిగిలిన ముగ్గురు పిల్లలూ.. జానీ ఇద్దరు కొడుకులు, ఒక కూతురు కూడా గుమికూడారు చిన్నాతో..
తమ కంటే చిన్నవాడైన టింకూని చూస్తుంటే అందరికీ తమాషాగా ఉంది.. ముఖ్యంగా చిన్నాకి. వాడుకూడా తమ్ముడూ అనే పిలుస్తున్నాడు. సమయం చిక్కినప్పుడు పక్కింట్లోనే ఉంటున్నాడు.
పిల్లలంతా కలిసి ఆటలు.. పాటలు.
రెండిళ్ళకీ కలిపి ఒకటే పెద్ద అరుగు, వాకిలి. జానీ మొగుడు మస్తానయ్య మేస్త్రీ పని చేస్తాడు. తను పనిచేసే దగ్గర్నుంచి మిగిలిన మాల్ తెచ్చి, వాకిలంతా ఒకరోజు సిమెంట్ చేసేశాడు.
వేసంకాలం రాత్రి అందరూ ఆరుబయట పడుక్కుని కథలూ.. కబుర్లూ..
మస్తానయ్య మాత్రం అప్పుడప్పుడు తాగి వస్తుంటాడు.
పండగలూ పబ్బాలూ, ఆటలూ పాటలూ, కష్టాలూ కన్నీళ్ళ మధ్య కాలం గడుస్తోంది.
……………..

టింకూ పుట్టిన ఐదేళ్ల తరువాత..
చిన్నాకి పదకొండేళ్లు నిండుతాయి.
“అమ్మా.. అమ్మా!” చిన్నా వెనుక వరండా పిట్టగోడ ఎక్కి నిల్చుని పిలిచాడు, తల వంచుకుని.
“అయ్యో.. చిన్నాకి స్కూలు టైమైతా ఉంది. ఇయ్యాళ ఆలిశ్యమైపోనాది..” సూరమ్మ రెండంగల్లో వచ్చి, కొడుక్కి స్కూల్ యూనిఫామ్ వేసి, తలదువ్వి, బుల్లి బూట్లు తొడిగింది.
“చిన్నా.. చిన్నా! పరీచ్చలకి చదూకున్నావా బాగా?”
మౌనంగా బూట్లకి తాళ్ళు ముడేస్తున్న అమ్మని చూస్తున్నాడు.
“ఎంతరిచినా పలకవేంరా?” చిన్నాదించిన తలెత్తి చూశాడు.
వాడి పెద్ద పెద్ద కళ్ళ నిండా నీరు. సూరమ్మ గుండె తరుక్కు పోయింది. దగ్గరగా వెళ్ళి వాడిని ఎత్తుకుని హృదయానికి హత్తుకుంది.
“ఏందిరా.. సదూకోలేదా?”
“అమ్మా! నేనెందుకే ఇంతే ఉన్నా.. మా క్లాసు పిల్లల నడుం వరకే వస్తా. అందర్లా అంత ఎత్తుగా అవ్వలేనామ్మా!” చిన్నా భుజం మీద మొహం పెట్టి నిశ్సబ్దంగా కన్నీరు కార్చింది సూరమ్మ.
“నీకు తెలిసిందే కదా కన్నయ్యా! ఆ దేవుడు ఎందుకిట్టా చేశాడో.. మనం ఏం చెయ్యలేం. మనకమిరి ఉన్నదాంట్లోంచే సంతోసం ఎతుక్కోవాలి.”
చిన్నాకి పదకొండేళ్లు నిండుతున్నా ఐదేళ్ళ పిల్లాడంతే ఎత్తు, బరువు ఉంటాడు. పరిశీలించి చూస్తేగానీ మొహంలో ఉన్న తేడా కనిపించదు. శారీరకంగా ఎదుగుదల లేకపోయినా తెలివి తన ఈడు పిల్లల కంటే ఎక్కువే.
సరిగ్గా ఏడాది క్రితం.. నాయనమ్మ కనిపెట్టింది చిన్నా లోని తేడాని. అప్పటి వరకూ ఎవరికీ అనుమానం రాలేదు.
చకచకా ఎదిగిపోతున్న టింకూని చూస్తుంటే.. ఎప్పుడూ టింకూని ఆడిస్తుండే చిన్నా అంతే ఉంటున్నాడే అని..
వెంటనే గోలగోల చేసి కొడుకునీ కోడల్నీ ఆసుపత్రికి తరిమింది. మొదట్లో వినిపించుకోలేదు వాళ్లు. కొందరు ఆలిశ్యంగా పెరుగుతారని వాదించారు.
పెద్దామె ఊరుకోలేదు. మొండి పట్టు పట్టి కూర్చుంది.
“అదేమాటా డాక్టేరుని చెప్పనీరా..” అంటూ పోరి పోరి పంపింది.
పుట్టుకతో ఉన్న జన్యు లోపంవల్ల వాడు మరుగుజ్జుగానే ఉండిపోతాడని, ఆసుపత్రుల చుట్టూ తిరిగి తిరిగి తెలుసుకున్న సంగతి ఆ బుల్లి ప్రాణానికి ఎలా చెప్పాలో తెలియలేదు సూరమ్మకి, బుల్లయ్యకి.
డాక్టర్ గారే కూర్చోపెట్టి, బొమ్మలు చూపించి చెప్పారు.
ప్రభుత్వ ఆసుపత్రులలో కాబోయే డాక్టర్లకి చిన్నా ఒక పాఠం కింద ఉపయోగ పడుతున్నాడు. తరచుగా రమ్మని వాడి ‘ఎదుగుదల’ ని లేదా.. ‘ఎదుగుదల లేకపోవడాన్ని’ ని పరిశీలిస్తూ పర్యవేక్షిస్తున్నారు.
వెళ్లిన ప్రతీసారీ కొత్త విషయాలు నేర్చుకుంటున్నాడు చిన్నా. తను చదువుతున్న స్కూల్లో కంప్యూటర్ కూడా ఒక పాఠ్యాంశం. ఆ మేమ్ నడిగి కంప్యూటర్ ద్వారా తన వంటి వారి సంగతులు తెలుసు కుంటున్నాడు.
కంప్యూటర్ పూర్తిగా వాడడం వచ్చేసింది. ఇంటర్నెట్ బ్రౌజింగ్, సర్ఫింగ్ వంటివి సర్వ సాధారణం వాడికిప్పుడు. ఖాళీ ఉన్నపుడు ఆ మేమ్ దగ్గరే ఉంటాడు. వాడి ఆసక్తి, తెలివి చూసి ఆవిడ కూడా కొత్త కొత్తవి నేర్పిస్తుంటుంది.
భౌతిక లోపం పూడ్చడానికేమో.. వాడికి పాదరసం లాంటి బుర్రనిచ్చాడా దేముడు. పదకొండేళ్లకే, పదహారేళ్ల తెలివి ఉంది.
దొరికిన పుస్తకం చదివేస్తుంటాడు. రాజగోపాలాచారి రామాయణం నుంచీ, హారీ పోటర్ వాల్యూమ్స్ వరకూ.
మొత్తానికి తన స్థితి వాడికి బాగా అర్ధమైపోయింది.
వామనావతారం గురించి తెలుగు మేమ్ చెప్తుంటే కళ్లు పెద్దవి చేసి వింటుంటాడు.
స్కూల్లో కూడా అందరికీ చిన్నా లిటిల్ పర్సన్ అనే అవగాహన వచ్చేసింది. ఐతే ఇంకా.. బుల్లి మనుషులని వింతగా చూడడం మాన లేదు జనం.. ముఖ్యంగా కొత్తగా చేరిన పిల్లలు.
(మరుగుజ్జు అనే మాట బదులు బుల్లి మనిషి అనే వాడ దలిచాను. ఆంగ్ల భాషలో midget అనే మాట అనవద్దనే నిర్ణయం తో little people అనేది వాడుకలోకి తీసుకొచ్చారు. అదే ఈ రచనలో కొన సాగుతుంది.)
చిన్నా సహాధ్యాయులు, టీచర్లు మాత్రం ఏ భేదం చూపించకుండా మామూలుగానే ఉంటున్నారు. వాడి తెలివికి అబ్బుర పడుతుంటారు కూడా!
కొంతలో కొంత నయం.
బుల్లి మనుషులకు వచ్చే భౌతిక సమస్యలేవీ ఇంకా చిన్నాకి రాలేదు. బుల్లి మనుషుల్లో వచ్చే కండరాల పెరుగుదల వాడి విషయంలో ఆలస్యమవడం, మామూలుగా అటువంటి వారు పెరిగేటట్లుగా బరువు పెరక్కపోవడం ఒక రకంగా వాడికి వరమే అయింది.
బుల్లి మనుషులు వయసు పెరిగిన కొద్దీ కాళ్లు వంకరై సరిగ్గా నడవలేరు. తల పెద్దదయి మొహంలో వయసు కనిపిస్తుంటుంది. వీపు వంగి పోతుంది. మెడ లేనట్లు, నేరుగా భుజాల మీద తల ఉన్నట్లు అనిపిస్తుంది.
“ఆ బగమంతుడు ప్రతీ మడిసికీ ఏదో పనిపెట్టే ఈడకి పంపుతాడే. మనోడిక్కూడా చెప్పుకోదగ్గ పెద్ద పనుండే ఉంటది. అంత దిగులు పెట్టుకోమాకండే..” తన దిగులంతా మనసులో దాచుకుని పెళ్లాన్ని, తల్లినీ ఓదార్చడానికి ప్రయత్నిస్తుంటాడు బుల్లయ్య.
బుల్లయ్య, తన దగ్గర పూలు కొనడానికొచ్చేవాళ్ళని చూసి, కొడుకు కూడా అలా కార్లో ఆగి పూలు కొనాలని కలలు కనేవాడు.
అందుకే.. చిన్నా పుట్టగానే వెళ్ళి పిల్లలు పుట్టకుండా ఆపరేషన్ చేయించుకు నొచ్చాడు, తల్లికి చెప్పకుండా. ఒక్కడే ఉంటే బాగా చదివించి పెద్ద ఉద్యోగం చేయించాలని మొగుడూ పెళ్లాలకి కోరిక.
ఎన్ని ఆశలు.. ఎన్నెన్ని కోరికలు..
కారు మాట దేవుడెరుగు సైకిలేనా తొక్కలేడే..
మనసులో కుమిలిపోతూ పైకి నవ్వుతున్నారిద్దరూ.
…………………
ఏడో క్లాసు చదువుతున్న చిన్నా, ఇంటిముందు అరుగు మీద కూర్చుని లెక్కలు చేసుకుంటున్నాడు. మధ్య మధ్య పక్కనే కూర్చున్న టింకూకి హోం వర్క్ చెయ్యడంలో సాయం చేస్తున్నాడు.
యదాలాపంగా టింకూని చూసిన చిన్నా ఆలోచనలో పడ్డాడు. తను అనుకున్నది సాధించ గలుగుతాడా? ఎప్పటికైనా ఏదో చేసి తన సత్తా నిరూపించుకోవాలి. పెద్ద కంప్యూటర్ ఇంజనీర్ అవాలి.
ఇప్పుడు టింకూ, చిన్నా ఒకే ఎత్తు, లావు ఉన్నారు. మరీ ఎండి పోయినట్లు లేకపోయినా బక్కగానే ఉంటారు.
మరీ ఎక్కువగా, ఎప్పుడు పడితే అప్పుడు తినడానికి ఉండక పోవడం కూడా మంచిదే అయింది చిన్నాకి.
ఆసుపత్రిలో సైకాలజిస్టులు చిన్నాకి కౌన్సిలింగ్ ఇస్తున్నారు. చిన్నా డాక్టర్లకి బాగా సహకరిస్తున్నాడు.
“నువ్వు వయసుతో పాటుగా అందరిలా ఎదగ లేవు కనుక తీసుకునే ఆహారం జాగ్రత్తగా గమనించాలి. నీ ఎత్తుకి బరువుకీ తగ్గట్లుగా ఎంత తీసుకోవాలో మేం చెప్తాము. నెలకొక సారి మా దగ్గరికి రావాలి. ఏ మాత్రం ఎక్కువ తిన్నా.. లేదా బజ్జీలు, గారెలు లాంటి నూనె పదార్ధాలు తిన్నా బరువు పెరుగుతావు. బరువు పెరిగావంటే బోలెడు సమస్యలు వస్తాయి.” చిన్నాని తన ప్రత్యేక కేస్ కింద చూసుకునే డాక్టర్ చెప్పాడు.
“స్వీట్లు కూడా తిన కూడదు కదా డాక్టర్ గారూ?” చిన్నా కళ్ల పెద్దవి చేసి అడిగాడు.
“అంతే కాదు, జామకాయలు, బొప్పాయి కాయలు తప్ప పళ్లు కూడా తిన కూడదు.”
“తినను డాక్టర్ గారూ! కానీ.. నేను అందరిలా చదువుకో గలను కదా?”
“తప్పకుండా చదువుకోగలవు. నీ తెలివి తేటలు నార్మల్ కంటే ఎక్కువగా ఉన్నాయి. ఎందరెందరో బుల్లి మనుషులు ప్రపంచ వ్యాప్తంగా ప్రముఖులయ్యారు. ముఖ్యంగా సినిమాల్లోనూ, టివిల్లోనూ నటిస్తున్నారు. నువ్వుకూడా ఒక రోజు పెద్ద పేరు తెచ్చుకోవచ్చు.”
డాక్టర్ చెప్పింది ఆసక్తిగా విన్న చిన్నా ఒక ప్రశ్న వేశాడు.
“నా బుల్లి సైజుతో నవ్వించడం తప్ప ఏమీ చెయ్యలేనా అంకుల్? నాకు కంప్యూటర్ ఇంజనీర్ అవాలనుంది.”
“ఎందుకవలేవూ.. తప్పకుండా అవచ్చు. బాగా చదువు కోవాలి మరి. ఎవరేమన్నా పట్టించుకోకూడదు. అనేక మంది హేళన చేస్తుంటారు. వినిపించుకోకుండా ముందుకి నడవాలి.”
అవును. డాక్టరంకుల్ చెప్పినట్లు బాగా చదువు కోవాలి.. టింకూని చూడ్డం మాని ఆకాశం కేసి చూశాడు. మబ్బులు నాలుగు కదిలి వెళ్తున్నాయి ఎక్కడికో.
”ఆ మబ్బులకి చెప్పుకోరా నీకేదయైనా బాధేస్తే. అవి చక్కగా దేవుడి దగ్గరకెళ్లి చెప్పేస్తాయి. నీ కట్టం తీరి పోతుంది.” స్కూల్లో ఎవరో ఏడిపించారని ఏడుస్తుంటే, ఓదారుస్తూ నాయనమ్మ చెప్పేది గుర్తుకొచ్చింది.
“నేను బాగా చదువుకోవాలి. పెద్ద ఇంజనీరవాలి. దేవుడికి చెప్పండి.” చిన్నా ఫోన్లో ఎవరికో చెప్పినట్లు మబ్బులకి చెప్పేసి, లెక్కల మీదికి దృష్టి నిలిపాడు.
సరిగ్గా, అప్పుడే మస్తానయ్య ఇంట్లోకి అడుగు పెట్టాడు.
“రండి.. రండి. లోన కూర్చుందాం.” గట్టిగా పిలిచాడు తన వెనుకగా వస్తున్న నేస్తాలని.
కాలనీలో ఇళ్ళను.. ఇళ్ల బైటనే రకరకాల పనులు చేసుకుంటున్న మనుషులను చూస్తూ నాలుగడులు వెనుక వస్తున్న రాజా, పాషా ఉలిక్కిపడి మొహాలు చూసుకున్నారు.
చిన్నా, టింకూ తలెత్తి చూశారు.
వరండాలో నుంచి తామిద్దరూ ఇంట్లోకి వెళ్ళిపోవాలా! అక్కడే కూర్చోవచ్చా..ఏం చెయ్యాలో కాసేపు చిన్నాకి అర్ధం కాలేదు. వచ్చినవాళ్ళెవరో కొత్తవాళ్ళు. అంకుల్ ఏదో పని మీద తీసుకొచ్చుంటాడు.
టింకూని తీసుకుని తమ ఇంట్లోకెళ్ళిపోయాడు.
పిల్లలిద్దరినీ పరిశీలిస్తున్నట్లుగా, ఎగాదిగా చూస్తూ మస్తానయ్య ఇంట్లో కెళ్ళారు రాజా, పాషా.
జానీ సాయంత్రం పనులకెళ్ళింది. కాలనీకి ఆనుకుని ఉన్న కాంప్లెక్స్ లో రెండిళ్ళలో ఇంటి పనులు చేస్తుంది తను.
మస్తానయ్య వచ్చిన అతిధులతో మంతనాలు సాగించాడు.
“అంతేనా? చాలా తక్కువ.”
“మాకేవంత గిట్టుబాటవదు. ఎంత రిస్కో తెలుసా?” పాషా అదో రకంగా మొహం పెట్టి అన్నాడు.
“సరే.. యాభైవేలు. అంతకంటే తక్కువైతే మీరెల్లచ్చు..” మస్తానయ్య మొండిగా కూర్చున్నాడు.
“మరి తరువాత గొడవేం అవకుండా నువ్వే చూసుకోవాల. పోలీసులూ అదీ అంటే కష్టం.” పాషా బెదిరిస్తున్నాట్లుగా అన్నాడు.
“మీ ఆవిడ్ని నువ్వే సముదాయించుకోవాల. ఊరూ వాడా ఏకం చేసేస్తారీ ఆడోళ్లు.” రాజా వార్నింగిచ్చాడు.
అలాగే అన్నట్లు తల ఆడించాడు మస్తానయ్య. లోపల బెదురుగా ఉన్నా పైకి గాంభీర్యం నటిస్తున్నాడు.
ఈ డబ్బు తీసుకుని కొన్నాళ్లు కనిపించకుండా చెక్కేద్దామని నిర్ణయించుకున్నాడు ఎప్పుడో.
………………
“ఏర్రా కుర్రాళ్లిద్దరూ? చిన్నా, టింకూ.. ఏడకెళ్లి పోయారూ?” చీపురు తీసుకుని వాకిలూడవడానికొచ్చిన జానీ అరిచింది.
“పొద్దు పొద్దున్నే.. ఏడ పోయార్రా? ఇస్కూల్లున్నయ్యి కూడా..” జానీ పెద్ద కొడుకు సలీమ్ ఇంట్లోంచి బైటికొట్టి వీధి చివరి వరకూ చూశాడు. ఎక్కడా కనుచూపు మేరలో లేరు ఇద్దరూ.
“రాత్రి ఇక్కడ్నే పండుకున్నారే.. పక్కలైతే కాలీగున్నయ్యి. ఈ పాటికి చిన్నా చదువుకుంటుండాలి. ఎక్కడ పోయారబ్బా! సలీమ్ కాస్త నువ్వటు పోయి చూసి రావా?” సూరమ్మ కూడా బైటికొచ్చింది.
ఆవారం వాకిలూడిచే పని జానీ బేగంది. వారానికి ఒకరు చొప్పున చేసుకుంటారు సూరమ్మా, జానీ.
“ఆంటీ.. ఎక్కడా లేరు.” సలీమ్ గోడక్కొట్టిన బంతిలా తిరిగొచ్చాడు.
“ఏ పార్క్ కో పోయుంటార్లే. కాసేపట్లో వచ్చేస్తారు. చిన్నా ఉన్నాడుగా ఫర్లేదు” జానీ, వాకిట్లో కళ్లాపు జల్లి ముగ్గేయ సాగింది.
సూరమ్మ మాత్రం, కంగారుగా నడుం మీద రెండు చేతులూ పెట్టుకుని నడి రోడ్డు మీదికొచ్చి ఈ పక్కా ఆపక్కా మార్చి మార్చి చూస్తోంది. ఈ టయంలో ఎక్కిడికీ బోడే చిన్నా గాడు.
అరగంట గడిచింది.
పిల్లలిద్దరి జాడా అయిపులేదు.
చిన్నగా రెండిళ్లలోనూ అలజడి మొదలయింది. టింకూ గవర్నమెంట్ స్కూలే.. మధ్యాన్నించీ ఉంటుంది. కానీ చిన్నా.. ఎనిమిదో గంట కల్లా బస్ స్టాపు దగ్గరుండాలి.
ఈ వేళ్టప్పుడు చెప్పకుండా ఎక్కడికీ వెళ్లడే..
“చిన్నా!” పిలుస్తూ వచ్చాడు బుల్లయ్య. స్నానం చేసెళ్దామని ఇంటికొచ్చాడు. వెళ్లేప్పుడే చిన్నాని బడి దగ్గర దింపేసొస్తాడు.
బుల్లయ్యతో వెళ్లాడేమోనని ఏ మూలో ఆశతో ఉన్న సూరమ్మ గుండె జారిపోయింది. నిలువు గుడ్లేసుకుని చూస్తుండి పోయింది.
“ఏందిరా.. నీ ఎంబడి రాలే? ఏదన్నా పనుండి తీసుకెళ్లావేమో అనుకుంటన్నా.. ఎక్కడ పోయాడో..” బుల్లయ్య తల్లి, ఏడుపు గొంతుతో అరిచింది.
“ఊరికే అరవమాకే.. ఏ గుడికన్నా పోయాడేమో వచ్చేస్తాడు.” బుల్లయ్య ఇంట్లోకెళ్లాడు.
“అది కాదయ్యా.. టింకూ, చిన్నా ఇద్దరూ కనిపించడం లేదు. స్కూలు టైమయి పోయింది కూడా.” సూరమ్మ కూడా భయం భయంగా అంది.
బుల్లయ్య ఒక్క నిముషం ఆగాడు. నిజమే.. ఈ సమయంలో ఎక్కడికీ వెళ్లడు చిన్నా. అది కూడా టింకూని తీసుకుని. చెప్పకుండా వెళ్లే అలవాటు అసల్లేదు. ఏదో జరిగిందని మనసు హెచ్చరిస్తోంది.
సూరమ్మ గట్టిగా ఏడుపు మొదలు పెట్టింది. అత్తమ్మ నర్సమ్మ కూడా తోడయింది. బుల్లయ్య లోపలికెళ్లి నాలుగు చెంబులు మీద పోసుకున్నాననిపించి, బట్టలేసుకుని బైటికొచ్చాడు.
ఆలిశ్యంగా పడుక్కుని, గుర్రు పెట్టి తొంగున్న మస్తానయ్య, ఈ హడావుడికి లేచొచ్చాడు.
“ఏంటెహే.. గోల..”
“చిన్నా, టింకూ కన్పించడం లేదయ్యా..” జానీ ఏడుపుగొంతుతో చెప్పింది.
“చిన్నా కూడనా?” అసంకల్పితంగా అనేశాడు మస్తానయ్య.
“అంటే.. టింకూ సంగతి నీకు తెల్సా? ఏదీ ఇటు తిరుగు..” జానీ కేదో అనుమానం వచ్చింది.
“అబ్బే నాకేం తెల్సు.. చిన్నా పెద్దోడు కదాని.. ఏడకెల్తారు.. నేనింటనే పండినా కద. బుల్లయ్యా! ఐదు నిమిషాల్లో వస్తా. కలిసెతుకుదాం. ఈడనే ఉంటారెక్కడ్నో.” మస్తానయ్య లోపలి కెళ్లిపోయాడు.
‘దొంగ నాయాళ్లు.. ఇద్దరినీ ఎత్తుకుపోయి నట్లున్నారు. కనిపిస్తారుకదా.. అప్పుడు చెప్తా.’ తిట్టుకుంటూ, దొడ్లో పనులు ముగించుకుని వాకిట్లోకొచ్చాడు.
‘ఏ గోలైతుందో ఏటో.. ఈ బుల్లయ్య గాడూరుకోడు.’ కొద్దిగా వణుకొచ్చింది.
మామూలుగా ‘చాయ్’ అంటూ నానా గోల చేసేవాడు.. గమ్మునెళ్లిపోయాడు బుల్లయ్యతో.
జానీ అనుమానం గట్టి పడింది. కానీ.. ఎవరికీ చెప్పుకోలేదు.
వరండాలోనే ఒక మూలకి వెళ్లి కుళ్లి కుళ్లి ఏడవసాగింది. పిల్లలిద్దరినీ ఏం చేశాడో బద్మాష్ గాడు.. యా అల్లా! ఏం జేతు..
“ఊకో.. జానీ. వచ్చేస్తార్లే. చిన్నా ఉన్నాడు కదా.. కాస్త పెద్దోడే కద. ఆనికన్నీ తెల్సు.” సూరమ్మ తన కష్టం పక్కన పెట్టి ఓదారుస్తోంది.
“అది కాదక్కా! పొద్దుగాల్నుంచీ ఏం తినకుండా.. టింకూగాడసలే ఆకలికాగలేడు. చిన్నా కూడా ఇస్కూలు కెళ్లకుండా.. ఎక్కడ పోయుంటారు? నా కేందో బయమైతాందే.. అస్సల్కే పిల్లగాళ్లనెత్క పోతున్రంట.” అనుకోకుండా తన నోట వచ్చిన మాట నిజమేనా? అందుకేనా మస్తానయ్య మాటాడుకోకుండా పోయాడు.. జానీకి ఒళ్లు జలదరించింది.
“ఏందే.. అట్టా వడకుతా.. ఏంగాదంటున్నా కదా! డాక్టర్లు బరువు పెరగద్దన్నారని చిన్నాగాడు గ్రౌండులో పరగెడతాంటాడు అప్పుడప్పుడు. టింకూ కూడా ఆడితో పోయుంటాడు. వచ్చేత్తార్లే.” నర్సమ్మ ఓదార్చడానికందే కానీ, ఇంత సేపు చిన్నా ఉండడని తెలుసు.ఏమైనా.. జ్వరం వచ్చినా కూడ బడి మానడు. ఎట్టాగైనా జీవితంలో పైకి రావాలనేది వాడి ఆశ.
“అక్కడ బోర్లెయ్యడానికి తవ్వారంట అత్తమ్మా! అందుట్టోగానీ..” సూరమ్మ ఏడుస్తూనే గట్టిగా అంది.
ఆ మాట విని నర్సమ్మ పరుగెత్తింది గ్రౌండు కేసి. అంతకు ముందే ఒక మూడేళ్ల కుర్రాడు బోర్ గొట్టంలో పడి చచ్చి పోయాడని టి.వీ లో చూపించారు. ఆమె వెనుకే సూరమ్మా, జానీ బేగం..
ఇల్లు ఎలా ఉందని చూసుకోలేదు ఎవరూ.. జానీ పిల్లలు ముగ్గురూ బిక్క మొహాలేసుకుని అరుగు మీద కూర్చున్నారు. అందరికీ నీరసం వచ్చేస్తోంది. పదవుతోంది.. అప్పటి వరకూ టీ చుక్క కూడా పడలేదు ఎవరికీ.
సలీమ్ ఇంట్లోకెళ్లి, కిరసనాయిల్ స్టౌ అంటించి అల్యూమినియమ్ గిన్నెలో చాయ్ నీళ్లు పెట్టాడు. ఆ గిన్నె నిండా సొట్టలే. ఆ సొట్టల్లో నల్లగా పేరుకుపోయిన మకిలి వాళ్ల జీవితాలకి ప్రతీకలా ఉంది.
గిన్నెలో నీళ్లలో మిల్లిడు పాలు పోసి, రెండు చెంచాల టీపొడి, నాలుగు చెంచాల చక్కెర వేశాడు. అది సలసలా మరిగాక వడగొట్టి తమ్ముడికీ, చెల్లెలికీ రెండు గ్లాసుల్లో ఇచ్చి, తనొక గ్లాసు తీసుకున్నాడు. మిగిలిన చాయ్.. అమ్మకీ, టింకూకీ అని చెప్పాడు, ఇచ్చిన సగం గ్లాసు చాయ్ తాగి నాలుకలో పెదాలు తడుపుకుంటున్న పిల్లలిద్దరికీ.
నీరసంగా వస్తున్న అమ్మ కనిపించింది సలీమ్ కి. వెనుకే సూరమ్మాంటీ, నర్సవ్వ. ఐతే.. ఏడుపులాగిపోయాయి. ఏడవడానిక్కూడా ఓపికలేకేమో!
ఎదురెళ్లాడు సలీం.. బడికి డుమ్మా కొట్టి తను కూడా వెతకడానికి వెళ్ళాలనుకుంటూ!
“గ్రౌండులో లేర్రా.. బోరుబావుల్లో ఎవురూ పడలేదట్రా.. అదోటి నయం.” సూరమ్మ కొద్దిగా తేలిగ్గా అంది.
“మరేడకి పోయుంటారు. నే కూడ పోయి చూసొస్త. చెల్లిని, తమ్ముడిని ఇస్కూలికి పంపేమ్మా. ఆళ్లింటో ఉండేం చేస్తారు.. కాళ్లకి అడ్డం పడ్డం తప్ప.” సలీం ఇంట్లోకెళ్లాడు బట్టలు మార్చుకోడానికి.
సాయంత్రమయింది.. పిల్లల జాడెక్కడా లేదు.
బుల్లయ్య, మస్తానయ్య, సలీం కూడా అయిపులేరు.
జానీ, సూరమ్మ చుట్టుపక్కలంతా వీధివీధీ తిరిగి చూశారు. ఎక్కడైనా.. ఏదైనా బండి టక్కర్లయ్యాయేమో కూడా అడిగారు. కళ్లు తిరిగి శోషొచ్చే పరిస్థితి వచ్చేవరకూ తిరిగారు.
ఇంక లాభంలేదని ఇళ్లకొచ్చేసి, అంత అన్నం పడేశారు పొయ్యి మీద.. పిల్లలు, ముసలమ్మ ఉన్నారుకా.. తాము మాత్రం, మహ అయితే, ఇంకొక పూట తినకుండా ఉండగలరేమో.
ఊపిరాడుతున్నంత సేపూ కడుపుకి కావల్సిందే.. దానికీ, బుర్రకీ, అవయవాలకీ లింకు.. మగాళ్లు పత్తా లేరు. ఎక్కడపోయారో.. ఏ రోడ్లట్టుకుని తిరుగుతున్నారో!
అరుగు మీదే కూర్చునున్నారు. ఆడవాళ్లందరూ.. సలీం వీధి చివర కనిపించాడు.. కాళ్లీడ్చుకుంటూ..
ఆ ఆశ పోయింది. ఇంక బుల్లయ్య మీదే ఏదైనా ఆశ..
అదీ పోయింది.. బుల్లయ్యని చూడగానే. అతనొక్కడే కనిపించాడు దూరం నుంచి. చూస్తూనే నర్సమ్మ రాగం అందుకుంది సన్నగా. చిన్నాని పుట్టినప్పట్నుంచీ ప్రాణంలా పెంచుకుంది. వాడికి దేముడిచ్చిన లోపానికే కుళ్లి పోతుంటే.. అసలు మనిషే కనిపించకుండా పోతే..
బుల్లయ్య దగ్గరగా వచ్చాడు. అందరూ ఘొల్లుమని ఏడుపందుకున్నారు. చుట్టుపక్కల వాళ్లు కూడా వచ్చేశారు.. వాళ్లందరికీ పదింటికల్లా తెలిసి పోయింది. కూరతెచ్చీ, పప్పు తెచ్చీ.. దగ్గరుండి అన్నాలు తినిపించారు. త్రాణ నిలుపుకోడానికి కాస్తంత కతికారు అందరూ.
“మస్తానయ్య ఏడ్రా?” నర్సమ్మ అడిగిన ప్రశ్నకి తలెత్తి చూసింది జానీ.
“పోలీసు రిపోర్టిస్తానన్జెప్పి స్టేషనుకెళ్లాడు.”
“నువ్వుకూడెళ్లకపోయా?”
“నాకు కళ్లు తిరుగుతున్నయ్యేమ్మా! అందుకే పోలేక పోయా.” అరుగు మీద కూలబడి, రెండు చేతులతో మొహం కప్పుకుని అమ్మ ఒడిలోకి ఒరిగి పోయాడు బుల్లయ్య.
నర్సమ్మ అంత మనిషినీ, చంటి పాపని పొదువు కున్నట్లు దగ్గరికి తీసుకుంది.
తల నిమురుతూ ఓదార్చింది.
బుల్లయ్య చాలా సున్నితమైన వాడు. గుడి దగ్గర పూలు అమ్ముతూ మరింత సున్నిత మనస్కుడయ్యాడు. కొడుకు మీదే ప్రాణాలు పెట్టుకుని బ్రతుకుతున్నాడు.
సూరమ్మ గుండె దిటవు పర్చుకుని లేచింది. ఎవరో ఒకరు ధైర్యంగా ఉండకపోతే లాభం లేదు. ఇంట్లో అందరూ డీలా పడిపోతే జరగాల్సిన పనెట్టా? లోనికెళ్లి అన్నంలో పప్పు కలుపుకునొచ్చి నర్సమ్మకిచ్చింది.
“రెండు ముద్దలు తిన్రా.. ఏడవటానికైనా ఓపికొస్తుంది బాబూ! లే..” లేపి, చెంగుతో మొహం తుడిచి, నోట్లో ముద్దలు పెట్టింది నర్సమ్మ.
సగం తిని, పక్కకు నెట్టేసి భోరుమన్నాడు బుల్లయ్య.
“అమ్మా! ఆడేవైనా తిన్నాడో లేదోనే..మన చిన్నాగాడు.. అసల్కే పిచిక తిండి. ఆకలికి ఆగలేడు.”
మళ్లీ అందరూ ఏడుపందుకున్నారు. కన్నీళ్ల కింకా కొదవ రాలేదు.
అప్పుడు సమయం సాయంత్రం ఐదు.
……………….

2

అప్పుడే కళ్లు తెరిచిన చిన్నాకి తానెక్కడున్నాడో అర్ధం కాలేదు.
అంతా చీకటిగా.. మసక మసగ్గా ఉంది. టింకూ గాడేడీ? వాళ్లింట్లోకెళ్లుంటాడు. తానున్న చోటేది?
కళ్లు నులుముకుంటూ లేచాడు. కడుపులో ఏమిటోగా ఉంది. లేచి నిలబడ్డాడు. కళ్లు గిర్రున తిరిగాయి. అర్జంటుగా బైటికెళ్లాలి.. కడుపుబ్బి పోతోంది.
చేతులతో తడమ బోయాడు.. ఏదీ అందలేదు.
అటూ ఇటూ చేతుల్ని జాడిస్తూ నడిచాడు. కొద్ది దూరంలో గోడ అందింది. గోడ మీద ఏమీ కనిపించలేదు.. ఎక్కడైనా లైటు స్విచ్చి ఉందేమో! కానీ కుర్చీనో, స్టూలో కావాలి కదా! ఏమీ కనపడ్డం లేదు.
“అమ్మా!” గట్టిగా అరిచాడు. అరిచాననుకున్నాడు కానీ గొంతులోంచి సన్నగా వచ్చింది ధ్వని. అది విన్నాడో ఏమో.. టింకూ కూడా లేచాడు. వాడు గట్టిగా ఏడుపు మొదలెట్టాడు.
“పిల్లలు లేచినట్లున్నారు.. చూడండ్రా! కాసిని పాలో, బ్రెడ్డో పడెయ్యండి. వాళ్ల ఊపిరి ఆగకూడదు. పెట్టుబడంతా దండగవుద్ది.” ఎవరిదో బొంగురు గొంతు వినిపించింది.
చిన్నా అలాగే తడుముకుంటూ వెళ్లాడు, ఏడుపు వినిపిస్తున్న దిక్కుకి. చేతికి తగిలాడు టింకూ. స్విచ్చిలేవీ చిన్నా కందేట్లుండవు.
“చిన్నా! ఎక్కడున్నాం? అమ్మ ఏదీ? ఆకలేస్తోంది.” ఏడుస్తూనే అడిగాడు టింకూ, చిన్నా చెయ్యి తగలగానే.
“అదే నాకూ తెలియట్లేదు టింకూ! ఎక్కడున్నామో.. ఎలా వచ్చామో, ఎక్కడి కొచ్చ్చా మో.. అంతా అయోమయంగా ఉంది.”
ఒక్క సారిగా గదిలో మిరుమిట్లు కొలిపే కాంతి వచ్చింది. ఎవరో లైటేశారు. కళ్లలో అంత కాంతి పడే సరికి, భరించలేనట్లు కళ్లు నులుముకున్నారు చిన్నా, టింకూ.
కళ్లు తెరిచే సరికి పెద్ద గుబురు మీసాలవాడు, తల దించి వాళ్ల కేసి చూశాడు. వాడు.. గది గుమ్మం అంత ఎత్తుగా ఉన్నాడు. కళ్లు ఎర్రగా ఉన్నాయి. మొహం నిండా ఏవో మచ్చలు.
అచ్చు తన కలలో కొచ్చే వాడి లాగే ఉన్నాడు.
బితుకు బితుకు మంటూ చూస్తున్నారు పిల్లలిద్దరూ. ఏడవడానిక్కూడా భయమేస్తోంది.
“అంకుల్.. అమ్మ కావాలీ! ఎక్కడికి తీసుకొచ్చారు మమ్మల్ని?” టింకూ ఏడుస్తూ అడిగాడు.
చిన్నా మాట్లాడ దల్చుకోలేదు. తప్పని సరైతే ఒకటి రెండు తప్ప. వాడు మాట్లాడితే, మాటలోని స్పష్టత, స్వచ్ఛతలని బట్టి మరీ చిన్నపిల్లవాడు కాదని తెలిసి పోవచ్చు.
వాడికి తెలిసి పోయింది తమని ఎత్తుకొచ్చారని.
పిల్లల్ని యెత్తుకు పోయే వాళ్లు తిరిగుతున్నారని బళ్లో, వాళ్ల టీచరు గారు చెప్పారు. రోడ్డు మీద ఏం చెయ్యాలో చెప్పారు కానీ, నిద్ర పోతుండగా, ఏడవడానికి లేకుండా మత్తు మందిచ్చి, ఎత్తుకుపోతే ఏం చెయ్య గలరెవరైనా?
చిన్నా ఎలాగైనా తప్పించుకోవడానికి తోవ వెతకాలనుకున్నాడు. అందుకే మాట్లాడకుండా, ఎక్కడ సందు దొరుకుతుందా అని చూస్తున్నాడు.
“ఇక్కడికి రారా..” గట్టిగా బొంగురు కంఠంతో అరిచాడు మీసాలాడు.
తన్నేమో అనుకుని, టింకూ గట్టిగా ఏడవడం మొదలెట్టాడు.. తల అడ్డంగా తిప్పుతూ.
“నిన్ను కాదెహే.. నోర్ముయ్యి. రేయ్.. ఈ గుంటగాల్ల సంగతి చూడు. ఈళ్లని మంచిగా ఉంచాల. లేదంటే బేరం పోద్ది.”
తలుపు తోసుకుని వచ్చాడింకొకడు. వాడి మొహం కాస్త ఫరవాలేదు. మెడ వరకూ జుట్టు వేళ్లాడుతోంది. పిల్లల్ని చూసి నవ్వాడు.
అప్పటికి చిన్నాకి బాగా అర్ధమయింది.. చాలా చిక్కుల్లో పడ్డామని. అమ్మ, అయ్య ఎలా ఉన్నారో..వాడిక్కూడా ఏడుపొచ్చేస్తోంది. దానికి తోడు, కడుపులో పోట్లు మొదలయ్యాయి. ఆకలి సంగతి తర్వాత.. కడుపుబ్బి పోతోంది. ముందర దాన్ని ఖాళీ చెయ్యాలి. అటూ ఇటూ చూశాడు.
గదిలో ఒక మూలగా కనిపించింది తలుపు.
కొత్తగా వచ్చిన వాడికి చెయ్యెత్తి వేళ్లు చూపించాడు.. చిటికిన వేలు, తరువాత రెండు వేళ్లూ.
వాళ్లు గాభరాగా నేలంతా చూశారు. వాళ్లకి అలవాటే.. పిల్లలు భయపడి పోయి గదంతా పాడు చేసేస్తారు.

ఇంకా వుంది..

మాయానగరం – 41

రచన: భువనచంద్ర

‘గురువు’ గారి అడ్డ మహా గంభీరంగా వుంది. వచ్చేవాళ్ళు పోయేవాళ్ళతో చిన్న సైజు తీర్ధంలా వుంది. పార్టీ సామాన్య కార్యకర్తల నుంచీ, పార్టీ అధ్యక్షుడి దాకా, చిన్న చిన్న ఫేవర్స్ కోసం పడిగాపులు గాచే నిరుపేదవాడి నుంచి కేంద్రమంత్రివర్యుల దాకా వచ్చిపోతూనే వున్నారు. కారణం ఏమైనా’ప్రెస్’ వాళ్ళకీ,’ఛానల్’ వాళ్ళకీ పండగ్గా వుంది.
“మాదేముంది గురూ, పైన పటారం లోన లొటారం.. ఉత్త డొల్ల.. ఏదో ఈ కార్డుని పట్టుకొని తిరగడం కానీ, మా యాజమాన్యం జీతాలెక్కడ ఇస్తుంది? ఓ మాట చెప్పనా? మేమే నయం , మా ఎడ్వటైజర్ ఏడుస్తూనే ఉంటాడు ఎప్పుడూ వాళ్ళని గిల్లో, వీళ్ళని గీకో, ఎలాగలాగో గ్రాసం సంపాదించకపోతే అతనికి మాత్రం ఎట్టా గడుస్తుంది?” గురూగారు ఇప్పించిన కవర్ ని జేబులో పెట్టుకొని అన్నాడు’అద్వితీయం’. అది అతని కలం పేరు. అసలు పేరు అప్పల్రాజు.
“సర్లే! ఏవున్నా లేకపోయినా మీ పత్రికకు సర్కులేషన్ ఉంది. మాకైతే అదీ లేదుగా. సరేకానీ, మధ్యంతర ఎన్నికలు వస్తాయన్న పుకారు పక్కన పెడితే, ఇవ్వాళ ఇక్కడ ఇంత సంతగా వుంది కదా , అసలు విషయం ఏమిటంటావూ?” గొంతు తగ్గించి అద్వితీయంతో అన్నాడు’ పరాగం’. ఇదీ కలం పేరే!
“నిజం చెబితే నాకూ తెలీదు” సిన్సియర్ గా మొహం పెట్టి అన్నాడు అద్వితీయం.
“చాల్లెండి వాసన పట్టడం పోలీస్ కుక్క కన్నా మీ ముక్కు వెయ్యి రెట్లు గొప్పదని మాకు తెలీదూ? మీ గుడ్లని మేము కొట్టేస్తామనా?” సుతారంగా అద్వితీయాన్ని వేలితో పొడిచి అన్నది సంఘమిత్ర. ఆవిడా జర్నలిస్టే. మాంఛి యవ్వనంతో కసకసలాడేప్పుడే ఫీల్డ్ కొచ్చింది. వచ్చిన కొత్తలో కుర్ర జర్నలిస్ట్ ల్ని మంచి చేసుకొని వార్తల్ని పుంఖాను ఫుంఖాలుగా వదిలింది. ఇప్పుడు వన్నె తగ్గినా, కన్నెపిల్లలా వగలు పోవడం మాత్రం తగ్గలేదు. అనుభవం కూడా తోడవడంతో వార్తా సేకరణలో ఇప్పటికీ ముందంజలోనే వుంది. మరో లాభం కూడా ఆవిడకు వుంది. కొన్నికొన్ని సమయాలలో తను సంపాదించిన’టిప్స్’ ని’క్లూ’ లని మిగతా జర్నలిస్ట్ లకు చవగ్గా’ అందిస్తుంది.
“సంగూ… నిజ్జంగా తెలీదు.. ప్రామీస్..” తల మీద చెయ్యి పెట్టుకొని అన్నాడు అద్వితీయం. చిన్నగా నవ్వింది సంఘమిత్ర. అందరి ముందు అసలు కథ విప్పడానికతను ఇష్టపడటం లేదని అర్ధమైంది.
“క్షమించాలి… ఇప్పటి దాకా కాఫీ, టీ లతో సరిపెట్టినందుకు గురూగారు మీ అందరికీ సారీ చెప్పమన్నారు. ఉదయమే ఏడుగంటలకు ఠంచనుగా వచ్చినందుకు మరీ మరీ ధన్యవాదాలు చెప్పమన్నారు. ఇప్పుడు సమయం ఎనిమిది. హాయిగా మీరు టిఫిన్లు కనిస్తే ఎనిమిదీ ముప్పావుకి గురూగారు మీ ముందు కొచ్చి స్వయంగా మాట్లాడుతారు” సవినయంగా అన్నాడు గురూగారు ఆంతరంగిక శిష్యుడొకడు. అతని వెనకే కాటరింగు వాళ్ళు టిఫిన్ సామాన్లు మోసుకొచ్చారు.
“చాలా అయిటమ్స్ వున్నాయి… ఏమై వుంటాయి?” కుతూహలంగా అన్నాడో చిన్న పత్రికకి సంబంధించిన జర్నలిస్ట్. అతనికెప్పుడూ ఆకలే. అర్నెల్లెకోసారీ జీతంలో సగం ఇచ్చినా ఇచ్చినట్టే అతనికి. అతనికి తెలుసు. ఆ కార్డు చేతిలో లేకపోతే కానీకి కూడా కొరగానని.
“నేను చెప్పనా?” సర్దుతున్న కేటరింగ్ వాళ్ళని చూస్తూ అన్నది సంఘమిత్ర.
“చెప్పు.. కరక్ట్ గా గెస్ చేస్తే పార్టీ” చిన్నగా నవ్వి అన్నాడు మోహన్. అతనో పెద్ద పాప్యులర్ ఛానల్ కి ఇన్చార్జ్. చాలా ముఖ్యమైనవాటికి రావడమే కాదు, సమావేశం అయ్యాక కూడా ప్రధాన వక్తన్ని/ప్రముఖుల్ని ఇంటర్వ్యూ చేస్తాడు. ’లోపలి’ సంగతుల్ని వెలికి తీసి ఎంతవరకు విప్పాలో ఎంతవరకు కప్పాలో అతనే నిర్ణయిస్తాడు. చాలామంది అతన్ని సైలెంటుగా ఫాలో అయ్యిపోతారు. బ్రహ్మిని తమ్మి తమ్మిని బ్రహ్మి చేయగల దిట్ట.
“ఓ.కే.. పులిహోర, ఆవడలు, మిర్చీబజ్జీలూ, సేమ్యా + సగ్గుబియ్యం పాయసం , టమోటా పప్పు, నేతి బీరకాయ పచ్చడి, దోసావకాయ, బంగాళదుంప+ వంకాయా + టమోటా కలగలుపు కూర, గోంగూర పచ్చడి, బెండకాయ స్టఫ్ కూర, కంది పొడి, వూరమెరపకాయలు, అప్పడాలూ, గుమ్మెడికాయ వడియాలు.” నవ్వింది సంఘమిత్ర.
“అంత కరక్ట్ గా ఎలా చెప్పగలిగావు?… అయినా ఇది…” సడన్ గా ఆగాడు మోహన్.
“మోహన్ జీ… నేను చెప్పింది మధ్యాహ్నపు మెనూ… ఎందుకంటే ఒంటిగంటన్నర దాకా మనల్ని ఇక్కడే వుంచుతాడు గురూజీ. ఇహ బ్రేక్ ఫస్ట్ మెనూ ఏమంటే , కంచి ఇడ్లి, పొంగల్ వడ, పెసరట్టు ఉప్మా ఎండ్ పూరీ… కాఫీ, టీ, పాలూ, హార్లిక్స్ మామూలే” చిరునవ్వుతో అన్నది సంఘమిత్ర.
“మై గాడ్ .. యూ ఆర్.. గాడ్ .. అసలు ఇంత స్పష్టంగా ఎలా తెలుసు?” ఆశ్చర్యంగా అన్నాడు మోహన్.
“చూశాక చెప్పండి” లేచి అన్నది సంఘమిత్ర. అందరూ బ్రేక్ ఫాస్ట్ సర్వ్ చేస్తున్న మీడియం హాల్లోకి వెళ్ళారు. టిఫిన్లు కరక్ట్ గా సంఘమిత్ర చెప్పినవే. మెనూ చెప్పినప్పుడు విన్నవాళ్ళు ఆశ్చర్యంగా ఆమె వంక చూశారు.
“మాకుండే రిసోర్సెస్ మాకుంటాయి… అద్దీ…” నవ్వింది సంఘమిత్ర.
“ప్లీజ్ ఏమీ మొహమాటపడకండి. రిలాక్సెడ్ గా టిఫిన్ చేయమని మా గురుగారు మిమ్మల్ని రిక్వెస్ట్ చేస్తున్నారు.” గురువాణి వినిపించాడు శిష్యరత్న.
అల్లంచెట్నీ, కొబ్బరిచెట్నీ, సాంబారు, కారప్పొడి, నెయ్యి, ఉల్లిపాయ టమోటా చెట్నీలు అద్భుతంగా వున్నాయి. రంగూ, రుచీ, వాసనా కూడా నోరూరించేస్తున్నాయి.
సుష్టిగా లాగించారు పాత్రికేయులూ, ఛానల్ వాళ్ళు,
“మధ్యాహ్నంకి కొంచం ఖాళీ వుంచుకుంద్దాము, లేకపోతే సూపర్ లంచ్ మిస్ అవుతాము.” ఫ్రండ్స్ ని హెచ్చరించింది సంఘమిత్ర.
************
పరమశివం గుండె మండిపోతోంది. జీవితంలో మొదటసారి ఒకడు చెంప పగలగొట్టాడు. నవనీతం విషయంలో ఇది రెండోసారి దెబ్బ తినడం. ఊహూ… అది బ్రతకకూడదు. అనుభవించి అనుభవించి దాన్ని చంపాలి. అలాగే నిన్న కొట్టినవాణ్ణి చంపాలి. పరమకిరాతకంగా చంపాలి. అసలు కారణం ఆ వెంకట్ గాడు… ముగ్గుర్ని చంపితే కానీ పగ తీరదు.” అటూ ఇటూ తిరుగుతున్నాడు పరమశివం. వాడికి కనపడకుండా వాడినే అబ్జర్వ్ చేస్తున్నాడు రొయ్యబాబు. రొయ్యబాబు నిజంగా నీళ్ళల్లో చేపలాంటివాడే!
అయితే ఇతను వలలో చిక్కే చేపలాటోడు కాదు. వలకీ, ఎరకీ కూడా అందనివాడు. అవసరమితే త్రాచుపాములా కూడా మారగలడు. అందుకే సర్వనామం అతన్ని పెట్టాడు పరమశివాన్ని అబ్జర్వ్ చేయడానికి.
సర్వనామం ఓ విచిత్రజీవి. అందరినీ అబ్జర్వ్ చేస్తాడు. అందరినీ దృష్టిలో వుంచుకుంటాడు.”ఎవరి అవసరం ఎప్పుడు వస్తుందో ఎవరికి తెలుసు?” అనుకునే మెంటాలిటి.
ప్రతీపనికి తగినవాళ్ళనే పురమాయించాలి. అన్నీ నేనే చేస్తాననుకునేవాడు పరమమూర్ఖుడు. గంటకు వెయ్యి సంపాదించగల వాడు పది రూపాయిల పనికి పోతే వాడంత వెధవ లోకంలో వుంటాడా? అలాగే, బరువులెత్తేవాడి సమర్ధత బరువులెత్తేవాడిదే, పరుగులెత్తేవాడి సమర్ధత పరుగులెత్తేవాడిదే. వీడిని వాడి ప్లేస్ లో పెడితే? అందుకే జాగ్రత్తగా ఎంచుకోవాలి” యీ పాయింటునే సర్వనామం శామ్యూల్ రెడ్డికి చెప్పింది. ఇప్పుడు తానూ అనుసరిస్తున్నది. గత రెండున్నర రోజుల నుంచీ రొయ్యబాబు పని పరమశివాన్ని నీడలా వెంటాడటమే!
కొన్ని నీడలు కనపడతాయి, కొన్ని నీడలు కనపడవు. చేప ఏడిస్తే ఎవరికీ తెలుస్తుంది? కన్నీరు నీటిలో కలిసిపోతుంది గదా! అలాగే, చీకట్లో నీడ జాడ ఎవరికి తెలుస్తుంది? కానీ పాఠకుడా… మనిషి నీడని ఎలాగోలా పట్టుకోవచ్చు… ఓ చిన్న అగ్గిపుల్ల వెలిగించి. కానీ కోటి సూర్యులైనా’మనసు నీడని’ పట్టుకోగలరా?
“అయ్యా… ప్రస్తుతం మన పిచ్చిక ప్రతీకారం మూడ్ లో వుంది. మీ దగ్గరకు రావచ్చా” అని ఎస్. టి. డి బూత్ నుంచి అడిగాడు.
“రా..” పెట్టేశాడు సర్వనామం.
శామ్యూల్ రెడ్డి నంబర్ కాక ఇంకో ఐదు నంబర్లు , అడ్డాలూ వున్నాయి సర్వనామానికి. పని వుంటే గానీ స్కూల్ కి పోడు.
“చెప్పు” రొయ్యబాబుని చూడగానే అడిగాడు సర్వనామం.
“బాస్… ముగ్గుర్ని ఇతను తరచుగా గమనిస్తున్నాడు, ఒకరు నవనీతం, ఆవిడ…”
“ఆవిడ విషయం వదిలేయ్.. మిగతావాళ్ళ గురించి చెప్పు” కట్ చేసి అన్నాడు సర్వనామం.
“వెంకటస్వామి అనేవాడిని, మహదేవన్ అనే పెద్దాయన్ని వీడు వెంటాడుతున్నాడు. మహదేవన్ కూతురు నందిని. వీడు మహదేవన్ కి చుట్టం. పరమ శాడిస్టు. తండ్రి చస్తున్నా, గుక్కెడు నీళ్ళు నోట్లో పొయ్యని పరమ కిరాతకుడు. మీరు నవనీతంగారి సంగతి వదిలేయ్యమన్నా, ఓ విషయం చెప్పక తప్పదు. వింటానంటే చెబుతా” ఆగాడు రొయ్యబాబు. ఓ నిమిషం సైలెంటుగా వున్నాడు సర్వనామం. చివరికో నిర్ణయానికి వచ్చి” సరే చెప్పు… సందేహం అక్కర్లేదులే నీకు తెలిసినవన్నీ నిర్మొహమాటంగా చెప్పు” అన్నాడు
” వన్ మినిట్” జేబులో హాఫ్ బాటిల్ తీసి” మందు తీసుకుంటూ చెప్పనా? మీరీ పని మీద నన్ను పురమాయించిన క్షణం నుంచీ ఇప్పటి దాకా దీన్ని ముట్టుకోలేదు” కొంచం ప్లీజింగా అడిగాడు.
“అలాగే” బీడీ ముట్టించాడు సర్వనామం
ఎవరి బలహీనతలు వారివి. కానీ, ప్రొఫెషన్ లో వుండగా మందు తాగే బలహీనతకి రొయ్యబాబు దూరంగా వుండటం సర్వనామానికి బాగా నచ్చింది. వృత్తికి ఏనాడు మన బలహీనతలు అడ్డు రాకూడదు అనేది సర్వనామం సిద్ధాంతం.
గబగబా ఓ పెగ్గు ఓ గ్లాస్ లో పోసుకొని నీళ్ళు కలుపుకొని గడగడా తాగేశాడు రొయ్యబాబు. ఓ క్షణం సుదీర్ఘంగా గాలి పీల్చుకొని …
“బాస్… శంఖుచక్రాపురంలో వెంకటస్వామీ, పరమశివం, వంట చేయడానికి వెళ్ళినప్పుడు యీ పరమశివంగాడు నవనీతాన్ని చెరబట్టడానికి ప్రయత్నం చేశాట్ట. వెంకటస్వామి అది చూసి ఓ బండరాయి తీసి పరమశివంగాడి బుర్ర పగలగొట్టాడుట. దాంతో వీడి శరీరం చచ్చుబడిపోయింది. అయినా ఏ దేవుడి కరుణతో కోలుకున్నాడు తెలియదు కానీ, కోలుకున్న మాట వాస్తవం. అక్కడ చర్చ్ నుంచి పారిపోయి వచ్చి ప్రస్తుతం’పగ’ తీర్చుకునే ప్రయత్నంలో వున్నాడు. నాకు తెలిసి వెంకటస్వామీ మంచోడూ కాదు, చెడ్డోడు కాదూ, అర్జెంటుగా’ రిచ్” అయిపోవాలనే ఆలోచన గలవాడు. నేను అబ్జర్వ్ చేసినదాన్ని బట్టి అతనికి నందిని మీద, ఆమె తండ్రి మహదేవన్ ఆస్తి మీద కన్నుందని అర్ధమయ్యింది. పరమశివం’పగ’ కి అదే మొదటి కారణం కావచ్చు. రెండో కారణం నవనీతం విషయంలో వెంకటస్వామి అడ్డు రావడం.” సంభాషణ ఆపి మరో పెగ్గు ‘ఫిక్స్’ చేసుకుంటున్నాడు రొయ్యబాబు.
“మరి… మరి… నవనీతం సంగతి” ఆలోచిస్తూ అన్నాడు సర్వనామం.
“నిజం చెబితే ఒకప్పుడు ఆమె బోస్ బాబు ఇలాకా. ఆమె అంటే పడి చచ్చేవాళ్ళు వందల్లోనే వుంటారు. బోస్ బాబు ఇలాకా కావడం వల్ల ఎవరూ ధైర్యం చేయలేదు. చెయ్యరు. ’కల్తీ సారా’ కేసులకి దూరంగా చుట్టం ‘ ఫాదర్ అల్బర్ట్ డేవిడ్’ గారి సంరక్షణలో కొన్ని నెలలు వుంది. అప్పుడే పరమశివంగాడు ఆమె మీద కన్ను వేశాడు.
ప్రస్తుతం ఆమెకీ, బోస్ కి ఏ విధమైన శారీరక సంబంధం లేదు. ఏదో తెలియని వేదనతో జీవితాన్ని గడుపుతోంది ఆమె.’చచ్చేదాక చచ్చినట్టు బ్రతకాలి’ అనేదానికి ఆవిడ జీవితమే ఓ రుజువు. మనిషి మాత్రం నిజంగా’ముత్యమే’ . మనసూ ’ముత్యమే’ దుమ్ముధూళి సంగతి వదిలేయ్యండి. నిత్యం అభిషేకాలు ఎన్ని చేసినా, రోడ్డు పక్కన దేవాళయాల్లోని దేవుళ్ళకి దుమ్ము అంటుకోవడం లేదా? ఇదీ అలాంటిదే” మాట ఆపి , గడగడా గ్లాసు పని పట్టాడు రొయ్యబాబు.
“సరే… ఇన్ని విషయాలు ఎలా సేకరించావు?” కావాలనే అడిగాడు సర్వనామం.
“అయ్యా… మీరు ఈ ప్రశ్న కావాలనే అడుగుతున్నారు. ప్రతి ప్రొఫిషన్ లో కొన్ని కష్టాలు, కొన్ని సులువులు కూడా వుంటాయి. ఎవరు అనుసరించే పద్ధతి వాళ్ళు అనుసరిస్తారు. న్యాయంగా అయితే మా పద్ధతి మేము బయట పెట్టకూడదు. కానీ, నేను చెప్పదలచుకున్నా. కారణం, నేను చేసిన పనిని నాకంటే ఫాస్ట్ గా మీరు చేయగలరు. నాలాంటి వాళ్ళతో కాదు, అవసరమైతే పోలీసుల్తోనే చేయించగలరు. మీ పేరు సర్వనామం. మీరు’టచ్’ చేయని వృత్తంటూ లేదు.’ఛాలెంజ్’ ని ఎదురుకోవడమంటే మీకు మహోత్యాహం. ప్రస్తుతం మీరు అదర్శ విద్యాలయం రెక్టారు శామ్యూల్ రెడ్డి గారు వెల్ విషరూ, ఫండు, ఫిలాసఫర్, గైడూ” నవ్వాడు రొయ్యబాబు.
“నేనడిగింది నా వివరాలు కాదు, కష్టమర్ కెపాసిటి గురించి ఎంక్వైరీ చేశాకే నువ్వు పని మొదలెడతావని నాకు తెలుసు” నిర్లిప్తంగా అన్నాడు సర్వనామం.
“క్షమించాలి. కాస్త అత్యుత్సాహంతో ఎక్కువగా వాగాను. సరే, ఈ వివరాలన్నీ నేను రాబట్టింది ఓ సెక్యూరిటీ గార్డ్ నుంచి. ఆ మనిషే వెంకటస్వామికి పరమశివం గురించి హెచ్చరించింది.” అంటూ మొత్తం వివరాలన్నీ పూసగుచ్చాడు రొయ్యబాబు.
“గుడ్… వాళ్ళ మీద రెండు కళ్ళూ వేసి వుంచు. అవసరమైతే కొందరు ఎసిస్టెంట్లని కూడా పెట్టుకో. కానీ, ఒక్క క్షణం కూడా ఏమరకూడదు.” మరో బీడీ వెలిగించాడు సర్వనామం.
“అలాగే, కానీ ఒక్క మాట చెప్పొచ్చో లేదో తెలీదు. ఆ వివరం మీకు పనికొస్తుందో లేదో కూడా తెలీదు.” మరో పెగ్గు పోసుకొని అన్నాడు రొయ్యబాబు.
” అన్నీ చెప్పు. ఏది పనికొస్తుందో, ఎప్పుడు పనికొస్తుందో, నిగ్గు తేల్చుకోవాలి. ఆ పని నేను చూసుకుంటా” నిర్లిప్తంగా అన్నాడు సర్వనామం. కానీ అతని లోపల విపరీతమైన కుతూహలం.
“నవనీతం ఇంటి వెనకాల వైపు కాపురముంటున్న ఓ ముసలావిడ ఇంఫర్మేషన్ ప్రకారం ఇప్పుడు నవనీతం గర్భవతి” నెమ్మదిగా కుండ పగలకొట్టాడు రొయ్యబాబు.
ఇంకా వుంది…

బ్రహ్మలిఖితం 13

రచన: మన్నెం శారద

అర్ధరాత్రి దాటింది.
ఈశ్వరికెంత ప్రయత్నించినా నిద్ర పట్టలేదు.
పదే పదే వెంకట్ రూపం కళ్ళలో కవ్విస్తూ కనబడుతోంది. అతనే తన భర్తన్న భావన ఆమె మస్తిష్కంలో క్షణక్షణం బలపడసాగింది.
పక్కనే పడుకున్న కుటుంబరావు నిద్రలో ఆమె మీద చెయ్యి వేసాడు. బలమైన సర్పం మీద పడినట్లుగా ఆమె ఉలిక్కిపడింది.
వెంటనే ఆ చేతిని చీదరగా విసిరికొట్టింది.
కుటుంబరావుకి మెలకువ రాలేదు.
ఈశ్వరి అతన్ని పరాయి వ్యక్తిలా గమనించింది.
అతను కొద్దిగా నోరు తెరిచి గురక పెడుతున్నాడు.
డొక్కలు గురక వలన ఎగసెగసి పడుతున్నాయి.
ఈశ్వరికి వెంటనే అతను పూర్వజన్మలో కుక్కని ఓంకారస్వామి చెప్పిన మాటలు గుర్తుకొచ్చేయి.
ఆమె అనుకోకుండా కెవ్వున అరచింది.
కుటుంబరావు ఉలిక్కిపడి లేచి” ఏం జరిగింది?” అన్నాడు.
“ఏం లేదు. ఏం లేదు” అందామె తనలోని గగుర్పాటునణచుకుంటూ.
“కలొచ్చిందా? కాసిన్ని మంచినీళ్ళు తాగి పడుకో” గొణీగినట్లుగా అని అటు తిరిగి పడుకున్నాడు.
ఈస్వరి లేచి ఫ్రిజ్ తెరచి మంచినీళ్లు తాగింది.
తిరిగి భర్త పక్కన పడుకోవాలనిపించలేదు.
వెళ్లి పిల్లల గదిలోకి తొంగి చూసింది.
వాళ్లిద్దరూ గాఢనిద్రలో వున్నారు. వాళ్లు కప్పుకున్న దుప్పట్లు సరిచేసి హాల్లోకొచ్చి నిలబడింది.
ముసురుతున్న ఆలోచనలు ఆమె హృదయాన్ని స్థిమితం కోల్పోయేలా చేస్తున్నాయి.
ఏదో జరిగిపోయిందేదో జరిగిపోయింది.
ఇప్పుడెందుకు తనకి గత జన్మ గురించి తెలియాలి.
ఇప్పుడెలా ఈ నిజాన్ని తెలీనట్లుగా నటించి ముందు జీవితాన్ని గడపగలదు తను.
అందులోనూ తన భర్త గత జన్మలో తన పెంపుడు కుక్కని తెలిసేక అతన్నెలా గౌరవించగలదు. అతని స్పర్శనెలా భరించగలదు.
పైగా క్షణక్షణానికి తన మనసు వెంకట్ వైపు మొగ్గిపోతున్నది.
ఒక్కసారి అహోబిలం వెళ్తే?
అక్కడున్న అభుక్తేశ్వర స్వామి ఏం చెబుతారో?
తన జీవితానికెలాంటి నిష్కృతి చూపిస్తారో?
రేపే వెంకట్‌ని అడగాలి. అతనికి తన ఫోను నెంబరు కూడా ఇచ్చింది. అతనొకసారి తనకి ఫోను చేస్తే బాగుండును.
ఈశ్వరి తన ఆలోచనల్లో తానుండగానే ఫోను రింగయింది.
ఈశ్వరి గబాగబా వెళ్లి రిసీవర్ ఎత్తింది.
“హలో నేను.. వెంకట్‌ని.. నీకూ నిద్ర పట్టలేదు కదూ. నాకూ అంతే!” అంటూ నవ్వేడతను.
ఈశ్వరి హృదయం సంతోషంతోనూ, భయంతోను మరింత వేగంగా కొట్టుకుంది.
భర్త గదివైపు చూస్తూ “ఒక్క నిముషం” అని రిసీవర్ పెట్టి ఆ గది తలుపులు దగ్గరకేసి వచ్చి మళ్లీ రిసీవరందుకుంది.
“నిన్ను నేనొదిలి వుండలేకపోతున్నాను డార్లింగ్!”
ఆ మాట వినగానే ఈశ్వరి శరీరమంతా గోదారి లంకల్లో మొలిచిన రెల్లుగడ్డితో సున్నితంగా నిమిరినట్లు పులకరించింది.
“ఏంటి! మాట్లాడవు. నిన్నిబ్బంది పెడుతున్నానా?” అంటూ రెట్టించేడు వెంకట్.
“అదికాదు. ఇప్పుడీ పరిస్థితిలో మనకీ నిజం తెలియకుండా వుండాల్సింది” అంది అతి నీరసంగా ఈశ్వరి.
“తెలిసినందుకు బాధపడుతున్నావా? అలాగయితే నేను నిన్ను బాధించనులే. ఈ ఊరొదిలేసి వెళ్లిపోతున్నాను” అన్నడు వెంకట్ కంఠంలో బాధని అరువు తెచ్చుకుని.
“వద్దొద్దు. మిమ్మల్ని చూడకుండా బ్రతకలేను. ఇప్పటికే ఇక్కడొక క్షణం వుండలేకపోతున్ననాను” అంది ఈశ్వరి వస్తున్న దుఃఖాన్ని ఆపుకొంటూ.
వెంకట్ తన పాచిక పారినందుకు సంతోషిస్తూ “ఎలా మరి! నిన్ను తీసుకెళ్లిపోదామంటే.. నువ్వు పెళ్లయినదానివి. పైగా పిల్లలున్నారు. నాకా సరైన ఉద్యోగం… ఆస్తి లేవు. నిన్నెలా పోషించగలను?”
అతని మాటలకి ఆశ్చర్యపోయింది ఈశ్వరి.
“మరి నిన్నెలా పాతిక వేలు తెచ్చిచ్చేరు?” అనడిగిందాశ్చర్యంగా.
“బెగ్, బారో, ఆర్ ధెఫ్ట్! అన్నాడు. రెండోది చేసేను. నా భార్య కష్టంలో వున్నప్పుడు నేనెలా చూస్తూ ఊరుకోగలను”
వెంకట్ జవాబు విని ఈశ్వరి హృదయం ఆర్ద్రమైపోయింది.
“ఇలా ఎప్పుడైనా ఆ కుక్క మొహంగాడన్నాడా?” అనుకుని మనసులోనే.
“ఈసారి మీరలా నాకోసం అప్పు చేయొద్దు. మాకు చచ్చేంత ఆస్తుంది. కాని మా మేనమామ మూణ్నెల్లకోసారొచ్చి నా నగలు తూకం వేసి ఎంత తరుగొచ్చిందో మరీ చూసుకుంటాడు. ఇకపోతే మా పెదనాన్న రేపోమాపో చచ్చేట్లున్నాడు మంచం మీద. ఆయనకి పెళ్లాం, పిల్లలు లేరు. నేనే అతని ఆస్థికి వారసురాల్ని. ఆ ఆస్తి చేతికొస్తే నేనీ కుక్కమొహంగాణ్ని వదిలేసి తీరతాను” అంది ఈశ్వరి.
ఆమె ఆస్థి వివరాలు వినగానే వెంకట్ మొహం చింకి చేటంతయింది. ఏమి తనదృష్టం. అటు లిఖిత అమ్మని బుట్టలో వేసి కంపెనీ హేండోవర్ చేసుకోవాలి. ఇటు ఈ పిచ్చిదాన్ని వశం చేసుకొని ఆస్తి కాజేయాలి.
“ఏంటి మాట్లాడరు?” అంటూ ఈశ్వరి రెట్టించింది.
“ఆహా! ఏం లేదు కుక్కమొహం గాడెవరా అని ఆలోచిస్తున్నాను” అన్నాడూ.
“ఇంకెవరు? ప్రస్తుతం నా మొగుడే. పూర్వ జన్మలో మనింటి పెంపుడు కుక్కేనట ఇతను. అది తెలిసిందగ్గర్నించి నాకతన్ని చూస్తే కంపరమెత్తిపొతున్నది!”
ఆ మాత విని వచ్చే నవ్వాపుకున్నాడు వెంకట్.
“చీ! ఛీ! నీకేం గతి పట్టింది డార్లింగ్. అది సరే మనం ఒకసరి అహోబిలం వెళ్దాం. ఆ ఓంకారస్వామి మాటలెంతవరకు నిజమో తెలుసుకోవాలిగా.” అన్నాడు.
“నేనూ.. అదే అనుకుంటున్నాను. రెండ్రోజులు మా వూరెళ్తానని శెలవు పెడ్తాను. ఆళ్లగడ్డ కర్నూల్ జిల్లాలో వుందట. ముందక్కడికి వెళ్దామంటే.. మనకెవరో ఒకరు దారి చెబుతారు” అంది ఈశ్వరి.
“అలాగే” అన్నాడు వెంకట్ ఆనందంగా రిసీవర్ క్రెడిల్ చేస్తూ..
*****
వెంకట్ ఫోను చేసి చెప్పిన మాటలు గుర్తొచ్చి లిఖిత హృదయం భగ్గుమంటోంది.
“లిఖితా! మీ అమ్మ నీకు టి.ఎం.ఓ చెయ్యమని నాకు చెప్పింది. వెంటనే నన్ను నీకు తోడుగా వుండమని కొచ్చిన్ వెళ్లమని కూడా చెప్పింది. కాని ఈ రెండూ నేను చేయడం లేదు. డబ్బు డ్రా చేసుకున్నాను. అందులో ఒక్క పైసా కూడా నీకు రాదు. వెళ్తూ వెళ్తూ నా మొహాన వెయ్యి రూపాయలు ముష్టోడి కిసిరినట్లు విసిరి కొడ్తావా? ప్రస్తుతం మీ అమ్మ నా గుప్పెట్లో వుంది. చెప్పాలని ప్రయత్నించేవా ఆ అడవిలో నీకెలానో నీ బాబు దొరకడు. నువ్వొచ్చేటప్పటికి మీ అమ్మ బే ఆఫ్ బెంగాల్‌లో కలిసిపోతుంది. బీ కేర్‌ఫుల్!” అంటూ బెదిరించేడు.
అతని మాటలు విని లిఖిత నివ్వెరపోయింది.
తమ ఇంట్లో ఒక పెంపుడు కుక్కలా తిరిగి, తమ కనుసన్నల్లో పడటానికి అడ్డమైన చాకిరి చేయడానికి సిద్ధపడిన ఈ వ్యక్తిత్వం లేని నీచుడు అకారణంగా ఎంత నీచంగా ప్రవర్తిస్తున్నాడో అర్ధమయ్యేసరికి లిఖితలో విపరీతమైన ఉద్రేకం చోటు చేసుకుంది.
ఒక నీచుడి బెదిరింపుకి వణికిపోయే మనస్తత్వం కాదామెది.
వెంటనే ఇంటికి రింగ్ చేసింది.
ఎంత ట్రై చేసినా ఫోను డెడ్ సౌండ్ వస్తోంది.
లిఖిత నిస్పృహగా రిసీవర్ని క్రెడిల్ చేస్తుంటే హోటల్ మేనేజర్ ఆమెవైపు జాలిగా చూసి “వాట్ హేపెండ్?” అనడిగేడు.
జరిగింది చెప్పడం చాలా అనవసరమనిపించింది లిఖితకి.
ఆలోచిస్తూ అతనికెదురుగా బిగించి వున్న అద్దంలోకి అప్రయత్నంగా చూసింది.
వెంటనే ఆమె కళ్ళు తళుక్కుమన్నాయి.
“జస్టే మినిట్!” అంటూ బయటకొచ్చి ఆ రోడ్డులోనే వున్న ఒక జ్యూయలరీ షాపుకెళ్లింది లిఖిత.
తన చెవులకున్న డైమండ్ హేంగింగ్స్ షాపతని చేతిలో పెట్టి “అయి వాంట్ మనీ. వెరీ క్విక్ డిస్పోసల్” అంది లిఖిత.
అతను వాటిని పరీక్షించి , ఆమె చేతిలో లక్ష రూపాయిలు పెట్టేడు.
ఆమె తెల్లబోతూ “లక్షా?” అంది.
“అంతకంటే రాదు. కావాలంటే ఇంకెక్కడైనా అమ్ముకోండి అమ్ముకోండి” అన్నడతను.
తల్లి తనని డైమండ్ టాప్స్ పెట్టుకోమంటే.. తను ఇష్టం లేక ఎంతో మారాం చేసింది. కాని.. ఇప్పుడవే ఊరుకాని ఊరిలో ఆదుకున్నాయి. ఈ లక్ష రూపాయిలు పట్టుకొని తిరుగుతుంటే.. తన కూడా మళ్లీ ఏ నకిలీ జర్నలిస్టో పడకమానడు అనుకుంటూ వాటిని బాగ్‌లో సర్దుకుని షాప్ ఓనర్ వైపు తిరిగి “థాంక్స్” అంది.
అతడు పళ్లికిలించేడు.
లిఖిత గ్లాసు డోర్ తీసుకొని బయటికి నడుస్తుంటే “ప్రొద్దుటే లక్ష రూపాయలు లాభం!” అనుకున్నాడతను డైమండ్ హేంగింగ్స్ చేత్తో తిప్పి అపురూపంగా చూసుకొంటూ.
ఆమె తిరిగి హోటల్‌కి రాగానే మానేజర్ ఆమెని జాలిగా చూస్తూ “డబ్బు కోసం మీరవస్థ పడుతున్నట్టున్నారు. ఒక పని చెయ్యండి. ఈ హోటల్ బిల్ నేను కడ్తాను. మున్నార్ వెళ్లడానికి ఏర్పాటు చేస్తాను. మీరు తిరిగొచ్చేక నాకు డబ్బిద్దురుగాని” అంటూ వేలికున్న అయ్యప్ప స్వామి ఉంగరం తీసేడతను.
లిఖిత అతనివైపు ఆశ్చర్యంగా చూస్తూ “అదెందుకు?” అంది.
“నేనూ మిడిల్ క్లాస్ మనిషినే! కేష్ లేదు నా దగ్గర. ఇదమ్మేసి అర్జెంటుగా డబ్బు తే!” అన్నాడొక బేరర్‌ని పిలిచి.
లిఖిత తేరుకుని “వద్దొద్దు” అంది.
అతను తెల్లబోతూ “ఏం?” అన్నాడు చిత్రంగా చూస్తూ.
“నా దగ్గర డబ్బుంది. మీ సహకారానికి కృతజ్ఞతలు. నేను బిల్ పే చేస్తాను. ఎంతయింది?” అంటూ బాగ్‌లోంచి ఒక పదివేల కట్ట తీసింది లిఖిత.
మానేజర్ ఆ కట్టవైపు విభ్రమంగా చూసేడు.
“ఎక్కడిది?” అనడగబోయి నాలిక్కరచుకొని బిల్ సిద్ధం చేసిచ్చేడు.
ఆమె బిల్ పే చేసి “నాకో సహాయం చేస్తారా?”అనడిగింది.
“విత్ ప్లెషర్!”
“నా దగ్గర లక్ష రూపాయిలున్నాయి. ఇందులో నేనొక పదివేలు మాత్రం తీసుకొంటాను. మిగతాది మీ దగ్గర దాచాలి.!”
ఆ మాట విని అతను గాభరాపడుతూ “అంత డబ్బే! వద్దండి!” అన్నాడు.
లిఖిత చిన్నగా నవ్వి “ఏం ఆ మాత్రం సహాయపడకూడని మనిషిలా కనిపిస్తున్నానా నేను?” అంది.
“అది కాదు. డబ్బు పాపిష్టిదన్నారు. అంతే కాక చాలా అవసరమైనది కూడా. ఏ క్షణం ఏ బుద్ధి పుడుతుందో. కావాలంటే మీ కూడా బాంక్‌కొచ్చి డిపాజిట్ చేయించి పెడ్తాను” అన్నాడు మానేజర్.
“నాకంత టైము లేదు. పైగా నాకు మీమీద చాలా నమ్మకముంది. ప్రాణం పోయినా మీరు నా డబ్బు తాకరు!”
మానేజర్ ఆశ్చర్యంగా చూసి “ఏంటంత నమ్మకం నా మీద!” అన్నాడు.
లిఖిత నవ్వి “నా నమ్మకానికెలాంటి డెరివేషనూ లేదు. కొందరు అప్పు అని తీసుకొని అడిగితే అపకారం చేస్తారు. మీలో నాకు మానవత్వపు విలువలు కనిపిస్తున్నాయి దట్సాల్!” అంటూ తనో పదివేలు తీసుకొని మిగతా బండిల్స్ అతని చేతికందించింది.
అతను వణుకుతున్న చేతులతో దాన్ని అందుకున్నాడు.
ఆమె ‘థాంక్స్’ చెప్పి రెండడుగులు ముందుకేసి వెనుతిరిగి “మీ పేరు?” అనడిగింది.
“జోసెఫ్”
“మరి మీ చేటికి అయ్యప్ప రింగు..?” ఆమె ఆశ్చర్యపోతూ అడిగింది.
“అది నా నమ్మకం..” అతను నవ్వాడు.
లిఖిత చెయ్యి వూపుతూ బయటకి నడిచింది.
*****
ఈశ్వరి, వెంకట్ ఎలాగోలా కష్టపడి కర్నూలు చేరుకొని అక్కడ బస్సెక్కి ఆళ్లగడ్డ చేరుకున్నారు. ఆళ్ళగడ్డ ఊరు చిన్నదయినా రాయలసీమలో రాజకీయపరంగా పేరు గాంచింది.
ఇద్దరూ బస్సు దిగి అహోబిలం ఎలా వెళ్లాలా అని ఆలోచిస్తూండగా పంచెకట్టుతో ఒక ముసలాయన ఎదురుపడ్డాడు. ఈశ్వరిని చూస్తే ఆయనకి సద్భావన కల్గింది.
“ఎక్కడికెళ్ళాలమ్మా?” అనడిగేడాయన.
“అహోబిలం” అన్నడు వెంకట్ తను కల్గజేసుకుంటూ.
“ఇంతెండలోనా?”అతను రిస్టువాచీ కేసి చూసుకుంటూ అని “సరే. ముందు మా యింటికి రండి. భోంచేసి వెళ్దురుగాని” అన్నాడూ.
అపరిచితుల్ని భోజనానికి రమ్మంటున్న అతని సహృదయతకి వాళ్లాశ్చర్యపోయేరు.
అనుమానంగా చూస్తున్న వాళ్లవైపతను చూసి నవ్వి “నా పేరు నారాయణరెడ్డి. రిటైర్డ్ హెడ్‌మాస్టర్ని. నాకు తోచిన మంచి పని చేయడం నాకలవాటు. రండి” అన్నాడు.
వాళ్లతన్ని అనుసరించేరు.
ఇంట్లోవాళ్లు ఎవరు ఏంటి అని అడక్కుండానే వాళ్లకి మంచి భోజనం పెట్టేరు.
“కాస్సేపు పడుకోండి. మూడింటికి లేచి బయల్దేరితే చల్లగా వుంటుందన్నాడాయన.
ఈశ్వరి వెంకట్ పడుకున్నారన్నమాటేగాని నిద్ర పట్టలేదెవరికీ.
ఎవరి ఆలోచనల్లో వాళ్ళున్నారు.
తొందరగా నిజం తెలుసుకొవాలని ఈశ్వరి, అతి తొందరగా అబద్ధాన్ని నిజంగా నమ్మించాలని వెంకట్ ఆతృతపడుతున్నారు.
మూడు కాగానే గంట కొట్టినట్లు ఠక్కున లేచి కూర్చున్నారు.
రెడ్డిగారమ్మాయి వాళ్లకి వేడివేడి పకోడీలు, టీ తెచ్చిచ్చింది.
అవి తిని టీ తాగి తల దువ్వుకొని ఇద్దరూ క్రింద కొచ్చేటప్పటికి జట్కాబండి రెడీగా వుంది.
“ఒరే సుబ్బా, బండి నిదానంగా నదుపు. అమ్మాయి భయస్తురాల్లా వుంది” అని చెప్పేడు నారాయణరెడ్డి.
ఆయన కూతురు మరచెంబుతో నీళ్లు, ఉడకబెట్టిన వేరుశెనక్కాయలు తెచ్చి ఇస్తూ “బండిలో కాలక్షేపం” అంటూ నవ్వింది.
బండి కదులుతుంటే ఈశ్వరి, వెంకట్ అతనికి నమస్కరించేరు.
“జాగ్రత్త! అహోబిల నృసింహస్వామిని దర్శించండి. ఆ చుట్టుపక్కల ప్రాంతం మనోహరంగా వుంటుంది. చూడండి. కాని.. అక్కడుండే బైరాగుల్ని, స్వాముల్ని కదిలించకండి!”అన్నాడు హెచ్చరికగా మాస్టారు.
వాళ్లిద్దరూ మొహమొహాలు చూసుకున్నరు.
జట్కా ఆ లోపున స్పీడందుకుంది.
“ఈ ఊళ్ళో ఆ ఇంటి మీద కాకి ఈ ఇంటి మీద వాలితే బాంబులేసుకొని చంపుకుంటారంటారు. ఈయనెవరో మనం ఎవరో తెలీకపోయినా భోజనం పెట్టి మర్యాదలు చేసేడు” అంది ఈశ్వరి ఆశ్చర్యంగా.
“అవునమ్మా. ఈ ఊరిని బాంబుల గడ్డని కూడా అంటారు జనం. ఈ గడ్డ మీద జనానికి పౌరుషాలు, పంతాలు ఎక్కువ. కుళ్ళుకి, కావేషాలకి, ఆశకి, అసూయకి చంపుకోరు మా వూరి జనం. అలాగే స్నేహానికి ప్రాణాలిస్తారు. అస్తులు పంచేస్తారు. ఆ మాస్టారయ్య మా వూళ్ళొ గాంధీ మహత్ముడిలాంటివాడు. తనకున్న దానిలో బీదలకి అయిదెకరాల ఇళ్ల స్థలం పంచేడు అదిగో ఆ వచ్చే శారదానగర్ ఆయన దానం చేసిన స్థలమే.” అన్నాడు జట్కా సుబ్బడు.
అతని మాటలు మౌనంగా విన్నారు వాళ్లిద్దరూ.
జట్కా వెళ్తోంటే చల్లని గాలి వీచసాగింది. చెట్ల గుబుర్ల సాంద్రత పెరిగి రోడ్డు పొడుగునా నీడ పరుచుకుంది.
జట్కా ఒక చోట ఆగింది.
“దిగండి. అహోబిలం వచ్చింది” అన్నాదు సుబ్బడు.
ఇద్దరూ దిగేరు.
“నువ్వెళ్లిపో. ఈ రాత్రి మేమిక్కడుంటాం”
“ఇక్కడా?”
“ఏం?”
“రాత్రులుండె సదుపాయాలేం లేవిక్కడ. మిమ్మల్ని అంతా చూపించి తిరిగి తీసుకొచ్చేయమన్నారు” అన్నాడు సుబ్బడు.
ఈశ్వరి వెంకట్ వైపు చూసింది.
“మేమొక రాత్రి ఇక్కడ నిద్ర చేయాలనుకున్నాం. నువ్వెళ్లు” అంటూ డబ్బులివ్వబోయేడు వెంకట్.
సుబ్బడు “నయం. మా రెడ్డిగారు డొక్క చించేస్తారిట్టాంటి పన్లు జేస్తే. వస్తా!” అంటూ జట్కా తోలుకు వెళ్లిపోయేడు.
“పడ” అన్నాడు వెంకట్ ముందుకి నడుస్తూ.
ఈశ్వరి అతన్ననుసరించింది.
ఆ ప్రాంతమంతా దట్టమైన చెట్లతో అల్లుకుపోయి ఆకాశాన్ని కనిపించనీయడం లేదు. పలకలు పేర్చినట్లున్న రాళ్ల సందుల్లోంచి సన్నగా చుక్కలుగా కారుతున్నట్లనిపించే నీరు గుడిముందు ఒక కోనేరుగా మారడం చిత్రంగా అనిపిస్తుందెవరికైనా. ఆ కోనేటి మెట్ళు, చుట్టూ రాతి కట్టడం కూడా పలకలతో నిర్మించినట్లే వుంది. ముఖ్యంగా అందులోని నీరు ఎన్నిసార్లు సెడిమెంటేషన్, ఫిల్టరింగ్ చేసినా అంత స్వచ్చంగా మారదనిపిస్తుంది. ఈశ్వరి ఆ వాతావరణాన్ని పరవశంగా గమనిస్తూ గుహలాంటి గుడిలోకి వెంకట్ ననుసరించి నడిచింది.
ఆ రాత్రే ఆమె జీవితం ఒక భయంకరమైన మలుపు తిరగబోతున్నదని , తన అందమైన సంసారాన్ని తానే చేతులారా భ్రష్టు పట్టించుకోబోతున్నానని ఆ సగటు అమాయకురాలికెంత మాత్రమూ తెలియదు.

ఇంకా వుంది.

రెండో జీవితం 3

రచన: అంగులూరి అంజనీదేవి

ఆముక్తను చూడగానే చిరునవ్వుతో విష్‌ చేసి.. కూర్చోమన్నట్లు కుర్చీ చూపించాడు ద్రోణ.
కూర్చుంది ఆముక్త.
ద్రోణ వేసిన బొమ్మల్ని చూసి మెచ్చుకుంది ఆముక్త. మన బిడ్డల్ని ఎవరైనా ఇష్టపడ్డప్పుడు మన ఆనందం ఆకాశాన్ని ఎలా తాకుతుందో అదేస్థాయి ఆనందంలో వున్నాడు ద్రోణ.
ద్రోణ చాలా చిన్న వయసునుండే చిత్రాలు గీస్తున్నాడు. ప్రతి చిత్ర ప్రదర్శనలో తన చిత్రాలను ఎంట్రీ చేస్తుంటాడు. అతని చిత్రాలు మిగిలిన వాళ్లకన్నా విభిన్నంగా వుంటూ కళాప్రియులకు గొప్ప అనుభూతిని అందిస్తుంటాయి. ఊహలు, భ్రమలు కాకుండా స్పష్టమైన వాస్తవాలను తన బొమ్మల్లో ప్రజెంట్ చేస్తుంటాడు. ఇప్పటికి అనేక ప్రదర్శనల్లో పాల్గొని అందరి మెప్పు పొందడమే కాక అక్కడక్కడ వున్న ఆర్ట్‌ గ్యాలరీ స్పేస్‌లో అతని బొమ్మలను ప్రదర్శణకి వుంచటం విశేషం…
రీసెంటుగా అతను చేసిన ప్రయోగాలు కళాభిమానులనే కాక, తోటి చిత్రకారులను సైతం ఆశ్చర్యంలో ముంచెత్తి వారి అభినందనల వర్షంలో తడిసిపోతున్నాడు.
ద్రోణ చిత్రకళలో పిజి చేశాడు. అంతేకాదు ముంబాయిలోని పాయింట్ ఆఫ్‌ వ్యూ గ్యాలరీలో జరిగిన ప్రదర్శనలో అతని చిత్రాలు గొప్పగా వెలుగుచూశాయి. జైపూర్‌, భూపాల్‌ కోల్‌కత్తా, బెంగుళూరు, న్యూఢిల్లీ లాంటి నగరాలే కాక… లండన్‌, ఫ్రాన్స్‌, శ్రీలంక, న్యూజర్సీ లాంటి ఇతర దేశాల్లో కూడా ఆర్ట్‌ ఎగ్జిబిషన్‌లలో అతని బొమ్మల్ని వుంచాడు.
”ఈ కవిత చదువు ద్రోణా! ఇందులోని నా భావాన్ని మీ బొమ్మ రూపంలో చూసుకోవాలని వుంది.” అంది ఆముక్త.
వెంటనే ఆ కవితను తీసుకొని చదవటం మొదలుపెట్టాడు ద్రోణ. కవిత చదవటం పూర్తి కాగానే దీర్ఘంగా నిట్టూర్చాడు. కుర్చీలో వెనక్కివాలి, కళ్ళు మూసుకుకున్నాడు. ఆ కవిత పట్ల అసంతృప్తి ఉన్నట్లు, అతని ముఖంలో కన్పించకుండా చేయి అడ్డు పెట్టుకున్నాడు.
”ఏంటి ద్రోణా! నా కవిత అంతగా ఆలోచింపజేస్తుందా? నువ్వలా అన్నావనుకో… నాకు చాలా గర్వంగా వుంటుంది.” అంది ఆముక్త.
”అలా అని నేనేం అనలేదు ఆముక్తా! నీ కవితలో భావం బాగుంది. కానీ…” అంటూ అసంతృప్తిగా చూశాడు.
ఆమె మనసు కుంచించుకుపోయింది.
”ఇంకా ఏమైనా స్పష్టత రావాలంటావా ద్రోణా?” అంది లోగొంతుకతో… ఇప్పటికే ఆ కవితకి పడ్డ కష్టం అంతా, ఇంతా కాదు. ఇంకా కష్టపడాలంటే తన వల్ల కాదేమో అన్నంతగా కష్టపడింది.
”నీకెలా చెప్పాలో తెలియని సందిగ్ధతలో వున్నాను ఆముక్తా! నీ కవితకి బొమ్మ గురించి తర్వాత ఆలోచిద్దాం….” అన్నాడు
”ఆలోచించాలి అంటే! నా కవితలో అంత ఇన్సిపిరేషన్‌ లేదనేగా దాని అర్థం..?” అంది … ద్రోణకి ఏదీ నచ్చదు అన్నట్లు…
”ఇన్సిపిరేషన్‌ అంటే పికాసో లాంటి చిత్రకారుడికి గాగిన్‌ నైపుణ్యం స్పూర్తినిస్తే ఆయన జీవితం సోమర్‌సెట్ మామ్‌ లాంటి రచయితను చలింపజేసి పుస్తకం రాసేలా చేసిందట… ఇప్పుడు చెప్పు ఇన్సిపిరేషన్‌ అంటే ఎలా వుండాలో… నువ్వెందుకు ట్రై చెయ్యకూడదూ?” అన్నాడు.
ఏదో అద్భుతమైన ఫీలింగ్‌తో ఆమె హృదయం ఉప్పొంగింది. అంతలోనే తనలోకి తను చూసుకున్నట్లై…
”నా ముఖం నేనేంటి! నాకు వాళ్లతో పోలికేంటి ద్రోణా?’ అంది ఆశ్చర్యపోతూ…
ఒక్క క్షణం ఆమె ముఖంలోకి సూిగా చూశాడు.
”గొప్ప వాళ్లంతా ఒకప్పుడు నీలాగ అనుకున్నవాళ్లే…. సరైన కోణంలో ఆలోచించి, సరైన శిక్షణ పొంది, క్రమశిక్షణతో కృషిచేస్తే సాధ్యం కానిదేది లేదు. అలా కృషి చేస్తేనే కాలంతోపాటు నిలబడిపోతాం.. దేనికైనా డెడికేషన్‌ అవసరం…” అన్నాడు.
ఏదో ఊహించుకుంటూ, నాలుగు వాక్యాలు రాసి, చుట్టుపక్కల వాళ్లు దాన్ని మెచ్చుకోగానే అదో గొప్ప కవితలా ఫీలయ్యే ఆమెకి ద్రోణ మాటలు కొరుకుడు పడటంలేదు. పైగా తన స్థాయిని ఈ విధంగా ఆమె ఎప్పుడూ అంచనా వేసుకోలేదు.
”మన కళాకారుల ప్రపంచం చాలా విచిత్రంగా వుంటుంది ఆముక్తా! నేను చిత్రకారుడ్ని కాబట్టి నా ఆలోచనలన్నీ నాకన్నా ముందు కృషి చేసిన చిత్రకారుల చుట్టే తిరుగుతాయి. వాళ్లెలాంటి మెలుకువల్ని పాటించారు. వాళ్లు గీసుకున్న చిత్రాలు, ఆ చిత్రాలకి వేసిన పెయింట్, రంగుల్ని కలుపుకోవటంలో చూపిన కొత్తదనం పరిశీలిస్తాను. అలాగే నువ్వు కూడా కవితలు రాసేముందు గొప్పవాళ్లు రాసిన పుస్తకాలను బాగా చదవాలి. వాళ్లేం చెప్పారో పరిశీలించాలి…” అన్నాడు
చెక్కిట చేయి చేర్చి వింటూ..
”ఇన్నాళ్లు చిత్రకారుడంటే నువ్వే అనుకున్నాను. ఐ మీన్‌ నాకు తెలిసిన ప్రపంచం చిన్నది కావొచ్చు. రైటర్స్‌లాగా చిత్రకారులు కూడా ఎక్కువమంది వుంటారా?” అంది
”ఎక్కువమంది వున్నా కాలంతోపాటు నిలబడేవాళ్లు చాలా తక్కువమంది వుంటారు ఆముక్తా! వాళ్లలో ‘మోనాలిసా’ చిత్రాన్ని మనకి బహుమతిగా ఇచ్చాడు లీనార్డో… ఆయన చిత్రాలకి మొట్టమొదట ఆయిల్‌ పెయింట్ వాడొచ్చన్న విషయాన్ని కనుక్కున్నాడట.
తర్వాత మైకెలాంగిలో … ఈయన వంద అడుగుల ఎత్తున చర్చి అంతర్బాగపు పై కప్పు మొత్తాన్ని బొమ్మల్తో చిత్రీకరించటం కోసం నాలుగు సుదీర్ఘమైన సంవత్సరాలు ఒక్కడే ‘మంచె’ పై వెల్లకిలా పడుకొని అవిరామంగా పనిచేసి వెన్నెముక పోగొట్టుకున్న చిత్రకారుడట.
ఆ తర్వాత పికాసో అనే చిత్రకారుడు ఏదైనా ఒక చిత్రాన్ని చూడాలంటే కళ్లతో కాదు మెదడుతో అని తన చిత్రాల్లో అందాన్ని తగ్గించి క్లిష్టతను పెంచాడట..
ఇవన్నీ నాకెలా తెలుసని అనుకుంటున్నావా? కొందరు రాసిన పుస్తకాలు చదివి తెలుసుకున్నాను. అన్నాడు ద్రోణ.
”వాళ్లెప్పటి వాళ్లు? ఆ పేర్లు కూడా అదోలా వున్నాయి..” అంది ఆముక్త ఆసక్తిగా.
”చెప్పానుగా! ప్రతిభ వున్న కళాకారులు కాలంతోపాటు జీవిస్తారని.. మనలాంటి వాళ్లకి మైలురాళ్లు” అన్నాడు.
”మరి మనం వాళ్లలా కాగలమా?” అంది
”ఒక్కరోజులో, ఒక్కరాత్రిలో కాలేము. అహోరాత్రులు నిద్రమానుకొని కష్టించిన కళాకారులే ఇప్పుడు మనకి కన్పిస్తున్న ఈ మెరుపులు…” అన్నాడు.
”ఒక్క నిముషం ద్రోణా! రవివర్మకే అందని ఒకే ఒక అందానివో అనే పాటలో రవివర్మ పేరుంది కదా! ఆయన కూడా చిత్రకారుడేనా?” అంది ఆముక్త.
”అద్భుతమైన చిత్రకారుడు. ఆయన పద్దెనిమిదవ శతాబ్దానికి చెందినవాడు. ఎవరి సాయం లేకుండానే తొమ్మిదేండ్లపాటు స్వయంకృషి సాగించి, పరిశోధనలు చేసి, వైఫల్యాలను తట్టుకొని తనకు తానుగా రంగుల మిశ్రమాన్ని నేర్చుకుని పూర్తిగా చిత్రకళకే అంకితమైపోయాడు..” అన్నాడు.
”ఏం సాధించాడు?” అంది ఆముక్త.
”చాలా సాధించాడు. 1873లో తన కురులను మల్లెమాలతో అలంకరించుకుంటున్న నాయర్‌ వనితను చిత్రించాడు. దాన్ని మద్రాసు ‘పైన్‌ ఆర్ట్స్‌ ఎగ్జిబిషన్‌’లో ప్రదర్శిస్తే స్వర్ణ పథకం గెలుచుకొంది. 1874లో శరబత్‌ వాద్యాన్ని వాయిస్తోన్న తమిళ మహిళ చిత్రానికి కూడా మద్రాసులో జరిగిన ప్రదర్శనలో ప్రథమ బహుమతి లభించింది.
1875లో పారదర్శకమైన ఒక తెరకింద శయ్యమీద పవళించిన ఒక మళయాళీ సుందరి తన సహచరితో జలక్రీడ నెరుపుతోన్న చిత్రం.. మళ్లీ 1876లో ‘దుష్యంతుడికి ప్రేమలేఖ రాస్తోన్న శకుంతల.’ ఇది భారతీయ చిత్రకళా చరిత్రలో అపూర్వం. మద్రాసులో జరిగిన ప్రదర్శనలో ప్రదర్శించబడిన చరిత్ర ప్రసిద్ధ చిత్రం.
ఈ విధంగా రవివర్మ చిత్రలేఖనా పరిధి బాగా విస్తరించి స్వదేశాల్లో, విదేశాల్లో అభిమానులు పెరిగి అతని చిత్రాలను కొనేవాళ్లు ఎక్కువయ్యారు. ఇంతకన్నా ఓ కళాకారుడు సాధించవలసింది ఏముంది.” అన్నాడు ద్రోణ.
”దీన్ని బట్టి నాకు తెలిసింది ఏమిటంటే రాజా రవివర్మ చిత్రాలకి ఆడవాళ్ల సౌందర్యమే ఇన్సిపిరేషన్‌ అయిందని… ఎంతయినా మా ఆడవాళ్లం గ్రేట్!” అంది ఆముక్త గర్వంగా.
మౌనంగా వుండిపోయాడు ద్రోణ,
కర్టెన్‌ తొలగించుకొని రెండు కాఫీ కప్పులతో వచ్చి, ఒకి భర్తకి, రెండవది ఆముక్తకి ఇవ్వబోయి కప్పులోని కాఫీ అంతా ఆముక్త చీరపై పోసింది శృతిక.
ఆ వేడికి చురుక్కుమని, టక్కున లేచి నిలబడి కర్చీఫ్‌తో చీరపై కాఫీ మరకల్ని తుడుచుకొంది ఆముక్త.
”అయ్యో! లోపలకెళ్లి వాష్‌ చేసుకో ఆముక్తా!” అంటూ నొచ్చుకున్నాడు ద్రోణ. భర్త ముఖంలోని ఆ ఫీలింగ్‌ని భరించలేకపోయింది శృతిక. కాఫీయే కదా పడింది. అదేదో యాసిడ్‌ పడినట్లు ఏంటా ఎక్స్‌ప్రెషన్‌ అనుకొంది. తను కావాలని పోసినట్లు వాళ్లకి తెలియకుండా గమనిస్తూ…
”సారీ” అంటూ ”రండి! వాష్‌బేసిన్‌ చూపిస్తాను.” అంది శృతిక.
శృతిక వెంట నడిచింది ఆముక్త.
ఆముక్త వివరాలు తెలుసుకోవాలని…
”మీ వారేం చేస్తారు?” అంది మెల్లగా శృతిక
”రియల్‌ ఎస్టేట్ బిజినెస్‌..” అంది ఆముక్త.
ఇంకేం అడగాలో తోచక అంతకుమించి మోహమాటంగా అన్పించి ”అదిగోండి! అదే వాష్‌బేసిన్‌! అటు వెళ్లండి!” అంటూ చాలా క్యాజువల్‌గా తనకేదో పని వున్నట్లు పక్కకెళ్లింది శృతిక.
ట్యాప్‌ తిప్పి, కాఫీ మరకల్ని కడుక్కుని, వచ్చి ద్రోణ దగ్గర కూర్చుంది ఆముక్త. ఆమెకింకా చిత్రకారుల గురించి తెలుసుకోవాలని వుంది.
”బాపు బొమ్మలా వుంది అంటారు. ఆయన బొమ్మలకి ఎందుకంత ప్రత్యేకత?” అంది ఆముక్త.
”అదొక ప్రత్యేకమైన శైలి. అందుకే బాపు ప్రజల నాలుకపై వుండిపోయాడు. నాకు నచ్చిన వాళ్లలో ప్రస్తుతం బాపు తర్వాత కరుణాకర్‌ ఒకరు. ఆయన బొమ్మలు బావుంటాయి” అన్నాడు ద్రోణ.
”మరి నా కవితకి బొమ్మ…” అని ఆమె అడగబోతుంటే.. ఆ రూంని క్లీన్‌ చేద్దామని శృతిక వ్యాక్యూమ్‌ క్లీనర్‌తో లోపలకి వచ్చింది. ఎప్పుడైనా ఆ గదిని టైం ప్రకారం శృతికనే క్లీన్‌ చేస్తుంది. వర్కర్‌ని రానివ్వదు.
”చూద్దాం ఆముక్తా! ఆ కవిత గురించి నేను తర్వాత మాట్లాడతాను” అంటూ లేచాడు ద్రోణ.
ఆముక్త ‘నమస్తే’ చెప్పి ఇంటికెళ్లింది.
* * * * *
నిండు పౌర్ణమి కావటంతో వాతావరణం ఆహ్లాదంగా వుంది. స్టాండ్‌, బోర్డ్‌, కలర్స్‌ డాబా మీదకి తీసికెళ్లి, ట్యూబ్‌లైట్ అమర్చుకొని, బొమ్మ వేస్తున్నాడు ద్రోణ.
కొద్ది నిముషాలు గడిచాక కరెంట్ పోవటంతో వెలుగుతున్న ట్యూబ్‌లైట్ ఆరిపోయి వెన్నెలే మిగిలింది.
ఇంట్లో క్యాండిల్‌ దొరక్క చీకట్లో భయమనిపించి, భర్తను వెతుక్కుంటూ ఒక్కో మెట్టు ఎక్కి డాబాపై కొచ్చింది శృతిక.
శృతికను గమనించలేదు ద్రోణ.
అప్పుడే ఏదో కాల్‌ రావటంతో డాబాపై తిరుగుతూ మ్లాడుతున్నాడు. అతను చాలా సంతోషంగా మాట్లాడుతున్నాడు.
మండింది శృతికకు.. ఆ కాల్‌ ఆముక్తదే అనుకొంది. భర్తను చూసి వెన్నెలంటే ఇతనికి ఇష్టం కాబోలు.. వెన్నెల్లో, మెరుపుల్లో, మేఘాల్లో కొందరు సౌందర్యాన్ని వెతుక్కొని ఆరాధిస్తారు, ప్రేమిస్తారు, జీవిస్తారు కదా! తన భర్త కూడా అలాగే అనుకొంది. ఎంతయినా ఆర్టిస్ట్‌ కదా! ఆ మాత్రం రసానుభూతి తప్పకుండా వుంటుందని కూడా అనుకొంది.
కానీ ఇలా తనకి తెలియకుండా డాబాపైకి చేరి ఫోన్లో ఆడవాళ్లతో మ్లాడుతూ తిరుగుతుంటాడని తెలియదు.
ఇప్పుడు తెలిసి – అగ్ని హోత్రినిలా ఓ చూపు చూసి కోపంగా, కసిగా నేలపై కాలితో తన్నింది. ఒక్కో మెట్టు దిగి గదిలోకి వెళ్లింది.
ఆమె మనసంతా చీకటైంది. బయట చీకటిని గమనించే స్థితిలో లేదు. వెలుగు అనేది ఎదురు చూసినా వస్తుంది. చూడకపోయినా వస్తుంది. అలాగే కరెంట్ వచ్చి లైట్లు వెలిగాయి.
ఓ గంట తర్వాత కిందకెళ్లి శృతిక పక్కన పడుకున్నాడు ద్రోణవర్షిత్‌. అతనికి మళ్లీ ఫోన్‌ వచ్చింది. రింగ్‌ విని వెంటనే మొబైల్‌ ఆన్‌ చేసి ‘హలో’ అన్నాడు.
అతని గొంతు వింటుంటే నరనరం మెలిపెట్టినట్లు మొత్తుకోవటంతో అప్పటివరకు ఆపుకొని వున్న కోపాన్ని బయికి లాగింది శృతిక… ఒక్క వుదుటన లేచి కూర్చుని…
”ఎవరి దగ్గరనుండి వచ్చిందండీ ఆ ఫోన్‌?’ అంది గట్టిగా
”ఒక్క నిముషం…” అంటూ శృతిక వైపు చూసి, ఎడిటర్‌ దగ్గరనుండి.. ఏదో సీరియల్‌ పంపుతారట. దానికి నన్ను బొమ్మలు వెయ్యమంటున్నారు” అని చెప్పి…
”ఓ.కె. సర్‌! గుడ్‌నైట్!” అంటూ మొబైల్‌ ఆఫ్‌ చేసి టీపాయ్‌ మీద పెట్టాడు ద్రోణ
”చచ్చిపోతున్నా మీ ఫోన్‌కాల్స్‌తో రాత్రీ, పగలూ…” అంది పిచ్చెక్కినట్లు తలపట్టుకొని శృతిక.
”ఏమైంది శృతీ! ఏంటలా వున్నావ్‌?” అన్నాడు ద్రోణ విషయం అర్థంకాక … ఇవాళెందుకో శృతికలో చాలా మార్పు కన్పిస్తోంది ద్రోణకి.
”ఉదయం నుండి మీ ఇద్దరు గదిలో కూర్చుని మాట్లాడుకుంటూనే వున్నారు. మళ్లీ ఈ ఫోన్లేంటి? నేను వుండాలా వద్దా?” అంది
ఇప్పుడర్థమైంది ద్రోణకి.. ఆముక్త గురించి అతిగా ఆలోచిస్తోందని..
”నేను ఆర్టిస్ట్‌ని శృతీ! నా దగ్గరికి అమ్మాయిలొస్తారు, అబ్బాయిలొస్తారు, ఫోన్లు కూడా చేస్తారు. ఎవర్ని చూసినా, ఏ ఫోన్‌ విన్నా నువ్విలా హర్టయి, రియాక్ట్‌ కావటం పద్ధతి కాదు. నేనేదో తప్పుచేస్తున్నవాడిలా నీకు సంజాయిషీ ఇచ్చుకోవటం నాకు నచ్చని పని… ఇంకెప్పుడూ నువ్విలా ఫీల్‌ కాకు…” అన్నాడు అతి ముఖ్యమైన విషయం చెబుతున్నట్లు…
పొగరుగా తలెగరేసింది
”మేనత్త కొడుకు నెత్తినపెట్టుకొని చూస్తాడని మావాళ్లు నాకెన్నో ఆశలు పెట్టి ఈ పెళ్లి చేశారు. ఒక్క రోజన్నా నేను మనశ్శాంతిగా లేను. ఎంత ఆర్టిస్ట్‌ అయితే మాత్రం ఈ అమ్మాయిలేంటి? ఈ ఫోన్లేంటి?” అంది.
”నువ్వు తప్పుగా ఆలోచిస్తున్నావ్‌ శృతీ!” అంటూ నచ్చ చెప్పబోయాడు.
”నన్ను తాక్కండి! ఈ ముసుగు బతుకులంటేనే నాకు చిరాకు.. ఎందుకండీ ఈ దొంగ నాటకాలు? ఎవర్ని సంతోషపెట్టాలని…?” అంది.
”ఆవేశంలో నువ్వేం మాట్లాడుతున్నావో నీకు తెలియటం లేదు. పడుకో…” అన్నాడు ద్రోణ.
”నేను పడుకుంటే మళ్లీ ఫోన్లో మ్లాడుకుంటారు. అంతేగా?” అంది. ఆమె కళ్లు ఎర్రగా మారి ఆమె బుగ్గలతో పోటీపడ్తున్నాయి.
”నీకెంత చెప్పినా అర్థం కానప్పుడు నేనేం చెయ్యలేను. నేను పడుకుంటున్నా.. లైటాపు” అన్నాడు.
ఆమె కదల్లేదు. లైటాపలేదు. అతనే లేచి స్విచ్‌ ఆపి, పడుకున్నాడు. అతను పడుకున్నా.. ఆమె మాట్లాడుతూనే వుంది.
నిద్రపోతున్నట్లు అతని ఉచ్ఛ్వాస, నిచ్ఛ్వాసలు చూసి ఉడికిపోతున్న దానిలా లేచి నిలబడింది.
ఆ గదిలో వాకింగ్‌ చేస్తున్న దానిలా సీరియస్‌గా అటు, ఇటు తిరిగింది. తిరుగుతూనే వుంది.
… ఒక కన్ను కొద్దిగా తెరిచి శృతికను చూశాడు ద్రోణ
ఇలా అర్ధరాత్రులు కూడా వాకింగ్‌ చెయ్యొచ్చని తెలిస్తే – ఆడవాళ్లు అర్ధరాత్రులు బయటకెళ్లి షాపులు తెరిపించి, షాపింగ్‌ చేస్తారు కాబోలు. అప్పుడు మొదలవుతాయి కదా ఆర్థిక మాంద్యం బాగాలేదనే మగవాళ్లకి కష్టాలు…!
నేనిప్పుడు నిద్ర నించకపోతే శృతిక తన నోటి వాక్‌ పరిమళాల వడదెబ్బల రుచి చూపిస్తుంది. అయ్యో! నా బాషేంటి ఇలా తయారయింది? నా చేతిలో వుండేది కలమా? కుంచా? అని మనసులో అనుకుంటూ తెరిచిన ఆ ఒక్క కన్నును కూడా టక్కున మూసుకున్నాడు.
శృతికకు నిద్రరావటం లేదు.
చక్కగా జీవితాన్ని అనుభవించాల్సినప్పుడు భర్తతో అనుకూలత లేక మనసును అనుమానమనే రంపంతో కోసుకుంటూ మౌనంగా, ఒంటరితనంతో స్నేహం చెయ్యాలంటే ఏ స్త్రీకైనా కష్టమే.. ప్రేమ, ఆశ, నమ్మకం ఇవి వుంటేనే జీవితం. ఇవి లేనప్పుడు సారంలేని మట్టిలో వేసిన మొక్కలా వెలవెలపోతుంది. అది అర్థం చేసుకోకుండా తను ఏదనుకుంటే అదే నిజమని భర్త బిహేవియర్‌ని నెగెటివ్‌ కోణంలో చూడటం అలవాటు చేసుకున్నాక ఏది కష్టమో, ఏది కష్టం కాదో తెలుసుకునే స్థితిని దాటిపోతుంది ఏ భార్య అయినా… అదే స్థితిలో వుంది శృతిక.
భర్త నిద్రపోతుంటే.. మతిస్థిమితం లేకుండా ఆ గదిలో ఒంటరిగా తిరుగుతూనే వుంది శృతిక.
*****
కొడుకును బి.టెక్‌లో జాయిన్‌చేసి, హాస్టల్లో వదిలి కూతురు దగ్గరికి వచ్చాడు నరేంద్రనాధ్‌.
భోంచేసి డాబామీద కెళ్లి పడుకున్న తండ్రి దగ్గరకి వెళ్లి…
”నాన్నా… పడుకున్నారా?” అంది శృతిక.
”లేదు శృతీ! ఇప్పుడే ద్రోణ మాట్లాడివెళ్లాడు. ఆర్ట్‌లో అతని ప్రోగ్రెస్‌ వింటుంటే మనసంతా హాయిగా అన్పిస్తోంది. ఈ రోజు ఈ స్థితిలో వున్న ద్రోణ వెనక ఎంత సాధన, తపన వున్నాయో చూడకపోయినా తెలుస్తోంది” అన్నాడు. అల్లుడ్ని చూస్తుంటే ఆయనకెంత గర్వంగా వుందో అంతకన్నా ఎక్కువ తృప్తి వుంది.
‘ఆర్ట్‌ పేరుతో ఆయన దగ్గరకి వచ్చే అమ్మాయిల్ని, ఆయనకి వచ్చే ఫోన్‌కాల్స్‌ని తట్టుకోలేకపోతున్నాను నాన్నా… నీ మాటవిని, హాస్టల్లోవుండి నా చదువుని అలాగే కంటిన్యూ చేసి వుంటే బావుండేది. ఇప్పుడు పశ్చాత్తాప పడ్తున్నాను.’ అని తండ్రితో చెప్పలేక…
”అమ్మ ఎలావుంది నాన్నా. నన్ను గుర్తు చేసుకుంటుందా?” అంది.
”అవును శృతీ! పెద్దదేమో హాయిగా భర్త, పిల్లల్తో వుంటూ జాబ్‌ చేసుకుంటోంది. చిన్నది కూడా చదువు మానుకోకుండా జాబ్‌ వచ్చేంతవరకు చదివి వుంటే బావుండేది అని ఒక్కోసారి బాధపడినా అనేకసార్లు ద్రోణలాంటి భర్త అందరికి దొరుకుతాడా?” అని మురిసిపోతోంది మీ అమ్మ. చుట్టుపక్కల వాళ్లకి కూడా ఇలాగే చెప్పుకుంటోంది” అన్నాడు నరేంద్రనాద్‌.
ఆ మాటలు నచ్చనట్లు ముఖం కాస్త ముడుచుకొని..
”నేను అక్క దగ్గరకి వెళ్తాను నాన్నా…” అంది.
”ఎందుకు?” అన్నాడు ఆమెనే చూస్తూ నరేంద్రనాద్‌
”చూడాలని వుంది. పైగా కాల్‌ చేసింది” అంది.
”అది అలాగే చేస్తుంది లేమ్మా! మొన్ననేగా మీ అమ్మ వెళ్లొచ్చింది. నువ్వెళ్తే ఇక్కడ వర్షిత్‌కి ఇబ్బంది అవుతుంది”’ అన్నాడు. అల్లుడు మీద ప్రేమ పెరిగినప్పుడు వర్షిత్‌ అని పిలవటం ఆయనకి ఇష్టం.
తండ్రి ఇష్టాలు శృతికకు తెలియనివి కావు.
”నాకు తెలియదా నాన్నా! ఆయనకి నేను లేకుంటే ఎంత ఇబ్బందో! కాకుంటే అక్కను చూడాలని వుంది. ఆయన కూడా ఇంట్లో వుండట్లేదు. ఆర్ట్‌ ఎగ్జిబిషన్‌ వుందని ఢిల్లీ వెళ్తున్నారు.” అంది
”ఇంకేం ! నువ్వుకూడా ఢిల్లీ వెళ్లు…” అన్నాడు
”నేను వెళ్లట్లేదు…” అంది.
”ఏం! ఎందుకు? వర్షిత్‌ వద్దన్నాడా?”
”ఆయన రమ్మంటున్నాడు నాన్నా…నాకు ఇంట్రస్ట్‌ లేదు. అందుకే వెళ్లటం లేదు.” అంది.
”మరి వర్షిత్‌ ఏమన్నాడు?”
”ఎలాగూ ఢిల్లీ రానంటున్నావ్‌ కదా! ఒక్కదానివి ఇక్కడేం చేస్తావ్‌? మీ అక్కదగ్గరికి వెళ్లు అన్నాడు” అంది ముఖాన్ని తండ్రికి కన్పించకుండా పక్కకి తిప్పుకొని..
”సరే!” అంటూ దీర్ఘంగా నిట్టూర్చాడు నరేంద్రనాద్‌.
”రేపు మీతో వస్తాను నాన్నా ! నన్ను అక్క దగ్గర వదిలి మీరు ఇంటికెళ్లండి’ అంది శృతిక.
”అలాగే శృతీ! వెళ్లి పడుకో!” అంటూ శృతిక చెంప నిమిరాడు నరేంద్రనాద్‌.
తండ్రి అలా అనగానే వెళ్లి బట్టలు సర్దుకొంది.
ఆ రాత్రి ద్రోణ ఎంత బ్రతిమాలినా అతని మాట వినలేదు శృతిక.
*****
తెల్లవారింది.
భర్తకి చెప్పి, తండ్రితో బయలుదేరింది శృతిక.
శృతికను కృతిక ఇంట్లో దింపి, తన ఇంటికెళ్లాడు నరేంద్రనాధ్‌. శృతికను చూడగానే… ”సుత్తి పిన్నొచ్చింది” అంటూ ఎదురెళ్లి ఆమె కాళ్లను చుట్టుకొంది ఫోర్త్‌ క్లాసు చదువుతున్న టీనా. టీనాకి ‘శృతి’ పలకటం స్పష్టంగా రాదు. ఎన్నిసార్లు చెప్పినా సుత్తిని జోడించందే సింగిల్‌గా ‘పిన్ని’ అని పిలవదు. అక్క కూతురు కదా ఎలా పిలిచినా శృతికకు ముద్దుగానే వుంటుంది.
అంతలో కృతిక పెద్దకూతురు మోనా వచ్చింది. పిన్నికి దగ్గరగా వచ్చి… ”పిన్నీ! మమ్మీ ఇంకా ఆఫీసునుండి రాలేదు. మమ్మీ కన్నా ముందు మేమే వచ్చాం… రోజూ ఇలాగే వస్తుంటాం.” అంది హ్యాపీగా మోనా. మోనా ఎయిత్‌ క్లాస్‌ చదువుతోంది.
”అలాగా!” అంటూ వాళ్ల తలలు నిమిరి… వెంటనే కొంగును నడుం దగ్గర దోపి… ”మీరు కాళ్లూ, ముఖం కడుక్కుని డ్రస్‌ మార్చుకోండి! నేను మీకు టిఫిన్‌ రెడీ చేసి పెడతాను” అంటూ ఫ్రిజ్‌లోంచి దోశపిండి తీసి చకచక దోశలు వేసి పిల్లలకి పెట్టింది.
పిల్లలు పాలు తాగుతుండగా వచ్చాడు శృతిక బావ అనిమేష్‌ చంద్ర. అతనిది క్యాంపులు తిరిగే ఉద్యోగం కావటం వల్ల ఇంట్లో గడిపే రోజులు తక్కువగా వుంటాయి. జర్నీవల్ల కాబోలు నలిగిన బట్టల్లో అలసిపోయినట్లు కన్పిస్తున్నాడు అనిమేష్‌ చంద్ర.
శృతికను చూడగానే పలకరించాడు. తను కూడా ఇప్పుడే వచ్చినట్లు చెప్పింది శృతిక.
”నానమ్మేది మోనా? కన్పించటంలేదు?” అన్నాడు పెద్దకూతురు వైపు చూసి అనిమేష్‌ చంద్ర.
అతను క్యాంపునుండి రాగానే తల్లి వచ్చి కాఫీ ఇస్తుంది. కాఫీ తాగుతున్నంత సేపు కొడుకునే చూస్తూ అక్కడే నిలబడుతుంది. ఇది అనిమేష్‌ చంద్రకి చాలా ఇష్టం. వంట కూడా తల్లే ఎక్కువ చేస్తుంది. అదేమని అంటే ‘కృతికని ఆఫీసుకి వెళ్లనీరా! వంటదేముంది…” అంటుంది.
”నానమ్మతో మమ్మీ గొడవపెట్టుకొని వెళ్లగొట్టింది డాడీ” అంది మోనా
”కాదు డాడీ! నానమ్మే మమ్మీతో గొడవపెట్టుకొని వెళ్లింది” అంది టీనా.
ఎవరిది కరక్టో తెలుసుకోలేక వాళ్లు రెడీ అయినట్లు అన్పించి…
”సరే! మీరు ట్యూషన్‌కి వెళ్లండి! టైమయింది.” అంటూ అతను స్నానానికి వెళ్లాడు.
మోనా పెద్దది కాబట్టి ఒక్కతే వెళ్లగలదు. వెళ్లిపోయింది. టీనా వెళ్లలేదు. టీనాను రోజూ వాళ్ల నానమ్మనే స్కూల్‌కి, ట్యూషన్‌కి తీసికెళ్తుంది.
అది తెలిసిన శృతిక టీనాను ట్యూషన్లో వదిలి వచ్చింది
ఆఫీసునుండి ఇంటికొచ్చిన కృతిక శృతికను చూసి హాయిగా ఊపిరి పీల్చుకొంది.
”తల పగిలిపోతోంది శృతీ! కాఫీ యివ్వు…” అంటూ వాష్‌బేసిన్‌ దగ్గరకెళ్లి ముఖం కడుక్కొని, డ్రస్‌ మార్చుకొని వచ్చి ఫ్యాన్‌కింద కూర్చుంది కృతిక.
”ఇదిగో అక్కా! కాఫీ…” అంది శృతిక కాఫీ కప్పును అక్క చేతికి ఇస్తు…
కాఫీ సిప్‌ చేస్తూ…
”థ్యాంక్స్‌! శృతీ! ఇవాళ మా అత్తగారు నేనుండనంటూ వెళ్లిపోయినప్పటినుండి ఒకటే కంగారుగా వుంది. మా ఆఫీసార్డర్‌ మారినప్పటినుండి పని ఎక్కువై ఇంటికి లేటుగా వస్తున్నాను. ఈ పిల్లలతో ఎలాగా అని ఆలోచిస్తున్న టైంలో నువ్వొచ్చి ఆదుకున్నావు…” అంది బోలెడంత కృతజ్ఞత కురిపిస్తూ….
… ఒక చిన్న స్మైలిచ్చి ” ఇట్స్ ఓ.కె అక్కా! నువ్వేం కంగారుపడకు..” అంది శృతిక.
అక్కంటే అపురూపం శృతికకు…
చిన్నప్పుడు తను చేసిన తప్పులన్నీ అక్క తనమీద వేసుకొని, తనకెంత సపోర్ట్‌గా వుండేదో శృతికకు ఇంకా గుర్తుంది.
కృతిక ఆఫీసు విషయాలు చెబుతూంటే వింటూ కూర్చుంది శృతిక.
*****
ఆమె మాట్లాడలేదు. పని వత్తిడివల్లనేమో ఆమె ముఖంపై చిరు చెమట ముత్యాలు అద్దినట్లు మెరుస్తోంది. గమ్మత్తుగా అన్పించింది ద్రోణకి…
నెమ్మదిగా ఆమెను ఓ చేత్తో బంధించి, ఇంకో చేత్తో ఆమె తల వెనకభాగాన్ని మృదువుగా పట్టుకొని ఆమె వూహించని విధంగా చెమటలతో తడిసిన ఆమె ముఖాన్ని పెదవులతో అద్ది, సుగంధ పరిమళాన్ని రాస్తుంటే దాన్ని ఏమాత్రం ఆస్వాదించలేని దానిలా మెల్లగా విడిపించుకొని…
”ఇప్పుడు అక్కయ్య పిల్లలొస్తారు. వాళ్లను రెడీ చేసి ట్యూషన్‌కి పంపాలి. అక్క ఆఫీసు నుండి వచ్చేలోపల వంట చేయాలి. పిల్లలు ట్యూషన్‌ నుండి వచ్చాక వాళ్లతో హోంవర్క్‌ చేయించాలి. బావకూడా లేడు. అక్క బాగా అలసిపోతోంది ఆఫీసు పనితో… ” అని పైకి అనలేక.
”నాకు హెడ్డేక్‌గా వుంది. ఇప్పుడు రాలేను” అంది
”టాబ్‌లెట్ వేసుకొని కాఫీ తాగు, అదే తగ్గుతుంది. అది చూడదగిన ఎగ్జిబిషన్‌. చాలామంది ఆర్టిస్ట్‌లు వస్తున్నారు. వాళ్లలో ఎంతోమంది ప్రముఖులున్నారు. నిన్ను వాళ్లకి పరిచయం చేస్తాను.” అన్నాడు.
అక్కడికొచ్చే అనేకమందిలో తనో ప్రముఖమైన వ్యక్తిలా తిరుగుతున్నప్పుడు పక్కన తన భార్య వుండి తనని గమనిస్తూంటే అదో అంతు తెలియని పులకింత ద్రోణకి… సొంతవాళ్ల అభినందనలు కన్పించని బలం కళాకారులకి.
”నేను రాను. నాకు పడుకోవాలని వుంది.” అంది శృతిక.
అతను బలవంత పెట్టలేదు.
”ఓ.కె. బై…” అంటూ అతను వెళ్లబోతూ, అంతలోనే తిరిగి చూసి…
”నువ్వెప్పుడొస్తున్నావు మన ఇంటికి…” అన్నాడు
”అక్కయ్య పిల్లల్తో ఒక్కతే చేసుకోలేక పోతోంది. బావకూడా ఇంట్లో సరిగ్గా వుండటంలేదు. వాళ్లత్తగారు వచ్చేంతవరకు వుండి వస్తాను. నాన్నతో కూడా అదే చెప్పాను” అంది.
నరేంద్రనాధ్‌ అంటే ద్రోణకి గౌరవం. ఆ గౌరవాన్ని ఆయనెప్పుడు పోగొట్టుకోలేదు.
”సరే!” అన్నట్లు తలపంకించాడు ద్రోణ.
”మరి నేను అప్పటివరకు ఇక్కడే వుండనా?” అంది. కారణం అది కాకపోయినా అదే అన్నట్లు ముఖం పెట్టి…
”వాళ్లత్తగారు రాగానే కాల్‌చెయ్యి నేనొచ్చి తీసికెళ్తాను” అన్నాడు
”అలాగే…” అంది
అతను వెళ్లాక – లోపలకెళ్లి వంట చేసింది.
పిల్లలొచ్చాక – అన్నం పెట్టి, హోంవర్క్‌ చేయించింది.
ఇంకా రాని అక్క కోసం ఎదురుచూస్తోంది.
అప్పుడొచ్చింది కృతిక.
లేటయిందేమని అడగలేదు శృతిక. ఆఫీసన్నాక లేటు కాకుండా వుంటుందా? డైనింగ్‌ టేబుల్‌ దగ్గరకి వెళ్లి, ఇద్దరి పేట్లలో అన్నం పెట్టి కూరలు వేస్తుండగా…
”తలనొప్పిగా వుందన్నావట… ద్రోణ చెప్పాడు. ఎలా వుంది శృతీ?” అంది వాష్‌ చేసుకున్న చేతుల్ని తుడుచుకుంటూ నిలబడి కృతిక.
”తగ్గిందక్కా! వచ్చి కూర్చో! తిందాం! ఆకలిగా వుంది” అంది మనసులో మాత్రం ద్రోణ ఎక్కడ కలిశాడు అక్కకి అనుకుంది శృతిక.
”ద్రోణ ఫోన్‌ చేస్తే ఆఫీసునుండి డైరెక్ట్‌గా ‘ఆర్ట్‌ ఎగ్జిబిషన్‌’ దగ్గరకి వెళ్లాను శృతీ! మా కొలిగ్స్‌ కూడా వచ్చారు. చాలా గ్రాండ్‌గా వుందక్కడ! అన్ని బొమ్మలు బాగున్నాయి. ముఖ్యంగా ద్రోణ బొమ్మలు బాగా ఆకట్టుకుంటున్నాయి. మా కొలీగ్స్‌కి నచ్చి కొన్ని కొనుక్కెళ్లారు. నేను ద్రోణ వర్షిత్‌ వదినను అని చెప్పుకోవటం నాకెంతో గర్వంగా అన్పించింది.” అంది టేబుల్‌ ముందున్న చెయిర్‌ కొద్దిగా జరిపి కూర్చుంటూ…
శృతిక విోంంది.
”నువ్వు కూడా వచ్చి చూసి వుంటే బావుండేది” అంది అన్నం కలుపుతూ
”ఆయన గదిని శుభ్రం చేస్తూ ఆ బొమ్మల్ని రోజూ చూస్తూనే వున్నాను కదక్కా! కాకుంటే ఆయన మది గదిలో లేననే నా బాధ…” అని పైకి అంటే అక్క బాధపడ్తుందని మౌనంగా అన్నం కెలుకుతోంది శృతిక.
అది గమనించలేదు కృతిక. అలసిపోయి వుండటంతో గబగబ తిని, పిల్లల పక్కన పడుకొని నిద్రపోయింది.
శృతిక మాత్రం నిద్రపట్టక అటు, ఇటు కదులుతూ పడుకొంది.
*****
శ్యాంవర్ధన్‌ తాగకపోతే బావుంటాడు. అలాంటప్పుడు ధైర్యంగా దగ్గరకి వెళ్తుంది సంవేద. తాగినప్పుడు మాత్రం అడుగుదూరంలో వుంటుంది. దగ్గరకి రమ్మని బలవంతం చేస్తాడు. అతని దగ్గర వచ్చే వాసనను భరించలేక ఆమె వెళ్లదు. తాగనప్పుడు కూడా అదే వాసనను ఊహించుకొని భయపడ్తుంది. లోపలనుండి తన్నుకొచ్చే యావగింపును పెదవి చివరన ఆపుకుంటుంది.
ఎన్నోసార్లు వాంతి చేసుకుంది. అతను చేసుకున్న వాంతిని ఎత్తిపోసింది.
ఈ మధ్యన మరీ ఎక్కువగా తాగుతున్నాడు. ఆఫీసుకి వెళ్లకుండా రెండు రోజుల నుండి ఇంట్లోనే పడుకున్నాడు.
ఈ తాగడమనే పనిని భర్త ఇంత సిన్సియర్‌గా ఎందుకు చేస్తున్నాడో సంవేదకి అర్థం కావటంలేదు. అతను తాగే విధానం చూస్తుంటే… ఎవరో తాగమని ప్రోత్సహిస్తున్నట్లు, తరుముతున్నట్లు, తిడుతున్నట్లు, శాపనార్థాలు పెడ్తున్నట్లు, తాగకపోతే ఉద్యోగంలోంచి తీసేస్తామన్నట్లు, ఎంత తాగితే అంత విజయమన్నట్లు వుంటుంది. అలా తాగితే గుండె, ఊపిరితిత్తులు దెబ్బతింటాయని తెలిసి కూడా తాగుతున్నాడు.
”పెళ్లికి ముందు నా కొడుకు ఇలా లేడు. ఇప్పుడు ఇలా ఒళ్లు తెలియకుండా తాగి పడిపోతున్నాడు. ఇదేనా మొగుడ్ని మలచుకునే పద్ధతి?” అంటూ ఎప్పుడు కన్పిస్తే అప్పుడు చెంపమీద కొట్టినట్లు మాట్లాడుతోంది సంవేద అత్తగారు దేవికారాణి.
అత్తగారు ఏదో బాధతో అంటోంది అని అనుకోకుండా తన కర్మలా భావించి చాటుకెళ్లి ఏడ్చుకొంది సంవేద. ఎంత ఏడ్చుకున్నా మలచుకోవటం అంటే ఏమిటో ఆమెకు తెలియలేదు.
‘అతను మనిషి కదా! రాయి అయితే ఇంకో రాయితో కొట్టి ఆకారాన్ని మలవొచ్చు. మాటలు చెప్పటం తేలికే.. తనదాకా వస్తేనే తెలుస్తాయి లొసుగులు. అన్నట్లు ఆవిడే మాత్రం మలుచుకుందో తన భర్తను’ అని లోలోపల అనుకుంటూ…
”ఏమండీ! మీరిలా తాగుతుంటే అందరు నన్ను అంటున్నారు. నేను మిమ్మల్ని మార్చుకోలేక పోతున్నానట… అందుకే ఇలా తయారయ్యారట. అయినా ఒకరు మారిస్తేనే మారటమేంటి? మీ అంతట మీరు తాగకుండా వుండలేరా? మీ తాగుడుకన్నా వాళ్ల మాటలే నన్ను బాధపెడ్తున్నాయి…” అంది సంవేద.
”ఏంటి టీచరమ్మా! నీ లెక్చర్‌ నిన్నిలా చూస్తుంటే చేతిలో బెత్తమొక్కటే తక్కువనిపిస్తోంది. ఏదీ ఇలారా!” అన్నాడు చాలా క్యాజువల్‌గా, ఎగతాళిగా…
ఆమె రాలేదు. చేయి చాపి జడ అందుకున్నాడు గట్టిగా లాగటంతో.. ”అబ్బా” అంటూ జడ మొదట్లో పట్టుకొని నెమ్మదిగా అతని దగ్గరకి వెళ్లింది.
అదోలా నవ్వి… ”ఇన్ని రోజులు ఇంత పెద్ద జడతో ఏం పని, ఆయిల్‌ దండగ అనుకునేవాడిని.. ఇప్పుడు చూడు దీని ఉపయోగం ఎంతవుందో…!” అంటూ ఆ జడను అలాగే పట్టుకొని ముఖం మీదకి వంగాడు.
”నాకు కడుపులో తిప్పుతోంది. ఒకసారి నాతోరండి! మీకిప్పుడు కౌన్సిలింగ్‌ అవసరం…” అంది ప్రాధేయపడ్తూ అప్పటికే అనేకసార్లు చెప్పి, ఇక ఇదే ఆఖరిసారి అన్నట్లు చెప్పింది.
ఆమె జడను వదిలి… ”సరే! వేదా! నీమాట ఎందుకు కాదనాలి.. వస్తాను అక్కడ నన్ను కూర్చోబెట్టి నాలుగు మాటలు చెబుతారు. అవసరమైతే ట్రాన్స్‌లోకి తీసికెళ్తారు. .. అంతమాత్రాన నా ఎంజాయ్‌మెంట్ ని వదులకుంటా ననుకుంటున్నావా?” అన్నాడు.
చిన్నవయసునుండి సామాజికపరంగా, ఆర్థికపరంగా, కుటుంబపరంగా ఎన్నో బావోద్వేగాలను చవి చూసి, ఎలాంటి వాతావరణానికైనా తట్టుకొని నిలబడగలిగే శక్తిని సాధించిన దానిలా ఒక్కక్షణం ఓర్పుగా కళ్లు మూసుకొని, తిరిగి అతనివైపు చూస్తూ…
”ఇది ఎంజాయ్‌మెంట్? ఈ కంపు ఎంజాయ్‌మెంట్ ? ఒకసారి అద్దంలో చూసుకోండి! అందులో మిమ్మల్ని మీరు చూసుకోలేక దాన్ని పగులగొడతారు”అంది.
లోలోన ఉలికిపాటుతో ఉక్కిరిబిక్కిరి అయ్యాడు శ్యాంవర్ధన్‌ ‘నువ్వు బాగలేవు’ అంటే అతను తట్టుకోలేడు అతనిపట్ల అతనికి ప్రేమ వుంది. శ్రద్ధ వుంది. ఎంత తాగినా గ్లామర్‌ తగ్గకూడదన్న ఇది వుంది. అందుకే…
”నిజంగానే నేను బాగాలేనా వేదా?” అన్నాడు ముఖాన్ని చేతులతో తడుముకుంటూ….
”బాగుండటమంటే ఇలాగేనా ! ఆ ముఖం చూడండి! ఎలా ఉబ్బిందో…! ఆ కళ్లేమో నెత్తుటి ముద్దల్లా…! ఆ జుట్టేమో అస్తవ్యస్తంగా…! ఒళ్లేమో దీర్ఘరోగిలా తూలుతూ…! ఇలావుంటే బావున్నట్లా?” అంది ఇనుమును వేడి మీద వున్నప్పుడే వంచాలన్న సూత్రం తెలిసినదానిలా…
అతని ముఖం పాలిపోయింది.
”ఒక్కసారి ఆలోచించి చూడండి! ఇప్పుడు మనం అక్కడికి వెళ్తే తప్పేం లేదుగా. ఒకవేళ మీరు మారతారేమో…” అంది.
”నేను కావాలనే తాగుతున్నాను. ఇది రోగం కాదు. మందులు వేసుకుంటే తగ్గటానికి … వ్యసనం. అంత త్వరగా తగ్గదు” అన్నాడు.
” ఏ వ్యసనానికైనా ‘మానసిక రుగ్మతే’ కారణం. మంచి మానసిక నిపుణులతో వైద్యం చేయించుకుంటే త్వరగానే తగ్గుతుంది. ఇదేమైనా ఆర్థిక లోపమా ఒక్కరోజులో జయించలేకపోవటానికి…” అంది. ఆమెలో కలుగుతున్న ఉద్విగ్నతను, వ్యాకులతను, పొంగిపొర్లే దుఃఖాన్ని మిళితం చేసి అతని హృదయం కరిగేలా వ్యక్తం చేసింది.
ఇద్దరు కలిసి హెల్పింగ్‌ హ్యాండ్‌ స్వచ్ఛంద సంస్థ వాళ్లు నడుపుతున్న మద్యపాన వ్యసనవిముక్తి కేంద్రానికి వెళ్లారు.
అక్కడ పూలమొక్కలతో నీడనిచ్చే పెద్ద పెద్ద చెట్లతో హాయిగా అన్పిస్తోంది. లోపలకి వెళ్లగానే ఎదురుగా కూర్చుని వున్న ఓ వ్యక్తి సంవేదను, శ్యాంవర్ధన్‌ను ప్రేమగా పలకరించాడు. కూర్చోమని బెంచీ వైపు చూపించాడు.
వాళ్లు కూర్చున్నారు.
అక్కడ రెండు బెంచీలపై తాగుడికి బానిసలైన మగవాళ్లు, వాళ్ల తాలూకు ఆడవాళ్లు కూర్చుని వున్నారు. వాళ్లలో కొంతమంది లివరు సైతం పాడై, చెంపలు లోతుకి పోయి వికార స్వరూపంతో వున్నారు.. కొంతమందికి ట్రీట్మెంట్ పనిచేసినట్లు ఇప్పుడిప్పుడే కొత్తకళను సంతరించుకొని వున్నారు.
కొంతమంది తాగుబోతుల భార్యలు తమ భర్తలకి ఏదో నచ్చచెబుతూ వాళ్లతో కొట్టించుకొని ఏడుస్తున్నారు. ఆ ఏడుపుకి శ్యాంవర్ధన్‌ చలించాడు.
ఏదైనా సమస్య వచ్చినప్పుడు అలాంటి సమస్యనే పక్కవారు ఎలా పరిష్కరించుకుంటున్నారో తెలుసుకోవాలన్నట్లు ఆసక్తిగా ఎలా చూస్తారో అలా చూస్తోంది సంవేద.
ఒకతన్ని కూర్చోబెట్టి సైకాలజిస్ట్‌ మాట్లాడుతున్నాడు.
”మొదటి డ్రింకు ఎప్పుడు మొదలు పెట్టారు? అప్పట్లో ఎంత తాగేవారు? ఇప్పుడెంత తాగుతున్నారు? ప్రస్తుతం తాగి వున్నారా?” అని ప్రశ్నించాడు సైకాలజిస్ట్‌.
అతను సమాధానాలు చెబుతున్నాడు.
”మీరిక్కడ నెలరోజులు వుండవలసి వస్తుంది. రెండు, మూడు సిట్టింగ్‌లు తీసుకుంటాం…” అన్నాడు సైకాలజిస్టు.
”నెల రోజులా! నేను వుండను. వున్నా మీమాట వినను. నన్నెవరూ మార్చలేరు. మీరే కాదు. ఆ దేవుడు కూడా … నేను కావాలనే తాగుతున్నాను. నన్నెలా మాన్పిస్తారు?” అంటూ ఎదురు ప్రశ్న వేశాడు. అతనికింకా తాగిన మత్తు వదల్లేదు.
”మా దగ్గర తీసుకున్న ట్రీట్మెంట్ తో చాలామంది తాగుడు మాని సంతోషంగా వున్నారు. అలాగే మీరు కూడా ” అన్నాడు సైకాలజిస్ట్‌.
అంతలో ఓ యువకుడు వచ్చి సంవేద ముందు నిలబడి, ఆమెనే చూస్తుంటే – శ్యాంవర్ధన్‌ బిత్తరపోయి… ‘ఎవరు నువ్వు? అన్నట్లు చూశాడు.’ సంవేద కూడా అర్థం కానట్లు చూసింది.
సంవేద కళ్లలోకి చూస్తూ… ” నాకోసమే చూస్తున్నావు కదూ! సారీ! లేటయింది. పద ఇంటి కెళ్దాం.” అంటూ సంవేద చేయి పట్టుకోబోయాడు.
క్షణంలో అలర్టయిన శ్యాంవర్ధన్‌ ఆ యువకుడి కాలర్‌ పట్టుకొని…
”ఎవడ్రా నువ్వు? నా భార్యను పట్టుకోబోతున్నావ్‌!” అంటూ ఆ చెంపా, ఈ చెంపా వాయించాడు.
ఆ చర్యకి అందరు లేచి నిలబడి అవాక్కయి చూస్తున్నారు. భర్త తాగి వుంటే? ఇలా తనని సేవ్‌ చెయ్యగలిగి వుండేవాడా అనుకొంది సంవేద.
సైకాలజిస్ట్‌ వెంటనే లేచి వచ్చి శ్యాంవర్ధన్‌న్ని పట్టుకొని ఆపుతూ…
”కోప్పడకండి! అతనిక్కడ ట్రీట్మెంట్ తీసుకుంటున్నాడు. మేమిచ్చిన మెడికల్‌ ట్రీట్మెంట్ వల్ల ఆల్కహాల్‌ ప్రభావం తగ్గి భ్రమలు వచ్చి మగతగా, మత్తుగా విపరీత ధోరణిలో మాట్లాడుతున్నాడు… మీరేమీ అనుకోకండి!” అంటూ తిరిగివెళ్లి అతని స్లీో కూర్చున్నాడు.
శ్యాంవర్ధన్‌ ఆ యువకుడ్ని వదిలేశాడు.
అక్కడ చాలామంది అలాగే మూర్ఖంగా ప్రవర్తిస్తున్నారు. ఇదేం ప్రపంచంరా అన్నట్లు.. ఆ పరిసరాలను చూస్తూ, ఆ మనుషుల మధ్యన కూర్చోలేనట్లు సంవేద చేయిపట్టుకొని.
”రా! వెళ్దాం!” అంటూ ఆమెను అక్కడ నుండి లాక్కెళ్లాడు శ్యాంవర్ధన్‌
తనతో తాగుడు మాన్పించాలన్న ఆశతోనే కదా సంవేద ఇలాంటి చోటుకి వచ్చి, ఇలాటి సిట్యువేషన్‌ని ఎదుర్కోవలసి వచ్చింది? తాగుడువల్ల మనుషులు ఇంత భీభత్సంగా మారతారా? సంవేద బాధను అర్థం చేసుకోటానికి తన మనసును తను ఒప్పించుకొని, తను మారితే వచ్చే లాభాలేమిటో బేరీజు వేసుకుంటున్నాడు శ్యాంవర్ధన్‌.
రోడ్డుమీద కొందరు వ్యక్తులు గుమిగూడి వుండటం చూసి ఏమి అని అక్కడ ఆగి వాళ్లవైపు వెళ్లారు శ్యాంవర్ధన్‌, సంవేద.
ఒకతను నేలమీద పడివున్నాడు. శ్వాస ఆడుతున్నా స్పృహలో లేడు. డ్రస్‌ను బట్టి చూస్తే ఆఫీసర్‌లా ఉన్నాడు.
”తప్పతాగి పడిపోయాడు. ఎవరో ఏమో! జేబులో విజింగ్‌ కార్డుందేమో చూసి వాళ్లకి ఫోన్‌ చెయ్యండి!” అని అనేవాళ్లే కాని చేసేవాళ్లు లేరక్కడ.. నలుగురు చూసి వెళ్తుంటే ఇంకో నలుగురు చేరుతున్నారు. ప్రపంచంలో వుండే అసహ్యాన్ని, దరిద్రాన్ని చూసినట్లు చూసి ముఖం అదోలా పెట్టుకొని వెళ్తున్నారు. వాహనాలకి అడ్డంగా వుంటే తొక్కేస్తాయని జాలితో అతని చేతులు పట్టుకొని లేపలేక పక్కకి ఈడ్చి వదిలి వెళ్లారు.. నిషాలో చచ్చినట్లు పడి వున్నాడు.
ఉత్కంఠతో మనుషుల మధ్యలోంచి తొంగి చూశారు ప్రేక్షకుల్లా సంవేద, శ్యాంవర్ధన్‌.
”బాగా తాగినట్లున్నాడండీ!” అంటూ అక్కడ ఎక్కువసేపు నిలబడకుండా చాలా క్యాజువల్‌గా భర్త వైపు చూసి ”రండి! వెళ్దాం!” అంది.
ఆ దృశ్యాన్ని చూస్తుంటే శ్యాంవర్ధన్‌ కళ్లలో సన్ని నీటిపొర కదిలింది. కొద్దినిమిషాల క్రితం ఇదే స్థితిలో తనుండి వుంటే తన భార్యను కాపాడుకోగలిగేవాడా? నీళ్ల టబ్‌లో చేయిపెట్టి కెలికినట్టు మనసంతా వికలమైంది. ఎవరో గుండెను తడుతుంటే శరీరమంతా ప్రతి స్పందించినట్లు ఒక విధమైన అలజడి ప్రారంభమైంది.
సంవేదతో మాట్లాడకుండా మౌనంగా ఇల్లు చేరుకున్నాడు.
వెళ్లగానే బాత్‌రూంలోకి వెళ్లి షవర్‌ తిప్పి దానికింద కూర్చున్నాడు.
అలా ఎంతసేపు కూర్చున్నాడో అతనికే తెలియదు.
సంవేద తలుపు కొడుతుంటే విని కొత్త జన్మ ఎత్తినట్లు బయటకొచ్చాడు.
మార్పుకి యుగాలు అవసరంలేదు. క్షణాలు చాలు.
”ఇప్పుడు చాలా ప్రశాంతంగా, హాయిగా వుంది వేదా! అన్నం పెట్టు ఆకలవుతుంది.” అన్నాడు.
వెంటనే అత్తగారితో పాటు భర్తకి వడ్డించి తనుకూడా తిన్నది సంవేద.
కొడుకులో కొత్తమనిషి కన్పిస్తుంటే తింటున్నంతసేపు ఆనందిస్తూనే వుంది దేవికారాణి.
గదిలోకి వెళ్లి బెడ్‌మీద పడుకున్నాడు శ్యాంవర్ధన్‌. రెండు చేతుల్ని వెనక్కి పోనిచ్చి, తలకింద పెట్టుకొని సీలింగ్‌ వైపు చూస్తున్నాడు.
‘…మనిషన్నాక ప్రేమించాలి. ప్రేమించబడాలి. స్త్రీలను ప్రేమించాలి. పిల్లల్ని ప్రేమించాలి. పూలను ప్రేమించాలి. రాళ్లను కూడా ప్రేమించాలి. కానీ తాగుడును మాత్రం ప్రేమించకూడదు. అలాగే! నవ్వించాలి. కోప్పడాలి. కసురుకోవాలి. ఏడ్పించాలి. కానీ ఆ ఏడుపు ఓ తాగుబోతు భార్య ఏడ్చే ఏడ్పులా మాత్రం వుండకూడదు.’ అని మనసులో అనుకుంటూ సంవేద త్వరగా వస్తే బావుండను కున్నాడు.
సంవేద మెల్లగా తలుపు తీసుకొని లోపలకి వచ్చి భర్తను చూసి ఆశ్చర్య పోయింది… అతనంత ఫ్రెష్‌గా, మాన్లీగా ఎప్పుడులేడు.
ఆమెకోసమే వేచి వున్నట్లు ఆమె రాగానే కాస్త కదిలాడు.
అతనికి బాగా దగ్గరగా వెళ్లింది. ఎప్పటిలా కాకుండా.. అతను ఏమాత్రం అడగకుండానే అతని ముఖాన్ని ఊహించని విధంగా తన ముఖంతో కప్పేసింది. ఆ చర్యతో ఇన్నిరోజులు భార్య ప్రేమను పొందలేని, సరిగ్గా పొందలేని, మనసారా పొందలేని అసంతృప్తిని జయించాడు.
తాగి, తాగి కుడితిలో పడ్డ ఎలుకలా తడిసేకన్నా ఈ అనుభవం అద్భుతంగా వుంది అనుకొని నెమలి పింఛంలా విప్పుకొని తనపై పరుచుకున్న ఆమె కురుల నీడలో మౌనంగా దాగాడు శ్యాంవర్ధన్‌.
అంతేకాదు. ఆ ఆనందానికి మందేమిటో తెలుసుకొని, దాని ప్లగ్‌ ఎక్కడుందో గుర్తించి రీఛార్జీ చేసుకుంటున్నాడు.
*****
రాళ్లూ, రప్పలు మారతాయో లేదో తెలియదుకాని, తన భర్త మాత్రం లేతమొక్కలా వంగాడని, ఆ సంతోషాన్ని ఆముక్తతో పంచుకోవాలని వెళ్లింది సంవేద.
కాలింగ్‌ బెల్‌ రింగ్‌ విని తలుపుతీస్తూ.. సంవేదను చూసి.. మీటగానే వీణపై తీగ కదలినట్లు ”హాయ్‌ వేదా!” అంది ఆముక్త. వెంటనే సంవేద నీటిలో కదిలిన చేపపిల్లలా నవ్వి ”హాయ్‌ ముక్తా!” అంది.
ఆముక్త సంవేదనే చూస్తూ… ”నీ అందంలో ఒక పర్సెంట్ నాకు వచ్చివున్నా బావుండేది కదా!” అంటూ సంవేద చేయిపట్టుకొని అప్యాయంగా లోపలకి తీసికెళ్లింది ఆముక్త.
సన్నగా నవ్వి… ”నా దృష్టిలో అందానికి వ్యక్తిత్వం, తెలివితేటలే కొలమానం. శరీరం కాదు. అయినా నీకు మాత్రం ఏం తక్కువ?” అంది సంవేద.
”నీ అంత లేదుగా.!” అంది ఆముక్త.
”అలా మనం అనుకోకూడదట. దేవుడు ఎవరికి ఏది ఎంత ఇవ్వాలో అంత ఇస్తాడట… ” అంటూ కలియజూసింది సంవేద.
ఒకవైపు ఇంటీరియర్ డిజైనర్‌ ఇల్లంతా లేటెస్ట్‌గా డిజైన్‌ చేస్తోంది. ఫ్యాషన్‌ డిజైనరేమో ఆముక్త శారీస్‌కి డిజైన్‌ చేస్తోంది. చాలా అధునాతనంగా కన్పిస్తోంది అక్కడి వాతావారణం.
ఆముక్త శారీస్‌ని, ఇంటికి చేస్తున్న డెకరేషన్‌ని మెచ్చుకోకుండా వుండలేకపోయింది సంవేద.
ఆముక్తకి బోర్‌ కొట్టినప్పుడు కారుని మార్చినట్లే, ఇంటీరియర్ డిజైన్స్‌ని కూడా ఛేంజ్‌ చేపిస్తుంది.
ఆముక్తకి సంవేదతో చాలా విచిత్రంగా స్నేహం ఏర్పడింది. దాన్ని దోసిట్లో కోడిపిల్లను పట్టుకున్నంత పదిలంగా కాపాడుకుంటున్నారు. వాళ్లిద్దరు ఒకచోట కూర్చుంటే కాలాన్నే మరచిపోయి చిన్నపిల్లల్లా మాట్లాడుకుంటారు. సినిమా నుండి జీవితం దాకా అన్నీ మాట్లాడుకుంటారు. ఒకరికి తెలిసింది ఒకరితో పంచుకుంటారు. మైత్రి అన్నాక ఎంతో కొంత స్నేహ రాజకీయాలు వుంటాయి. కానీ వీళ్ల మధ్యన అవి లేకపోవటం విశేషం.
”జీవితం అరిటాకులో పరమాన్నం పెట్టుకొని నెయ్యితో తినటంలా వుంటుందని చూడటం ఇదే మొదటిసారి ముక్తా ! నీ జీవితం నిజంగానే వెన్నెల పాన్పుపై ఓ రాకుమారి పడుకొని నిద్రించే నిద్రలాంటి అందమైన హరివిల్లు…” అంది సంవేద.
”నా కవిత్వం నీకొచ్చినట్లు మాట్లాడుతున్నావు వేదా!” అంది ఆశ్చర్యపోతూ ఆముక్త… ”స్నేహ మహిమ కావొచ్చు…” అంది సంవేద.
”ఈ మధ్యన చాలా రోజులైంది నువ్వు రాక.. ఇన్ని రోజులు నాకు కన్పించకుండా ఎలా వుండగలిగావు వేదా!” అంది ఆముక్త.
”నాకెన్ని పనులు ! ఎన్ని బాధలు …! అవన్నీ చూసుకొని రావాలి కదా!” అంది సంవేద.
”నీకు బాధలేంటి వేదా! నిన్ను చూస్తుంటే బాధల మనిషిలా లేవు…” అంది ఆముక్త.
”బాధలు పడేవాళ్లను నువ్వెప్పుడైనా చూశావా ముక్తా? కనీసం ఆర్ట్‌ ఫిలిమ్స్‌ చూస్తున్నప్పుడు కూడా అలాంటి జీవితాలు వున్నాయని ఊహల్లోకి కూడా రానియ్యవనుకుంటాం… ఎందుకంటే! అలా వస్తే నీ ఊహల్లో వుండే అందమైన వాతావరణం బెదిరిపోతోంది. ముఖ్యంగా నువ్వెంతో ఇష్టంగా చదివే శరత్‌, తిలక్‌ సాహిత్యం కూడా….” అంది సంవేద.
ఒక్కక్షణం సంవేద వైపు చూసి గతం గుర్తుతెచ్చుకొంది ఆముక్త.
సంవేద ఇంటర్‌ చదువుతున్నపుడు.. ఒకరోజు వర్షంలో నిశితను చేయిపట్టుకొని నడిపిస్తూంటే సంవేద తెల్లని పాదాలు మట్టిలో కూరుకుపోవటం చూసి కారాపి ఎక్కమంది ఆముక్త. అప్పుడు ఆముక్త డిగ్రీ సెకండియర్‌లో వుంది. ఆ రోజు తను చూసిన సంవేదయేనా ఇప్పుడు తన ముందున్నది అన్నట్లు చూస్తోంది ఆముక్త. ఇద్దరి మధ్యన మంచి స్నేహం వున్నా – సంవేద పర్సనల్‌ విషయాలను ఆముక్త ఎప్పుడూ అడగదు.
”నీకు తెలిసిన బాధలు వేరు ముక్తా ! నిజానికి అవి బాధలు కావు. జ్వరం వచ్చినప్పుడు టాబ్లెట్ లేకపోవటం, ఆకలి అయినప్పుడు అన్నం దొరకపోవటం అసలైన బాధలు. ఇవి ఎలా వుంటాయో నేను అనుభవించాను. కారణం మా నాన్న తాగుబోతు.
ఆయనకి వచ్చే జీతంలో ఎక్కువ శాతం తాగుడుకే వినియోగించుకునేవాడు. ఇంట్లో ఖర్చులకి చాలా తక్కువ ఇస్తాడు. అమ్మ దాన్ని చూసి, చూసి ఖర్చుచేసేది. అలాంటప్పుడు పెద్దదాన్ని కాబట్టి నా అవసరాలకే ఎక్కువ ఉండేవి. అమ్మ పడ్తున్న బాధను చూడలేక చెల్లి నాలాగ ఇబ్బంది పడకూడదని ఎక్కువ శాతం నేను చెల్లి గురించే ఆలోచించేదాన్ని. ఇప్పుడు కూడా నా మనసు నిశిత గురించే బెంగపడ్తుంది.” అంది సంవేద.
”మీ చెల్లి చాలా లక్కీ కదా!” అంది ఆముక్త.
”లక్‌ అనే పదం మా జీవితాల్లో వుండదు.” అంది సీరియస్‌గా ఎటో చూస్తూ సంవేద.
”ప్రేమ వుంది కదా! అంతకన్నా ఏం కావాలి?” అంది ఆముక్త.
”ప్రేమ అనేది ఎంతవరకు పనికొస్తుంది ముక్తా! అది దేన్ని కొనివ్వగలదు చెప్పు! వీల్‌చెయిర్‌ లేనిదే మా చెల్లి వుండలేదు. చాలాకాలం వరకు మా నాన్న దానికి వీల్‌చెయిర్‌ కొనివ్వలేదు. అమ్మ ఇలాంటి విషయాలు ఎవరితో చెప్పొద్దంటుంది. నాన్న ఎలా వున్నా బయట గొప్పగా చెబుతుంది. అందరిలాగే తను కూడా పరిపూర్ణంగా బ్రతుకుతున్నట్లు కన్పిస్తుంది. ఒక్కోసారి అమ్మ ఏమంటుందో తెలుసా?” అంటూ ఆగింది సంవేద. ఆమెకెందుకో ఈరోజు అన్ని విషయాలు ఆముక్తతో పంచుకోవాలని పిస్తోంది.
ఆముక్త కూడా ఇలాంటి ప్రపంచం తెలియని దానిలా కొత్తగా చూస్తోంది.
”ఇదిగో ఈ బొట్టులేకుండా నా ముఖం బాగుండదు వేదా! ముఖం కడిగాక బొట్టులేకుండా అద్దంలో చూసుకోవాలంటేనే భయం నాకు. దీనికోసమే మీ నాన్నను నేను గౌరవించేది. ఈ రోజుల్లో కూడా ఇలాంటి సెంటిమెంట్ ఏంటి అని ఎగతాళిగా చూడకు. ఏ రోజుల్లో నైనా భర్త అనే పదం ఇచ్చే ప్రొటక్షన్‌ భర్త వుండే స్త్రీలకు దక్కే మర్యాద గొప్పగా వుంటుంది. అతను తాగుబోతా! తిరుగుబోతా! జూదగాడా! అన్నది ఎవరూ పట్టించుకోరు. భర్తకు ప్రత్యాన్మాయం లేదు అనేది అమ్మ….” అంది సంవేద.
ఆముక్త అలాగే చూస్తోంది.
”నేను నా తండ్రివల్ల నా అవసరాలనే కాదు ప్రేమాభిమానాలను కూడా కోల్పోయాను. అత్తగారింట్లో బాధలు పడలేక కొద్దిరోజులు అమ్మఒడిలో సేద దీరుదామని వెళ్తే మా నాన్న గారి అభిప్రాయం ఎలా వుంటుందో చెప్పనా ముక్తా! పరాయి ఇంటికి అమ్మేసిన గొడ్డు తాడు తెంపుకొని తిరిగి వస్తే.. తరిమికొట్టినట్లు వుంటుంది.” అంటూ తండ్రి తనను ఎలా చూసేవాడో చెప్పి… తన భర్త శ్యాంవర్ధన్‌ చేత ఈ మధ్యన తాగుడు ఎలా మాన్పించిందో చెప్పింది సంవేద.
ఆముక్త ఒళ్లు జలదరించింది.
ఆమెకు తెలిసిన ప్రపంచం వేరు. అందులో మగవాళ్లంతా బిజినెస్‌ మాగ్నెట్ లు – ఆడవాళ్లేమో మహారాణులు.
మగవాళ్లలో నిరంతర కృషి, శ్రమ, సర్వీస్‌ దాగి వుంటాయి. ఆత్మవిశ్వాసంతో, ప్లానింగ్‌తో, తామెంతో ముఖ్యమైన వ్యక్తులమన్న కమిట్మెంట్ తో వుంటారు. ఇతరులకంటే డిఫరెంట్ గా వుండాలని వ్యూహాత్మకంగా ఆలోచిస్తుంటారు. ప్రయత్నిస్తుంటారు. డబ్బు సంపాయించటానికి, సౌకర్యాలను పెంచుకోటానికి, సరైన గుర్తింపు తెచ్చుకోటానికి ఏం చేయాలి? ఎలా చేయాలి? అని మార్గాలను అన్వేషిస్తుంటారు.
తన భర్త ఆ కోవకి చెందినవాడే.. ‘సక్సెస్‌ అందరికి రాదు,. ఆయాచితంగా అసలే రాదు. ఎన్నో అవకాశాలను విస్తృతం చేసికొని శ్రమించాలి.’ అని చెబుతుంటాడు… సక్సెస్‌ కాలేని వారి గురించి ఎవరు పట్టించుకోరు. వారి ఆదాయం, సంపాదన గురించి ఆలోచించరు. ఎవరి సామర్థ్యాన్ని వాళ్లు గుర్తించుకొని వాళ్లను వాళ్లు నమ్ముకొని సాగిపోతుంటారు. డబ్బే లక్ష్యంగా, ఆ లక్ష్యమే జీవితంగా, ఊపిరిగా నరనరాన జీర్ణించుకొని టార్గెట్ అనే మహాశక్తిని వెంట బెట్టుకొని చిత్తశుద్ధితో సీరియస్‌గా జీవిస్తుంటారు.
”ఏంటి ముక్తా! ఆలోచిస్తున్నావ్‌!” అంది సంవేద.
”ఏం లేదు వేదా!” అంటూ ఆ టాపిక్‌ని అంతటితో వదిలేసి-
”ఇదిగో వేదా! ఈ పత్రికలో ఈ వారం కవితగా నా కవితను ప్రచురించారు. చదివి చెప్పు! ఎలా వుందో…!” అంది ఆముక్త.
కూర్చుని చదివింది సంవేద.
ఆ కవిత నిండా బావుకత.. ప్రకృతి అందాలు.
”ముక్తా! నీలో బాగా రాయగలిగే శక్తి వుంది. ఇలా వూహించి రాయకుండా మాలాంటి వాళ్ల జీవితాల్లోకి తొంగిచూసి వాస్తవానికి దగ్గరగా రాసి మా బాధల్ని ప్రజెంట్ చెయ్యరాదూ.” అంది సంవేద రిక్వెస్ట్‌గా చూస్తూ…
”బాధల్ని, కన్నీళ్లని ఎవరు చదువుతారు వేదా! జీవితంలో ఎప్పుడూ వుండేవేగా ఈ బాధలు…! రాతల్లో కూడా ఇవేనా అనుకుంటారు. ఏడుపు గొట్టు కవితల్ని రాసి ఏడ్పించటం ఎందుకు చెప్పు! నా వరకు నేను ఏమనుకుంటానో తెలుసా! నేను రాసింది చదవగానే హాయిగా ప్యాన్‌కింద కూర్చునో.. పార్కులో కూర్చునో… రెస్టారెంట్ లో కూర్చునో రిలాక్స్‌ అవుతున్న ఫీలింగ్‌ కలగాలి. ఆ ఫీలింగ్‌ కూడా అద్భుతంగా అన్పించాలి”. అంది ఆముక్త.
కష్టపడకుండా అన్నిరకాల రుచుల్ని వడ్డించుకుని తినేవాళ్లకే ఆముక్త మాటలు బావుంటాయి. తండ్రివల్ల, భర్త ద్వారా మానసికంగా బాగా నలిగిన సంవేదకు, ఆముక్త మాటలు అసహజంగా అన్పిస్తున్నాయి.
”నువ్వు ఒకే కోణంలో ఆలోచిస్తున్నావు ముక్తా! ప్రపంచంలో అనేక కోణాలు ఉన్నాయి. వాటిని ఎందుకు చూడవు నువ్వు..? చూడగలిగే శక్తి వుండి కూడా ఒకే దారిలో నడవాలనుకుంటున్నావ్‌! అదీ బాగా నలిగిన దారిలో నడుచుకుంటూ పోతున్నావు.
బాధల్ని కూడా అందంగా చెప్పొచ్చు. అందంగా అనుభవించవచ్చు అంటే నీ కవిత్వం బాధల్లో వున్నవాళ్లను కూడా ఇన్సపైర్ చెయ్యగలగాలి. వాళ్లు ఆ బాధల్లోంచి బయటకొచ్చి సేదతీరాలి. నువ్వు రిప్రజెంట్ చేసే ప్రతి వాక్యంలో నిత్యం మనల్ని మనం చూసుకోగలగాలి. అది చూసి ఎవర్నివాళ్లు ప్రమోట్ చేసుకోగలగాలి. డైనమిక్‌గా మలుచు కోగలగాలి… నీ కవిత్వం వల్ల ఎలాంటి ఉపయోగాలు వున్నాయో అప్పుడు అర్థమై మళ్లీ ఈ భావుకత వైపు వెళ్లవు..” అంది సంవేద.
”నాకు భావుకత అంటే చాలా ఇష్టం వేదా! నా కన్నా ముందు రాసిన భావ కవులంతా యోధానుయోధులుగా ప్రకటింపబడింది పూల గురించి, ప్రకృతి గురించి రాసేకదా!” అంది ఆముక్త.
”వాళ్లు పూలలో కన్నీళ్లను చూశారు. నువ్వు నిప్పుల్ని చూడు” అంది సంవేద చాలా ప్రశాంతంగా చూస్తూ.
”నిప్పుల్ని చూడటం.. మానసికంగా సంఘర్షించటం.. ఆకలిని తీసుకొని, నిత్యం కడుపులో రగిలే జఠరాగ్నిలా వూహించి. దాన్ని అడవిలో వ్యాపించే కార్చిచ్చుతో, సముద్ర గర్బంలో దాగి వుండే బడబాగ్నితో పోల్చిరాయడం వట్టి హంబగ్‌. ఆకలి అనేది అతి సహజమైన క్రియ. కాగితాలపై అంత గొప్పగా రాసేంత పెద్ద అంశమేం కాదు దానికంత ప్రాధాన్యత ఇవ్వాల్సిన అవసరం కూడా లేదు. బాధలని, ఆకలని, చావుకేకలని, కన్నీటి సంతకాలని, ఏవేవో ప్రజంట్ చేసి పాఠకుల్ని ఈ కవులెందుకు చంపుతారో నాకు అర్థం కావటంలేదు..” అంది విసుగ్గా చూస్తూ ఆముక్త…
ఆ క్షణంలో… ఆముక్త కవిత్వంలో సంవేద చూడాలనుకున్న మార్పు వేళ్ల సందుల్లోంచి కారిపోతున్న నీళ్లలా జారిపోయింది. కవిత్వమనేది గాయపడిన వాళ్లకి ఆయింట్మెంట్ రాసేలా వుండాలి కాని, సోమరివాళ్లను జోకొట్టేలా వుండకూడదని ఆముక్త ఎప్పటికి తెలుసుకోగలదు. మనసులో అనుకుంటూ అనాసక్తిగా చూస్తే బావుండదని, ఆ పత్రికని రాజుబిడ్డలా పదిలంగా పట్టుకొని…
”ఈ పత్రికను పట్టుకెళ్లి మా ఎదురింట్లో, పక్కింట్లో ఇచ్చి చదవమని చెబుతాను ముక్తా! బై… ” అంటూ లేచింది సంవేద. సంతోషపడ్తూ – సంవేదతో గేటువరకు నడిచింది ఆముక్త.
*****
శకుంతల, ప్రభాకర్‌ పదిరోజుల క్రితం పై అంతస్తులోకి మారారు. ఇంటి ఓనర్స్‌ వయసులో పెద్దవాళ్లు కావటంతో మెట్లెక్కి దిగాలంటే కష్టంగా వుందని కిందకి మారారు.
శకుంతల వాళ్లు మారిన ఇంటిని కొత్తగా కడుతుండటంతో ఇంకా పని మిగిలి వుంది. గోడలకి వెలుపల వైపు ప్లాస్టింగ్‌ చేసి, పిట్టగోడలు కట్టాలి. పై అంతస్థు కావటంతో, ఇంకా వర్క్‌ మిగిలి వుండటం వల్ల అద్దె కాస్త తగ్గించారు. ఇది బాగా ప్లస్‌ అయింది శకుంతలకి… ఆ డబ్బుతో నిశిత అడిగింది కొనివ్వాలని ఆమె ఆశ…
”మమ్మీ! ఈసారి నాకు మంచి స్టిక్‌ కొనివ్వు… నాన్న తెచ్చిన స్టిక్‌కి క్వాలిటీ లేక బ్యాలెన్స్‌ ఆగటం లేదు.”అని ఆ మధ్యన నిశిత అన్న మాటలు గుర్తొచ్చాయి.
చికెన్‌ వండమని చెప్పి తాగుతూ కూర్చున్నాడు ప్రభాకర్‌. వంటగదిలోకి వెళ్లి వంట చేస్తూ తన ధ్యాసలో తనుంది. భర్త తాగుడుకి బానిస కాకుండా వుండి వుంటే తనకింత సమస్య వుండేదికాదు. ఈ మధ్యన ఒక టైమంటూ లేకుండా గొంతుదాకా తాగి కూలబడిపోతున్నాడు. ఏది ఏమైనా ఇంకొద్దిగా డబ్బుని పోగుచేసుకుంటే నిశితకి మంచి స్టిక్‌ వస్తుందని ఆలోచిస్తోంది. శకుంతల.
నిశిత చక్రాల కుర్చీలో కూర్చుని, చేతుల సాయంతో దాన్ని నెట్టుకుంటూ గదిలోంచి బయకి వచ్చింది. రాత్రి ఎనిమిది దాటటంతో చుట్టుపక్కల నిశ్శబ్దంగా అన్నిస్తూ, అక్కడంతా తెల్లని హంసరెక్కలా వెన్నెల కురుస్తోంది. ఆ వాతావరణాన్ని మౌనంగా ఆస్వాదిస్తూ దారినవెళ్లే మనుషుల్ని చూస్తూ కూర్చుంది. స్ట్రీట్ లైట్ వెలుగుతోంది.
ప్రభాకర్‌ కొద్ది కొద్దిగా తాగుతూ, మధ్య మధ్యలో వాగుతున్నాడు.
”పెద్దదేమో వున్నన్ని రోజులు వుండి, మొన్న చెప్పకుండానే వెళ్లింది. పెళ్లయ్యాక రోషం ముదిరి, దానికి నా విలువ తెలియటం లేదు. బలుపంటే అదే… కుంటిదేమో పిలిచినా పలకదు. దీనికి పొగరెక్కువైంది. కళ్లు పైకెక్కాయి. ఏం చూసుకునో వీళ్లకింత..?” అంటూ తిట్ల వర్షం కురిపిస్తున్నాడు.
ఎప్పుడైనా స్త్రీలో తల్లి హృదయం వుంటుంది.

ఇంకా వుంది.

మాయానగరం – 40

రచన: భువనచంద్ర

జీవితం ఎంత చిన్నది… ఎంత గొప్పది… ఎంత చిత్రమైనది.. ఎంత అయోమయమైనదీ! అర్ధమయ్యిందనుకున్న మరుక్షణంలోనే ఏమీ అర్ధం కాలేదని అర్ధమౌతుంది. సంతోషంతో ఉప్పొంగిపోయే క్షణాన్నే ఏదో ఓ మూల నుంచి దుఃఖం ఉప్పెనలా మీదపడుతుంది. ఓ కాలమా… ఎంత చిత్రమైనదానివే నువ్వు?..మమల్ని మురిపిస్తావు.. మమల్ని అలరిస్తావు… సడన్ గా మమల్ని నీలో కలిపేసుకుంటావు! చావు పుట్టుక.. యీ రెండు అట్టల మధ్య కుట్టబడిన పుస్తకమేగా యీ జీవితం.
ఆలోచిస్తూ నడుస్తున్నాడు రుషి. సవ్యాద్రి అండతో జీవితం హాయిగా గడచిపోతోంది. కేవలం పదిహేను రోజుల్లో “కాశీ అన్నపూర్ణ భోజనశాల ” అద్భుతమైన పేరు తెచ్చుకుంది. ఆ పేరులో సగం బిళహరిదీ, శీతల్ దీ. కారణం.. వాళ్ళు తన ఆర్డర్ మీద తయ్యారు చేసి ఇచ్చే పొడులూ, పచ్చళ్ళూ, ఊరగాయలూ. తెల్లవారుఝామునే లేచి కూరగాయలు కూడా వాళ్ళే చక్కగా కడిగి, తరిగి ఇస్తున్నారు. మొదటివారం చివర్లో రుషి వాళ్ళ పనికి తగిన ప్రతిఫలాన్ని ‘కవర్లో ‘ పెట్టి ఇచ్చాడు. వాళ్ళు వద్దన్నారు.
“కాదండీ… ఈ డబ్బు నేను ఊరికే ఇచ్చేది కాదు. మీరు చమటోడ్చి సంపాదించుకున్నదే ” ఒక్క మాట చెబుతాను.. లోకంలో డబ్బే సర్వస్వం కాదు. కానీ, ‘డబ్బు ‘ ఇచ్చే ‘ రక్షణ ‘ మరేదీ ఇవ్వదు. డబ్బుని బ్యాంకులో వేసుకోండి. మీ కాళ్ళ మీద మీరు నిలబడిన తృప్తే కాదూ, ఇతర్లని ఆదుకోగలమన్న ధైర్యమూ వస్తుంది. ” అంటూ బలవంతంగా వారికి ఇవ్వడమే కాక అదే రోజున ఇద్దరికీ విడివిడిగా బ్యాంకు ఎకౌంట్లు తెరిపించాడు. ఆ పని వల్ల బిళహరికీ, శీతల్ కి అనుకున్నంత ఆనందం కలగకపోయినా అవధాని గారు మాత్రం చాలా సంతోషిచారు.
ఇప్పుడాయనకు బిడ్డలు దగ్గర లేరన్న చింత లేకపోగా దేవుడు తనకి ఇద్దరు కూతుళ్లను ఇచ్చాడని సంబరపడుతున్నాడు. “వాళ్ళెవరూ? ” అని ఎవరేనా అడిగితే, దేవుడిచ్చిన కూతుళ్ళనే చెబుతున్నాడు.
బిళహరికి క్షణం తీరిక లేకుండా పోయింది. ఓ పక్క సంగీత పాఠాలు, మరో పక్క తోటపని, ఇంకోపక్క పచ్చళ్ళ తయ్యారీ, కూరగాయలు తరగడం, వీటన్నిటికంటే ఆవిడకి ముఖ్యమైన పని ప్రసాదాల్ని శుచిగా రుచిగా తయ్యారు చేయడం. శీతల్ ఒళ్ళు దాచుకొనే మనిషి కాదు. బిళహరి చేసే ప్రతి పనిలోనూ శీతల్ అదృశ్య హస్తం వుండనే వుంటుంది. గతాన్ని గురించి జ్ఞాపకాలు ఇద్దరినీ బాధపెట్టేవే! బిళహరికి గతం జ్ఞాపకం వచ్చినప్పుడల్లా ఏదో ఓ పని తానే కల్పించుకొని అందులో దూరిపోతుంది. లేదా మనసుని సంగీతం వైపు మళ్ళించి గర్భగుడికి ఎదురుగా ఉన్న వేదిక మీద కూర్చొని దేవుడికి పాటలు వినిపిస్తూ ఉంటుంది. సుందరీబాయ్ మనస్తత్వం షీతల్ కి తెలుసు. ఖచ్చితంగా ఆవిడ కిషన్ ని రాచి రంపాన పెడుతూ వుంటుందని తెలుసు. ‘పాపం కిషన్ ‘ అని దుఃఖంలో నిట్టూరుస్తూ వుంటుంది. ఆమె దృష్టిలో కిషన్ చిన్నపిల్లవాడు. నిజమూ అంతే , ఆమెకీ, కిషన్ కి మధ్యనున్నది కేవలం వాంఛ నిండిన శారీరక సంబంధం కాదు. దాన్ని మించినది. అది మాటలకందనిది. మనసుకి మాత్రమే అర్ధమయ్యేది.
గుడిలోకి వచ్చాక శీతల్ కి తెలుగు బాగా అర్ధమవ్వసాగింది. మాట్లాడటం కూడా బాగా వచ్చింది. కానీ ఏనాడు తన గతాన్ని బిళహరికి చెప్పలేదు. అలాగే ఆమె గతాన్ని ఏనాడు అడగలేదు. కానీ ఇద్దరికీ తెలుసు.. ఇద్దరివీ అనాథ బ్రతుకులేయని. ఆ అనాథబ్రతుకులోనూ కొంచం తేడా వుంది… పూర్తి చీకట్లోనుంచి బిళహరి వెలుగులోకి వస్తే, వెలుగుని చవి చూసి చీకట్లోకి నెట్టబడి అందులోనుంచి మళ్ళీ వెలుతురులోకి వచ్చిన జీవితం శీతల్ ది. వెలుగు వెలుగే… కానీ అందులోనూ తేడాలున్నాయి. సూర్యుడి వెలుగు వేరు… చంద్రుడి వెలుగు వేరు. గుడ్డి దీపం వెలుగు వేరు… నక్షత్రాల వెలుగు వేరు. ప్రేమను నిండుగా పొంది చీకట్లోకి వచ్చిన బ్రతుకు శీతల్ ది. ప్రేమే అనుభవించని బ్రతుకు బిళహరిది.
బిళహరికి నవ్వొచ్చింది. ఎందుకంటే ఆమెకు కామేశ్వరరావు గుర్తొచ్చాడు. అతని నాటకీయత, అందులోని అమాయకత్వమూ, మూర్ఖత్వమూ అన్నీ గుర్తొచ్చాయి. మనసులోనే భగవంతుడికి ధన్యవాదాలు చెప్పుకుంది. ” ఆ రోజు ఇంట్లోంచి బయటబడే ధైర్యం చెయ్యకపోతే యీనాడు నా పరిస్థితి ఏమిటి? ” అని కూడా ఆలోచించి వణికిపోయింది. మళ్ళీ మళ్ళీ దేవుడికి ధన్యవాదాలు తెలుపుకుంటున్న సమయంలో లోపలికొచ్చాడు రుషి.
“బిళహరిగారూ.. రేపటికో మాంచి ఆర్డర్ దొరికింది. వెయ్యిమందికి భోజనాలు. మనం చేయగలమా లేదా అన్నది ఆలోచించుకొని చెపుతానన్నాను. భోజనాలు రేపు సాయంకాలానికి అంటే నైట్ కి అందివ్వాలి. శీతల్ ని కూడా పిలిచి ఆలోచించండి. ” స్టూల్ మీద కూర్చున్నాడు రుషి చెప్పవలసింది చెప్పి.
“తప్పకుండా చెయ్యగలం. ముందు ఏవేవి కావాలో ఆ లిస్టు వుందా? ”
“సిద్ధంగా వుంది. పప్పు, రెండు కూరలు, రెండు పచ్చళ్ళు, పులిహోర, బూరెలు, సాంబార్, దోసావకాయ, అప్పడాలు. పచ్చళ్ళో ముఖ్యంగా గోంగూర వుండాలి. పప్పు టోమాటో గానీ, మావిడికాయ గానీ. అవీ కాక అప్పడాలూ, వడియాలూ, ఊరమిరపకాయలు తప్పని సరి. ఇహ పెరుగు అన్నమూ మామూలేగదా! ” గడగడా చెప్పాడు రుషి.
“బ్రహ్మాండంగా చేయచ్చు. అయితే రుషి గారూ… వంటలు మాత్రం ఆగ్నేయ మూలనున్న పాత మండపంలో చేద్దాం. అక్కడకు వచ్చి చేయడం మాకు వీలు కాదు. సామాన్లతో మీరు వచ్చేయండి. గాడిపొయ్యి తవ్వించి ఇక్కడే చేద్దాం. గోంగూరమళ్ళు ఉండనే వున్నాయి. రెండో పచ్చడి నేతి బీరకాయ పచ్చడి చేద్దాం. కావాల్సినన్ని కాయలు వున్నాయ్.
బ్రహ్మాండంగా నేతి బీరకాయ పాదు పాకింది. మిగతా వస్తువులూ, వంటపాత్రలూ ఇక్కడికి పంపండి. మీ గైడెన్స్ లోనే చేస్తాము. వారు అడిగినవన్నీ మాత్రమే కాక కందిపొడీ, ఆవకాయ కూడా అదనంగా ఇద్దాం ” నవ్వింది బిళహరి.
“అలాగే ” లేచాడు రుషి. బిళహరిని చూసినప్పుడల్లా రుషికి ఆనందం. ఓ చల్లని నీడలో ఉన్నంత ఆహ్లాదం. శీతల్ తో కూడా బాగా మాట్లాడుతాడు రుషి… కానీ ఆమెలో ఓ గాంభీర్యం కనపడుతుంది. ఎంత చనువున్నా , ఏదో తెలియని శక్తి కొంతవరకే ఆ చనువుని వాడుకోనిస్తుంది తప్పా , ముందుకు పోనివ్వదు.
*********
మదాలస మనసు ఉరకలేస్తోంది. పరీక్షలో ‘పాస్’ విజయం అనేది ఎప్పుడూ గొప్పే. ఒకటో తరగతి పాస్ అయితే ఎంత ఉత్సాహము పిల్లలకుంటుందో ఐ. ఏ. ఎస్. పాసైనవారికి కూడా అంతే ఉద్వేకమూ, ఉత్సాహమూ ఉంటాయి. విజయం విజయమే. తను పరీక్ష పాసయ్యాననే విషయం మదాలసకి అమితమైన సెల్ఫ్ కాంఫిడెన్స్ ని ఇచ్చింది.
ఎన్ని మాటలూ, ఒక వైపు అత్తగారు, మరోవైపున మొగుడు, ఇంకో వైపు అమ్మలక్కలూ, చూపుల్తోటే మనిషిని మింగేసే వెధవలు… ఇందరి మాటల్ని భరిస్తూ పాసవ్వడం మామూలు విషయం కాదుగా! అవును… ఇంకా సాధించాలి. ఇంకా సాధించాలి. ఆనందతో ఉరకలేస్తూ నడుస్తోంది మదాలస ఈ విషయాన్ని మాధవికి చెప్పాలి. తను మళ్ళీ పుస్తకం పట్టుకోడానికి కారణం మాధవి, ఆనందరావులే.
సర్రున ఓ కారొచ్చి ఆమె పక్కనే ఆగింది, చూస్తే అందులో వున్నది సుందరీబాయి.
“హల్లో మదాలస.. ఎక్కడికి? ” గుజరాతి (గుజ్జు) తెలుగులో పలకరించింది సుందరీ బాయి.
“హల్లో సుందరీబాయి గారు… నమస్తే బాగున్నారా? నేను ఎగ్జామ్స్ లో పాసయ్యానండి. మాధవీ అక్కకు చెబుద్దామని వెళ్తున్నాను. ” చిన్నపిల్లలా సంబరపడుతూ చెప్పింది మదాలస.
“కంగ్రాట్స్… నేను తీసుకొని వెళ్తా రండి. నేను తనని కలిసి చాలా రోజులయ్యింది. మరి పార్టీ ఎప్పుడు? ” డోర్ ఓపెన్ చేసి అన్నది సుందరీబాయి.
“పార్టీ ఇవ్వాలంటే ప్రస్తుతానికి ‘వసతి ‘ లేదండి. అంతే కాదు ముందు ఏదన్నా ఉద్యోగంలో చేరాలని నా కోరికండి. ఆ తరవాత తప్పకుండా పార్టీ ఇస్తా. ” కొంచం బిడియంగా నవ్వుతూ అంది మదాలస.
“ఓహ్… డోంట్ వర్రీ… ఉద్యోగానిదేముంది? మా ఇండ్రస్టీస్ లో నే ఇప్పిస్తా. సరేనా? ” భుజంతట్టింది సుందరీబాయి.
“అవునూ… ఆనంద్ రావుగారేవైనా ఉత్తరాలు రాస్తున్నారా మనవాళ్ళకి? ” స్టీరింగుని మాధవి ఉండే రోడ్డు వైపు తిప్పుతూ అడిగింది సుందరీబాయి.
“తెలీదండి. కానీ ఒకటి రెండు సార్లు శోభ అనడం గుర్తుంది. ఆనంద్ రావుగారు ఉత్తరాలు రాశారని ” అమాయకంగా నిజం చెప్పింది మదాలస. ఆనందరావు బొంబాయ్ లో ఉన్నాడని సుందరికి తెలుసు. కానీ ఎక్కడో తెలీదు. శోభ ద్వారా లాగితే ‘రహస్యం ‘ బయటపడుతుందని సంతోషపడింది సుందరి.
కిషన్ చంద్ మీద ద్వేషం ఆమెకి అసహ్యంగా మారింది. ఆఫ్ట్రాల్ ఓ పనిమనిషిని, తను వుండగానే అతను ప్రేమించడం సుందరీ బాయి జీర్ణించుకోలేకపోయింది. వాడు కుళ్ళీ కుళ్ళీ ఏడ్వాలంటే, వాడెదురుకుండానే తను వేరొక మగాడితో సుఖించాలి. సుందరీబాయి మనసులో ద్వేషాగ్ని మబ్బులా కమ్ముకుంది. తెలీకుండానే ఆమె కాలు ఏక్సిలేటర్ ని అదిమింది. కారు క్షణంలో స్పీడందుకుంది. మదాలసకి ఒకసారి కంగారు పుట్టి “మేడమ్ సుందరిగారూ!” అంటూండగా కారుని రైట్ తిప్పి ఎదురుగా వస్తున్న లారీ నుంచి తప్పించింది సుందరి. కానీ ఆ రైట్ సైడ్ నుంచి వస్తున్న రుషి అమాంతం అంతెత్తున ఎగిరిపడతాడని సుందరి వూహించలేదు. బ్రేకు వేసి కారు ఆపింది. రక్తపు మడుగులో రుషి. షాక్ లో సృహ కోల్పోయింది సుందరి.
******
కిరాణా కొట్టు వాడిచ్చిన పచారీ సరుకుల బిల్లు రుషిని బ్రతికించిందనడంలో అతిశయోక్తి కాదు. ఆ దుకాణం దారుడిచ్చిన అడ్రస్ ని బట్టి రుషి బాబాయికి కబురంపితే, చోద్యం చూసే రిక్షావాడు సుందరిని చూసి చమన్ లాల్ కి కబురెట్టాడు.
హుటాహుటిని రుషి హాస్పటల్ కి తరలించబడ్డాడు. అదో చిన్న హాస్పటలు. డాక్టర్ మహా మంచివాడు. అడ్వాన్స్ కూడా అడకుండా మందులు తన ఫార్మసీ షాప్ నుంచే తెప్పించి రుషిని బ్రతికించాడు. నాలుగు గంటల తరవాత కళ్ళు తెరిచిన రుషికి అర్ధమయ్యింది…. తను హాస్పటల్లో వున్నానని.
అతను చెప్పిన మొట్టమొదటి మాట ఏమంటే, ” బాబాయ్ గుళ్ళో బిళహరి వుంటుంది. అమెతో విషయం చెప్పు. ఎట్టి పరిస్థితిలోనూ ఒప్పుకున్న పని మిస్ కాకూడదు. అది నా మాటగా చెప్పు. ఆ వెయ్యి భోజనాలు సక్రమంగా అందించిన తరవాతే హాస్పటల్ కి రమ్మను. ఏదైనా పోగొట్టుకోవచ్చు, నమ్మకాన్ని మాత్రం పోగొట్టుకోకూడదు. అతను చెప్పింది తన బాబాయ్ సహ్యాద్రికి. ఆ మాట విన్నది సహ్యాద్రి మాత్రమే కాదు… మదాలస కూడా విన్నది. ఇంత పెద్ద యాక్సిడెంటు తరవాత కూడా ‘నమ్మకం’ గురించిన మాటలు వింటూ విస్తుపోయింది మదాలస.
వెళ్ళాలా? వద్దా? మదాలస ఆలోచన. రుషి అన్న మాటలు విన్న సహ్యాద్రి వెంటనే బయటకు వెళ్ళిపోయాడు. పేషంటు దగ్గర ఎవరూ లేరు. ఇప్పుడేం చెయ్యాలి? రుషి మొహం వంక చూసింది మదాలస.. చిన్నవాడే! ఆ మొహంలో చెప్పలేని పవిత్రత, ప్రశాంతత. అతను చెప్పిన మాటలను బట్టి అతనో కాటరింగ్ ‘ చేసేవాడనిపిస్తోంది. మాటని బట్టి స్పష్టంగా బ్రాహ్మణుడనిపిస్తోంది.
“ఊహు.. “మత్తుగా కదిలాడు రుషి. ఎనస్తీషియా తన పని బాగా చేస్తోంది. తలకీ, చేతులకీ, మోకాళ్ళకి కట్లున్నాయి. ఎన్ని కుట్లు తలకి పడ్డాయో తెలియదు. వెళ్ళాలా? వద్దా? ఆలస్యం అయితే? ఓ కంఫ్యూజన్ లో ఉంది మదాలస.
“రుషి అనే పేషంట్ ని ఇక్కడ చేర్చారుట కదా… ఎక్కడ? ” గుజరాతి యాస తెలుగులో అన్నాడు చమన్ లాల్.
“ఆ గదిలో ” నర్సు చెప్పిన మాట మదాలస విన్నది. గుజ్జూ యాస బట్టి అది సుందరీ బాయి చుట్టాలెవరేన్నానేమో అనుకుంది మదాలస. ఆమె ఆలోచన పూర్తయ్యేలోగానే లోపలికొచ్చాడు చమన్ లాల్. రుషిని చూసి షాక్ తిన్నాడు.
“మీరెవరమ్మా… అతని భార్యవా? నా పేరు చమన్ లాల్. యాక్సిడెంటు చేసింది మా అమ్మాయి… పేరు సుందరి. ” రుషి చేతిని మెల్లిగా టచ్ చేసి గద్గద స్వరంతో అన్నాడు చమన్ లాల్.
“మీరెవరో నాకు తెలీదండి. సుందరిగారు బాగా తెలుసండి. నేను మాధవిగారింటికి వెళ్తోంటే , తనే దింపుతానని కారు ఎక్కించుకున్నారండి. ఓ లారీని తప్పించబోయి సందులోకి తిప్పారండి పాపం యీయనకి…
ఆమెకు పెళ్ళైందన్న విషయం చూడగానే గ్రహించాడు చమన్ లాల్. అవును, యీ హాస్పటల్లో ఎవర్నో చూస్తూ కూర్చుంటే వాళ్ళ వాళ్ళు ఏమనుకుంటారూ… అన్న ఆలోచన వచ్చిందాయనకి.
“నువ్వేం చేస్తావమ్మా? ” అని అడిగాడు
” ప్రవేట్ గా పరీక్ష రాసి పాసయ్యానండి. ఆ విషయంలో మాధవీ అక్కకు చెప్పి ఏదైనా ఉద్యోగం కోసం ప్రయత్నిద్దామని బయలుదేరానండి. ఆ సమయంలోనే సుందరీ గారు నన్ను కారెక్కించుకొని… ” మళ్ళీ మధ్యలో ఆపేసింది మదాలస. సుందరి ఉద్యోగం ఇప్పిస్తానన్న విషయం యీ పరిస్థితిలో చెప్పడం ఆమెకి ఎందుకో నచ్చలేదు.
“ఉద్యోగం నేనే ఇస్తా… ఇదిగో నా కార్డ్. నిర్భయంగా వుండు. యీ పిల్లవాడి బాబాయి వచ్చే వరకూ నేనూ ఇక్కడే వుంటా… కూర్చోమ్మా. ” అనూనయంగా అన్నాడు చమన్ లాల్.
సేఠ్ చమన్ లాల్ గారు హాస్పటల్ కి విజిటర్ గా వచ్చిన సంగతి క్షణంలో పాకిపోయింది. డాక్టర్ గారు క్షణంలో ఆయన ముందు చేతులు కట్టుకొని నిలబడ్డాడు.
“డాక్టర్ గారు.. వైద్యానికి ఎంత ఖర్చైనా ఫర్వాలేదు. మీరు ఇతన్ని ఏ హాస్పటల్ లో చేర్చినా ఫరవాలేదు. కానీ, మీ పర్యవేషణలోనే వైద్యం జరగనివ్వండి. ఖర్చు గురించి ఆలోచించవద్దు. ఇతను నాకు చాలా కావల్సినవాడు. ఐ వాంట్ ద బెస్ట్ ట్రీట్మెంట్ ఫర్ హిమ్ ” అంటూ బ్లాంక్ చెక్ మీద సంతకం పెట్టి ఇచ్చాడు చమన్ లాల్.
“అయ్యా… డబ్బు ఇప్పుడు వద్దండి…. ఇతనికేం ప్రమాదం లేదు. అతను లేచాక ఎంత ఖర్చయ్యిందో అంతా మీ దగ్గర తీసుకుంటాను. ” వినయంగా చెక్ తిరిగిచ్చాడు డాక్టర్. అప్పుడతని పేరుని చూసింది మదాలస. డాక్టర్ రమణ.” దేవుడున్నాడు డాక్టర్… నిజం.. మీవంటి మంచి మనుషుల హృదయాలలో నిలిచే వున్నాడు ” చమన్ లాల్ కళ్ళలోనుంచి అశృవులు జాలువారాయి. ఎందుకో అతనికి మళ్ళీ తన భార్య గుర్తొచ్చింది.
******

రెండో జీవితం

రచన : అంగులూరి అంజనీదేవి

జీవితం చిన్నదే అయినా మనుషుల్లో ఆశలు, ఆకాంక్షలు వుంటాయి. తాము చేరుకోవలసిన గమ్యాలు, పెట్టుకున్న లక్ష్యాలు వుంటాయి. శాంతికి, అశాంతికి మధ్యన అవ్యక్తపు ఆలోచనలు, ఊహకందని అలజడులు వుంటాయి. వీటికోసం ఎంతో గోప్యంగా తమ హృదయాన్ని రహస్యపు మందిరంగా చేసుకొంటారు. మనసును దారంతో బిగించి కట్టిన పొట్లంలా మార్చుకుంటారు. తాము గీసుకున్న బొమ్మలో తామే తిరుగుతున్నట్లు తమలోకి తాము చూసుకుంటారు. ఎక్కడ ఆగుతామో అక్కడ మన ఆనందం ఆగుతుందని గ్రహిస్తారు. తిరిగి ప్రయాణం సాగిస్తారు. అదొక నిరంతర సాహస యాత్రలా సాగుతారు. చివరకు జీవితం చిన్నది కాదని భ్రమిస్తారు. కానీ… జీవితం లేత కొమ్మల్ని పట్టుకొని వేలాడే మంచుబిందువు. తప్పని సరిగా తెగిపోయేదే. జారిపోయేదే!
ఒక జీవిత కాలం ఎందుకు బ్రతుకుతున్నామని ఎవరిని వాళ్లు ప్రశ్నించుకున్నప్పుడు ” ప్రేమించేందుకు, ప్రేమను వెతుక్కునేందుకు అని మాత్రమే కాకుండా ప్రేమించబడేందుకు, ప్రేమను పంచేందుకు” అని జవాబు చెప్పుకోగలగాలి. అనుమానించేందుకు, అవమానించేందుకు అని కాదు. ఒక మనిషి ఎదుటి మనిషిని ప్రేమించినా, అవమానించినా, అభిమానించినా, చివరికి అనుమానించినా దాని అంతస్సూత్రం ఆత్మతృప్తి… కానీ అనుమానంతో, అవమానంతో వచ్చే తృప్తి పరిపూర్ణం కాదు. గెలిచినట్లు కాదు… ఎవరు ఎవర్ని ప్రపంచంలో గెలవాలన్నా ఒకే ఒక్క ఆయుధం ప్రేమ. దీనితో గెలిచిన గెలుపు శాశ్వతం.
ఆరోజు కాలేజీలో జరిగే సెమినార్లో అంతవరకు మాట్లాడిన వాళ్లంతా స్టడీగురించి, ఫ్రీడమ్‌ ఫైటర్స్‌ గురించి, సోషల్‌ యాక్టివిటీస్‌ గురించి, ఎన్విరాన్‌మెంట్ కండిషన్స్‌ గురించి, ఇంకా ఫ్రెండ్‌షిప్‌ గురించి మాట్లాడారు.
ఇప్పుడు ద్రోణ వంతు వచ్చింది.
వెంటనే ద్రోణ మైకు అందుకొని మాట్లాడడం మొదలుపెట్టాడు.
”ప్రేమంటే ఎదుటి మనిషి హృదయ సముద్రపు లోతు, ఒడ్డు, వెడల్పు తెలుసుకొని, అంతులేని అన్వేషణ చేస్తూ, ఆపేక్ష కురిపిస్తూ ఆ మనిషి రూపాన్ని క్షణం కూడా మరచిపోకుండా వెన్నెల ముద్దలో, గులాబి పువ్వులో చూసుకోవటమే… అంతేకాదు. అదొక మానసిక స్థితి. నిరంతర ధ్యానం. ప్రేమ మనుషుల్ని బందీలను చేస్తుంది. ఒకరిని మరొకరి ఆధీనంలో వుంచుతుంది. అలాటి ప్రేమలోని తాజాదనాన్ని, సున్నితత్వాన్ని కోల్పోకుండా వుండాలంటే స్థితప్రజ్ఞత కావాలి… ఇష్టంతో ఏర్పడిన ప్రేమలో బాధ్యత కన్పిస్తుంది. భరించటం వుంటుంది… ‘నేను’ తప్ప ఈ ప్రపంచంలో ఇంకేమీ నాకు లేదు. ‘నువ్వు’ తప్ప ఈ ప్రపంచాన్నుంచి ఇంకేమీ నాకు అక్కర్లేదు అన్పిస్తుంది. ఇంతెందుకు ఒక్కోసారి మన భావాలు కూడా మనల్ని ఎంతగానో ఊపి, ఊగించి చివరికి మనం ప్రేమించిన వ్యక్తి దగ్గర మనల్ని ఆపేస్తాయి. అదిమాత్రమే అంతిమ లక్ష్యం అన్నట్లు… ఆ ఒక్క గమ్యం కోసం తక్కిన ప్రయాణాలన్నీ త్యాగం చేసుకుంటాం. ఎందుకు? మనదైన, మనసైన, ఆవ్యక్తి మనకోసం అన్వేషిస్తుంది. నిరీక్షిస్తుంది. వదిలిపోలేని బంధంలా ఆ మనిషి స్పృహ మనల్ని తాళ్లతో చుట్టి వేస్తుంది. మనం ఎంత బలవంతులమైనా ‘ప్రేమ’ దగ్గర మాత్రం ఎప్పటికీ బలహీనులమే. అది మన బలం కూడా కావొచ్చేమో…
కానీ… ఎదుటివాళ్లకి ఇష్టం లేకుండా ఫోర్స్‌ చేసి ప్రేమించమని వెంటబడకూడదు. ‘నో’ చెప్పగానే తప్పుకోవాలి. స్నేహితులకి చెప్పుకోటానికో, బయట వ్యక్తులకి చెప్పుకోటానికో నాకో లవర్‌ కావాలనుకోవటం తప్పు… ఎందుకంటే చాలామంది ప్రేమ పేరుతో ఎవరూ తమ వెంట పడకూడదని, ఏ ఆటంకం లేకుండా తమ చదువు సాగితే బావుండని ఆశిస్తారు. కెరియర్‌ వెరీ ఇంపార్టెంట్ అనుకుంటారు. చచ్చినప్పుడు ఎంతసేపు ఏడ్వాలి? ఏడ్వకుండా ఎంతసేపు చదవాలి? అన్నట్లు ప్రతిక్షణాన్ని తమ చేతుల్లోకి తీసుకుంటున్నారు. కెరియర్‌ని బిల్డప్‌ చేసుకోవాలనుకుంటున్నారు.
అటువంటి వాళ్ల జీవితాల్లోకి ప్రేమ పేరుతో వెళ్లకూడదు. డిస్టర్బ్‌ చెయ్యకూడదు. ఒకప్పుడు ప్రేమకోసం తమ ప్రాణాలను పోగొట్టుకున్నవాళ్లుంటే ఇప్పుడు ప్రేమ పేరుతో ప్రాణాలను తీస్తున్నారు. యాసిడ్లు పోస్తున్నారు. ఇది ప్రేమకాదు. హింస…” అని ద్రోణ స్పష్టంగా చెప్తుంటే అక్కడున్న విద్యార్థులందరికి అతని మాటలు నచ్చినట్లు క్లాప్స్‌ కొట్టారు.
ద్రోణ తను చెప్పాలనుకున్న ‘ప్రేమ’ గురించి చెప్పి, వెళ్లి తన సీట్లో కూర్చున్నాడు.
ఆ సెమినార్లో సీనియర్స్‌, జూనియర్స్‌ అని లేకుండా అందరూ వున్నారు.
సెమినార్‌ పూర్తయ్యాక ఆముక్తతో… ”సంవేద రాలేదా?” అన్నాడు ద్రోణ
అతనెందుకు సంవేదను అడుగుతున్నాడో అర్థమయిన దానిలా ముఖం చిన్నబుచ్చుకొని… ”రాలేదు ద్రోణా! అయినా తన విషయంలో నువ్వేం డౌట్ పెట్టుకోకు. డబ్బులు తప్పకుండా ఇస్తుంది. ఒకవేళ తను ఇవ్వకపోయినా నేను ఇస్తాను…” అంది ఆముక్త.
అతను నొచ్చుకున్నట్లు చూస్తూ… ”ఛ. ఛ. నేను అందుకోసం అడగలేదు ఆముక్తా! సెమినార్‌కి వచ్చి వుంటే బావుండేది కదా అని అడిగాను. అంతే!” అంటూ పక్కకెళ్లాడు ద్రోణ.
వెళ్తున్న ద్రోణని చూసి సమయం, సందర్భం చూడకుండా ద్రోణతో అలా మాట్లాడవల్సింది కాదని ఆముక్తకి ఆ క్షణంలో బాధనిపించింది.
క్లాసయ్యాక క్యాంటీన్‌ దగ్గరకి వెళ్లినప్పుడు ద్రోణతో ”ద్రోణా! ఆరోజు సంవేద కాలేజి ఫీజుకోసం కొంత డబ్బు అవసరమై నిన్ను అడగ్గానే ఇచ్చావు. థ్యాంక్స్‌! కానీ నేను నీ దగ్గర తీసుకొని తనకి ఇచ్చానని సంవేదకి తెలియదు. నేనే ఇచ్చాననుకుంటోంది. ఇప్పటికే చాలాసార్లు ”ఇంట్లో డబ్బుకి ఇబ్బందిగా వుంది ఆముక్తా! తర్వాత ఇస్తాను.” అంది. ‘ఇట్స్ ఓ.కె.’ అన్నానే కాని, ద్రోణ ఏమనుకుంటాడో అన్న గిల్టీ ఫీలింగ్‌ నన్ను పొడుస్తోంది. అయినా ఆ డబ్బు తిరిగి ఇవ్వాల్సిన బాధ్యత నాది. ఇస్తాను..” అంది ఆముక్త.
అతను ఆ మాటల్ని శ్రద్ధగా విని… ”ఆముక్తా! నేనిప్పుడు నా క్లాస్‌మేట్స్ తో కలిసి బయట రూంలో వుండటం లేదు. అక్కడ చదువుకోటానికి డిస్ట్రబెన్స్‌గా వుండి, ప్రస్తుతం మా కౌముది అక్కయ్య వాళ్ల ఇంట్లో వుంటున్నాను. సంవేద ఉండేది మా అక్కయ్య వాళ్ల ఎదురింట్లోనే… రోజులు గడుస్తుంటే వాళ్ల ఇంట్లో ఆర్థిక పరిస్థితి మా అక్కయ్య ద్వారా తెలిసింది. నేను తన ఫీజుకోసం ఇచ్చిన డబ్బులు నాకు తిరిగి ఇవ్వనవసరం లేదు. నువ్వు కూడా అడక్కు…” అన్నాడు చాలా దయార్థ హృదయంతో.
”తనలా వూరుకోదు. డబ్బులు అందగానే ఇచ్చేస్తుంది. తను అలాటి మనిషి కాదు..” అంది తలవంచుకొని సంవేద వ్యక్తిత్వం తెలిసినదానిలా.
”కానీ ఫోర్స్‌ చెయ్యకు. ఎప్పుడిస్తే అప్పుడు తీసుకుందాం.” అన్నాడు ద్రోణ లైట్ తీసుకో అన్నట్లు.
కానీ ఆముక్తకి తెలుసు సంవేద ఇంట్లో ఆర్థిక పరిస్థితి తీసుకున్న డబ్బుల్ని తిరిగి ఇచ్చే స్థితిలో లేదని… ద్రోణకీ తెలుసు ఈ ప్రపంచంలో మనం ఎవరికి ఏది ఇచ్చినా అది మన దగ్గర తగ్గిపోతుంది కాని మనం ఇష్టపడే వ్యక్తికి ఏమిచ్చినా అది ఇంతై, అంతై అన్నట్లు పెరిగి పెద్దదై నిలువెత్తు విలువై కన్పిస్తుందని…
అందుకే ఆముక్తకి ‘బై’ చెప్పి అక్కడనుండి వెళ్లిపోయాడు ద్రోణ.
*****

మరుసటి రోజు క్లాసుకెళ్లాలని ద్రోణ బైక్‌ దిగి వస్తుంటే… ఆముక్త అతనికి ఎదురుగా వెళ్లి… ”ద్రోణా! ఈ రింగ్‌ నీ దగ్గర వుంచు. సంవేద మనీ ఇచ్చాక తీసుకుంటాను” అంది.
రింగ్‌వైపు చూస్తూ… ”ఈ రింగ్‌ ఎవరిది?” అన్నాడు ద్రోణ.
”నాది. తను నా ఫ్రెండ్‌! నా ఫ్రెండ్‌ కోసం నాకేమైనా చెయ్యాలనిపిస్తుంది. ప్రస్తుతం నా దగ్గర కూడా అంత డబ్బు లేదు. అందుకే ఈ రింగ్‌…” అంది
ద్రోణ ఆముక్త ముఖంలోకి చూస్తూ… ”నువ్వు నా ఫ్రెండ్‌వి ఆముక్తా! నీకోసం ఐ మీన్‌ నీ ఫ్రెండ్‌ కోసం నువ్వింతగా ఆలోచిస్తున్నప్పుడు, నేను నీ ఫ్రెండ్‌కి ఆ మాత్రం హెల్ప్‌ చెయ్యటంలో పెద్ద ఇబ్బందేం లేదు నాకు… ఇలా రింగ్‌ ఇచ్చి అమ్మాయిల మీదున్న నగల్ని తాకట్టుపెట్టుకునేవాడ్ని చెయ్యకు. ఇవ్వడం తెలియనప్పుడు ఫ్రెండ్‌షిప్‌ ఎందుకు దండగ…” అన్నాడు. బాధ, కోపం మిళితమై అతని ముఖం జేవురించింది.
”అది కాదు ద్రోణా!” అని ఆమె మ్లాడబోతుంటే…
”చూడు ఆముక్తా! నువ్వింకేం చెప్పకు. నేను నా ఫ్రెండ్స్‌ని వెంటేసుకొని సినిమాలకో, పార్టీలకో వెళ్లి డబ్బును విచ్చలవిడిగా ఖర్చు పెట్టలేదు. ఒక అమ్మాయి కాలేజి ఫీజుకోసం కొంత డబ్బును హెల్ప్‌ చేశాను. ఇది ఖర్చు కాదు. అవసరం. అదీ చదువుకోసం. ప్లీజ్‌! దీని గురించి మరచిపోండి! ఈ పనిలో నాకు తృప్తి వుంది.” అంటూ తన క్లాసురూం వైపు వెళ్లాడు.
ఆముక్త తన ఫ్రెండ్‌ కోసం వెయిట్ చేస్తూ అక్కడే నిలబడింది.
ద్రోణ సాయంత్రం కాలేజినుండి ఇంటికెళ్లాక ఫ్రెషప్పయి ఎప్పటిలాగే మేడ మీదకెళ్లి డైరీ రాస్తూ కూర్చున్నాడు. అతనికి మొదటిసారి ఆముక్త సంవేదను పరిచయం చెయ్యటం గుర్తొచ్చింది. ఆ రోజు ద్రోణకి సంవేద పేరు బాగా నచ్చింది. ఆ పేరులో వున్న సౌందర్యం, లాలిత్వం, పరిపూర్ణత అతని మనసును హత్తుకొంది. ఆముక్త సంవేదను పిలిచిన ప్రతిసారి అతను క్లాసులోకి వెళ్తూనో, అటు, ఇటు తిరుగుతూనో వింటూనే వుంటాడు. అదేం చిత్రమో ఆ పిలుపు ఎంత వద్దన్నా అతని చెవుల్లో మళ్లీ, మళ్లీ రిపీట్ అవుతోంది. అలా కావటం ఆశ్చర్యంగా కూడా వుంది.
సంవేద తనకేమవుతుంది? స్నేహితురాలా? ప్రేమికురాలా? ఆ రెండూ కాక ఇంకేమైనానా? మరెందుకు ఆమెపట్ల తన మనసింత ఉద్విగ్నంగా కొట్టుకుంటుంది? అంతేకాదు ఆకాశం ఉరిమినప్పుడు నేల పులకించినట్లు… మేఘం కురిసినప్పుడు భూమి తడిసి తన్మయత్వంతో ఒళ్లు విరుచుకున్నట్లు… మనసంతా ప్రజ్వలిత పాలపుంత అవుతోంది,
ముందెప్పుడూ లేనివిధంగా దాహార్తితో కంపిస్తున్న తన హృదయంలోకి ఆమె మెల్లగా నడుచుకుంటూ రావటం అతనికి అర్థమవుతోంది. కొండల నడుమన ఆకుపచ్చని రంగేసినట్లు అతని గుండె సస్యశ్యామలమవుతోంది. మనసును కెలికి ఓ వెన్నెల రాత్రి కలలోకి కూడా వచ్చింది. అపూర్వంగా చూసి, ‘నా వైపు చూడవా? నేను నీ మనిషిని.’ అన్నట్లు నవ్వింది. మళ్లీ కన్పిస్తానని చెప్పింది. ఆ చెప్పటంలో ఎంత ఆత్మీయత! ఎంత ఆర్ధ్రత!
అది చూడగానే… అతని మనసు తేనెతో నిండిన దోసిలి అయింది. ఎప్పుడూ లేనిది ఏమిటో తన మనసులోగిలిలోకి ఈ అతిధి రాక అనుకున్నాడు. ఆ రాకలో వుండే స్వచ్ఛతకి, గాఢతకి కట్టుబడిపోయాడు. ఒక మనిషిని ఇంతగా ప్రేమించడం వుంటుందా అని ఆశ్చర్యపోయాడు. ఆ ఆశ్చర్యంలో కూడా ఏదో ఆనందం.
ఇక ఆపుకోలేక.. ఎన్నో ఏళ్లుగా ఆ అమ్మాయిని ప్రేమించి, ప్రేమించి అలసిపోయినవాడిలా ఉద్వేగంతో ఆలోచిస్తూ డైరీలో ఒక్కో అక్షరాన్ని ఎంతో ఆర్తితో, నిజాయితీతో నింపుతున్నాడు.
నిజానికి సంవేదను చూసిన క్షణం నుండి తన మనసు ఎలా తరంగిణి అయిందో.. గుర్తొస్తేనే ప్రపంచాన్ని మరిచి ఆ అమ్మాయిని ఎలా చేరుకోవాలను కుంటున్నాడో.. ఈ స్పందన ఎంత కొత్తగా వుందో.. ఏది ఎప్పుడు పుడ్తుందో తెలియనట్లు ఈ ప్రేమ ఎందుకు పుట్టిందో…! ఒకవేళ ఇది ప్రేమ అయితే అనుక్షణం ఆ అమ్మాయిని తలచుకుంటూ ‘తనకి నేనేమిచ్చానా?’ అని ఆలోచిస్తూ… ‘ఇంకా ఏం కావాలి?’ అని అడగాలనుకుంటూ.. అన్నీ ఇచ్చినా ఇంకా ఏదో మిగిలివుందే ‘ఎప్పుడివ్వాలి?’ అని ఆరాటపడ్తూ… ‘ప్రేమంటే ఇలా మౌనంలో తడుస్తూ ప్రయాణించడమేనా’ అని అనుకుంటూ…. ‘ప్రతి చోటా నీవే అయ్యి, నాకంటూ ఏమిలేని నాలో నేనెక్కడో అర్థంకాక నేను ఒక గాఢమైన అలౌకిక ఆనందంలో మునిగిపోతున్నాను కదా!’ అని సంవేద చెవిలో చెబుతున్నట్లు భ్రమపడ్తూ, నిజంగానే ఏదో ఒక రోజు ఈ ‘ప్రేమ’ ను ఆమెతో చెప్పాలని ఆలోచిస్తుంటే…
అంతలో ద్రోణ స్నేహితుడు లోహిత్‌ లోపలికి వచ్చి ”ఏమి చేస్తున్నావ్‌ ద్రోణా ! వీడు నా ఫ్రెండ్‌ విష్ణు…” అంటూ ఫ్రెండ్‌ని పరిచయం చేశాడు.
‘హలో…’ అంటూ పలకరింపుగా నవ్వి., రాస్తున్న డైరీని పక్కన పెట్టి ఆ ఇద్దర్ని కూర్చోమన్నట్లు సోఫావైపు చేయి చూపాడు ద్రోణ.
విష్ణు ద్రోణవైపు ఆసక్తిగా చూస్తూ ”మీ పేరు ద్రోణ కదా! వెరయిటీగా వుంది. దాని మీనింగేంటి?” అన్నాడు కూర్చుంటూ.
”ద్రోణ అనే పదం ద్రోణి నుండి వచ్చింది. ద్రోణి అంటే కుండ. కుండలోంచి పుట్టటం వల్ల ద్రోణుడు, కుంభ సంభవుడు అని కూడా అంటారు. భారతంలో ద్రోణాచార్యులు అలాగే పుట్టారట…” అన్నాడు ద్రోణ.
”కుండలోంచి క్రియేషన్‌ జరిగింది కాబట్టి ద్రోణాచార్యులు టెస్ట్‌ట్యూబ్‌ బేబి…” అన్నాడు విష్ణు
విష్ణు ఆలోచనాశక్తికి చకితుడై ”నేను మాత్రం టెస్ట్‌ట్యూబ్‌ బేబీని కాదు. నేను పుట్టిన నక్షత్రాన్ని బట్టి, నాకా పేరు పెట్టారు. పూర్తి పేరు ద్రోణవర్షిత్‌! ఈజీగా పిలవొచ్చని ‘ద్రోణ’ అంటుంటారు”. అన్నాడు ద్రోణ.
”ద్రోణా! వీడికో బొమ్మకాని, కవితకాని కావాలట… ఫ్రెండ్‌కి ప్రజెంట్ చేస్తాడట.. నువ్వు బొమ్మలు బాగా వేస్తావని చెప్పి నీదగ్గరకి తీసుకొచ్చాను.” అన్నాడు లోహిత్‌.
”బొమ్మగీసే మూడ్‌లో లేను లోహిత్‌! మన సీనియర్‌ ఆముక్త వుందిగా. భావకవితలు అద్భుతంగా రాస్తుంది. ఓ కవిత రాసి ఇమ్మని అడగండి!” అన్నాడు ద్రోణ.
ఆముక్త పేరువినగానే విష్ణు ఫీలింగ్స్‌ మారాయి.
ద్రోణకి దగ్గరగా వెళ్లి ”ఆముక్తను గుర్తు చెయ్యకురా! వాడసలే బాధలో వున్నాడు.” అన్నాడు లోహిత్‌.
ద్రోణకి అర్థమైంది. విష్ణు ఆముక్తను గాఢంగా ప్రేమిస్తున్నాడు. కానీ ఆముక్త పెళ్ళి ద గ్రేట్ బిజినెస్‌ మాగ్నెట్ మణిచందన్‌తో జరగబోతోంది.
అక్కడో క్షణం కూడా కూర్చోలేక ”రా వెళ్దాం!”’ అంటూ లోహిత్‌ను తీసుకొని బయటకెళ్లాడు విష్ణు…
జీవితం ఓ ప్రశ్న. అదెప్పుడంటే జవాబు దొరకనప్పుడు. విష్ణు ఇప్పుడు అదే స్థితిలో ఉన్నాడు అనుకుంటూ లేచి కికీ దగ్గరకెళ్లి నిలబడ్డాడు. ఎదురింట్లో వెన్నెల కిరణంలా తిరుగుతూ మళ్లీ సంవేద కన్పించింది.
ద్రోణలో ఒకవిధమైన ప్రకంపన మొదలై అతని గుండె చాలా తీవ్రస్థాయిలో స్పందించింది.
స్పందన మార్పుకి నాంది…
ఎలా స్పందిస్తున్నామన్నదే అస్తిత్వం, వ్యక్తిత్వం.
ఈ స్పందనే సిద్ధార్దుడిని బుద్దుడిగా మార్చింది.
ఆగ్నేస్‌ను విశ్వమాత చేసింది.
కరమ్‌చంద్‌ని మహాత్ముడిగా నిలబెట్టింది.
ద్రోణకి వెంటనే కుంచె పట్టుకోవాలనిపించేలా చేసింది.
మరుసటి రోజు…
”వేదా!” అంటూ గట్టిగా పిలిచింది సంవేద తల్లి శకుంతల.
”వేద లేదు శకుంతలా!” అంటూ చిన్నకూతురు నిశిత తండ్రిని ఇమిటేట్ చేసినట్లు గంభీరంగా అంటుంటే నవ్వకుండా వుండలేకపోయింది శకుంతల.
అయినా ఆ నవ్వును పైకి కన్పించనీయకుండా…
”వేదా! సంవేదా ! ఎక్కడున్నావే. త్వరగా రా!” అంటూ గట్టిగా పిలిచింది శకుంతల.
”అదిరాదు. దానికి పెత్తనాలు ఎక్కువయ్యాయి.” అంది నిశిత తల్లి లాగే గట్టిగా మాట్లాడుతూ…
”అది వింటే వూరుకోదు నీకు…మరీ నోరెక్కువైపోతోంది!” అంది శకుంతల
”దానికి చెల్లెలంటే ప్రాణం.” అంది నిశిత
ఆ మాటకి కదిలిపోయింది శకుంతల. సంవేద నిశితను ఎంతగా ప్రేమిస్తుందో గుర్తుచేసుకుంటూ కళ్లు తడిచేసుకుంది.
తల్లి భావాన్ని కనిపెట్టింది నిశిత. తల్లి తన గురించి అలా బాధపడటం నిశితకి ఇష్టం వుండదు. అయినా తల్లి ఎంత చెప్పిన వినకుండా బాధపడ్తూనే వుంటుంది.
”అమ్మా! అక్క ఎక్కడికెళ్లిందో చెప్పనా! కౌముది అక్కయ్య డ్రస్‌ మెటీరియల్స్‌ తెచ్చిందట. చూసి వస్తానని వెళ్లింది.” అంటూ నిజం చెప్పింది నిశిత.
”మొన్ననే కదే డ్రస్‌లు కొన్నది. అప్పుడే ఎందుకట?” అంది శకుంతల
”నా కోసం కొంటానంది. దానికి ఈ మధ్యన నామీద ప్రేమ ఎక్కువైందిలే..” అంది నిశిత తమాషాగా కళ్లు తిప్పుతూ కాసింత గర్వంతో…
నిశిత ముఖంలోని సంతోషం చూసి అలాగే నిలబడి… ‘దీని ముఖంలో ఈ సంతోషం ఎప్పటికి ఇలాగే వుంటే బావుండు’ అని మనసులో అనుకుంటూ ఆలోచిస్తోంది శకుంతల.
నిశితకు దేవుడు ఒక కాలు లేకుండా చేసినా మాటలతో ఆకట్టుకునే నైపుణ్యం ఇచ్చాడు. ఎంత విషాదంలో వున్న వాళ్లయినా ఆమె మాటలకి ప్రశాంత మనస్కులైపోతారు. మనిషి చూడానికి అందంగా వుండి, ఒక కాలు లేదన్న భావాన్ని బయటకి కనబడకుండా వుంటుంది.
నిశితకి తెలుగు బాగా చదవగలిగేంత వరకు నేర్పింది సంవేద. అప్పుడప్పుడు కాలేజి లైబ్రరీనుండి బుక్స్‌ తెచ్చి ఇస్తుంది. ఆ బుక్సే నిశితకు మంచి కాలక్షేపం..
సంవేద గురించి ఏ ఆలోచన లేదు శకుంతలకి. నిశిత గురించి నిత్యం బాధపడ్తూనే ఉంటుంది.
ప్రభాకర్‌ గేటు తీసుకొని లోపలకి వస్తూనే శకుంతల చెంప చెళ్లు మనిపించాడు. ఆమె తేరుకునే లోపలే ఇంకో చెంపమీద బలంగా కొట్టాడు.
కళ్లు తిరిగినట్లై రెండు చెంపల్ని పట్టుకొని, అలాగే నిలబడింది శకుంతల. తనేం తప్పు చేసిందో అర్థం కాలేదు. కళ్లలో నీళ్లు తిరగటం తప్ప…
అది చూసి వణికింది నిశిత. తండ్రి తల్లిని కొట్టినప్పుడల్లా అదే పరిస్థితి ఆమెది. తల్లిని కొడుతుంటే ఏ బిడ్డా ఓర్చుకోలేదంటారు. చూస్తూ నిస్సహాయంగా విలపించటం తప్ప మరోదారి లేదు నిశితకి…
”బుద్ది వుందా నీకు? ఎదిగిన ఆడపిల్లని ఇళ్లవెంట తిప్పుతావా? ఆడపిల్లల్ని కన్న తల్లికి వుండాల్సిన లక్షణమేనా ఇది? ఏం పని నీ కూతురికి ఎదురింట్లో..? పిలువు దాన్ని..” అంటూ కోపంగా అరుచుకుంటూ లోపలకి వెళ్లాడు ప్రభాకర్‌.
తల్లి తనవైపు చూస్తే తన కంటి చూపుతోనే తల్లిని ఓదార్చాలని చూస్తోంది నిశిత. కానీ నిశిత ఫీలింగ్స్‌ని పట్టించుకోకుండా ఎదురింటి వైపు చూసింది శకుంతల.
అక్కడ కౌముది – సంవేద ఇంకా కొంతమంది ఆడవాళ్లు డ్రస్‌ మెటీరియల్స్‌ చూస్తున్నారు.
యువకుడైన ద్రోణ – లోహిత్‌ ఫ్రెండ్స్‌ పతంగిలు ఎగరేస్తూంటే డాబాపై నిలబడి వున్నాడు. అతను సంవేదను చూడలేదు.
పైన ద్రోణ వున్న విషయం సంవేద చూడలేదు. చూస్తే వెళ్లేది కాదు.
కౌముది తమ్ముడు వున్నట్లు తెలిసి సంవేద అక్కడకెందుకు వెళ్లటం అన్నదే ప్రభాకర్‌ కోపం.
”సంవేదా!” గట్టిగా కేకేసింది శకుంతల.
అది పిలుపుకాదు. అరుపు.
ద్రోణ కిందకి చూశాడు.
సంవేద పరిగెత్తుతున్నట్లే ఇంట్లోకి వెళ్లటం చూసి ఇప్పటి వరకు ఆ అమ్మాయి తను నిలుచున్న చోటుకిందనే వుందన్న వూహ చాల థ్రిల్లింగ్‌గా అన్పించింది.
తండ్రి ఇంట్లోకి వచ్చి వుంటాడన్న భయంతోనే ఊపిరి బిగబట్టుకొని లోపలకెళ్లిన సంవేదను తన దగ్గరకి రమ్మని సైగ చేసింది నిశిత. సంవేద వెంటనే నిశిత దగ్గరకి వెళ్లింది.
”అక్కా”! అమ్మను నాన్న కొట్టాడు” అంది బాధగా ముఖం పెట్టింది నిశిత.
సంవేద గుండె కలుక్కుమంది.
”ఎందుకు?” అంది వెంటనే…
”నువ్వు ఎదురింట్లో వుండటం చూసి… ఆడపిల్లకి ఏంటా తిరుగుళ్లు అని…” అంది నిశిత.
తననో చట్రంలో బిగించి ఆ చట్రమేదో సడలినట్లు తండ్రిలో కలిగిన ఉలికిపాటుకి కోపం వచ్చింది సంవేదకి…
ఎంతమంది అమ్మాయిలు కాలేజీలు మానేసి పార్కులకి వెళ్ళటం లేదు? సినిమాలకు వెళ్ళటం లేదు? తను ఎదురింటికి వెళ్తే తప్పా? అలా వెళ్లినందువల్ల అక్కడ జరిగిన తప్పేమీ లేదుకదా!… అనవసరంగా తల్లి కొట్టించుకొంది. తను ఏం చేసినా, ఎక్కడికి వెళ్లినా తల్లిని కొడతాడు. ఇదేం సంస్కృతి? ఇదేం తృప్తి? ఇలాటి తండ్రులు వుంటారా? అని ఆవేశం ఆపుకోలేక…వెంటనే తల్లి దగ్గరకి వెళ్లింది సంవేద.
”అమ్మా ! నాన్న కొట్టాడా?” అంది”
మాట్లాడలేదు శకుంతల.
”నాన్న కొడ్తుంటే అలాగే పడుంటావా? అందుకేనా నువ్వుండేది? ఇదేమిటని ప్రశ్నించలేవా? ఇంత వయసొచ్చినా చిన్నపిల్లలా కొట్టమని ఒళ్లప్ప జెప్పటమేనా నీపని..? మేం ఎదుగుతున్నాం.. ఇంతకు ముందులా ఊరుకోమని చెప్పు నాన్నకి…” అంది సంవేద.
”అది కాదు వేదా! నువ్వు కౌముది వాళ్ల ఇంటికి ఎందుకు వెళ్లావు? అదీ వాళ్ల తమ్ముడు వుండగా.. అదే నాన్నకి కోపం. అందుకే కొట్టాడు” అంది నెమ్మదిగా కూతురు వైపు చూస్తూ…
”ఈ పద్దతేం బాగలేదమ్మా! నేనేమైనా అతని దగ్గరకెళ్లి మాట్లాడానా? నాన్న ఎందుకింత వక్రంగా ఆలోచిస్తున్నాడు?” అంది సంవేద.
”ఆడపిల్ల తండ్రికి భయముంటుంది సంవేదా” అంది శకుంతల.
”ఇది భయంకాదు. నన్ను అనుమానించటం, అవమానించటం, ఆయనెలా మాట్లాడినా ఏం చేసినా సహిస్తున్నాం. కాబట్టి రెచ్చిపోతున్నాడు. అదే ఎదురు తిరిగితే…? అంటూ నత్తగుల్లలోంచి బయటకొచ్చి సాగినట్లు సంవేద ప్రశ్నిస్తుంటే…
”ఎక్కడున్నావే శకుంతలా! పిలుస్తుంటే నిన్ను కానట్లు పలకవేం? విన్పించట్లేదా?” అంటూ ప్రభాకర్‌ పిలవగానే భయపడ్తూ పరిగెత్తింది భర్త దగ్గరకి శకుంతల.
తలకొట్టుకొంది సంవేద.
”అదొచ్చిందా? ఇంకా ఆ ఇంట్లోనే చచ్చిందా?” అన్నాడు
”వచ్చిందిలెండి” అంది ముక్తసరిగా శకుంతల
”దాన్ని ఆ స్పోకెన్‌ ఇంగ్లీష్‌ క్లాస్‌కి వెళ్లనియ్యకు. వచ్చేవరకు రాత్రవుతుంది. లేదంటే టైమింగ్స్‌ మార్చుకోమని చెప్పు!” అన్నాడు ప్రభాకర్‌ సంవేదను ఉద్దేశించి…
”వీలు కాదటండీ! అలా మార్చుకోవాలని అది కూడా అనుకొంది. ఈ కోచింగ్‌ క్లాసుల టైమింగ్సే అలా వున్నాయి ఆడప్లిలలకి కాస్త ఇబ్బందిగానే వుంది…” అంది శకుంతల.
ఏ మూడ్‌లో వున్నాడో ఏం మాట్లాడలేదు ప్రభాకర్‌.
రాత్రి ఎనిమిది కాకముందే.. ఎప్పటిలాగే రౌండ్‌ టేబుల్‌ సెక్షన్‌ మొదలుపెట్టాడు ప్రభాకర్‌
ఆ టేబుల్‌ మీద విస్కీ, సోడా, ఐస్‌, చిప్స్‌ అమర్చి వున్నాయి.
ఆ వాతావరణం ఆ ఇంట్లో రోజూ వుంటుంది.
ఇంట్లో అందరు చూస్తుండగానే తాగుతూ కూర్చుంటాడు.
ఆయన్నలా చూస్తూ నిశ్శబ్దంగా తిరగటం ఆ ఇంట్లో అందరికి అలవాటైపోయింది.
మితంగా తాగినంతసేపు ఏమీ అనడు.
మోతాదు మించితే చెప్పిందే చెప్పి, అరిచిందే అరిచి, పిచ్చెక్కేలా చేస్తాడు.
”మీ ఇద్దరు తిని, వెళ్లి పడుకోండి!” అంది శకుంతల సంవేదతో…
ఆ మాటతో మౌనంగా ప్లేట్లు అందుకొని – నిశితకి, తనకి అన్నంపెట్టుకొని, తన గదిలోకి తీసికెళ్లింది సంవేద. వెళ్లేముందు తండ్రిముందున్న బాటిల్స్‌ని, తండ్రిని ఒకటికి రెండుసార్లు అలాగే చూసి వెళ్లింది.
అన్నం తిన్న తర్వాత.. బెడ్‌షీట్స్ సరిచేసి, చెల్లి పక్కన పడుకొంది.
చెల్లిపై చేయివేసి… కాలేజీలో ఆ రోజు జరిగిన విషయాలు చెబుతూ పడుకొంది.
”ఇక చాల్లెండి! ఎక్కువైనట్లుంది…” అంది శకుంతల భర్త తాగి, తాగి ఏమవుతాడోనన్న బెంగతో…
ఆయన తాగుతూ ఎంజాయ్‌ చెయ్యటం లేదు. దీర్ఘాలోచనలో వున్నాడు.
సడన్‌గా శకుంతలవైపు చూశాడు.
”పెద్దదానికి పెళ్లిచేసి, కుంటిదాన్ని ఇంట్లో వుంచుకుందాం శకుంతల!” అన్నాడు ఫ్రభాకర్‌. ఆశ్చర్యపోయింది శకుంతల.
చదువుకుంటున్న సంవేదకు, ఇప్పుడు పెళ్లేంటి? ఆ సంభాషణ నచ్చలేదు. శకుంతలకి.. కానీ తనిప్పుడు ఏ మాత్రం అడ్డు చెప్పినా బండబూతులు తిడతాడని మౌనంగా చూసింది.
”ఇవాళ మా ఆఫీసులో ఒక అబ్బాయి గురించి మాట్లాడుకున్నాం. ముందుగా మా ఫ్రెండ్‌ ఇంటికెళ్లి ఆ అబ్బాయి వివరాలు తెలుసుకుందాం. ఆ తర్వాత నేరుగా అబ్బాయి ఇంటికి వెళ్లి, చూసి వద్దాం..” అన్నాడు ప్రభాకర్‌.
ఆశ్చర్యపోయింది శకుంతల.
అప్పుడే అబ్బాయిని చూడటం దాకా వచ్చిందా అని ఆలోచిస్తూ – తనకీ పెళ్లి ప్రయత్నాలు ఏమాత్రం నచ్చటంలేదని చెప్పాలనుకుంది. ఆయన మాట కాదంటే ఆయన అరిచే అరుపులకి చుట్టుపక్కల వాళ్లు నిద్రలేస్తారని భయంతో వణికి పోయింది.
ఆయన ధోరణిలో ఆయన మాట్లాడుతున్నాడు. ఎంత తాగినా ఏ మాత్రం తడబడటంలేదు. స్పష్టంగానే చెబుతున్నాడు. కాకుంటే కళ్లు బాగా ఎర్రబడి మత్తుగా చూస్తున్నాడు. ఉచ్ఛ్వాస, నిశ్వాసలు కాస్త తేడాగా వున్నాయి.
ఆయన తాగినపుడు అలాగే వుంటాడు. నిద్రపోయి లేస్తే తిరిగి మామూలైపోతాడు. త్వరగా అన్నం తిని పడుకుంటే బావుండని చూస్తోంది శకుంతల.
”అబ్బాయి మనకు నచ్చితేనే చేద్దాం శకుంతలా! మా ఫ్రెండ్‌తో కూడా అదే చెప్పాను. ‘మా అమ్మాయిని ముందు చూపించం. చదువుకుంటోంది. డిస్టర్బ్‌ అవుతుంది. మాకు అన్నివిధాల పర్వాలేదనిపిస్తే వెంటనే పెళ్లి చేస్తాను.’ అని చెప్పాను” అన్నాడు ప్రభాకర్‌.
భర్త మాటలు పద్ధతిగా అన్పించాయి శకుంతలకి. ఇంతకన్నా ఎక్కువగా ఏ తండ్రీ ఆలోచించడేమో! మంచి సంబంధం దొరికితే సంవేదకు పెళ్లి చెయ్యటమే ఉత్తమం అనుకొంది.
ఈ రోజుల్లో ఆడపిల్లలు చదువుతున్నారు ఉద్యోగాలు చేస్తున్నారు. వాళ్లు బయటకెళ్లాక పైకి చెప్పుకోలేని ఎన్నో సమస్యల్ని ఎదుర్కొంటున్నారు. అందుకు కారణం పెళ్లి చేసుకున్నాక తగినంత స్వేచ్ఛ, ఎకనామికల్‌ సెక్యూరిటీ, ఆత్మగౌరవాన్ని నిలుపుకోగలిగేంత వాతావరణం వుంటుందో లేదో నన్న అనుమానం.. అందుకే పెళ్లికన్నా ఉద్యోగానికే ప్రాధాన్యత ఇస్తున్నారు.
కానీ బయటవుండే సమస్యలు బయటవుంటాయి. ఇంట్లో వుండే ఇబ్బందులు ఇంట్లో వుంటాయి. సంవేదకి మంచి సంబంధం దొరికితే పెళ్లి చెయ్యటమే మంచి దనుకొంది.
భర్తకి వ్యతిరేకంగా మాట్లాడలేదు.
”రేపు ఉదయాన్నే అబ్బాయిని చూడానికి వెళ్దాం. పద పడుకుందాం..” అన్నాడు లేవబోయి కాస్త తూలుతూ, వెంటనే శకుంతల పట్టుకోవటంతో పూర్తిగా లేచి, ఆమె ఆసరాతో బెడ్‌ దగ్గరకి నడిచాడు.
”మీరు అన్నం తినలేదు. తిన్నాక పడుకుందాం!” అంది
‘ఉష్‌’ అంటూ నోటిమీద వేలువుంచుకొని…
”పడుకో.. అన్నాడు గట్టిగా..
టక్కున పడుకొంది శకుంతల. ఆమెకు ఆకలిగా వుంది.
మోకాళ్లను కడుపులోకి ముడుచుకొంది. అప్పుడప్పుడు ఇదే పరిస్థితి.
*****

ఉదయం ఎనిమిది గంటలకి…
సంవేద కోసం అబ్బాయిని చూడాలని శకుంతల, ప్రభాకర్‌ వెళ్లారు. తామెక్కడికి వెళ్తున్నామో సంవేదకి చెప్పలేదు.
నిశితకి టిఫిన్‌ పెట్టింది సంవేద.
ఆ తర్వాత ఏం చేయాలో తోచలేదు.
కాలేజి లేదు…
ఇంట్లో టీ.వి. లేదు..
సినిమా లేదు. షికారు లేదు…
బయటకెళ్లే అలవాటులేదు..
ఆ అలవాటును కూడా ఒక తాడులా చేసుకొని ప్రతిరోజు ఒక దారం పోగుతో దాన్ని కలిపినేస్తూ తెంచటానికి వీలుకానంత బలంగా మార్చుకొంది.
ఆలోచిస్తూ కూర్చుంది సంవేద. అలా చాలాసేపు గడిచింది.
ఎప్పటినుండో సంవేదలో ఓ కోరిక వుంది.
ఆ కోరిక తీరాలంటే తల్లీదండ్రి ఇంట్లో వుండకూడదు. ఇవాళ వాళ్లిద్దరు ఇలా ఇంట్లో లేకపోవటం అనేది అరుదైన అవకాశం. కానీ ఆమెలో కలిగే సంకోచం ఆ అవకాశాన్ని డామినేట్ చేస్తోంది.
కానీ ఈ విషయంలో వెనుకడుగు వెయ్యకూడదు. నిస్సంకోచంగా నిర్ణయం తీసుకోవాలి.
తండ్రిని గుర్తుచేసుకుంటూ ధైర్యం తెచ్చుకొంది.
‘నువ్వు సంతోషంగా వుండాలంటే ఒక్క క్షణమైనా నీ తండ్రిని అనుకరించు, ఆయన ప్రతిరోజూ అనుభవిస్తున్న ఆనందపు నిషాను కాస్తయినా చవిచూడు’ అని ఆమె మనసు పదే పదే చెప్పింది.
అనుకరణ చాలా గొప్పది అది లేకపోతే మనం ఏమీ నేర్చుకోలేం. ఏమీ చేయలేం. పిల్లలు పెద్దవాళ్లను అనుకరిస్తూ మాటలు, నడక, నడత ఎలా అలవర్చుకుంటారో అలాగే వాళ్ల అలవాట్లను కూడా ఫాలో అవుతారు.
వెంటనే లేచి నాన్న విస్కీ బాటిల్స్‌ని దాచుకునే ర్యాక్‌ దగ్గరకి వెళ్లింది. వాటివైపు చూసింది.
ఓ విస్కీ బాటిల్‌ని బయటకి తీసింది.
ఆలస్యం చేస్తే అమ్మా, నాన్న వస్తారని.. వెంటనే ఆ బాటిల్‌ మూతతీసి, విస్కీని గాజు గ్లాసులోకి ఒంపుకొని, సోడా కలిపింది. గడ, గడ తాగింది. ఆమె గొంతు చుర, చురా మండి ఎంతో ఘాటుగా అన్పించింది.
ఆ బాటిల్‌ని తిరిగి యధా స్థానంలో పెట్టింది.
ఇన్ని రోజులు నాన్న తాగుతుంటే అదెలా వుంటుందో నన్న జిజ్ఞాస వుండేది. ఇప్పుడది తీరింది. ప్రపంచాన్ని జయించినట్లు అంతు తెలియని తృప్తిగా వుంది.
అలా ఓ ఐదు నిముషాలు గడిచాక…
నర,నరాల్లో ఏదో అగ్ని పాకుతున్నట్లై, పరిసరాలు తనచుట్టూ తిరుగుతున్నట్లు అన్పించటం మొదలైంది.
తల తిరుగుతోంది. దిక్కు తెలియనట్లు తిక్క, తిక్కగా వుంది. కడుపులో తిప్పి, వాంతి వచ్చినట్లుగా అన్పిస్తోంది.
ఒక్క అడుగులో బయట కొచ్చింది.
శరీరం తేలిపోతున్నట్లు స్వాదీనం తప్పుతోంది.
అడుగులు తడబడి అక్కడున్న స్టూల్‌ని తట్టుకొని టక్కున కింద పడింది.
కాలేజీకి వెళ్తున్న ద్రోణ గేటు దాటి బయటకి రాగానే శబ్దం విన్పించి అటువైపు చూశాడు.
కిందపడ్డ సంవేదను చూసి నిశ్చేష్టుడయ్యాడు. వెంటనే తేరుకుని…
”అయ్యో! కిందపడిందే! ఇప్పుడెలా?” అన్నట్లు అతని మనసు ఉద్విగ్నంగా కొట్టుకొంది.
ఆమె దగ్గరకి ఎవరూ రాకపోవటంతో ఇంట్లో ఎవరూ లేరనిపించింది.
ఏం చేయాలో తోచనట్లు ఒక్కక్షణం అలాగే నిలబడిపోయాడు.
సంవేదకు, ద్రోణకు మధ్యన రోడ్డే అడ్డం.
ద్రోణకి ఇప్పుడు తను వెళ్ళవలసిన పని గుర్తు రావడంలేదు. సంవేద తప్ప అతని కళ్లకి ఇంకేం కన్పించటం లేదు.
దగ్గరకి వెళ్లి ఆమెను పూలచెండులా చేతుల్లోకి తీసుకొని, స్పృహ వచ్చేంత వరకు తన ఒడిలో పడుకోబెట్టుకొని అసలేం జరిగిందో తెలుసుకోవాలని వుంది.
ఇంట్లో ఎవరూ లేనట్లు అర్థమై అచేతనంగా పడివున్న సంవేద దగ్గరికి వెళ్లాలన్న ఆత్రుతతో ఒక అడుగు ముందుకు వేశాడు.
అంతలో ఆటో వచ్చి ఆగింది.
ఆటోలోంచి సంవేద అమ్మా, నాన్న దిగారు.
ద్రోణ వాళ్లను చూడగానే ముందుకి వేసిన అడుగును వెనక్కి తీసుకున్నాడు.
లోపల కెళ్లగానే కిందపడివున్న సంవేదను చూసి, కంగారు పడింది శకుంతల.
”ఇదేంటండీ! ఇది కిందపడింది?” అంటూ ఆదుర్దాగా ముందుకి వంగి సంవేద భుజాలు పట్టుకొని, లేపాలని చూసింది.
ప్రతిరోజు భర్త దగ్గర వచ్చే వాసన సంవేద దగ్గర గుప్పుమనటంతో శకుంతల గుండెలు అదిరాయి.
”ఇదేం ఖర్మ దేవుడా!” అంటూ భర్తవైపు చూసింది.
”ఈ మధ్యన పిల్లలకి డైటింగుల గోల ఎక్కువైంది ఇదికూడా డైటింగ్‌ చేస్తుందేమో! కళ్లు తిరిగి కిందపడింది. లేపి లోపల పడుకోబెట్టు… భూమి, ఆకాశం ఏకమైనట్టు ఏంటా ఎక్స్‌ప్రెషన్‌? ” అంటు సంవేదవైపు చూడకుండా…”ఆ కుంటిదెక్కడ చచ్చిందో చూడు” అంటూ నిశితను గుర్తుచేసి, అక్కడ తన అవసరమేం లేనట్లు తన గదిలోకి వెళ్లాడు ప్రభాకర్‌.
నిశిత గుర్తొచ్చింది శకుంతలకి…
సంవేదను అలాగే వదిలి, నిశితకూడా ఇదే పరిస్థితిలో వుందేమోనన్న భయంతో ఒక్క వుదుటున లేచి నిశిత కోసం వెళ్లింది.
తలుపేసుకొని, చదువుకుంటూ తన లోకంలో తనుంది నిశిత.
తను భయపడిందేం అక్కడ లేకపోవటంతో ‘హమ్మయ్యా’ అనుకొని తిరిగి సంవేదన దగ్గరికి వచ్చింది.
మెల్లగా లేపి, అతిప్రయత్నంతో లోపలకి తీసికెళ్లి పడుకోబెట్టింది.. తొమ్మిది నెలలు కడుపులో పెరిగి బయటకొచ్చిన బిడ్డను ఎత్తుకోవటం తేలికే కాని ఇరవై సంవత్సరాలు పెరిగిన బిడ్డను మోయటం మాటలు కాదు.
నిస్సహాయంగా సంవేదను చూస్తూ అక్కడే కూర్చుంది. మత్తుగా, మరో లోకంలో వున్నట్లున్న కూతురి వైపు చూడాలంటేనే భయంగా వుంది.
ఇలా ఎందుకు జరిగింది?
రోజూ తన భర్త తాగుతున్నందువల్లనే కదా అయినా…
వయసొచ్చిన పిల్లలు చూస్తుండగా విస్కీ తాగితే ఒక్కోసారి ఇలాటి పరిణామాలు వస్తాయని ‘తాగే తండ్రులు’ ఒక్కసారి కూడా ఆలోచించరా? అసలు అలాటి స్పృహ వుండదా వాళ్లలో వాళ్లను మార్చాలంటే ఎన్ని మాటలు కావాలి! ఎన్ని జీవిత సత్యాలు చెప్పాలి! ఎంత మనోయజ్ఞం జరగాలి! అంత ఓపిక, శక్తి లేని దానిలా శకుంతల ప్రాణం వుసూరుమంది.
కానీ భర్తను మార్చుకోవటం భార్యగా తన ధర్మం.
ఎలాటి ప్రయత్నాలు చేయకుండా దివ్యశక్తులు అద్భుతాలను చేయవన్నట్లు మన ప్రయత్నం లేకుండా ఏదీ జరగదు. ఇలా చాలామంది భార్యలు తాగుబోతు భర్తల్ని చిన్నపిల్లల్ని చేసి మార్చుకోవాలని బెత్తం చేత్తో పట్టుకున్న టీచర్లలా ఫీలవుతుతుంటారు.
శకుంతల మాత్రం ఆ భావంలోంచి బయటకొచ్చి, ఎంతో ఎదిగిన దానిలా కర్తవ్యం ఆలోచించింది.
…మెల్లగా లేచి భర్త దగ్గరికి వెళ్ళింది.
”ఆ సంబంధం ఖాయం చేద్దామండీ!” అంది శకుంతల.
‘వద్దనుకొని, వచ్చేశాం కదా! మళ్లీ ఇంతలోనే ఈ మార్పేంటి?” అన్నాడు చిరాగ్గా ప్రభాకర్‌. భర్త వాలకం చూస్తుంటే…
ఎలా చెప్పాలా అని ఆలోచిస్తోంది.
తప్పతాగి పడివున్న కూతురే ఆమె కళ్లముందు మెదిలి మనసును పర పర కోస్తోంది.
”ఆ అబ్బాయి తండ్రి పెంపకంలో పెరిగినవాడు కాదని .. తండ్రివున్నా ఎక్కడున్నాడో తెలియదని… అత్తగారు వున్నా కూడా మామగారు లేరని… పెద్దవాళ్లు లేని ఇంటికి అమ్మాయిని ఇస్తే ఎలా వుంటుందోనని… నువ్వేగా వద్దన్నావ్‌!” అన్నాడు. ఈసారి ఆయన గొంతులో కాస్త సౌమ్యత ధ్వనించింది.
మాట్లాడలేదు శకుంతల.
పరిశీలనగా ఆమెనే చూస్తూ….
”నీ ముఖమేంటి శకుంతలా! కూర్చోబెట్టిన పీనుగలా వుంది. వెళ్లి కడుక్కొనిరా! చూడబుద్దికావటం లేదు.” అన్నాడు.
‘ఇది కడుక్కంటే వచ్చే కళ కాదులెండి!’ అని మనసులో అనుకుంటూ అలాగే కూర్చుంది.
”ఏమైంది శకుంతలా?” అన్నాడు అనునయంగా..
”నాకెందుకో ఇంటికొచ్చాక ఆ సంబంధాన్ని వదులుకోవాలనిపించటం లేదు. ఆ అబ్బాయికి మంచి క్వాలిఫికేషన్‌ వుంది భవిష్యత్తులో మంచి పొజిషన్‌లోకి వస్తాడు. కట్నం కూడా మన స్థోమతకి తగినట్లే అడుగుతున్నారు. ఇంతకన్నా ఏం కావాలి? మనం అనుకున్నవి పెద్ద కారణాలు కావేమో ననిపిస్తోంది” అంది శకుంతల.
ఇంటికి వచ్చేంతవరకు ‘ఈ పెళ్లివద్దు’ అని వాదించిన శకుంతలేనా ఈ మాటలు అంటున్నది అన్నట్లు ఆశ్చర్యపోయాడు ప్రభాకర్‌. అయినా తల్లి కదా ఏది మాట్లాడినా బిడ్డ శ్రేయస్సునే బేస్‌ చేసుకుంటుందన్న నమ్మకంతో…
”సరే! ఆలోచిద్దాంలే శకుంతలా!” అన్నాడు.
”ఆలోచించటం కాదు. వెంటనే వాళ్లకి ఫోన్‌ చెయ్యండి! సంవేదను చూసుకోటానికి రమ్మని…”అంది.
”ఏంటి నీ తొందర? వెళ్లి సంవేదను పిలువు. దాన్ని కూడా ఓ మాట అడుగుదాం…” అన్నాడు.
ఆ మాటతో కంగారుపడింది. భయంతో చెమట్లు పోశాయి వెంటనే తేరుకొని…
” అది పడుకొని వుంది లెండి! ఇప్పుడెందుకు దాన్ని కదలించటం… నేను తర్వాత మాట్లాడతాను. ముందు వాళ్లకి ఫోన్‌ చెయ్యండి!” అంది.
”సరే చేస్తాను…” అన్నాడు ప్రభాకర్‌.
భార్య చెప్పిన పని చెయ్యటం ఆయనకి ఇదే మొదటిసారి. ఈ అనుభవం చాలా కొత్తగా, హాయిగా ఉంది.
ఫోన్‌ చేసి సంవేదను చూసుకొని వెళ్లమని మధ్యవర్తితో మాట్లాడాడు ప్రభాకర్‌. వాళ్లకి అమ్మాయి నచ్చితే త్వరగా పెళ్లి చెయ్యాలన్నదే ఆయన ఆలోచన.
*****

రోజులు క్షణాల్లా దొర్లుతున్నాయి.
ఒకరోజు శకుంతల సంవేదను కూర్చోబెట్టి మాట్లాడింది. మాట్లాడుతూనే కూతుర్ని పట్టుకొని ఏడ్చింది. తండ్రిని ఇమిటేట్ చెయ్యొద్దని, జీవితంలో ఇంకెప్పుడూ తాగడం లాంటి పని చెయ్యొద్దని చెప్పింది.
”నన్ను క్షమించమ్మా! ఇంకెప్పుడూ అలాటి పని చెయ్యను. ప్రామిస్‌!” అంటూ మాట ఇచ్చింది సంవేద.
సంవేద పెళ్లి ప్రయత్నాలు ముమ్మరంగా సాగుతున్నాయి.
*****

ట్రాఫిక్‌ రూల్స్‌కి వ్యతిరేకంగా స్కూటీ నడుపుతోంది శృతిక. ఆమె వెనుక ఫ్రెండ్‌ తమ్ముడు రోషన్‌ కూర్చుని ఉన్నాడు.
లోకల్‌లో అంత స్పీడ్‌గా ఆ స్కూటీ వెళ్తుంటే చూసేవాళ్లకి ఏమో కాని, రోషన్‌కి మాత్రం భయంతో ప్రాణాలెగిరిపోయేలా వున్నాయి.
”అక్కా!” అంటూ గట్టిగా పట్టుకొని ”కొంచెం స్పీడ్‌ తగ్గించు… ఇప్పుడు మనకంత అర్జంట్ పనులేం లేవుగా…” అన్నాడు రోషన్‌
”అంత స్పీడ్‌లో వెళ్తేనే బైక్‌మీద వెళ్తున్న ఫీలింగ్‌ వస్తుంది నాకు… నువ్వు భయపడి నన్ను భయపెట్టకు.” అంది శృతిక.
‘నీ ఫీలింగ్‌తో నన్ను చంపకక్కా! ఆటోలో వెళ్లినా వెళ్లేవాడ్ని… ఏదో మా ఇంటివైపు వెళ్తున్నావని డ్రాప్‌ చెయ్యమన్నాను.” అంటూ గట్టిగా కళ్లు మూసుకున్నాడు.
”ఒరే రోషిగా! నీకో చిట్టి చిట్కా చెప్పనా! స్పీడ్‌గా వెళ్తే చావర్రా ! త్వరగా వెళ్తారు.” అంది ఒకచేత్తో హ్యాండిల్‌ పట్టుకొని, ఇంకో చేత్తో తన తలమీద హ్యాట్ తీసి, అదే చేతిని వెనక్కి పోనిచ్చి రోషన్‌ తలమీద పెడ్తూ….
అసలే భయంగా వున్న రోషన్‌ ”ఎక్కడికి పైకా?” అన్నాడు.
”కాదురా ! ఇంటికి… అదిగో అక్కడ సిగ్నల్‌ పడింది. ఇప్పుడు నేనక్కడ ఆగకుండా ఎలా వెళ్తానో చూడు…” అంటూ ట్రాఫిక్‌ సిగ్నల్‌ దగ్గర ఆగకుండా వెళ్లింది.
స్టాప్‌ లిమ్‌ట్ దగ్గర నిలబడివుండే ట్రాఫిక్‌ పోలీస్‌ శృతికను ఆపాడు. అతని స్టైల్‌లో మాట్లాడుతూ…
‘వెహికిల్‌ని పక్కన పెట్టి దిగు’ అన్నాడు.
ఆమె ఏమాత్రం తొణక్కుండా దిగింది.
రోషన్‌ కూడా దిగాడు. దిగి, ఓ పక్కగా నిలబడి, సడన్‌గా చెంపమీద కొడితే బిత్తరపోయినట్లు చూస్తున్నాడు. రోషన్‌ వైపు చూసి ‘వీడేంటి ఇలా అయ్యాడు’ అనుకొంది శృతిక.
స్కూటీకి సంబంధించిన రికార్డ్స్‌ చూపించమన్నాడు పోలీస్‌… ఒక్కక్షణం అర్థం కానట్లు చూసింది శృతిక.
”అర్థం కాలేదా? డ్రైవింగ్‌ లైసెన్స్‌, వెహికిల్‌ పర్మిట్, ఇన్సూరెన్స్‌, పొల్యూషన్‌ సర్టిఫికెట్, ఇవన్నీ వున్నాయా? వీటిల్లో ఏ ఒక్కటి లేకపోయినా పనిష్‌మెంట్ పెద్దగా వుంటుంది” అంటూ బెదిరించాడు.
అవన్నీ స్కూటీలోంచి తీసి చూపించింది.
అతను చూశాడు. అవన్నీ మళ్లీ ఆమెకే ఇచ్చాడు. అవి తీసుకొని…
‘ఇక నేనిక్కడెందుకుంటాను?’ అన్నట్లు స్కూటీవైపు నడవబోయింది.
”ఆగు…” అన్నాడు గద్దింపుగా..
ఆగింది శృతిక.
”ట్రాఫిక్‌ రూల్స్‌ని వ్యతిరేకించి స్పీడ్‌గా దూసుకొచ్చావు. దీనివల్ల యాక్సిడెంట్లు అయ్యే ప్రమాదం వుంది. నువ్వు ఫైన్‌ కట్టందే వెళ్లడానికిలేదు.” అన్నాడు కటువుగా
”ఎంత కట్టాలి?” అడిగింది వెంటనే.
చెప్పాడు పోలీస్‌.
”అంత డబ్బు నా దగ్గరలేదు.” అంది
”పార్కింగ్‌ ప్లేస్‌లో స్కూటీని పెట్టి, కీ నా చేతికి ఇచ్చి ఇంటికెళ్లు… ఫైన్‌ కట్టి స్కూటీని తీసికెళ్లు అన్నాడు.
ఒక్క నిముషం పెదవి కొరుకుతూ ఆలోచించి, సెల్‌పౌచ్‌లోంచి మొబైల్‌ తీసి ఏ నెంబర్‌కి చేయాలా అని చూస్తోంది. తండ్రికి చేస్తే కోప్పడతాడు. అక్క కృతికకు చేస్తే?
అమ్మో ! నిన్ననే ఓ గంట నిలబెట్టి ఓ క్లాస్‌ పీకింది.
‘సాఫ్ట్‌స్కిల్స్‌లో కోచింగ్‌ తీసుకోమని… సాఫ్ట్‌స్కిల్స్‌ను పెంచే పర్సనాలిటీ డెవలప్మెంట్, కాన్ఫిడెన్స్‌ బిల్డింగ్‌, కమ్యూనికేషన్‌ స్కిల్స్‌, మైండ్‌ మేనేజ్‌మెంట్ టెక్నిక్స్‌ వంటి అంశాల్లో తర్ఫీదు పొందటం వల్ల ఎదుటివారిని మెప్పించే నైపుణ్యం, స్పష్టమైన వాక్చాతుర్యం అలవడుతుంది’ అని…
ఇలా తను హాస్టల్లో వుండకుండా బయట తిరుగుతున్నానని తెలిస్తే చంపేస్తుంది. ఇప్పుడెలా?
స్కూటీని తియ్యమన్నట్లు లాఠీతో స్కూటీపై గట్టిగా కొట్టాడు పోలీస్‌.
ఉలిక్కిపడింది శృతిక.
‘నాకు మాత్రమే గొప్పగా గుర్తింపురావాలి. నాకంటే ఎవరూ గొప్పవారు కాదు. ఏపనిలో కూడా నాకు నేనేసాటి… అవకాశం దొరికితే ఎలాంటివారినైనా అవహేళన చెయ్యగల సత్తా వుంది నాకు…’ అన్న అభిప్రాయంతో వుండే ఆమెకు ఇలా నాలుగు రోడ్లు కలిసేచోట పోలీస్‌ పక్కన స్కూటీతో నిస్సహయంగా నిలబడటం తలకొట్టేసినట్లు వుంది. ఇప్పటికే రోడ్డుమీద వెళ్లే తన ఫ్రెండ్స్‌ కాని, కాలేజీ వాళ్లుకాని చూసివుంటారేమోనని ఆత్మన్యూనతతో చచ్చిపోతోంది.
వెంటనే పోలీస్‌ చెప్పినచోట స్కూటీని పార్క్‌చేసి, కీ అతని చేతిలో పెట్టి, ఆటో ఎక్కింది. రోషన్‌ కూడా ఆమెతో పాటు ఆటో ఎక్కాడు.
‘త్వరగా ఇంటికి వెళ్లటమంటే ఇదేనా శృతికక్కా?’ అన్నట్టు ఆమె ముఖంలోకి చూశాడు. రోషన్‌ చూసింది ఒక్కసారే అయినా మళ్లీ, మళ్లీ చూస్తున్నట్లు అన్పించి… వాడి చూపుల్ని తట్టుకోలేకపోతోంది. వాడి దృష్టిని మళ్లించటం కోసం… చాలా ముద్దుగా వాడివైపు చూసి…
”రోషీ! అదిగో ఆ హోర్డింగ్‌ చూడు.. వివెల్‌ సోప్‌ అడ్వర్‌టయిజ్‌మెంట్ ”అందం మీ సొంతం ప్రపంచం మీ పాదాల చెంత.” బావుంది కదూ” అంటూ రోషన్‌ తొడమీద మెల్లగా గిల్లింది.
రోషన్‌ ఉలిక్కిపడి అటు చూసేలోపలే దాన్ని దాటి వెళ్లింది ఆటో…
తన ఫీలింగ్‌ని శృతిక అర్థం చేసుకుందో లేదోనని, మళ్లీ చూశాడు. అదేచూపు, అదేస్థాయిలో గుచ్చుకుంటోంది. ఇంటికి వెళ్లేంతవరకు వీడింతేనా?
‘ఒరేయ్‌! అలా చూడకురా! అసలే నా బాధలో నేనున్నా… అయినా ఆ చూపేంటిరా! అలా కూడా చూడగలవా నువ్వు?’ అని మనసులో అనుకొంది… మనసులో ఎన్ని అనుకుంటే ఏం లాభం? పైకేమైనా తెలుస్తాయా? చస్తాయా!
కొద్దిదూరం వెళ్లగానే ఓ ప్లెక్సీ బోర్డు కన్పించింది. ‘హమ్మయ్యా!’ అనుకుంటూ ”అదిగో అటు చూడు రోషన్‌! ‘ఒక ఐడియా మీ జీవితాన్నే మార్చివేస్తుంది’ ఈ కాప్షన్‌ చాలా బావుంది కదూ!” అంది.
రోషన్‌ దానివైపు చూడకుండా..
”కొన్ని ఐడియాలు అంతే శృతికక్కా! మార్చి, మార్చి వేస్తుంటాయి.” అన్నాడు.
ఇదేదో తను ఇంతకముందు చేసిన పనికి దగ్గరగా అన్పించి, ఆ ఫీలింగ్‌ని పైకి కన్పించనీయకుండా.. ఎప్పుడైనా, ఎక్కడైనా మీవెంటే అన్న ‘హచ్‌’ హోర్డింగ్‌వైపు చూపించింది.
‘నేను నీవెంటగా రానక్కా! జీవితంలో పొరపాటున కూడా నీ స్కూటీ ఎక్కను. ఆ పోలీసోడి చూపులకి తడవకుండా జాగ్రత్త పడ్డాను.’ అన్నట్లుగా ఓ చూపు చూశాడు. ఆమె రోషన్‌వైపు చూసే లోపలే ఇంకో హోర్డింగ్‌ వచ్చింది.
రోషన్‌ ఉత్సాహంగా, ఉల్లాసంగా దానివైపు చూస్తూ…
”అదిగదిగో శృతికక్కా! అన్నికన్నా అది చాలా వెరైటీగా వుంది. ఎవరికి దురదపెడితే వాళ్లే గీరుకోవాలి అన్నట్లు గోడకేసి వీపును గోక్కుంటూ ఆ దురదపోవాలంటే ఈ క్రీమును వాడండి! అన్నట్లు ఓ వ్యక్తి ఎక్స్‌ప్రెషన్‌ ఇస్తున్నాడు. చూడు” అన్నాడు.
రోషన్‌ చెప్పేది అర్థమవుతున్నా చాలా క్యాజువల్‌గా వుండానికి ప్రయత్నిస్తూ, ఇల్లు రాగానే ఆటోని ఆపి, దిగింది శృతిక.

ఇంకా వుంది.