రెండో జీవితం 9

రచన: అంగులూరి అంజనీదేవి

కోపం మనిషిని పశువును చేస్తుందని విమలమ్మకి తెలియంది కాదు…
”ఆయన బాధంతా ఆయన కొడుకు గురించే అన్నయ్యా! మనం అర్థం చేసుకోవాలి కాని, ఇలా పంతాలకి పోతే కాపురాలు నిలవ్వు… అయినా ఎంత మంది భర్తలు ఉద్యోగరీత్యా బయట ఊళ్లలో గడిపిరావటం లేదు. అంతమాత్రాన వాళ్ల భార్యలు విద్వంసాన్ని సృష్టించుకుంటున్నారా? ఆర్టిస్ట్‌ అన్న తర్వాత అభిమానులు, యాడ్‌ ఏజన్సీలు, సన్మానాలు చేసేవాళ్లు, ఎగ్జిబిషన్లవాళ్లు ఇలా ఎందరెందరో ఫోన్లు చేస్తుంటారు. అందులో ఆడవాళ్లు కూడా మాట్లాడుతుంటారు. అంతమాత్రాన అలిగి పుట్టింట్లో వుండటం… మంచి పద్ధతి కాదు.
ఈ పాటికి మీకంతా అర్థమైవుంటుంది. శృతికకు నచ్చచెప్పండి! అంతేకాని శృతికతోపాటు నన్ను కూడా మీ దగ్గర వుంచుకోవాలని చూడొద్దు… ఇక్కడ నాకో విషయం బాగా అర్థమవుతోంది! అదేమిటంటే మీరు తినగా మిగిలింది తిన్నా నా జీవితం వెళ్లిపోతుంది. నేను మీకు పెద్దభారం కూడా కాను. కానీ నా జీవితం నాకు బరువు అవుతుంది. ఎందుకంటే ఎక్కడ ప్రశాంతంగా ఓ ముద్ద దొరికితే అక్కడ తింటూ కాలం గడుపుదాములే అనుకొనే పిచ్చి శృతికను కాను కాబట్టి…” అంటూ ఆగింది.
చెల్లెలి వైపు అలాగే చూస్తున్నాడు నరేంద్రనాధ్‌.
”నేను వెళ్లి నా ఇంట్లో కార్తీకదీపాలు వెలిగించుకోవాలి. వెళ్లొస్తాను అన్నయ్యా! వెళ్లేముందు ఓమాట! పిల్లల తప్పుల్ని పెద్దవాళ్లు సవరించాలి. సపోర్ట్‌ చెయ్యకూడదు.” అంటూ ఆమె వెళ్తుంటే ఆపలేకపోయాడు.
వాళ్లు మ్లాడుకుంటున్న ప్రతిమాట పక్కనుండి వింటున్న సుభద్రకి తన కూతురు ఏం కోల్పోతుందో అర్థమై మనసు కళుక్కుమంది.
******

రింగ్‌ రాగానే మృదువుగా నవ్వి… కాల్‌బటన్‌ నొక్కి, మొబైల్‌ని చెవి దగ్గర పెట్టుకొని…
”హలో చైత్రికా ఎలా వున్నావ్‌?” అన్నాడు ద్రోణ.
”బాగున్నాను. నువ్వెలా వున్నావు ద్రోణా?” అంది చైత్రిక.
”నేనా ? అదోలా వున్నాను. నువ్వీ మధ్యన ఫోన్‌ చెయ్యట్లేదు కదా! అందుకని … ”అన్నాడు.
నవ్వింది చైత్రిక… వాళ్ల స్నేహం గడ్డిపరక మీద పడ్డ వానచినుకులా ప్రారంభమై ఉదృతంగా వర్షించి జలపాతంలా, నదులుగా, సాగరంలా సాగింది. సాగుతూనే వుంది.
స్నేహమంటే ఒకసారి మాట్లాడితే సరిపోదని. అది ఒక అంతులేని, అంతంలేని అనుభూతని తెలుసుకున్నారు. ‘దేవుడా! ఎవరిని ఎవరికి వశం చేయకు. చేశావా జీవితాంతం వారిని దూరం చేయకు.’ అని వేడుకున్నారు. అలా వాళిద్దరు తమ జీవితపు మలుపు దగ్గర ఆగి బాగా ఆలోచించుకున్నాకనే ఈ స్నేహాన్ని శాశ్వతం చేసుకోవాలని నిర్ణయించుకున్నారు.
”కానీ నాకు ఎగ్జామ్స్‌ వున్నాయి ద్రోణా! అందుకే ఫోన్‌ చేయ్యలేదు. చాలా సీరియస్‌గా చదువుతున్నాను. ఈసారి నా మార్క్స్‌ విషయంలో నా ఎక్స్‌పెక్టేషన్‌ హైలో వుంది.” అంది.
”ఓ.కె. ఓ.కె. ఎగ్జామ్స్‌ ఎలా రాస్తున్నావ్‌?” అన్నాడు.
”ఇవాళే లాస్ట్‌ ఎగ్జామ్‌ రాశాను. కాలేజినుండి హాస్టల్‌కి రాగానే నేను చేస్తున్న మొదటి పని నీకు కాల్‌ చెయ్యటం… నువ్వేం చేస్తున్నావు ద్రోణా? బొమ్మ వేస్తున్నావా?” అంది.
”అలాంటి పని ఇక చెయ్యనని చెప్పాను కదా!” అన్నాడు. ఆ మాటలు చైత్రికకు నచ్చటంలేదు.
”పట్టుదల అనేది పని చెయ్యటంలో వుండాలి కాని ‘పని’ చెయ్యకుండా బద్దకాన్ని కొని తెచ్చుకోవటంలో వుండకూడదు. నువ్వేమైనా అనుకో ద్రోణా! నువ్వు బద్దకానికి బాగా వశమైపోయావు. మళ్లీ పని చెయ్యాలంటే చెయ్యలేక పోతున్నావ్‌!” అంది.
మాట్లాడలేదు ద్రోణ.
”నువ్వొక మహాకవి గురించి చెప్పావు గుర్తుందా? ఆ కవి అప్పట్లో ఒక అమ్మాయిని ప్రేమించి – ఆ అమ్మాయికి పెళ్లై పోవటంతో జీవితాంతం పెళ్లి చేసుకోకుండా, కవితల్ని రాయకుండా, వున్న ఆస్తుల్ని అమ్ముకుంటూ తాగుతూ లైఫ్‌ని కొనసాగిస్తున్నాడని… ఇప్పుడు నువ్వు చేస్తున్న పని కూడా అలాంటిదే. దానివల్ల ఏమి ప్రయోజనం? పుట్టాక.. అందులో ఆర్టిస్ట్‌గా పుట్టాక తమలో వున్న ఆర్టిస్ట్‌ని తమ కృషితో బయటకి లాగి పదిమందికి పంచాలి కదా! కానీ నువ్వో మంచి పని చేశావులే… దానికి సంతోషించాలి.” అంది.
”ఏంా మంచి పని? ” అన్నాడు అర్థంకాక
”నా పనులు నేను చేసుకోగలను కదా! ఇక పెళ్లెందుకు? పెళ్లి చేసుకుంటే నామనసులో మనిషికి ద్రోహం చేసినట్లు కదా అని ఆ మహాకవిని ఆదర్శంగా తీసుకోలేదు” అంది.
ద్రోణ నవ్వి… ”అంత ఋష్యత్వం నాలోలేదు చైత్రికా! జీవితం కోసం కొన్ని వదులుకోవాలనుకున్నాను. నా ప్రేమను వదులుకొని శృతికను చేసుకున్నాను. అయినా తనకేం తక్కువ చెయ్యలేదు. కానీ తనకే నామీద ప్రేమ లేదు. అదేవుంటే ఈ అపార్థాలు, అనుమానాలు విడి, విడిగా వుండాలనుకోవాలు వుండవు కదా!” అన్నాడు.
”నెమ్మదిగా నేర్పుకోవాలి” అంది
”ప్రేమ నేర్పిస్తే వచ్చేది కాదు.” అన్నాడు
”అఫ్‌కోర్స్‌! కానీ మాటల ప్రభావం కూడా మనిషిని మంచి వైపు మళ్లించే అవకాశం వుంది. అలా నాకు తెలిసిన ఎగ్జాంపుల్స్‌ చాలా వున్నాయి.” అంది తన స్నేహితురాలైన శృతిక పట్ల ద్రోణకి మంచి అభిప్రాయం కలిగేలా చెయ్యాలన్న తాపత్రయంతో…
”నేను అవి వినదలుచుకోలేదు. టాపిక్‌ మార్చు చైత్రికా!” అన్నాడు ద్రోణ.
”సరే! నన్ను నీ పెళ్లిలో సరిగ్గా చూడలేదన్నావ్‌గా.. ఇప్పుడు చూడాలని వుందటున్నావ్‌! అలా నన్ను చూడాలీ అంటే నేను నీదగ్గరకి రావాలి. నేను రావాలి అంటే నువ్వు బొమ్మ వెయ్యాలి. నువ్వు బొమ్మ ఎప్పుడు వేస్తే అప్పుడు వస్తాను.” అంది. ఎలాగైనా అతని చేత మళ్లీ బొమ్మలు గీయించాలని వుందామెకు.
”ఇలాంటి లిటిగేషన్స్‌ పెట్టకు. నాకు నిన్ను చూడాలని వుంది. నా బొమ్మకు, దానికి సంబంధంలేదు.” అన్నాడు
”నేను నీకన్నా మొండిదాన్ని…” అంది.
‘నువ్వనుకున్నట్లు జరగాలీ అంటే నాకు ఇన్సిపిరేషన్‌ కావాలి చైత్రికా! అదంత ఈజీకాదిప్పుడు.. ” అన్నాడు.
”ఒకప్పటి నీ ప్రేయసిని ఊహల్లోకి తెచ్చుకో ద్రోణా!” అంది.
”ఇప్పుడది నావల్ల కాదు.” అన్నాడు సిన్సియర్‌గా.
…ఎలాగైనా పూర్వ వైభవాన్ని ద్రోణకి తేవాలన్న కృషి, పట్టుదల పెరిగి ”నేనో చిత్రాన్ని చెబుతాను. దాన్ని ఆధారం చేసుకొని ఆ టైప్‌లో ఓ చిత్రాన్ని గీయి.” అంది చైత్రిక.
”ఏమిటది?” అన్నాడు ఆసక్తిగా
”ఏపుగా ఎదిగిన కొమ్మలు. వాటికి అందమైన పూలు. ఆ పూలపై వాలటానికి సిద్ధంగా వున్న రంగు, రంగుల సీతాకోకచిలుక… ఇదీ మన కళ్లతో చూస్తే కన్పించే చిత్రం. కానీ మనసుతో చూస్తే… పువ్వు పెదవిలా విచ్చుకుంటుంది. ఆకు కన్నుగా మారుతుంది. ముక్కుస్థానంలో సీతాకోకచిలుక వుంటుంది. మొత్తంగా ముచ్చట గొలిపే ఓ అందమైన మోము మన కళ్లముందు ప్రత్యక్షమవుతుంది…
ఈ చిత్రాన్ని రీసెంట్ గా నేనో మేగజైన్‌లో చూశాను. చాలా బావుంది కదూ! ఆ క్రియేటివిటీ?” అంది.
”ఓ.. అదా! అది ఆక్టావియో అనే చిత్రకారుడు గీసిన బొమ్మ. ఆయన చిత్రించిన అద్భుతమైన చిత్రాల్లో అదో చిత్రం..” అన్నాడు.
”అలాంటి చిత్రాలను ఇన్సిపిరేషన్‌గా తీసుకో ద్రోణా! నువ్వు స్పందించి గీయాలే గాని ఎన్ని అద్భుతాలు లేవు చెప్పు! ప్రస్తుతం నీకై నువ్వు నిర్మించుకున్న ఆ చీకటి ప్రపంచంలోంచి బయటకి రా!” అంది.
”ఈ ప్రపంచమే నాకు కరక్ట్‌ అన్పిస్తోంది.” అన్నాడు ద్రోణ.
అతను చాలా డిప్రెషన్‌లో వున్నట్లు, అందులోంచి బయటకి రావటానికి అతను సుముఖంగా లేనట్లు అర్థమైంది చైత్రికకి..
”ద్రోణా! ఒక్కసారి కళ్లుమూసుకొని దట్టమైన అరణ్యాన్ని వూహించుకో.. అందులో అప్పుడే మొలకెత్తిన చిన్నమొక్కను ఊహించు… దాని చుట్టూ స్నేహితుల్లా పెద్ద, పెద్ద చెట్లుంటాయి. వచ్చిపోయే అతిదుల్లా, కాకులు, చిలకలు కనబడ్తుంటాయి. దగ్గర్లో చిన్న సెలయేరు పారుతుంటుంది. పకక్షులు పాడుతుంటాయి. జంతువులు ఆడుతుంటాయి.
ఆ మొక్కతో చల్లగాలులు ఆత్మీయంగా సంభాషిస్తుంటాయి. ఇది కూడా ఆ మాటలు వింటూ తలవూపుతూ వుంటుంది. వీటన్నితో స్నేహం చేస్తూ ఆ చిన్న మొక్క క్రమంగా ఎదుగుతుంది. దానికి అవసరమైన సారాన్ని భూమి ఇస్తుంది. ఆ బలాన్ని తాకుతూ మొక్క చెట్టుగా మారుతుంది. దాని వేళ్లు నేలలోకి లోతుగా చొచ్చుకుపోతాయి. చుట్టుపక్కల విస్తరిస్తాయి. అది ఎత్తులో మేఘాలను అందుకుంటుంది. ఆ చెట్టు ఎంత ఎదగగలిగితే అంత ఎదగటానికి అవసరమైన వాతావరణాన్ని ఆ అడవి దానికి కల్పిస్తూ వుంటుంది.
ఆకాశమే హద్దుగా ఎదగగలిగే ఆ మొక్కను ఒక కుండీలోనాటితే! దాని శాఖలను ఎదగకుండా కత్తిరిస్తూ పోతే?
ఆ మొక్క ప్రపంచం చిన్నదైపోతుంది ద్రోణా! దానికి అందాల్సిన సారానికి పరిమితి ఏర్పడుతుంది. దాని సహజమైన ఆకారం దానికి రాకుండా పోతుంది… నీ విషయంలో కూడా ప్రస్తుతం అదే జరుగుతోంది” అంది చైత్రిక.
నిజమే అన్పించింది ద్రోణకి.
”ద్రోణా! నువ్వు బొమ్మవేసిన వెంటనే వచ్చి నీకు కన్పిస్తాను. నాకోసమైనా వేస్తావు కదూ! ఓ.కె బై.” అంటూ కాల్‌ క్‌ చేసింది.
ద్రోణలో ఏదో సంచలనం బయలుదేరింది.
ఎవరీ చైత్రిక?
నాన్నలా క్లాస్‌ పీకుతోంది. అమ్మలా అక్కున చేర్చుకుంటుంది. అన్నలా అప్యాయతను పంచుతోంది. తమ్ముడిలా తగవులాడుతోంది. మొత్తానికి ఓ మంచి స్నేహితునిలా ‘ఇదికాదు… ఇంకా ఏదో వుంది ప్రయత్నించు.’ అంటూ ఆత్మ స్థయిర్యాన్ని తనలోకి నింపుతోంది.
వెంటనే చైత్రికను చూడాలి. ”నువ్వు కల్గించిన స్పూర్తితోనే నేను మళ్లీ ఈ బొమ్మ వేశాను. వచ్చి చూడు.” అంటూ ఆమెను ఆహ్వానించాలి అనుకుంటూ కుంచెతో రంగుల్ని కలిపాడు.
అక్కడే ఠీవిగా నిలబడివున్న కేన్వాస్‌ అతను తనపై చల్లబోయే రంగుల్ని వూహించుకుంటూ అతని కుంచె స్పర్శకి పులకించింది.
*****

శృతికకి తనమీద తనకే జాలిగా వుంది.
ఇంట్లో ఏ పని చేయబోయినా ”నీకేం రాదు. నువ్వాగు. చెడగొడతావ్‌!” అంటుంది సుభద్ర. అలా అంది కదాని చెయ్యకుండా నిలబడితే ”ఏ పనీ చెయ్యకుంటే ఆ పనెప్పుడు కావాలి?” అని విసుక్కుంటుంది. అటువంటప్పుడు అమ్మలో ఆత్మీయత కాకుండా అధికారం, చిరాకు కన్పించి ఏడుపొస్తోంది.
కూతురు ఏడుపు ఏ మాత్రం పట్టించుకోనట్లు చాలా మామూలుగా వుంటుంది సుభద్ర.
ఇదిలా వుండగా చైత్రికతో ఫోన్‌ కాంటాక్ట్‌ లేకుండా అయింది. ఇదింకా బాధగా వుంది. అసలే చైత్రిక నిండుకుండ. అనవసరంగా భర్తను అప్పగించానేమో! ఎంతో విలువైన క్షణాలను, ఫీలింగ్స్‌ను తన భర్తతో తనకి తెలియకుండా పంచుకుంటుందేమో! ఇదికూడా తను ఇచ్చిన అవకాశమే కదా! అనుకొని లోలోన నిప్పుల ఉప్పెన పొంగినట్లై భరించలేక….
సుమ ఇంటికి వెళ్లి… ”సుమా! నీ సెల్‌ ఇయ్యవే! చైతూకి మిస్‌డ్‌ కాల్‌ ఇస్తాను”. అంది శృతిక.
”ఏం నీ సెల్‌ ఇంకా దొరకలేదా?” అంది సుమ.
”లేదే! సెల్‌ మిస్‌ అయితే ఎక్కడైనా దొరుకుతుందా? డాడీని అడిగాను ఇంకో సెల్‌ కొనిమ్మని… ‘కాస్త ఆగు బిజీగా వున్నాను. కొనిస్తాను.’ అన్నారు. ఆ సెల్‌ పోయినప్పటి నుండి నాకు చైత్రికతో కమ్యూనికేషన్‌ పోయింది.” అంది శృతిక… చైత్రిక ఎవరో సుమకి తెలియదు. సుమవాళ్లు శృతిక పెళ్లి అయ్యాక వచ్చారీ ఊరు.
”ఇదిగో సెల్‌ ! ఆ గదిలోకి వెళ్లి మాట్లాడుకో! మా నాన్న చూస్తారు. ఆయనకి ఇలాంటివి నచ్చవు.” అంది సుమ.
సెల్‌ అందుకొంది శృతిక.
కాల్‌ బటన్‌ నొక్కే లోపలే ప్రచండ గర్జనలా సుమతండ్రి గొంతు విన్పించి హడలిపోయి సెల్‌ పట్టుకున్న చేతిని గుండెలపై పెట్టుకొంది శృతిక.
‘భవ్యా!’ నిద్ర లేచినప్పటినుండి మీ వదిన ఒక్కటే అవస్థపడ్తోంది. వెళ్లి పనిలో హెల్ప్‌ చెయ్యొచ్చుగా… అదేం అంటే ఎగ్జామ్స్‌ వున్నాయంటావ్‌! మా పనులే గాక నీ పనులు కూడా మేమెక్కడ చేస్తాం…” అన్నాడు బైరవమూర్తి. ఆయన మాట్లాడే విధానం చాలా కటువుగా వుంది.
అవతల నుండి మాటలు విన్పించటంలేదు.
తొంగి చూసింది శృతిక…
పెద్ద బుక్‌ని ముందు పెట్టుకొని బుక్‌లోకే చూస్తూ కూర్చుని వుంది భవ్య.
…భవ్య బైరవమూర్తి ఆఖరి చెల్లెలు. సివిల్స్‌కి ప్రిపేర్‌ అవుతోంది.
”డబ్బుకి లోటులేదు నీకు.. నీ మొగుడు ఆర్మీలో వుండి హాయిగా సంపాయిస్తున్నాడు. వెళ్లి ఏదైనా హాస్టల్లో చేరు. ఎంత అన్ననైతే మాత్రం ఎన్ని రోజులు వుంటావిక్కడ? ఇదే రోజూ చెప్పాలనుకుంటున్నా… తెలుసుకుంటావులే అని చూస్తున్నా…” అంటూ వెళ్లిపోయాడు బైరవమూర్తి.
శిలలా నిలబడివున్న శృతిక వైపు చూస్తూ…
”మా నాన్న ధోరణి అదో టైప్‌ శృతీ! మొన్నటి వరకు అత్తయ్యను మాతో సమానంగానే పెంచి, చదివించాడు. పెళ్లిచేసి ఆవిడ పాకిస్తాన్‌ నేను రాజస్తాన్‌ అంటున్నాడిప్పుడు… అప్పటికి అత్తయ్య పాపం రిక్వెస్ట్‌ చేస్తూనే వుంది. ‘ఈ ఒక్క నెలే అన్నయ్యా! హాస్టల్లో ఎలా వుంటుందో ఏమో! అలవాటు పడాలంటే టైం పడ్తుంది. పైగా నాది కాంపిటీటివ్‌ ఎగ్జామ్స్‌’ అని. మా నాన్న వినటంలేదు. బహుశా ఇవాళో, రేపో హాస్టల్‌కి వెళ్తుంది అత్తయ్య” అంది సుమ.
శృతిక బిత్తరపోతూ ”ఇదిగోనే నీ సెల్‌! తర్వాత వచ్చి మాట్లాడతా! నాకెందుకో భయంగా వుంది.” అంటూ ఇంటికెళ్లి పడుకొంది శృతిక.
*****

శృతిక నిద్రలేచి బాల్కనీలోకి రాగానే భవ్య తన లగేజిని ఆటోలో పెట్టుకొని హాస్టల్‌ వైపు వెళ్లటం కన్పించి షాక్‌ తిన్నది.
ఆ షాక్‌ లోంచి శృతిక తేరుకోకముందే ”ఏం చూస్తున్నావే అక్కడ? నీకీ మధ్యన ఏం చేయాలో తోచటం లేనట్లుంది. ఎక్కడ నిలబడితే అక్కడే వుంటున్నావ్‌!” అంది సుభద్ర తలకొట్టుకుంటూ…
”అదేం లేదు మమ్మీ! భవ్య హాస్టల్‌కి వెళ్తుంటే చూస్తున్నా… వాళ్లన్నయ్య మరీ అంత కఠినంగా వుండక పోతేనేం? చెల్లెలేకదా! అనుకుంటున్నా…” అంది అమ్మవైపుకి తిరిగి శృతిక.
ఆమె కూతురివైపు చూడకుండా ”నువ్వనుకుంటే సరిపోతుందా? వాళ్ల ఇబ్బందులు ఎలా వున్నాయో ఏమో! ఆడపిల్లను ఒకసారి బయటకి పంపాక మళ్లీ ఇంట్లో పెట్టుకోవాలంటే ఎవరికైనా కష్టంగానే వుంటుంది. పైగా పుట్టింటికొచ్చి తిష్టవేసే వాళ్ల దగ్గర తిండికని, అవసరాలకని డబ్బు తీసుకోలేరు. ప్రీగా పెట్టాలంటే పెట్టలేరు. అది అర్థం చేసుకొని ముందే భవ్య హాస్టల్లో వుండి వుంటే సరిపోయేది. ఇప్పుడు వెళ్తుంది కాబోలు… ఇందులో అంత ఫీలవ్వాల్సిందేమి లేదు. అన్నిచోట్ల ఇప్పుడు అలాగే జరుగుతోంది.” అంది సుభద్ర.
”కానీ … మమ్మీ! భవ్య కష్టపడి తను అనుకున్న స్థాయిని రీచ్‌ అయిందంటే త్వరలోనే కలెక్టర్‌ అవుతుంది. అప్పుడు సుమ తండ్రి ఏమవుతాడు?” అంది శృతిక.
”ఏమీ కాడు. కలెక్టర్‌ భవ్య నా చెల్లెలు అని నలుగురికి చెప్పుకుంటాడు.” అంది సుభద్ర.
”సుమ తండ్రిది ఇంత చిన్నబుద్దా మమ్మీ? ఆయనతో పోల్చుకుంటే డాడీ ఎంత మంచివాడు. ఇప్పటిక్కూడా అత్తయ్యల్ని గౌరవిస్తాడు.” అంది.
”అత్తయ్యల్నే కాదు. నిన్నుకూడా గౌరవిస్తాడు.” అంటూ లోపలకెళ్లింది. ఉలిక్కిపడింది శృతిక మనసు…
ఏమిటో ఈ మనుషులు! మనీమనుషులై పోతున్నారు. మనిషికీ, మనిషికి మధ్యన గౌరవభావం లేకపోతే లోపల ఎంత మమకారం వుండి ఏం లాభం… ఇన్నాళ్లు హద్దులు, సరిహద్దులు అనేవి దేశానికి వుంటాయికాని మనుషులకి, మనసులకి వుండవు అనుకునేది కానీ అవి వుండేదే మనుషుల మధ్యన అని ఇప్పుడు తెలిసింది.

*****

ఆముక్త చాలా రోజుల తర్వాత ద్రోణను చూసి ఆశ్చర్యపోయింది.
”ద్రోణా! నువ్వు మళ్లీ బొమ్మవేస్తున్నావంటే నమ్మలేకపోతున్నాను. నిన్ను కదిలించి, నీచేత మళ్లీ కుంచె పట్టించిన ఆ మహత్తర శక్తి ఏంటో తెలియదు కాని నాకు ఆనందంగా వుంది. నా కవితకు ఎప్పుడు వేస్తావు?” అంది ఆముక్త అతనికి ఎదురుగా కూర్చుని ఉత్సాహంగా.
నవ్వాడు ద్రోణ.
”సరే! నీ ఇష్టం! నీకు ఎప్పుడు వెయ్యాలనిపిస్తే అప్పుడు వెయ్యి నాకేం అభ్యంతరం లేదు.” అంది. నన్ను మించినవాళ్లు లేరు అన్నంత హుందాగా కూర్చుని, స్టైల్‌గా చేతులు వూపి…
చేతులు వూపటం, ఆ స్టైల్‌ చూసి గట్టిగా నవ్వాడు ద్రోణ.
ద్రోణనే చూస్తూ… ‘ఎన్ని రోజులైంది ద్రోణ నవ్వి… ఎంత హాయిగా నవ్వుతున్నాడు. ఆ నవ్వులో ఎంత తృప్తి. దేన్నో జయించినపుడు ఆ విజయం గుర్తొచ్చినప్పుడు నవ్వే నవ్వులో వుండే వెలుగు అది. అది మామూలు నవ్వు కాదు.
”ఈ మధ్యన యాడ్‌ ఏజన్సీ వాళ్లు ఓ అమ్మాయి బొమ్మను వెయ్యమన్నారని తెలిసింది. ఎప్పుడు వేస్తున్నావు ద్రోణా?” అంది ఆముక్త.
”దానికింకా టైముంది ఆముక్తా! ఆ అందం కోసమే అన్వేషిస్తున్నాను. అదెలా అంటే ఒక అందమైన అమ్మాయి నాకు మోడల్‌గా దొరికినప్పుడు దాన్ని ప్రారంభిస్తాను.” అన్నాడు.
”ఉత్తినే దొరుకుతారా అమ్మాయిలు?” అంది ఆముక్త.
”దొరకరు దొరికితే కొంత డబ్బు ఇస్తాను. నా దగ్గర ఆ అమ్మాయి కొన్ని గంటలు కూర్చోవలసి వుంటుంది.” అన్నాడు.
”కొండ ప్రాంతాల్లో దొరుకుతారేమో ట్రై చెయ్యలేక పోయావా?” అంది.
”ఇంకా టైముందని చెప్పానుగా ఆముక్తా! ఇప్పుడు వేరే బొమ్మ వేస్తున్నాను. ఇది పూర్తి అయ్యాక దానిపని చూస్తాను” అన్నాడు.
”ఒకసారి నావైపు చూడు ద్రోణా! నాలాంటి అందం అయితే సరిపోతుందా? నన్ను మోడల్‌గా వుండమంటారా?”అంది.
పెదవి విరిచాడు ద్రోణ.
మూతి ముడుచుకొంది ఆముక్త.
”నా కవితకి ఎలాగూ బొమ్మ వెయ్యట్లేదు. కనీసం నా రూపమైనా నీ బొమ్మల్లో రూపుదిద్దుకుంటుందని ఆశపడ్డాను. అది కూడా పోయింది.” అంది నిరాశగా.
”బాధపడకు ఆముక్తా! నువ్వు బాగా రాస్తావు. ఒక కవయిత్రిగా మంచిపేరు సంపాయించుకుంటావు. దేనికైనా టైం రావాలి.” అన్నాడు.
”నిజంగా ఆ టైం వస్తుందా ద్రోణా?” అంది ఆశగా ముందుకి వంగి…
”వస్తుంది. డౌట్ లేదు.” అన్నాడు
”శృతికెప్పుడొస్తుంది?” అంది సడన్‌గా.
అతని ముఖం వివర్ణమైంది.
ఇకపై ఏ మాత్రం మాటలు పెరిగినా కొడుకు ముఖంలో రంగులు మారతాయని, ప్రశాంతతను కోల్పోతాడని ”ఆముక్తా! ఇలారా!” అంది హాల్లో కూర్చుని టి.వి.లో స్టార్‌ మహిళ పోగ్రాం చూస్తున్న విమలమ్మ.
”ఆంటీ పిలుస్తున్నారు. ఇప్పుడే వస్తాను వర్షిత్‌!” అంటూ లేచి హాల్లోకి వెళ్తుంటే ఆముక్త వేసుకున్న డ్రస్‌కాని, ఖరీదైన అలంకరణ కాని రాశిపోసిన డబ్బులకట్టని తలపింప చేసేలా వున్నాయి… మణిచందన్‌ గారి బిజినెస్‌ టాలెంటంతా ఆమెలో కన్పిస్తుంది.
”ఆంటీ! ఏంటి? పిలిచారు…”అంటూ చాలా ఉత్సాహంగా వెళ్లి ఆమె పక్కన కూర్చుంది.
” ఈ స్టార్‌ మహిళ పోగ్రాం చూస్తున్నప్పుడు నువ్విందులో పాల్గొంటే తప్పకుండా విన్‌ అవుతావని అన్పిస్తుంది ఆముక్తా!” అంది విమలమ్మ ఆముక్తను డైవర్ట్‌ చెయ్యాలని…
ఆముక్త కళ్లు లైట్ హవుసుల్లా తళుక్కుమన్నాయి. అంతలోనే…
”కానీ ఆంటీ! నాకెందుకో ద్రోణతో బొమ్మ వేయించుకునే స్థాయిలో కవిత రాస్తే చాలనిపిస్తుంది. దాని ముందు ఇలాంటివన్ని నార్మలే… కానీ నేనలా రాయలేనేమో” అంటూ అప్పటికప్పుడే డిప్రెషన్‌లోకి వెళ్లింది. ఆమెను అందులోంచి బయటకు తీసుకురావాలని…
”చూడమ్మా! మనిషికి ఆశ అవసరం… ఒక ఆశావాది విమానాన్ని కనిపెడితే నిరాశావాది పారాచూట్ ని కనిపెడతాడు. ఆశకి, నిరాశకి మధ్యన వున్నవాడు నేలమీదనే నిలబడి ఆ ఇద్దరిలో తప్పుల్ని వెతుకుతాడు. ముగ్గురు చేసేది పనే. దేన్ని సాధించాలన్నా ప్రయత్నలోపం వుండకూడదు కదా! నీ ప్రయత్నం నువ్వు చెయ్యి. అదీకాక మనుషులు నేలమీద వున్నంత సేపు స్థిరంగానే వుంటారు. వాళ్లను ఎవరూ పట్టించుకోరు. పైకి ఎదిగే కొద్ది ప్రత్యేకంగా కన్పిస్తారు. అది కూడా నువ్వు గమనించాలి. నువ్వేం కోరుకుంటున్నావో కూడా నీకు తెలియాలి. కోరికలో బలం వుంటే తప్పకుండా నెరవేరుతుంది.” అంది విమలమ్మ.
నిజమే కదా! అన్నట్లు ఆమెనే చూస్తూ, ఆమె మాటల్ని వింటూ కూర్చుంది ఆముక్త.
రాత్రి పన్నెండు దాటాక…
భార్య పక్కన పడుకొని వున్న శ్యాంవర్ధన్‌ నిద్రలేచి, సడన్‌గా బెడ్‌ దిగి, నేరుగా నిశిత దగ్గరకి నడిచాడు.
గంగాధరం పడక దేవికారాణి గదిలోకి మారినప్పటి నుండి శ్యాంవర్ధన్‌కి నిశిత దగ్గరకి వెళ్లానికి ఎలాంటి ఇబ్బంది లేకుండా అయింది.
ఎప్పుడెళ్లినా ఆమె కన్నీళ్లు పెట్టుకుంటుందే కాని సహకరించటంలేదు.
తనేమైనా – ఇంద్రుడు కవచ కుండలాలు యిమ్మని కర్ణున్ని అడిగినట్లు… ద్రోణాచార్యులు బొటనవేలు ఇమ్మని ఏకలవ్యుడ్ని అడిగినట్లు… ఆమె శరీరంలో ఓ భాగాన్నేమైనా కోసిమన్నాడా? అలాంటిదేంలేదే! చిన్నకోరిక… అదీ ఒకే ఒకసారి.. ఆ తర్వాత అది కొనసాగకపోయినా పర్వాలేదు. దాన్నే ఓ జ్ఞాపకంగా మిగిల్చుకుందాం అని కూడా అన్నాడు. వినటం లేదు. ఇవాళ ఎలాగైనా భయపెట్టో, బ్రతిమాలో దారిలోకి తెచ్చుకోవాలి అనుకున్నాడు.
… హాల్లో లైటార్పి వుంది. చుట్టూ చీకటి… బయట రోడ్డుమీద వెలుగుతున్న స్ట్రీట్ లైట్ వెలుగు కిటికీలోంచి లోపలకి ప్రసరిస్తూ నిశిత పడుకున్న దగ్గర పడ్తోంది.
నిశిత కదిలింది. ఆమెకు ఈ మధ్యన సరిగా నిద్రరావటంలేదు.
బావ ఎప్పుడొస్తాడో, ఏం చేస్తాడో! తనను తను ఎలా రక్షించుకోవాలో తెలియక ఊపిరిబిగబట్టి నిద్రలో లేచి కూర్చుంటోంది. కారడవిలో ఏదో మృగం తరుముతున్నట్లు రోజూ అదే భయం, అదే కలవరింత. ఎవరి గదుల్లో వాళ్లు నిద్రపోతూంటే…కళ్లు తెరిచి చూస్తున్న ఆమెకు తనవైపే వస్తున్న బావ కన్పించి ఇది నిజమా!’ అని వణికిపోతూ చూసింది.
”నాకోసం ఎదురు చూస్తున్నావా నిశీ! వెరీగుడ్‌!” అంటూ ఆమెకి ఎదురుగా కూర్చున్నాడు శ్యాంవర్ధన్‌.
అతన్నలా చూడగానే భయంతో చేష్టలుడిగి ఆమె గొంతు తడారిపోయింది. కట్టెలా బిగుసుకుపోయింది. అతనదేం గమనించకుండా, ఆత్రంగా ఆమెనే చూస్తూ…
”ఏం చేయను? ఆఫీసులో వర్క్‌ చేస్తున్నంతసేపు నీ ధ్యాసే… ఇంటికొచ్చాక నీ పక్కనే వుండాలనిపిస్తుంది. మా అమ్మా, నాన్న, మీ అక్క చూస్తారని భయం. అయినా నిన్ను చూడందే మాట్లాడందే వుండలేకపోతున్నా… నడుస్తున్నా గుర్తొస్తావ్‌! కూర్చున్నా గుర్తొస్తావ్‌! నిద్రలో గుర్తొస్తావ్‌! అర్థం చేసుకో…”అన్నాడు. అతని గొంతులో మాటల్లో విన్పిస్తున్న బలీయమైన మార్పుకి ఆమె గుండె జల్లుమంది.
”బావా! నేను స్వతహాగా కుంటిదాన్ని… తల్లీ, తండ్రి లేనిదాన్ని… మీరు, అక్కా తప్ప నాకు ఎవరూ లేరు. అందుకే మీ దగ్గర అంత తిండి తిని తలదాచుకుంటున్నాను. నా నిస్సహాయత మీకు తెలుసు. నాకు రక్షణ ఇవ్వండి. ముఖ్యంగా ఓ స్త్రీ ఎలాటి నీడను కోరుకుంటుందో మీనుండి అలాంటిదే ఆశిస్తున్నాను.” అంది అర్థింపుగా చేతులు జోడించి….
తెల్లగా, పొడవుగా, నాజూగ్గా వున్న ఆమె చేతులవైపే చూస్తూ…
”నన్ను కూడా అర్థం చేసుకో నిశీ! ఒక మగవాడు ఏం కోరుకుంటాడో తెలుసుకోలేని చిన్నపిల్లవు కావు నువ్వు… మీ అక్క స్థానాన్ని నీకు ఇవ్వలేకపోయినా ఆ స్థానంలో నిన్ను ఊహించుకుంటున్నాను. నీకేం తక్కువ చెయ్యను. మీ అమ్మా! నాన్నా పోయినప్పటినుండి నేనే కదా నిన్ను చూస్తున్నది. ఆ మాత్రం నమ్మకం లేదా నీకు?” అన్నాడు
”వుంది మీ సహాయాన్ని మరచిపోను”అంది.
”దానివల్ల నాకేంటి లాభం…? చూడు నిశీ! అవసరాన్ని అవసరంతోనే పంచాలి. ఉపయోగాన్ని ఉపయోగంతోనే తీర్చాలి. ప్రస్తుతం నీకు తిండి, నీడ కావాలి. నీ దగ్గర డబ్బు లేదు. అది నేను ఇస్తున్నాను. మరి నాకేమి ఇస్తావు నువ్వు? ఏదో ఒకటి ఇచ్చి తీర్చుకోవాలి కదా! ఇలా మొండికేసి ఋణ భారాన్నెందుకు పెంచుకుంటున్నావు?” అన్నాడు.
మాట్లాడలేని నిశిత మనసు రోదిస్తుంటే తలవంచుకొంది.
”నిన్ను బలవంతం చేసి అనుభవించటానికి క్షణం పట్టదు. అలాంటి అనుభవం నాకొద్దు. నువ్వు కూడా నన్ను కోరుకోవాలి. అయినా నాకేం తక్కువ?” అన్నాడు
”మా అక్కకేం తక్కువని నా వెంటపడ్తున్నారు?” సూటిగా చూస్తూ అడిగింది.
”మీ అక్కలో ఆడతనం లేదు” అన్నాడు
”అబద్దం ….” అంటూ గట్టిగా అరిచింది నిశిత.
ఒకరికి తెలియకుండా ఒకరు వచ్చి పిట్టగోడ దగ్గర నిలబడి శ్యాంవర్ధన్ని గమనిస్తున్న గంగాధరం | సంవేద ఆ అరుపుకి ఉలిక్కి పడ్డారు.
”అబద్దమేం కాదు. ఇంట్లో చెబితే మావాళ్లు మళ్లీ పెళ్లి చేస్తారని… సంవేదను వెళ్లగొడతారని ఆలోచిస్తున్నాను.. నువ్వు ఒప్పుకుంటే నువ్వూ-సంవేద ఇక్కడే వుండొచ్చు. ఆలోచించుకో. తొందరేం లేదు.” అంటూ నిశిత గుండెలో ఓ విస్పోటనం పేల్చి, లేచి తన గదిలోకి వెళ్లి పడుకున్నాడు… అతని కళ్లకి నిశిత అందమైన ముఖం తప్ప ఇంకేం కన్పించటంలేదు.
అతనలా వెళ్లగానే గుండెలనిండా గాలి పీల్చుకొని ‘హమ్మయ్యా!’ అనుకుంటూ – వేలు కూడా బయకి కన్పించకుండా నిండుగా దుప్పి కప్పుకుంది నిశిత.
…వెనుదిరిగిన గంగాధరం సంవేదను చూసి ‘నువ్వా!’ అంటూ స్థాణువయ్యాడు.
”అవును మామయ్యా నేనే!” అంది లోస్వరంతో
”నువ్వెప్పుడొచ్చావ్‌?” అన్నాడు తడబడుతూ.. కొడుకు నిర్వాకం కోడలికి తెలిస్తే కాపురం వుండదని భయపడ్తున్నాడు గంగాధరం.
”మీ వెనకాలే వచ్చాను మామయ్యా!” అంది. ఆమె మానసిక స్థితి అప్పటికప్పుడే చాలా నీరసంగా మారింది.
ఆమెను అర్థం చేసుకున్నాడు గంగాధరం…
ఇలాంటి పరిస్థితిని ఏ ఆడపిల్లా ఓర్చుకోలేదు. వెంటనే వెళ్లి భర్త కాలర్‌ పట్టుకొని అటో, ఇటో తేల్చుకొని వుండేది. కానీ సంవేదలోని సహనం భూదేవిని మించి కన్పిస్తోంది. అంతేకాదు ఆమె అంతరంగంలో ఏర్పడ్డ అల్లకల్లోలాన్ని అణచుకుంటూ నిండు గోదావరిని తలపింపజేస్తోంది.
ఆమెనలాగే చూస్తూ ”సంవేదా! నీ మౌనం చూస్తుంటే నాకు భయంగా వుంది. గట్టిగా ఏడువు తల్లీ! కొంతయినా ఆ భారం తగ్గితే మామూలు మనిషివవుతావు.” అన్నాడు
చీకటి వెలుగులో ఆయన్నలా చూస్తుంటే ఎంతో ఆత్మీయంగా అన్పించి ముఖాన్ని దోసిలితో కప్పుకొని వుదృతంగా ఏడ్చింది.
కొద్దిసేపు గడిచాక… ఉప్పెన ఆగి ప్రకృతి చల్లబడ్డట్టు పవిట కొంగుతో కళ్లు తుడుచుకొంది.
”ఇలా కూర్చో సంవేదా!” అంటూ ఆ ఇద్దరు పిట్టగోడపై కూర్చున్నారు.
కొద్దిక్షణాలు నిశ్శబ్దంగా గడిచాయి.
”మామయ్యా!” అంటూ మెల్లగా పిలిచింది సంవేద.
”ఏమిటో చెప్పు సంవేదా?” అన్నాడు
”ఒంట్లో ఓ భయంకరమైన వ్యాధిని పెట్టుకొని తెలిసికూడా పైకి చెప్పుకోలేని రోగిలా బాధపడ్తోంది నిశిత… ఒకవైపు నా జీవితం, ఇంకోవైపు ఆమె జీవితం రెండు అర్థరహితంగా కన్పిస్తూ ఆమెను భయపెడ్తున్నాయి. ఇప్పుడేం చేద్దాం మామయ్యా?” సలహా అడిగింది సంవేద.
”నిశితకి పెళ్లి చేద్దాం సంవేదా!” అన్నాడు గంగాధరం.
”నిశితను పెళ్లెవరు చేసుకుంటారు మామయ్యా!” అంది నీరసంగా
”మీ బంధువులకి చెప్పి చూడు. నేను కూడా నాకు తెలిసిన వాళ్లతో మాట్లాడతాను. మనకి మంచి సంబంధంగా అన్పిస్తే ఇచ్చి చేద్దాం… వీలైనంత త్వరగా చేద్దాం…” అన్నాడు.
”పెళ్లంటే మాటలు కాదు. పైగా అది హ్యాండిక్యాప్‌డ్‌ అని తెలిస్తే దాన్నెవరు చేసుకోరు. పెళ్లి కాకుండా ఇంకేదైనా దారివుంటే చూడండి మామయ్యా” అంది.
”సహజంగా ఆడవాళ్లకి పెళ్లే సెక్యూరిటీ! అందులో నిశితకి అదే ఎక్కువ సేఫ్టీ… ఆలోచించు” అన్నాడు.
”స్వతహాగా గొప్ప మానవత్వంతో కూడిన మనిషైతేనే దాన్ని చేసుకోటానికి ముందు కొస్తాడు. అలాటి వ్యక్తి దొరుకుతాడా మామయ్యా?” అంది సందేహంగా.
”రకరకాల వ్యక్తులతో కూడిన ప్రపంచం ఇది. వెతికితే తప్పకుండా దొరుకుతాడు.” అన్నాడు.
”వెతకానికి డబ్బు కావాలిగా మామయ్యా!” అంటూ అసలు విషయం బయటపెట్టింది సంవేద.
”మీ నాన్నగారు నిశిత కోసం ఏమి దాచివెళ్లలేదా? ” అన్నాడు.
”లేదు మామయ్యా! ఆయన సంపాదన ఆయన తాగుడికి పోగా మిగిలింది ఇంటి ఖర్చులకి సరిపోయేది. ఆ తర్వాత నాకు పెళ్లి చేశారు. ఇంకేం మిగల్చకుండానే వెళ్లిపోయాడు.” అంది బాధగా.
”బాధపడకు. నాకు తెలిసిన చాలా ప్యామిలీలు ఇలాగే వున్నాయి. కానీ ఇలాంటి టైంలోనే తట్టుకొని నిలబడాలి. నువ్వు నిలబడగలవు. నీ మానసికస్థాయి ఎంత బలమైందో ఇంతకుముందే చూశాను.” అన్నాడు. తన భర్తను అలాంటి స్థితిలో చూసి కూడా పెదవి కదపకుండా మౌనసముద్రంలా నిలబడిన కోడల్ని చూసి… ఇప్పటికీ ఆశ్చర్యంగా వుందాయనకి…
తన కొడుకులో మాత్రం పైకి కన్పించరుకాని – రావణుడు, నరకాసురుడు, జరాసందుడు కలిసికట్టుగా వున్నారు. ఏమాత్రం సందేహంలేదు.
ఆమె మౌనం చూసి ”నా దగ్గర కొంత డబ్బు వుంది. అప్పట్లో ఆ డాక్టర్‌గారు నా జీతంలోంచి కొంత డబ్బును బ్యాంక్‌లో వేశాడు. దాన్ని దీనికి వాడతాను. వెళ్లి పడుకో సంవేదా!” అన్నాడు ఆయన అక్కడ నుండి లేచి వెళ్తూ.
సంవేద వెళ్లి భర్త పక్కన పడుకొని నిద్రరాక కదులుతోంది.
”ఏంటా కదలటం? ఇరిటేషన్‌ వస్తోంది. కదలకుండా పడుకో.. అసలే హెడేక్‌గా వుంది.” అన్నాడు శ్యాంవర్ధన్‌.
కంగుతిన్నది సంవేద. ‘ఇతనింకా మేలుకొని వున్నాడా?’ అని మనసులో అనుకొని కర్రలా బిగుసుకుపోయి పడుకొంది.
నిశితను ఎలా కాపాడాలి? అన్న ప్రశ్న ఆమె బుర్రలోకి చేరి తేనేటీగలా కుడుతోంది.
పెళ్లిచేసి పంపటమనేది ఒక్క రోజులో జరిగే పని కాదు. అందుకే కొద్దిరోజులు బంధువుల ఇంట్లో వుంచాలనుకొంది. ‘ఏ బంధువు ఇల్లయితే బావుంటుందా!’ అని ఆలోచించింది. ఆమె సర్వే ప్రకారం ప్రతి ఇంట్లో మగవాళ్లున్నారు.. భర్తో, తమ్ముడో, అన్నో, బావో, మరిదో ఇలా ఎవరో ఒకరు ప్రతి ఇంట్లో వున్నారు.
వాళ్లందరికన్నా శ్యాంవర్ధన్‌ బెటర్‌… ఏదో ‘నీ ఇష్ట ప్రకారమే నిన్ను తాకుతా’ అని చెప్పాడు. ఇది కొంతమేలైంది. పశువులా పైన పడకుండా అనుకొని నిద్రలోకి జారుకొంది సంవేద.
*****
శృతికవైపు బాణాలను సంధిస్తున్నట్లు చూస్తూ…
”ఈ పనిచేసే పద్ధతి ఇదేనా? ఇలాగే చేస్తారా ఎవరైనా? ఏ పని ఎలా చెయ్యాలో తెలియదా? ఇంకా చిన్నపిల్లవేనా నువ్వు?” అంది సుభద్ర.
బిత్తరపోయింది శృతిక…
తల్లిలో కొత్తతల్లిని చూస్తున్నట్లై ”నేను బాగానే చేశాను మమ్మీ! దాన్నోసారి చూడు!” అంది తల్లి సరిగ్గా చూడకుండానే తనను అంటుందన్న సత్యాన్ని జీర్ణించుకోలేక…
శృతికను ఇంకా తీక్షణంగా చూస్తూ… ”సరిగ్గా చూడకుండానే మాట్లాడుతున్నాననుకుంటున్నావా?” అంది.
”అది కాదు మమ్మీ! నువ్వెందుకిలా కోప్పడుతున్నావ్‌? కనీసం అదైనా చెప్పు?” అంది ఏ మాత్రం భయపడకుండా తల్లినే చూస్తూ…
”అన్నీ చెప్పాలి నీకు? ఒక్కపని కూడా సరిగ్గా చెయ్యవు. నీకన్నా హేండిక్యాప్‌డ్‌ పిల్లలు నయం.. ఏదో కుంటు కుంటూనైనా చక్కగాచేస్తారు.” అంటూ అక్కడనుండి లోపలకి వెళ్లింది సుభద్ర.
ముఖంమీద పేడనీళ్లు చల్లినట్లు ఏడుపొచ్చింది శృతికకు.
నరేంద్రనాధ్‌ ఆఫీసునుండి రాగానే కూతురు కన్పించకపోవటంతో…
”శృతీ!” అన్నాడు. ఎక్కడున్నా రమ్మన్నట్లు…
”వస్తున్నా డాడీ!” అంటూ ఆయన గొంతు వినగానే ఒక్క అడుగులో వచ్చినట్లు వచ్చింది శృతిక… తండ్రి తప్ప ప్రపంచంలో అందరు రాక్షసుల్లా కన్పిస్తున్నారు శృతికకు.
శృతిక కన్నా ముందే భర్త ముందు నిలబడి ”దాన్నెందుకు పిలుస్తారు? ఏం పని దాంతో? ఏదైనా వుంటే నాకు చెప్పండి! దానికి ఏ పనీ సరిగ్గా రాదని ఎన్నిసార్లు చెప్పాలి మీకు?” అంది విసుగ్గా చూస్తూ…
”ఇప్పుడు నిన్నిలా చూస్తుంటే దానికి నువ్వు తల్లిలాలేవు. అత్తలా అన్పిస్తున్నావు. నా చిట్టితల్లికి పనెందుకు చెబుతాను? సెల్‌ఫోన్‌ కొనిద్దామని పిలిచాను. ఇవాళ అందుకే ఆఫీసునుండి ముందుగా వచ్చాను.” అన్నాడు శృతిక వైపు మురిపెంగా చూస్తూ నరేంద్రనాధ్‌.
”దానికిప్పుడు సెల్‌ఫోన్‌ అవసరమా?” అంది ఉరిమి చూస్తూ సుభద్ర.
”ఏంటి అలా ఉరిమి చూస్తావు? నేనేదో గన్‌ కొనిస్తానన్నట్లు…”
”గన్‌ కొనిచ్చినా తప్పులేదు. సెల్‌ కొనిస్తే పిల్లలు ఏ టైంలో ఎలా మారతారో తెలియటంలేదు. ఇదే విషయం మీద తల్లిదండ్రులు టీ.వీల్లో పత్రికల్లో వాపోతున్నారు.” అంది.
”నీకీ మధ్యన ఇలాంటి భయాలు బాగా ఎక్కువయ్యాయి. నువ్వు భయపడి, మమ్మల్ని భయపెట్టకు…” అన్నాడు జోవియల్‌గా చూస్తూ…
”అంత జోగ్గా ఎలా మాట్లాడుతున్నారో…! ఎలా నవ్వుతున్నారో…! అసలు మీకు నిద్రెలా పడ్తుందో నాకర్థం కావటంలేదు.” అంది సుభద్ర.
”చూడు సుభద్రా! చదువుకునే అమ్మాయిలకి సెల్‌కొనిస్తే చదువు పాడయ్యే అవకాశాలున్నాయి. కాని మనమ్మాయికి పెళ్లయింది. నువ్వు నిశ్చింతగా వుండు.” అన్నాడు.
”నిశ్చింతగా వుండానికి అది మొగుడి దగ్గరలేదు. మొగుడ్ని వదిలేసి పుట్టింట్లో వుంది. అది మరచిపోయి తెగ మురిసిపోతున్నారు.” అంది.
అక్కడే నిలబడివున్న శృతిక తల్లి మాటలు వింటున్నా ఏం మాట్లాడలేక చూస్తోంది.
”దానిముందే ఎందుకలా మాట్లాడతావ్‌! అది బాధపడ్తుంది. మొగుడ్ని వదిలేశానని అదేమైనా మనతో చెప్పిందా? ఏదో నాలుగు రోజులువుండి వెళ్తుంది. అంతమాత్రాన ఎందుకంత కఠినంగా మ్లాడతావ్‌?” అన్నాడు మందలింపుగా
”మీలాంటి వాళ్లు నిజాలను అంతత్వరగా గ్రహించరులెండి! అందుకే మీకు పైన వుండే చొక్కా తప్పలోపల వుండే బొక్కల బనీను కన్పించదు. అంత లోతుగా చూసే ఓపిక మీకెక్కడిది..? ఏదో తిన్నాం పడుకున్నాం. పని చేసుకుంటున్నాం. బ్రతుకుతున్నాం. అంతే! ఎలా బ్రతుకుతున్నామో అవసరంలేదు” అంది
”సుభద్రా! నువ్వేదో మనసులో పెట్టుకొని మాట్లాడుతున్నావ్‌!” అన్నాడు నరేంద్రనాద్‌.
”నా మనసులో ఏంలేదు. ఇప్పుడు దానికి సెల్లెందుకు? అదెవరితో మాట్లాడాలని? భర్తకి దూరంగా వుంది. కొత్త పరిచయాలేమైనా అయితే కష్టంకదా! అసలే కొత్త, కొత్త వెబ్‌సైట్లు పుట్టుకొచ్చి పిల్లల మనసులతో ఆడుకుంటున్నాయి. అర్థం చేసుకోండి!” అంది సుభద్ర.
ఆ మాటలకి రోషంగా, కోపంగా చూస్తూ ”మమ్మీ! ఎందుకలా మాట్లాడతావ్‌! ద్రోణకి దూరంగా వున్నంత మాత్రాన తప్పుచేస్తాననా? నాకా అవసరంలేదు.” అంది గ్టిగా శృతిక.
”నేనలా అనటంలేదు. అయ్యే అవకాశం వుంది కదా! ఆడపిల్ల తండ్రిగా ఆయన జాగ్రత్తలో ఆయన్ని వుండమని చెబతున్నాను.సమస్య చిన్నదా! పెద్దదా! అన్నది కాదిక్కడ ప్రశ్న… జీవితాలను భీబత్సం చేయానికి ఎంతదైతేనేం?” అంది సుభద్ర.
”డాడీ! నాకిప్పుడు సెల్‌ఫోన్‌ అవసరంలేదు. మమ్మీ ఇన్నిన్ని మాటలు అంటుంటే నాకు షేమ్‌గా వుంది.” అంటూ కోపంగా అక్కడనుండి వెళ్లింది.
నరేంద్రనాద్‌కి మరోమాట మాట్లాడే అవకాశం ఇవ్వకుండా సుభద్ర వంటగదిలోకి వెళ్లింది.

నరేంద్రనాధ్‌ లేచి భార్య వెంట వెళ్లాడు.
”సుభద్రా! మాట్లాడేముందు ఆలోచించాలి. నీకెందుకంత కోపం? అది మన కూతురు. పరాయివాళ్లను కూడా అంత డైరెక్ట్‌గా మాట్లాడలేమేమో! ఎందుకలా మాట్లాడుతున్నావ్‌! అదెంత బాధపడ్తుందో అర్థం చేసుకున్నావా?” అన్నాడు కాస్త వంగి ఆమె భుజం మీదుగా ఆమె ముఖంలోకి చూస్తూ….
ఆమె కళ్లలో చెమ్మతప్ప నోట్లోంచి మాటరావటంలేదు.
”అదంటే నాకు ప్రాణం సుభా! అదలా బాధపడ్తే నేను చూడలేను. ఎవరైనా దాన్ని ఒక్కమాట అన్నా ఓర్చుకోలేను. నాముందే నువ్వు దాన్ని అలా అంటుంటే నాకు చాలా బాధేసింది.” అన్నాడు.
…కళ్లను గట్టిగా మూసుకొని ఏడుపును కంట్రోల్ చేసుకుంది సుభద్ర.
”కూతురంటే ఏ తండ్రికయినా ప్రాణంగానే వుంటుంది.. అదెందుకిలా మనింట్లో వుందో అడిగారా దాన్ని…? అదెప్పుడు వచ్చిందో డేట్ రాసి పెట్టుకున్నారా? నేను రాసిపెట్టాను. ఇప్పటికి చాలా రోజులైంది. ఇలా నేను కూడా మా పుట్టింటికి వెళ్తే మీరు ఒంటరిగా వుండగలరా? తోడు కావాలని ఎవరికైనా వుంటుంది. ద్రోణ గురించి కూడా ఆలోచించండి!” అంది సుభద్ర.
”ద్రోణ ఎక్కువగా బయటకెళ్తుంటాడు. బోర్‌గా వుంది డాడీ అంది. నేను ‘సరే’అన్నాను. మొన్న విమల కూడా ఇలాగే మాట్లాడింది. కానీ చూస్తూ, చూస్తూ నాకక్కడ బోర్‌గా వుంది డాడీ అని చెప్పాక కూడా కాస్త అర్థం చేసుకోవాలి. చూసి, చూడనట్లు వదిలెయ్యాలి. మాటలతో బాధపెట్టటం ఎందుకు? వున్నన్ని రోజులు వుంటుంది. ఇక్కడ బోర్‌ కొట్టాక అదే వెళ్తుంది. దాన్నిలా బాధపెట్టకు…” అన్నాడు నరేంద్రనాధ్‌.
”అది జీవితాన్ని బోర్‌గా ఫీలవుతున్నప్పుడు తండ్రిగా మీరు చెప్పాల్సిన మాటలు మీరు చెప్పండి! ఆ భావం దానిలో లేకుండా చూడండి! మగవాళ్లకి సంపాదన కావాలి కాబట్టి భర్తలు ఎక్కువగా బయటే వుంటారు. అంతేకాని భార్య ఓ స్టిక్‌ పట్టుకొని సిట్ స్టాండ్‌ అంటుంటే కూర్చుంటూ, లేస్తూ ఆడే బొమ్మలు కాదుగా భర్తలు…!” అంది సుభద్ర.
”ఏదో లేవే! చిన్నపిల్ల ఎందుకంత సీరియస్‌ అవుతావు?” అన్నాడు.
”…మీకో విషయం తెలుసా? మనబ్బాయికి పిల్లనిస్తామన్న వాళ్లు మన గురించి మన పక్కింట్లో ఎంక్వయిరీ చేశారట… వాళ్లమ్మాయి ఎప్పటికీ పుట్టింట్లోనే వుంటుందా? విడాకులేమైనా తీసుకుందా? మేం వాళ్లబ్బాయిని అనుకున్నప్పటినుండి పుట్టింట్లోనే వుంది కదా! అసలు విషయమేమి? అన్నారట. మీరేమో అది చిన్నపిల్ల… అదంటే నాకు ప్రాణం.. దానికక్కడ బోర్‌గా వుందట… అంటూ మిమ్మల్ని మీరు మభ్యపెట్టుకుంటున్నారు.” అంది అసలు విషయం ఇదీ అని స్పష్టం చేస్తూ…
ఈసారి నరేంద్రనాధ్‌ మాట్లాడలేదు
ఆలోచనగా తిరిగి వెళ్లి సోఫాలో కూర్చున్నాడు.
*****

రోజుల గడుస్తున్నాయి.
సుభద్రలోని తల్లి మనసు చచ్చిపోయి శృతికను గాయపరిచిన రోజునుండి శృతిక మనసు డోలాయమానమైంది.
ద్రోణకి కాల్‌చేసి, ద్రోణ దగ్గరకి వెళ్లాలనుకొంది. ఆ నిర్ణయం తీసుకోటానికి నవనాడుల్ని నలగ్గొట్టుకొంది.
వెంటనే సుమ దగ్గరకి వెళ్లి సెల్‌ తీసుకొని ద్రోణకి కాల్‌ చేసింది.
లాంగ్‌ రింగ్‌పోయి నో ఆన్సరింగ్‌ అని వచ్చింది.
మనసంతా చితికినట్లై ఇంటి కొచ్చింది.
తల్లిలో అదే నిరసన… అదే రౌద్రం….
…మళ్లీ సుమ ఇంటికి వెళ్లింది. ఈసారి చైత్రికతో మాట్లాడాలనుకొంది.
సుమ తండ్రి భైరవమూర్తి గొంతు స్పీకర్‌ పెట్టినట్లు మోగుతుంటే బయటే నిలబడింది శృతిక…లోపలకెళ్లాలంటే భయమనిపించింది.
సుమ ఏదో చెప్పబోతుంటే ”నోర్ముయ్‌! వారానికోసారి నీ సెల్‌ఫోన్లో నెంబర్స్‌ని, మెసేజ్‌లని చెక్‌ చేస్తానని తెలిసి కూడా నువ్వింత బరి తెగించావంటే నిన్నేమనుకోవాలి. చదివించేది. ఇందుకేనా నిన్ను? నీకిప్పుడు బాయ్‌ఫ్రెండ్‌ కావలసి వచ్చాడా? ఇలాంటి ఫ్రెండ్‌షిప్‌లు కావాలనుకున్నప్పుడు కాలేజీల కెందుకెళ్లటం…? పబ్‌లలో, పార్క్‌లకో వెళ్తే సరిపోతుందిగా! రేపటినుండి కాలేజి మానేసి సిటిలో ఎక్కడెక్కడ నీకు తిరగాలనిపిస్తుందో అక్కడంతా తిరుగు. ఇంటికి రాకు… నాకింకా ఆడపిల్లలు వున్నారు.” అన్నాడు భైరవమూర్తి ఉగ్రనరసింహ రూపం దాల్చి.
”నాన్నా! నన్ను కాస్త మాట్లాడనిస్తావా? ఆ నెంబర్‌కి కాల్‌ చేసింది నేను కాదు అతనెవరో కూడా నాకు తెలియదు. శృతిక చేసింది” అంది సుమ.
”తప్పు చేయ్యటమే కాక అబద్దాలు కూడా నేర్చుకుంటున్నావా? వాళ్ల ఇంట్లో ఫోన్లులేక నీదగ్గరకి వచ్చిందా?” అన్నాడు.
”ప్రామిస్‌ నాన్నా…! నేను చెప్పేది అబద్దం కాదు. వాళ్ల ఇంట్లో తెలియకుండా మాట్లాడాలని మన ఇంటికి వచ్చి, మాట్లాడివెళ్లింది. కావాలంటే నేను తనని పిలిచి మాట్లాడిపిస్తాను.” అంది ఈ ప్రమాదం నుండి ఎలాగైనా బయటపడాలని…
సుమ మాటల్లో నిజాయితీ కన్పించింది భైరవమూర్తికి.
ఆయన వెంటనే మామూలు మనిషయ్యాడు
సుమకి దగ్గరగా వెళ్లి తల నిమురుతూ ”వద్దులేమ్మా! నువ్వలా రహస్యంగా ఫోన్లో మాట్లాడి చెడిపోతున్నావేమో నని భయపడ్డాను. నువ్వలాంటి పనులు చెయ్యవు నాకు తెలుసు” అన్నాడు గర్వంగా, సుమ తేలిగ్గా గాలి పీల్చుకొంది.
”కానీ ఒక్కటి మాత్రం గుర్తుంచుకో.. మనం ఈ మధ్యనే ఈ ఊరు వచ్చాం కాబ్టి శృతిక ఎలాంటిదో మనకి తెలియదు.. ఎవరో ద్రోణ అనే అబ్బాయితో రహస్యంగా ప్రేమ వ్యవహారం నడుపుతోంది. నీ సెల్‌లో వున్న నెంబర్‌కి కాల్‌చేస్తే ‘ద్రోణను మాట్లాడుతున్నా’ అన్నాడు. నేనతనితో మాట్లాడకుండా కట్ చేశాను. భర్తను వదిలేసి వచ్చి, ఇంట్లోవాళ్లకి తెలియకుండా నీ ఫోన్లో మాట్లాడుతోంది. ఇవన్నీ బలుపుతో కూడిన పనులు.. ఇలాంటివాళ్లు ఏమాత్రం విలువలులేని జీవితాన్ని గడుపుతూ – కళ్లు మూసుకుని పాలు తాగే పిల్లిలా బ్రతుకుతుంటారు. నువ్వింకెప్పుడు ఆ అమ్మాయితో మాట్లాడకు. ఇంటికి రానీయకు..” అన్నాడు వార్నింగ్‌ ఇస్తూ…
”సరే నాన్నా! ఈసారి వస్తే రావొద్దని చెబుతాను.” అంది సుమ
భైరవమూర్తి మాటలకి – బయట నిలబడివున్న శృతిక మనసు విలవిల్లాడింది. తల తిరుగుతున్నట్లైంది. అక్కడే నిలబడితే కిందపడిపోతానేమోనని వెనుదిరిగి సుడిగాలిలా ఇంటికెళ్లింది.
ఓ గంట గడిచాక…
”మమ్మీ! నేను మా ఇంటికి వెళ్తున్నా…” అంది శృతిక
ఆకాశం వురిమినట్లు ఉలిక్కిపడింది సుభద్ర.
తను కర్కశంగా ప్రవర్తించి కూతురు ఇండిపెండెన్సీ మీద దెబ్బతీసినట్లు భయపడింది. అత్తగారింటికెళ్లి క్షణికావేశంలో ఏమైనా చేసుకుంటుందేమోనని ”డాడీని రానీ ! వెళ్దువుగాని! ” అంటూ అడ్డుపడింది. ఎంతయినా తల్లికదా అన్నట్లు ప్రాధేయపడింది.. తల్లి కంగారుచూసి తనని వెళ్లనివ్వదని ”ద్రోణ కాల్‌ చేశాడు. నేను వెళ్లాలి.” అంటూ అబద్దం చెప్పి, ఒక్కక్షణం కూడా ఆగకుండా ఇంట్లోంచి బయటకొచ్చింది శృతిక.
*****

మాయానగరం 49

రచన: భువనచంద్ర

“మీరొక్కసారి మా ఆలయాన్ని చూడండి బాబూజీ. చూశాక మీకే అర్ధమవుతుంది” జరిగిన విషయాలన్నీ చమన్‌లాల్‌కి వివరించి అన్నాడు రుషి. ప్రభుత్వం కదలాలన్నా, ప్రభుత్వ యంత్రాంగం పని చెయ్యాలన్నా ‘పరపతి’ వున్నవాళ్ళని ఆశ్రయించక తప్పదు.
జిల్లా కలెక్టరుకి వివరంగా చెప్పాడు. కలెక్టరు ఎలా పరిచయం అంటే కలెక్టరుగారి అబ్బాయి ఒడుక్కి ఆయన రుషికి కేటరింగ్ ఆర్డర్ ఇవ్వడం వల్ల. కలెక్టర్ చాలా పాజిటివ్‌గా స్పందించి విషయాన్ని స్వయంగా చూచి వారం రోజుల్లోగా రిపోర్టు అందించాలని పి.ఏ.కి ఇన్స్‌స్ట్రక్షన్స్ ఇచ్చాడు. పి.ఏ. దేవాదాయ శాఖకి, తదితర శాఖలకి వెంటనే కలెక్టరువారి ఆర్డర్‌ని పాస్ చేశాడు.
ఎందుకయినా మంచిదని, అవసరం అయితే పొలిటీషియన్స్‌ని కూడా రంగంలోకి దించాలంటే చమన్‌లాల్ వంటి ‘బదాబాబుల’కి మాత్రమే సాధ్యమౌతుందనీ యోచించి రుషి చమన్‌లాల్‌కి విషయాన్ని వివరించాడు.
“తప్పకుండా రుషి. నా అల్లుడ్ని కాపాడావు. నా కూతురి మూర్ఖత్వం వల్ల రోజుల తరబడి మంచాన పడి వున్నావు. నేను నూటికి నూరుపాళ్లూ నీకు సహాయం చేస్తాను. సారీ. నీకు కాదు. నూటికి నూరుపాళ్లూ నాకు నేను సహాయం చేసుకుంటాను. బాబూ, నా వొంట్లో ప్రవహించేది రక్తం కాదు. పేదవాళ్ల చెమట. వడ్డీల రూపంలో నేను తాగి తాగి జీర్ణించుకున్న విషం. ఈ పుణ్యకార్యం వల్లనైనా నాక్క్కొంచెం మనశ్శాంతి లభిస్తుందేమో. పోయేలోగా నా కూతుర్ని నేను చూడగలనేమో?” కళ్లల్లోంచి కన్నీరు జాలువారుతుండగా అన్నాడు చమన్‌లాల్.
“బాధపడకండి బాబూజీ. దేవుడు కరుణామయుడు. తప్పక మీకు భగవంతుని కరుణ లభిస్తుంది. మీ సమస్యలు అన్నీ తీరతై” రుమాలుతో చమన్‌లాల్ కన్నీటిని తుడుస్తూ అన్నది మదాలస. రోజురోజుకి చమన్‌లాల్ బేలగా మారిపోవడం ఆమెకి అత్యంత బాధ కలిగిస్తోంది.
“కిషన్‌ని పిలువమ్మా”నిట్టూర్చి అన్నాడు చమన్‌లాల్.
వెళ్లి పిలుచుకొచ్చింది మదాలస.
“కిషన్.. రుషిగారితో వెళ్ళి ఆలయాన్ని చూసి రా నాయనా. అక్కడ ఏమేమి అవసరమౌతాయో అన్నీ స్వయంగా గమనించి డబ్బుకి వెనుకాడకు. ఖర్చంతా నాదే” మెల్లగా అన్నాడు చమన్.
“అలాగే బాబూ! పదండి రుషీజీ” రుషితో బయతికి నడిచాడు కిషన్‌చంద్ జరీవాలా.
“సుందరి తిరిగి వస్తుందామ్మా” బేలగా అని, “ఏమో. అది చాలా మొండిది. ఎంత మొండిదైనా నా ఒక్కగానొక్క కూతురు. నా గారాబమే దాన్ని చెడగొట్టింది ” కళ్లు మూసుకున్నాడు ధమన్. అతని మాటల్లో అంతులేని వేదన.
మదాలస ఏదో చెప్పబోతుండగా ఫోన్ మ్రోగింది.
“బాబూజీ ఎవరో హిందీలో మాట్లాడుతున్నారు. నాకు సరిగ్గా అర్ధం కావడం లేదు” అంటూ ఫోన్ చమన్‌లాల్‌కి ఇచ్చింది. “ఆ..!” రెండు నిమిషాలు విని “భగవాన్” అంటూ ఫోన్ పెట్టేశాడు చమన్‌లాల్. మొహమంతా చెమటలు పట్టినై. మదాలస అర్జెంటుగా ఓ ఆస్ప్రిన్, ఓ సార్బిట్రేట్ మాత్ర తీసి ఆయన్ని నోరు తెరవమని నాలుక క్రింద పెట్టీంది. నీళ్లు ఓ అరగుక్క తాగించి డాక్టర్‌కి ఫోన్ చేసింది.
“వద్దమ్మా. సుందరి బాంబే హాస్పిటల్లో వుందని ఫోనొచ్చింది. అర్జంటుగా వెళ్లాలి”” అంత నీరసం, మగతలోనూ లేవబోతూ అన్నాడు చమన్‌లాల్.
“ఒక్క క్షణం ఆగండి బాబూజీ. డాక్టర్ వచ్చాక ఆయన పరిమిషన్ తీసుకుని మీరు ప్రయాణం చేయగల స్థితిలో వున్నారంటే తప్పక వెడదాం. నేనూ మీ వెంట వస్తా. లేకపోతే కిషన్‌గార్ని రుషితోపాటు పంపిద్దాం.” అనునయంగా అన్నది మదాలస.
“కిషన్ ని చూస్తే అదింకా పెచ్చురేగిపోతుంది. నేనే వెళ్ళాలి”బేలగా అన్నాడు చమన్%లాల్.
“డాక్టరొచ్చాక నిర్ణయిద్దాం. ఒకవేళ కిషన్‌గారు వద్దనుకుంటే మాధవక్కని, మాకు తెలిసిన బోస్‌గారినీ తీసుకుని నేనే వెడతా..” చెయ్యి నిమురుతూ అన్నది మదాలస. ‘బోస్’ నాన్ బెయిలబుల్ వారెంటు మీద అరెస్టయ్యాడని మదాలసకి తెలీదు. కారణం ఎక్కువ సమయం కిషన్‌చంద్ పిల్లలకి కేటాయించవలసి రావడం. తెలుగు పేపర్లు ఇంటికి రాకపోవడం.
“దైవేచ్చ”కళ్లు మూసుకుని వెనక్కి వాలాడు చమన్‌లాల్.
*****
“రొయ్య బాబూ. నువ్వు చాలా గొప్పోడివే కాదు తెలివైన వాడివి. ఎలాగైన ఆరాచకం సృష్టించి బోసుబాబుని అన్‌పాపులర్ చెయ్యాలని శామ్యూల్ రెడ్డికి నూటికి నూరుపాళ్లు విధేయుడిగా పనిచేశావు. నాకు తెలిసి నువ్వో గొప్ప ఇన్వెస్టిగేటర్‌వి. పోలీసు డిపార్టుమెంటులో అద్భుతమైన ట్రాక్ రికార్డు వున్నా, పైకి కనపదని అత్యాశతో నువ్వు చెయ్యరాని తప్పులు చెసి సస్పెండు కాబడ్డావు. ఆ తరవాత ఆ డిపార్టుమెంటుని ఉపయోగించుకుంటూనే స్వంత ‘బిజినెస్’ స్టార్ట్ చేశావు”ఆగాడు సర్వనామం.
“గురూజీ, నన్ను పిలిపించింది నా గతాన్ని నాకు చెప్పడానికా?” నవ్వాడు రొయ్యబాబు. అతని వంక సూటిగా చూసి నిట్టూర్చాడు సర్వనామం.

“అఫ్‌కోర్స్.. కాదు. హాయిగా క్రైం ఇన్‌వెస్టిగేషన్ ప్రయివేటుగా చేస్తూ మంచిగానే సంపాయిస్తున్నావు. అక్కడే ఆగక నీది కాని పరిధిలోకి ఎందుకొచ్చినట్టు రొయ్యబాబూ! క్రైం వేరు, క్రైం ఇన్‌వెస్టిగేషన్ వేరు. క్రిమినల్ వరల్డ్ వేరు. తేడా ఉల్లిపొరంతే కనిపించవచ్చు. సరే. అవన్నీ మాట్లాడుకుని ఉపయోగం లేదు. నువ్వేం చేశావో నీకూ తెల్సు. పైకి వెళ్లిపోయిన మూడువందల మంది మృతులకి మాత్రం తెలీదు. వారి కుటుంబాలకి తెలీదు. నువ్వు చెయ్యమన్న పని చేసి హాయిగా విస్కీ పుచ్చుకుంటూ హత్య కాబడుతున్నా చిన్న హింట్ కూడా తెలీకుండా హత్య చెయ్యబడ్డ మస్తానయ్యకి తెలీదు. అసలు నువ్వు ఏం చేశావో నీకు హార్డ్ కేష్ నిండిన ‘సూట్‌కేస్’ ఇచ్చిన శామ్యూల్ రెడ్డికి కూడా తెలీదు. కానీ.. అవన్నీ నాకు తెలుసు”నిర్లిప్తంగా, నెమ్మదిగా అన్నాడు సర్వనామం. షాక్ తిన్నాడు రొయ్యబాబు.
సర్వనామం ఉద్ధండుడు అని తెలుసు. కానీ ఇంత ఫాస్ట్ అని తెలీదు.
“సరే.. జరిగినదాని సంగతి వదిలెయ్. సర్వనామంగారూ.. ఎంత కావాలి?” సూటిగా ప్రశ్నించాడు రొయ్యబాబు. పోలీసు వుద్యోగం వొదిలినా పోలీస్ ధాటి పోలేదు.
“హా.. హా.. ఏం కావాలో నీకు తెలీదా? తెలుసు. కానీ తెలీనట్టు నటిస్తావు. గుడ్. రెండుగంటల్లో నవనీతం నా ముందుండాలి”
“నవనీతమా? ఆవిడ ఎక్కడుందో నాకేం తెలుసు?”మొహం నిండా ఆశ్చర్యాన్ని ప్రకటిస్తూ అన్నాడు రొయ్యబాబు.
“నీ ప్రశ్నకి సమాధానం కూడా నీ దగ్గరే వుంది. మూడోసారి హెచ్చరించే అలవాటు నాకు లేదు. కరెక్టుగా రెండు గంటల్లో నవనీతం నా ముందుండాలి”లేచాడు సర్వనామం.
“లేకపోతే” నవ్వాడు రొయ్యబాబు.
” నీ క్రైం లిస్టు ఎక్కడుండాలో అక్కడుంటుంది. అంతే కాదు నీ పుట్ట పగులుతుంది. అన్ని పాములూ బయటికొస్తాయి. అంత రచ్చ అవసరం కాదని నువ్వనుకుంటే ఎవరెవరిని నువ్వు బ్లాక్‌మెయిల్ చెయ్యడానికి ఆధారాలన్నీ రికార్డు చేసి పెట్టావో, ఆ రికార్డులన్నీ స్వయంగా నేనే వారికిస్తా. అఫ్‌కోర్స్ ‘తగిన’ పరిహారం తీసుకుని. డిపార్టుమెంటులో వున్నా, బయటికి నెట్టబడ్డా పోలీసోడీ బ్రెయిన్ పోలీసోడిదే. కాస్సేపు క్రిమినల్ బుద్ధి పక్కనెట్టి ఆలోచించుకో!” ముందుకు నడిచాడు సర్వనామం.
వళ్లంతా చెమట్లు పట్టాయి రొయ్యబాబుకి. బులెట్ బండి స్టార్ట్ చెసి దూకించాడు. అంత టేన్షన్‌లోనూ తనని ఎవరైనా వెంబడిస్తున్నారేమో అనే విషయాన్ని అతను మర్చిపోలేదు. జాగ్రత్తగా రకరకాలుగా వీధులు చుట్టి, రిక్షాలూ, ఆటోలూ మార్చి చివరికి నవనీతాన్ని దాచిపెట్టిన ఒంటరి బిల్డిగ్‌లోకెళ్ళి తలుపులు తెరిచి చూశాడు. నవనీతం జాడ లేదు. ఆమెకి కాపలాగా నియమించిన అసిస్టెంట్లు లేౠ. ఆ అసిస్టెంట్లలో ఒకడు ‘మోతాదు’ ప్రకారం పర్ఫెక్టుగా మత్తుమందిచ్చే ఎనస్థటిస్టు. అంటే అతనేమీ డాక్టరో, కాంపౌండరో కాదు. ఓ నర్సుకి లవర్‌గా ఆమెనించి కొంత నాలెడ్జిని సంపాయించినవాడు.
గుండె గుభేలుమంది రొయ్యబాబుకి. ఈ ఇంట్లో నవనీతాన్ని దాచినట్టు నరమానవుడికి కూడా తెలీదని, కనీసం అనుమానమైనా రాదని అతని నమ్మకం. అలాంటిది అసలుకే మోసం రావడం అతనికి కొరుకుడు పడలేదు.
“ఎవరికి వెళ్లాలో వాళ్లకి చేరతై”అన్న సర్వనామం వార్నింగ్ గుర్తొచ్చి వొణికిపోయాడు. గతం గుర్తొచ్చింది. నవనీతం ప్రెగ్నంట్ అనగానే సర్వనామం మొహంలో షాక్, ఆనందం రెండూ గుర్తించాడు రొయ్యబాబు. ఓ మనిషిని ప్రత్యేకంగా నవనీతాన్ని , మరో మనిషిని ప్రత్యేకంగా సర్వనామాన్ని అబ్జర్వ్ చెయ్యడానికి పెట్టాడు. ఆ తరవాత అతనికి బోసుబాబు పొలిటికల్ గురువైన ‘గురువు’గారి దగ్గర్నించి పిలుపొచ్చింది. రొయ్యబాబు అసలు పేరు రుక్మిణీనాధ శాస్త్రి.
“రుక్మిణీ, నీతో పని పడిందిరా” ప్రయివేటు రూంలో రొయ్యబాబుని కూర్చోబెట్టి అన్నాడు గురూజీ.
“చెప్పండి స్వామి.. మీ బంటుని” వినయంగా అన్నాడు రొయ్యబాబు.
“బోసుబాబు పట్టాలు తప్పాడు. ఆ రైలు గమ్యం చేరదు. శామ్యూల్ రెడ్ది పనికొస్తాడు. కానీ, వాడికో అడ్వైజరున్నాడు. వాడి పేరు సర్వనామం. ఆవులిస్తే పేగులు కాదు నరాల్నే లెక్కబెట్టే తెలివితేటలు వాడివి. మెల్లగా నువ్వు శామ్యూల్ రెడ్డికి నమ్మకం కలిగించి గుడిసెల సిటీలో మారణహోమం సృష్టించు. బోస్ చేసినట్టుగా బయటికి రావాలి. కానీ, శామ్యూల్ చేసినట్టు ఆధారాలుండాలి. అంటే, ఒకే దెబ్బకి రెండూ పిట్టలు.. నేల రాలకూడదు, మన చేటిలో చిక్కాలి. అర్ధమయిందా? నీకో ఆయుధం కూడా ఇస్తా. అదేమంటే ఆ జర్నలిస్టు కాని జర్నలిస్టు మాధవి రూంకి నిప్పు పెట్టించింది శామ్యూల్ రెడ్డి. ఆ నేరం వేరేవాళ్ల మీద పడాలని వాడి ఉద్ధేశ్యం. చాలా చిన్న పొరబాటుతో ఆ ప్రయత్నం ‘పొగల’ పాలయ్యింది ” చాలా మెల్లగా స్పష్టంగా చెప్పాడు గురువుగారు.
“సరే స్వామి.. ఇప్పట్నించే మీ పనిలో వుంటాను”వినయంగా అన్నాడు రొయ్యబాబు.
“ఎలా ఎప్రోచ్ అవుతావు?” నల్లకళ్లద్దాలు తీసి స్పష్టంగా లోతుగా రొయ్యబాబు కళ్లలోకి చూసి అన్నాడు గురూజీ.
“ఒక దారి వుంది గురూజీ” అని నవనీతం విషయం చెప్పాడు రొయ్యబాబు. “అదెలా ఉపయోగపడుతుందీ?” కుతూహలంగా అన్నాడు గురొజీ.
“శామ్యూల్ రెడ్డికి తెలీదు. సర్వనామానికీ, బోసుబాబు ఇలాకాలో మొన్నటిదాకా ఉన్న నవనీతానికీ కనెక్షన్ వుందని. నవనీతం కడుపులో పెరిగే బిడ్డకి తండ్రి సర్వనామం అని నూటికి నూరుపాళ్లు నేను చెప్పగలను. నవనీతం కోసం నిన్ను సర్వనామం డబుల్‌క్రాస్ చేస్తున్నాడనీ, అసలతను పని చెసేది బోస్ కోసమని శామ్యూల్ రెడ్డితో చెబితే?” నవ్వాడు రొయ్యబాబు.
“శభాష్‌రా రుక్మిణీ. ఫెంటాస్టిక్. దిగ్విజయోస్తు. పోయిరా “మహదానందంగా అన్నాడు గురూజీ. ఖర్చుల కోసం ఓ లక్ష రొయ్యబాబుకి ఇప్పించాడు అంత ఆనందంలోనూ గురూజీ మర్చిపోలేదు.
“వద్దు స్వామి..”సిన్సియర్‌గా అన్నాడు రొయ్యబాబు.
“ఇది నీ సిన్సియారిటీకి కాదు. అది వెల కట్టలేనిది. ఇది ఇచ్చేది రోజువారీ ఖర్చులకోసం. చెయ్యాల్సిన పని చిన్నది కాదు. చాలా ఖర్చవుతుందని నాకు తెలుసు. ఇది జస్ట్ అడ్వాన్సు. అంతే” రొయ్యబాబు భుజం తట్టి అన్నాడు గురూజీ.

*****

మరోసారి వొణికిపోయాడు రొయ్యబాబు. నవనీతాన్ని ఇక్కడ్నించి ఎవరు ఎత్తుకెళ్ళి వుంటారూ? అంత ధైర్యం, స్తోమతు, నెట్‌వర్కు వున్నది గురూజీకే. మరెవరికీ అంత ఆలోచన రాదు. సడన్‌గా గురూజీకీ,తనకీ వారం క్రితం జరిగిన మరో సంభాషణ గుర్తుకొచ్చింది.

*****

“రొయ్యబాబుగారూ, గురూజీ మీకేదో పని వప్పగించారంట. దాని తాలూకు వివరాల్ని ఆయనకి పర్సనల్‌గా అందించమన్నారు” చెప్పాడొ అపరిచితుడు పోస్టాఫీసు దగ్గరుండగా. వెంటనే బయలుదేరి గురూజీ నివాస స్థలానికి వెళ్లాడు రొయ్యబాబు.
“గొప్పగా బోస్‌ని ఇరికించావు రుక్మిణీ. అది శామ్యూల్ రెడ్డి చేసినట్టుగా ఎస్టాబ్లిష్ అయ్యే ఆధారాలు కావాలన్నాను. దొరికాయా? ఇస్తావా? ఆధారాలు నువ్వే సృష్టించి వుంటావు గనక దొరకాల్సిన పనిలేదుగా. ఎప్పుడిస్తావు?” సందేహానికి తావు లేకుండ, వంక చెప్పే వీలు లేకుండా ప్రశ్నించాడు గురొజోఎ.
“గురూజీ. అన్నీ భద్రంగా వున్నాయి. మరొక్క జాగ్రత్త తీస్కోవాలి. ఆ జాగ్రత్త తీసుకోడం పూర్తయ్యాక మొత్తం వివరాలు మీకు వొప్పగిస్తాను”స్పష్టంగా , ధైర్యంగా, నమ్మకంగా చెప్పాడు రొయ్యబాబు.
“ఆధారాలకు డూప్లికేట్లు వుండకూడదు రుక్మిణీ. వాటి గురించిన ‘వాసన’ కూడా మిగిలి వుండకూడదు”హెచ్చరించాడు గురూజీ. ఆ స్వరం వెనక వున్న వార్నింగ్ మామూలుది కాదని రొయ్యబాబుకి తెలుసు.
“తప్పకుండా!” వినయంగా అన్నాడు రొయ్యబాబు.
“తప్పకుండా అంటే మరో కాపీ జాగ్రత్తగా దాచిపెట్టుకుంటావనా!” పకపకా నవాడు గురూజీ. ఉలిక్కిపడ్డాడు రొయ్యబాబు. గురూజీ వార్నింగ్ కంటే, చూపుకంటే భయంకరమైనది ఆయన నవ్వు. చూసేవాళ్లకది వెన్నెల్లా చల్లగా, అమాయకంగా వుంటుంది. కానీ దాని పర్యవసానం అతి భయంకరం. ఆ విషయం రొయ్యబాబుకి స్పష్టంగా తెలుసు. జవాబు చెప్పడానికి తడుముకునే లోపులోనే “జోక్‌గా అన్నాను. టేక్ ఇట్ ఈజీ రుక్మిణీ. వెళ్లిరా. జాగ్రత్త” రొయ్యబాబు భుజం తట్టి లోపలికి వెళ్లిపోయాడు గురూజీ.
నాలుగు వారాలయినా గురూజీకి అందించవలసిన వివరాలు అందించలేదు. గురూజీ అరిచే కుక్క కాదు. అతి ప్రేమగా తోకాడిస్తూనే గొంతు కొరికే భైరవం. భయంతో ఒళ్ళు వణికిపోయింది రొయ్యబాబుకి.
“ఆడ.. ఆడ.. నవనీతాన్ని ఎత్తుకుపోయే అవకాశం ఇంకెవరికుందో ఆలోచించు.” పోలీస్ మనసు హెచ్చరించింది. ఆలోచించాడు రొయ్యబాబు. “శామ్యూల్ రెడ్డికున్నాయి. ఎందుకంటే సర్వనామం గురించి అన్నీ చెప్పినా నవనీతం కడుపులో వున్నది సర్వనామం బిడ్డ అని శామ్యూల్ రెడ్డితో చెప్పలేదు. శామ్యూల్ రెడ్డి ఆ బిడ్డ బోస్ వలన కలిగే బిడ్డ అనే అనుకుంటాడు గానీ, సర్వనామానికి చెందిందని వూహలో కూడా అనుకోడు. శామ్యూల్ రెడ్డి గనక నవనీతాన్ని తన దగ్గర బంధిస్తే, బోస్‌తో నవనీతాన్ని అడ్డం పెట్టుకుని శోభ కొసమూ, పార్టీ టిక్కెట్టు కోసమూ బ్లాక్‌మెయిల్ చెయ్యచ్చు లేదా బేరమాడవచ్చు. సో ఇప్పుడు నేను హేండిల్ చెయ్యాల్సింది శామ్యూల్ రెడ్డిని” పోయిన ధైర్యం వచ్చింది రొయ్యబాబుకి.
బులెట్ వెడుతుండగా సడన్‌గా ఓ ఆలోచన వచ్చి బ్రేక్ వేశాడు రొయ్యబాబు. శామ్యూల్ రెడ్డి తనకి డబ్బిస్తుండగా తీయించిన (రహస్యంగా) ఫోటోలో, టేప్ రికార్డర్ కేసెట్టూ పదిలంగా వున్నాయా అనేదే ఆ ఆలోచన. బండి వెనక్కి తిప్పి తను వుండే చోటికి పోయి లాకర్ తీశాడు రొయ్యబాబు. అక్కడ లాకర్ ఖాళీగా వెక్కిరించింది.
గుండె జారిపోతున్న ఫీలింగ్‌తో నేల మీద కూలబడ్డాడు రొయ్యబాబు.

*****
“సార్.. లారీ ట్యూబుల్లో మందు ఫ్రీగా సప్లై చేసింది మస్తానయ్య. మస్తానయ్య మావాడ వాడే. పరమ సోమరిపోతు. పని చెయ్యడు అని అతని పెళ్ళాని వదిలేసింది. చిల్లర దొంగతనాలు చేస్తాడని మాకు తెలుసు. కానీ మావాడల్లో చెయ్యడు. గత నెలా, నెలా పదిహేను రోజులుగా మహా జల్సాగా తిరుగుతున్నాడు. బీడీముక్క కోసం మా దగ్గర చెయ్యిజాపే వాడు కాస్తా మాకే కింగ్ సైజు సిగరెట్లు తాగమని ఇస్తున్నాడు.
సారా పాకెట్ట్టు కోసం వెంపర్లాడేవాడు యీ మధ్య వైను షాపు నుండి ఫుల్‌బాటిల్ తెస్తున్నాడు. చిరిగిన లుంగీలు కట్టేవాడు కాస్తా పంచలు, కొత్త పేంటూ షర్టులూ వేస్తున్నాడు. డబ్బు ఎక్కడ్నించి వొస్తుందిరా అని నేనే అడిగా. దానికి వాడు “రోజూ నక్కని తొక్కి వస్తున్నాలే అన్నా” అని జవాబు దాటేశాడు. అయ్యా, బోసుబాబు అదివరకటి సంగతేమోగానీ, ఇప్పుడు నిజంగా మంచోడు. మాధవమ్మ మా గుడిసెలవాడలోకి అడుగుపెట్టాక నిజంగా మా బతుకులు బాగుపడుతున్నై. కల్తీ సారా వల్లే డయేరియా వచ్చుంటే, ఆ కల్తీ సారాతో బోసుబాబుకి ఏమాత్రం సంబంధం లేదని సత్యప్రమాణంగా చెబుతున్నా. బోసుబాబు వెనక ఏదో కుట్ర జరుగుతోందని మాత్రం ఖచ్చితంగా చెప్పగల్ను” బోనులో నిలబడి సాక్ష్యం చెప్పాడు వాడ్రేవుల గవర్రాజు.
“అంత స్పష్టంగా ఎలా చెప్పగలవు?” అడిగాడు జడ్జి. ” ఆ మూడు రోజులు నేనే కాదండి మరో అయిదుగురం బోసుగారితోనే వున్నామండి”
“మరి మస్తానయ్యే మందు సప్లై చేశాడని చెప్పింది అబద్ధమా?”
“కాదండి. వరద పెరిగాక మా యింటావిణ్ణి కూడా తీసుకొస్తానని బయల్దేరి వెళ్లానండి. మస్తానయ్య ట్యూబుల్ని సెంటర్లో వున్న రావిచెట్టు కాడ దింపించడం చూశానంది. ఆడు దింపించింది సామాన్లు షిఫ్టు చేసే చిన్న మోటారు బండిలోనండి. అప్పుడే అనుకున్నానండి. వర్షంలో యీడు ఇంత సరుకు తేవడానికి అప్పెవడిచ్చాడా అని” వివరించాడు గవర్రాజు.
మొత్తం 3 1/2 రోజుల్లో 32 మంది సాక్షులు బోస్‌కేమాత్రం సంబంధం లేదని పటిష్టంగా చెప్పారు. కేస్ కొట్టివేయబడింది. అయితే ఆ సంఘటన జరిగినప్పుడు బోస్‌బాబుతో వున్న మరో నలుగురూ, అంటే శోభ, మాధవి, మరో ఇద్దరు సంక్షేమ సంఘం వాళ్లూ తమ సాక్ష్యాన్ని ఇచ్చారు. జడ్జి బాగా ఇంప్రెస్ అయింది మాధవీరావు స్టేట్‌మెంటుతో. మాధవి జడ్జికి గుడిసెలవాళ్ల బాగుకోసం తాము చేపట్టిన కార్యక్రమం వివరాలూ, ఆ కార్యక్రమంలో బోసుబాబు చేహ్స్తున్న నిస్వార్ధ సేవ గురించీ చక్కగా వివరించింది.
“అంటేకాదు మేడం. గుడిసెవాసుల్ని మళ్లీ సారాకి బానిసల్ని చేసే అవకాశం కోసం ఎంతోమంది ఎదురుచూస్తున్నారు. ప్రభుత్వ సారాయి దుకాణాన్ని నదిపే బోస్‌బాబు తనే మూసేశాడు. అది వేరొకళ్లు పాడుకునే లోపునే యీ అనర్ధం జరిగింది. దయచేసి అతని చిత్తశుద్ధిని శంకించవద్దండి. ఆయన నిజంగా ప్రజల కోసం పాటుపడుతున్న వ్యక్తి” అని స్పష్టంగా చెప్పింది.
మాధవి మాటలు విన్న బోస్‌బాబు కళ్లల్లో కన్నీరు ఉబికింది. ఒక ‘బండరాయిని శిలగా మార్చిన శిల్పి యీ మాధవి” అనుకున్నాడు.
“మాధవిగారూ, ఒక్క విషయం నాకు అర్ధం కావడం లేదు. ఇంతమందిని నాకు సపోర్టుగా నిలబెట్టి నన్ను బయటికి తెచ్చింది ఎవరూ?” మాధవిని అడిగాడు బోసుబాబు.
“నిజంగా నాకూ తెలీదు. కానీ ఒక్కటి మాత్రం నిజం బోసుబాబూ. మంచి మనసుతో చేసే ఏ మంచిపనికైనా దేముడి అభయం ఎప్పుడూ వుంటుంది” తన ఇంటి తలుపుల్ని తీస్తూ (బోసుబాబు ఇల్లే) అన్నది మాధవి.
బోసుబాబు మాధవితోపాటు శొభ, మేరీ, సౌందర్య, గవర్రాజు ఇంకా కొందరు సంక్షేమ సంఘం సభ్యులు కూడా వున్నారు. బోసుబాబు ప్రశ్నకి మాధవి సమాధానం మేరీని ఆనందం కలిగించలేదు. కానీ ఒక్కటి మాత్రం రుజువైంది. సాక్షుల్ని మోటివేట్ చేసింది మాధవి, శోభ etc కాదు, మరెవరో ఉన్నారన్నది.

బ్రహ్మలిఖితం – 20

రచన: మన్నెం శారద

జోసెఫ్ మీదపడి నిశ్శబ్దంగా రోదిస్తున్న అతని భార్యని భుజాలు పట్టుకొని లేవదీసింది లిఖిత.
ఆమె కళ్ళు తుడుచుకుని దుఃఖాన్ని అదుపు చేస్కునే ప్రయత్నం చేసింది.
“మిమ్మల్ని ఓదార్చే ధైర్యం చేయలేను. కాని.. ఇంత డబ్బు దగ్గర పెట్టుకుని కూడా మీరు ఆయన ప్రాణాన్ని నిలబెట్టే ప్రయత్నం చేయలేదంటే.. మీలాంటి వ్యక్తులు కూడా ఈ లోకంలో ఉంటారన్న నిజాన్ని జీర్ణించుకోలేకపోతున్నాను” అంది లిఖిత బాధగా.
ఆమె శుష్క మందహాసం చేసింది. ఆ నవ్వు తుఫానులో పొడసూపిన సూర్యకిరణంలా ఉంది.
“జోసెఫ్ గురించి మీకు తెలియదు. అతను కోటీశ్వరుడంటే బహుశ మీరు నమ్మకపోవచ్చు. ఆయన తండ్రి ఇక్కడ కొన్ని వందల ఎకరాల రబ్బరు, టీ తోటలకు అధికారి. నేనొక టీచర్ని. నన్ను ప్రేమించిన పుణ్యానికి ఆయన ఆంత ఆస్తిని వదులుకొని ఓ హోటల్లో మేనేజరుగా ఉద్యోగం సంపాదించి నన్ను పెళ్ళి చేస్కున్నారు. నా అదృష్టం వక్రించి ఒక్కసారే ఆయన రెండు కిడ్నీలు దెబ్బ తిన్నాయి. నేను ఒకసారి మీరిచ్చిన డబ్బు వాడదామన్నాను. ఆయన చస్తే అంగీకరించలేదు. చివరికి…” అందామె కన్నీరు కారుస్తూ.
లిఖిత కళ్లనిండా నీళ్ళు నిండేయి.
“రియల్లీ హీ వాజ్ గ్రేట్” అంది.
“అవును. ఆయన వ్యక్తిత్వం చాలా గొప్పది. ఆయనతో కొన్నాళ్లయినా జీవితం గడిపిన అదృష్టాన్ని తలుచుకుంటూ .. ఈ పిల్లల కోసం మిగతా జీవితాన్ని గడపాలి”అందామె భారంగా.
హాస్పిటల్ ఫార్మాలిటీస్ పూర్తి చేసుకొని జోసెఫ్ మృతదేహాన్ని ఆమెకప్పగించేరు.
లిఖిత వారితోపాటు వెళ్లింది.
జోసెఫ్ ఖనన కార్యక్రమం చాలా నిరాడంబరంగా హోటల్ యాజమాన్యం వారి రాకతో జరిగిపోయింది.
జోసెఫ్ భర్య వెనుదిరిగి వస్తుంటే లిఖిత ఆమె ననుసరించి “ఏమండి?” అని అంది.
ఆమె వెనుతిరిగి చూసింది.
“మీ పేరడగలేదు నేను”
“మరియా”
మీరేమీ అనుకోకపోతే ఈ డబ్బు..”
“నన్ను తీసుకోమంటారు.!” అందామె విషాదంగా నవ్వుతూ.
లిఖిత అవునన్నట్లుగా తల పంకించింది.
“నా జోసెఫ్ ప్రాణాలు ఈ డబ్బు దొరక్కే పోయేయి. ఇప్పుడెందుకీ డబ్బు నాకు. మీ అభిమానానికి నా కృతజ్ఞతలు” అంది మరియ.
“కనీసం. పిల్లల భవిష్యత్తు కోసమైనా!”
“వద్దండి. నా పిల్లల్ని నేను పెంచగలను. మీకు తెలియదు. జోసెఫ్ ఒకరోజు ఇంటికి చాలా ఆనందంగా వచ్చేశారు. ఏంటి విశేషం అని అడిగితే .. ఈ రోజు జాక్‌పాట్ కొట్టేసేనోయ్. ఒక ముసలమ్మ అన్నం లేకుండా ఏడుస్తుంటే హోటల్‌కి తీసుకెళ్ళి అన్నం పెట్టించేను” అనేవారు. మరో రోజు ఎవరికో బీదవాళ్లకి వందరూపాయలిచ్చాననేవారు. నేను పిచ్చిపిచ్చిగా దానాలు చేసేస్తున్నరని కోప్పడితే మనం వెనకేసుకోవాల్సింది దానం, ధర్మం కాని డబ్బు కాదని చెప్పేవారు. అలాంటీ మహానుభావుణ్ణే పోగొట్టుకున్న నాకీ డబ్బెందుకు?” అందామె నిర్లిప్తంగా.
లిఖిత స్పందించిన హృదయంతో ఆ మాటలు వింది.
ఈ దేశంలో ఎందరెందరో తమ స్వలాభాల కోసం పదవులనలంకరించేరు. కొందరు కోట్ల ఆస్తులు కూడబెట్టి విదేశాలు వెళ్ళేరు. ఇంకొందరు ప్రాచుర్యం కోసం రోడ్లమీద సత్యాగ్రహాలు చేసేరు. మరి కొందరు ఇరవైనాలుగ్గంటలు ఏకధాటిగా ఆడో, పాడో, గెంతో పబ్లిసిటీ తెచ్చుకున్నారు. కాని.. ఇంత ఉదాత్తమైన వ్యక్తిత్వమున్న మనిషి మరణాన్ని ఎవరూ చివరికి కన్నతండ్రి కూడా గుర్తించలేడు.
అతి సామాన్యంగా అతనెళ్ళిపోయేడు.
లిఖిత కప్పుడొచ్చింది దుఃఖం భూమిలోంచి జలం ఎగదన్నినట్లు.
ఆమె వెనుతిరిగి లిఖిత భుజాలు పట్టుకొని “ప్లీజ్ కంట్రోల్ యువర్ సెల్ఫ్. మీరందరూ అతను లేడని నాకు గుర్తుచేయొద్దు. హీయీజ్ విత్ మీ వోన్లీ” అంది.
ఆమె మనోస్థయిర్యానికి లిఖిత చేతులు జోడించింది మనస్ఫూర్తిగా.
*****
అతను చిన్నగా దగ్గేడు.
సిటవుట్ లో కూర్చున్న కేయూరవల్లి ఉలిక్కిపడి అతనివైపు చూసింది.
అతను నమస్కారం పెట్టేడు.
“ఎవరు మీరు?”
“నా పేరు కుటుంబరావు. నేను మీకు తెలియదు. మీ దగ్గరకొచ్చే వెంకట్ గురించి తెలుసుకోవాలని వచ్చేను”
వెంకట్ పేరు వినగానే కేయూర తేరుకుని “రండి కూర్చోండి. ఏంటి పని?” అనడిగింది.
కుటుంబరావు కూర్చున్నాడు.
“చెప్పంది” అంది కేయూర.
“అతను మీకు తెలుసా?”
“తెలుసు. మా అమ్మాయి క్లాస్‌మేటతను” అంది కేయూర అతన్ని నిశితంగా గమనిస్తూ.
కుటుంబరావు కాస్సేపు తల దించుకున్నాడు. అతనెందుకొచ్చేడో కేయూరకర్ధం కాలేదు.
“ఏమిటో చెప్పండి” అంది తిరిగి రెట్టిస్తున్నట్లుగా.
“ఏం లేదు. నాకు నిజంగా ఎలా చెప్పాలో తెలియడం లేదు. చాలా సిగ్గుచేటుగా ఉంది” అన్నాడు మెల్లిగా.
అలా చెబుతున్నప్పుడతని కళ్ళనిండా అభిమానం చంపుకోవాల్సి వచ్చినందుకు దెబ్బతిన్నట్లుగా ఎర్రజీరలలుముకొన్నాయి. పెదవులు చిన్నగా కంపించేయి.
“వెంకట్ ఏం చేసేడు?”
“చాలా ఘోరమే చేసేడు మేడం. నా భార్యని పెళ్ళి చేసుకున్నాడు.”
ఆ మాట విని తల తిరిగింది కేయూరకి.
కుటుంబరావుని పిచ్చివాడిలా చూసి “మీరంటున్నదేమిటి? మీ భార్యని పెళ్లి చేసుకోవడమేంటి?”అనడిగింది విస్మయంగా.
“నేనబద్ధం చెప్పడం లేదు” అంటూ జరిగినదంతా క్లుప్తంగా చెప్పేడు కుటుంబరావు.
అతను చెప్పిన కథ వినడానికే కాదు నమ్మడానిక్కూడా అసంబద్ధంగా, కాకమ్మ కథలా అనిపించింది కేయూరకి.
“మీ మానసిక పరిస్థితి బాగానే ఉందా?”అనడిగింది చివరికి.
ఆ మాట విని కుటూంబరావు మొహం పాలిపోయింది. “ఇది నా ఖర్మ. ఏం చెప్పమంటారు. అది నా మేనకోడలే. ఉద్యోగం కూడా చేస్తుంది. ఎవడో వాడు పూర్వజన్మలో దీని భర్తని చెప్పేడంట. వాణ్ణి తీసుకుని అహోబిళం వెళ్ళి పెళ్ళి చేసుకొచ్చింది. ఇప్పుడూ వాడికి డబ్బు కావాలట. ఆస్తి పంపకం చేసేస్తే వాడితో వెళ్ళిపోతుండంట. మాకిద్దరు పిల్లలు. వాళ్ల కోసమే నా విచారం.
“అయితే ఈ మధ్యనొక అమ్మయితో చూశానతన్ని. ఆవిడేనా?”
“కాదు. వాడి మేనమామ కూతుర్ని పెళ్లి చేసుకున్నాడటీ మధ్య. దాంతో ఇది పిచ్చి పట్టినట్లు ప్రవర్తిస్తోంది. గదిలో పెట్టి తాళం వేసేను. ఎవరో అతను మీకు తెలుసని చెబితే.. వివరాలు తెలుసుకుందామని వచ్చేను. దయచేసి అతన్ని మందలించండి. నా సంసారాన్ని కాపాడండి.”అన్నాడతడు చేతులు జోడించి.
“ఎప్పుడు జరిగిందితంతా?”
“ఈ మధ్యనే. పోయిన వారం సెలవు పెట్టి వాళ్ల ఊరెళ్లొస్తానని ఈ నిర్వాకం చేసింది.” అన్నాడాయన ఉక్రోషంగా.
కేయూర ఆ జవాబు విని దిగ్భ్రమకి గురయింది.
అంటే .. ఇతను కేరళ వెళ్లడం, లిఖితని కలవడం అంతా అబద్ధమన్నమాట.
ఆ విషయం గ్రహింపుకి రాగానే ఆమె కళ్లెర్రబడ్డాయి.
“రాస్కెల్! వాడిని చూస్తే నాకెప్పుడూ అపనమ్మకమే. ఈ మధ్య నా ఒంటరితనంలో నేను వాన్ని నమ్మక తప్పలేదు. మీరెందుకు ఊరుకున్నారు. పోలీసు రిపోర్టివ్వండి” అంది కోపంగా.
అతను శుష్కంగా నవ్వేడు.
“ఈ దేశంలో పోలీసు స్టేషన్లు నందిని పంది చెయ్యడానికి తప్ప దేనికి పనికొస్తాయి? పైగా నా సంసారం రచ్చకెక్కుతుంది. అందుకే అతను మీకు భయపడతాడేమో మందలించి మా మధ్యకి రావొద్దని చెప్పమని అడగడానికొచ్చాను” అన్నాడు కుటుంబరావు ప్రాధేయపూర్వకంగా.
కేయూరవల్లికి ఏం జవాబు చెప్పాలో తోచలేదు. అతను తననే మోసగిస్తున్నాడని చెప్పలేకపోయింది.
కుటుంబరావు లేచి నిలబడి చేటులు జోడించి “వస్తానమ్మా. మీకు శ్రమ ఇస్తున్నందుకు క్షమించండీ” అన్నాడు.
కేయూర నీరసంగా తల పంకించి నమస్కారం పెట్టిందతనికి
కుటుంబరావు బయటకొచ్చి స్కూటర్ స్టార్టు చేసుకొని ఆ వీధి మలుపు తిరుగుతుండగా వెంకట్ అతన్ని గమనించి పక్కకి తప్పుకొన్న విషయం కుటుంబరావు గమనించలేదు.
వెంకట్ మెదడులో చకచకా ఆలోచనల రీళ్ళు తిరిగిపోయేయి.
నిస్సందేహంగా అతను కేయూరవల్లిని కలిసి వెళ్తున్నాడు. అంటే… తన గుట్టు ఆవిడకి తెలిసిపోయుంటుంది. ఇప్పుడు తనెళ్తే ఆవిడ తనని చంపినంత పని చేస్తుంది. అనుకొని వెంకట్ గబగబా భీమిలీ రోడ్డులోని ఓంకారస్వామి దగ్గరకి బయల్దేరేడు.
*****
చోటానికరాలోని భగవతి గుడి ప్రాంగణంలో బాగా దిగువగా ఉన్న కోనేటిలో కార్తికేయన్ మొలలోతు నీళ్ళలో నిలబడి ఉన్నాడు.
లిఖిత, కాణ్హా కొంచెం ఎగువలో నిలబడి అక్కడ జరుగుతున్న తతంగాన్ని కొంత భయంగానూ, మరి కొంత ఆసక్తిగానూ గమనిస్తున్నారు.
కోనేరంతా పసుపు రంగులో ఉంది. పసుపు బట్టలతో చేతబడి చేయబడిన వ్యక్తులు దిగడం వలన కోనేరంతా పసుపు రంగుకు మారింది.
ఆ ఆలయపూజారి పసుపు, కొబ్బరినూనె కలిపిన ముద్దని కార్తికేయన్ శరీరమంతా మర్ధించేడు శిరస్సుతో సహా. కొబ్బరాకుల దోనెతో కార్తికేయన్ తలపై నీరు గుమ్మరిస్తూ మలయాళంలో మంత్రాన్ని ఉచ్చరిస్తూ దాదాపు ఒక గంట ఆ తతంగాన్ని సాగించేడు.
ఆ తర్వాత బయటకి తీసుకొచ్చి చందనం పూత చేసి ముందు భాగంలో ఉన్న కోవెలలో కూర్చోబెట్టేరు. లిఖిత, కాణ్హా కూడా అక్కడ దగ్గర్లో కూర్చున్నారు. ఆలయమంతా తైల దీపాలతో దేదీప్యమానంగా వెలుగుతోంది. గర్భగుడికి దగ్గరగా ఇరువైపులా ఉన్న రెండు స్తంభాల్ని చూపించేడు కాణ్హా లిఖితకి.
ఆ స్తంభాల నిండా సూది మోపేంత ఖాళీ లేకుండా మేకులు దిగబడి ఉన్నాయి.
“ఏంటవి?” అనడిగింది లిఖిత ఆశ్చర్యపడుతూ.
“ఇక్కడున్న మేకుల సంఖ్యనుబట్టి అంతమందికి ఇక్కడ చేతబడి తీసేరని అర్ధం”
అతని జవాబు విని సంశయంగా చూసింది లిఖిత.
“నిజంగా చేతబడులున్నాయంటావా?” అనడిగింది లిఖిత.
“అక్కడ కూర్చున్నవాళ్ళని చూడు”
లిఖిత గర్భగుడికి ఇరువైపులా ఉన్న మండపాల్లో కూర్చుని ఉన్న వ్యక్తుల వైపు చూసింది.
అక్కడ చాలా మంది స్త్రీ పురుషులు చందనపు పూతలతో కూర్చుని ఉన్నారు. ఎవరూ ఈ లోకంతో సంబంధం లేనట్లుగా కళ్లు మూసుకుని పూనకం వచ్చినట్లుగా వూగుతున్నారు. కొందరు గజగజా వణుకుతున్నారు.
ఒక పక్క భక్తులకి ఆలయంలో దైవ దర్శనం జరుగుతున్నా వాళ్లు మాత్రం ఈ ప్రపంచంతో సంబంధం లేనట్లుగా కూర్చుని ఉన్నారు. కార్తికేయన్ చిన్న టవల్ కట్టుకుని వాళ్లలో ఒకడుగా కూర్చుని ఉండటం లిఖితకి ఎనలేని బాధని కల్గించింది.
ఒక గొప్ప సైంటిస్టుకి ఆ గతి పట్టడమేంటి? నిజంగా చేతబడులంటూ ఉన్నాయా?
వెంటనే కొచ్చిన్‌లో భగవతి కోవెల పూజారి కుట్టికారన్ చెప్పిన మాటలు గుర్తొచ్చేయి.
మనసు బలహీనమైనప్పుడు మానసిక రుగ్మతలు అందులోకి తేలిగ్గా జొరబడతాయి. తన తండ్రి ఎన్నో సంవత్సరాలు ప్రయొగశాలలో చేసిన శ్రమ వృధా అయిందని కృంగిపోయేడు. ఇక తనేం చేయలేనన్న భావనతో తనలో ఉన్న శక్తిని తనే మరచిపోయేడు. ఫెయిల్యూర్ అతన్ని తీవ్ర సంక్షోభానికి గురి చేసింది. ఆ బాధే అతన్నిలా కొందరి క్షుద్రోపాసకుల వశం చేసింది.
లిఖిత అక్కడి పూజారులు చేస్తున్న తతంగాన్ని గమనించింది. వాళ్లు ఇప్పుడు తన తండ్రి తలలో, శరీరంలో నరాల్ని చల్లబరిచే వైద్యాలు, రకరకాల ఆయుర్వేద మూలికలతో చేస్తూ మరో పక్క క్షుద్ర చేతబడులు తీస్తున్నట్లు భ్రమ కల్పిస్తున్నారు.
లేకపోతే మూలికల తైలాన్ని శరీరం తలకి మర్దించాల్సిన అవసరమేముంది?
ఎన్నాళ్లకి తన తండ్రి మామూలు మనిషి అవుతాడో! తననెప్పుడు గుర్తిస్తాడో. దిగులుగా ఆలోచిస్తూ కూర్చుంది లిఖిత.
*****
“డబ్బు తెచ్చేవా?” లోనికి ప్రవేశించిన వెంకట్‌ని ప్రశ్నించేడు ఓంకారస్వామి.
“ఏం డబ్బు నా పిండాకూడు. ఆ ఈశ్వరి మొగుడు లిఖిత తల్లి దగ్గరకెళ్లి నా సంగతంతా చేప్పేసేడు. ఆవిడిప్పుడేం చేస్తుందోనని వణుకుతూ పరిగెత్తుకొచ్చేనిక్కడికి” అన్నాడు వెంకట్.
“ఆ ఒంటరి ఆడదేం చేస్తుంది?” అనడిగేడు ఓంకారస్వామి హేళనగా.
“అంతలా తీసిపారేయకండి. మొగుణ్ణొదిలేసి ఇరవై సంవత్సరాలు ఫాక్టరీ సొంతంగా నడుపుతూ మహారాణిలా బతికింది. ఏదో కూతురు దూరమైందని డీలాపడింది కానీ.. లేకపోతేనా?”
“ఏం చేస్తుందంటావు?”
“ఏమో నేనేం చెప్పగలను. ఇదంతా ఆ ఈశ్వరి వల్లనే వచ్చింది. అది నేనే దాని భర్తనని రంకెలేసి వీధిన పడటం వల్లనే ఈ ముప్పొచ్చింది. అది సీక్రెట్‌గా ఆస్తి తెస్తుందని ఆశపడ్డాను గానీ. ఇలా రచ్చకెక్కి పిచ్చి పట్టిస్తుందనుకోలేదు.”
ఓంకారస్వామి వెంకట్ భయాన్ని హేళనగా తీసుకున్నాడు.
“నువ్వూరికే తాడుని చూసి పామనుకుంటున్నావు. ఆ కేయూరని ఇంట్లోనే బంధించిరా. భయమేం లేదు. అదేం చేస్తుంది!” అన్నాడు.
వెంకట్ సంశయంగా చూసి “ఇంకా గొడవవుతుందేమో!” అన్నాడు.
“సింగినాదమవుతుంది. ప్రస్తుతానికాపని చేసి రా. తర్వాత ఆలోచిద్దాం.” అన్నాడు.
వెంకట్‌కి ఆ ఉపాయం నచ్చింది. వెంటనే దాన్ని అమల్లో పెట్టడానికి తిరుగుమొహం పట్టేడు.

ఇంకా వుంది.

రెండో జీవితం 8

రచన: అంగులూరి అంజనీదేవి

ఏది ఏమైనా తన బొమ్మల్ని అభిమానిస్తుంది కాబట్టి తన అభిమానురాలే… అభిమానం ఓవరం! కానీ అభిమానులతో మాట్లాడేంత ఉల్లాసంగా తను లేడు. అనుకుంటూ వెంటనే ఆ మొబైల్‌ని పక్కన పెట్టాడు.
కానీ ఆ మెసేజ్‌లు మాత్రం అతని గతం తాలుకు భావరేఖల్ని కదిలించి ‘మా సంగతేంటి? నీ బొమ్మల్లో మమ్మల్నెప్పుడు ఒలికిస్తావు.’ అన్నట్లు తొందర చేస్తున్నాయి.
పైకి కన్పించేది ఒకటి… అంతర్లీనంగా దోబూచులాడేది ఒకటి… అంతర్లీనంగా వున్నదాన్ని అవసరాన్ని బట్టి అణగదొక్కాలని చాలా రోజులనుండి ప్రాక్టీస్‌ చేసుకుంటూ వచ్చాడు ద్రోణ. దానివల్ల గెలిచానా? ఓడానా? అన్నది ముఖ్యం కానట్లు తప్పుకు తిరుగుతుంటే ఇప్పుడీ మెసేజ్‌లు అతని గుండెను గుప్పెట్లో పట్టుకున్నట్లు బిగిస్తున్నాయి.
బిగించటమే కాదు – స్తబ్దుగా వున్న అతని భావోద్వేగాలను కదిలించి కొత్త, కొత్త భావాలను, అందాలను, ఆనందాలను గుర్తుకొచ్చేలా చేస్తున్నాయి.
గుర్తురావటమేకాదు – రెండు చిగురాకులు ఒకదాన్ని ఒకటి ఆలవోకగా సృశిస్తున్నట్లు… ఆ ఆకులకొనల వేలాడే మంచుబిందువులు పలకరింపుగా నవ్వుతున్నట్లు… పచ్చని గడ్డిపోసలు వెన్ను విరుచుకొని ఆకాశాన్ని చూసి ‘హాయ్‌!’ అన్నట్లు … నీలిమేఘాలు సెలయేటి నీటితో ఆగి, ఆగి మాట్లాడుతున్నట్లు… కనబడకుండా విన్పించే నిశ్శబ్ద కవిత్వంలా అతని వెంటబడ్తున్నాయి.
అసలీ చైత్రిక ఎవరు? ఎవరైతేనేమి! తెలుసుకోవలసిన అవసరం తనకి లేదు అని ద్రోణ అనుకుంటుండగా… అతని మొబైల్‌ రింగయింది.
మొండి ధైర్యంతో చైత్రిక చేసిన ఫోన్‌ కాల్‌ అది.
వెంటనే బటన్‌ నొక్కి ‘హాలో’ అన్నాడు ద్రోణ.
చైత్రిక గుండె దడ దడ కొట్టుకుంటుండగా… ”నేను చైత్రికను…”అంది.
అతను ముఖం చిట్లించి,… ”చైత్రికంటే? నా సెల్‌కి మెసేజ్‌లు పంపుతున్నది మీరేనా?” అన్నాడు.
ఆమె గొంతు తడారిపోతోంది. మంచినీళ్లు దొరికితే బావుండన్నట్లు అటు, ఇటు చూస్తూ, ”అవునండి!” అంది.
”ఒకి అడుగుతాను. ఏమీ అనుకోరుగా?” అన్నాడు
”అనుకోను అడగండి!” అంది యాంగ్జయిటీగా.
”మీరెవరినైనా ప్రేమించారా? మీ మెసేజ్‌లను బట్టి చూస్తే మీ పోకడ అలా అన్పించింది నాకు… కరేక్టెనా?”అన్నాడు.
”మిమ్మల్ని ప్రేమించాను…” అంది ఈ విషయంలో శృతిక పూర్తి స్వేచ్ఛ ఇచ్చింది కాబట్టి ఏం మాట్లాడాలనుకుందో అదే మాట్లాడింది.
నవ్వాడు ద్రోణ… ఆ నవ్వు ”మీ ప్రపోజల్‌కి నేను రెడీ”అన్నట్లుగా లేదు. ఆ నవ్వు ఆపి..
”నేను ఫోన్‌ పెట్టేస్తున్నానండీ! నాకు పనుంది” అన్నాడు
షాక్‌ తిన్నది చైత్రిక.
ఇన్ని మెసేజ్‌లు పంపినా, ప్రేమిస్తున్నానని చెప్పినా ఏమాత్రం చలించని ద్రోణ ఆకాశంలో సగంలా అన్పించి..
”ఏం పని?” అంది వెంటనే చైత్రిక.
”నిద్రపోయే పని!” అన్నాడు.
”ఓ… ఆపనా! నేనింకా బొమ్మ గీస్తారేమో అనుకున్నా…”
”నేనిప్పుడు బొమ్మలు గియ్యట్లేదండీ!”
”ఏం ! ఎందుకని?”
”మీకు చెప్పాల్సిన అవసరం నాకులేదు”
”ప్రేమిస్తున్నాను కాబట్టి మీరు నాకు చెప్పాలి..”
”అన్ని నిర్ణయాలు మీ అంతట మీరే తీసుకునేటట్లున్నారుగా! ప్రేమించడమంటే ముందు నాలుగు మేసేజ్‌లు పంపటం.. ఆ తర్వాత ఫోన్లో మాట్లాడటం.. ఇదేనా?” అన్నాడు ద్రోణ.
”మరింకేంటి? అంది చైత్రిక.
”అది నేనిప్పుడు చెప్పాలా? ప్రేమతప్ప మరో పనిలేదా మీకు?”
”ఉన్న పనులన్నీ చేస్తామా? నాకింకా ఏజ్‌బార్‌ కాలేదు కాబట్టి ప్రేమించే పనిలో వున్నాను. అయినా ఈ వయసులో ఇంతకు మించిన పనులు కూడా ఏంలేవు…”
”చదువుకోవచ్చు. కెరీర్‌ని డెవలప్‌ చేసుకోవచ్చు. పెళ్లిచేసుకొని భర్తతో ఉండొచ్చు. ఇవన్నీ వదిలేసి నావెంట పడ్డారేంటి?” అన్నాడు గట్టిగా కోప్పడుతూ.
ఆమె దానికి ఏమాత్రం చలించకుండా ”మీరు నన్ను ప్రేమించకపోతే టి.వి. 9 కి చెబుతా!” అంది.
అతని కోపం తారాస్థాయికి చేరింది. టి.వి.9కి చెబితే మిమ్మల్ని ప్రేమిస్తానా? మీ మీద ప్రేమ పుడ్తుందా? జోగ్గాలేదు? మీరు ఫోన్‌ పెట్టెయ్యండి! నాకు విసుగ్గా వుంది” అంటూ ఫోన్‌ క్‌ చేశాడు ద్రోణ.
తలపట్టుక్కూర్చుంది చైత్రిక.
*****
ద్రోణ తండ్రి సూర్యప్రసాద్‌ కొడుకు దగ్గర కూర్చుని…
”ద్రోణా! ప్రతి గొర్రెల గుంపులో ఓ నల్లగొర్రె వుంటుందన్నట్లు మనుషుల్లో కూడా మిగతావారి కన్నా డిఫరెంట్ గా ప్రవర్తించేవాళ్లు ఒకరిద్దరు వుంటూనే వుంటారు.. శృతికది డిఫరెంట్ మెంటాలిటీ. తను అనుకున్నట్లే వుండాలనుకుంటుంది. నువ్వు కూడా అర్థం చేసుకోవాలి. నువ్వెళ్లి ఒకసారి పిలిస్తే రావాలనుకుంటుందేమో.. ఆడపిల్లలకి అభిమానం వుంటుందిరా!” అన్నాడు.
”నేను మనశ్శాంతిగా వుండటం మీకిష్టం లేదా నాన్నా…?” అన్నాడు ద్రోణ.
”ఇదా మనశ్శాంతి ద్రోణా! మనశ్శాంతిగా వుందని సెలయేటి ఒడ్డున ఎంతసేపు కూర్చోగలవు? కాపురం అన్నాక అనేక సమస్యల అడవుల్ని దాటి… కష్టాల సముద్రాలను ఈదాలి…అప్పుడే నువ్వు గెలుపు అనే విజయానందాన్ని చవిచూస్తావు…” అన్నాడు.
”శృతిక నన్నో క్యారెక్టర్‌ లేని వెదవను చూసినట్లు చూస్తోంది. నాకా గెలుపు అవసరంలేదు. ఇంకా విషయాన్ని వదిలెయ్యండి నాన్నా…!” అన్నాడు ద్రోణ స్థిరమైన నిర్ణయాన్ని తీసుకున్నవాడిలా…
ఒక్కక్షణం ఆగి ”యాడ్‌ ఏజన్సీ వాళ్లు వచ్చి వెళ్లారు ద్రోణా! బొమ్మ వెయ్యమన్నారట కదా! మళ్లీ కలుస్తామన్నారు.” అన్నాడు సూర్యప్రసాద్‌.
”నేను వెయ్యనని అప్పుడే చెప్పాను నాన్నా.!ఇంకో ఆర్టిస్ట్‌ను చూసు కుంటారులే… ఇప్పుడా విషయం ఎందుకు?” అన్నాడు నిర్లిప్తంగా
”అవకాశాలు ఆర్టిస్ట్‌లకి వరాలు ద్రోణా! వాటినెప్పుడు దూరం చేసుకోకూడదు” అన్నాడు
”నేను దేన్నీ దూరం చేసుకోలేదు నాన్నా…! వాటంతటవే దూరమైపోతున్నాయి. నేనేం చెయ్యను చెప్పు!” అన్నాడు ద్రోణ.
”ఏదైనా మనమే చెయ్యగలం ద్రోణా! ఎలా సంపాయించుకుంటామో అలా పోగొట్టుకుంటాం… ఎలా పోగొట్టుకుంటామో అలా సంపాయించుకోవాలి … ఏది పోగొట్టుకున్నా ఆత్మస్థయిర్యాన్ని పోగొట్టుకోకూడదు నిరాశవల్ల ఏదీ రాదు..” అన్నాడు
అప్పటికే ద్రోణ సెల్‌ చాలాసార్లు రింగవుతుంటే కట్ చేస్తున్నాడు ద్రోణ.
అది గమనించి ”కాలొస్తున్నట్లుంది మాట్లాడు” అంటూ అక్కడనుండి లేచి బయటకెళ్లాడు సూర్యప్రసాద్‌
*****
అది చైత్రిక కాల్‌.
తన జీవితంలోకి ఈ చైత్రిక ప్రవేశం ఏమిటో అర్థం కావటంలేదు ద్రోణకి.
మాట్లాడతామన్నా వినేవాళ్లు లేని, వింటామన్నా మాట్లాడే వాళ్లులేని ఈ స్పీడ్‌ యుగంలో చైత్రిక తనతో మాట్లాడానికి ఎందుకు ఇంతగా ఇంట్రస్ట్‌ చూపుతుంది? ఆమెతో మాట్లాడేవాళ్లు లేకనా? లేక తన బొమ్మల పట్ల అభిమానమా? లేక నిజంగానే తనని ప్రేమిస్తుందా? అని మనసులో అనుకుంటూ
”హలో ! ద్రోణను మాట్లాడుతున్నా! చెప్పండి!” అన్నాడు చైత్రిక కాల్‌ లిఫ్ట్‌ చేసిద్రోణ.
”మీరు నా కాల్‌ కట్ చేస్తుంటే అక్కడ మీకేమైందోనని ఇక్కడ నాకు ఒకటే కంగారు. అసలేమైంది ద్రోణగారు మీకు..? అంది చైత్రిక తన గుండెలోని బాధను గొంతులోకి తెచ్చుకుంటూ…
”నాకేం కాలేదండీ! మీకేమైనా అయితే మాత్రం నా బాధ్యతేంలేదు. ఎందుకంటే అసలే ఈమధ్యన టి.వి.9 లాంటి ఛానల్స్‌ అందరికి అందుబాటులోకి వస్తున్నాయి. అసలే నాబాధల్లో నేనున్నా… ఇంకో బాధను నేను యాక్సెప్ట్‌ చెయ్యలేను…” అన్నాడు
”నేను మిమ్మల్ని బాధపెట్టే మనిషిలా అన్పిస్తున్నానా? నన్ను మీరు సరిగ్గా అర్థం చేసుకోవటంలేదు.” అంది.
”అర్థం చేసుకొని ఏం చేయాలో చెప్పండి?” అన్నాడు.
”అదేంటండీ! అలా అంటారు? అర్థం చేసుకోవటంలోనే కదా అంతరార్ధం వుండేది. అదే లేకుంటే ఇంకేముంది? బూడిద తప్ప…!” అంది చైత్రిక.
కాలిపోయిన తన బొమ్మలు గుర్తొచ్చి ”నాకు బూడిదను గుర్తుచెయ్యకుండా మీరు ఫోన్‌ పెట్టెయ్యండి! ఏదో ప్రపంచం చూసినవాడ్ని కాబట్టి… మాట్లాడకపోతే బాధపడ్తారని మాట్లాడుతున్నాను. ఇంకెప్పుడు నాకు ఫోన్‌ చెయ్యకండి!” అన్నాడు ద్రోణ సీరియస్‌గా
”నాకేమో మాట్లాడాలనిపిస్తుంది. కాంటాక్ట్‌లో వుండాలనిపిస్తుంది. మీరేమో ఫోన్‌ చెయ్యొద్దంటారు. ఇదేనా నామీద మీకుండే ప్రేమ?” అంది.
”మీ మీద నాకు ప్రేమేంటి? అసలేం మాట్లాడుతున్నారు? నేను చెప్పానా మీమీద నాకు ప్రేమవుందని? ” అన్నాడు.
”నేను చాలా అందంగా వుంటాను తెలుసా?” అంది.
”అయితే మాత్రం ప్రేమ పుడ్తుందా?” అన్నాడు ద్రోణ.
”మరెలా పుడ్తుంది?” అంది చైత్రిక
”అది అనుభవిస్తే తెలుస్తుంది చైత్రికా! ఇలా చెబితే ఆర్టిఫీషియల్‌గా వుంటుంది” అన్నాడు చాలా నెమ్మదిగా
”ఆ అనుభవాన్ని నాక్కూడా అందివ్వొచ్చుగా! ఏం చేతకాదా?” అంది రెచ్చగొడ్తున్నట్లు…
అదిరిపడ్డాడు ద్రోణ.
ఒక్కక్షణం ఆలోచించాడు
ఈ అమ్మాయి తనవెంటబడటం ఆగిపోవాలంటే ‘తనేంటో’ చెప్పాలను కున్నాడు.
”మీరేదో అందుకుంటారని అందివ్వానికి అదేమైనా వస్తువా చైత్రికా! ప్రేమ…ప్రేమనేది భూమిని చీల్చుకుంటూ మొలకెత్తే మొక్కలా మనసును పెకలించుకొని బయటకి రావాలి. అది కూడా ఒకసారే పుడుతుంది. ఒకసారి ముగిశాక మళ్లీ దానికి పునరపి జననం వుండదు” అన్నాడు
”అదేంటండీ! కొత్తగా మాట్లాడుతున్నారు? నాకు తెలిసిన అమ్మాయిల్లో కొంతమంది ఒక్కొక్కళ్లు ఎన్ని సార్లో ప్రేమిస్తున్నారు. ఎన్నెన్ని గిఫ్ట్‌లో ఇచ్చి పుచ్చుకుంటున్నారు..” అంటూ ఇంకా ఏదో అనబోయింది.
ద్రోణ వెంటనే రెండు చేతులు జోడించి… అయినా జోడించిన తన చేతులు ఫోన్లో కన్పించవని…
”మీకు ఏ టైప్‌లో నమస్కారం పెట్టమంటే ఆ టైప్‌లో పెడతాను. నన్ను వదిలెయ్యండి చైత్రికా! మీకు నాకు చాలా దూరం…” అన్నాడు.
”దగ్గరయ్యే చాన్సేలేదా?
జాలిగా అన్పించి ”మీకు నా గురించి తెలిస్తే మీరిలా మాట్లాడరు” అన్నాడు.
”తెలిస్తే కదా! మాట్లాడకుండా వుండటానికి?” అంది.
”నేనొక అమ్మాయిని ప్రేమించాను. ఇక నాతో మాట్లాడకండి!” అన్నాడు.
”అమ్మాయిల్ని ప్రేమించిన అబ్బాయిలతో వేరే అమ్మాయిలు మాట్లాడకూడదన్న రూలేమైనా వుందా?” అంది.
”రూల్‌ లేదు. ఏంలేదు. మాట్లాడండి! వింను. ఇలాంటి ఫోన్‌ బిల్లులు కట్టటానికి మీలాంటివాళ్ల బాబులు ఎన్ని ఓవర్‌టైంలు వర్క్‌ చేయ్యాలో ఏమో?” అన్నాడు.
”డౌట్లు మీకే కాదు. నాక్కూడా వస్తున్నాయి. ఒక ఆర్టిస్ట్‌ అయివుండి ”ప్రేమించడం” తప్పుకాదా?” అంది
”మీ తప్పు మీకు తెలియట్లేదా?” అన్నాడు వెంటనే
”నా విషయం వదిలెయ్యండి? గతంలో మీరొక అమ్మాయిని ప్రేమించినట్లు మీ భార్యకి తెలిస్తే మీరేమవుతారు? ముందు నాప్రశ్నకి జవాబు చెప్పండి?” అంది.
”ఇది నా భార్యకి తెలియాలని చెప్పలేదు. మీకు తెలిస్తే నావెంట పడకుండా వుంటారని… తెలిసిందా?” అన్నాడు
”అంత గొప్పదా మీ ప్రేమ?” అంది. అలా అంటున్నప్పుడు ఆమె గొంతు కాస్త వణికింది.
”ప్రేమ అనేది అందరి విషయంలో ఒకలా వుండదు చైత్రికా! అది అనుభూతి చెందేవాళ్లను బట్టి, స్పందించే స్థాయిని బట్టి వుంటుంది” అన్నాడు ద్రోణ.
ఆమె మాట్లాడలేదు
అతనికి ఆమెతో మాట్లాడాలని వుంది. మాట్లాడుతున్న కొద్ది మొదట్లో వున్న విసుగులేకుండా పోయింది. ఏదో రిలీఫ్‌ అన్పిస్తోంది.
”ఆగిపోయారేం? మాట్లాడండి చైత్రికా?” అన్నాడు ఆమె మౌనాన్ని గమనించి…
”నేనిప్పుడు మాట్లాడే స్థితిలో లేనండీ! మీరు ప్రేమించిన ఆ అమ్మాయి ఇప్పుడు మీకు కన్పిస్తే మీరెలా రియాక్ట్‌ అవుతారో నన్న సస్పెన్స్‌లో వున్నాను” అంది.
”సస్పెన్స్‌ మెయిన్‌టెయిన్‌ చేస్తే నువ్వు వెయిట్ చెయ్యానికి ఇది నవల కాదు. జీవితం…!” అన్నాడు.
”జీవితంలో లవ్‌కి ఇంత పర్‌ఫెక్షన్‌ వుంటుందా?” అంది
”పర్‌ఫెక్షన్‌ అంటే యుమీన్‌ గాఢత, స్వచ్ఛత. అదేనా? అది వుండబట్టే ఆ ఇన్సిపిరేషన్‌తో నేను ఎన్నో బొమ్మలు సృష్టించగలిగాను. నా ప్రేమే నా ఆర్ట్‌కి పునాదిరాయిలా మారి నన్ను మోటివేట్ చేసింది”. అన్నాడు.
”ఆమె ఎక్కడుందో ఇప్పుడు తెలుసా మీకు.”? అంది. యాంగ్జయిటీని ఆపుకోలేక పోతోంది చైత్రిక.
” నా తలపుల్లో వుంది. ఆమె తలపులు నా మనసులో ఓ తరంగిణిలా ప్రవహిస్తుంటే ఎన్ని రోజులు గడిచినా ఆమెకోసం నా మనసులో ఇంకా కాస్తస్థలం మిగిలే వుంటుందనిపిస్తోంది. మనిషి దూరంగా వున్నా ఆ మనిషి ఇచ్చే స్ఫూర్తి ఎంత మహత్తరంగా వుంటుందో నేను అనుభవించాను” అన్నాడు
అతని మాటలు వింటుంటే – అతని భావాల ముందు తనో గడ్డి పరక అనుకొంది చైత్రిక.
”అందుకే చెబుతున్నా చైత్రికా! ప్రేమా, ప్రేమా అంటూ నాకు ఫోన్లు చెయ్యొద్దు…” అన్నాడు.
”ప్రేమ వద్దు… పెళ్లి చేసుకోండి!” అంది
”నాకు పెళ్లి అయింది.”
”అయినా ఆమె మీ దగ్గరలేదుగా..!”
”వస్తుంది… భార్యా, భర్త అన్నాక చిన్న, చిన్న గొడవలు లేకుండా వుండవుగా…” అన్నాడు
”మీ గొడవలు అలాంటివి కావట… విడాకులదాకా వచ్చేలా వున్నాయట… బయట టాక్‌… అలాంటిదేమైనా జరిగితే నన్ను పెళ్లి చేసుకుంటారుగా…!”
”భార్య స్థానాన్ని శృతికకు తప్ప ఇంకెవరికి ఇవ్వను.”
”మరి నాకేమిస్తారు?”
”చూడు చైత్రికా! మన బంధం ఒక బిందువు. అది విస్తరించదు. అదృశ్యం కాదు. కావాలంటే ఓ స్నేహితురాలిగా వుండు. నాక్కూడా నిన్ను వదులుకోవాలని లేదు. నువ్వు మంచి వ్యక్తివి..” అన్నాడు.
అతని మాటల్లో చనువు వుంది. అభిమానం వుంది అంతేకాదు ఎంతోకాలంగా నువ్వు నా నేస్తానివి… అప్పుడెప్పుడో తప్పిపోయి ఇప్పుడు దొరికావు అన్న ఆత్మీయతతో కూడిన లాలింపు వుంది. అతని గొంతులోని తడికి కదిలి…
”నాకెందుకో ఏడుపొస్తుంది ద్రోణా!” అంది.
”గట్టిగా ఏడ్చేస్తే ఆ పని కూడా అయిపోతోందిగా చైత్రికా!” అన్నాడు.
”మీ పెళ్లికి ముందు మీ ప్రేయసిని కూడా ఇలాగే ఏడవమన్నారా?” అంది ఉడుక్కుంటూ…
”మీకో విషయం చెప్పనా? నేను ప్రేమించినట్లు నా ప్రేయసికి తెలియదు. మేమిద్దరం ఎప్పుడూ ప్రేమ గురించి మాట్లాడుకోలేదు.”
షాక్‌లో మాట రాలేదు చైత్రికకి…
నెమ్మదిగా తేరుకొని ”బహుశా మీది ఆకర్షణేమో ద్రోణా!” అంది. ”కావొచ్చు. కానీ మరణించే వరకు ఆకర్షణలో వుండటమే ప్రేమ… నా ప్రేయసి ఆకర్షణ చెక్కు చెదిరేది కాదు. మరణించేవరకు ఆ ఆకర్షణలోనే వుండి పోతాను నేను…” అన్నాడు.
మళ్లీ షాక్‌ తిన్నది చైత్రిక…
*****
ఆ రోజు ఆముక్తకి తోడుగా వెళ్లిన నిశిత మణిచందన్‌ రాకపోవటంతో అక్కడే వుంది.
”మనం ఈ పెళ్లి అయ్యాక – ఇంటికెళ్తూ దారిలో ఆగి, నిశితను తీసికెళ్దాం వేదా! బహుశా ఇవాళ మణిచందన్‌గారు రావొచ్చు. నిన్ననే ఫోన్‌ చేసినట్లు చెప్పారు ఆముక్త!” అన్నాడు శ్యాంవర్దన్‌.
అలాగే అన్నట్లు తలవూపి ”మనం వచ్చేముందు అత్తయ్యగారికి ఒంట్లో బావుండలేదండి! ఎలా వుంటుందో ఏమో!” అంది బాధగా సంవేద.
”తగ్గిపోతుందిలే… నువ్వేం టెన్షన్‌ పెట్టుకోకు.” అంటూ పెళ్లిలో ఎవరో పిలిస్తే వెళ్లాడు శ్యాంవర్ధన్‌.
కొడుకు, కోడలు పెళ్లికి వెళ్లకముందు నుండే – కడుపులో తిప్పినట్లు, కళ్లు తిరిగినట్లు, అదోరకమైన ఇబ్బందితో అవస్థ పడ్తోంది దేవికారాణి. ఆ బాదను పైకి చెప్పుకోవాలని వున్నా ఇంట్లో తను బద్దశత్రువులా భావిస్తున్న భర్త తప్ప ఇంకెవరూ లేకపోవటంతో మౌనంగా భరిస్తోంది.
బయటకొస్తే ఆయన ముఖం చూడాల్సి వస్తుందని, లోపల ఊపిరాడనట్లు అన్పిస్తున్నా, ఓర్చుకుంటూ అలాగే తన గదిలో కూర్చుంది.
కడుపులో నలిపినట్లవుతోంది…
వాంతి వచ్చినట్లయి గదిలోంచి బయటకొచ్చింది…
బయటకొచ్చాక నాలుగడుగులు కూడా వెయ్యలేక వాష్‌బేసిన్‌ దగ్గరకి వెళ్లకముందే వాంతి చేసుకొంది. నిలబడే శక్తి లేని దానిలా చెవుల్ని చేతులతో మూసుకుంటూ కింద కూర్చుంది.
గంగాధరం కంగారుగా చూస్తూ, ఒక్కఅడుగులో ఆమెను చేరుకోబోయాడు.
…దగ్గరకొస్తున్న భర్తను చూడగానే అసహ్యంగా ముఖం పెట్టింది శక్తిని కూడదీసుకొని లేవబోతూ ‘నా దగ్గరకి రావొద్దు’ అన్నట్లు చేత్తో సైగ చేసింది… మళ్లీ కళ్లు తిరిగి కిందపడింది.
ఆమె నిరసన భావం అర్థమైంది గంగాధరానికి… కానీ ఆ స్థితిలో ఆమెను చూస్తుంటే జాలిగావుంది.
వాంతి చేసుకున్నచోట వాసనగా వుంది. ఆమె దాని పక్కనే ఆయాసపడ్తూ చూస్తోంది.
”ఎలా వుంది దేవీ?” అన్నాడు. ఆత్రంగా ఆమెనే చూస్తూ…
ఎందుకూ పనికిరాని వ్యక్తిని చూసినట్లు చూసిందే కాని మాట్లాడలేదు
”డాక్టర్‌ దగ్గరకి వెళ్దామా?” అన్నాడు ఆమెనుండి సమాధానం లేదు.
ఆమెకు ఒళ్లంతా చెమటపోస్తోంది.
నేలమీద ఈగలు వాలుతుంటే గంగాధరం బక్కెటతో నీళ్లు తెచ్చి, పినాయల్‌ వేసి బట్ట పెట్టి తుడిచాడు.
అక్కడేం జరుగుతుందో గ్రహించిందామె. ఆందోళనగా తనవైపే చూస్తున్న భర్తను చూసింది. నెమ్మదిగా లేచి తన గదిలోకి వెళ్లి పడుకొంది.
ఆమెకింకా వామిటింగ్‌ సెన్సేషన్‌ తగ్గలేదు.
”ఆటో పిలుస్తాను. హాస్పిటల్‌కి వెళ్దామా?” అన్నాడు గంగాధరం… గది బయటే నిలబడి.
ఆమె మాట్లాడలేదు. ఆమెకేదో బాధగా వుంది.
‘నేనిక్కడే వుంటాను అవసరమైతే పిలువు.” అంటూ ఆమె గది బయటనే ఓ కుర్చీవేసుకొని కూర్చున్నాడు.
దేవికారాణి కళ్లలో ఆమెకు తెలియకుండానే కన్నీళ్లు ఉబుకుతున్నాయి. వాటిని ఆపుకోవాలని కాని, తుడుచుకోవాలని కాని ఆమెకు అన్పించలేదు.
భర్తకి ఒక చేయి లేకపోయినా, ఇంకో చేత్తో నీళ్లు తెచ్చి వాంతి చేసుకున్నది కడుగుతుంటే – ముఖ్యంగా ఆయన ముఖంలో ఎలాటి విసుగు లేకపోవటం చూసి, కదిలిపోయింది. ”నీ కోసం నేనున్నాను. భయపడకు” అన్న ఫీలింగ్‌ని చూసి ‘నిజంగా తనకి కావలసింది ఇదే’ అనుకొంది.
రాత్రి తొమ్మిదిగంటలు అవుతుండగా గంగాధరం వేడి, వేడిపాలు తెచ్చి, గది బయటే నిలబడి…
”ఈ పాలు తాగు దేవీ! కాస్త శక్తి వస్తుంది” అన్నాడు.
దుఃఖం పొంగుకొచ్చింది దేవికారాణికి.
ఆకలి గురించి అమ్మ ఆలోచిస్తుంది. భర్తలో అమ్మ కన్పించింది.
వెంటనే గ్లాసు అందుకొని పాలు తాగింది.
ఆమె ఏదో మాట్లాడాలనుకునే లోపలే కరెంట్ పోయింది. చీకటంటే భార్యకి ఎంత భయమో గంగాధరానికి తెలుసు. ఆ చీకట్లోనే తడుముకుంటూ వెళ్లి, క్యాండిల్‌ వెలిగించి భార్య చేతికి ఇచ్చాడు. ఆమె గదిలోపల నిలబడే దాన్ని అందుకొని కిటికీ పక్కన పెట్టుకుంది.
పాలు తాగటంతో హాయిగా అన్పించి డోర్‌పెట్టుకొని, వెంటనే నిద్రపోయింది.
గంగాధరం మాత్రం కొడుకు, కోడలు ఎప్పుడొస్తారో అని ఎదురుచూస్తూ కుర్చీలో కూర్చున్నాడు.
అంతలో… దేవికారాణి గదిలోంచి పొగలు రావటం చూసి అదిరిపోయాడు గంగాధరం.
అసలే ఆవేశపరురాలు. అతని ఉనికిని భరించలేక తనను తను తగలబెట్టుకుంటుందేమోనని అనుమానపడ్డాడు.
వెంటనే లేచి కికీ దగ్గరకి వెళ్లి లోపలకి తొంగిచూశాడు.
ఆమె అటు తిరిగి పడుకొని వుంది.
ఆయన అనుకున్నదేం జరగలేదక్కడ!
కిటికీ కున్న కర్టన్‌ కొద్ది, కొద్దిగా కాలుతోంది. దానిపక్కనే వెలుగుతున్న క్యాండిల్‌ రెపరెపలాడుతోంది.
కిటికీలోంచి చేయి లోపలకి పెట్టి గడియ తీశాడు.
మంట ఎక్కువై ఆమెను చేరుకునే లోపలే ఆయన లోపలకి ప్రవేశించాడు.
ఆమెను బలంగా కదిలించి లేపాడు. ఆమె ఏదో మాట్లాడబోతుంటే, ‘మాటలకిది సమయం కాదు. నువ్వు చాలా ప్రమాదంలో వున్నావు’ అన్నట్లు ఆమె భుజంకింద చేయివేసి లేపి, మెరుపు వేగంతో బయటకి తీసికెళ్లాడు.
ఆయన తేలిగ్గా ఊపిరి పీల్చుకుంటుంటే అసలేం జరిగిందో అర్థమై నోటమాట రాలేదామెకు. గదివైపు చూసి వణికి పోతూ, బోరున ఏడ్చింది.
ఓదార్పుగా ఆమె భుజంపై చేయి వేసి నిమిరి, వెంటనే ఆ గదిలోకి వెళ్లి, నీళ్లుచల్లి, మంటల్ని ఆర్పాడు గంగాధరం.
గదినిండా నల్లటి మసితో, గంగాధరం చల్లిన నీళ్లతో తడిసి, అసహ్యంగా అన్పిస్తూ నివాసయోగ్యంగా లేదు.
పొద్దుటినుండి ఒంట్లో బావుండక శరీరం శక్తిహీనమై కదలలేకుండా వుంది. ఎక్కువసేపు కూర్చోలేక పడుకోవాలనిపిస్తోందామెకు.
”లే! దేవి! అలా ఎంతసేపు కూర్చుంటావు? వెళ్లి అబ్బాయి గదిలో పడుకో…” అన్నాడు ఆమెనలా చూడలేక…
మెల్లగా లేచింది దేవికారాణి.
ఆమె కాళ్లు నెమ్మదిగా శ్యాంవర్ధన్‌ గదివైపు వెళ్లలేదు. భర్త బెడ్‌ వైపు వెళ్లాయి. మౌనంగా ఆ బెడ్‌పై పడుకొని కళ్లు మూసుకొంది.
ఆశ్చర్యపోయాడు గంగాధరం.
మనిషి గొప్పతనం పంతాల్లో కాదు మంచితనంలో వుంటుందని భర్త చేతల్లో చూసింది దేవికారాణి. కరుణ చూపించటంలో ఖరీదు లేకపోవచ్చుకాని దానివల్లవచ్చే ఫలితాలు, ఆత్మతృప్తి అద్భుతం అనుకొంది.
ముఖ్యంగా జీవితంలో ఏమాత్రం విలువలేని అతిశయోక్తులకి, ఆడంబరాలకి, అత్యాశకి తలవంచకూడదని గ్రహించింది.
ఏ జ్ఞానమైనా చివరికి ఆత్మజ్ఞానానికి దారితీసినట్లు తన పక్కన భర్తకి కూడా పడుకోటానికి కాస్త చోటిచ్చి నిశ్చింతగా నిద్రపోయింది.
పెళ్లి చూసుకొని, దారిలో ఆముక్త ఇంటికి వెళ్లి నిశితను తీసుకొని వచ్చారు సంవేద, శ్యాంవర్ధన్‌.
ఇంట్లోకి రాగానే షాకింగ్‌గా చూస్తూ ”అత్తయ్యేంటి మామయ్య పక్కన పడుకొంది?” అని పైకే అంటూ అత్తయ్య గది చూసి మళ్లీ షాకయింది. సంవేద.
అలికిడికి నిద్రలేచిన గంగాధరం జరిగింది మొత్తం చెప్పాడు కోడలితో…
”అయ్యో! అత్తయ్యకోసం చెయ్యి కాలుతుందని కూడా పట్టించుకోలేదు మామయ్య!” అంటూ బర్నాల్‌ తెచ్చి గంగాధరం చేయి కాలిన దగ్గర పూస్తూ కన్నీళ్లు పెట్టుకొంది నిశిత… ఇలాంటి బంధాలు ఆధ్యాత్మికం నుండి అలౌకిక స్థితికి చేరుకుంటాయనటానికి ఆ కన్నీళ్లే సాక్షి.
కీడులో మేలన్నట్లు అంతా బాగానే వుంది. అత్తయ్య, మామయ్య కలిసిపోయారు. కానీ రేపినుండి తను ఒక్కటే ఒంటరిగా ఎలా పడుకోవాలి? బావను ఎలా తప్పించుకోవాలి? ఇదే ఆలోచన చేస్తోంది నిశిత…
*****
రెండు రోజులు గడిచాక…
స్కూల్‌ పిల్లలు, ఇంటికెళ్తూ బస్‌కోసం పరిగెత్తుతుంటే బాల్కనీలో నిలబడి తదేకంగా చూస్తోంది నిశిత. చూసి, చూసి….
లోపలకెళ్దామని తిరిగి చూస్తే ఆమె స్టిక్‌ లేదక్కడ. కంగారుపడింది నిశిత. స్టిక్‌ లేకుంటే ఒక్క అడుగు కూడా ముందుకి వెయ్యలేదు.
ఆమెనే చూస్తూ శ్యాంవర్ధన్‌ ఆమె పక్కనే ఓ అడుగు దూరంలో నిలబడివున్నాడు.
షాక్‌ తిన్నట్లు చూసింది నిశిత.
ఇతనెప్పుడు వచ్చాడు!!
”ఇప్పుడే వచ్చాను నిశీ! నువ్వు చూస్తున్న ప్రతిది నాకు చూడాలనిపిస్తుంది. ఆ విషయం నీకు తెలుసు. అందుకే నీతోపాటు నేనూ నిలబడి అటే చూస్తున్నాను…” అన్నాడు.
అతను తనపట్ల ఎంత ఇంట్రెస్ట్‌ చూపుతున్నాడో, ఎంత దాహంగా వున్నాడో ఆమెకి అర్థమవుతోంది.
”నిశీ!” అంటూ లోపలనుండి సంవేద కేకేసింది. ‘అమ్మో!’ అక్కయ్య పిలుస్తోంది. ఎలా వెళ్లాలి? అనుకుంటూ, నడవలేక ఒంటికాలిపై నిలబడింది.
”ఈ యాంగిల్‌లో చూడముచ్చటగా వున్నావు నిశీ! నీ స్టిక్‌ని నేనే దాచాను. కొద్దిసేపు నన్నే నీ స్టిక్‌ని చేసుకొని నడువు.” అన్నాడు ఆమెకి దగ్గరగా జరిగి.
అతని ప్రవర్తన ఆమెకి నరకంగావుంది.
”నా స్టిక్‌ నాకివ్వండి బావా!” అంది. అంతకన్నా ఇంకేం అనలేక.
”నేనివ్వను నన్ను పట్టుకొని నడువు…” అన్నాడు ఇంకా దగ్గరవుతూ.
”ఎలా సాధ్యం బావా?” అంది తనలో తనే నిస్సహాయంగా నలుగుతూ…అతన్ని అక్క తప్ప ఇంకెవరూ పట్టుకోకూడదన్న అభిప్రాయం ఆమె కళ్లలోకి నీళ్లు తెప్పించాయి.
ఆమెనంత దగ్గరగా చూసి మైమరచిపోతూ, చనువుగా ఆమె చేయి పట్టుకొని లాగి…
”ఇదిగో ఇలా పట్టుకో…” అంటూ ఆమె చేయిని తన నడుంచుట్టూ వేసుకున్నాడు. గాలిలేని ట్యూబ్‌లా ఆమె చేయి బిగుసుకోలేదు. వెంటనే అతని చేయి ఆమె నడుం చుట్టుచేరి బిగుసుకొంది.
”ఊ… నడువు.. నడిపిస్తాను” అన్నాడు
పిం బిగువున పెదవుల్ని బిగబట్టి ఏడుపుని ఆపుకుంది నిశిత. కానీ మనసులో మహారణ్యాలు తగలబడ్తుంటే ఇక ఆగలేమంటూ వెచ్చని కన్నీరు జలజల రాలి కిందపడ్డాయి.
అది గమనించిన గంగాధరం గబగబ వెళ్లి కొడుకు దాచిన స్టిక్‌ తెచ్చి నిశితకి ఇవ్వబోతుండగా ”ఎంతసేపు పిలవాలే నిన్ను? ఏం చేస్తున్నావక్కడ?” అంటూ బయటకొచ్చి అక్కడి దృశ్యాన్ని చూసి…
”నిశితకేమైందండి? మీరు నడిపిస్తున్నారు?” అంది ఆందోళనగా.
”ఏం లేదు వేదా! స్టిక్‌ ఎక్కడో పడిపోతే నేను నడిపిస్తున్నాను. ఈ లోపల మా నాన్న స్టిక్‌ తెచ్చి ఇచ్చాడు.” అంటూ అక్కడనుండి శ్యాంవర్ధన్‌ వెళ్లిపోతుంటే కొడుకునే చూస్తూ…
‘ఓరి త్రాస్టుడా! నాకళ్లతో నేను చూస్తూనే వున్నాను కదరా! నువ్వేం చేస్తున్నావో! నీ గురించి కోడలితో చెప్పలేను. నిన్ను నాలుగు దులపలేను. భూదేవి లాంటి సహనంతో వున్న ఈ నిశితను చూస్తూ తట్టుకోలేను… ఇక్కడ కొచ్చి పడ్తున్న ఈ బాధకన్నా ఆ రౌడీల చేతుల్లో చనిపోయి వున్నా బావుండేది…’ అని మనసులో అనుకుంటుంటే…
”మీలాగే మీ అబ్బాయిది కూడా చాలా మంచి మనసు మామయ్యా! మీ ఇంటికి కోడలిగా రావటం నా అదృష్టం…” అంటూ పొంగిపోతూ నిశితను లోపలకి తీసికెళ్లింది సంవేద.
‘ఏమిటో! నిజం తెలియనంత వరకు శవం పక్కనైనా నిశ్చింతగా పడుకోవచ్చు అనటం ఇదే కాబోలు…’ అనుకున్నాడు గంగాధరం.
*****
శృతిక పుట్టింటినుండి రాకపోవటంతో సూర్యప్రసాద్‌ భార్యమీద కోప్పడ్డాడు. ”అన్న కూతుర్ని తెచ్చి పెళ్లిచేసి నా కొడుకు జీవితాన్ని చిందరవందర చేశావు” అన్నాడు. అగ్నిపర్వతం బద్దలైనట్లు మా మా పెరిగింది.
”నేనే వెళ్లి మా అన్నయ్యతో చెబుతా వుండండి! ఇంత వయసొచ్చినా నేనంటే మీకు లెక్క లేకుండా వుంది. అప్పుడేదో ద్రోణ చిన్నవాడని వాడి మనసు బాధపడ్తుందని మీ దగ్గరే వున్నాను. ఇంకొక్క క్షణం కూడా వుండను.” అంది.
”వెళ్లు! మీ అన్నయ్య నీకు ఎన్ని రోజులు పెడతాడో చూస్తాను” అన్నాడు
”అలాటి ఆలోచనలేం పెట్టుకోకండి! మీరలా అంటారనే ఎప్పుడు రావాలో నిర్ణయించుకునే వెళ్తున్నాను” అంటూ బట్టలు సర్దుకొని నిజంగానే పుట్టింటికి వెళ్లింది విమలమ్మ.
షాక్‌ తిన్నాడు సూర్యప్రసాద్‌.
సుభద్ర, విమలమ్మ వంటగదిలో కూర్చుని – ఏ వంట ఎలా చేయాలో, ఏది ఎంత మోతాదులో వేస్తే అ వంటకి రుచి వస్తుందో మాట్లాడుకుంటుంటే – శృతికకు ఆ కబుర్లు అంతగా రుచించక ఎదురింట్లో వుండే తన ఫ్రెండ్‌ సుమ దగ్గరికి వెళ్లింది.
సుమ కాలేజికి వెళ్లలేదు.
శృతికను చూడగానే ఎమోషన్‌ ఆపుకోలేక.. హాస్టల్లో వీలుకాదని బాయ్‌ఫ్రెండ్‌ కోసం బయట రూం తీసుకొని వుంటున్న తన ఫ్రెండ్‌ లవ్‌స్టోరీని ఎక్కడ మిస్‌ కాకుండా చెప్పింది.
శృతిక న్యూస్‌రీల్‌ చూస్తున్నట్లు ఉత్కంఠతో విన్నది
అంతా విన్న తర్వాత ఇంకో కోణంలో ఆలోచించటం మొదలుపెట్టింది
…పైకి ఎంతో మంచిగా కన్పిస్తూ ఇలా కూడా చేస్తారా? వాళ్ల మనసు ఎలా ఈడిస్తే అలా వెళ్తున్నారే కానీ తల్లిదండ్రుల గురించి కొంచెం కూడా ఆలోచించరా? వెంటనే ద్రోణ గుర్తొచ్చాడు.
ద్రోణకూడా అంతేగా! భార్యనైన తనగురించి ఎప్పుడు ఆలోచిస్తున్నాడు? మనసు ఎలా లాగితే అలా వెళ్తుంటాడు. అంతరాత్మ ఎలా చెబితే అలా వింటుంటాడు. అదే సులభం ఇలాంటి వాళ్లకి… ఎదుటివాళ్లని అర్థం చేసుకుంటూ వాళ్లకి అనుగుణంగా బ్రతకాలంటే కష్టంగా భావిస్తారు.
…ఇప్పుడేం చేస్తుంటాడో ద్రోణ? ఇంకేం చేస్తారు?
ఈ కార్తీక మాసపు వెన్నెల్లో ఓ అభిమానురాలుని కారులో ఎక్కించుకొని ఊరి చివరిదాకా ప్రయాణం చేస్తాడు.. డ్రైవ్‌ చేస్తూనే ఆమెను తన ఒడిలో పడుకోబెట్టుకుంటాడు. కొద్దిసేపు కౌగిట్లో ఇముడ్చుకుంటాడు. నచ్చిన చోట స్వేచ్చగా సృశిస్తూ ఆమెనే చూస్తూ గడుపుతాడు… ఇంకా చూడాలనిపిస్తే అతను కార్లో కూర్చుని ఆమెను కారు ముందు నిలబెట్టుకొని ఆర్ట్‌లుక్‌తో చూస్తాడు.
ఆ వెన్నెల తృష్ణ అలాంటిది. ఇలాంటి సౌందర్య దాహంతో నిరంతరం తపించే ఇలాంటి వాళ్లను ఏం చెయ్యాలి?
అసలేంటి ఈ సమస్యలు? ఇవి చిన్నవా, పెద్దవా అన్నది ముఖ్యం కానట్లు మనసును విపరీతంగా పీడిస్తున్నాయి… ఈ సెంటిమెంట్సేంటి ? ఈ త్యాగాలేంటి? ఈ అనురాగాలేంటి?
ఎంత వద్దనుకున్నా ఇలాంటి ఊహలు శృతిక మనసును కుదిపేస్తుంటే పైకి క్యాజువల్‌గానే సుమ చెప్పే మాటల్ని వింటూ అక్కడే కూర్చుంది.
శృతిక సుమ దగ్గరకి వెళ్లటం చూసి, శృతిక గురించి వదినతో మాట్లాడాలనుకొంది విమలమ్మ. కానీ… రేపు కార్తీకపౌర్ణమి కావటంతో దానికి సంబంధించినవి సమకూర్చుకోవటంలో ఆమె మునిగివుంది. అక్కడ వీలుకాక…
”అన్నయ్యా!” అంటూ నరేంద్రనాథ్‌ దగ్గరకి వెళ్లి కూర్చుంది విమలమ్మ.
”ఏంటి విమలా! ఏమైనా మాట్లాడాలనుకుంటున్నావా?” అన్నాడు చేతిలో ఫైల్‌ని పక్కనపెడ్తూ నరేంద్రనాధ్‌.
”అవునన్నయ్యా!” అంది.
చెప్పమన్నట్లు చూశాడు. ఆయనకి చెల్లెలంటే మొదటినుండి చాలా ఇష్టంతో కూడిన గౌరవ భావం ఉంది.
”శృతిక పెళ్లికి ముందు నువ్వు నా రెండు చేతులు పట్టుకొని ఏమన్నావో గుర్తుందా అన్నయ్యా?” అంది విమలమ్మ మర్చిపోయాడేమో ఓసారి గుర్తు చేద్దామన్నట్లుగా.
”గుర్తుందా అంటే గుర్తు లేకపోవచ్చు. ఏమిటో చెప్పు విమలా? నేనేమైనా శృతిక విషయంలో తక్కువ చేశావా? నీకు ముందే చెప్పాను. అడుగు అని,.. డబ్బా? ఫర్నీచరా? ఏదో చెప్పు విమలా? శృతిక చిన్నపిల్ల… పెద్దవాళ్లకి తెలిసే అవసరాలు తనకి తెలియవు కదా! డబ్బు విషయంలో నాకెలాంటి ఇబ్బందులు లేవు. అది సుఖంగా వుంటే చాలు..”
”ప్రాబ్లమ్‌ డబ్బు గురించో, ఫర్నీచర్‌ గురించో అయితే ఇంకోరకంగా వుండేదేమో అన్నయ్యా! ఇది మనసుకి సంబంధించింది” అంది.
”అంటే ? ” అన్నాడు అర్థంకాక…
”శృతికది దూకుడు స్వభావం. నీ ఇంటి కోడలైతే దాని తప్పుల్ని మన్నించి, దాన్ని జాగ్రత్తగా చూసుకుంటావు. నామాట కాదనకుండా దాన్ని ద్రోణకి చేసుకో అని నువ్వు అడిగినప్పుడు ‘స్వభావాలదే ముందిలే అవి మనల్ని దాటిపోతాయా?’ అనుకున్నాను. కానీ శృతిక ద్రోణని అడుగడుగునా చీప్‌గా తీసివేస్తోంది. మాటకు ముందు నాకు ‘మా నాన్న వున్నాడు’ అంటూ మీ దగ్గరకి వస్తోంది. ఇక ఇంతేనా అన్నయ్యా! ఎన్ని రోజులు ఇలా!” అంది.
”నాకిదంతా ఏం తెలియదు విమలా! శృతికనే ఒకరోజు ‘ద్రోణ ఎప్పుడు చూసినా ఆర్ట్‌ ఎగ్జిబిషన్లు వున్నాయంటూ రాష్ట్రవ్యాప్తంగా తిరుగుతుంటాడు నాన్నా! నాకు ఇంట్లో బోర్‌గా వుంటుంది. అందుకే ఇక్కడికి వచ్చాను.’ అంది సరే! అన్నాను.” అన్నాడు అసలు విషయం తెలియనట్లు… ఇప్పుడు తెలిసినా ఇంటికొచ్చిన కూతుర్ని ఎలా వద్దనగలడు అన్న నిస్సహాయత కూడా ఆయన ముఖంలో కన్పిస్తోంది.
”బొమ్మల్ని తగలబెట్టి వచ్చిందన్నయ్యా!” అని చెబుదామని పర్యవసానం వూహించి ఆగిపోయింది.
”మాట్లాడు విమలా!” అన్నాడు. ఆమె మౌనం తట్టుకోలేనట్లు…
”ఈ విషయంలో ఆయన నన్ను బాగా కోప్పడుతున్నారు అన్నయ్యా! తన కొడుకు జీవితాన్ని నేను నాశనం చేశానంటున్నారు. నన్నుకూడా వెళ్లి నీ దగ్గరే వుండమంటున్నాడు.” అంది.
రోషం పెల్లుబికినట్లు ఒక్కక్షణం బిగుసుకుపోయి చూస్తూ..
”అంత మాట అన్నాడా! ఏం నిన్ను నేను పోషించుకోలేనా? నా చెల్లెలు నాకు ఎక్కువ కాదని చెప్పు! ఇక్కడే వుండు. వెళ్లకు. మనం పౌరుషంలేని వాళ్లమేం కాదు…” అన్నాడు కోపంగా.

ఇంకా వుంది.

మార్నింగ్ వాక్

రచన: మణికుమారి గోవిందరాజుల

“రేపటినుండి యేమైనా సరే వాకింగ్ కి వెళ్ళాల్సిందే. ” అద్దంలో ముందుకూ వెనక్కూ చూసుకుంటూ అనుకుంది . “కానీ మరీ లావణ్య వర్ణించినంత లావుగా యేమీ లేనే?” మళ్ళీ చూసుకుంది . యేమోలే చూసేవాళ్ళకు లావుగా కనపడుతున్నానేమో. . అయినా అయ్యో అయ్యో యెంత మాట అనేసింది దొంగమొహం.
వారం క్రితం ఇంట్లోకి వస్తూనే అన్నది కదా “ఒసే రేఖా! పేరుకి తగ్గట్లు రేఖలా వుండేదానివల్లా సున్నాలా అవుతున్నావే” అని దానికి శ్రీవారి మొహం ఇంతయింది. రోజు పెట్టే నసకు అవని ఆజ్యం పోసింది కదా! యేముందిలె ఒక నెల రోజులు సిన్సియర్గా చేసేనంటే ఇట్టే సన్నబడిపోనూ!!లావణ్య మటుకు అలానే వుంది పేరుకు తగ్గట్లు. . తనే ఇలా అయింది. . దిగులుగా అనుకుంది.
అన్నీ తనే అనేసుకుని పొద్దున్నే లేవడానికి అయిదున్నరకల్లా అలారం పెట్టుకుంది రేఖ. అన్నీ గమనిస్తూనే వున్నాడు రేఖ భర్త ఆనంద్. నిజంగా లేస్తావా?టీజ్ చేస్తూ అడిగాడు. యెందుకంటే రేఖకు నిద్ర తర్వాతే అన్నీ. పొద్దున్నే లేచిందంటే ప్రళయమే. ”తల్లీ యెన్నింటికి పెట్టావో చెప్పు నీ దరిదాపుల్లో లేకుండా పారిపోతాను” చేతులు జోడించి అడిగాడు.
“ సర్లే. నీకన్నీ వేళాకోళాలె. . నీ దోవన నువు హాయిగా ముసుగు పెట్టుకుని పడుకో. . నేను వచ్చాక కాఫీ ఇస్తాను. . అయినా నువు చేయబట్టి కదూ నేనిలా తయారయ్యింది?నీ సంగతి నేను సన్నబడకపోయానో అప్పుడు చెప్తాను. . . ” అని ముసుగు తన్నేసింది.
యెందుకైనా మంచిదని కొద్దిగా దూరం మెయిటెయిన్ చేస్తే మంచిది అనుకుంటూ తను కూడా ముసుగు పెట్టేసాడు ఆనంద్ నవ్వుకుంటూ. .
లావణ్య, రేఖ ఎల్ కే జి నుండి క్లాస్మేట్స్. ఇంజనీరింగ్ లో వీళ్ళకు ఒక సంవత్సరం సీనియర్ ఆనంద్. ముగ్గురూ మంచి స్నేహితులయ్యారు . ఇంజనీరింగ్ అయ్యాక లావణ్య రేఖ ప్లేస్మెంట్స్ లో వచ్చిన జాబ్ లో చేరితే ఆనంద్ యూ యెస్ వెళ్ళి యెమ్మెస్ చేసి మేరా భారత్ మహాన్ అంటూ ఇండియా వచ్చేశాడు. . హైదరాబాద్ లోనే ఒక మల్టి నేషనల్ కంపెనీ లో మంచి వుద్యోగం లో చేరి రేఖ తలిదండ్రులకి రేఖని తను ప్రేమించిన సంగతి చెప్పి పెళ్ళి చేసుకున్నాడు. మంచిపోష్ లొకాలిటీలో ఇల్లు తీసుకుని కాపురం పెట్టి పెళ్ళి చేసుకుని ఇల్లు తీసుకుని చల్లగ కాలం గడపాలోయ్ అని పాడుకుంటూ హాయిగా వున్నాడు .
తర్వాత ఆరునెలలకే లావణ్య కూడా పెళ్ళి చేసుకుని అమెరికా వెళ్ళిపోయింది. రెండేళ్ళ తర్వాత ఇప్పుడే రావడం. లావణ్య వస్తున్నానని చెప్పగానే రేఖ చాలా వుత్సాహ పడింది. వారానికి సరిపడా టూర్ ప్రోగ్రాం తయారు చేసుకుంది. కాని లావణ్య వస్తూనే ఆ మాట అనేసరికి” అసలెందుకు వచ్చావే ?వెంటనే వెళ్ళిపో” అని సూట్కేస్ బయటపడేస్తున్నట్లు యాక్శన్ చేసింది. వెంటనే లావణ్య ” అసలు నేను చెప్దామనుకుంది నువ్వేంటి అంత సన్నగా అయ్యావు అని. మరి నా నాలుకకి యేమైందో అలా తిరగేసింది. అయినా అంత దూరం నుండి దాని కోసం వస్తే చూడు ఆనంద్ నన్నెలా గెంటేస్తుందో?కనీసం కాఫీ ఇచ్చాక గెంటెద్దామన్న ఆలోచనకూడా లేదు దీనికి”ఆనంద్ కి ఫిర్యాదు చేసింది. ముందునుండీ వాళ్ళిద్దరి సంగతి తెల్సిన ఆనంద్ “నన్ను మాత్రం ఇన్వాల్వ్ చేయొద్దు”అని ఒక దండం పెట్టెసి నవ్వుకుంటూ వెళ్ళిపోయాడు.
“సరే !యేడుస్తున్నావు కదా! ఒక పని చెయ్యి, నువు కాఫీ కలుపుకుని, ఆ చేత్తోనే నాకు కూడా తెచ్చిపెట్టు” సోఫాలో మఠం వేసుకుని కూర్చుంటూ ఆర్డర్ వేసింది.
“నువ్వేమీ మారలేదే! అలా కూర్చుని ఇలా చేయించుకుంటే, ఇలా కాక యెలా అవుతారు?” చేతులు దూరంగా లావయ్యావని చూపిస్తూ కొట్టటానికి లేచిన రేఖకి అందకుండా వంటింట్లోకి పరిగెత్తింది రేఖని వెక్కిరించుకుంటూ. ఇక ఆ తర్వాత వారం యెలా గడిచిందో తెలీలేదు. తెలిసేసరికి అద్దం ముందు విన్యాసాలు చేస్తూ ఆలోచనలో వుండడం తెలిసింది.
“ట్రింగ్!!ట్రింగ్!!” పొద్దున్నే అలారం మోతకు మెలకువ వచింది రేఖకి. కాని లేవాలంటే తగని బద్దకంగా వుంది. పోని పడుకుంటే పోలా?”మళ్ళీ ముసుగు పెట్టేసుకుంది. కాని టక్కున అవని అన్న మాటలూ, పతిదేవుడి వెటకారం నవ్వూ గుర్తొచ్చి వొళ్ళంతా కారం రాసుకున్నట్లయింది. వెంటనే లేచి రెడీ అయిపోయింది. టైం చూసుకుంటే ఆరయింది. పర్లేదులే. . ఒక గంట తిరిగినా వచ్చాక కొద్దిసేపు రిలాక్స్ అవచ్చు అనుకుని బయలు దేరింది రేఖ. లిఫ్ట్ లో పైనావిడ కలిసింది
”. వాకింగ్ కా?మీరెప్పుడూ రాగా చూడలేదే?పార్క్ కి వస్తారా?”
“అవునండీ ఈ రోజే మొదలు. పార్క్ కి కాదు నేను అలా సొసైటీ లొ తిరుగుతాలెండి. ” “అవునా ఆల్ ద బెస్ట్ చెప్పేసి వెళ్ళిపోయింది ఆవిడ. ” కుడివేపా?యెడమవేపా? సరే కుడి యెడమ అయితే పొరబాటు లేదన్నారుగా?అనుకుని కుడివేపు తిరిగింది రేఖ.
కొద్దిగా మబ్బు పట్టి అప్పుడప్పుడే చీకట్లు విచ్చుకుంటున్నవేళ. వాతావరణం చాలా బాగుంది. చల్లటి గాలి హాయిగా వీస్తుంది. అహా యేమి నా భాగ్యము? అనుకుంటు నడవసాగింది. రోడ్డు మీద యెవరూ లేరు. కొద్దిగా భయమేసింది ఆ! ఇది గేటెడ్ కమ్మ్యూనిటీ యేం భయం లేదు. . అని తనకు తానే ధైర్యం చెప్పుకుంది. ఇంతలో యెవరో వెనక చాలామంది వస్తున్నట్లుగా హడావుడి వినపడింది. హమ్మయ్య అనుకుని యెవరై వుంటారా అని వెనక్కి తిరిగి చూసింది. ఒక్కసారిగా వొళ్ళంతా చల్లబడి పోయింది. నాలుగు కుక్కలు వాటిలో అవి పోట్లాడుకుంటున్నాయో కబుర్లు చెప్పుకుంటున్నయో కాని గబ గబా వస్తున్నయి. . . వురుకుదామంటే వెంటపడతాయేమోనని భయం. పోని చిన్నగా నడుద్దామంటే వాటికి మరీ అందుబాటులో వుంటానేమో. . . యేమి చేయాలో తెలీకుండానె అలానే చిన్నగా వెళ్తున్నది. ఇంతలో యెవరొ అటుగా వస్తే వాళ్ళతోపాటు నడుస్తూ కుక్కలు కనపడనంత దూరం వెళ్ళి హమ్మయ్య అని వూపిరి పీల్చుకున్నది. ఈ వీధి కుక్కల్ని ప్రభుత్వం వారు యెందుకు తీసుకెళ్ళరొ?మనుషుల ప్రాణాలకంటే యెక్కువా?”విసుక్కున్నది మనసులో. ఈ కుక్కలగోల యెందుకు గాని ఇంటికెళ్ళిపోదామా అనుకుంది కాని పావు కిలోమీటరు కూడా నడవలేదు అనుకుని మళ్ళీ నడక మొదలెట్టింది. కొద్దిదూరం వెళ్ళగానే మళ్ళీ రెండు జాతి కుక్కలు(పెంపుడు వాటిని కుక్క అనకూడదేమొ…. ఆ!! అయిన నాకు వాటి పేర్లు తెలీదుగా పర్లేదులే} గాల్లో తేలుతున్నట్లుగా పరిగెత్తుకుంటూ వస్తున్నాయి. వాటి మెడలకు బెల్టులున్నాయి. అవి పట్టుకుని వాటి వెనకాలే గసపోసుకుంటూ వురుక్కుంటూ వస్తున్నాడు దాని ఓనరు. గాలి వీస్తే యెగిరేలా వున్న ఆ కుక్కల(కుక్క ని కుక్క అనకుండా యేమి అంటాము) యజమాని ని చూస్తే చాల భయం వేసింది. ఒకవేళ ఆ కుక్కలకు కనక కోపం వచ్చి తనమీద దూకితే ఆ శునక రాజాల(ఇలా బాగుంది . . తన్ను తానే మెచ్చుకుంది తన తెలుగు పరిజ్ఞానానికి) యజమాని తనను రక్షించగలడా?భయం భయం గా చూసింది వాటివేపు. రేఖ భయం కనిపెట్టిన అతను”డోన్ట్ వర్రీ ఆంటీ. . ఇవి కాని మిమ్మల్ని కాని కరవాలి . . వీటి సంగతి నేను చూసుకుంటాను” అభయం ఇచ్చాడు.
“నీ బొంద కరిచాక ఇక నువు చూసేదేంటి? నేను బొడ్డు చుట్టు ఇంజక్షన్ ఇచ్చుకోవడం తప్ప” అనుకుంటూ ఒక్కసారి అదిరిపడింది “అతను తనను యేమని పిలిచాడు?ఆంటీ అని కదూ. . అమ్మ నా. . ”తనను తాను చూసుకుంది దిగులుగా ఇలా వుంటే మరి అలానే పిలుస్తారు. “కుక్కల్ నక్కల్ మరి పిల్లుల్ బల్లుల్ యేవి యెదురైనా సరే నేను వాకింగ్ చేయాల్సిందే మునుపటి రేఖ లా మారాల్సిందే” మనసులోనే ప్రతిజ్ఞ చేసుకుంది. మళ్ళీ నడక మొదలు పెట్టింది. ఈ సారి ఇద్దరు లేడీస్ చెరో కుక్కని వ్యాహ్యాళికి తెచ్చినట్లున్నారు. కబుర్లు చెప్పుకుంటూ నడుస్తున్నారు. ఇంతలో అందులో ఒక కుక్కని ప్రకృతి పిలిచింది. అది దర్జాగా రోడ్డు దాని సొంతమన్నట్లు పని కానిచ్చుకుంటున్నది. వాళ్ళు కూడా ఆగి కబుర్లు కంటిన్యూ చేసారు . అలా రోడ్లమీదకి కుక్కల్ని తీసుకొచ్చి వాటి కాలకృత్యాలు తీర్చడం రేఖకి ససేమిరా నచ్చదు . సరే ఆ సంగతే చెబ్దామని వాళ్ళ కబుర్ల బ్రేక్ కోసం వాళ్ళకి ఒక పక్కగా నిలబడి యెదురు చూడసాగింది.
“అసలు అమెరికాలో అంత శుభ్రంగా వుంటాయా రోడ్లు? వెతికినా కూడా చెత్త కనపడదు. అసలు మన వాళ్ళకు అలా శుభ్రంగా వుంచడం రావాలంటే ఇంకా కొన్ని జన్మలు యెత్తాల్సిందే. నాకైతే ఇక్కడికి రావాలనిపించలేదు. కాని యేమి చేస్తాం ఆరు నెలలకంటే యెక్కువ వుండడానికి లేదు మరి” నిట్టూర్చింది ఒకావిడ.
“నిజమే నే. . అక్కడి నుండి వచ్చాక నాకు ఒక నెల రోజులు బయటికే రాబుద్ది కాదు. ఇక్కడి రోడ్లను చూస్తుంటే అసహ్యం వేస్తుంది. ఒక్కళ్ళకి కూడా ఇది మన దేశం . దీనిని పరిశుభ్రంగా వుంచడం మన బాధ్యత అనుకోరు. ఛీ!ఛీ! యెప్పుడు మారుతారో? మన తరం లో చూడగలమో లేదో?” ఇంకా దీర్ఘంగా నిట్టూర్చింది రెండో ఆవిడ
ఇద్దరూ అమెరికా నుండి రీసెంట్ గా వచ్చినట్లున్నారు ఆ కబుర్లే సాగుతున్నాయి. ఈ లోపల రెండో కుక్క కూడా దాని పని కానిచ్చుకుంది. అవి కూడా హాయిగా కబుర్లు చెప్పుకోసాగాయి.
కుక్కల ప్రకృతి పిలుపుల కార్యక్రమాలు చూసి, అడవాళ్ళ డాబు కబుర్లు వింటుంటే తిక్కపుడుతున్నది రేఖకి. నడక సంగతి తాత్కాలికంగా మర్చిపోయింది. వాళ్ళు మాటలు ఆపేట్లు లేరని తనే
“ఎక్స్క్యూజ్మీ!” అంది
యేంటి అన్నట్లు చూసారు ఇద్దరూ.
“యేమనుకోకండి . అనుకోకుండా నేను మీ ఇద్దరి మాటలు వినడం జరిగింది. ఈ మధ్యనే మీ ఇద్దరూ అమెరికా నుండి వచ్చినట్లున్నారు?బాగుంటుందాండి అమేరికా? అంత శుభ్రంగా వుంటుందాండీ?”
ఇద్దరూ సంతోషపడ్డారు తమకు ఇంకో శ్రోత దొరికిందని. పోటీలు పడి చెప్పారు అక్కడి శుభ్రత గురించి.
“మరి యేమనుకోకండి ఇలా అడుగుతున్నానని. అక్కడి కుక్కలు రోడ్డు మీద ఇలా మల విసర్జన( మళ్ళీ తనని తానే మెచ్చుకుంది) చేసాక దానిని తియ్యకపోతే వాటి యజమానులకి ఫైను విధిస్తారనీ, అందుకే శునక రాజాల యజమాని తప్పనిసరిగా ట్రాష్ కవర్లు దగ్గర వుంచుకుంటారని విన్నాను నిజమేనాండీ “అమాయకంగా అడిగింది.
ఇద్దరూ ఒక్కసారి ఖంగు తిన్నారు.
“చూడండీ ఇందాకటి నుండి మీరు ఇతర దేశాల వాళ్ళు యెంత శుభ్రంగా వుంటారో పొగుడుతూ మనవాళ్ళు అలా యెందుకు వుండరో అని తెగ బాధపడిపోతున్నారు. చాలా సంతోషం. అక్కడి నీట్ నెస్ చూసి వచ్చిన మీరు ఇది కూడా చూసే వుంటారు. యెవరో మారాలని అనుకునే ముందు ఆ మార్పు మనలో కూడా రావాలి . జంతువులు ప్రకృతిలో భాగం. వాటిని తప్పనిసరిగా రోజు కొంతసేపు బయట తిప్పాలి. అవి వ్యాహ్యాళికి రావాలే కాని కాలకృత్యాలకి కాదు. వర్షాకాలంలో అసలు రోడ్డు మీద యెక్కడ కాలు పెట్టాలన్న భయంగా వుంటుంది కుక్కల పెంటలతో( ఛీ! వెధవ నోరు. . తిట్టుకుంది)మీరిలా కుక్కల్ని తీసుకొచ్చి రోడ్లన్నీ పాడు చేయడానికి బదులు కుక్కల్ని ఇంట్లోనే పోయేట్లుగా ట్రైన్ చేసి చూడండి. . లేదా యెత్తిపోయడానికి వీలుగా కవర్లు వెంట వుంచుకుంటే మార్పు మీతోనే మొదలవుతుంది. . మార్పులో మనం భాగం కావాలి కాని, యెవరో తెచ్చిన మార్పుని బయటే వుండి చూద్దామని అనుకోకూడదు”
తను చెప్పాలనుకున్నది చెప్పేసి వాళ్ళవేపు కూడా చూడకుండా ముందుకు వెళ్ళిపోయింది రేఖ. . తాత్కాలికంగా తన నడక సంగతి మర్చిపోయి….

బ్రహ్మలిఖితం – 19

రచన: మన్నెం శారద

కార్తికేయన్ ఒక పెద్ద చెట్టు మ్రాను కానుకొని కళ్ళు మూసుకొని జీవచ్చవంలో ఏదో జపిస్తూనే ఉన్నాడు.
అతని ధోరణి, రూపు చూసొఇ లిఖిత వస్తోన్న దుఃఖాన్ని పెదవులు బిగించి ఆపుకుంటోంది.
“నేనొస్తానక్కా!” అన్నాదు బేరర్ లేచి నిలబదుతూ. లిఖిత కృతగ్నతగా తలాడించి పర్సులోంచి కొంత డబ్బు తీసి అతని చేతిలో పెట్టబోయింది.
అతను చేతిని వెనక్కు లాక్కుని “ఎందుకక్కా?” అనడిగేడు ఆస్చర్యంగా.
“నువ్వు నాకు చాలా సహాయం చేసేవు. నా తండ్రిని నేను కలుసుకునేలా చేసేవు!” అంది లిఖిత.
అతను నవ్వాడు.
“చేసిన సహాయానికి ఈ సృష్టిలో బహుశ ఒక్క మనిషే కిరాయి పుచ్చుకుంటాడనుకుంటాను. నా ఆత్మీయతకి రేటు కట్టద్దక్కా!” అన్నాడు బాధగా.
లిఖిత వెంటనే తప్పు చేసినట్లుగా ఫీలయి “సారీ”! అంది.
“ఇట్సాల్ రైట్. నీ ఎడ్రస్సివ్వు. ఆంధ్ర వస్తే నిన్ను చూడటానికే వస్తాను.” అన్నాడు నవ్వుతూ.
లిఖిత తన అడ్రస్ రాసిచ్చింది.
అతనెళ్ళిపోగానే లిఖిత మనసు మళ్ళీ కృంగిపోయింది. కాణ్హా తల్లి కార్తికేయన్‌ని బాగా గమనించి చూసి “ఆయన్ని తీసుకురావడంలో మన ‘గణ’ మహిమ ఏమీ లేదు. అంతా భగవతి కుంకుమ శక్తి. అందుకే ఈయన్ని కుట్టికారన్ దగ్గరకి తీసికెళ్ళండి. ఆయనే మార్గం చూపుతారు” అంది.
“నేనూ వెళ్లాలా?” అనడిగేడు కాణ్హా.
“నువ్వలా అడిగినందుకే సిగ్గుపడుతున్నాను నేను. ఆపదలో అసహాయంగా ఉన్న స్త్రీలకి సాయపడటమే మగతనం. కండలు పెంచుకొని ఆడాళ్లని కాని మాటలనడం కాదు” అందామె కోపంగా.
కాణ్హా తప్పు చేసినవాడిలా తలదించుకొని “నిన్నొకర్తిని. వదలలేక అడిగేనంతే!” అన్నాడు.
ఆమె నిస్పృహగా నవ్వి ” మీ నాన్నని ఒక ఏనుగు చంపినప్పుడు నువ్వు నా కడుపులోనే ఉన్నావు. అప్పుడెవరు కాపాడేరు నన్ను. ఏ ఏనుగు వాతబడ్డాడో నీ తండ్రి ఆ ఏనుగునే నీకు మచ్చిక చేయించేను. భయం లేదు. నా బాగు ‘గణ’ చూసుకుంటుంది” అంది.
గణ బదులుగా చెవులూపింది.
కాణ్హా కార్తికేయన్‌ని తీసుకొని లిఖితతో కలిసి మున్నార్ బయల్దేరేడు కొచ్చిన్ చేరడానికి.
*****
“నువ్వెందుకొచ్చేవిక్కడికి?” అన్నాడు వెంకట్ ఈశ్వరిని చూసి పిచ్చెక్కిపోతూ.
ఈశ్వరి తెల్లబోతూ అతనివైపుషూసి “ఏమిటలా మాట్లాడుతున్నారు. అహోబిళంలో నన్ను పెళ్ళి చేసుకుని. ఎప్పుడోచ్చి మీరు కాపురానికి తీసుకెళ్తారా అని ఎదురు చూస్తున్నాను. కాని.. మీరు మళ్లీ పెళ్ళి చేసుకున్నారంటగా! ఇదేమైనా న్యాయమా?” అంటోఒ కనకమహాలక్ష్మి వైపు కళ్ళెర్ర జేసి చూస్తూ.
ఆ మాటలు విన్న కనకమహాలక్ష్మి ఉప్పొంగిన గోదారిలా ఉరికొచ్చి “ఏంటితను నిన్ను పెళ్ళి చేసుకున్నాడా?” అనడిగింది.
“అవును. ఈ జన్మలోనే కాదు. పోయిన జన్మలో కూడా.” అంది ఈశ్వరి.
కనకమహాలక్ష్మి అర్ధం కానట్లుగా చూసింది.
“అది పిచ్చిది. కె.జి నుండి తప్పించుకొచ్చింది.” అన్నాడు వెంకట్.
ఈశ్వరి వెంకట్ వైపు తెల్లబోయి చూసి “ఏంటి? నేను పిచ్చిదాన్నా? అహోబిళంలో నన్ను పెళ్ళి చేసుకొని అబద్ధాలు చెబుతారా? పదండి ఓంకారస్వామి దగ్గరకి. ఈ మాట అక్కడందురుగాని.” అంది తీవ్రంగా.
ఆవిడ మాటలు విని కనకానికి నిజంగానే మతి పోయినట్లయింది.
“ఈవిణ్ణి నిజంగానే పెళ్ళి చేసుకున్నారా? మరెందుకు నా గొంతు కోసేరు. ఉండండి మా నాన్నకి చెబుతా మీ సంగతి!” అంది ఏడుస్తూ.
అప్పుడే స్కూటర్ దిగి కుటుంబరావు లోనికొచ్చేడు. “మీరెవరు?” అనడిగేడు వెంకట్ అతన్ని.
కుటుంబరావు మొహం ఆ ప్రశ్నకి వంట్లో రక్తం విరిగినట్లుగా తెల్లబడింది.
“మీరు భర్తని చెప్పుకుంటూ పరిగెత్తుకొచ్చిన ఈశ్వరికి భర్తని!” అన్నాడు.
“ఏం కాదు. మీరు కుక్క. ఇతనే నా అసలు భర్త.” అంటూ వెంకట్ వెనక్కి వెళ్ళి నిలబడింది ఈశ్వరి.
కుటుంబరావు మనసు-శరీరం సిగ్గుతో చితికిపోయింది.
“సారీ! నా భార్య మానసిక పరిస్థితి బాగోలేదు.” అన్నాడు బాధగా.
“అలాగైతే ఆస్పత్రిలో పడెయ్యాలిగాని ఇలా కొంపలమీద కొదిలితే ఎలా?కాపురాలు కూలిపోవూ?” అంది కనకం కోపంగా.
“నాకేం పిచ్చి లేదు. నేను శుభ్రంగానే ఉన్నాను. ఇతను నా పూర్వజన్మలో భర్త. కావాలంటే ఓంకారస్వామినడుగు” అంది ఈశ్వరి వెంకట్ చెయ్యి పట్టుకుని.
కుటుంబరావుకి తల కొట్టేసినట్లయింది.
“ఈశ్వరి!” అన్నాదు కోపంగా.
“మీరేం గొంతు పెంచకండీ. మీరు పూర్వజన్మలో కుక్కని తెలిసేక నాకు మిమ్మల్ని చూస్తుంటేనే వాంతికొస్తున్నది వెళ్లండి” అంది ఈశ్వరి.
“చీ!” అన్నాడు కుటుంబరావు ఏహ్యంగా.
“ప్రస్తుతమీ జన్మలో కుక్కలా ప్రవర్తిస్తున్నావు నువ్వు. ఎంతయినా మేనమామ కూతురినని భరిస్తున్నాను. నేను వదిలేస్తే నీ బతుకు కుక్కలు చింపిన విస్తరవుతుంది. నీకేదో మత్తుమందు పెట్టి నాటకమాడు తున్నారు వెళ్లు. పిల్లలనన్నా గుర్తు తెచ్చుకొని జీవితాన్ని అల్లరి చేసుకోకుండా వచ్చేయ్” అన్నాడు కోపాన్ని అణచుకొని బాధని వ్యక్తం చేస్తూ.
“నేను చచ్చినా రాను” అంది ఈశ్వరి మొండిగా.
కుటూంబరావు ఇక కోపాన్ని అదుపు చేసుకోలేకపోయాడు.
“అయితే నీ చావు నువ్వు చావు!” అంటూ గిర్రున వెనుతిరిగి వెళ్లిపోయేడు.
“అయితే ఇదిక్కడే ఉండిపోతుందా?” అంది కనకమహాలక్ష్మి గొంతు పెంచుతూ.
“ఉంటాను. ఉండకెక్కడికి పోతాను. ఆయన నా భర్త!” అంది ఈశ్వరి.
“అయితే నా గతేంటి? నా స్థానం ఏవిటి?” అంది కనకమహాలక్ష్మి ఏడుస్తూ.
వెంకట్ వాళ్లిద్దరి కేసి కసిగా చూస్తూ “మీకు నా భార్య స్థానం కావాలంటే నాకు రెండ్రోజుల్లో అర్జెంటుగా రెండు లక్షల రూపాయిలు కావాలి. లేకపోతే నా శాల్తీయే ఉండదు. ఎవరు అర్జెంటుగా డబ్బు తెస్తారొ వాళ్ళే నా భార్య!” అన్నాదు.
అతని జవాబు విని వాళ్లు దిగ్భ్రమకి గురయ్యేరు.
“నేను వెంటనే మా పెదనాన్న పొలం అమ్మి తెస్తాను. నేనే నీ భార్యని” అంటూ చకచకా వెళ్లిపోయింది ఈశ్వరి.
“నేను మా నాన్ననడుగుతాను. నిజంగా ఆయన చెప్పినట్లు లాటరీ వస్తే తప్పకుండా ఇస్తాడు. కాని.. డబ్బు ఇచ్చినా ఇవ్వలేకపోయినా నేనే నీ భార్యని!” అంటూ ఏడుస్తూ వెళ్ళిపోయింది కనకమహాలక్ష్మి.
వాళ్లిద్దరు వెళ్ళిపోగానే వాన వెలిసినట్లయింది వెంకట్‌కి.
లేచి సిగరెట్ వెలిగిస్తూ ఆలోచిస్తూ కుర్చీలో కూర్చున్నాడు.
కేవలం కుతంత్రాలకి, కుయుక్తులకీ అలవాటు పడిన అతని బుర్ర ఆ స్త్రీల దుఃఖం చూసి జాలికి గురి కాలేదు.
ఇద్దరూ చెరో రెండు లక్షలూ తెస్తే ఒక రెండు ఓంకారస్వామి మొహాన పడేసి, తన జేబుని మరో రెండు లక్షలతో నింపుకోవచ్చు. అలాంటి ఆలోచన రాగానే వెంకట్ మొహంలో ఆనందం తాండవించింది.
*****
కొచ్చిన్‌లోని భగవతి ఆలయ ప్రాంగణంలోకి అడుగు పెట్టింది లిఖిత. ఆ వెనుక కాణ్హా కార్తికేయ చేతిని పట్టుకుని లోనకి తీసుకురాబోయేడు. ఆ రోజు శుక్రవారం.
ఆలయమంతా దీపాలతో దేదీప్యమానంగా ఉంది.
భక్తులకి హారతి అందిస్తున్న కుట్టికారన్ చేయి పక్షవాతమొచ్చినట్లుగా బాధగా ‘అంబా’ అన్నాడు.
కాని.. బాధ తీరలేదు. కాలు కూడా బిగుసుకుపోసాగింది. అతను బాధని పళ్ల బిగువున ఆపుకుంటూ ఆలయ వీధి ప్రాంగణం వైపు చూశాడు.
లిఖిత, కాణ్హా బలవంతంగా కార్తికేయన్‌ని లోనికి తీసుకువచ్చే ప్రయత్నం చేస్తున్నారు.
“వద్దు. అతన్ని లోనికి తీసుకు రావొద్దు” అని గట్టిగా అరిచేడూ.
లిఖిత ఉలిక్కిపడి కుట్టికారన్ వైపు చూసింది. కుట్టికారన్ బాధగా కాలిని, చేతిని కూడదీసుకుంటూ “అంబ అతన్ని లోనికి రానివ్వద్దంటున్నది. వెంటనే బయటకు తీసుకెళ్ళండి” అన్నాడు. భక్తులంతా కుట్టికారన్ వైపు చిత్రంగా చూస్తున్నారు.
లిఖిత గబగబా తండ్రిని బయటికి తీసుకెళ్లింది. మరో రెండు నిముషాల్లో కుట్టికారన్ కాలు, చెయ్యి స్వాధీనానికొచ్చేయి.
కాణ్హా కార్తికేయన్‌ని పట్టుకొని “నువ్వెళ్లి పూజారితో మాట్లాడిరా!” అన్నాడు లిఖితతో.
లిఖిత లోనికెళ్లింది.
అందరితో పాటు ఆమెకు కుట్టికారన్ చందనం, తీర్థం ఇచ్చేడు
“రద్దీ తగ్గేక మా డాడీ చేసిన అపచారమేంటి?” అతన్నెందుకు లోనికి రానివ్వరు?”అనడిగింది.

ఇంకా వుంది.

బ్రహ్మలిఖితం – 17

అతన్ని చూడగానే ఎక్కడలేని ధైర్యమొచ్చింది లిఖితకి.
“పాము.. పాము” అంది లేచి నిలబడి అదురుతోన్న పెదవులతో.
“అదేం చేస్తుంది. అంతకంటే భయంకరమైన జంతువులున్నాయీ అడవిలో”అన్నాడతను లిఖితను దగ్గరకు తీసుకుంటూ.
అతను మళయాళంలో మాట్లాడిందేమిటో అర్ధం కాకపోయినా అతని స్పర్శలో ఉన్న నీచదృష్టిని గమనించి అతని చేతుల్ని దూరంగా తోసేయ్యబోయింది లిఖిత.
“ఏంటంత భయపడుతున్నావు. మగపిల్లాడివేగా. మా పెరియార్లు నిన్ను మగపిల్లాడివనుకొని బలికి తీసుకొచ్చేడు. నేనప్పుడే గ్రహించేసేను. ఈ పూజలతో విసిగి పోయినప్పుడు సరసానికి పనికొస్తావని” అంటూ ఆమెని మరింత గట్టిగా కౌగిట్లో బిగించేడు.
లిఖిత విడిపించుకోలేని అశక్తితో గింజుకుంటూ అడవి దద్దరిల్లేలా అరిచింది.
“నువ్వెంత అరిచినా, ఈ గుహ ప్రాంతానికెవరూ వచ్చే సాహసం చేయరు. అనవసరంగా శ్రమపడకు” అంటూలిఖితని నేలమీదకి తోసేడు మహామాయ.
లిఖిత వణికిపోతూ చేతులు జోడించిదతనికి.
కాని.. క్షుద్ర పూజలు చేసి రక్తతర్పణాలు చేసే ఆ నీచోపాసకుడికి ఆమెపట్ల ఎలాంటి జాలికాని, సానుభూతికాని కలగలేదు సరికదా రెట్టింపు ఆనందంతో ఆమెని వశం చేసుకోవడానికి మీదకి జరిగేడు పైశాచికంగా.

******
పరధ్యానంగా కారు నడుపుతోన్న కేయూరవల్లి దూరంగా పేవ్‌మెంటు మీద ఒకమ్మాయితో నడుస్తున్న వెంకట్‌ని చూసి ఉలిక్కిపడి కారు బ్రేక్ వేసింది. కారు కీచుమంటూ ఆగింది.
వెంటనే కారు దిగి పరిగెత్తి “వెంకట్! వెంకట్!” అని పిలిచింది చప్పట్లు చరుస్తూ.
వెంకట్ వెనుతిరిగి కేయూరని చూసి గతుక్కుమన్నాడు.
కేయూర అతనికేసి తీక్షణంగా చూస్తూ “ఎప్పుడొచ్చేవు నువ్వు. లిఖితేది?” అంది అతని పక్కనున్న పిల్లకేసి చూస్తూ.
వెంకట్ ఇబ్బందిగా మొహం పెట్టి “సాయంత్రం ఇంటికొచ్చి చెబుతాను. దయచేసి మీరు వెళ్లిపోండి” అన్నాడు నెమ్మదిగా.
“వీల్లేదు. లిఖిత ఏమయిందో నాకు వెంటనే తెలియాలి. నీకోసం నేను క్షణక్షణం ఎంతగానో ఎదురు చూస్తుంటే, నువ్వు ఊళ్ళోనే ఉండి, నాకే సంగతి చెప్పకుండా తిరుగుతున్నావా?”
“ఆంటీ ప్లీజ్. నేను ప్రొద్దుటే వచ్చేను. నా మాట వినండి” కేయూర సరేనన్నట్లుగా తల పంకించి”ఈ పిల్లెవరు?” అనడిగింది.
“ఆ సంగతి కూడా చెబుతాను” అన్నాడు వెంకట్ ఓర్పుగా.
కేయూర అనుమానంగా ఆ ఇద్దర్నీ పరీకిస్తూ వెళ్ళి కారెక్కింది. మనసు చిందరవందరగా తయారయింది.
“వెంకట్ వస్తాడు. లిఖిత సంగతులు చెబుతాడని ఎంతో ఆశగా తను క్షణాలు లెక్కబెడుతూ భగవంతుణ్ణి ప్రార్ధిస్తుంటే ఇలా జరుగుతున్నదేమిటి? ఈ వెంకట్ అసలెల్లేడా? ఆ పిల్లెవరయి ఉంటుంది?”
ఆలోచించే కొలది ఆమె తలలోని నరాలు ఒక రకమైన ఉద్రిక్తతకి గురయి చిట్లిపోయేంత వేడెక్కిపోతున్నాయి.
కేయూర ఫాక్టరీకి వెళ్లలేక కారు రివర్సు చేసి ఇంటిదారి పట్టించింది.
పది నిముషాల్లో కారు ఇల్లు చేరింది. తాళం తీసి పైకెళ్ళి హాల్లో కూర్చుంది కళ్ళు మూసుకుని.
వెంటనే వందనం శర్మగారు చెప్పిన మాటలు గుర్తొచ్చేయి. తనకిపుడే బలమూ లేదు దైవబలం తప్ప.
రూషము టెక్కెము నందు దాల్చిన
జాణకును ఈ సాయినామము
విషమశరమై ఒప్పుచూ
విమలమౌని శ్రీ సాయి నామము
ఇతరులకి హాని చేస్తూ విషాన్ని కొండెంలో దాల్చి, భగవంతుడికి పూజలు చేసే నీచుల్ని దేవుడు క్షమించడు. వారికి తిరిగి విషమే లభిస్తుంది.
“ఆంటీ!”
కేయూరవల్లి ఉలిక్కిపడి కళ్ళు తెరచి చూసింది.
ఎదురుగా వెంకట్ నిలబడి ఉన్నాదు దీనంగా.
అతన్ని చూడగానే కేయూర కళ్ళెర్రబడ్డాయి.
“నువ్వు కేరళ వెళ్లనే లేదు కదూ!” అంది కోపంగా.
“అనుకున్నాను. మీరు సరిగ్గా అలానే అనుకొని ఉంటారని”అన్నాడు వెంకట బాధ నటిస్తూ.
“మరి లిఖితేది?”
“అదే ఎలా చెప్పాలో తెలీక నిన్ననగా వచ్చి కూడామొహం చాటేసేను”అన్నాడు వెంకట్.
“అంటే… నా లిఖిత కేమైంది?” అంటూ గాభరాగా అడిగింది కేయూర.
అప్పటికే ఆమె కళ్లలోకి వర్షాకలపు వాగుల్లా నీళ్లు వచ్చిపడ్డాయి.
“అబ్బే ఆంటీ! మీరు ఏడవద్దు. లిఖిత నేను వెళ్ళేసరికే కేరళ అడవుల్లోకి వెళ్ళిపోయింది. ఎటు సైడు వెళ్ళిందీ ఎవరూ సరిగ్గా చెప్పలేకపోయేరు. అప్పటికీ నేను పంపా అవతల అడవులన్నీ వెదికేను. కేరళ మంత్రగాళ్ల దగ్గరకెళ్లిన వాళ్లు తిరిగి బయటపడటం అసంభవమని అక్కడందరూ చెప్పేరు. నన్ను కూడా వాళ్లు…”అంటూ ఆగి కేయూరవల్లి మొహంలోని రియాక్షన్ కోసం చూసాడు వెంకట్.
కేయూర గుండెలదరడం.. మొహం నిండా ఆందోళన అలముకోవడం స్పష్టంగా కన్పిస్తున్నాయి.
“ఎందుకంటే ఆంటీ.. మిమ్మల్ని అన్నీ చెప్పి బాధపెట్టడం. లిఖిత క్షేమంగా రావాలని మీరనుకుంటే.. ఒకటే మార్గముంది”
“ఏంటది చెప్పు. నాకు లిఖిత క్షేమాన్ని మించింది లేదు.” అంది ఏడుస్తూ.
“మీకిష్టముంటుందో లేదో?”
“ఉంటుంది చెప్పు”
భీమిలి రోడ్డులో ఓంకారస్వామి అని ఒక గొప్ప అద్భుత శక్తులున్న స్వామి ఉన్నాడు ఆయన్నాశ్రయించండి. మీకు మేలు జరుగుతుంది” అన్నాడు.
“ఓంకారస్వామా? నేనతని పేరైనా వినలేదే?”అంది కేయూర కళ్లు తుడుచుకుని.
“ఏంటి అన్ని పేపర్లనిండా, పత్రికలనిండా ఆయన గురించి రాస్తుంటే మీరతని పేరైనా వినలేదా? చాలా చిత్రంగా ఉంది.మీకంత అనుమానంగా ఉంటే ఆంధ్రా యూనివర్సిటీ రిటైర్డ్ ప్రొఫెసర్ మల్లన్నగారికి ఫోను చేసి కనుక్కోండి” అన్నాడు వెంకట్.
కేయూర వెంటనే రాజ్యలక్ష్మికి ఫోను చేసింది.
“ఏంటి కేయూరా, అంత గాభరాగా ఉన్నావు. లిఖిత సంగతులేమైనా తెలిసాయా?” అనడిగింది రాజ్యలక్ష్మి.
“లేదు రాజ్యం. దానికోసం పంపిన వెంకట్ తిరిగొచ్చేడు. అది ఇంటీరియర్ ఫారెస్టుకెళ్లిపోయిందంట. ఆ మీనన్‌గారు రాకపోతే మాకీ దౌర్భాగ్యం పట్టేది కాదు. నేనే .. బుద్ధిలేని దాన్ని. అనవసరంగా దాన్ని పంపించేను”అంది దాదాపు ఏడుస్తున్నట్లుగా.
“ఏంటిది కేయూర. ధీర గంభీరమయిన కేయూరే మాకు తెలుసు గాని.. ఇలా ఏడ్చి బెంబేలు పడే కేయూర కాదు. కష్టాలు రాగానే కృంగిపోతే ఎలా? శర్మగారేం చెప్పేరు? చివరికి మంచే జరుగుతుందన్నారుగా. ఇంతకీ ఆ విభూది గుమ్మానికి కట్టేవా?” అంది రాజ్యలక్ష్మి.
“లేదు. మర్చేపోయేను. ఇప్పుడే కడతాను” అంది కేయూర రిసీవర్ క్రెడిల్ చేస్తూ.
వెంకట్ పేపర్ చదువుతున్నట్లుగా నటిస్తూ ఆమె మాటల్ని వింటున్నాడు.
ఆవిడ రిసీవర్ క్రెడిల్ చేయగానే పేపర్ మడుస్తూ “ఏంటాంటీ, వస్తున్నావా?” అనడిగేడు.
“లేదు. అద్సరే ఈ విబూది పొట్లం కాస్త వీధి గుమ్మానికి కట్టిపెట్టు”అంటూ దారంతో దాన్ని బిగించి వెంకట్ చేతికిచ్చింది.
“ఏంటిది?” అంటూనే దాన్ని చేతిలోకి తీసుకుని స్టూలేసుకుని గుమ్మంపైన కట్టేడు వెంకట్.
“ఎవరో నందనం నుండి షిర్డీసాయి భక్తుడొచ్చి ఇచ్చేరు. ఎవరో నీచుడి వలన మా కుటుంబానికి ఆపదలు రాబోతున్నాయట. ఇది కడితే అతని ఆటలు సాగవట.” అంది కేయూర అమాయకంగా. వెంకట్ గతుక్కుమన్నాడు.
“ఆ. సింగినాదం. ఇలాంటివి పని చెయ్యవాంటీ!” అంటూ స్టూలు దిగబోతూ జారిపడ్డాడు వెంకట్. వెంటనే కాలు బెణికింది.
“అమ్మా” అని అరిచేడు బాధగా.
కేయూర గబగబా వెళ్ళి అతన్ని లేవదీసి చెయ్యి పట్టుకొని మంచం మీద కూర్చోబెట్టింది.
వెంకట్ బాధతో విలవిల్లాడుతున్నాదు.
కేయూర ఎముక విరిగించేమోననే భయంతో అతని పేంట్ మోకాలిదాక లాగి నొక్కి చూసింది. వాపు రాకపోవడంతో హమ్మయ్య అనుకొని “బెణికినట్లయింది. పద డాక్టరు దగ్గరకు తీసుకెళ్తాను” అంది కేయూర.
“వద్దాంటీ. అదే తగ్గుతుంది” అన్నాదు వెంకట్ నొప్పిని ఓర్చుకుంటూ.
కేయూర లోనికెళ్లి పెయిన్ బామ్ తెచ్చి మర్దన చేస్తూ నా వల్ల ఇదంతా జరిగింది. నా దురదృష్టం నీకూ అంటుకున్నట్లు ఉంది” అంది బాధగా.
“అదేం లేదులే ఆంటీ! దగ్గరుండి లిఖితని తీసుకురాలేకపొయేను. అదే బాధగా ఉంది” అన్నాడు దిగులుగా మొహం పెట్టీ.
కేయూర కళ్లలో మళ్లీ నీళ్లూరేయి.
వాటిని వెంకట్‌కి కనిపించనివ్వకుండా “భగవంతుడు ‘ఇది’ అని నిర్ణయిస్తే దాన్ని మనమెవరమూ అధిగమించలేము. నాకు నమ్మకముంది లిఖిత తిరిగొస్తుందని” అంది.
ఆమె ఆత్మవిస్వాసానికి అతను విస్తుపోయేడు.
పేంట్ సరిచేసుకుని మెల్లిగా లేచి నిలబడుతూ “అయితే మీరు ఓంకారస్వామి దగ్గరకి రారా ఆంటీ?” అనడిగేడు.
“నేనెక్కడికీ రాను. నా లిఖిత క్షేమంగా తిరిగొస్తుంది నా ఇంటికి!” అంది స్థయిర్యంగా.
వెంకట్ తన పథకం పారనందుకు ఆలోచిస్తూ గడప దాటుతుంటే “వెంకట్” అంది కేయూర.
కేయూర పిలుపు విని గతుక్కుమని వెనుతిరిగి చూశాడు.”నా గొడవలో పడి అడగటం మరచిపోయేను. నిన్న నీతో ఉన్న అమ్మాయెవరు?” అనడిగింది.
వెంకట్ ఊహించి దానికి జవాబు సిద్ధం చేఉసుకునే రావడంతో అంత గాభరా కనింపించనివ్వకుండా “మా మావయ్య కూతురు. కాస్త మెంటలొస్తే కె.జిలో షాక్ పెట్టించి తీసుకొస్తున్నాను” అన్నాడు.
” ఆ పిల్ల పిచ్చిదానిలా లేదే?” అంది కేయూర ఆశ్చర్యపడుతూ.
“కొన్ని పిచ్చిలంతే. బయటపడవు. దానికి పెళ్లి పిచ్చి. పిచ్చి కుదిరితేగాని పెళ్లి కాదు. ఏం చేస్తాం” అంటూ తప్పుకున్నాడు వెంకట్.

*****
ఆ చీకటి నిర్మానుష్య రాత్రి తన జీవితం తన జీవితం అన్నివిధాల నాశనమవ్వ బోతున్నదన్న వేదనతో లిఖిత కెవ్వున అరచి కళ్లు గట్టిగా మూసుకుంది.
ఆమె అరుపు ఆ నిశ్శబ్దంలో అనేక వేల తరంగాలు పుట్టించి అడవిని హోరెత్తించింది.
అడవంతా దద్దరిల్లినట్లయింది.
పక్షులు గూళ్లలో నుండి మేల్కొని కువకువలాడేయి.
ఆమె అరుపుకి బదులిస్తున్నట్లుగా మరికొన్ని జంతువులు తిరిగి అరిచేయి.
సరిగ్గా అదే సమయంలో ఒక కిలోమీటరు దూరంలో ఆ కొలనులోనే స్నానం చేసి ఒడ్డున పడుకొన్న ఏనుగు ఉలిక్కిపడి లేచి మెడలో గంటని మ్రోగిస్తూ పరుగున ఆ అరుపు వచ్చిన దిశకి వచ్చింది. ఆ మత్తగజం పరుగుకి అడవంతా కంపించినట్లయింది.కామంతో కళ్ళు మూసుకుపోయి లిఖితని ఒడిసిపట్టుకున్న మహామాయ ఏనుగు పరుగున రావడం గమనించనే లేదు.
ఏనుగు ఎర్రబడిన కళ్లతో తొండంతో చుట్టేసి మహామాయని ఒక్క ఉదుట్న దూరంగా విసిరేసింది. లిఖిత భయంతో వణికిపోతూ ఏనుగుని చూస్తూ అలానే లేచి కూర్చుంది.
“గణా!గణా!” అంటూ ఏనుగు వెనుక ఒక యువకుడు పరిగెత్తుకొచ్చేడు.
ఏనుగు తల తిప్పి అతనివైపు చూసి ఘీంకరించింది.
అతను వచ్చి ఏనుగుని నిమురుతూ లిఖితవైపు చూసేడు. లిఖిత భయంగా లేచి నిలబడింది.
ఏనుగు మాత్రం ఇంకా కోపాన్ని వీడక దూరంగా వాగులో పడ్డ మహామాయ దగ్గర కెళ్లి కాలెత్తి అతని పొట్ట మీద వేసింది. మహామాయ అప్పడంలా మారి వాగులోని ఇసకపొరల్లోకి కూరుకుపోయేడు. అప్పటికే అతని ప్రాణం అనంతవాయువుల్లో కలిసి అయిదు నిముషాలు దాటిపోయింది.
అతను పరుగున వెళ్లి “గణా!గణా!” అంటూ ఏనుగుని ఆపే ప్రయత్నం చేసేడు కాని అప్పటికే అంతా జరిగిపోయింది.
ఏనుగుతో అతను తిరిగొచ్చి లిఖితవైపు చూసి “ఎవరు నువ్వు?” అనడిగేడు.
ఆమెకతని ప్రశ్న అర్ధం కాలేదు.
ఇంకా వీడని భయంతొ అతనిని చూస్తూ నిలబడింది.
అతను ఏనుగుకేదో సంజ్ఞ చేసేడు.
ఏనుగు క్రింద కూర్చుంది.
అతను లిఖితని ఎక్కమని సైగ చేసేడు.
ఆమె భయంగా ఎక్కి కూర్చుంది. అతను ఎక్కేడు. ఏనుగు లేచి నిలబడి నడక సాగించింది. అడవిలో అది నడుస్తుంటే కొమ్మలు వాళ్లని తాకుతున్నాయి. లిఖిత భయంతో దాని మెడకి కట్టిన గంటల తీగెల్ని గట్టిగా పట్టుకుంది. అలా ఆ అడవిలో రెండు కిలోమీటర్ల నడక సాగేక ఒక విశాలమైన మైదానం లాంటి ప్రదేశం వచ్చింది. అక్కడ పూరిపాకల్లాంటి కొన్ని గుడిసెలున్నాయి.
అక్కడికెళ్ళేక “గణా!” అని అరిచేడతను. ఏనుగు మళ్లీ చతికిలబడింది.
అతను దిగి ఆమెకి చేయందించేడు.
లిఖిత కూడా మెల్లిగా ఏనుగు దిగింది.
వాళ్లిద్దర్నీ చూసి ఓక వ్యక్తి పరుగున వచ్చాడక్కడికి.
అతను లిఖితని ఆశ్చర్యంగా చూస్తూ ఏదో ప్రశ్నించేడు. ఏనుగు తాలూకు వ్యక్తి మళయాళంలో ఏదో చెప్పేడు.
అతను లిఖితవైపు తిరిగి “తమిళమా?” అన్నాడు.
“కాదు తెలుగు” అంది లిఖిత.
అతడు వెంటనే ఫక్కున నవ్వి “మన తెలుగే!” అన్నాడు.
వెంటనే ఏనుగు తాలూకు వ్యక్తి లిఖితవైపు చూసి మా నాన్న మళయాళి. మా అమ్మ తెలుగు మనిషే. నాకు కొంచెం కొంచెం తెలుగు వస్తాది. నా పేరు కాణ్హ. నీ పేరు?” అనడిగేడు.
“లిఖిత” అంది
అప్పుడే తూర్పువైపున చీకటి తెల్లవారుతోంది.
కాస్త దృఢమైన ఆకారం ఆమెకు స్పష్టమవుతోంది. అతనికి పాతికేళ్ళ వయసుంటూంది. మెలి తిరిగిన కండరాలు, ఆరడుగుల ఎత్తు అతను. పూర్తిగా మళయాళీ యువకుడిలా లేడు. తెలుగువాడని కూడా అనిపించడంలేదు. కళ్లలో మెరపులాంటి ఆకర్షణ ఉంది.
లిఖిత అతనివైపు స్నేహపూర్వకంగా చూసి నవ్వింది. అతను కూడా కొద్దిగా నవ్వి “ఆ మాయగాడి దగ్గరకి ఎందుకు వెళ్లావు?” అనడిగేడు.
లిఖిత జరిగిన వృత్తాంతం అంతా క్లుప్తంగా చెప్పింది.”అయితే మీ నాన్న ఆ గుహలో ఉన్నాడంటావా?” అనడిగేడూ కాస్త అనుమానంగా.
“సరిగ్గా తెలియదు. ఉన్నాడని అనుమానం”
“గుర్తుపడతావా?”
“చూడలేదు. కాని పేరు తెలుసు”
బదులుగా కాణ్హ పకపకా నవ్వాడు.
“పేరుతోనే ఎలా కనుక్కుంటావు?” అన్నాడు.
లిఖిత ఖిన్నవదనంతో చూసిందతని వైపు.
ఆమె మొహంలో బాధ తాలూకు క్రినీడలు దోబూచులాడటం గమనించి ప్రయత్నిద్దాంలే ముందు భోంచేద్దువుగాని రా” అంటూ ఆమెని తన గుడిసెలోకి తీసుకెళ్ళేడు.
యభై సంవత్సరాలున్న స్త్రీమూర్తి చేస్తున్న పనాపి “ఎవర్రామ్మాయి?” అని అడిగింది లిఖితని పరిశీలనగా గమనిస్తూ.
కాణ తల్లికి మళయాళంలో జరిగిందంతా చెప్పేడు. ఆమెకు లిఖిత తెలుగు పిల్లని తెలియగానే ప్రాణం లేచొచ్చినట్లయింది.
“ఏమ్మా. ఆ మహామాయ పరమనీచుడని నీకెవరూ చెప్పలేదా? ఒకప్పుడు నేను కూడా నీలానే వాడి చేతిలో చిక్కుకోబోయేను. వీడి తండ్రి నన్ను రక్షించేడు. ఆయన్నే పెళ్ళి చేస్కున్నాను” అంది.
లిఖిత స్నానం చేసి చాలా రోజుల తర్వాత ఆవిడ వండిన తెలుగు భోజనం తిన్నది.
లిఖిత భోంచేస్తుంటే ఆవిడ సాలోచనగా చూస్తూ “ఆ మహామాయ దగ్గర చాలా క్షుద్రవిద్యలున్నాయి. వాణ్ని మన గణ ఎలా చంపగల్గిందో నాకాశ్చర్యమేస్తున్నది” అంది.
“అదే నేనూ అనుకున్నాను. కాని.. ఏ క్షుద్రవిద్యన్నా దేవుడి ముందు తల దించాల్సిందే కదా. ఈవిడ దగ్గరేమన్నా అద్భుత శక్తులున్నాయేమో” అన్నాడు కాణ్హ నవ్వుతూ.
లిఖిత సిగ్గుపడుతూ “ఏం లేవు. నా దురదృష్టం కొద్ది కొచ్చిలోని భగవతి కోవెలలో పూజారి ఇచ్చిన కుంకుమ కూడా పోగొట్టుకున్నాను” అంది.
కాణ్హా ఆమె మాటలు విని సందేహంగా చూస్తూ ఏనుగు దగ్గరికి పరిగెత్తేడు. అతని చర్య అర్ధం కాని అతని తల్లి, లిఖిత కూడా అతనెళ్లిన దిశ వైపు చూసేరు.
కాణ్హా ఏనుగు దగ్గరగా వెళ్లి దాన్ని పరిశీలనగా చూస్తూ”అమ్మా.. అమ్మా ఇలా రా!” అని పిలిచేడు ఉత్సాహంగా.
కాణ్హా తల్లితోపాటు లిఖిత కూడా అక్కడికి చేరుకున్నారు.
కాణ్హా వాళ్ళకి ఏనుగు మొహం చూపిస్తూ “అమ్మా దీని మొహాన ఎర్రగా అంటుకున్నదేమిటి? నేను ఆ మహామాయగాడి రక్తం అనుకున్నాను కాని.. కుంకుమలా లేదూ?” అనడిగేడు.
ఆమె కూర్చున్న ఏనుగు దగ్గరగా వెళ్ళి నుదుటిమీద కొద్దిగా చేత్తో తడిమి “ఇది కుంకుమే. దీని నుదుటున ఎవరు పెట్టేరు?” అంది ఆశ్చర్యంగా..
లిఖిత ఆశ్చర్యంగా ముందుకొచ్చి చూసింది.
కాణా ఏనుగుని ఎగాదిగా చూస్తూ “నువ్వు నీ కుంకుమని ఎక్కడ పోగొట్టుకున్నావు?” అనడిగేడు.
“వాగు ఒడ్డునే. అక్కడే స్నానం చేస్తున్నపుడు పోయినట్లుంది”
కాణా కళ్లు ఆ మాట విని చిత్రంగా మెరిసేయి.
“అమ్మా” అంటూ తల్లిని కౌగలించుకుని గిరగిరా తిప్పేడు.
ఆమె అర్ధం కానట్లుగా చొసి “ఏంటి?” అంది.
“ఈ కుంకుమ భగవతి కోవెలలో పూజారి ఇచ్చిందేనమ్మా. అందుకే మన గణ ఆ నీచుణ్ణి చంపగల్గింది” అన్నాదు ఆనందాతిరేకంతో.
లిఖిత తెల్లబోయి చూసిద్ని.
“ఈ కుంకుంకంత శక్తుందా?” అనడిగింది ఆశ్చర్యపోతూ.
“ఉంది. నీతి, నిజాయితీ, రుజువర్తనానికెప్పుడూ శక్తుంటుంది. దాని ముందు ఏ క్షుద్రశక్తైనా నిలబడదు.నిలబడలేదు. నీచోపాసకులకి, క్షుద్ర ఆరాధకులకి ఎప్పుడూ చివరన ఇలాంటి చావే పడుతుంది. కాణ్హా. గణాకి స్నానం చేయించకు. వెంటనే మీరిద్దరూ దీని మీద వెళ్లి వాడి స్థావరానికి వెళ్లండి. వెళ్లి ఈమె తండ్రిని పట్టుకోండి. ఆ నీచ స్థావరాన్ని నాశనం చేయండి. మీకు భగవతి సహాయపడుతుంది”అంది ఒకరకమైన ఉద్వేగభరితమైన కంఠస్వరంతో అతని తల్లి.
కాణ్హ తల్లి మాటని వెంటనే శిరసావహించేడు.
ఇద్దరూ ఆమెకి నమస్కరించి ఏనుగు మీద వెళ్తుంటే ఆమె భగవతి నామోచ్చారణ చేస్తూ వాళ్లు కనిపించినంత మేరా చూస్తూ నిలబడింది.

రెండో జీవితం 7

రచన: అంగులూరి అంజనీదేవి

ఒకసారి ఆమె ముఖంలోకి జాలిగా చూసి, ‘సమస్యల్ని సృశించే నేర్పుకూడా ఓ కళేకదా!’ అని మనసులో అనుకొని, ఏమనాలో తెలియక ‘ఆల్‌ ద బెస్ట్‌’ అన్నాడు. అంతలో…
పేర్స్‌ెం నుండి కాల్‌ రావటంతో ‘ఎక్స్‌క్యూజ్‌మీ’ అని ఆముక్తతో చెప్పి పక్కకెళ్లి మ్లాడి వచ్చాడు.
ఆమె చాలా సేపు ద్రోణ దగ్గరే కూర్చుంది.
* * * * *
అర్ధరాత్రి దాక – అందరు నిద్రపోతున్న సమయంలో గంగాధరం మళ్లీ అరుస్తూ లేచాడు.
నిశిత బెదిరిపోయి లేచి కూర్చుంది. ఆమె వణకటం చూసి…
”నిశితా భయపడకు..” అని మాత్రం అన్నాడు గంగాధరం.
”భయంగా వుంది మామయ్యా! మీరు రోజు ఇలాగే అరుస్తున్నారు. ఎందుకని?” అంది గుండెలపై చేయివేసుకొని.,..
నిశితకి చెప్పాలి! తనేోం చెప్పాలి. ఏం*రిగిందో చెప్పాలి. ఇన్నిరోజులు వినేవాళ్లులేక, ఆత్మీయులుగా అన్పించక చెప్పలేదు ఇప్పుడు చెప్తే కనీసం నిశిత అయినా ధైర్యంగా తనపక్కన వుంటుంది. లేకుంటే తన అరుపులకి భయపడ్తూ ఎన్ని రోజులు ఇలా?
భార్య ఎలాగూ తనని దగ్గరకి రానీకుండా దూరంగా వుంది. అది ఏ*న్మలో చేసుకున్న పాపమోకదా!
ఆయన చెప్పానికి సిద్ధమయ్యాడు.
అది గమనించి మంచి నీళ్లు తెచ్చి ఇచ్చింది నిశిత.
అవి తాగి చెప్పటం ప్రారంభించాడు.
”నేను ఆర్‌.టి.సి. బస్‌లో పనిచేస్తున్న రోజుల్లో నా భార్య డబ్బు మీద ఆశతో నన్ను బాగా సంపాయించమనేది. జీతాన్ని మించిన సంపాదన నాకెలా వస్తుంది? రోజుకోరకంగా, ఏదో ఒకటి లేదంటూ తనలోని వెలితిని బయటపెట్టి బాధపడేది. నన్ను బాధపెట్టేది. రాను రాను ఇంటికి రావాలంటేనే భయపడేవాడిని… అప్పటికే శ్యాం పుట్టాడు. శ్యాం కోసమైనా నేను నా భార్య మాట వినాలి. లేకుంటే నన్ను ఇంటికి రానివ్వదు. బస్‌లో టికెట్స్ ఇవ్వకుండానే ప్రయాణీకుల దగ్గర డబ్బులు తీసుకోవటం మొదలు… నా భార్యకి నెలకోసారి ఇచ్చే జీతంకన్నా నేను రోజూ ఇచ్చే పది, ఇరవై చూసి సంతోషించేది. ఆ సంతోషాన్ని దూరం చెయ్యలేక నేను ఆ ఉద్యోగానికి దూరమయ్యాను. అంటే స్వాడ్‌ వచ్చినప్పుడు దొరికిపోయి ఉద్యోగం పోగొట్టుకున్నాను.
… పోయిన ఉద్యోగం మళ్లీ రాలేదు. భార్యా, బిడ్డను పోషించుకోవాలంటే డబ్బులేదు. ప్రొద్దునలేచి ఏదో ఒక పనికి వెళ్లేవాడిని… నేను చెయ్యని పనిలేదు. పడని కష్టం లేదు.
నేను చేసిన తప్పుకి అనుభవిస్తున్న శిక్షను చూసి నామీద నాకే జాలేసేది. ఒక రోజు దొరికిన పని ఇంకో రోజు దొరికేది కాదు.. క్వారీలల్లో రాళ్లు తీసేపని దగ్గరనుండి రైల్వేస్టేషన్లో మూటలు మోసే పనిదాకా అన్ని పనులు చేశాను. చివరికి బరువైన పనులు చెయ్యలేని స్థితికి వచ్చాను. కారణం నాలో కాల్షియం లోపించిందన్నారు డాక్టర్లు.
అప్పుడు నాకో వ్యక్తితో పరిచయం అయింది. ఆయన పేరు డా||కె.కె. నాయుడు ఆయన నన్నో కోరిక కోరాడు.” అంటూ ఆగాడు గంగాధరం.
”ఏమి మామయ్యా ఆ కోరిక?” అంది నిశిత ఆసక్తిగా..
”వర్షాకాలంలో పొలాల గట్లపై తుంగగడ్డి మొలస్తుంది. ఎక్కడైనా ఆ గడ్డిని కోసి పశువులకి మేతగా వేస్తారు. లోపల గడ్డలు విస్తరించి ఎంత కోసినా ఆ తుంగ మళ్లీ మొలకెత్తటం దాని నైజం. ఆ తుంగను బలంగా పీకితే గడ్డలు బయటపడ్తాయి. ఆ గడ్డల్ని ఎలాగైనా సంపాయించి తనకి సప్లై చెయ్యమని కోరాడు.. నేను పనికెళ్లి రాళ్లు మోస్తే వచ్చే డబ్బుకన్నా ఎక్కువ ఇస్తానన్నాడు. నేను ఒప్పుకున్నాను…
…ఇంట్లో నా భార్యతో చెప్పాను. సరే వెళ్లమంది. నెల మొత్తంలో నేనెక్కువగా అక్కడే గడపాల్సి వచ్చేది. ఆ తుంగగడ్డల్ని తీసికెళ్లి ఒకరూంలో వుంచి దానికి నేనే కాపలా వుండేటట్లు ఏర్పాటు చేశారు. ఆ తుంగగడ్డల్ని ఎండబెట్టి ఆ గడ్డలనుండి సుగందద్రవ్యాన్ని తయారు చేయ్యాలన్నదే ఆయన ప్రయోగం… అది నిర్విఘ్నంగా సాగుతోంది.
ఆయన నన్ను పూర్తిగా నమ్మి – ఆ గదిని, అందులోని ఇన్‌స్ట్రుమెంట్స్ ని నామీద వదిలి ఇంటికెళ్లేవాడు. నేను ఇంటికెళ్లకుండా రాత్రంతా అక్కడే కాపలా వుండేవాడిని… పగలంతా తుంగగడ్డల్ని సేకరించి ఎండబెట్టేవాడిని. అక్కడ ఆ తుంగగడ్డలకన్నా ఆ డాక్టర్‌గారి ఇన్‌స్ట్రుమెంట్స్ చాలా ఖరీదైనవి కాబట్టి నేను వాటికి గట్టి కాపలా కాసేవాడ్ని…
ఒకరోజు రాత్రి…
నిద్రకి ఆగలేక టీ తాగుదామని, ఒక చెట్టుకింద టీ కాస్తుంటే నడుచుకుంటూ అక్కడికి వెళ్లాను. అక్కడ అప్పటికే టీ తాగుతూ నిలబడివున్న నలుగురు యువకులు అదే రోడ్డుపై ఆ రాత్రి రెండుగంటలకి వెళ్లే ఓ బస్‌ను దోచుకోవాలని ప్లాన్‌ చేస్తున్నారు. వాళ్లగురించి అప్పుడప్పుడు పేపర్లో రావటం నేను చదవటం వల్ల వెంటనే వాళ్ల ఎత్తుగడల్ని అర్థం చేసుకోగలిగాను.
అప్పటికప్పుడు వాళ్లను ఎదుర్కొనే శక్తి, పట్టించే నేర్పు లేక మౌనంగానే వుండిపోయాను. ఆ రాత్రికి ఆ బస్‌ దోపిడీలో నగలు, డబ్బు దోచుకోవటమే కాక ఇద్దరు చంటిపిల్లల్ని చంపెయ్యటం నన్ను బాగా కదిలించింది. నా మౌనం మంచిది కాదనుకున్నాను. జీవితంలో నేనేంత కష్టపడ్డా నా భార్య, కొడుకుకే ఉపయోగపడ్తాను. వీళ్లను పోలీసులకి పట్టిస్తే చాలామందిని బ్రతికించగలుగుతాను. అని ఓ నిర్ణయానికి వచ్చాను.
చాలా కష్టపడి వాళ్లను ఫాలో అయ్యాను. పోలీసులకి పట్టించాను. వాళ్లలో ఒకడు మాత్రం తప్పించుకున్నాడు. పట్టుపడిన వాళ్లకి వాళ్ల వాళ్ల నేరాలను బట్టి శిక్షలు పడ్డాయి. ఒకడికి యావజ్జీవకారాగార శిక్ష కూడా పడింది.
తక్కువ శిక్షపడ్డవాళ్లు కొద్ది రోజులకే బయటకొచ్చారు. వాళ్లు బయటకి రాగానే ముందుగా తప్పించుకున్నవాడు వాళ్లతో కలిసి నా వెంటపడ్డాడు.
మబ్బుపట్టి, గాలికొట్టి, వానపడ్తూ నేలంతా బురదగా వుంది. పెద్దకాలువ కట్టదాటి రోడ్డెక్కిన నేను వాళ్లను తప్పించుకుందామని ఒకప్పుడు హాస్పిటల్‌ కోసం కట్టి పాడుబడిపోయిన బంగ్లాలోకి దూరాను. వాళ్లు కూడా లోపలకి వచ్చారు.
నా చేతిలో సంచిని లాక్కుని విసిరికొట్టారు.. వాళ్లలో క్రోదం, కసి పెట్రేగి పోయి ముగ్గురు కలిసి నా మీద పడ్డారు. నేను ఎంత ప్రయత్నించినా వాళ్లను విడిపించుకోలేక పోయాను. బయటకి అరుపులు విన్పించకుండా నానోట్లో గుడ్డకుక్కారు. నేను కళ్లు మూసి తెరిచేలోపలే ఒకడు వెనక నుండి కత్తితీసి నా చేయి నరికాడు. నేను సృహ కోల్పోయాను.. తర్వాత ఏం జరిగిందో నాకు తెలియదు.
హాస్పిటల్లో డా||కె.కె. నాయుడు గారు నాకు వైద్యం చేయించారు. అప్పటికే నేను ఇంటికెళ్లక చాలాకాలమైంది. నాభార్యా, బిడ్డ గుర్తొస్తున్నారు. కానీ వాళ్ల గురించి ఆలోచించే ఓపిక కూడా లేకుండా అయింది. గాయం పచ్చిగానే వుంది.
కానీ ఈమధ్య మళ్లీ వాళ్లు నన్ను చూశారు. నన్ను చంపేవరకు నిద్రపోయేలా లేరు. వాళ్ల చేతుల్లో చావటం ఇష్టంలేక ఇలా వచ్చాను.
ఆ తర్వాత ఏం జరిగిందో నీకు తెలుసు.
ఇప్పుడు ఇక్కడ నా భార్యా, నా కొడుకు, నా కోడలు – ముఖ్యంగా నువ్వు వున్నారు. చిన్నదానివైనా – ఒక చెయ్యి పూర్తిగా లేని నన్ను అర్థం చేసుకొని, సేవచేసి నా గాయాన్ని నయంచేశావు. పెద్దవాడినన్నది మరచిపోయి నీకు చేతులెత్తి దండం పెట్టాలని, ఒకసారి నీ పాదాలను తాకాలని ఎన్నోసార్లు అన్పించింది. రాగద్వేషాలతో వుండే మానసిక వికలాంగులకన్నా నువ్వు గొప్పదానివి నిశితా!” అన్నాడు.
నిశిత అలాగే వింటోంది… ఉన్న ఉద్యోగం పోగొట్టుకొని, కుటుంబానికి దూరమై శారీరకంగా, మానసికంగా ఆయన ఎంత చిత్రహింసకు గురయ్యాడో అర్థం చేసుకొని మనసులో ఏడ్చింది.
”నిశితా! ఆ దురదృష్ట సంఘటన, ఎంత మరచిపోదామన్నా నన్ను వెంటాడి బాధిస్తోంది. అప్పుడు అరిచిన అరుపులు ఇంకా అలాగేనా మైండ్‌లో సెట్ అయి రిపీట్ అవుతున్నాయి. నువ్వు భయపడకు…” అన్నాడు.
”అలాగే ! మామయ్యా! ఇదంతా అత్తయ్యతో, బావతో, అక్కతో చెబుతాను. అందరు మిమ్మల్ని అర్థం చేసుకోవాలి. మీరెంత నరకాన్ని అనుభవించారో ముఖ్యంగా అత్తయ్యకి తెలియాలి. హాయిగా ఉద్యోగం చేసుకుంటున్న భర్తని ఇంకా ఎక్కువ సంపాయించమని టార్చర్‌ పెట్టే ఆడవాళ్లకి తెలియాలి.” అంది నిశిత.
గంగాధరం మాట్లాడలేదు
”పడుకోండి మామయ్యా! ఇంకేం ఆలోచించకండి! మేమంతా వున్నాం కదా! ప్రశాంతంగా వుండండి!” అంటూ ధైర్యం చెప్పి, ఆయన పడుకోగానే దుప్పటి కప్పి ఫ్యాన్‌ స్పీడ్‌ పెంచింది.
తండ్రి పడుకోవటం చూసి శ్యాంవర్ధన్‌ వచ్చాడు.
”మా నాన్న కేకలతో నీకు చాలా ఇబ్బందిగా వున్నట్లుంది కదూ?” అంటూ ఆమెకి ఎదురుగా కూర్చున్నాడు శ్యాం.
”అలాటిందేం లేదు బావా! అసలేం *రిగిందంటే..!” అంటూ గంగాధరం చెప్పిన విషయం చెప్పబోయింది.
”జరిగిందాన్ని గురించి ఇప్పుడెందుకు? జరగబోయేది కావాలి” అన్నాడు ఒకరకంగా చూస్తూ…
మగవాడి చూపులు తన మీద నిలిచినప్పుడు, అవి ఏ దృష్టితో నిలిచాయన్నది స్త్రీ వెంటనే పసిగడ్తుంది. బావ తనని కోరుకుంటున్నాడని, అది ధర్మం కాదని, అక్కకి అన్యాయం చెయ్యబోతున్నాడని అర్థం చేసుకొంది. అందుకే ఈ మధ్యన అతను ఎప్పుడు కన్పించినా ఇబ్బందిగా విసుగ్గా అన్పిస్తోంది.
”మీరు వెళ్లండి బావా! నాకు నిద్రొస్తుంది” అని అనలేక వెంటనే
”మామయ్యా! పడుకున్నారా ! మీ అబ్బాయి వచ్చాడు.” అంది నిశిత గంగాధరం వైపు చూస్తూ…
శ్యాం కంగారుగా చూస్తూ… ”ఆయన్నెందుకు లేపటం? పడుకోనీయ్‌!” అన్నాడు
టక్కున దుప్పటి తొలగించి లేచి కూర్చున్నాడు గంగాధరం.
”ఏం శ్యాం! నిద్ర రావటంలేదా?” అన్నాడు.
”వస్తోంది నాన్నా! నువ్వేదో అరిచినట్లుంటే వచ్చాను.” అన్నాడు శ్యాం
”అరిచి చాలా సేపయింది” అన్నాడు గంగాధరం.
ఒక్కక్షణం మౌనంగా వుండి ”నేను వెళ్తాను నిద్రొస్తోంది.” అంటూ లేచాడు శ్యాంవర్ధన్‌. అతను వెళ్లగానే
”పడుకో నిశితా! అవసరమైతే నన్ను లేపు. భయపడకు.” అన్నాడు గంగాధరం.
దేవుడు మనిషి రూపంలో వుంటాడనానికి గంగాధరమే నిదర్శనంగా అన్పించి – తండ్రి పక్కన పడుకున్నంత ధైర్యంగా పడుకొంది నిశిత.
* * * * *
ఆరోజు ద్రోణ మీద కోపంతో ఇంట్లోంచి బయటకెళ్లి ఆటో ఎక్కిన శృతికకు ఎటెళ్లాలో అర్థంకాలేదు.
అక్కకన్నా ఆత్మీయులు, తన గురించి ఆలోచించేవాళ్లు ఎవరున్నారు అని అక్క దగ్గరకి వెళ్లింది.
కృతిక ఇంకా ఆఫీసునుండి రాలేదు.
పిల్లలు నానమ్మ పెట్టిన టిఫిన్‌ తింటున్నారు… పిన్నిని చూడగానే ”హాయ్‌” చెప్పారు. శృతిక ఓ నవ్వు నవ్వి… ”బావున్నారా అత్తయ్యా?” అంటూ వంటగదిలోకి వెళ్లింది. ఆవిడ తిట్టిన తిట్లు ప్రస్తుతం గుర్తురాలేదామెకు…
”నేనేదో హాస్పిటల్లో వున్నట్లు ఏమి పరామర్శ? అడగకూడదు కాని ఎందుకొచ్చావిప్పుడు ? ఏదైనా పని కాని, పంక్షన్‌ లాటింది కాని వుండి వచ్చావా? ద్రోణ ఏడి? ఒక్కదానివే వచ్చావా? నీకలవాటేగా ఇలా రావటం…!” అంటూ ప్రశ్న మీద ప్రశ్న వ్యంగ్యంగా వదిలింది.
బిక్క చచ్చిపోయింది శృతిక. వెంటనే తేరుకొని…
”ఒక్కదాన్నే రాకూడదా? నాకు దారి తెలియదా?” అంది బింకంగా
”దారి తెలిసినా పెళ్లయ్యాక ఆడవాళ్లు ఒంటరిగా ఎటూ వెళ్లరు. వెళ్తే భర్తకి ఇబ్బంది కదా! కలిసి వెళ్తారు. మీకలాటి ఇబ్బందులేం లేవు కాబోలు…” అంటూ ఇంకో వ్యంగ్యబాణాన్ని విసిరింది.
”నానమ్మా ! మాకు టైమవుతుంది. త్వరగా పాలివ్వు…” అంటూ కేకేశారు పిల్లలు.
”వస్తున్నా! అదిగో! మొన్న నీచెయ్యి విరగ్గ్టొటి వెళ్లిందే మీ పిన్ని! ఆవిడొస్తే మాట్లాడుతున్నా… అన్నట్లూ! నువ్వేం పనిమీద వచ్చావో, అది చూసుకొని వెళ్లు.. తొందరేం లేదు. పిల్లల్ని మాత్రం బయట తిప్పకు. నీకసలే స్పీడెక్కువ.. అదే మా బాధ… నువ్వింత తింటే పోదు. నా కొడుకు, నా కోడలు ఇద్దరు సంపాదనపరులే…” అంది.
ఆ మాటలు శృతిక చెంప చెళ్లుమనిపించాయి.
‘అయినా ఈవిడ మాటలకేంటి… ఇలాగే అంటుంది. ఇవన్నీ పట్టించుకో కూడదు.’ అని మనసులో అనుకొంది.
కానీ పిల్లలు తనని చూడగానే ‘హాయ్‌!’ చెప్పి ఏ మాత్రం హ్యాపీ లేనివాళ్లలా మౌనంగా ట్యూషన్‌కి వెళ్లటం మనసు చివుక్కుమనిపిస్తోంది. ఇదంతా వాళ్ల నానమ్మ ట్రైనింగే… ‘మీ పిన్ని రాక్షసి నీ చేయి విరగ్గ్టొటింది.ఎప్పుడొచ్చినా సరిగా మాట్లాడకండి’ అని చెప్పి వుంటుంది.
మెల్లగా పిల్లలకి నచ్చచెప్పాలి. ‘నేను మీ పిన్నిని, మీ అమ్మలాగా నాక్కూడా మీరంటే ప్రేమ వుంటుంది. యాక్సిడెంట్లు అనేవి అనుకోకుండా జరుగుతుంటాయి. అవి కామనే…’ అని వాళ్లను దగ్గరకు తీసుకోవాలనుకుంది.
కృతిక ఆఫీసునుండి, పిల్లలు ట్యూషన్‌ నుండి రాగానే అందరు కలిసి భోంచేశారు.
భోంచేస్తున్నప్పుడు, ఆఫీసు విషయాలు ఆలోచించుకుంటూ పిల్లలతో కాని, శృతికతో కాని మాట్లాడలేదు కృతిక…
అక్క మాట్లాడితే బావుండని ఆశించింది శృతిక.
అక్క మాట్లాడకపోవటంతో అసంతృప్తిగా వుంది.
”ఇవాళ ఆఫీసులో బాగా స్ట్రెయిన్‌ అయ్యాను శృతీ! పడుకుంటాను. మళ్లీ మీ బావవస్తే ఆయన పని చూడాలి…” అంటూ తన బెడ్‌రూంలోకి వెళ్లింది.
ఆమె అలా వెళ్లిన కొద్దిసేపికే ఆమె భర్త వచ్చాడు.
అతను ముఖం కడుక్కుని ప్రెషెప్‌ అవుతుంటే ”త్వరగా రండి! వడ్డిస్తాను!” అంటూ నిద్రకళ్లతోనే కేకేలేస్తోంది కృతిక.
పిల్లలు హోంవర్క్‌ చేసుకొని, వాళ్ల గదిలో వాళ్లు పడుకున్నారు. నానమ్మ వాళ్ల గది ముందుండే హాల్లో పడుకొంది.
శృతిక వెళ్లి పిల్లల దగ్గర పడుకొంది… పిన్ని వచ్చి పడుకున్నట్లు ఒక్క కన్ను మాత్రమే తెరిచి గమనించిన మోనా మెల్లగా లేచి వెళ్లి నానమ్మ పక్కన పడుకొంది. శృతిక ఆశ్చర్యపోయింది. టీనా గాఢనిద్రలో వుంది.
మోనా వచ్చిపడుకోగానే.. ”నిద్రరావటం లేదా?” అంటూ పైన చేయివేసింది లాలనగా నానమ్మ.
”పిన్ని మా గదిలోకి వచ్చింది అందుకే ఇలా వచ్చాను.” అంది మోనా.
”వస్తే ఏం? పడుకోవలసింది పిన్నియే కదా!” అంది నానమ్మ
”అప్పుడు చెల్లి చెయ్యి పిన్ని వల్లనే కదా విరిగింది. అందుకే పిన్నిని చూస్తే భయం నాకు… నేను బాబాయ్‌తో చెబుతాను. పిన్నిని ఇలా పంపొద్దని..” అంది మోనా.
”పెద్దవాళ్లతో అలా మాట్లాడకూడదు. మీ మమ్మీతో ఏదైనా పనివుండి వచ్చిందేమో!” అంది నానమ్మ. ఆమె సందర్బాన్ని బట్టి కటువుగా మాట్లాడుతుందే కాని పిల్లలు పెద్దవాళ్లను గౌరవించకపోతే హర్షించదు.
”పనేం లేదు నానమ్మా! వాళ్లిద్దరేం మాట్లాడుకోలేదు” అంది టక్కున మోనా.
పిల్లలు పెద్దవాళ్లను ఎంతగా గమనిస్తారో అర్థమైంది నానమ్మకి.
వాళ్లకిప్పుడు ఏది చెబితే అది గ్రహించే శక్తివుంటుంది.
మంచీ-చెడు అనేవి వెంటనే వాళ్ల మనసు లోతుల్లోకి వెళ్లి బాగా పనిచేస్తాయి.
”నానమ్మా! బాబాయ్‌ లేకుండా పిన్ని ఒక్కతే వస్తే తప్పా?” అంది మోనా.
”మంచి ప్రశ్న వేశావు. తప్పులేకపోవచ్చు. కానీ పెళ్లయ్యాక ఆడప్లిల తన సంసారాన్ని అంకితభావంతో చూసుకోవాలి… ‘ధర్మేచ, అర్ధేచ, కామేచ, మోక్షేచ, నాతిచరామి’ అంటూ పెళ్లిలో భర్తచేసిన ప్రమాణానికి ‘నాతిచరితవ్యం’ అంటూ భార్య ప్రతి ప్రమాణం చేస్తుంది.
…దాన్ని జీవితాంతం పాటించాలి. భర్తతోనే వుండాలి. అవసరాన్ని బట్టి భర్తతోనే బయటకి రావాలి. అంతేకాని అక్కలదగ్గర, చెల్లెళ్ల దగ్గర గడపకూడదు. అలా గడిపితే ఎంత దగ్గరివాళ్లయినా చిన్నచూపు చూస్తారు” అంది నానమ్మ.
అవునా అన్నట్లు వింటోంది మోనా.
”ఏ రోజుల్లో అయినా… అంటే ఇప్పటి కంప్యూటర్‌ యుగంలోనైనా సరే పెళ్లయ్యాక ఒడిదుడుకులు వుంటాయి. తట్టుకోవాలి. స్వాతంత్య్రం కూడా తగ్గుతుంది. కట్టుబడాలి. అందరితో అవసరాలు వుంటాయి. అర్థం చేసుకోవాలి.
…ఇతరుల అవసరాల కన్నా భర్త అవసరాలకు ప్రాధాన్యత ఇవ్వాలి. సంతోషపెట్టాలి. దగ్గరవ్వాలి. అలా అని భర్తంటే భయభక్తులతో ప్రతిక్షణం మనసు చంపుకోమని కాదు. కలిసి, మెలిసి వుండాలి” అంది.
ఇప్పుడు మోనాకు భర్తతో పనిలేకపోయినా భర్తతో ఎలా వుండాలి అనేది భవిష్యత్తులో తెలుసుకుంటుందని నానమ్మ ఆలోచన.
మోనా కూడా ఆసక్తిగానే వింటోంది.
”ముఖ్యంగా వ్యక్తిగత జీవితం కన్నా సంసారం బాగుండాలి అనుకోవాలి. అనుమానాలు, చికాకులు వుండకూడదు. అవి వుంటే అరిష్టం. అన్ని అరిష్టాలకు మూలం ఆవేశం…” అంది నానమ్మ.
మోనా వింటూ నిద్రపోయింది
శృతికకు నిద్ర రాలేదు.
* * * * *
తెల్లవారింది.
తనలోని ఆవేదనను అక్కతో చెప్పుకుంటే కొంతయినా తగ్గుతుందని అక్క దగ్గరకి వెళ్లింది శృతిక… ఆఫీసుకెళ్లే తొందరలో శృతిక చెప్పేది వినకుండానే ఆఫీసుకెళ్లింది కృతిక. బావకూడా అంతే హడావుడితో తన ఆఫీసుకి వెళ్లాడు. పిల్లలు స్కూల్‌కి వెళ్లారు.
స్నానంచేసి చీరకట్టుకొని హాల్లోకి వచ్చిన శృతిక నానమ్మను చూసి షాకైంది.
కారణం నానమ్మ చెవిదగ్గర సెల్‌ఫోన్‌ పెట్టుకొని టీవీ చూస్తోంది. కళ్లార్పితే అవతల మాటలు మిస్సవుతానేమో నన్నట్లు కళ్లుకూడా ఆర్పకుండా అతిశ్రద్ధగా వింటోంది.
‘…ఈ వయసులో ఈవిడ కూడా సెల్‌ఫోన్‌ పట్టుకొని టీవీ చూడాలా? ఈవిడకు కూడా ఫీలింగ్స్‌ వుంటాయా? భర్తలేడు. మరెవరితో మాట్లాడుతోంది? చిన్నప్పటి బాయ్‌ఫ్రెండా? అయివుండొచ్చు. ఈ సెల్‌ఫోన్ల పుణ్యమా అని ఎక్కడెక్కడి వాళ్లు లైన్లోకి వస్తుంటారు. అంత అవకాశం ఈ సెల్‌ఫోన్ల వల్లనే దొరుకుతోంది.
రాత్రి ఎంతో చక్కగా భార్యా, భర్త అంటూ మోనాతో డైలాగులు చెప్పింది. ఇప్పుడేమో అందరు వెళ్లాక బుద్దిగా కూర్చుని, ఓల్డ్‌ బాయ్‌ఫ్రెండ్‌తో మాట్లాడుతూ తరిస్తోంది. ఇలాటిం వాళ్లను వయసుతో పనిలేకుండా ఏది దొరికితే అది తీసుకొని కొట్టాలి.’ అనుకొంది మనసులో శృతిక.
నానమ్మ మాత్రం అప్పటివరకు సెల్‌ఫోన్‌లో ‘ఓం గణేశా! వందనం!’ అన్న యాడ్‌ని విని.,. విన్నది చాలదన్నట్లు ‘ఇంకా కొద్దిసేపు మాట్లాడితే వాడి సొమ్మేం పోయిందో అప్పుడే ఆపేశాడు’ అని పైకే తిట్టుకుంటుంటే…
శృతిక ”ఆ…” అని ఆశ్చర్యపోతూ ”ఛీ.. ఛీ ఈ ఇంట్లో ఒక్కక్షణం కూడా వుండకూడదు. ఎక్కడికి పోయినా ఇదే గోల” అని మనసులో అనుకుంటూ నానమ్మతో చెప్పకుండానే బయటకొచ్చి ఆటో ఎక్కింది.
* * * * *
ఆట దిగి శృతిక నేరుగా తను చదువుకుంటున్నప్పుడు వున్న హాస్టల్లోకి వెళ్లింది.
ఆ హాస్టల్లో రకరకాల అమ్మాయిలు వున్నారు. వాళ్లలో చాలావరకు ఆ చుట్టుపక్కల ఊర్లనుండి చదువులకోసం చదువులు ముగించుకొని, ఉద్యోగాలకోసం వచ్చినవాళ్లు వున్నారు. పిల్లల్ని ఉన్నతమైన స్థానాల్లో చూడాలని, అందుకు తగిన స్వాతంత్య్రాన్ని ఇచ్చిన వాళ్ల తల్లిదండ్రుల ఆశలకి వక్రభాష్యం చెప్పకుండా బాగా చదివి వారి లక్ష్యసాధన కోసం ఎంతో పట్టుదలతో శ్రమిస్తూ, కోరుకున్న స్థానాలకు చేరుకోవాలని చూసేవాళ్లే ఎక్కువగా వున్నారు.
ముఖ్యంగా వాళ్లలో చిన్న చిన్న ఊళ్లలో క్రమశిక్షణతో పెరిగిన అమ్మాయిలే ఎక్కువగా వున్నారు. బయట కృత్రిమ వాతావరణం కన్పిస్తున్నా – కన్నవారితో కట్టుబాట్ల మధ్యన పెరిగిన రోజుల్ని మరచిపోకుండా అర్ధరాత్రి వరకు బయట తిరగటం, అబద్దాలు చెప్పటం లాటిం వ్యసనాలకు దూరంగా వుంటూ… చక్కగా చదువుతూ కోరుకున్న భవిష్యత్తు కోసం ఎదురు చూస్తున్నారు.
వాళ్లలో చైత్రిక ఒకతి…
చైత్రిక చూడానికి సున్నితంగా వుండి, మెత్తని స్వభావం గల అమ్మాయిలా అన్పించినా మనోదారుఢ్యంతో ఏ పని అయినా భయపడకుండా కచ్చితంగా చేయగలిగేలా వుంటుంది. ప్రతికూల పరిస్థితుల్లో వివేకంగా వుండి సరిగా స్పందిస్తుంది.
హాస్టల్లోకి వెళ్లగానే ”నేను చైతూతో మాట్లాడాలి. మీరు కొంచెంబయటకి వెళ్తారా?” అంది మర్యాదగా ఆ రూం మేట్స్ ని ఉద్దేశించి శృతిక. వాళ్లు ”అలాగే” అంటూ బయటకెళ్లి హాల్లో పార్టీషన్‌ చేసిన గదిలో కూర్చున్నారు.
చైత్రికను పట్టుకొని ఏడ్చింది శృతిక.
చైత్రిక శృతికకు బెస్ట్‌ ఫ్రెండ్‌.
ఏడుస్తూనే జరిగింది మొత్తం చెప్పింది. రాజీలు, సహనాలు, ఆత్మవంచనలు బాగా తెలిసినవాళ్లే ద్రోణ దగ్గర వుండగలుగుతారని కూడా చెప్పింది.
”ఏయ్‌! పిచ్చీ! ఏడుపు ఆపు. ఇందులో ఏముందని అంతగా ఏడుస్తున్నావ్‌? నీకసలు బాధలు అంటే ఏమిటో తెలుసా?” అంది చైత్రిక శృతిక గడ్డంపట్టుకొని…
”నీకు తెలుసా?” అంది శృతిక ముక్కుని కర్చీప్‌తో తుడుచుకుంటూ…
”తెలుసు. ఈ ఏడాది రుతుపవనాలు సరిగ్గా పనిచేయక అనేక జిల్లాలు కరువు కోరల్లో చిక్కుకున్నాయి. అదలా వుండగానే మన సి.ఎం. హెలికాప్టర్‌ ప్రమాదంలో కన్నుమూశారు. అందులోంచి తేరుకోకముందే కనీవినీ ఎరుగని వరదలతో అనేక జిల్లాలు కొట్టుకుపోయి జనం వీధిన పడ్డారు…” అంది చైత్రిక.
”ఇది పేపర్‌ న్యూస్‌ నాక్కూడా తెలుసు…” అంది శృతిక.
చైత్రిక మాట్లాడలేదు.
”చైతూ! నా ఏడుపు చూడవే. నా గురించి ఆలోచించవే!” అంది శృతిక చైత్రిక భుజం పట్టి కదుపుతూ…
”నీకు కష్టమంటే ఏమిటో తెలిస్తే కదా నేను ఆలోచించానికి… చాలామంది ఆడవాళ్లు కన్నీళ్లతో నిత్యం తడుస్తున్నారు. దారి తెలియక, ఎటు వెళ్లాలో తెలియక, ఎలా వెళ్లాలో తెలియక చీకి దుఃఖంలో, దుఃఖపు చీకిలో బేలగా మారి… గుప్పెడు మాటలకోసం, పిడికెడు మెతుకులకోసం ఎదురుచూస్తూ వున్నారు. వాళ్ల గురించి ఆలోచించేవాళ్లు లేరు. వెన్నుదన్నుగా నిలబడేవాళ్లు లేరు…” అంది చైత్రిక ఆలోచనగా.
”చైతూ ప్లీజ్‌! నీ మాటలతో నాకు ఆర్ట్‌ ఫిలిం చూపించకే. ద్రోణ బయట ఆడవాళ్లతో వున్నంత ప్లజంట్ గా నాతో వుండటంలేదు. దీన్ని నేను తట్టుకోలేకపోతున్నాను. బాధను బాధగా చూడవే..” అంది.
”అది బాధెలా అవుతుంది. అతను ఆర్టిస్ట్‌. మనసులో ఎన్ని బాధలువున్నా అవి పైకి కన్పించకుండా నవ్వుతాడు. మాట్లాడతాడు. అందరి అభిమానాన్ని పొందుతాడు. అదే అతని పెట్టుబడి… నీ దగ్గర అలాటిందేం అవసరంలేదు. అందుకే నటించడం లేదు.” అంది చైత్రిక.
గట్టిగా చైత్రిక చేతి మీద కండవూడేలా గిల్లింది శృతిక.
”అబ్బా…” అంది వెంటనే చైత్రిక.
”ఎందుకలా అరుస్తావ్‌! నేను గిల్లింది నటన అనుకొని ఎంజాయ్‌ చెయ్‌!” అంది శృతిక.
ఎర్రగా కందిన చేతిని చూస్తూ ‘ఉఫ్‌’ అనుకొంది చైత్రిక. ఆ బాధకి చైత్రిక కళ్లలో సన్నటి నీటిపొర కదిలి మాయమైంది.
* * * * *
ఆ ఇద్దరు అలా ఓ గంటసేపు మాట్లాడుకోలేదు. ఒకరినొకరు చూసుకుంటూ కూర్చున్నారు.
”చైతూ! నన్నర్థం చేసుకోవే! మునీంద్ర అనే రచయిత నీకు గుర్తున్నాడు కదా! ” అంది శృతిక.
”ఎందుకు గుర్తులేడు! మన ఫ్రెండ్‌ దీపిక ఆయనకి గ్రేట్ ఫ్యాన్‌ కదా! అది ఆయన్ని ప్రేమించి ఆయన తన ఒక్కదానికే సొంతం అని మనతో వాదించేది. మనం ఎంత చెప్పినా వినేది కాదు. ఒకరోజు ఆ రచయిత శాతవాహనాలో వస్తున్నాడని తెలిసి అది వెళ్తుంటే మనం కూడా ఆయన్ని పరిచయం చెయ్యమని వెళ్లాం. ఆయన మనల్ని చూడగానే దాన్ని వదిలేసి మనకే ఎక్కువ ఇంపార్టెన్స్‌ ఇచ్చాడు. అది చూసి దీపిక హర్టయింది. ఆయన ప్రేమనుండి డైవర్ట్‌ అయింది. అయితే ఏంటి?” అంది.
”ద్రోణ అలాటింవాడే అని నా అనుమానం.,” అంది శృతిక
”అది తప్పు. అందరు ఒకేలా వుండరు. అందరి అనుభవాలు ఒకేలా వుండవు. నీకో ఎగ్జాంపుల్‌ చెబుతాను విను. ఒక ప్రముఖ కవి మా పిన్నితో ఆయన బయట వున్నంతసేపు ‘నువ్వే నా ప్రాణం’ అంటాడు. ఇంటి కెళ్లాక ‘ఇక్కడ నా ప్రాణం పోతుంది’ అని పిన్ని ఫోన్‌ చేసినా లిఫ్ట్‌ చెయ్యడు. కారణం భార్య పక్కన వుంటుంది కాబట్టి.. ఇదేం జీవితంరా బాబు అని మనకి అన్పించవచ్చు. ‘అదే జీవితం’ అనుకుంటారు వాళ్లు…” అంది చైత్రిక.
”కానీ ద్రోణ అలా కూడా చెయ్యటంలేదు. ఇంట్లో నన్ను వదిలేసి ఫోన్‌ పట్టుకొని బయటకెళ్తాడు” అంది శృతిక.
”నీకు ఇబ్బంది అని వెళ్తున్నాడు. కాని ఆ కవిలాగా దొంగ వేషాలు వెయ్యటం లేదు. అలా వేసేవాడే అయితే ఆడవాళ్ల ఫోన్‌కాల్స్‌ ఇంటికి రాకుండా చూసుకుంటాడు” అంది చైత్రిక.
”ఏది ఏమైనా నేనోపని చెయ్యదలచుకున్నాను చైతూ! మన ఫ్రెండ్‌ స్వప్నికను మానవ బాంబులా ద్రోణ మీదకి ప్రయోగించాలనుకుంటున్నాను.” అంది శృతిక.
చైత్రిక ఆశ్చర్యపోతూ ”ఇలాటిం తిక్క ఆలోచన నీకెందు కొచ్చిందో నాకు తెలియదు. కానీ ఆత్మాహుతి దళంలో చేరానికి తన చుట్టూ తన చేతులతోనే బాంబులు పెట్టుకొని వెళ్తున్న అమ్మాయిలా అన్పిస్తున్నావు నువ్వు… ఎందుకంటే స్వప్నిక…” అని ఏదో అనబోయే లోపలే తలుపు నెట్టుకుంటూ గదిలోకి వచ్చింది స్వప్నిక.
శృతికను చూడగానే ”హాయ్‌! శృతీ!” అంటూ చేతిలో వున్న కవరు బెడ్‌మీద పడేసి శృతిక మీదపడి వాటేసుకొంది స్వప్నిక.
”హాయ్‌!” అంది కాని నవ్వలేదు శృతిక.
శృతికను వదిలి ”ఏంటే అలా వున్నావ్‌! ఇంట్లో ద్రోణ దగ్గర నవ్వి, నవ్వి వున్న నవ్వంతా అక్కడే వదిలేసి వచ్చావా?” అంది స్వప్నిక.
శృతిక ఇబ్బందిగా కదిలింది.
”చెప్పు! ఎలావుంది నీ వైవాహిక జీవితం? హ్యాపీనా? మేం కూడా పెళ్లి చేసుకోవచ్చా? పర్వాలేదా చెప్పు?” అంది స్వప్నిక తెగ ఉత్సాహపడ్తూ.
‘ఇది ఇలా కూడా ఇంటర్వ్యూ చెయ్యగలదా’ అన్నట్లు చూస్తోంది చైత్రిక.
”ద్రోణతో అప్పుడప్పుడు బయటకెళ్తున్నావా? ఎక్కడెక్కడ తిరిగారు? తిరిగిన ప్రతిచోట నువ్వెలా ఫీలయ్యావ్‌? చెప్పవే? ఏదీ నీ ఫోనింకా రింగ్‌ కాలేదే! మీ ఆయనకి నువ్వు గుర్తురాలేదా ఏం?” అంది స్వప్నిక.
శృతిక మాట్లాడలేదు
”ప్లీజ్‌! స్వప్నీ! దాన్ని వదిలెయ్‌! తలనొప్పిగా వుందట…” అంది చైత్రిక.
స్వప్నిక తను తెచ్చిన కవరు విప్పి…”ఈ గిఫ్ట్‌ ఎలా వుంది?” అంటూ చైత్రిక చేతిలో పెట్టింది. చైత్రిక ఏకాగ్రతతో ఆ బొమ్మనే చూస్తోంది.
అది సజీవ ప్రకృతి చిత్రం.
ఆ చిత్రంలో సాయం సంధ్యవేళ పచ్చని పంటపొలం, ఆ పొలం గట్టున వున్న రెండు తాటితోపుల మధ్యలోంచి అస్తమిస్తున్న సూర్యబింబం. ఆసాయం సమయంలో అద్భుతంగా అన్పిస్తున్న వాతావరణం.
”చూపు మరల్చుకోలేకపోతున్నావ్‌! అందులో ఏం కన్పిస్తోంది చైతూ?” అంది స్వప్నిక. ఆమెకు పల్లెటూర్లు, పంటపొలాలు నచ్చవు.
ఆ బొమ్మ కింద ద్రోణ పేరునుచూస్తూ. ”ద్రోణ బొమ్మలు వేస్తాడని తెలుసు కాని ఇంత బాగా వేస్తాడని తెలియదు.” అంది ఎమోషనల్‌గా చూస్తూ. నెంబరుంటే వెంటనే అబినందించాలనిపించింది చైత్రికకు.
శృతిక ఇలాటిం ఫీలింగ్స్‌ని పట్టించుకోదు. ఆయనేదో గీస్తాడు. వీళ్లేదో చూస్తారు. ఇద్దరు పిచ్చోళ్లే ఆమె దృష్టిలో…
”అయినా నీ బాయ్‌ఫ్రెండ్‌కి ఈ గిఫ్టేం బావుంటుందే…” అంది పెదవి విరిచి చైత్రిక.
”మొన్ని వరకు బాయ్‌ఫ్రెండే అనుకున్నా చైతూ! కాదని చెప్పేశాడు నిన్న. అందుకే ఇదివ్వాలని తెచ్చాను.” అంటూ షాపులో సెల్‌ఫోన్‌ పెట్టి మరచిపోయినట్లు గుర్తొచ్చి హడావుడిగా బయటకెళ్లింది స్వప్నిక.
”ఇప్పుడు చెప్పు! ద్రోణను స్వప్నికకు అప్పజెప్తే హీటర్‌ని తలమీద పెట్టుకున్నట్టు కాదా? అదేమైనా బొమ్మలు పెట్టి ఆడుకోవటం లాటింది అనుకుంటున్నావా? తెగ సంబరపడిపోతున్నావ్‌? పిచ్చి, పిచ్చి గేమ్‌లు ఆడకు.” అంది తన స్నేహితురాలు సముద్రంలో మునగబోతుందని తెలిసి తప్పించాలన్నట్లు…
”అదేం కాదులే! స్వప్నిక ద్రోణకి ఫోన్‌చేసి అతని ఫ్యాన్‌లా మాట్లాడుతుంది. అతని మూమెంట్స్, రియాక్షన్స్‌, ఫీలింగ్స్‌ ఎలావుంటాయో నాకు చెబుతుంది. ఆ రోజు దీపిక ఉడ్‌బీ ఎలాటివాడో టెస్ట్‌చేసి చెప్పింది కూడా స్వప్పికనే… దానివల్ల దీపిక కెంత ఉపయోగమయిందో మనందరికి తెలుసు. ఇదికూడా అంతే!” అంది శృతిక.
”అతను స్టూడెంట్! అతని వెదవ్వేషాలు అక్కడక్కడ విన్నాం కాబట్టి చూస్తూ, చూస్తూ దీపికను అతనికివ్వటం ఇష్టంలేక టెస్ట్‌ చేశాం. ద్రోణ అలా కాదు. పెళ్లయి భార్యవున్న బాధ్యతగల భర్త….” అంది చైత్రిక.
”అంత సీన్‌లేదు. అదేవుంటే ఈ ఇది ఎందుకు నాకు.. అతనికి అమ్మాయిల పిచ్చి వుందని, వెరయిటీ కోరుకుంటాడని నిరూపించటానికి ఇదొక్కటే మార్గం నాకు…” అంది.
”ఇదేంటే బాబూ! ఏదైనా ఒక లక్ష్యం కోసం తపించే వాళ్లున్నారు. పదిమందిలో ఒకరిగా వుండేందుకు తమలో ఏదో ఒక ప్రత్యేకత కన్పించాలని ఆరాటపడే వాళ్లున్నారు. బ్లెడ్‌ టెస్ట్‌ చేసినట్లు ఈ టెస్టేంటి? ఈ అన్వేషణేంటి?” అంది చైత్రిక.
”నన్ను చంపేస్తానన్నాడు. మాట్లాడే అర్హత లేదన్నాడు. తన ముందు నిలబడొద్దన్నాడు. ఇంతకన్నా అవమానం ఏంకావాలి? అతని మనసులో బలంగా ఎవరో ఒకరు వుండబట్టేగా ఇదంతా?” అంది శృతిక.
”మనసులోకి తొంగిచూసే యంత్రాలు ఇంకా తయారుకాలేదు శృతీ! కానీ ఎంతోకాలంగా అతను వేసుకున్న బొమ్మల్ని నువ్వలా డేమేజ్‌ చేసివుండాల్సింది కాదు. అతని ప్త్లేస్‌లో ఎవరున్నా అలాగే చేస్తారు. నువ్వు ఇంటికెళ్లి ద్రోణకి సారీచెప్పు!” అంది చైత్రిక.
”గంటలు, గంటలు గాళ్‌ఫ్రెండ్స్‌తో ఫోన్లో మాట్లాడేవాడికి సారీ చెప్పాలా?” అంది శృతిక నిరసనగా చూస్తూ…
”నువ్విక ఈ ఫీలింగ్‌ లోంచి బయటపడవా?” అంది
”పడతాను. కానీ ద్రోణ ఎలాటింవాడో నువ్వు టెస్ట్‌చేసి చెప్పు! ద్రోణను ప్రేమిస్తున్నట్లు తాత్కాలికంగా నటించు..” అంది సడన్‌గా.
స్థాణువైంది చైత్రిక. ఒక్కక్షణం ‘వింటున్నది నిజమా’ అన్నట్లు చూసింది.
”నువ్వు నా ఫ్రెండ్‌వి చైతూ! ఆ మాత్రం హెల్ప్‌ చెయ్యలేవా? ఎలాగూ నీమనసులో రుత్విక్‌ వున్నాడు కాబ్టి దీనివల్ల ఎవరికి ఎలాటిం ఇబ్బంది వుండదు.” అంది శృతిక.
శృతిక వదిలేలా లేదని… ”ద్రోణ మరీ అంత వీకా? నేను ప్రేమిస్తున్నానంటే నమ్మటానికి? అయినా నేనలా నటించాలన్నా అతనితో మాట్లాడాలన్నా నాకు ఇన్సిపిరేషన్‌ రావొద్దా!” అంది చైత్రిక, నేనీ పని చెయ్యనని ముఖం మీద చెప్పలేక…
”దానికేం! ద్రోణ అందగాడేగా! పెళ్లిలో చూసి ముందుగా ఆయన్ని పొగిడింది నువ్వే… మాట బాగుంది, నవ్వు బాగుంది అని మన ఫ్రెండ్స్‌ని ఉక్కిరిబిక్కిరి చేశావు. నేను చూస్తూనే వున్నా నీ అల్లరిని… ”మీ ఆయన్ని ఇదెప్పుడో లేపుకెళ్లిపోతుంది జాగ్రత్త.” అని కూడా మన ఫ్రెండ్స్‌ అన్నారు నాతో… ఆ ఇన్సిపిరేషన్‌ చాలదా? ఆయనతో నువ్వు మాట్లాడానికి…? అంది శృతిక.
అసలే శృతిక ఆనుమానపు పీనుగ… ఇందులో నేను ఇరుక్కుంటే ఎటుపోయి ఎటు తేల్తానో అన్న భయంతో ఏం మాట్లాడలేదు చైత్రిక.
”మాట్లాడు చైతూ!” అంది రిక్వెస్ట్‌గా శృతిక.
”నేను ద్రోణతో మాట్లాడితే నువ్వేమీ అనుకోవుగా…? ఒక్కసారి నీ మనసు లోతుల్లోకి వెళ్లి ఆలోచించి చెప్పు! ఎందుకంటే ఇది ‘ప్రేమ’ వ్యవహారం… ఇద్దరి మధ్యన రకరకాల మాటలు దొర్లుతుంటాయి. కట్టె, కొట్టె, తెచ్చెలా వుండదు మరి…” అంది చైత్రిక.

ఇంకా వుంది..

కలియుగ వామనుడు – 4

రచన: మంథా భానుమతి

అంతలో.. భళుక్ మని టింకూ మమ్మీ మీద కక్కేశాడు.
“ఓహ్.. ఎయిర్ సిక్ నెస్ ఉన్నట్లుంది. ఇదే ఫస్ట్ టైమా? టాయిలెట్ లోకి తీసుకెళ్లండి.” హోస్టెస్ సహాయంతో, టింకూని తీసుకుని వెళ్లింది మమ్మీ.
ఏ మాత్రం అసహ్యించుకోకుండా సొంత అమ్మ లాగే శుభ్రం చేసి తీసుకొచ్చింది. తన బట్టలు కూడా.. ఎవరో చెప్పినట్లున్నారు.. ఒక జత బట్టలు కూడా తెచ్చుకున్నట్లుంది.. అవి మార్చుకునొచ్చింది.
టింకూ, చిన్నాలవి ఎలాగా బాక్ పాక్ లో పైన ఉన్నాయి.
చిన్నా ఆశ్చర్యంగా చూస్తున్నాడు.. అస్సలు కొంచె కూడా అనుమానం రాకుండా, బయట పడకుండా ఆవిడ చేస్తున్న పనులని. బిక్క మొహం వేసుకుని చూస్తున్న చిన్నాకి నవ్వుతూ ధైర్యం చెప్పింది.. ఫరవాలేదంటూ.
ఆ తరువాత టింకూ నిద్ర పోయాడు.
ఎదురుగా ఉన్న టివీలో, చిన్నా న్యూస్ చూడ్డానికి ప్రయత్నం చేశాడు. అంతా ప్రపంచ వార్తలు. దుబాయ్ లో కడుతున్న కొత్త మాల్ విశేషాలు..
ఎక్కడో ఇండియాలో జరిగిన కిడ్నాప్ ల గురించి వాళ్లెందుకు చెప్తారు?
అదీ.. ఇంత కాలం తరువాత.
చిన్నాకి ఉన్నట్లుండి నీరసం వచ్చేసింది. దూరం.. దూరం వెళ్లి పోతున్నాడు. అమ్మా నాన్నలని ఇంక చూడలేడేమో! కొన్నాళ్ల తరువాత, తమని తీసికెళ్తున్న వాళ్లకి తన ప్రత్యేకత గురించి తెలుస్తుంది. అప్పుడేం చేస్తారు?
సరిగ్గా అదే సమయంలో గుర్తుకొచ్చింది..
డాక్టర్ ప్రకాశ్ గారు, నెలకొకసారి వచ్చి, పరీక్షలు చేయించుకోమన్న సంగతి. ప్రతీ నెలా, రక్తం, కాల్షియమ్, పెరుగుదల ఎలా సాగుతోందో.. ఎముకల గట్టిదనం.. అన్నీ పరీక్షిస్తుండాలని అన్నారు.
అప్పుడే రెండునెలలై పోయాయి.
ఇంక అసలు ఏ పరీక్షైనా చేయించుకోగలుగుతాడో లేదో తెలియదు. డాక్టర్ దగ్గరకెప్పుడయినా వెళ్లగలడా.. అంతేనా తన లైఫ్..
హాస్పిటల్లో తనని ఎంతో ముద్దు చేసే డాక్టర్లు, నర్సులు.. అమ్మా, నాన్నా.. నాయనమ్మ..
ఒక్కసారిగా ఏడుపొచ్చేసింది చిన్నాకి. వెక్కటం మొదలెట్టాడు.
“వాడైంది.. ఇప్పుడు నువ్వా?”మమ్మీ విసుగు కనిపించనీయకుండా అంది.
“కవలలామ్మా? అంతే మరి.. తప్పదు. నీకు వాళ్లు పుట్టినప్పట్నుంచీ అలవాటై పోయుండాలి కదా?” పక్క సీటాయన నవ్వుతూ అన్నాడు.
“టాయిలెట్ కెళ్తావా?”
“అక్కర్లేదు మమ్మీ! చెవులు నొప్పి.”
మమ్మీకి ఏం చెయ్యాలో తోచలేదు. అంతలో హోస్టెస్ ఆంటీ వచ్చింది.
“చాక్లెట్ చప్పరించు. నోరు తెరిచి గట్టిగా గాలి పీల్చు. తగ్గిపోతుంది.” తను రెండు సార్లు చేసి చూపించింది.
కొంచెం సేపటికి సర్దుకుని టివీలో కార్టూన్లు చూడసాగాడు చిన్నా.
నాలుగు గంటల్లో దుబాయ్ వచ్చేసింది.
టింకూని లేపిందావిడ నెమ్మదిగా. కళ్లు నులుముకుంటూ లేచాడు.
“వచ్చేశామా? ఎక్కడికి?”
“ఎక్కడికేంటీ.. డాడీ దగ్గరకి. త్వరగా పదండి.” సూట్ కేసు చిన్నా లాగుతుండగా, బాక్ పాక్ తగిలించుకున్న పిల్లలిద్దరినీ ముందర నడిపించుకుంటూ విమానంలోనుంచి బయటకొచ్చింది మమ్మీ.
“వెల్ కమ్ టు దుబాయ్ ఇంటర్నేషనల్ ఎయిర్ పోర్ట్.” చిన్నా చదివాడు. ఇక్కడన్న మాట తాముండ బోయేది. అది తెలిసుంటే, విమానంలో దీని గురించి బాగా తెలుసుకునేవాడే కదా!
ఇమిగ్రేషన్ క్యూలో నిల్చున్నప్పుడు చిన్నాకి మళ్లీ ఏదే ఆశ..
ఫారిన్ కంట్రీ కదా! ఇంకా జాగ్రత్తగా ఉంటారేమో.. పిల్లల్ని ఇల్లీగల్ గా తీసుకొస్తున్నారని కనిపెడ్తే బాగుండును..
కౌంటర్ దగ్గర అన్ని వివరాలూ చూసి, పొడవాటి తెల్లని గౌనేసుకుని, తలమీద తెల్లని టోపీ లాంటిది పెట్టుకున్నాయన నవ్వుతూ చూశాడు.
చక్కని హిందీలో మాట్లాడ్డం మొదలు పెట్టాడు. ఫోటొలనీ, పిల్లలనీ, మమ్మీనీ తీక్షణంగా, పైనించి కిందికి చూశాడు.
“ఓ.. మీ హబ్బీ కామెల్ రేస్ ఫామ్ లో వర్క్ చేస్తాడా? గుడ్. ఈ సారి రేసెస్ కి నాకొక పాస్ ఇప్పిస్తావా?” నవ్వుతూ మాట్లాడాడు. ముగ్గురికీ ఫొటోలు తీశాడు. ముద్రలేసి పంపేశాడు.
సామాన్లు తీసుకునే దగ్గరే నిల్చుని చూస్తున్నాడు ‘డాడీ’. పిల్లి గడ్డం, నెత్తి మీద టోపీ.. తెల్లని పైజామా, లాల్చీ. తనే దగ్గరికి వచ్చి పలుకరించాడు.
సామాన్లు రావడానికి గంట పైనే పట్టింది.
కళ్లలో అనాసక్తత. ఎటో చూస్తూ యాంత్రికంగా నవ్వుతూ, దగ్గరికి తీసుకున్నాడు పిల్లలని.
సామాన్లు వచ్చే వరకూ అస్థిమితంగా అటూ ఇటూ తిరుగుతూ గడ్డం తడుముకుంటూ గడిపాడు.
“అవిగో..” మమ్మీ అరిచింది.
“చలో.. తొందరగా వెళ్లాలి.” సామాన్లు వచ్చిన వెంటనే.. పెద్ద పెద్ద అంగలేస్తూ బయటికి నడిచాడు.
డాడీని అందుకోడానికి, తమ చిన్న సూట్ కేసులు నెట్టు కుంటూ పరుగందుకున్నారు.
అప్పుడు దుబాయ్ టైమ్ పొద్దున్న ఆరున్నర.
మరొక మజిలీ ప్రారంభమయింది చిన్నా, టింకూలకి.
…………………….

ఒంటె పందాలలో అల్ ముధారి(ఒంటెలకి శిక్షణ ఇచ్చేవాడు) దే ముఖ్యమైన పాత్ర. అతని శిక్షణ బాగా ఉండి, ఒంటెలు గెలుస్తుంటే పేరు, కీర్తి వద్దన్నా వళ్లో వాల్తాయి.
అత్యధిక పారితోషకం తీసుకునే వృత్తులలో ఒంటెల శిక్షణ ముందుంటుంది. మంచి శిక్షకులు అరుదుగా ఉంటారు.
ఒంటెలకిచ్చే శిక్షణ రెండు విడతలుగా ఉంటుంది.
మొదటిది ‘అల్ అదాబ్’.. అంటే ఒంటెలకి అణకువగా ఉండేట్లు శిక్షణ ఇస్తూ ట్రయినర్ ఇస్తున్న ఆదేశాలని గ్రహించేలాగ చెయ్యడం. ఇది సుడానీస్ ట్రయినర్స్ బాగా ఇస్తారని పేరు.
పదమూడు నెలల ఒంటె పిల్లలకి మొదలుపెడతారు ఈ శిక్షణ. మూడు నెలల పాటు సాగుతుందది.
ఒంటె పిల్లని బాగా శిక్షణ పొందిన పెద్ద ఒంటెకి తాడుతో కడతారు. అది గైడ్ కింద పని చేస్తుంది.
దాని కదలికలు అదుపులో పెట్టడానికి, చిన్న ఒంటె తలచుట్టూ ఒక తాడు కట్టి, జాకీ కూర్చొనే మెత్తని జీను (అల్ శదాద్ లేక మహావీ అంటారు) వీపు మీద వేసి అలవాటు చేస్తారు.
అప్పుడప్పుడు ఇరవై పాతిక కిలోలున్న బరువుని కూడా పెట్టి, రేస్ ట్రాక్ మీద నడవడం కూడా నేర్పిస్తారు.. చివరికి ఒంటెకి పరుగెత్తడం వచ్చే వరకూ ఈ శిక్షణ ఉంటుంది.
ఒంటెకి మూడు సంవత్సరాలు వచ్చే సరికి పందెం లో పాల్గొనడానికి అర్హత వస్తుంది. అప్పుడు రెండవ స్టేజ్ మొదలవుతుంది.
రెండవ విడత శిక్షణలో ఒంటెలని మంచి ఫామ్ లోకి తీసుకొస్తారు. బరువు, ఎత్తు, చురుకుదనం.. అన్నీ సమంగా ఉండేలాగ.. గంటకి నలభై కిలోమీటర్లు పైగా పరుగెత్త గలిగేట్లు ట్రయినింగ్ ఇస్తారు.
మొదట్లో, పొద్దున్నే.. ఒంటెలని 20 కిలో మీటర్లు నడకకి తీసుకెళ్తారు. ఎండ ఎక్కువ అవక ముందే ఫామ్ కి తీసుకొచ్చి, అల్ఫా అల్ఫా గడ్డి, బార్లీ పెట్టి నీళ్లు తాగిస్తారు. ఎండ తగ్గే వరకూ నీడలో ఉంచుతారు. మళ్లీ నీళ్లు తాగించి, ఖర్జూరాలు బాగా తినిపిస్తారు.
సెప్టెంబర్ నెల వస్తుందంటే, శిక్షణ తీవ్రం చేస్తారు. నీళ్లు, ఆహారం తమతో తీసుకెళ్తారు. నలభై కిలో మీటర్లు పైగా నడిపిస్తారు. తలకి తాడు, వీపు మీద జీను తప్పదు. ఒక్కొక్క సారి జాకీలని కూడా కూర్చో పెడతారు.
బాగా నీళ్లు తాగిస్తారు. ఒంటె ఒక సారి ఏడు లీటర్ల వరకూ నీరు తాగగలదు. అలాగే.. రెండునెలల వరకూ నీరు లేకుండానూ ఉండగలదు.
అందుకే అది ఎడారి ఓడ అయింది.
చాలా మంది ముధారీలు తమ క్రీడాకారులైన ఒంటెలకి చాలా బలవర్ధకమూ, పోషక విలువలు కలిగిన ఆహారాన్నిస్తారు. ఆవుపాలలో, గొర్రె పాలలో చాలా ఖరీదైన, సహజ సిద్ధమైన తేనె కలిపి ఇస్తారు.
అనుక్షణం కనిపెట్టుకుని శిక్షణ ఇచ్చే ముధారీలకి ఆరబ్ దేశాల్లో చాలా గిరాకీ ఉంటుంది.
వారిలో అబ్దుల్ హలీమ్ ఎన్న దగిన వాడు.

‘అబ్దుల్ హలీమ్’.. యు.ఏ.ఇ దేశాలన్నిటిలో పేరు పొందిన ‘అల్ ముధారి’. . తర తరాలుగా ఎడారుల్లో ఒంటెలని సాంప్రదాయకంగా పెంచే కుటుంబానికి చెందిన వాడు.
ఎన్నో పందాలలో అతను శిక్షణ ఇచ్చిన ఒంటెలు బహుమతులను గెలుచుకోడం చూసి, స్వయంగా షేక్ అతన్ని తన ఒంటెలకి శిక్షణ ఇవ్వడానికి పెట్టుకున్నాడు.
షేక్ కి పాతిక పైగా ఒంటెలున్నాయి. వాటికి చాలా విశాలమైన మైదానం ఉంది. అందులో దాదాపు వంద మంది వరకూ పని చేస్తుంటారు.
అందరికీ, వారి వారి హోదాని బట్టి ఇళ్లు, వాహనాలు ఉంటాయి.
హలీమ్ కి విశాలమైన ఎయిర్ కండిషన్డ్ ఇల్లు, బెంజ్ కారు.. అతని పిల్లలకి యూరోపియన్ స్కూల్లో చదువు, ఇంట్లో పని వాళ్లు.. వంటి సదుపాయాలుంటాయి.. జీతం కాక.
ఒక చిన్న షేక్ కున్నట్లే ఉంటుంది జీవితం.
అతని కింద కాబోయే ముధారీలు నలుగురు పని చేస్తుంటారు. ఒంటెలతో పాటు, వాటి శిక్షకులకి కూడా శిక్షణ ఇవ్వడం అతనికి ఇష్టమయిన వృత్తి.
ఒంటె ఫామ్ కి ఐదు మైళ్లలో ఉంటుంది అతని ఇల్లు.
రోజుకి పన్నెండు గంటలు పైగా పని చేస్తాడతను.
చూడ్డానికి ఎంతో నెమ్మదిగా చిరునవ్వుతో ఉంటాడు.. కానీ తనకి కావసింది సాధించడంలో అంత కఠినంగా ఎవరూ ఉండలేరు.
తన ఒంటెలకి కావలసింది అనుకున్న సమయాని దొరకలేదా.. వెంటనే ఆ మనిషి మీద చర్య తీసుకోవలసిందే.
అదే విధంగా.. చెప్పిన మాట వినక పోతే ఒంటెలనయినా వదలడు. సాధారణంగా ఒంటెలని కొట్ట కూడదనేది, ముధారీల నియమం. మరీ మొండి ఒంటెలు హలీమ్ చేతిలో కొరడా దెబ్బలు తినాలిసిందే.
సెప్టెంబర్ నెల వచ్చిందంటే హలీమ్ కి రోజుకి ఇరవై నాలుగు గంటలు చాలవు. తెల్లవారకుండానే అసిస్టెంట్ లని పిలిచి ఎవరెవరు, ఏ ఒంటెలని ఎటుపక్కకి తీసుకెళ్లాలో.. ఏ ఆహారం ఎంత తీసుకెళ్లాలో అన్నీ పక్కాగా చెప్తాడు.
తమ పుస్తకాల్లో రాసుకుని, తు.చ తప్పకుండా పాటించాలి అందరూ.
అటూ ఇటూ అయిందంటే అంతే సంగతులు. వాళ్లు వేరే చోట పని వెతుక్కోవలసిందే.
అలాగే.. మిగిలిన స్టాఫ్ అంతా అప్రమత్తంగా ఉండాల్సిందే… ప్రతీ పనీ స్వయంగా పర్యవేక్షిస్తాడు.
చివరికి, ఒంటెల పేడ తీసి శుభ్రం చేసే దగ్గర కూడా.
అక్టోబర్ నెలలో జరగ బోయే పందాలకి సెప్టెంబర్ రాకుండానే, ఒంటెలని ట్రాక్ దగ్గరకి తీసుకెళ్ల నిస్తారు. అక్కడ ప్రాక్టీస్ చేయించ వచ్చు..
అసిస్టెంట్లకి ఒంటెల చేత ట్రాక్ ప్రాక్టీస్ చేయించ మని చెప్పి, జాకీల సెలెక్షన్ కోసం తను ఆగి పోయాడు, అబ్దుల్ హలీమ్.
…………………

విమానాశ్రయం బైటికి వచ్చాక కొత్త అమ్మ, డాడీకి పిల్లలనీ వాళ్ల పాస్ పోర్ట్ లనీ అప్పగించి, తను వేరే వెళ్లి పోయింది.
ఆవిడ తన వీసా పేపర్లలో చూపించిన మొగుడు అసలు మొగుడే. అతను టాక్సీలు ఆగే దగ్గర నిల్చుని చూస్తున్నాడు.
కాకపోతే, పిల్లలు లేరు వాళ్లకి. ఆ సంగతి ఒంటె పందాల అంతాజా (అంతర్జాతీయ) ముఠా వాళ్లు, వాళ్ల గురించి తెలుసుకుని, పట్టుకుని, చిన్నా టింకూలని వాళ్ల పిల్లల కింద బర్త్ సర్టిఫికేట్, పాస్ పోర్ట్ వీసాలని సంపాదించి తీసుకొచ్చేశారు.
ఒక సారి వారనుకున్న దేశం వచ్చేశాక ఎవరి దారి వారిదే. ఆ పని చేసినందుకు లక్షల్లో ఉంటుంది వారికి బహుమానం.
డాడీని చూస్తుంటే మమ్మీని చూసినప్పటి లాగా ఫరవాలేదని అనిపించ లేదు చిన్నాకి. కొంచెం భయం వేసింది.
“సమీర్, సుభానీ.. ఎలా ఉన్నారు? ప్రయాణం బాగా జరిగిందా” పాస్ పోర్ట్ లు తీసి పేర్లు చూస్తూ అడిగాడు, టాక్సీలో ఎక్కి కూర్చున్నాక.
“హా.. డాడీ.” కిటికీ లోంచి పెద్ద పెద్ద భవనాలని చూస్తూ సమాధాన మిచ్చాడు చిన్నా.
టింకూకి అంతా అయోమయంగా ఉంది. విమానంలో ఏమీ తినలేదేమో.. ఆకలిగా, నీరసంగా ఉంది.
కారులో కూర్చున్నాక ఫరవా లేదు కానీ, ఎయిర్ పోర్ట్ బైట నిలుచున్నప్పుడు ఎండకి కళ్లు మండి పోయాయి.. తీక్షణమైన ఎండ.
అలా సీటు మీదికి సోలి పోయాడు. వెంటనే కళ్లు మూసుకుని నిద్ర లోకి జారుకున్నాడు..
“ఎక్కడికెళ్తున్నాం డాడీ?” చిన్నా ప్రశ్నకి పక్కకి తిరిగి వాడి కేసి చూశాడు డాడీ.. ఆ చూపుకే అర్ధమయింది చిన్నాకి, ప్రశ్నలేం అడక్కూడదని. మమ్మీ దగ్గర లాగే కొడుకులా ఉండాలేమో అనుకున్నాడు..
కానీ.. కాదు. ఇప్పుడు పూర్తిగా వేరే పాత్ర వెయ్యాలని తెలిసి పోయింది. అదేం రోలో.. ఏం చెయ్యాలో..
“కొత్త ఇంటికి.”
ఇంకేం మాట్లాడకుండా తను కూడా కళ్లు మూసుకున్నాడు.
కారు ఆగి తలుపు తియ్యగానే తెలివొచ్చింది చిన్నాకి. వేడి గాలి ఈ చెవిలోంచి ఆ చెవిలోకి కొడుతోంది. టింకూని కూడా లేపాడు.
పెద్ద పాలస్ లాంటి ఇల్లు. ఇంటి ముందు పోర్టికోలో నాలుగు కార్లు, రెండు వాన్ లు ఉన్నాయి.
చిన్నా ఆశ్చర్యంగా నోరు తెరుచుకుని చూశాడు.
ఇక్కడా తాముండ బోయేది?
టాక్సీని కాసేపు ఆగమని చెప్పి పిల్లలని ఇంట్లోకి తీసుకెళ్లాడు డాడీ.
అంత పెద్ద హాలు సినిమాల్లో కూడా చూడలేదు చిన్నా. తలుపు దగ్గరే ఆగి, తాము వచ్చినట్లు సాబ్ కి చెప్పమని పనామెకి చెప్పాడు డాడీ.
హాలు కప్పు ఎంత ఎత్తుందంటే, చిన్నా మెడ విరిగేట్లు చూడాల్సి వచ్చింది. టింకూ, నోట్లో వేలేసుకుని చిన్నా చెయ్యి పట్టుకున్నాడు.. బిక్క మొహం వేసుకుని బెదురు చూపులు చూస్తూ.
ఇద్దరూ అయోమయంగా చూస్తూ, డాడీ పక్కన నిలుచున్నారు.
లోపల్నుంచి పొడవాటి తెల్ల గౌనేసుకున్నాయన వచ్చాడు. నవ్వుతూ డాడీని పలుకరించాడు.. చిన్నాకి అర్ధం కాని భాషలో.
“గుడ్.. ఈ సారి సక్సెస్ అయిందా మిషన్? బాగున్నారు పిల్లలు. ట్విన్సా? జాగ్రత్తగా డీల్ చెయ్యండి. ఏ దేశం? పాకిస్తానా?” ఏ దేశమైతే ఏంలే అనుకుంటూ అడిగాడు. ఏదో ఒకటి అడగాలి కదా..
“కాదు సాబ్. ఇండియా.”
“ఓ.. ఇండియా! మా రోడ్ కాంట్రాక్టర్ దగ్గర చాలా మంది ఇండియన్స్ పని చేస్తున్నారు. హార్డ్ వర్కింగ్. హోప్.. వీళ్లు కూడా అంతే అనుకుంటా..”
ఐదారేళ్ల పిల్లలు.. హార్డ్ వర్కింగ్ కావాలా? ఆ మాట అర్ధమయిన చిన్నాకి అయోమయంగా ఉంది.
“హా సాబ్.. చాలా శ్రమ అయింది సాబ్.”
“అవునవును. తెలుసు. మానేజర్ ని అడుగు. మామూలు కంటే డబల్ ఇస్తాడు.”
“థాంక్ యూ సాబ్.”
తల పంకించి లోపలికెళ్లపోయాడు తెల్ల గౌనాయన.
పిల్లల్ని తన వెనుకే రమ్మని తలూపి బైటికెళ్లాడు డాడీ.
పెద్ద పెద్ద అంగలేస్తూ.
పరుగెత్తుకుంటూ వెళ్లి కారెక్కారు చిన్నా, టింకూ.
డాడీ చాలా ఖుషీగా ఉన్నాడు. పిల్లలిద్దరినీ నవ్వుతూ పలుకరించాడు. తన పెద్ద జేబులోంచి చాక్లెట్ తీసిచ్చాడు.
విమానాశ్రయం వద్ద కలిశాక ఇదే మొదటి సారి డాడీ ఇలా నవ్వడం.
టింకూ కూడా హాయిగా నవ్వాడు, విమానం లోంచి దిగాక మొదటి సారిగా.
“మనింటికా..” అడగబోయి నోరు మూసుకున్నాడు చిన్నా.
“ఎప్పుడూ నువ్వే మాట్లాడ్తావేంటి? తమ్ముడికి మాటలు రావా?”
“థాంక్యూ డాడీ!” టింకూ సన్నగా అన్నాడు.
*****
ఒంటెల పందాల బిజినెస్ లో ఒంటెల తరువాత అతి ముఖ్యమైన పాత్ర జాకీలది. కానీ ఒంటెల మీద పెట్టిన శ్రద్ధ జాకీల మీద పెట్టరు. జాకీ లు దొరికినంత చవగ్గా ఒంటెలు దొరకవు మరి.
ఒంటెల యజమానుల తరువాత జాకీల యజమానులదే ప్రాముఖ్యత, సంపద అంతా.
ఆ పెద్ద పాలస్ లో ఉన్న పొడవాటి డ్రస్సాయన.. పేరు పొందిన వ్యాపారస్థుడు. అరడజను పైగా పెట్రోలు బావులున్నాయి.
వంద మంది పైగా జాకీలకి యజమాని.
పందాలకి ఒంటెలనీ, జాకీలనీ అద్దెకిచ్చే వాళ్లకి ప్రభుత్వంలో చాలా పలుకుబడి ఉంటుంది.
జాకీల యజమానుల పలుకుబడిని, డబ్బుని ఉపయోగించి పిల్లలకి పాస్ పోర్ట్ లు, వీసాలు తెప్పించ గలుగుతున్నారు రకరకాల స్థాయిల్లో.
ఏ విధంగా తెస్తున్నారూ.. ఎంత ఖర్చు పెడుతున్నారూ అనేది యజమానికి అనవసరం. చివరికి సరుకు చేరిందా లేదా.. అంతే.
తినడానికి, గుడ్లు పెట్టటానికి, కోళ్లు పెంచుతారు..
ఒంటెలని అదిలించడానికి పసివాళ్లని తీసుకొస్తారు.
ఆ కోడి పిల్లలకీ, ఈ మనిషి పిల్లలకీ పెద్ద తేడా ఏం లేదు.
అయితే కోళ్లు ఒక్క వేటుకే పోయి ఆహారమైపోతాయి
కోట్లు సంపాదించడానికి కారకులైన జాకీలని మాత్రం క్షణ క్షణం చిత్రహింస పెడుతూనే ఉంటారు.

చాలా దూరం ప్రయాణం చేశాక ఒక పెద్ద మైదానంలాంటి బయలు ప్రదేశానికి తీసుకెళ్లాడు టాక్సీని ‘డాడీ’.
పెద్ద గేటు. చుట్టూ ఫెన్సింగ్. కనుచూపు మేరలో చెట్టనేది లేదు. ఫెన్సింగ్ చుట్టూ ఉన్న ముళ్లపొదలు తప్ప.
గేటులోంచి లోపలికి వెళ్లాక .. అక్కడ చిన్న చిన్న మెటల్ షెడ్స్ లాంటివి ఉన్నాయి. ఎక్కడా ఎవరూ ఉన్న అలికిడి లేదు.
ఆ మైదానాన్ని ఔజుబా ఫామ్ అంటారు. రేసులు జరిగే స్థలానికి దూరంలో ఉంటాయి ఔజుబాలు. ఆ షెడ్లలో ఉంచుతారు స్మగుల్ చేసిన పిల్లలని.
వాళ్లే కాబోయే కామెల్ జాకీలు.
ప్రపంచ ప్రఖ్యాతమైన ఒంటె రేసుల్లో ముఖ్య పాత్ర ధారులు.
పొద్దున్న తొమ్మిది గంటలు దాటింది.
పైనుంచి నిలువునా కాల్చేసే ఎండ. అది నేల మీదికి పడగానే వెనక్కి పంపే గాజు పొడి లాంటి ఇసుక.
టాక్సీ దిగి బయటికి రాగానే కొలిమిలో అడుగు పెట్టినట్లు అనిపించింది చిన్నాకి. టింకూ ఐతే ఎండి పోయినట్లు అయిపోయాడు.
“ఇదన్నమాట కొత్త ఇల్లు. ఇక్కడుండాలి ఇక నుంచీ. నో మమ్మీ, నో డాడీ..” గొణుక్కుంటూ ఆకాశం కేసి చూశాడు చిన్నా.
టింకూకి నేనూ.. నాకు టింకూ తోడు.
“కనీసం మమ్మల్నైనా ఒక చోట ఉంచేట్లు చూడు సామీ!”
తెల్లని ఆకాశం.. ఎక్కడా మబ్బన్న మాట లేదు. దేవుడికి రాయబారం పంపుదామంటే.
దూరంగా ఉన్న షెడ్ లోంచి పరుగెత్తుకుంటూ వచ్చాడు.. నల్లగా, పొడుగ్గా, తలమీది జుట్టంతా రింగు రింగులుగా, నెత్తి మీంచీ చెమటలు కక్కుకుంటూ ఒకతను. సినిమాల్లో చూపించే విలన్లు అంత కంటే సున్నితంగా ఉంటారు.
ఎండలో అతగాడి ఒంటిమీది చెమట నిగనిగా మెరుస్తోంది. కాకీ నిక్కరు, మాసి పోయినట్టున్న బనీను.
చిన్న పిల్లలు చూస్తేనే ఝడుసు కునేట్లున్నాడు.
మొహంలో ఈ చివరి నుంచా చివరికి మూతి సాగ దీసి, తెల్లని పళ్లు మెరిసేలా నవ్వుతూ వచ్చాడు.
“నజీర్! ఎలా ఉంది పని? ఇంకో ఇద్దర్ని తీసుకొచ్చా.” చిన్నాకి అర్ధం కాని భాషలో మాట్లాడుకుంటున్నారు.
చేతులు తిప్పడాన్ని బట్టి, సైగలని బట్టీ కొంత అర్ధ మవుతోంది.
ఆ నల్లతని పేరు నజీర్ అని మాత్రం తెలుస్తోంది.
“మామూలే వకీల్ సాబ్. పిల్లలతో మీకు తెలియందేముంది. ఏదో ఒక గొడవే రోజూ. వీళ్లు ట్విన్సా? భలే ఉన్నారు.. చూడ్డానికి. ముందుగా వీళ్లని చూస్తేనే జనం ఫ్లాట్. ఆ పాకిస్తాన్ వాళ్లేనా?”
“ఏ పాకిస్తాన్ వాళ్లు?” వకీల్ అని అందరూ పిలిచే డాడీ అడిగాడు.
“లాస్ట్ వీక్ తెస్తానన్నావు కదా? ఇద్దర్ని..”
“ఓ.. ఆ కేసా? తినడానికి తిండి లేదుకానీ.. ఆ లేడీ కి పౌరుషం చాలా ఉంది. ఇద్దరు పిల్లలూ.. సరిగ్గా మనకి పనికొచ్చేలా ఉన్నారు. వాళ్ల ఫాదర్ మన దగ్గర కొచ్చాడు. రెండో వాడు మరీ టూ ఇయర్స్. మనవే పెంచాలి. ఐనా ఫర్లేదనుకున్నా.. కానీ ఆ మదరే.. చస్తే ఒప్పుకోనంది.”
“అయ్యో.. బాగుండేది. మన క్కూడా, ఇక్కడి కొచ్చాక సగం మందే పనికొస్తున్నారు. తీరా కష్ట పడి ట్రయినింగ్ ఇచ్చాక. అందుకే ఎక్కువ మందిని ట్రయిన్ చెయ్యాల్సి వస్తోంది.” నజీర్ వాపోయాడు.
“ఆ మదర్ తిక్క కుదిరిందిలే.. మొగుడికి ఒళ్లు మండి మొహం మీద యాసిడ్ పోశాడు. లైఫ్ లాంగ్ ఏడవ్వలసిందే.” వకీల్ గట్టిగా నవ్వాడు.
“ప్చ్.. ఆ పని చెయ్యకుండా ఉండాల్సింది. మీడియాకి తెలుస్తే ఎంత ప్రమాదం..” భయంగా అన్నాడు నజీర్.
వకీల్ ఇంకొంచె గట్టిగా నవ్వాడు.
“మీడియా.. ఎలా తెలుస్తుంది?”
కొంచె ఇంగ్లీష్, కొంచెం వచ్చీ రాని అరాబిక్ కలిపి సాగుతున్న సంభాషణ, వాళ్ల హావ భావాలతో బాగానే అర్దమవుతోంది చిన్నాకి.
కాళ్లలోంచీ వణుకు పుట్టింది. వాళ్లు రాక్షసులా మనుషులా..
ఎండ వేడి లోపల్నుంచీ మంట పుట్టిస్తోంది. టింకూ ఐతే శోషొచ్చి పడి పోయేట్లున్నాడు.
“వాళ్ల బదులు వీళ్లిద్దరినీ తెచ్చాను. ట్విన్స్ ట. కరెక్ట్ గా మనకి పనికొచ్చే ఏజ్.” ఇద్దరి పాస్ పోర్ట్ లూ నజీర్ చేతిలో పెట్టాడు డాడీ.
నజీర్ ఎగాదిగా చూశాడు పిల్లల్ని.
టింకూనీ, చిన్నానీ ఒకళ్ల తరువాత ఒకళ్లని నడుం దగ్గర పట్టుకుని గాల్లోకి లేపాడు.
తయారుగా లేరేమో.. అంతెత్తు లేపే సరికి బిత్తరపోయి, ఇద్దరూ కంఠనాళాలు పగిలి పోతాయేమో అన్నట్లు అరిచారు.
అదేం పట్టించుకోలేదు అక్కడున్న ఇద్దరు పెద్దాళ్లూ. పిల్లల్ని అణువణువూ పరీక్షించడంలో మునిగి పోయున్నారు. వాళ్ల అరుపులు దున్న పోతుల మీద జడివాన కురిసినట్లే..
“ట్విన్సా.. అలా లేరే..” తల అడ్డంగా ఆడిస్తూ రెండు చేతులూ తక్కెడ లాగ చేసి, పైకీ కిందికీ ఆడించాడు నజీర్.
చిన్నా చిన్ని గుండె మళ్లీ దడదడలాడింది.
“ఈ ఫెలో కొంచెం ఏజ్డ్ గా ఉన్నాడు. ట్విన్స్ కానే కాదు. బట్.. నాకు ఓకే. బరువు సరిగ్గా ఉంది. మనకదేగా కావాలి.”
“అమ్మయ్య పనికొస్తారు కదా! నువ్వు యస్ అనే వరకూ నాకు టెన్షన్. ఇప్పుడు హాయిగా నిద్రపోతా. ఎంత అలవాటైనా.. ఒక్కొక్క కేసూ క్లియర్ అయే వరకూ బెదురుగానే ఉంటుంది.”
టాక్సీలోంచి ఇద్దరి సూట్ కేసులూ దించి వెళ్లిపోయాడు డాడీ. టాటా ఐనా చెప్ప లేదు.. పిల్లల కేసి చూడను కూడా చూడ లేదు.
అతని దృష్టిలో వాళ్లు రక్త మాంసాలున్న మనుషులు కాదు.
తన వెనుక రమ్మన్నట్లుగా తలూపి రెండో షెడ్ లోకి నడిచాడు నజీర్.
తమ సూట్ కేసులు ఇసుకలో కష్టపడి లాక్కుంటూ నజీర్ వెనుకే నడిచారు చిన్నా, టింకూ.
షెడ్ లోపల అంత వేడి లేదు. కానీ బైట ఉన్న కాల్చేసే ఎండ, మెటల్ కప్పు.. నీరసంగా నడుస్తోందో లేదో అన్నట్లున్న ఏసీ.. అంతలాగ చల్లబర్చడం లేదు. అయినా ఫరవాలేదు. మరి ఆ చిన్ని జాకీలు వడదెబ్బకి మాడి మసై పోకుండా ఉండాలి కదా!
పిల్లలిద్దరూ చెమటతో తడిసి ముద్దయ్యారు.
లోపల అప్పటికే నలుగురు పిల్లలున్నారు. ఒక్కడు తప్ప అందరూ ఇంచుమించు, చిన్నా టింకూ లంతే ఉన్నారు. వెనుకొక తలుపుంది.
తలుపులు లేని గోడల దగ్గర, వరుసగా సూట్ కేసులు, వాటి పక్కన బొంతల్లాంటి పరుపులు ఉన్నాయి. ఖాళీగా ఉన్న చోట్లో చిన్నా, టింకూల సూట్ కేసులు పెట్టుకోమన్నాడు నజీర్.
“అంకుల్.. ఉస్..” టింకూ భయం భయంగా అడిగాడు. పొద్దున్నెప్పడో విమానంలో వెళ్లిందే.. అసలా వేడికి ఒంట్లో ఉన్న నీరంతా ఇగుర్చుకుని పోయినట్లయింది.
వెనుక తలుపు వైపుకి సైగ చేశాడు అంకుల్.
టింకూ వెనుకే చిన్నా కూడా వెళ్లాడు.
కొంచెం దూరంలో వరుసగా ఆరు బాత్రూములున్నాయి.
అక్కడున్న పది షెడ్లకీ అవే. ప్రతీ బాత్రూంలోనూ, షవర్, లెట్రిన్ ఉన్నాయి.
టింకూ వెళ్లి రాగానే చిన్నా కూడా వెళ్లొచ్చాడు. స్నానం చెయ్యాలి..
ఒళ్లంతా జిడ్డు, చెమట.
కానీ భయానికి ఏం మాట్లాడకుండా ఊరుకున్నాడు చిన్నా. టింకూకి కూడా వాడే చేయిస్తున్నాడు రోజూ.
ఆకలేస్తోంది. తింటానికేవన్నా పెడతారా..
“హోహో బాయిస్…. కమాన్.” నజీర్ కేక విని తమ షెడ్లోకి పరుగెత్తారిద్దరూ.
“ఇవి తిని త్వరగా రెడీ అవండి. బైటికెళ్లాలి.” సైగలతో చెప్పి బైటికి వెళ్లి పోయాడు నజీర్.

‘అవి’ చూడగానే ఏడుపందుకున్నాడు టింకూ. ఎండి పోయిన బ్రెడ్ ముక్కలు. చిన్న ప్లాస్టిక్ గ్లాసుల్లో పాలు. టింకూకి బ్రెడ్ అస్సలు సయించదు. ఆకలేస్తోంది. ఎదురుగా ఇష్టం లేని తిండి.
“అమ్మ కావాలీ.. అమ్మా..”
“తినేయి టింకూ! అమ్మ దగ్గరికి ఎలాగైనా వెళ్లి పోదాం. అంత వరకూ మంచిగా ఉండాలి కదా! ఒంట్లో బాలేక కదల్లేకపోయావనుకో.. ఎలా వెళ్తాం? అందుకే ఏది దొరుకుతే అది తినేసి కడుపు నింపు కోవాలి.” బ్రెడ్ పాలలో నంచి టింకూకి పెట్టాడు చిన్నా.
“మీరు తెలుగు వాళ్లా?” ఎక్కడ్నుంచో సన్నగా వినిపించింది.
అటూ ఇటూ చూశాడు చిన్నా. అందరిలోకీ పొడుగ్గా, పెద్దగా ఉన్నాడొక కుర్రాడు. పన్నెండో పధ్నాలుగో ఏళ్లుంటాయి. సన్నగా, పొడుగ్గా.. మొహం కూడా పొడుగ్గా ఉంది. ఎంత సన్నం అంటే.. చేతులు పుల్లల్లా ఉన్నాయి. మొహంలో దవడ ఎముకలు కనిపించేలా ఉన్నాయి.
“అవును. నువ్వు కూడానా?” చిన్నా అడిగాడు, టింకూకి తినిపిస్తూనే.
“తెలుగు వాణ్ణే. తెలుగు ఇంకా గుర్తున్నందుకు నాకే వింతగా ఉంది.” నట్టుతూ ఆగి ఆగి మాట్లాడాడు ఆ అబ్బాయి.
టింకూ తినేశాక, అక్కడున్న సీసాలో నీళ్లు వాడికి తాగడానికి ఇచ్చి తను కూడా తినడం మొదలు పెట్టాడు చిన్నా.
“మీ తమ్ముడా?”
తలూపాడు. ఊరికే.. అందరికీ తమ స్టోరీ ఎందుకు చెప్పడం..
“అంత ఏడవద్దని చెప్పు. కన్నీళ్లు కూడా ఇక్కడ ప్రెషస్. ముందు ముందు ఇంకా చాలా ఏడవాలి.”
ఆశ్చర్యంగా చూశాడు చిన్నా.
“నా పేరు అబ్బాస్. నాకు సిక్స్ ఇయర్స్ అప్పుడు హైద్రాబాద్ నుంచి తీసుకొచ్చారు. ఎనిమిదేళ్లు పైనయింది. ఇప్పుడు నాకు హిందీ, ఇంగ్లీష్, అరాబిక్ వచ్చు. తెలుగు వాళ్లు చాలా రేర్ గా వస్తారు. అందుకే మీ మాటలు వినగానే నాక్కూడా మా ఊరు గుర్తుకొచ్చింది.”
“అదేంటీ.. మీ అమ్మా నాన్నా గుర్తుకు రాలేదా? నీకు ఫోర్టీన్ ఇయర్సా? నమ్మలేను.”
“అమ్మా.. కొంచెం గుర్తుంది. నాన్న గుర్తు లేదు. అక్కడున్నప్పుడే అంత లేదు. రాత్రి వచ్చే వోడు..రోజూ కొట్లాటలే. నన్ను అమ్మేశారు వీళ్లకి. ఏ రోజుకా రోజు బతకడానికి ఫైట్ చేసి చేసి.. నా అనేవాళ్లు ఎవరూ గుర్తు రారు. అబ్బాస్ పేరు కూడా వీల్లు పెట్టిందే.”
“అమ్మేశారా?” ఇంకా ఆశ్చర్య పోయాడు చిన్నా.
“అంటే మిమ్మల్ని అమ్మెయ్య లేదా?” ఈసారి అబ్బాస్ ఆశ్చర్యం..
“లేదు. మమ్మల్ని కిడ్నాప్ చేశారు. రాత్రి మా ఇంట్లో అరుగు మీద నిద్ర పోతుంటే..”
కళ్లు మూసుకుని కాసేపు ఆలోచించాడు అబ్బాస్.
“జనరల్ గా వీళ్లు కిడ్నాప్ చెయ్యరే. మీకు తెలీకుండా మీ నాన్న అమ్మేశాడేమో..”
“ఛా.. మా నాన్న అమ్మడమా!” ఆగి పోయాడు చిన్నా. అది వరకు కిషన్ కూడా అలాగే అన్నట్లు గుర్తుకొచ్చి..
“ఎవరైనా మీ నాన్నని కలిశారా, అదీ ఇంట్లో ఎవరూ లేనప్పుడు..” ఆగి పోయాడు. ఉన్నట్లుండి అబ్బాస్ కి అనుమానం వచ్చింది.. ఐదారేళ్ల పిల్లాడికి అదంతా అర్ధ మవుతుందా అని.
“ఆ.. ఒక రోజు మధ్యాన్నం, మేమిద్దరం వీధి వరండాలో చదువుకుంటుంటే.. ఇద్దరు వచ్చారు.. వాళ్ల తో కూడా..”
“మీ నాన్న వచ్చాడా? అప్పుడు మీ అమ్మ ఇంట్లో లేదు కదూ?”
అవునన్నట్లు తలూపాడు చిన్నా.
టింకూ కళ్లు పెద్దవి చేసుకుని చూస్తున్నాడు.
నాన్న.. అవును. అమ్మేసుంటాడు డబ్బుల కోసం అమ్మని కొడతాడు కదా రోజూ.. వాడి చిన్ని బుర్ర కి నిజమే అనిపించింది.
“అవునూ మీ రిద్దరూ ట్విన్సా? అలా లేరే. నువ్వు చాలా మెచ్యూర్డ్ గా మాట్లాడుతున్నావు.” అబ్బాస్ ఇద్దరినీ మార్చి మార్చి చూశాడు. ఎనిమిదేళ్ల నించీ అనేక మంది పిల్లల్ని రకరకాల దేశాల్నుంచి, అనేక రకాల పరిస్థితులలో వచ్చిన వాళ్లని చూశాడు.
పిల్లలనీ వాళ్ల స్థితి గతుల్నీ ఇట్టే పట్టేస్తాడు.
చిన్నా పెద్దగా కనిపిస్తే, టింకూ పాలు కారుతున్న బుగ్గలతో పసివాడిలాగ ఉన్నాడు.
చిన్నా ఆలోచిస్తున్నాడు. ఈ అబ్బాయికి ఎంత వరకూ చెప్పచ్చు.. ఇతను తమ సైడా.. వీళ్ల సైడా..
“నేను మీ సైడే.. ఒక ఆరేళ్ల పిల్లవాడు పడ కూడని బాధలన్నీ పడ్డాను. వీలయినంత వరకూ పిల్లలకి హెల్ప్ చెయ్యాలనే చూస్తాను. మిమ్మల్ని ముందుగానే వార్న్ చేస్తాను. అదీ కాక మీ భాష నాకు వచ్చని ఆ ఎలుగు బంటి గాడికి తెలీదు. నన్ను మీరు నమ్మచ్చు.” అబ్బాస్ నమ్మకంగా చెప్పాడు.
అయినా చిన్నాకి నమ్మకం కలగ లేదు.
మిడుకూ మిడుకూ చూస్తున్నాడు.. బ్రెడ్ ముక్కలు గుటుక్కుమని మింగేసి.
“కావాలంటే వీళ్లని అడుగు.”
“హి.. గుడ్.” అన్నారు అబ్బాస్ ని చూపించి, అక్కడున్న ముగ్గురు పిల్లలూ. వీళ్లు ఏం మాట్లాడుకుంటున్నారో అర్ధం కాక పోయినా.. చకచకా బట్టలు మార్చుకుంటూనే.. జాలి నిండిన కళ్లతో చిన్నా, టింకూలని చూస్తూ.
“మీరిద్దరూ అన్నదమ్ములు కామని చెప్పు ముందుగా ఆ ఎలుగు బంటికి. లేకపోతే ఇద్దరినీ వేర్వేరు చోట్ల పెట్టేస్తాడు. నన్నూ మా అన్ననీ అలాగే చేశారు. ఇప్పుడు వాడెక్కడున్నాడో నాకు తెలియదు.”
“మేమిద్దరం నిజంగానే అన్న దమ్ములం కాదు. పక్కింటి వాళ్లబ్బాయి వీడు. ఇద్దరం వీధి వరండాలో పక్కన పక్కన పడుక్కుంటే ఎత్తుకొచ్చేశారు.” చిన్నా చెప్పేశాడు. అన్నదమ్ములంటే వేరు చేస్తారన్నాడని.
“నేను చెప్తాలే నజీర్ గాడికి. పక్కింటాళ్లని కూడా చెప్పను. పాస్ పోర్ట్, వీసాల కోసం వీళ్ల ఏజెంట్లు అలా చెప్పారని చెప్తాను. మీరిద్దరూ అంత క్లోజ్ గా ఉండకండి, వాడున్నప్పుడు.”
అలాగే అన్నట్లు తలూపాడు చిన్నా.
“మీరిద్దరూ ఒక వయసు వాళ్లా? అలాగ లేరే..”
“కాదన్నా! వీడు నా కంటే చిన్న. నేను షార్ట్ ఫెలోని. వీడు కొంచెం టాల్. అందుకని ఒకే ఎత్తున్నాం.”
“అదే అనుకున్నా. సర్లే.. తయారవండి. వేరే ఫామ్ కి వెళ్తాం. అక్కడ పెద్ద ఒంటెలు.. రేసులకి పనికొచ్చేవి ఉంటాయి. వాటితో జాకీ ట్రయినింగ్ ఇస్తారు. స్నానం వచ్చాక చెయ్యచ్చు. ఇప్పుడు కావాలంటే బట్టలు మార్చుకుని వచ్చెయ్యండి. ఇంత కంటే పాత బట్టలు లేవా?” అబ్బాస్ కూడా వేరే బట్టలు వేసుకున్నాడు.
“ఇవే పాతవన్నా. అక్కడ అంకుల్ కొత్తవి కొనిచ్చాడు.”
“ఇస్తాడు. ఎందుకివ్వడూ.. ఎన్ని లక్షలు దొబ్బాడో..” కసిగా అన్నాడు అబ్బాస్..
“ఏం ట్రయినింగన్నా? జాకీలు కింద చేస్తారా మమ్మల్ని?” ఇంత కోపం ఎందుకో అనుకుంటూ అడిగాడు చిన్నా.
“చూస్తావు కదా! చాలా ఠయరై పోతారు. నజీర్ గాడికి మాత్రం ఎదురు చెప్పకండి.”
“చెప్పమన్నా. వింటున్నావు కదా టింకూ?”
తలూపాడు టింకూ, నోట్లో వేలేసుకుని చూస్తూ. వాడి మొహం మరీ పసిగా ఉందనుకున్నాడు అబ్బాస్. ఏం తట్టుకుంటాడో.. ఈ టార్చర్.. కడుపులోంచీ జాలి తన్నుకొచ్చింది.
“హొయ్.. హొయ్.. రెడీ?” గట్టిగా అరుస్తూ వచ్చాడు నజీర్.
అందర్నీ లైన్లో నిలబెట్టాడు అబ్బాస్. టింకూని ముందు నిలబెట్టాడు.
“గుడ్ గుడ్.. చలో..” హుషారుగా ఉంటే హిందీ మాటలు వస్తాయి అబ్బాస్ కి. పిల్లలు ఇండియా కదా.. ఆ మాటలకి సంతోషిస్తారని వాడి ఊహ.
షెడ్ బయటికి రాగానే వేడి గాలి కొట్టింది. షెడ్లో మెటల్ పైన ఏదో పరిచినట్లున్నారనుకున్నాడు చిన్నా. అంత వేడిగా లేదు. రెండు తలుపులూ తీసుకుంటే కాస్త గాలి కూడా వేస్తోంది. లోపల చిన్నగా ఏసీ కూడా ఉన్నట్లుంది.
బయట ఒక వాన్.. చుట్టూ ఓపెన్. మెష్ తో కవర్ చేసి ఉంది. లోపల కూర్చోడానికేం లేదు. అందర్నీ ఎక్కించాడు అబ్బాస్. నజీర్ డ్రైవింగ్ సీట్లో కూర్చున్నాడు. అప్పటికే లోపల అరడజను మంది పిల్లలున్నారు.
ఇద్దరు ఆఫ్రికా దేశాల నుంచి వచ్చినట్లున్నారు.. అదే, తీసుకొచ్చి నట్లున్నారనుకున్నాడు చిన్నా. మిగిలిన వాళ్లు.. తెలియడం లేదు. ఏ భాషలు అర్ధ మవుతాయో..
అందరూ ఐదారేళ్ల పిల్లలే.. ముక్కు పచ్చలారని పసి వారే.
అందరి మొహాలూ నిద్ర నిద్రగా ఉన్నాయి. కళ్లలో ఆకలి కనిపిస్తోంది. ఇవేళ గడిచిపోతే చాలన్నట్లుగా ఉన్నారు.
టింకూ ఇంకా నోట్లో వేలేసుకునే చూస్తున్నాడు. వాడికి భయం వేసినప్పుడు, ఆకలేసినప్పుడు, నిద్ర వస్తున్నప్పుడూ నోట్లో వేలేసుకోడం అలవాటు. ఇప్పుడు మూడూ వేస్తున్నాయి వాడికి.
వాన్ లోకి ఎక్కగానే, ఒక మూల కూర్చుని కళ్లు మూసేసి నిద్రలోకి జారుకున్నాడు టింకూ.
పిల్లలందరూ కిందే కూర్చున్నారు. అందరూ ఎక్కారో లేదో చూసి, అబ్బాస్ ముందు సీట్లో నజీర్ పక్కన కూర్చున్నాడు.
వాన్ బయలు దేరింది దడదడ చప్పుడు చేస్తూ.
చిన్నాకి గుండె ఆగినంత పనయింది.
తమ గురించి చెప్పినవన్నీ చెప్పడు కదా!
సరిగ్గా అదే సమయానికి పక్కకి తిరిగి చిన్నా, టింకూల గురించే చెప్తున్నాడు అబ్బాస్, నజీర్కి.
………………..
5

అబ్దుల్ హలీమ్ తన ఒంటెల తోటలో తిరుగుతూ అంతా పరిశీలిస్తున్నాడు.
ఆ ఫామ్ షేక్ గారిదైనా అదంతా తనదే అన్నట్లుగా పని చేస్తాడు. చేయిస్తాడు. షేక్ కూడా అతనికి పూర్తి స్వతంత్రం ఇచ్చాడు.
ఒక పక్క ఒంటెలకి విశాలమైన షెడ్లు. అక్కడికి దగ్గర్లోనే పనివాళ్ల ఇళ్లు. వాళ్లు చేసే పనిని బట్టి ఇల్లు ఉంటుంది. వాళ్ల పిల్లలు స్కూల్స్ కి వెళ్లడానికి ఒక వాన్. ఇళ్లు కూడా ఎయిర్ కండిషన్డ్.
అన్ని సదుపాయాలూ అమర్చారు.
అందు లోనే ఇసక తిప్పలు.. ఒక ఒయాసిస్ కూడా ఉంది. దాని చుట్టూ ఖర్జూరం చెట్లు. ఎడారిలో పెరిగే చెట్లే కాక, ఒక చోట పార్క్ కూడా తయారు చేశారు. నీటికి ఇప్పుడక్కడ కొదవ లేదు కదా!
అందులోనే ఒక చోట రాళ్లు రప్పలు, మట్టి.. చిన్న కొండ..
మొత్తానికి, ఆ ఫామ్ ఒక చిన్న ఆరబ్ దేశంలా ఉంటుంది.
హలీమ్ కి చాలా ఇష్టమైన చోటు. ఆధునాతన మైన తన ఇంటికంటే తోటలో గడపటమే అతనికి ఇష్టం.
మరి అతను పుట్టిన వంశం, జాతి అటువంటిది.
ప్రాచీన కాలం నుంచీ అరేబియన్ ఎడారుల్లో నివసించిన బేడూ జాతికి చెందిన వాడు హలీమ్.
ఆ ఎడారులే.. ఇప్పటి ఇస్రాయిల్, జోర్డాన్, సిరియా, యు.యే.యి, సౌదీ అరేబియా, ఖతార్ వంటి సంపన్న దేశాలున్న ప్రదేశాలు..
బేడూ జాతి వారు సంచారులు. ఒక చోటని లేక, తమకి ఎక్కడ బాగుందనిపిస్తే అక్కడికి మారి పోతూ ఉండే వారు.. తమ గుడారాలని వెంట పెట్టుకుని.
బిడారులనే పేరు బేడూ నించే వచ్చి ఉంటుంది.
లొట్టిపిట్టలని (ఒంటెలు), గొర్రెలని తమ వెంట తిప్పుకుంటూ.. ఎక్కడ కాస్త నీటి వనరు దొరుకుతే అక్కడికి మారిపోతుంటారు.
బేడూలు తాము యాడమ్ కొడుకు, నోవా సంతతి వాళ్ల మని గర్వంగా చెప్పుకుంటారు. చారిత్రికంగా చాలా పురాతన మైన జాతి. అరేబియన్ కథలన్నింటిలో అందరూ చదివేది వారి గురించే.
వారి కాలంలోనే వర్తకం.. ఓడల్లో తిరిగి, సుగంధ ద్రవ్యాలు, ఉన్ని, ఖ్రజూరం వంటి ఆహార పదార్ధాలూ అన్ని దేశాల్లో అమ్మడం వచ్చింది. వారి మతం ఇస్లామ్. అందుకే ప్రపంచంలో ఇటు తూర్పు, అటు పశ్చిమ దేశాల్లో ఇస్లామ్ బాగా వ్యాప్తి చెందింది.
బేడూలు చాలా సరళ స్వభావులని పేరు. కొత్తవారిని సంకోచాల్లేకుండా తమలో కలిపేసుకుంటారు.
తాటి ఆకులతో కానీ, గొర్రె ఉన్నితో కాని తమ ఇళ్లని కప్పుకుంటారు.
చెట్ల నీడల్లోనైనా కాలం గడిపెయ్యడానికి తయారు.
వారు ఉండే ఎడారులు జనం నివసించడానికి అస్సలు వీలే లేని ప్రదేశాలుగా ఉండేవి. జనాభా చాలా తక్కువ. వర్షాలు ఏడాదికి ఒకటి రెండు సార్లు కురిస్తే గొప్ప. ఒక పక్క వేసంకాలంలో 50 డిగ్రీలు వేడి ఉంటే.. ఇంకొక పక్క చలికాలం సున్నాకి వెళ్లి పోతుంది.
ఇలాంటి వాతావరణంలో కూడా కొన్ని చోట్ల చెట్లు, చిన్న చిన్న చెరువులు (ఒయాసిస్ లు) ఉంటాయి. మొత్తం అంతా ఇసుకే ఉండదు. అక్కడక్కడ మట్టి, రాళ్లు కూడా ఉంటాయి.
జనావాసాలు ఉన్నాయి. జంతువులు జీవిస్తున్నాయి.
అరేబిక్ భాషే మాట్లాడతారు. అన్ని భాషల్లో లాగే వారికి కూడా ఒకే మాటకి, ప్రతి పదార్ధాలుంటాయి.
ప్రేమలు, విరహాలు, యుద్ధాలు.. వాటి మీద కుప్పలుగా కథలు వారికి కూడా సాధారణమే. ఎడారి దొంగలు, హంతకులు, అత్యాచారాలు.. అంతెందుకు, ఆధునిక మానవులలో ఏమేం భావాలు, స్పందనలు ఉన్నాయో.. అన్నీ ఆ ప్రాచీన జాతిలో ఉన్నాయి.
ఆడపిల్లలు పెద్దవాళ్లవుతూనే తలకి, మొహానికీ ముసుగు వేసుకోవడానికి ఇష్ట పడతారు. వారికి ఆచారాలని పాటించడం ఎంతో ఆనందం. మగపిల్లలు వారి చేతి వేళ్లని కూడా తాక కూడదు.
అత్మ గౌరవం, ఆతిథ్యం.. ఇవి రెండూ వారి ముఖ్యమైన లక్షణాలు. చిన్న చిన్న గుంపులుగా ఎడారుల్లో.. దొరికిన నీటి చుక్కలని దాచుకుంటూ తిరిగే వారికి ఆత్మ రక్షణ, ఆత్మ గౌరవం ముఖ్యమైనవే.
అలాగే.. ఎవరైనా వారి గుడారానికి వస్తే.. మైళ్ల తరబడి జనావాసం లేని చోటులో తరిమెయ్యలేరు కదా! మానవత్వంతో అక్కున చేర్చుకుంటారు.
అంతంత ఎండలు భరించాలంటే శరీరాన్ని పూర్తిగా కప్పుకోవలసిందే. అందుకే వారు పొడవాటి గౌన్లు ధరిస్తారు.. ఆడా మగా కూడా..రెండు వరుసల్లో. లేక పోతే, సూర్యుని ప్రతాపానికి శరీరం కమిలి పోతుంది.
తమ ఉనికికే కారణమైన ఒంటెలని, భగవంతుడు వారికిచ్చిన వరాలుగా భావిస్తారు. ఆకలి తీర్చడానికి ఒంటె పాలు. ఎక్కడికైనా వెళ్లాలంటే ఒంటె వాహనం.
వినోదం కావాలంటె ఒంటెల పరుగు పందాలు.
ఒంటెలని ఏ విధంగా పెంచాలో.. ఎంత జాగ్రత్తగా చూసుకోవాలో వారికి తెలిసినంతగా ఎవరికీ తెలీదు.
అందుకనే, ఆధునిక ఒంటె రేసుల నిర్వహణలో బేడూ జాతి వారినే, ఒంటెల సంరక్షకులుగా, ఆ వ్యవస్థకే నిర్వాహకులుగా నియమిస్తారు, ఆరేబియన్ దేశాల సంపన్నులు.
అబ్దుల్ హలీమ్ ఒమన్ దేశపు ఎడారుల్లో ఒక బిడారానికి అధిపతి అయిన బెడూ షేక్ కొడుకు. చిన్నతనం నుంచీ, ఒంటెల నిర్వహణలో తరిఫీదు పొందిన వాడు. షేక్ కొడుకవడంతో ఆ సమూహం లోని అన్ని ఒంటెల బాధ్యతనీ తీసుకునే వాడు.
ఒంటెలని వాహనాలుగా, వ్యాపార సాధకాలుగా వాడటం మానేశాక, బేడూలకి జీవనోపాధి పోయిందనే చెప్పాలి.
అందరూ చమురు బావుల్లో, సూక్ (బజారు) లలో, హోటళ్లలో.. ఇతర వ్యాపార సంస్థల్లో పని చెయ్యడం మొదలు పెట్టారు.
అతి ఖరీదైన రేసు ఒంటెల (ఒక్కొక్క ఒంటె 50,000 డాలర్ల పైనే ఉంటుంది) నిర్వహణ బాధ్యత చాలా క్లిష్టమయింది. బాగా అనుభవం, పేరు ఉన్న వారికే అప్పచెప్తున్నారు షేక్ లు, వ్యాపారస్థులు.
అందుకే.. హలీమ్ కి, ఆ దేశపు సర్వాధికారి తన ఒంటెల బాధ్యతని అప్పగించాడు.
హలీమ్ తన పిన్ని కూతుర్నే పెళ్లి చేసుకున్నాడు. బేడూలు సాధారణంగా ఫస్ట్ కజిన్లనే చేసుకుంటారు. నలుగురు పిల్లలూ అమెరికన్ స్కూల్స్ లో చదువుతున్నారు. పెద్దబ్బాయి, హైస్కూల్ గ్రాడ్యుయేషన్ అయాక అమెరికా వెళ్లి, వెటర్నరీ మెడిసిన్ చెయ్యాలనుకుంటున్నాడు.
సహజ సిద్ధంగా జంతువులమీద ఉన్న అవగాహన, శ్రద్ధ బేడూ సంతానాన్ని వాటికి సంబంధించిన చదువులే ఆకర్షిస్తాయి.

“సాబ్..” సన్నగా వినిపించిన పిలుపుకి ఆలోచనల్లో మునిపోయిన హలీమ్ తల తిప్పి చూశాడు.
“పొద్దుటి నుంచీ ఏమీ తినలేదు. ఒంటెలకి తినిపిస్తే మీ కడుపు నిండదు కదా. అమ్మగారు నన్ను కోప్పడతారు. మీకు నాస్తా తెచ్చేదా?” వంటశాల అధికారి.. మైన్ షెఫ్ అడిగాడు.
“అలాగే.. తీసుకురా.” నవ్వుతూ చూశాడు హలీమ్.
ఆ ఫామ్ లో వంట అందరికీ కామన్ గా ఉంటుంది. ఏమేం చెయ్యబోతున్నారో ముందు రోజే చెప్తారు. మార్పులు చేర్పులు కావాలంటే చేసుకోవచ్చు.
సరుకులు తెచ్చుకోవడం, వండుకోవడం వంటి బాదరబందీ ఉండకూడదని హలీమ్ ఆ ఏర్పాటు చేశాడు. అవసరమైతే, వంట అవగానే, తమ ఇళ్లకి తీసుకు పోవచ్చు. ఇంటి వాళ్లతోనే తినాలనుకుంటే.
ఆ వార జీతం తగ్గించి, దాంతో వంట శాలనీ అందులోకి పని వారినీ ఏర్పాటు చేశాడు.
దాని వలన అదనంగా కొంత మందికి ఉపాధి దొరికింది.
పని చెయ్యడంలో పూర్తిగా దృష్టి పెట్ట గలుగు తున్నారు. అందరికీ ఆనందం కలిగించింది ఈ పద్ధతి.
ఇతర ఫామ్ లు కూడా అనుసరిస్తున్నాయి ఈ పద్ధతిని.
“సాబ్! ఇదిగో. తిన్నాక చెయ్యండి మిగిలిన పనులన్నీ.” శుభ్రమైన పళ్లాలలో వెన్న నామమాత్రంగా వేసి కాల్చిన బ్రెడ్, ఆమ్లెట్, ఖర్జూరాలు, యాపిల్ ముక్కలు తెచ్చి బల్ల మీద పెట్టాడు షెఫ్.
చుట్టూ గాజు తలుపులున్న ఆ ఆఫీస్ గది హలీమ్ది. ఎత్తైన గుట్ట మీద ఉంటుంది. ఫామ్ మొత్తం గుండ్రంగా కనిపిస్తుంది అక్కడి నుంచి. అంగుళం అంగుళం పరిచయమే అతనికి.
ప్రతీ ఒంటె అతని కన్న బిడ్డ కంటే ఎక్కువ.
రోజుకు ఒక్క సారైనా వెళ్లి పేరు పేరునా పలకరించి వస్తాడు.
సెప్టెంబర్ నించీ మొదలవుతాయని ప్రకటించి నప్పటికీ, వేడి తట్టుకోలేక అక్టోబర్ లో ఆరంభిస్తారు రేసుల్ని.
అయితే.. హలీమ్ సెప్టెంబర్ మొదటి వారానికల్లా తయారుగా ఉంటాడు.. తన ఒంటెలతో, జాకీలతో.
హలీమ్ తినడం అయే వరకూ ఉండి, ఫ్రాస్కులో ఉన్న బ్లాక్ కాఫీ కప్పు లో పోసి ఇచ్చాడు షెఫ్.
“ఎలా ఉంది కిచెన్? ఏదయినా మార్పు కావాలా? సామానేమైనా కావాలా? పనివాళ్లు చెప్పిన మాట వింటున్నారా?” కాఫీ తాగుతూ కుశల ప్రశ్నలు అడుగుతున్నాడు హలీమ్.
“అంతా బాగుంది సాబ్. ఇంకొక పెద్ద ఆవెన్, బ్లెండర్ కావాలి. ఆర్డర్ ఇచ్చా. రేపు.. సరుకు నాకు వస్తుంది. బిల్ మీకు వస్తుంది.”
చిరునవ్వు నవ్వాడు హలీమ్.
“ఇంకేం సమస్యల్లేవు కదా?”
“ఏం లేవు సాబ్. ఒంటెలకి దాణా బయట తయారయి వస్తుంది. అది చూసుకోవడానికి వేరే ఉన్నారు కదా! నాకే ప్రాబ్లమ్ లేదు.” షెఫ్ పళ్లాలు, కప్పు, ఫ్లాస్కు తీసుకుని వెళ్లిపోయాడు సలాం చేస్తూ.
ఒంటెలు మధ్యాన్నం రెండు గంటలకి కానీ రావు. ఈ లోగా జాకీలని తీసుకురావాలే నజీర్.. ఈ జాకీలని సప్లై చేసే వాళ్లతోనే కొంచె ప్రాబ్లం. అనుకున్న టైమ్కి ప్రామిస్ చేసినంత మందిని తీసుకు రారు. వాళ్లకేం సమస్యలున్నాయో కానీ..
హలీమ్ లోనున్న మంచి గుణం అదే.. ఎవరినైనా ఎత్తి చూపే ముందు వారికున్న ఇబ్బందులేమిటా అని ఆలోచిస్తాడు.
దూరంగా గేటు తీస్తున్నట్లు, అందులో నుంచి ఒక వాన్ లోపలికి రావడం కనిపించింది.
హలీమ్ ఆఫీస్ లోంచి బైటికి వచ్చి, తోటలో ఫౌంటెన్ దగ్గరకొచ్చాడు. విరజిమ్మే నీటి పక్కన ఆహ్లాదంగా ఉంది అక్కడ.
వాన్ వచ్చి కొంచె దూరంలో ఆగింది.
నజీర్, ఆ వెనుక అబ్బాస్ దిగారు.
నజీర్ సలాం చేసి నిలుచున్నాడు.
“తీసుకొచ్చారా?” హలీమ్ వాన్ కేసి చూస్తూ అడిగాడు.
“హా సాబ్.. మొత్తం వన్ డజన్.”
“షేప్ లో ఉన్నారా? బరువు తక్కువే కదా?”
“ఔ సాబ్. పదిహేను కిలోల కంటే ఎవ్వరూ ఎక్కువ లేరు. ఈ రోజు న్యూ యరైవల్ ఇద్దరున్నారు. వాళ్లకి ట్రయినింగ్ ఇవ్వాలి.”
“దింపండి.”
అబ్బాస్ వెళ్లి వెనుక తలుపు తీశాడు. అందరూ దుంకినట్లుగా కిందికి దిగారు. టింకూ తప్ప. వాడింకా నిద్ర పోతున్నాడు. హలీమ్ అందరినీ లెక్కపెట్టి, సాలోచనగా చూశాడు నజీర్ ని.
ఒక్కొక్క జాకీకి, రోజుకి ఇంతని డబ్బులివ్వాలి మరి..
అబ్బాస్, వాన్ లోకి ఎక్కి, టింకూని దింపాడు. వాడు కళ్లు నులుముకుంటూ లేచి చూశాడు. నీడ పట్టున ఉండి పెరిగాడేమో, పాల బుగ్గలింకా పోలేదు. నిద్ర కళ్లతో చూస్తుంటే హలీమ్ కి అనుమానం వేసింది.
“వీడింకా బేబీలాగున్నాడు కదయ్యా? కూర్చో గలడా జీను మీద? కొన్ని రోజులు వేరే పనులు, ఎక్సర్ సైజులు చేయించండి. ఒళ్లు కాస్త గట్టి పడ్డాక రైడింగ్ ఇవ్వచ్చు. ప్రోటీన్ ఫుడ్ పెట్టండి.”
“యస్ సర్..” వినమ్రంగా అన్నాడు నజీర్.
“వెళ్లేటప్పుడు మనీ తీసుకో. నీది మాత్రమే. మీ బాస్ మనీ తనకే క్రెడిట్ అవుతుంది.”
నజీర్ అలాగే అన్నట్లు తలూపి, పిల్లల్ని ఎక్కించి, తీసుకెళ్లాడు.

ఆ ఫామ్ లోనే ఈ బుల్లి జాకీలకి శిక్షణ ఇవ్వడానికి కొన్నిపిల్ల ఒంటెలుంటాయి. ఆ కొన్నింటినీ అక్కడే వాళ్ల ప్రైవేట్ ట్రాక్ మీద ప్రాక్టీస్ చేయిస్తారు.
అవి అప్పుడే పరుగందుకో లేవు. 20 కిలో మీటర్ల కంటే తక్కువ వేగంతో నడుస్తాయి.
ఆ తక్కువ వేగం కూడా, అప్పుడే స్వారీ మొదలు పెట్టిన వాళ్లకి భయం కలిగిస్తుంది.
అందరినీ, హలీమ్ ఫామ్ లో ట్రాక్ దగ్గరకి తీసుకెళ్లి దింపాడు నజీర్.
టింకూనీ, ఇంకొక కుర్రాణ్ణీ తప్ప అందరినీ ఒంటెలెక్కించాడు, హెల్మెట్లు పెట్టి. అసలే వేడి. దానికి తోడు హెల్మెట్.. ఊపిరాడనట్లు అనిపించింది
సుమారు ఏడడుగుల ఎత్తుండే ఒంటె వీపుమీద కూర్చోగానే చిన్నాకి మొదట్లో భయం వేసింది. కానీ.. కొత్త ఇంటికి వెళ్లగానే, నజీర్ అంతెత్తు ఎగరేసి పట్టుకోవడంతో ఎత్తంటే, అంత గాభరా వెయ్యలేదు.
అసలు అందుకే.. ఇది అలవాటు చెయ్యడానికే అలా ఎత్తేశాడేమో అనిపించింది చిన్నాకి.
కాళ్లు అటూ ఇటూ వేసి, వీపు జీను కట్టిన తాడుకి కట్టేసి పడిపోకుండా ఎలా కూర్చోవాలో చూపించాడు అబ్బాస్.. కాబోయే చిన్న ముధారీ.

మాయానగరం 43

రచన: భువనచంద్ర

“మరోసారి కల్తీ సారా పేరుతో మారణహోమం సాగిస్తే?” చాలా మెల్లగా స్పష్టంగా అన్నాదు శామ్యుల్‌రెడ్డి సర్వనామంతో.
“నో..” స్థిరంగానూ, స్పష్టంగానూ అన్నాడు సర్వనామం.
“అదే అడుగుతున్నాను. ఎందుకు వొద్దని?” చికాగ్గా అన్నాడు శామ్యూల్‌రెడ్డి. ప్రధాన సమస్య బోస్. గత రెండు నెలలుగా బోస్ పిచ్చెక్కినట్టు ప్రవర్తిస్తున్నాడు. గుడిసెలు, సిటీలోనే కాదు, ఏ వార్డు నించి ఎవరికి ఏ సమస్య వొచ్చినా తక్షణం ఆ సమస్యని పరిష్కరిస్తున్నాడు. తనవల్ల కాలేకపోతే ఆ సమస్యని అధికారుల దగ్గరికీ, మంత్రులదగ్గరికి తీసుకుపోతున్నాడు. ఓ రాత్రి లేదూ, పగలూ లేదు. గా.మో.క వీధిలో తనింట్లోనే యీ మధ్య వుంటున్నాడు. దాంతో శామ్యూల్‌రెడ్డికి గంగవెర్రులెత్తుతోంది.
అతిత్వరలో మధ్యంతర ఎన్నికలొస్తాయన్న విషయం పుకారు స్టేజి దాటి ఎలక్షన్ కమీషన్ కోర్టులో పడింది. ఒకవేళ ఇద్దరూ అదే సీటుకి పోటీ చేస్తే గెలిచే చాన్సు బోసుబాబుకే వుందని శామ్యూల్‌రెడ్డీ అభిప్రాయం.
“నీ నియోజకవర్గం ఓటర్లని నువ్వే చంపితే, ఓట్లు పోగొట్టుకునేది కూడా నువ్వే. పోలయిన ప్రతీ ఓటూ నిన్ను గెలిపించే ఆఖరి మెట్టు అని అనుకున్న నాడే నువ్వు గెలుపు బాట మీద నిలబడగలవు. కొన్ని ఓట్లు పోయినా ఫరవాలేదనుకునేవాడు ఓటమిని కొని తెచ్చుకున్నట్లే” తాపీగా అన్నాడు సర్వనామం.
“అయితే నన్నిప్పుడు ఏం చెయ్యమంటావూ? చేతులు ముడుచుకుని కూర్చోనా?” చికాగ్గా అరిచాదు శామ్యూల్.
“నన్నడిగితే దానికన్నా మంచిపని ఇంకోటి లేదు” నవ్వాడు సర్వనామం.
“మనం ఇలా ఏమీ పట్టనట్టు వుండబట్టే బోస్‌గాడి పేరు మారు మ్రోగిపోతోంది” అక్కసుగా అన్నాడు శామ్యూల్.
“రెడ్డిగారూ.. మీరెప్పుడైనా నాటకపోటీలు చూశారా? అందులో ఏ నాటకానికి మార్కులు ఆ నాటకానికో, నాటికకో సిన్సియర్‌గానే వేసేస్తారు జడ్జీలు. వాటిల్లో చాలాసార్లు చివరగా చేసినవాళ్ళు పరమచెత్తగా నటిస్తే మనమేమీ చెప్పలేం. అది వేరే విషయం. కొన్ని విషయాల్లో ఫస్త్ ఇంప్రెషన్ బెస్ట్ ఇంప్రెషన్. అయితే చాలా విషయాల్లో ముఖ్యంగా రాజకీయాల్లో లాస్ట్ ఇంప్రెషనె బెస్ట్ ఇంప్రెషన్. చివరిగా పీల్చిన సిగరెట్, పప్పూ, చివరగా తాగిన కాఫీగుక్కలాగా, చివర తీసుకున్న లంచమే, పుచ్చుకున్న వారి మనసులో సిన్సీయారిటీని పెంచుతుంది. అంతేకాదు. అసలే మన ప్లానేమిటొ తెలియక ఎదుటివాడు పిచ్చ కన్‌ఫ్యూజ్ అయ్యేది కూడా చివరికాకా చేతులు ముడుచుకుని కూర్చుండటం వల్లనే. పులికైనా సింహానికైనా, వేటకుక్కకైనా ఆఖరికి ఎలుకని వేటాడే పిల్లికైనా విజయం సాధించాలంటే కావల్సింది పుష్కలమైన పేషెన్సు. ఆ పేషన్స్ లేనివాడు దేనికీ కొరగాడు.” వివరించాదు సర్వనామం. అసలేం మాట్లాడాలో కూడా అర్ధం కాలేదు శామ్యూల్‌రెడ్డికి. సర్వనామం చెప్పేవన్నీ శాస్త్రీయమైన సలహాలే. కాదనడానికి వీల్లేనివీ. కానీ, అవతల బోస్ పాప్యులారిటీ కొండలా పెరుగుతోంది. సైలెంటైపోయాడు శామ్యూల్‌రెడ్డి.
“మీరు సైలెంటయ్యారంటే ఏదో తీవ్రంగా ఆలోచిస్తున్నారని నా అనుభవం. ఒకవేళ నా మీదా, నా చేతల మీద మీకు నమ్మకం లేకపోతే O.K నేనేమీ వద్దని పట్టుబట్టను. నా మాట వినాలని అసలు అడగను. ఒకవేళ మీకు మీరే ఏదన్నా చేద్దామనుకుంటే మాత్రం బాగా ఆలోచించండి. ఒకటికి వందసార్లు ఆలోచించండి. ఎందుకంటే, మీది నా అంత వక్ర బుద్ధి కాదు.” నవ్వి లేచాడు సర్వనామం.
అసలేం మాట్లాడాలో, ఏ జవాబివ్వాలో కూడా తెలియలేదు శామ్యూల్‌రెడ్డికి. కానీ మనసులోని మంత్రాంగం ఆగలేదు. అది ఆగదని సర్వనామానికీ తెలుసు. అతని ఆలోచన వెనక్కి పరిగెత్తింది.
*****
“నవనీతం ఇపుడు గర్భవతంట” అన్నాదు రొయ్యబాబు. ఎప్పుడూ ఏనాడూ ఎవరెదుటా బయటపడని సర్వనామం ‘ఆ’ అని షాక్ తిన్నాడు. అది గమనించినా గమనించనట్టే, “ప్రస్తుతం నవనీతంగారి పరిస్థితి చాలా క్లిష్టమైనది. ఒకవైపు పరమశివంగాడి పగ, మరోవైపు యీ గర్భం తెచ్చిన మానసిక సంక్షోభం. బోస్‌కీ, నవనీతానికీ మధ్య పూర్తిగా ఏ సంబంధాలూ ప్రస్తుతం లేవు. ఆ విషయమూ ఖచ్చితమైన ఇన్‌ఫర్మేషనే. అన్నట్టు…” ఆగాడు రొయ్యబాబు. “నువ్వెళ్లు… అవసరమైనప్పుడు పిలుస్తా. పరమశివాన్ని క్షణం కూడా వదలొద్దు. అవస్రమైతే నమ్మకమైన వాళ్లని కుదుర్చుకో..” వంద రూపాయల కట్ట ఒకటి రొయ్యబాబుకిచ్చి అన్నాడు సర్వనామం.
“థాంక్స్” తీసుకుని బయటికి నడిచాడు రొయ్యబాబు. అతని పెదాల మీద చిన్న చిరునవ్వు మొలకని సర్వనామం గుర్తించాడు. రొయ్యబాబు బయటికి వెళ్లాక ఓ సుదీర్ఘ నిశ్వాసం వెలువడింది సర్వనామం నాసిక నించి.
” ఏం చెయ్యాలి? మనసులో వేస్కున్న లెక్క ప్రకారం నవనీతం గర్భవతి అయితే ఆ గర్భంలో పెరిగే శిశువు నాదే…!” పదొసారి మనసులో అనుకున్నాడు సర్వనామం. తండ్రి కాబోతున్నాడనే ఆలోచనే అతన్ని ఉత్సాహపు శిఖరం మీద నిలబెట్టింది. మరో ఆలోచన మనసులోకి రానీయకుండా నవనీతం ఆధ్వర్యంలో నడిచే సారా అంగడి వైపు పరిగెత్తాడు.
తలుపులు బార్లా తెరిచి వున్నాయి. లోపలికెళ్ళి చూస్తే ముఖం అంతా వాచిపోయి చచ్చినట్టు పడుంది నవనీతం. రెండు చేతుల్తో ఆమెని ఎత్తుకుని బయటికొచ్చి కనిపించిన రిక్షాలో ఆమెని కూచోబెట్టి తనూ ఎక్కి హాస్పిటల్‌కి పోనిమ్మన్నాడు. హాస్పిటల్ రాగానే చేతికి అందినంత డబ్బు తీసి రిక్షావాడికిచ్చి ఆమెని ఎత్తుకుని హాస్పిటలు మెట్లెక్కాడు. రిక్షావాడు ఆశ్చర్యంగా అతనికేసి చూశాడు. “అయిదురూపాయిలు ఇవ్వాల్సిన చోట అయిదొందలు ఇచ్చాడీ పిచ్చోడెవడో. ఆ నవనీతం బోసుబాబు ‘ఇలాకా’. మరి వీడెవడూ? ఈ సంగతి బోసుబాబుకి చెబితే?” తనలో తనే విశ్లేషించుకున్నాడు రిక్షావాడు. “ఊహూ చెప్పకూడదు. ఆయమ్మని చూస్తే చావుదెబ్బలు తిన్నట్టుంది. ఆయమ్మ ఒంటిమీద చెయ్యేసే దమ్ము బోసుబాబుకి తప్ప ఇంకెవరికుంటాడి?. అందుకే ఎవుడో ఆయమ్మని హాస్పిటల్లో చేర్చిన సంగతి చెప్పకూడదు. అనవసరపు తలనెప్పి మనకెందుకూ?” అని నిశ్చయించేఉసుకున్నాడా రిక్షాడ్రైవరు.