బ్రహ్మలిఖితం – 19

రచన: మన్నెం శారద

కార్తికేయన్ ఒక పెద్ద చెట్టు మ్రాను కానుకొని కళ్ళు మూసుకొని జీవచ్చవంలో ఏదో జపిస్తూనే ఉన్నాడు.
అతని ధోరణి, రూపు చూసొఇ లిఖిత వస్తోన్న దుఃఖాన్ని పెదవులు బిగించి ఆపుకుంటోంది.
“నేనొస్తానక్కా!” అన్నాదు బేరర్ లేచి నిలబదుతూ. లిఖిత కృతగ్నతగా తలాడించి పర్సులోంచి కొంత డబ్బు తీసి అతని చేతిలో పెట్టబోయింది.
అతను చేతిని వెనక్కు లాక్కుని “ఎందుకక్కా?” అనడిగేడు ఆస్చర్యంగా.
“నువ్వు నాకు చాలా సహాయం చేసేవు. నా తండ్రిని నేను కలుసుకునేలా చేసేవు!” అంది లిఖిత.
అతను నవ్వాడు.
“చేసిన సహాయానికి ఈ సృష్టిలో బహుశ ఒక్క మనిషే కిరాయి పుచ్చుకుంటాడనుకుంటాను. నా ఆత్మీయతకి రేటు కట్టద్దక్కా!” అన్నాడు బాధగా.
లిఖిత వెంటనే తప్పు చేసినట్లుగా ఫీలయి “సారీ”! అంది.
“ఇట్సాల్ రైట్. నీ ఎడ్రస్సివ్వు. ఆంధ్ర వస్తే నిన్ను చూడటానికే వస్తాను.” అన్నాడు నవ్వుతూ.
లిఖిత తన అడ్రస్ రాసిచ్చింది.
అతనెళ్ళిపోగానే లిఖిత మనసు మళ్ళీ కృంగిపోయింది. కాణ్హా తల్లి కార్తికేయన్‌ని బాగా గమనించి చూసి “ఆయన్ని తీసుకురావడంలో మన ‘గణ’ మహిమ ఏమీ లేదు. అంతా భగవతి కుంకుమ శక్తి. అందుకే ఈయన్ని కుట్టికారన్ దగ్గరకి తీసికెళ్ళండి. ఆయనే మార్గం చూపుతారు” అంది.
“నేనూ వెళ్లాలా?” అనడిగేడు కాణ్హా.
“నువ్వలా అడిగినందుకే సిగ్గుపడుతున్నాను నేను. ఆపదలో అసహాయంగా ఉన్న స్త్రీలకి సాయపడటమే మగతనం. కండలు పెంచుకొని ఆడాళ్లని కాని మాటలనడం కాదు” అందామె కోపంగా.
కాణ్హా తప్పు చేసినవాడిలా తలదించుకొని “నిన్నొకర్తిని. వదలలేక అడిగేనంతే!” అన్నాడు.
ఆమె నిస్పృహగా నవ్వి ” మీ నాన్నని ఒక ఏనుగు చంపినప్పుడు నువ్వు నా కడుపులోనే ఉన్నావు. అప్పుడెవరు కాపాడేరు నన్ను. ఏ ఏనుగు వాతబడ్డాడో నీ తండ్రి ఆ ఏనుగునే నీకు మచ్చిక చేయించేను. భయం లేదు. నా బాగు ‘గణ’ చూసుకుంటుంది” అంది.
గణ బదులుగా చెవులూపింది.
కాణ్హా కార్తికేయన్‌ని తీసుకొని లిఖితతో కలిసి మున్నార్ బయల్దేరేడు కొచ్చిన్ చేరడానికి.
*****
“నువ్వెందుకొచ్చేవిక్కడికి?” అన్నాడు వెంకట్ ఈశ్వరిని చూసి పిచ్చెక్కిపోతూ.
ఈశ్వరి తెల్లబోతూ అతనివైపుషూసి “ఏమిటలా మాట్లాడుతున్నారు. అహోబిళంలో నన్ను పెళ్ళి చేసుకుని. ఎప్పుడోచ్చి మీరు కాపురానికి తీసుకెళ్తారా అని ఎదురు చూస్తున్నాను. కాని.. మీరు మళ్లీ పెళ్ళి చేసుకున్నారంటగా! ఇదేమైనా న్యాయమా?” అంటోఒ కనకమహాలక్ష్మి వైపు కళ్ళెర్ర జేసి చూస్తూ.
ఆ మాటలు విన్న కనకమహాలక్ష్మి ఉప్పొంగిన గోదారిలా ఉరికొచ్చి “ఏంటితను నిన్ను పెళ్ళి చేసుకున్నాడా?” అనడిగింది.
“అవును. ఈ జన్మలోనే కాదు. పోయిన జన్మలో కూడా.” అంది ఈశ్వరి.
కనకమహాలక్ష్మి అర్ధం కానట్లుగా చూసింది.
“అది పిచ్చిది. కె.జి నుండి తప్పించుకొచ్చింది.” అన్నాడు వెంకట్.
ఈశ్వరి వెంకట్ వైపు తెల్లబోయి చూసి “ఏంటి? నేను పిచ్చిదాన్నా? అహోబిళంలో నన్ను పెళ్ళి చేసుకొని అబద్ధాలు చెబుతారా? పదండి ఓంకారస్వామి దగ్గరకి. ఈ మాట అక్కడందురుగాని.” అంది తీవ్రంగా.
ఆవిడ మాటలు విని కనకానికి నిజంగానే మతి పోయినట్లయింది.
“ఈవిణ్ణి నిజంగానే పెళ్ళి చేసుకున్నారా? మరెందుకు నా గొంతు కోసేరు. ఉండండి మా నాన్నకి చెబుతా మీ సంగతి!” అంది ఏడుస్తూ.
అప్పుడే స్కూటర్ దిగి కుటుంబరావు లోనికొచ్చేడు. “మీరెవరు?” అనడిగేడు వెంకట్ అతన్ని.
కుటుంబరావు మొహం ఆ ప్రశ్నకి వంట్లో రక్తం విరిగినట్లుగా తెల్లబడింది.
“మీరు భర్తని చెప్పుకుంటూ పరిగెత్తుకొచ్చిన ఈశ్వరికి భర్తని!” అన్నాడు.
“ఏం కాదు. మీరు కుక్క. ఇతనే నా అసలు భర్త.” అంటూ వెంకట్ వెనక్కి వెళ్ళి నిలబడింది ఈశ్వరి.
కుటుంబరావు మనసు-శరీరం సిగ్గుతో చితికిపోయింది.
“సారీ! నా భార్య మానసిక పరిస్థితి బాగోలేదు.” అన్నాడు బాధగా.
“అలాగైతే ఆస్పత్రిలో పడెయ్యాలిగాని ఇలా కొంపలమీద కొదిలితే ఎలా?కాపురాలు కూలిపోవూ?” అంది కనకం కోపంగా.
“నాకేం పిచ్చి లేదు. నేను శుభ్రంగానే ఉన్నాను. ఇతను నా పూర్వజన్మలో భర్త. కావాలంటే ఓంకారస్వామినడుగు” అంది ఈశ్వరి వెంకట్ చెయ్యి పట్టుకుని.
కుటుంబరావుకి తల కొట్టేసినట్లయింది.
“ఈశ్వరి!” అన్నాదు కోపంగా.
“మీరేం గొంతు పెంచకండీ. మీరు పూర్వజన్మలో కుక్కని తెలిసేక నాకు మిమ్మల్ని చూస్తుంటేనే వాంతికొస్తున్నది వెళ్లండి” అంది ఈశ్వరి.
“చీ!” అన్నాడు కుటుంబరావు ఏహ్యంగా.
“ప్రస్తుతమీ జన్మలో కుక్కలా ప్రవర్తిస్తున్నావు నువ్వు. ఎంతయినా మేనమామ కూతురినని భరిస్తున్నాను. నేను వదిలేస్తే నీ బతుకు కుక్కలు చింపిన విస్తరవుతుంది. నీకేదో మత్తుమందు పెట్టి నాటకమాడు తున్నారు వెళ్లు. పిల్లలనన్నా గుర్తు తెచ్చుకొని జీవితాన్ని అల్లరి చేసుకోకుండా వచ్చేయ్” అన్నాడు కోపాన్ని అణచుకొని బాధని వ్యక్తం చేస్తూ.
“నేను చచ్చినా రాను” అంది ఈశ్వరి మొండిగా.
కుటూంబరావు ఇక కోపాన్ని అదుపు చేసుకోలేకపోయాడు.
“అయితే నీ చావు నువ్వు చావు!” అంటూ గిర్రున వెనుతిరిగి వెళ్లిపోయేడు.
“అయితే ఇదిక్కడే ఉండిపోతుందా?” అంది కనకమహాలక్ష్మి గొంతు పెంచుతూ.
“ఉంటాను. ఉండకెక్కడికి పోతాను. ఆయన నా భర్త!” అంది ఈశ్వరి.
“అయితే నా గతేంటి? నా స్థానం ఏవిటి?” అంది కనకమహాలక్ష్మి ఏడుస్తూ.
వెంకట్ వాళ్లిద్దరి కేసి కసిగా చూస్తూ “మీకు నా భార్య స్థానం కావాలంటే నాకు రెండ్రోజుల్లో అర్జెంటుగా రెండు లక్షల రూపాయిలు కావాలి. లేకపోతే నా శాల్తీయే ఉండదు. ఎవరు అర్జెంటుగా డబ్బు తెస్తారొ వాళ్ళే నా భార్య!” అన్నాదు.
అతని జవాబు విని వాళ్లు దిగ్భ్రమకి గురయ్యేరు.
“నేను వెంటనే మా పెదనాన్న పొలం అమ్మి తెస్తాను. నేనే నీ భార్యని” అంటూ చకచకా వెళ్లిపోయింది ఈశ్వరి.
“నేను మా నాన్ననడుగుతాను. నిజంగా ఆయన చెప్పినట్లు లాటరీ వస్తే తప్పకుండా ఇస్తాడు. కాని.. డబ్బు ఇచ్చినా ఇవ్వలేకపోయినా నేనే నీ భార్యని!” అంటూ ఏడుస్తూ వెళ్ళిపోయింది కనకమహాలక్ష్మి.
వాళ్లిద్దరు వెళ్ళిపోగానే వాన వెలిసినట్లయింది వెంకట్‌కి.
లేచి సిగరెట్ వెలిగిస్తూ ఆలోచిస్తూ కుర్చీలో కూర్చున్నాడు.
కేవలం కుతంత్రాలకి, కుయుక్తులకీ అలవాటు పడిన అతని బుర్ర ఆ స్త్రీల దుఃఖం చూసి జాలికి గురి కాలేదు.
ఇద్దరూ చెరో రెండు లక్షలూ తెస్తే ఒక రెండు ఓంకారస్వామి మొహాన పడేసి, తన జేబుని మరో రెండు లక్షలతో నింపుకోవచ్చు. అలాంటి ఆలోచన రాగానే వెంకట్ మొహంలో ఆనందం తాండవించింది.
*****
కొచ్చిన్‌లోని భగవతి ఆలయ ప్రాంగణంలోకి అడుగు పెట్టింది లిఖిత. ఆ వెనుక కాణ్హా కార్తికేయ చేతిని పట్టుకుని లోనకి తీసుకురాబోయేడు. ఆ రోజు శుక్రవారం.
ఆలయమంతా దీపాలతో దేదీప్యమానంగా ఉంది.
భక్తులకి హారతి అందిస్తున్న కుట్టికారన్ చేయి పక్షవాతమొచ్చినట్లుగా బాధగా ‘అంబా’ అన్నాడు.
కాని.. బాధ తీరలేదు. కాలు కూడా బిగుసుకుపోసాగింది. అతను బాధని పళ్ల బిగువున ఆపుకుంటూ ఆలయ వీధి ప్రాంగణం వైపు చూశాడు.
లిఖిత, కాణ్హా బలవంతంగా కార్తికేయన్‌ని లోనికి తీసుకువచ్చే ప్రయత్నం చేస్తున్నారు.
“వద్దు. అతన్ని లోనికి తీసుకు రావొద్దు” అని గట్టిగా అరిచేడూ.
లిఖిత ఉలిక్కిపడి కుట్టికారన్ వైపు చూసింది. కుట్టికారన్ బాధగా కాలిని, చేతిని కూడదీసుకుంటూ “అంబ అతన్ని లోనికి రానివ్వద్దంటున్నది. వెంటనే బయటకు తీసుకెళ్ళండి” అన్నాడు. భక్తులంతా కుట్టికారన్ వైపు చిత్రంగా చూస్తున్నారు.
లిఖిత గబగబా తండ్రిని బయటికి తీసుకెళ్లింది. మరో రెండు నిముషాల్లో కుట్టికారన్ కాలు, చెయ్యి స్వాధీనానికొచ్చేయి.
కాణ్హా కార్తికేయన్‌ని పట్టుకొని “నువ్వెళ్లి పూజారితో మాట్లాడిరా!” అన్నాడు లిఖితతో.
లిఖిత లోనికెళ్లింది.
అందరితో పాటు ఆమెకు కుట్టికారన్ చందనం, తీర్థం ఇచ్చేడు
“రద్దీ తగ్గేక మా డాడీ చేసిన అపచారమేంటి?” అతన్నెందుకు లోనికి రానివ్వరు?”అనడిగింది.

ఇంకా వుంది.

బ్రహ్మలిఖితం – 17

అతన్ని చూడగానే ఎక్కడలేని ధైర్యమొచ్చింది లిఖితకి.
“పాము.. పాము” అంది లేచి నిలబడి అదురుతోన్న పెదవులతో.
“అదేం చేస్తుంది. అంతకంటే భయంకరమైన జంతువులున్నాయీ అడవిలో”అన్నాడతను లిఖితను దగ్గరకు తీసుకుంటూ.
అతను మళయాళంలో మాట్లాడిందేమిటో అర్ధం కాకపోయినా అతని స్పర్శలో ఉన్న నీచదృష్టిని గమనించి అతని చేతుల్ని దూరంగా తోసేయ్యబోయింది లిఖిత.
“ఏంటంత భయపడుతున్నావు. మగపిల్లాడివేగా. మా పెరియార్లు నిన్ను మగపిల్లాడివనుకొని బలికి తీసుకొచ్చేడు. నేనప్పుడే గ్రహించేసేను. ఈ పూజలతో విసిగి పోయినప్పుడు సరసానికి పనికొస్తావని” అంటూ ఆమెని మరింత గట్టిగా కౌగిట్లో బిగించేడు.
లిఖిత విడిపించుకోలేని అశక్తితో గింజుకుంటూ అడవి దద్దరిల్లేలా అరిచింది.
“నువ్వెంత అరిచినా, ఈ గుహ ప్రాంతానికెవరూ వచ్చే సాహసం చేయరు. అనవసరంగా శ్రమపడకు” అంటూలిఖితని నేలమీదకి తోసేడు మహామాయ.
లిఖిత వణికిపోతూ చేతులు జోడించిదతనికి.
కాని.. క్షుద్ర పూజలు చేసి రక్తతర్పణాలు చేసే ఆ నీచోపాసకుడికి ఆమెపట్ల ఎలాంటి జాలికాని, సానుభూతికాని కలగలేదు సరికదా రెట్టింపు ఆనందంతో ఆమెని వశం చేసుకోవడానికి మీదకి జరిగేడు పైశాచికంగా.

******
పరధ్యానంగా కారు నడుపుతోన్న కేయూరవల్లి దూరంగా పేవ్‌మెంటు మీద ఒకమ్మాయితో నడుస్తున్న వెంకట్‌ని చూసి ఉలిక్కిపడి కారు బ్రేక్ వేసింది. కారు కీచుమంటూ ఆగింది.
వెంటనే కారు దిగి పరిగెత్తి “వెంకట్! వెంకట్!” అని పిలిచింది చప్పట్లు చరుస్తూ.
వెంకట్ వెనుతిరిగి కేయూరని చూసి గతుక్కుమన్నాడు.
కేయూర అతనికేసి తీక్షణంగా చూస్తూ “ఎప్పుడొచ్చేవు నువ్వు. లిఖితేది?” అంది అతని పక్కనున్న పిల్లకేసి చూస్తూ.
వెంకట్ ఇబ్బందిగా మొహం పెట్టి “సాయంత్రం ఇంటికొచ్చి చెబుతాను. దయచేసి మీరు వెళ్లిపోండి” అన్నాడు నెమ్మదిగా.
“వీల్లేదు. లిఖిత ఏమయిందో నాకు వెంటనే తెలియాలి. నీకోసం నేను క్షణక్షణం ఎంతగానో ఎదురు చూస్తుంటే, నువ్వు ఊళ్ళోనే ఉండి, నాకే సంగతి చెప్పకుండా తిరుగుతున్నావా?”
“ఆంటీ ప్లీజ్. నేను ప్రొద్దుటే వచ్చేను. నా మాట వినండి” కేయూర సరేనన్నట్లుగా తల పంకించి”ఈ పిల్లెవరు?” అనడిగింది.
“ఆ సంగతి కూడా చెబుతాను” అన్నాడు వెంకట్ ఓర్పుగా.
కేయూర అనుమానంగా ఆ ఇద్దర్నీ పరీకిస్తూ వెళ్ళి కారెక్కింది. మనసు చిందరవందరగా తయారయింది.
“వెంకట్ వస్తాడు. లిఖిత సంగతులు చెబుతాడని ఎంతో ఆశగా తను క్షణాలు లెక్కబెడుతూ భగవంతుణ్ణి ప్రార్ధిస్తుంటే ఇలా జరుగుతున్నదేమిటి? ఈ వెంకట్ అసలెల్లేడా? ఆ పిల్లెవరయి ఉంటుంది?”
ఆలోచించే కొలది ఆమె తలలోని నరాలు ఒక రకమైన ఉద్రిక్తతకి గురయి చిట్లిపోయేంత వేడెక్కిపోతున్నాయి.
కేయూర ఫాక్టరీకి వెళ్లలేక కారు రివర్సు చేసి ఇంటిదారి పట్టించింది.
పది నిముషాల్లో కారు ఇల్లు చేరింది. తాళం తీసి పైకెళ్ళి హాల్లో కూర్చుంది కళ్ళు మూసుకుని.
వెంటనే వందనం శర్మగారు చెప్పిన మాటలు గుర్తొచ్చేయి. తనకిపుడే బలమూ లేదు దైవబలం తప్ప.
రూషము టెక్కెము నందు దాల్చిన
జాణకును ఈ సాయినామము
విషమశరమై ఒప్పుచూ
విమలమౌని శ్రీ సాయి నామము
ఇతరులకి హాని చేస్తూ విషాన్ని కొండెంలో దాల్చి, భగవంతుడికి పూజలు చేసే నీచుల్ని దేవుడు క్షమించడు. వారికి తిరిగి విషమే లభిస్తుంది.
“ఆంటీ!”
కేయూరవల్లి ఉలిక్కిపడి కళ్ళు తెరచి చూసింది.
ఎదురుగా వెంకట్ నిలబడి ఉన్నాదు దీనంగా.
అతన్ని చూడగానే కేయూర కళ్ళెర్రబడ్డాయి.
“నువ్వు కేరళ వెళ్లనే లేదు కదూ!” అంది కోపంగా.
“అనుకున్నాను. మీరు సరిగ్గా అలానే అనుకొని ఉంటారని”అన్నాడు వెంకట బాధ నటిస్తూ.
“మరి లిఖితేది?”
“అదే ఎలా చెప్పాలో తెలీక నిన్ననగా వచ్చి కూడామొహం చాటేసేను”అన్నాడు వెంకట్.
“అంటే… నా లిఖిత కేమైంది?” అంటూ గాభరాగా అడిగింది కేయూర.
అప్పటికే ఆమె కళ్లలోకి వర్షాకలపు వాగుల్లా నీళ్లు వచ్చిపడ్డాయి.
“అబ్బే ఆంటీ! మీరు ఏడవద్దు. లిఖిత నేను వెళ్ళేసరికే కేరళ అడవుల్లోకి వెళ్ళిపోయింది. ఎటు సైడు వెళ్ళిందీ ఎవరూ సరిగ్గా చెప్పలేకపోయేరు. అప్పటికీ నేను పంపా అవతల అడవులన్నీ వెదికేను. కేరళ మంత్రగాళ్ల దగ్గరకెళ్లిన వాళ్లు తిరిగి బయటపడటం అసంభవమని అక్కడందరూ చెప్పేరు. నన్ను కూడా వాళ్లు…”అంటూ ఆగి కేయూరవల్లి మొహంలోని రియాక్షన్ కోసం చూసాడు వెంకట్.
కేయూర గుండెలదరడం.. మొహం నిండా ఆందోళన అలముకోవడం స్పష్టంగా కన్పిస్తున్నాయి.
“ఎందుకంటే ఆంటీ.. మిమ్మల్ని అన్నీ చెప్పి బాధపెట్టడం. లిఖిత క్షేమంగా రావాలని మీరనుకుంటే.. ఒకటే మార్గముంది”
“ఏంటది చెప్పు. నాకు లిఖిత క్షేమాన్ని మించింది లేదు.” అంది ఏడుస్తూ.
“మీకిష్టముంటుందో లేదో?”
“ఉంటుంది చెప్పు”
భీమిలి రోడ్డులో ఓంకారస్వామి అని ఒక గొప్ప అద్భుత శక్తులున్న స్వామి ఉన్నాడు ఆయన్నాశ్రయించండి. మీకు మేలు జరుగుతుంది” అన్నాడు.
“ఓంకారస్వామా? నేనతని పేరైనా వినలేదే?”అంది కేయూర కళ్లు తుడుచుకుని.
“ఏంటి అన్ని పేపర్లనిండా, పత్రికలనిండా ఆయన గురించి రాస్తుంటే మీరతని పేరైనా వినలేదా? చాలా చిత్రంగా ఉంది.మీకంత అనుమానంగా ఉంటే ఆంధ్రా యూనివర్సిటీ రిటైర్డ్ ప్రొఫెసర్ మల్లన్నగారికి ఫోను చేసి కనుక్కోండి” అన్నాడు వెంకట్.
కేయూర వెంటనే రాజ్యలక్ష్మికి ఫోను చేసింది.
“ఏంటి కేయూరా, అంత గాభరాగా ఉన్నావు. లిఖిత సంగతులేమైనా తెలిసాయా?” అనడిగింది రాజ్యలక్ష్మి.
“లేదు రాజ్యం. దానికోసం పంపిన వెంకట్ తిరిగొచ్చేడు. అది ఇంటీరియర్ ఫారెస్టుకెళ్లిపోయిందంట. ఆ మీనన్‌గారు రాకపోతే మాకీ దౌర్భాగ్యం పట్టేది కాదు. నేనే .. బుద్ధిలేని దాన్ని. అనవసరంగా దాన్ని పంపించేను”అంది దాదాపు ఏడుస్తున్నట్లుగా.
“ఏంటిది కేయూర. ధీర గంభీరమయిన కేయూరే మాకు తెలుసు గాని.. ఇలా ఏడ్చి బెంబేలు పడే కేయూర కాదు. కష్టాలు రాగానే కృంగిపోతే ఎలా? శర్మగారేం చెప్పేరు? చివరికి మంచే జరుగుతుందన్నారుగా. ఇంతకీ ఆ విభూది గుమ్మానికి కట్టేవా?” అంది రాజ్యలక్ష్మి.
“లేదు. మర్చేపోయేను. ఇప్పుడే కడతాను” అంది కేయూర రిసీవర్ క్రెడిల్ చేస్తూ.
వెంకట్ పేపర్ చదువుతున్నట్లుగా నటిస్తూ ఆమె మాటల్ని వింటున్నాడు.
ఆవిడ రిసీవర్ క్రెడిల్ చేయగానే పేపర్ మడుస్తూ “ఏంటాంటీ, వస్తున్నావా?” అనడిగేడు.
“లేదు. అద్సరే ఈ విబూది పొట్లం కాస్త వీధి గుమ్మానికి కట్టిపెట్టు”అంటూ దారంతో దాన్ని బిగించి వెంకట్ చేతికిచ్చింది.
“ఏంటిది?” అంటూనే దాన్ని చేతిలోకి తీసుకుని స్టూలేసుకుని గుమ్మంపైన కట్టేడు వెంకట్.
“ఎవరో నందనం నుండి షిర్డీసాయి భక్తుడొచ్చి ఇచ్చేరు. ఎవరో నీచుడి వలన మా కుటుంబానికి ఆపదలు రాబోతున్నాయట. ఇది కడితే అతని ఆటలు సాగవట.” అంది కేయూర అమాయకంగా. వెంకట్ గతుక్కుమన్నాడు.
“ఆ. సింగినాదం. ఇలాంటివి పని చెయ్యవాంటీ!” అంటూ స్టూలు దిగబోతూ జారిపడ్డాడు వెంకట్. వెంటనే కాలు బెణికింది.
“అమ్మా” అని అరిచేడు బాధగా.
కేయూర గబగబా వెళ్ళి అతన్ని లేవదీసి చెయ్యి పట్టుకొని మంచం మీద కూర్చోబెట్టింది.
వెంకట్ బాధతో విలవిల్లాడుతున్నాదు.
కేయూర ఎముక విరిగించేమోననే భయంతో అతని పేంట్ మోకాలిదాక లాగి నొక్కి చూసింది. వాపు రాకపోవడంతో హమ్మయ్య అనుకొని “బెణికినట్లయింది. పద డాక్టరు దగ్గరకు తీసుకెళ్తాను” అంది కేయూర.
“వద్దాంటీ. అదే తగ్గుతుంది” అన్నాదు వెంకట్ నొప్పిని ఓర్చుకుంటూ.
కేయూర లోనికెళ్లి పెయిన్ బామ్ తెచ్చి మర్దన చేస్తూ నా వల్ల ఇదంతా జరిగింది. నా దురదృష్టం నీకూ అంటుకున్నట్లు ఉంది” అంది బాధగా.
“అదేం లేదులే ఆంటీ! దగ్గరుండి లిఖితని తీసుకురాలేకపొయేను. అదే బాధగా ఉంది” అన్నాడు దిగులుగా మొహం పెట్టీ.
కేయూర కళ్లలో మళ్లీ నీళ్లూరేయి.
వాటిని వెంకట్‌కి కనిపించనివ్వకుండా “భగవంతుడు ‘ఇది’ అని నిర్ణయిస్తే దాన్ని మనమెవరమూ అధిగమించలేము. నాకు నమ్మకముంది లిఖిత తిరిగొస్తుందని” అంది.
ఆమె ఆత్మవిస్వాసానికి అతను విస్తుపోయేడు.
పేంట్ సరిచేసుకుని మెల్లిగా లేచి నిలబడుతూ “అయితే మీరు ఓంకారస్వామి దగ్గరకి రారా ఆంటీ?” అనడిగేడు.
“నేనెక్కడికీ రాను. నా లిఖిత క్షేమంగా తిరిగొస్తుంది నా ఇంటికి!” అంది స్థయిర్యంగా.
వెంకట్ తన పథకం పారనందుకు ఆలోచిస్తూ గడప దాటుతుంటే “వెంకట్” అంది కేయూర.
కేయూర పిలుపు విని గతుక్కుమని వెనుతిరిగి చూశాడు.”నా గొడవలో పడి అడగటం మరచిపోయేను. నిన్న నీతో ఉన్న అమ్మాయెవరు?” అనడిగింది.
వెంకట్ ఊహించి దానికి జవాబు సిద్ధం చేఉసుకునే రావడంతో అంత గాభరా కనింపించనివ్వకుండా “మా మావయ్య కూతురు. కాస్త మెంటలొస్తే కె.జిలో షాక్ పెట్టించి తీసుకొస్తున్నాను” అన్నాడు.
” ఆ పిల్ల పిచ్చిదానిలా లేదే?” అంది కేయూర ఆశ్చర్యపడుతూ.
“కొన్ని పిచ్చిలంతే. బయటపడవు. దానికి పెళ్లి పిచ్చి. పిచ్చి కుదిరితేగాని పెళ్లి కాదు. ఏం చేస్తాం” అంటూ తప్పుకున్నాడు వెంకట్.

*****
ఆ చీకటి నిర్మానుష్య రాత్రి తన జీవితం తన జీవితం అన్నివిధాల నాశనమవ్వ బోతున్నదన్న వేదనతో లిఖిత కెవ్వున అరచి కళ్లు గట్టిగా మూసుకుంది.
ఆమె అరుపు ఆ నిశ్శబ్దంలో అనేక వేల తరంగాలు పుట్టించి అడవిని హోరెత్తించింది.
అడవంతా దద్దరిల్లినట్లయింది.
పక్షులు గూళ్లలో నుండి మేల్కొని కువకువలాడేయి.
ఆమె అరుపుకి బదులిస్తున్నట్లుగా మరికొన్ని జంతువులు తిరిగి అరిచేయి.
సరిగ్గా అదే సమయంలో ఒక కిలోమీటరు దూరంలో ఆ కొలనులోనే స్నానం చేసి ఒడ్డున పడుకొన్న ఏనుగు ఉలిక్కిపడి లేచి మెడలో గంటని మ్రోగిస్తూ పరుగున ఆ అరుపు వచ్చిన దిశకి వచ్చింది. ఆ మత్తగజం పరుగుకి అడవంతా కంపించినట్లయింది.కామంతో కళ్ళు మూసుకుపోయి లిఖితని ఒడిసిపట్టుకున్న మహామాయ ఏనుగు పరుగున రావడం గమనించనే లేదు.
ఏనుగు ఎర్రబడిన కళ్లతో తొండంతో చుట్టేసి మహామాయని ఒక్క ఉదుట్న దూరంగా విసిరేసింది. లిఖిత భయంతో వణికిపోతూ ఏనుగుని చూస్తూ అలానే లేచి కూర్చుంది.
“గణా!గణా!” అంటూ ఏనుగు వెనుక ఒక యువకుడు పరిగెత్తుకొచ్చేడు.
ఏనుగు తల తిప్పి అతనివైపు చూసి ఘీంకరించింది.
అతను వచ్చి ఏనుగుని నిమురుతూ లిఖితవైపు చూసేడు. లిఖిత భయంగా లేచి నిలబడింది.
ఏనుగు మాత్రం ఇంకా కోపాన్ని వీడక దూరంగా వాగులో పడ్డ మహామాయ దగ్గర కెళ్లి కాలెత్తి అతని పొట్ట మీద వేసింది. మహామాయ అప్పడంలా మారి వాగులోని ఇసకపొరల్లోకి కూరుకుపోయేడు. అప్పటికే అతని ప్రాణం అనంతవాయువుల్లో కలిసి అయిదు నిముషాలు దాటిపోయింది.
అతను పరుగున వెళ్లి “గణా!గణా!” అంటూ ఏనుగుని ఆపే ప్రయత్నం చేసేడు కాని అప్పటికే అంతా జరిగిపోయింది.
ఏనుగుతో అతను తిరిగొచ్చి లిఖితవైపు చూసి “ఎవరు నువ్వు?” అనడిగేడు.
ఆమెకతని ప్రశ్న అర్ధం కాలేదు.
ఇంకా వీడని భయంతొ అతనిని చూస్తూ నిలబడింది.
అతను ఏనుగుకేదో సంజ్ఞ చేసేడు.
ఏనుగు క్రింద కూర్చుంది.
అతను లిఖితని ఎక్కమని సైగ చేసేడు.
ఆమె భయంగా ఎక్కి కూర్చుంది. అతను ఎక్కేడు. ఏనుగు లేచి నిలబడి నడక సాగించింది. అడవిలో అది నడుస్తుంటే కొమ్మలు వాళ్లని తాకుతున్నాయి. లిఖిత భయంతో దాని మెడకి కట్టిన గంటల తీగెల్ని గట్టిగా పట్టుకుంది. అలా ఆ అడవిలో రెండు కిలోమీటర్ల నడక సాగేక ఒక విశాలమైన మైదానం లాంటి ప్రదేశం వచ్చింది. అక్కడ పూరిపాకల్లాంటి కొన్ని గుడిసెలున్నాయి.
అక్కడికెళ్ళేక “గణా!” అని అరిచేడతను. ఏనుగు మళ్లీ చతికిలబడింది.
అతను దిగి ఆమెకి చేయందించేడు.
లిఖిత కూడా మెల్లిగా ఏనుగు దిగింది.
వాళ్లిద్దర్నీ చూసి ఓక వ్యక్తి పరుగున వచ్చాడక్కడికి.
అతను లిఖితని ఆశ్చర్యంగా చూస్తూ ఏదో ప్రశ్నించేడు. ఏనుగు తాలూకు వ్యక్తి మళయాళంలో ఏదో చెప్పేడు.
అతను లిఖితవైపు తిరిగి “తమిళమా?” అన్నాడు.
“కాదు తెలుగు” అంది లిఖిత.
అతడు వెంటనే ఫక్కున నవ్వి “మన తెలుగే!” అన్నాడు.
వెంటనే ఏనుగు తాలూకు వ్యక్తి లిఖితవైపు చూసి మా నాన్న మళయాళి. మా అమ్మ తెలుగు మనిషే. నాకు కొంచెం కొంచెం తెలుగు వస్తాది. నా పేరు కాణ్హ. నీ పేరు?” అనడిగేడు.
“లిఖిత” అంది
అప్పుడే తూర్పువైపున చీకటి తెల్లవారుతోంది.
కాస్త దృఢమైన ఆకారం ఆమెకు స్పష్టమవుతోంది. అతనికి పాతికేళ్ళ వయసుంటూంది. మెలి తిరిగిన కండరాలు, ఆరడుగుల ఎత్తు అతను. పూర్తిగా మళయాళీ యువకుడిలా లేడు. తెలుగువాడని కూడా అనిపించడంలేదు. కళ్లలో మెరపులాంటి ఆకర్షణ ఉంది.
లిఖిత అతనివైపు స్నేహపూర్వకంగా చూసి నవ్వింది. అతను కూడా కొద్దిగా నవ్వి “ఆ మాయగాడి దగ్గరకి ఎందుకు వెళ్లావు?” అనడిగేడు.
లిఖిత జరిగిన వృత్తాంతం అంతా క్లుప్తంగా చెప్పింది.”అయితే మీ నాన్న ఆ గుహలో ఉన్నాడంటావా?” అనడిగేడూ కాస్త అనుమానంగా.
“సరిగ్గా తెలియదు. ఉన్నాడని అనుమానం”
“గుర్తుపడతావా?”
“చూడలేదు. కాని పేరు తెలుసు”
బదులుగా కాణ్హ పకపకా నవ్వాడు.
“పేరుతోనే ఎలా కనుక్కుంటావు?” అన్నాడు.
లిఖిత ఖిన్నవదనంతో చూసిందతని వైపు.
ఆమె మొహంలో బాధ తాలూకు క్రినీడలు దోబూచులాడటం గమనించి ప్రయత్నిద్దాంలే ముందు భోంచేద్దువుగాని రా” అంటూ ఆమెని తన గుడిసెలోకి తీసుకెళ్ళేడు.
యభై సంవత్సరాలున్న స్త్రీమూర్తి చేస్తున్న పనాపి “ఎవర్రామ్మాయి?” అని అడిగింది లిఖితని పరిశీలనగా గమనిస్తూ.
కాణ తల్లికి మళయాళంలో జరిగిందంతా చెప్పేడు. ఆమెకు లిఖిత తెలుగు పిల్లని తెలియగానే ప్రాణం లేచొచ్చినట్లయింది.
“ఏమ్మా. ఆ మహామాయ పరమనీచుడని నీకెవరూ చెప్పలేదా? ఒకప్పుడు నేను కూడా నీలానే వాడి చేతిలో చిక్కుకోబోయేను. వీడి తండ్రి నన్ను రక్షించేడు. ఆయన్నే పెళ్ళి చేస్కున్నాను” అంది.
లిఖిత స్నానం చేసి చాలా రోజుల తర్వాత ఆవిడ వండిన తెలుగు భోజనం తిన్నది.
లిఖిత భోంచేస్తుంటే ఆవిడ సాలోచనగా చూస్తూ “ఆ మహామాయ దగ్గర చాలా క్షుద్రవిద్యలున్నాయి. వాణ్ని మన గణ ఎలా చంపగల్గిందో నాకాశ్చర్యమేస్తున్నది” అంది.
“అదే నేనూ అనుకున్నాను. కాని.. ఏ క్షుద్రవిద్యన్నా దేవుడి ముందు తల దించాల్సిందే కదా. ఈవిడ దగ్గరేమన్నా అద్భుత శక్తులున్నాయేమో” అన్నాడు కాణ్హ నవ్వుతూ.
లిఖిత సిగ్గుపడుతూ “ఏం లేవు. నా దురదృష్టం కొద్ది కొచ్చిలోని భగవతి కోవెలలో పూజారి ఇచ్చిన కుంకుమ కూడా పోగొట్టుకున్నాను” అంది.
కాణ్హా ఆమె మాటలు విని సందేహంగా చూస్తూ ఏనుగు దగ్గరికి పరిగెత్తేడు. అతని చర్య అర్ధం కాని అతని తల్లి, లిఖిత కూడా అతనెళ్లిన దిశ వైపు చూసేరు.
కాణ్హా ఏనుగు దగ్గరగా వెళ్లి దాన్ని పరిశీలనగా చూస్తూ”అమ్మా.. అమ్మా ఇలా రా!” అని పిలిచేడు ఉత్సాహంగా.
కాణ్హా తల్లితోపాటు లిఖిత కూడా అక్కడికి చేరుకున్నారు.
కాణ్హా వాళ్ళకి ఏనుగు మొహం చూపిస్తూ “అమ్మా దీని మొహాన ఎర్రగా అంటుకున్నదేమిటి? నేను ఆ మహామాయగాడి రక్తం అనుకున్నాను కాని.. కుంకుమలా లేదూ?” అనడిగేడు.
ఆమె కూర్చున్న ఏనుగు దగ్గరగా వెళ్ళి నుదుటిమీద కొద్దిగా చేత్తో తడిమి “ఇది కుంకుమే. దీని నుదుటున ఎవరు పెట్టేరు?” అంది ఆశ్చర్యంగా..
లిఖిత ఆశ్చర్యంగా ముందుకొచ్చి చూసింది.
కాణా ఏనుగుని ఎగాదిగా చూస్తూ “నువ్వు నీ కుంకుమని ఎక్కడ పోగొట్టుకున్నావు?” అనడిగేడు.
“వాగు ఒడ్డునే. అక్కడే స్నానం చేస్తున్నపుడు పోయినట్లుంది”
కాణా కళ్లు ఆ మాట విని చిత్రంగా మెరిసేయి.
“అమ్మా” అంటూ తల్లిని కౌగలించుకుని గిరగిరా తిప్పేడు.
ఆమె అర్ధం కానట్లుగా చొసి “ఏంటి?” అంది.
“ఈ కుంకుమ భగవతి కోవెలలో పూజారి ఇచ్చిందేనమ్మా. అందుకే మన గణ ఆ నీచుణ్ణి చంపగల్గింది” అన్నాదు ఆనందాతిరేకంతో.
లిఖిత తెల్లబోయి చూసిద్ని.
“ఈ కుంకుంకంత శక్తుందా?” అనడిగింది ఆశ్చర్యపోతూ.
“ఉంది. నీతి, నిజాయితీ, రుజువర్తనానికెప్పుడూ శక్తుంటుంది. దాని ముందు ఏ క్షుద్రశక్తైనా నిలబడదు.నిలబడలేదు. నీచోపాసకులకి, క్షుద్ర ఆరాధకులకి ఎప్పుడూ చివరన ఇలాంటి చావే పడుతుంది. కాణ్హా. గణాకి స్నానం చేయించకు. వెంటనే మీరిద్దరూ దీని మీద వెళ్లి వాడి స్థావరానికి వెళ్లండి. వెళ్లి ఈమె తండ్రిని పట్టుకోండి. ఆ నీచ స్థావరాన్ని నాశనం చేయండి. మీకు భగవతి సహాయపడుతుంది”అంది ఒకరకమైన ఉద్వేగభరితమైన కంఠస్వరంతో అతని తల్లి.
కాణ్హ తల్లి మాటని వెంటనే శిరసావహించేడు.
ఇద్దరూ ఆమెకి నమస్కరించి ఏనుగు మీద వెళ్తుంటే ఆమె భగవతి నామోచ్చారణ చేస్తూ వాళ్లు కనిపించినంత మేరా చూస్తూ నిలబడింది.

రెండో జీవితం 7

రచన: అంగులూరి అంజనీదేవి

ఒకసారి ఆమె ముఖంలోకి జాలిగా చూసి, ‘సమస్యల్ని సృశించే నేర్పుకూడా ఓ కళేకదా!’ అని మనసులో అనుకొని, ఏమనాలో తెలియక ‘ఆల్‌ ద బెస్ట్‌’ అన్నాడు. అంతలో…
పేర్స్‌ెం నుండి కాల్‌ రావటంతో ‘ఎక్స్‌క్యూజ్‌మీ’ అని ఆముక్తతో చెప్పి పక్కకెళ్లి మ్లాడి వచ్చాడు.
ఆమె చాలా సేపు ద్రోణ దగ్గరే కూర్చుంది.
* * * * *
అర్ధరాత్రి దాక – అందరు నిద్రపోతున్న సమయంలో గంగాధరం మళ్లీ అరుస్తూ లేచాడు.
నిశిత బెదిరిపోయి లేచి కూర్చుంది. ఆమె వణకటం చూసి…
”నిశితా భయపడకు..” అని మాత్రం అన్నాడు గంగాధరం.
”భయంగా వుంది మామయ్యా! మీరు రోజు ఇలాగే అరుస్తున్నారు. ఎందుకని?” అంది గుండెలపై చేయివేసుకొని.,..
నిశితకి చెప్పాలి! తనేోం చెప్పాలి. ఏం*రిగిందో చెప్పాలి. ఇన్నిరోజులు వినేవాళ్లులేక, ఆత్మీయులుగా అన్పించక చెప్పలేదు ఇప్పుడు చెప్తే కనీసం నిశిత అయినా ధైర్యంగా తనపక్కన వుంటుంది. లేకుంటే తన అరుపులకి భయపడ్తూ ఎన్ని రోజులు ఇలా?
భార్య ఎలాగూ తనని దగ్గరకి రానీకుండా దూరంగా వుంది. అది ఏ*న్మలో చేసుకున్న పాపమోకదా!
ఆయన చెప్పానికి సిద్ధమయ్యాడు.
అది గమనించి మంచి నీళ్లు తెచ్చి ఇచ్చింది నిశిత.
అవి తాగి చెప్పటం ప్రారంభించాడు.
”నేను ఆర్‌.టి.సి. బస్‌లో పనిచేస్తున్న రోజుల్లో నా భార్య డబ్బు మీద ఆశతో నన్ను బాగా సంపాయించమనేది. జీతాన్ని మించిన సంపాదన నాకెలా వస్తుంది? రోజుకోరకంగా, ఏదో ఒకటి లేదంటూ తనలోని వెలితిని బయటపెట్టి బాధపడేది. నన్ను బాధపెట్టేది. రాను రాను ఇంటికి రావాలంటేనే భయపడేవాడిని… అప్పటికే శ్యాం పుట్టాడు. శ్యాం కోసమైనా నేను నా భార్య మాట వినాలి. లేకుంటే నన్ను ఇంటికి రానివ్వదు. బస్‌లో టికెట్స్ ఇవ్వకుండానే ప్రయాణీకుల దగ్గర డబ్బులు తీసుకోవటం మొదలు… నా భార్యకి నెలకోసారి ఇచ్చే జీతంకన్నా నేను రోజూ ఇచ్చే పది, ఇరవై చూసి సంతోషించేది. ఆ సంతోషాన్ని దూరం చెయ్యలేక నేను ఆ ఉద్యోగానికి దూరమయ్యాను. అంటే స్వాడ్‌ వచ్చినప్పుడు దొరికిపోయి ఉద్యోగం పోగొట్టుకున్నాను.
… పోయిన ఉద్యోగం మళ్లీ రాలేదు. భార్యా, బిడ్డను పోషించుకోవాలంటే డబ్బులేదు. ప్రొద్దునలేచి ఏదో ఒక పనికి వెళ్లేవాడిని… నేను చెయ్యని పనిలేదు. పడని కష్టం లేదు.
నేను చేసిన తప్పుకి అనుభవిస్తున్న శిక్షను చూసి నామీద నాకే జాలేసేది. ఒక రోజు దొరికిన పని ఇంకో రోజు దొరికేది కాదు.. క్వారీలల్లో రాళ్లు తీసేపని దగ్గరనుండి రైల్వేస్టేషన్లో మూటలు మోసే పనిదాకా అన్ని పనులు చేశాను. చివరికి బరువైన పనులు చెయ్యలేని స్థితికి వచ్చాను. కారణం నాలో కాల్షియం లోపించిందన్నారు డాక్టర్లు.
అప్పుడు నాకో వ్యక్తితో పరిచయం అయింది. ఆయన పేరు డా||కె.కె. నాయుడు ఆయన నన్నో కోరిక కోరాడు.” అంటూ ఆగాడు గంగాధరం.
”ఏమి మామయ్యా ఆ కోరిక?” అంది నిశిత ఆసక్తిగా..
”వర్షాకాలంలో పొలాల గట్లపై తుంగగడ్డి మొలస్తుంది. ఎక్కడైనా ఆ గడ్డిని కోసి పశువులకి మేతగా వేస్తారు. లోపల గడ్డలు విస్తరించి ఎంత కోసినా ఆ తుంగ మళ్లీ మొలకెత్తటం దాని నైజం. ఆ తుంగను బలంగా పీకితే గడ్డలు బయటపడ్తాయి. ఆ గడ్డల్ని ఎలాగైనా సంపాయించి తనకి సప్లై చెయ్యమని కోరాడు.. నేను పనికెళ్లి రాళ్లు మోస్తే వచ్చే డబ్బుకన్నా ఎక్కువ ఇస్తానన్నాడు. నేను ఒప్పుకున్నాను…
…ఇంట్లో నా భార్యతో చెప్పాను. సరే వెళ్లమంది. నెల మొత్తంలో నేనెక్కువగా అక్కడే గడపాల్సి వచ్చేది. ఆ తుంగగడ్డల్ని తీసికెళ్లి ఒకరూంలో వుంచి దానికి నేనే కాపలా వుండేటట్లు ఏర్పాటు చేశారు. ఆ తుంగగడ్డల్ని ఎండబెట్టి ఆ గడ్డలనుండి సుగందద్రవ్యాన్ని తయారు చేయ్యాలన్నదే ఆయన ప్రయోగం… అది నిర్విఘ్నంగా సాగుతోంది.
ఆయన నన్ను పూర్తిగా నమ్మి – ఆ గదిని, అందులోని ఇన్‌స్ట్రుమెంట్స్ ని నామీద వదిలి ఇంటికెళ్లేవాడు. నేను ఇంటికెళ్లకుండా రాత్రంతా అక్కడే కాపలా వుండేవాడిని… పగలంతా తుంగగడ్డల్ని సేకరించి ఎండబెట్టేవాడిని. అక్కడ ఆ తుంగగడ్డలకన్నా ఆ డాక్టర్‌గారి ఇన్‌స్ట్రుమెంట్స్ చాలా ఖరీదైనవి కాబట్టి నేను వాటికి గట్టి కాపలా కాసేవాడ్ని…
ఒకరోజు రాత్రి…
నిద్రకి ఆగలేక టీ తాగుదామని, ఒక చెట్టుకింద టీ కాస్తుంటే నడుచుకుంటూ అక్కడికి వెళ్లాను. అక్కడ అప్పటికే టీ తాగుతూ నిలబడివున్న నలుగురు యువకులు అదే రోడ్డుపై ఆ రాత్రి రెండుగంటలకి వెళ్లే ఓ బస్‌ను దోచుకోవాలని ప్లాన్‌ చేస్తున్నారు. వాళ్లగురించి అప్పుడప్పుడు పేపర్లో రావటం నేను చదవటం వల్ల వెంటనే వాళ్ల ఎత్తుగడల్ని అర్థం చేసుకోగలిగాను.
అప్పటికప్పుడు వాళ్లను ఎదుర్కొనే శక్తి, పట్టించే నేర్పు లేక మౌనంగానే వుండిపోయాను. ఆ రాత్రికి ఆ బస్‌ దోపిడీలో నగలు, డబ్బు దోచుకోవటమే కాక ఇద్దరు చంటిపిల్లల్ని చంపెయ్యటం నన్ను బాగా కదిలించింది. నా మౌనం మంచిది కాదనుకున్నాను. జీవితంలో నేనేంత కష్టపడ్డా నా భార్య, కొడుకుకే ఉపయోగపడ్తాను. వీళ్లను పోలీసులకి పట్టిస్తే చాలామందిని బ్రతికించగలుగుతాను. అని ఓ నిర్ణయానికి వచ్చాను.
చాలా కష్టపడి వాళ్లను ఫాలో అయ్యాను. పోలీసులకి పట్టించాను. వాళ్లలో ఒకడు మాత్రం తప్పించుకున్నాడు. పట్టుపడిన వాళ్లకి వాళ్ల వాళ్ల నేరాలను బట్టి శిక్షలు పడ్డాయి. ఒకడికి యావజ్జీవకారాగార శిక్ష కూడా పడింది.
తక్కువ శిక్షపడ్డవాళ్లు కొద్ది రోజులకే బయటకొచ్చారు. వాళ్లు బయటకి రాగానే ముందుగా తప్పించుకున్నవాడు వాళ్లతో కలిసి నా వెంటపడ్డాడు.
మబ్బుపట్టి, గాలికొట్టి, వానపడ్తూ నేలంతా బురదగా వుంది. పెద్దకాలువ కట్టదాటి రోడ్డెక్కిన నేను వాళ్లను తప్పించుకుందామని ఒకప్పుడు హాస్పిటల్‌ కోసం కట్టి పాడుబడిపోయిన బంగ్లాలోకి దూరాను. వాళ్లు కూడా లోపలకి వచ్చారు.
నా చేతిలో సంచిని లాక్కుని విసిరికొట్టారు.. వాళ్లలో క్రోదం, కసి పెట్రేగి పోయి ముగ్గురు కలిసి నా మీద పడ్డారు. నేను ఎంత ప్రయత్నించినా వాళ్లను విడిపించుకోలేక పోయాను. బయటకి అరుపులు విన్పించకుండా నానోట్లో గుడ్డకుక్కారు. నేను కళ్లు మూసి తెరిచేలోపలే ఒకడు వెనక నుండి కత్తితీసి నా చేయి నరికాడు. నేను సృహ కోల్పోయాను.. తర్వాత ఏం జరిగిందో నాకు తెలియదు.
హాస్పిటల్లో డా||కె.కె. నాయుడు గారు నాకు వైద్యం చేయించారు. అప్పటికే నేను ఇంటికెళ్లక చాలాకాలమైంది. నాభార్యా, బిడ్డ గుర్తొస్తున్నారు. కానీ వాళ్ల గురించి ఆలోచించే ఓపిక కూడా లేకుండా అయింది. గాయం పచ్చిగానే వుంది.
కానీ ఈమధ్య మళ్లీ వాళ్లు నన్ను చూశారు. నన్ను చంపేవరకు నిద్రపోయేలా లేరు. వాళ్ల చేతుల్లో చావటం ఇష్టంలేక ఇలా వచ్చాను.
ఆ తర్వాత ఏం జరిగిందో నీకు తెలుసు.
ఇప్పుడు ఇక్కడ నా భార్యా, నా కొడుకు, నా కోడలు – ముఖ్యంగా నువ్వు వున్నారు. చిన్నదానివైనా – ఒక చెయ్యి పూర్తిగా లేని నన్ను అర్థం చేసుకొని, సేవచేసి నా గాయాన్ని నయంచేశావు. పెద్దవాడినన్నది మరచిపోయి నీకు చేతులెత్తి దండం పెట్టాలని, ఒకసారి నీ పాదాలను తాకాలని ఎన్నోసార్లు అన్పించింది. రాగద్వేషాలతో వుండే మానసిక వికలాంగులకన్నా నువ్వు గొప్పదానివి నిశితా!” అన్నాడు.
నిశిత అలాగే వింటోంది… ఉన్న ఉద్యోగం పోగొట్టుకొని, కుటుంబానికి దూరమై శారీరకంగా, మానసికంగా ఆయన ఎంత చిత్రహింసకు గురయ్యాడో అర్థం చేసుకొని మనసులో ఏడ్చింది.
”నిశితా! ఆ దురదృష్ట సంఘటన, ఎంత మరచిపోదామన్నా నన్ను వెంటాడి బాధిస్తోంది. అప్పుడు అరిచిన అరుపులు ఇంకా అలాగేనా మైండ్‌లో సెట్ అయి రిపీట్ అవుతున్నాయి. నువ్వు భయపడకు…” అన్నాడు.
”అలాగే ! మామయ్యా! ఇదంతా అత్తయ్యతో, బావతో, అక్కతో చెబుతాను. అందరు మిమ్మల్ని అర్థం చేసుకోవాలి. మీరెంత నరకాన్ని అనుభవించారో ముఖ్యంగా అత్తయ్యకి తెలియాలి. హాయిగా ఉద్యోగం చేసుకుంటున్న భర్తని ఇంకా ఎక్కువ సంపాయించమని టార్చర్‌ పెట్టే ఆడవాళ్లకి తెలియాలి.” అంది నిశిత.
గంగాధరం మాట్లాడలేదు
”పడుకోండి మామయ్యా! ఇంకేం ఆలోచించకండి! మేమంతా వున్నాం కదా! ప్రశాంతంగా వుండండి!” అంటూ ధైర్యం చెప్పి, ఆయన పడుకోగానే దుప్పటి కప్పి ఫ్యాన్‌ స్పీడ్‌ పెంచింది.
తండ్రి పడుకోవటం చూసి శ్యాంవర్ధన్‌ వచ్చాడు.
”మా నాన్న కేకలతో నీకు చాలా ఇబ్బందిగా వున్నట్లుంది కదూ?” అంటూ ఆమెకి ఎదురుగా కూర్చున్నాడు శ్యాం.
”అలాటిందేం లేదు బావా! అసలేం *రిగిందంటే..!” అంటూ గంగాధరం చెప్పిన విషయం చెప్పబోయింది.
”జరిగిందాన్ని గురించి ఇప్పుడెందుకు? జరగబోయేది కావాలి” అన్నాడు ఒకరకంగా చూస్తూ…
మగవాడి చూపులు తన మీద నిలిచినప్పుడు, అవి ఏ దృష్టితో నిలిచాయన్నది స్త్రీ వెంటనే పసిగడ్తుంది. బావ తనని కోరుకుంటున్నాడని, అది ధర్మం కాదని, అక్కకి అన్యాయం చెయ్యబోతున్నాడని అర్థం చేసుకొంది. అందుకే ఈ మధ్యన అతను ఎప్పుడు కన్పించినా ఇబ్బందిగా విసుగ్గా అన్పిస్తోంది.
”మీరు వెళ్లండి బావా! నాకు నిద్రొస్తుంది” అని అనలేక వెంటనే
”మామయ్యా! పడుకున్నారా ! మీ అబ్బాయి వచ్చాడు.” అంది నిశిత గంగాధరం వైపు చూస్తూ…
శ్యాం కంగారుగా చూస్తూ… ”ఆయన్నెందుకు లేపటం? పడుకోనీయ్‌!” అన్నాడు
టక్కున దుప్పటి తొలగించి లేచి కూర్చున్నాడు గంగాధరం.
”ఏం శ్యాం! నిద్ర రావటంలేదా?” అన్నాడు.
”వస్తోంది నాన్నా! నువ్వేదో అరిచినట్లుంటే వచ్చాను.” అన్నాడు శ్యాం
”అరిచి చాలా సేపయింది” అన్నాడు గంగాధరం.
ఒక్కక్షణం మౌనంగా వుండి ”నేను వెళ్తాను నిద్రొస్తోంది.” అంటూ లేచాడు శ్యాంవర్ధన్‌. అతను వెళ్లగానే
”పడుకో నిశితా! అవసరమైతే నన్ను లేపు. భయపడకు.” అన్నాడు గంగాధరం.
దేవుడు మనిషి రూపంలో వుంటాడనానికి గంగాధరమే నిదర్శనంగా అన్పించి – తండ్రి పక్కన పడుకున్నంత ధైర్యంగా పడుకొంది నిశిత.
* * * * *
ఆరోజు ద్రోణ మీద కోపంతో ఇంట్లోంచి బయటకెళ్లి ఆటో ఎక్కిన శృతికకు ఎటెళ్లాలో అర్థంకాలేదు.
అక్కకన్నా ఆత్మీయులు, తన గురించి ఆలోచించేవాళ్లు ఎవరున్నారు అని అక్క దగ్గరకి వెళ్లింది.
కృతిక ఇంకా ఆఫీసునుండి రాలేదు.
పిల్లలు నానమ్మ పెట్టిన టిఫిన్‌ తింటున్నారు… పిన్నిని చూడగానే ”హాయ్‌” చెప్పారు. శృతిక ఓ నవ్వు నవ్వి… ”బావున్నారా అత్తయ్యా?” అంటూ వంటగదిలోకి వెళ్లింది. ఆవిడ తిట్టిన తిట్లు ప్రస్తుతం గుర్తురాలేదామెకు…
”నేనేదో హాస్పిటల్లో వున్నట్లు ఏమి పరామర్శ? అడగకూడదు కాని ఎందుకొచ్చావిప్పుడు ? ఏదైనా పని కాని, పంక్షన్‌ లాటింది కాని వుండి వచ్చావా? ద్రోణ ఏడి? ఒక్కదానివే వచ్చావా? నీకలవాటేగా ఇలా రావటం…!” అంటూ ప్రశ్న మీద ప్రశ్న వ్యంగ్యంగా వదిలింది.
బిక్క చచ్చిపోయింది శృతిక. వెంటనే తేరుకొని…
”ఒక్కదాన్నే రాకూడదా? నాకు దారి తెలియదా?” అంది బింకంగా
”దారి తెలిసినా పెళ్లయ్యాక ఆడవాళ్లు ఒంటరిగా ఎటూ వెళ్లరు. వెళ్తే భర్తకి ఇబ్బంది కదా! కలిసి వెళ్తారు. మీకలాటి ఇబ్బందులేం లేవు కాబోలు…” అంటూ ఇంకో వ్యంగ్యబాణాన్ని విసిరింది.
”నానమ్మా ! మాకు టైమవుతుంది. త్వరగా పాలివ్వు…” అంటూ కేకేశారు పిల్లలు.
”వస్తున్నా! అదిగో! మొన్న నీచెయ్యి విరగ్గ్టొటి వెళ్లిందే మీ పిన్ని! ఆవిడొస్తే మాట్లాడుతున్నా… అన్నట్లూ! నువ్వేం పనిమీద వచ్చావో, అది చూసుకొని వెళ్లు.. తొందరేం లేదు. పిల్లల్ని మాత్రం బయట తిప్పకు. నీకసలే స్పీడెక్కువ.. అదే మా బాధ… నువ్వింత తింటే పోదు. నా కొడుకు, నా కోడలు ఇద్దరు సంపాదనపరులే…” అంది.
ఆ మాటలు శృతిక చెంప చెళ్లుమనిపించాయి.
‘అయినా ఈవిడ మాటలకేంటి… ఇలాగే అంటుంది. ఇవన్నీ పట్టించుకో కూడదు.’ అని మనసులో అనుకొంది.
కానీ పిల్లలు తనని చూడగానే ‘హాయ్‌!’ చెప్పి ఏ మాత్రం హ్యాపీ లేనివాళ్లలా మౌనంగా ట్యూషన్‌కి వెళ్లటం మనసు చివుక్కుమనిపిస్తోంది. ఇదంతా వాళ్ల నానమ్మ ట్రైనింగే… ‘మీ పిన్ని రాక్షసి నీ చేయి విరగ్గ్టొటింది.ఎప్పుడొచ్చినా సరిగా మాట్లాడకండి’ అని చెప్పి వుంటుంది.
మెల్లగా పిల్లలకి నచ్చచెప్పాలి. ‘నేను మీ పిన్నిని, మీ అమ్మలాగా నాక్కూడా మీరంటే ప్రేమ వుంటుంది. యాక్సిడెంట్లు అనేవి అనుకోకుండా జరుగుతుంటాయి. అవి కామనే…’ అని వాళ్లను దగ్గరకు తీసుకోవాలనుకుంది.
కృతిక ఆఫీసునుండి, పిల్లలు ట్యూషన్‌ నుండి రాగానే అందరు కలిసి భోంచేశారు.
భోంచేస్తున్నప్పుడు, ఆఫీసు విషయాలు ఆలోచించుకుంటూ పిల్లలతో కాని, శృతికతో కాని మాట్లాడలేదు కృతిక…
అక్క మాట్లాడితే బావుండని ఆశించింది శృతిక.
అక్క మాట్లాడకపోవటంతో అసంతృప్తిగా వుంది.
”ఇవాళ ఆఫీసులో బాగా స్ట్రెయిన్‌ అయ్యాను శృతీ! పడుకుంటాను. మళ్లీ మీ బావవస్తే ఆయన పని చూడాలి…” అంటూ తన బెడ్‌రూంలోకి వెళ్లింది.
ఆమె అలా వెళ్లిన కొద్దిసేపికే ఆమె భర్త వచ్చాడు.
అతను ముఖం కడుక్కుని ప్రెషెప్‌ అవుతుంటే ”త్వరగా రండి! వడ్డిస్తాను!” అంటూ నిద్రకళ్లతోనే కేకేలేస్తోంది కృతిక.
పిల్లలు హోంవర్క్‌ చేసుకొని, వాళ్ల గదిలో వాళ్లు పడుకున్నారు. నానమ్మ వాళ్ల గది ముందుండే హాల్లో పడుకొంది.
శృతిక వెళ్లి పిల్లల దగ్గర పడుకొంది… పిన్ని వచ్చి పడుకున్నట్లు ఒక్క కన్ను మాత్రమే తెరిచి గమనించిన మోనా మెల్లగా లేచి వెళ్లి నానమ్మ పక్కన పడుకొంది. శృతిక ఆశ్చర్యపోయింది. టీనా గాఢనిద్రలో వుంది.
మోనా వచ్చిపడుకోగానే.. ”నిద్రరావటం లేదా?” అంటూ పైన చేయివేసింది లాలనగా నానమ్మ.
”పిన్ని మా గదిలోకి వచ్చింది అందుకే ఇలా వచ్చాను.” అంది మోనా.
”వస్తే ఏం? పడుకోవలసింది పిన్నియే కదా!” అంది నానమ్మ
”అప్పుడు చెల్లి చెయ్యి పిన్ని వల్లనే కదా విరిగింది. అందుకే పిన్నిని చూస్తే భయం నాకు… నేను బాబాయ్‌తో చెబుతాను. పిన్నిని ఇలా పంపొద్దని..” అంది మోనా.
”పెద్దవాళ్లతో అలా మాట్లాడకూడదు. మీ మమ్మీతో ఏదైనా పనివుండి వచ్చిందేమో!” అంది నానమ్మ. ఆమె సందర్బాన్ని బట్టి కటువుగా మాట్లాడుతుందే కాని పిల్లలు పెద్దవాళ్లను గౌరవించకపోతే హర్షించదు.
”పనేం లేదు నానమ్మా! వాళ్లిద్దరేం మాట్లాడుకోలేదు” అంది టక్కున మోనా.
పిల్లలు పెద్దవాళ్లను ఎంతగా గమనిస్తారో అర్థమైంది నానమ్మకి.
వాళ్లకిప్పుడు ఏది చెబితే అది గ్రహించే శక్తివుంటుంది.
మంచీ-చెడు అనేవి వెంటనే వాళ్ల మనసు లోతుల్లోకి వెళ్లి బాగా పనిచేస్తాయి.
”నానమ్మా! బాబాయ్‌ లేకుండా పిన్ని ఒక్కతే వస్తే తప్పా?” అంది మోనా.
”మంచి ప్రశ్న వేశావు. తప్పులేకపోవచ్చు. కానీ పెళ్లయ్యాక ఆడప్లిల తన సంసారాన్ని అంకితభావంతో చూసుకోవాలి… ‘ధర్మేచ, అర్ధేచ, కామేచ, మోక్షేచ, నాతిచరామి’ అంటూ పెళ్లిలో భర్తచేసిన ప్రమాణానికి ‘నాతిచరితవ్యం’ అంటూ భార్య ప్రతి ప్రమాణం చేస్తుంది.
…దాన్ని జీవితాంతం పాటించాలి. భర్తతోనే వుండాలి. అవసరాన్ని బట్టి భర్తతోనే బయటకి రావాలి. అంతేకాని అక్కలదగ్గర, చెల్లెళ్ల దగ్గర గడపకూడదు. అలా గడిపితే ఎంత దగ్గరివాళ్లయినా చిన్నచూపు చూస్తారు” అంది నానమ్మ.
అవునా అన్నట్లు వింటోంది మోనా.
”ఏ రోజుల్లో అయినా… అంటే ఇప్పటి కంప్యూటర్‌ యుగంలోనైనా సరే పెళ్లయ్యాక ఒడిదుడుకులు వుంటాయి. తట్టుకోవాలి. స్వాతంత్య్రం కూడా తగ్గుతుంది. కట్టుబడాలి. అందరితో అవసరాలు వుంటాయి. అర్థం చేసుకోవాలి.
…ఇతరుల అవసరాల కన్నా భర్త అవసరాలకు ప్రాధాన్యత ఇవ్వాలి. సంతోషపెట్టాలి. దగ్గరవ్వాలి. అలా అని భర్తంటే భయభక్తులతో ప్రతిక్షణం మనసు చంపుకోమని కాదు. కలిసి, మెలిసి వుండాలి” అంది.
ఇప్పుడు మోనాకు భర్తతో పనిలేకపోయినా భర్తతో ఎలా వుండాలి అనేది భవిష్యత్తులో తెలుసుకుంటుందని నానమ్మ ఆలోచన.
మోనా కూడా ఆసక్తిగానే వింటోంది.
”ముఖ్యంగా వ్యక్తిగత జీవితం కన్నా సంసారం బాగుండాలి అనుకోవాలి. అనుమానాలు, చికాకులు వుండకూడదు. అవి వుంటే అరిష్టం. అన్ని అరిష్టాలకు మూలం ఆవేశం…” అంది నానమ్మ.
మోనా వింటూ నిద్రపోయింది
శృతికకు నిద్ర రాలేదు.
* * * * *
తెల్లవారింది.
తనలోని ఆవేదనను అక్కతో చెప్పుకుంటే కొంతయినా తగ్గుతుందని అక్క దగ్గరకి వెళ్లింది శృతిక… ఆఫీసుకెళ్లే తొందరలో శృతిక చెప్పేది వినకుండానే ఆఫీసుకెళ్లింది కృతిక. బావకూడా అంతే హడావుడితో తన ఆఫీసుకి వెళ్లాడు. పిల్లలు స్కూల్‌కి వెళ్లారు.
స్నానంచేసి చీరకట్టుకొని హాల్లోకి వచ్చిన శృతిక నానమ్మను చూసి షాకైంది.
కారణం నానమ్మ చెవిదగ్గర సెల్‌ఫోన్‌ పెట్టుకొని టీవీ చూస్తోంది. కళ్లార్పితే అవతల మాటలు మిస్సవుతానేమో నన్నట్లు కళ్లుకూడా ఆర్పకుండా అతిశ్రద్ధగా వింటోంది.
‘…ఈ వయసులో ఈవిడ కూడా సెల్‌ఫోన్‌ పట్టుకొని టీవీ చూడాలా? ఈవిడకు కూడా ఫీలింగ్స్‌ వుంటాయా? భర్తలేడు. మరెవరితో మాట్లాడుతోంది? చిన్నప్పటి బాయ్‌ఫ్రెండా? అయివుండొచ్చు. ఈ సెల్‌ఫోన్ల పుణ్యమా అని ఎక్కడెక్కడి వాళ్లు లైన్లోకి వస్తుంటారు. అంత అవకాశం ఈ సెల్‌ఫోన్ల వల్లనే దొరుకుతోంది.
రాత్రి ఎంతో చక్కగా భార్యా, భర్త అంటూ మోనాతో డైలాగులు చెప్పింది. ఇప్పుడేమో అందరు వెళ్లాక బుద్దిగా కూర్చుని, ఓల్డ్‌ బాయ్‌ఫ్రెండ్‌తో మాట్లాడుతూ తరిస్తోంది. ఇలాటిం వాళ్లను వయసుతో పనిలేకుండా ఏది దొరికితే అది తీసుకొని కొట్టాలి.’ అనుకొంది మనసులో శృతిక.
నానమ్మ మాత్రం అప్పటివరకు సెల్‌ఫోన్‌లో ‘ఓం గణేశా! వందనం!’ అన్న యాడ్‌ని విని.,. విన్నది చాలదన్నట్లు ‘ఇంకా కొద్దిసేపు మాట్లాడితే వాడి సొమ్మేం పోయిందో అప్పుడే ఆపేశాడు’ అని పైకే తిట్టుకుంటుంటే…
శృతిక ”ఆ…” అని ఆశ్చర్యపోతూ ”ఛీ.. ఛీ ఈ ఇంట్లో ఒక్కక్షణం కూడా వుండకూడదు. ఎక్కడికి పోయినా ఇదే గోల” అని మనసులో అనుకుంటూ నానమ్మతో చెప్పకుండానే బయటకొచ్చి ఆటో ఎక్కింది.
* * * * *
ఆట దిగి శృతిక నేరుగా తను చదువుకుంటున్నప్పుడు వున్న హాస్టల్లోకి వెళ్లింది.
ఆ హాస్టల్లో రకరకాల అమ్మాయిలు వున్నారు. వాళ్లలో చాలావరకు ఆ చుట్టుపక్కల ఊర్లనుండి చదువులకోసం చదువులు ముగించుకొని, ఉద్యోగాలకోసం వచ్చినవాళ్లు వున్నారు. పిల్లల్ని ఉన్నతమైన స్థానాల్లో చూడాలని, అందుకు తగిన స్వాతంత్య్రాన్ని ఇచ్చిన వాళ్ల తల్లిదండ్రుల ఆశలకి వక్రభాష్యం చెప్పకుండా బాగా చదివి వారి లక్ష్యసాధన కోసం ఎంతో పట్టుదలతో శ్రమిస్తూ, కోరుకున్న స్థానాలకు చేరుకోవాలని చూసేవాళ్లే ఎక్కువగా వున్నారు.
ముఖ్యంగా వాళ్లలో చిన్న చిన్న ఊళ్లలో క్రమశిక్షణతో పెరిగిన అమ్మాయిలే ఎక్కువగా వున్నారు. బయట కృత్రిమ వాతావరణం కన్పిస్తున్నా – కన్నవారితో కట్టుబాట్ల మధ్యన పెరిగిన రోజుల్ని మరచిపోకుండా అర్ధరాత్రి వరకు బయట తిరగటం, అబద్దాలు చెప్పటం లాటిం వ్యసనాలకు దూరంగా వుంటూ… చక్కగా చదువుతూ కోరుకున్న భవిష్యత్తు కోసం ఎదురు చూస్తున్నారు.
వాళ్లలో చైత్రిక ఒకతి…
చైత్రిక చూడానికి సున్నితంగా వుండి, మెత్తని స్వభావం గల అమ్మాయిలా అన్పించినా మనోదారుఢ్యంతో ఏ పని అయినా భయపడకుండా కచ్చితంగా చేయగలిగేలా వుంటుంది. ప్రతికూల పరిస్థితుల్లో వివేకంగా వుండి సరిగా స్పందిస్తుంది.
హాస్టల్లోకి వెళ్లగానే ”నేను చైతూతో మాట్లాడాలి. మీరు కొంచెంబయటకి వెళ్తారా?” అంది మర్యాదగా ఆ రూం మేట్స్ ని ఉద్దేశించి శృతిక. వాళ్లు ”అలాగే” అంటూ బయటకెళ్లి హాల్లో పార్టీషన్‌ చేసిన గదిలో కూర్చున్నారు.
చైత్రికను పట్టుకొని ఏడ్చింది శృతిక.
చైత్రిక శృతికకు బెస్ట్‌ ఫ్రెండ్‌.
ఏడుస్తూనే జరిగింది మొత్తం చెప్పింది. రాజీలు, సహనాలు, ఆత్మవంచనలు బాగా తెలిసినవాళ్లే ద్రోణ దగ్గర వుండగలుగుతారని కూడా చెప్పింది.
”ఏయ్‌! పిచ్చీ! ఏడుపు ఆపు. ఇందులో ఏముందని అంతగా ఏడుస్తున్నావ్‌? నీకసలు బాధలు అంటే ఏమిటో తెలుసా?” అంది చైత్రిక శృతిక గడ్డంపట్టుకొని…
”నీకు తెలుసా?” అంది శృతిక ముక్కుని కర్చీప్‌తో తుడుచుకుంటూ…
”తెలుసు. ఈ ఏడాది రుతుపవనాలు సరిగ్గా పనిచేయక అనేక జిల్లాలు కరువు కోరల్లో చిక్కుకున్నాయి. అదలా వుండగానే మన సి.ఎం. హెలికాప్టర్‌ ప్రమాదంలో కన్నుమూశారు. అందులోంచి తేరుకోకముందే కనీవినీ ఎరుగని వరదలతో అనేక జిల్లాలు కొట్టుకుపోయి జనం వీధిన పడ్డారు…” అంది చైత్రిక.
”ఇది పేపర్‌ న్యూస్‌ నాక్కూడా తెలుసు…” అంది శృతిక.
చైత్రిక మాట్లాడలేదు.
”చైతూ! నా ఏడుపు చూడవే. నా గురించి ఆలోచించవే!” అంది శృతిక చైత్రిక భుజం పట్టి కదుపుతూ…
”నీకు కష్టమంటే ఏమిటో తెలిస్తే కదా నేను ఆలోచించానికి… చాలామంది ఆడవాళ్లు కన్నీళ్లతో నిత్యం తడుస్తున్నారు. దారి తెలియక, ఎటు వెళ్లాలో తెలియక, ఎలా వెళ్లాలో తెలియక చీకి దుఃఖంలో, దుఃఖపు చీకిలో బేలగా మారి… గుప్పెడు మాటలకోసం, పిడికెడు మెతుకులకోసం ఎదురుచూస్తూ వున్నారు. వాళ్ల గురించి ఆలోచించేవాళ్లు లేరు. వెన్నుదన్నుగా నిలబడేవాళ్లు లేరు…” అంది చైత్రిక ఆలోచనగా.
”చైతూ ప్లీజ్‌! నీ మాటలతో నాకు ఆర్ట్‌ ఫిలిం చూపించకే. ద్రోణ బయట ఆడవాళ్లతో వున్నంత ప్లజంట్ గా నాతో వుండటంలేదు. దీన్ని నేను తట్టుకోలేకపోతున్నాను. బాధను బాధగా చూడవే..” అంది.
”అది బాధెలా అవుతుంది. అతను ఆర్టిస్ట్‌. మనసులో ఎన్ని బాధలువున్నా అవి పైకి కన్పించకుండా నవ్వుతాడు. మాట్లాడతాడు. అందరి అభిమానాన్ని పొందుతాడు. అదే అతని పెట్టుబడి… నీ దగ్గర అలాటిందేం అవసరంలేదు. అందుకే నటించడం లేదు.” అంది చైత్రిక.
గట్టిగా చైత్రిక చేతి మీద కండవూడేలా గిల్లింది శృతిక.
”అబ్బా…” అంది వెంటనే చైత్రిక.
”ఎందుకలా అరుస్తావ్‌! నేను గిల్లింది నటన అనుకొని ఎంజాయ్‌ చెయ్‌!” అంది శృతిక.
ఎర్రగా కందిన చేతిని చూస్తూ ‘ఉఫ్‌’ అనుకొంది చైత్రిక. ఆ బాధకి చైత్రిక కళ్లలో సన్నటి నీటిపొర కదిలి మాయమైంది.
* * * * *
ఆ ఇద్దరు అలా ఓ గంటసేపు మాట్లాడుకోలేదు. ఒకరినొకరు చూసుకుంటూ కూర్చున్నారు.
”చైతూ! నన్నర్థం చేసుకోవే! మునీంద్ర అనే రచయిత నీకు గుర్తున్నాడు కదా! ” అంది శృతిక.
”ఎందుకు గుర్తులేడు! మన ఫ్రెండ్‌ దీపిక ఆయనకి గ్రేట్ ఫ్యాన్‌ కదా! అది ఆయన్ని ప్రేమించి ఆయన తన ఒక్కదానికే సొంతం అని మనతో వాదించేది. మనం ఎంత చెప్పినా వినేది కాదు. ఒకరోజు ఆ రచయిత శాతవాహనాలో వస్తున్నాడని తెలిసి అది వెళ్తుంటే మనం కూడా ఆయన్ని పరిచయం చెయ్యమని వెళ్లాం. ఆయన మనల్ని చూడగానే దాన్ని వదిలేసి మనకే ఎక్కువ ఇంపార్టెన్స్‌ ఇచ్చాడు. అది చూసి దీపిక హర్టయింది. ఆయన ప్రేమనుండి డైవర్ట్‌ అయింది. అయితే ఏంటి?” అంది.
”ద్రోణ అలాటింవాడే అని నా అనుమానం.,” అంది శృతిక
”అది తప్పు. అందరు ఒకేలా వుండరు. అందరి అనుభవాలు ఒకేలా వుండవు. నీకో ఎగ్జాంపుల్‌ చెబుతాను విను. ఒక ప్రముఖ కవి మా పిన్నితో ఆయన బయట వున్నంతసేపు ‘నువ్వే నా ప్రాణం’ అంటాడు. ఇంటి కెళ్లాక ‘ఇక్కడ నా ప్రాణం పోతుంది’ అని పిన్ని ఫోన్‌ చేసినా లిఫ్ట్‌ చెయ్యడు. కారణం భార్య పక్కన వుంటుంది కాబట్టి.. ఇదేం జీవితంరా బాబు అని మనకి అన్పించవచ్చు. ‘అదే జీవితం’ అనుకుంటారు వాళ్లు…” అంది చైత్రిక.
”కానీ ద్రోణ అలా కూడా చెయ్యటంలేదు. ఇంట్లో నన్ను వదిలేసి ఫోన్‌ పట్టుకొని బయటకెళ్తాడు” అంది శృతిక.
”నీకు ఇబ్బంది అని వెళ్తున్నాడు. కాని ఆ కవిలాగా దొంగ వేషాలు వెయ్యటం లేదు. అలా వేసేవాడే అయితే ఆడవాళ్ల ఫోన్‌కాల్స్‌ ఇంటికి రాకుండా చూసుకుంటాడు” అంది చైత్రిక.
”ఏది ఏమైనా నేనోపని చెయ్యదలచుకున్నాను చైతూ! మన ఫ్రెండ్‌ స్వప్నికను మానవ బాంబులా ద్రోణ మీదకి ప్రయోగించాలనుకుంటున్నాను.” అంది శృతిక.
చైత్రిక ఆశ్చర్యపోతూ ”ఇలాటిం తిక్క ఆలోచన నీకెందు కొచ్చిందో నాకు తెలియదు. కానీ ఆత్మాహుతి దళంలో చేరానికి తన చుట్టూ తన చేతులతోనే బాంబులు పెట్టుకొని వెళ్తున్న అమ్మాయిలా అన్పిస్తున్నావు నువ్వు… ఎందుకంటే స్వప్నిక…” అని ఏదో అనబోయే లోపలే తలుపు నెట్టుకుంటూ గదిలోకి వచ్చింది స్వప్నిక.
శృతికను చూడగానే ”హాయ్‌! శృతీ!” అంటూ చేతిలో వున్న కవరు బెడ్‌మీద పడేసి శృతిక మీదపడి వాటేసుకొంది స్వప్నిక.
”హాయ్‌!” అంది కాని నవ్వలేదు శృతిక.
శృతికను వదిలి ”ఏంటే అలా వున్నావ్‌! ఇంట్లో ద్రోణ దగ్గర నవ్వి, నవ్వి వున్న నవ్వంతా అక్కడే వదిలేసి వచ్చావా?” అంది స్వప్నిక.
శృతిక ఇబ్బందిగా కదిలింది.
”చెప్పు! ఎలావుంది నీ వైవాహిక జీవితం? హ్యాపీనా? మేం కూడా పెళ్లి చేసుకోవచ్చా? పర్వాలేదా చెప్పు?” అంది స్వప్నిక తెగ ఉత్సాహపడ్తూ.
‘ఇది ఇలా కూడా ఇంటర్వ్యూ చెయ్యగలదా’ అన్నట్లు చూస్తోంది చైత్రిక.
”ద్రోణతో అప్పుడప్పుడు బయటకెళ్తున్నావా? ఎక్కడెక్కడ తిరిగారు? తిరిగిన ప్రతిచోట నువ్వెలా ఫీలయ్యావ్‌? చెప్పవే? ఏదీ నీ ఫోనింకా రింగ్‌ కాలేదే! మీ ఆయనకి నువ్వు గుర్తురాలేదా ఏం?” అంది స్వప్నిక.
శృతిక మాట్లాడలేదు
”ప్లీజ్‌! స్వప్నీ! దాన్ని వదిలెయ్‌! తలనొప్పిగా వుందట…” అంది చైత్రిక.
స్వప్నిక తను తెచ్చిన కవరు విప్పి…”ఈ గిఫ్ట్‌ ఎలా వుంది?” అంటూ చైత్రిక చేతిలో పెట్టింది. చైత్రిక ఏకాగ్రతతో ఆ బొమ్మనే చూస్తోంది.
అది సజీవ ప్రకృతి చిత్రం.
ఆ చిత్రంలో సాయం సంధ్యవేళ పచ్చని పంటపొలం, ఆ పొలం గట్టున వున్న రెండు తాటితోపుల మధ్యలోంచి అస్తమిస్తున్న సూర్యబింబం. ఆసాయం సమయంలో అద్భుతంగా అన్పిస్తున్న వాతావరణం.
”చూపు మరల్చుకోలేకపోతున్నావ్‌! అందులో ఏం కన్పిస్తోంది చైతూ?” అంది స్వప్నిక. ఆమెకు పల్లెటూర్లు, పంటపొలాలు నచ్చవు.
ఆ బొమ్మ కింద ద్రోణ పేరునుచూస్తూ. ”ద్రోణ బొమ్మలు వేస్తాడని తెలుసు కాని ఇంత బాగా వేస్తాడని తెలియదు.” అంది ఎమోషనల్‌గా చూస్తూ. నెంబరుంటే వెంటనే అబినందించాలనిపించింది చైత్రికకు.
శృతిక ఇలాటిం ఫీలింగ్స్‌ని పట్టించుకోదు. ఆయనేదో గీస్తాడు. వీళ్లేదో చూస్తారు. ఇద్దరు పిచ్చోళ్లే ఆమె దృష్టిలో…
”అయినా నీ బాయ్‌ఫ్రెండ్‌కి ఈ గిఫ్టేం బావుంటుందే…” అంది పెదవి విరిచి చైత్రిక.
”మొన్ని వరకు బాయ్‌ఫ్రెండే అనుకున్నా చైతూ! కాదని చెప్పేశాడు నిన్న. అందుకే ఇదివ్వాలని తెచ్చాను.” అంటూ షాపులో సెల్‌ఫోన్‌ పెట్టి మరచిపోయినట్లు గుర్తొచ్చి హడావుడిగా బయటకెళ్లింది స్వప్నిక.
”ఇప్పుడు చెప్పు! ద్రోణను స్వప్నికకు అప్పజెప్తే హీటర్‌ని తలమీద పెట్టుకున్నట్టు కాదా? అదేమైనా బొమ్మలు పెట్టి ఆడుకోవటం లాటింది అనుకుంటున్నావా? తెగ సంబరపడిపోతున్నావ్‌? పిచ్చి, పిచ్చి గేమ్‌లు ఆడకు.” అంది తన స్నేహితురాలు సముద్రంలో మునగబోతుందని తెలిసి తప్పించాలన్నట్లు…
”అదేం కాదులే! స్వప్నిక ద్రోణకి ఫోన్‌చేసి అతని ఫ్యాన్‌లా మాట్లాడుతుంది. అతని మూమెంట్స్, రియాక్షన్స్‌, ఫీలింగ్స్‌ ఎలావుంటాయో నాకు చెబుతుంది. ఆ రోజు దీపిక ఉడ్‌బీ ఎలాటివాడో టెస్ట్‌చేసి చెప్పింది కూడా స్వప్పికనే… దానివల్ల దీపిక కెంత ఉపయోగమయిందో మనందరికి తెలుసు. ఇదికూడా అంతే!” అంది శృతిక.
”అతను స్టూడెంట్! అతని వెదవ్వేషాలు అక్కడక్కడ విన్నాం కాబట్టి చూస్తూ, చూస్తూ దీపికను అతనికివ్వటం ఇష్టంలేక టెస్ట్‌ చేశాం. ద్రోణ అలా కాదు. పెళ్లయి భార్యవున్న బాధ్యతగల భర్త….” అంది చైత్రిక.
”అంత సీన్‌లేదు. అదేవుంటే ఈ ఇది ఎందుకు నాకు.. అతనికి అమ్మాయిల పిచ్చి వుందని, వెరయిటీ కోరుకుంటాడని నిరూపించటానికి ఇదొక్కటే మార్గం నాకు…” అంది.
”ఇదేంటే బాబూ! ఏదైనా ఒక లక్ష్యం కోసం తపించే వాళ్లున్నారు. పదిమందిలో ఒకరిగా వుండేందుకు తమలో ఏదో ఒక ప్రత్యేకత కన్పించాలని ఆరాటపడే వాళ్లున్నారు. బ్లెడ్‌ టెస్ట్‌ చేసినట్లు ఈ టెస్టేంటి? ఈ అన్వేషణేంటి?” అంది చైత్రిక.
”నన్ను చంపేస్తానన్నాడు. మాట్లాడే అర్హత లేదన్నాడు. తన ముందు నిలబడొద్దన్నాడు. ఇంతకన్నా అవమానం ఏంకావాలి? అతని మనసులో బలంగా ఎవరో ఒకరు వుండబట్టేగా ఇదంతా?” అంది శృతిక.
”మనసులోకి తొంగిచూసే యంత్రాలు ఇంకా తయారుకాలేదు శృతీ! కానీ ఎంతోకాలంగా అతను వేసుకున్న బొమ్మల్ని నువ్వలా డేమేజ్‌ చేసివుండాల్సింది కాదు. అతని ప్త్లేస్‌లో ఎవరున్నా అలాగే చేస్తారు. నువ్వు ఇంటికెళ్లి ద్రోణకి సారీచెప్పు!” అంది చైత్రిక.
”గంటలు, గంటలు గాళ్‌ఫ్రెండ్స్‌తో ఫోన్లో మాట్లాడేవాడికి సారీ చెప్పాలా?” అంది శృతిక నిరసనగా చూస్తూ…
”నువ్విక ఈ ఫీలింగ్‌ లోంచి బయటపడవా?” అంది
”పడతాను. కానీ ద్రోణ ఎలాటింవాడో నువ్వు టెస్ట్‌చేసి చెప్పు! ద్రోణను ప్రేమిస్తున్నట్లు తాత్కాలికంగా నటించు..” అంది సడన్‌గా.
స్థాణువైంది చైత్రిక. ఒక్కక్షణం ‘వింటున్నది నిజమా’ అన్నట్లు చూసింది.
”నువ్వు నా ఫ్రెండ్‌వి చైతూ! ఆ మాత్రం హెల్ప్‌ చెయ్యలేవా? ఎలాగూ నీమనసులో రుత్విక్‌ వున్నాడు కాబ్టి దీనివల్ల ఎవరికి ఎలాటిం ఇబ్బంది వుండదు.” అంది శృతిక.
శృతిక వదిలేలా లేదని… ”ద్రోణ మరీ అంత వీకా? నేను ప్రేమిస్తున్నానంటే నమ్మటానికి? అయినా నేనలా నటించాలన్నా అతనితో మాట్లాడాలన్నా నాకు ఇన్సిపిరేషన్‌ రావొద్దా!” అంది చైత్రిక, నేనీ పని చెయ్యనని ముఖం మీద చెప్పలేక…
”దానికేం! ద్రోణ అందగాడేగా! పెళ్లిలో చూసి ముందుగా ఆయన్ని పొగిడింది నువ్వే… మాట బాగుంది, నవ్వు బాగుంది అని మన ఫ్రెండ్స్‌ని ఉక్కిరిబిక్కిరి చేశావు. నేను చూస్తూనే వున్నా నీ అల్లరిని… ”మీ ఆయన్ని ఇదెప్పుడో లేపుకెళ్లిపోతుంది జాగ్రత్త.” అని కూడా మన ఫ్రెండ్స్‌ అన్నారు నాతో… ఆ ఇన్సిపిరేషన్‌ చాలదా? ఆయనతో నువ్వు మాట్లాడానికి…? అంది శృతిక.
అసలే శృతిక ఆనుమానపు పీనుగ… ఇందులో నేను ఇరుక్కుంటే ఎటుపోయి ఎటు తేల్తానో అన్న భయంతో ఏం మాట్లాడలేదు చైత్రిక.
”మాట్లాడు చైతూ!” అంది రిక్వెస్ట్‌గా శృతిక.
”నేను ద్రోణతో మాట్లాడితే నువ్వేమీ అనుకోవుగా…? ఒక్కసారి నీ మనసు లోతుల్లోకి వెళ్లి ఆలోచించి చెప్పు! ఎందుకంటే ఇది ‘ప్రేమ’ వ్యవహారం… ఇద్దరి మధ్యన రకరకాల మాటలు దొర్లుతుంటాయి. కట్టె, కొట్టె, తెచ్చెలా వుండదు మరి…” అంది చైత్రిక.

ఇంకా వుంది..

కలియుగ వామనుడు – 4

రచన: మంథా భానుమతి

అంతలో.. భళుక్ మని టింకూ మమ్మీ మీద కక్కేశాడు.
“ఓహ్.. ఎయిర్ సిక్ నెస్ ఉన్నట్లుంది. ఇదే ఫస్ట్ టైమా? టాయిలెట్ లోకి తీసుకెళ్లండి.” హోస్టెస్ సహాయంతో, టింకూని తీసుకుని వెళ్లింది మమ్మీ.
ఏ మాత్రం అసహ్యించుకోకుండా సొంత అమ్మ లాగే శుభ్రం చేసి తీసుకొచ్చింది. తన బట్టలు కూడా.. ఎవరో చెప్పినట్లున్నారు.. ఒక జత బట్టలు కూడా తెచ్చుకున్నట్లుంది.. అవి మార్చుకునొచ్చింది.
టింకూ, చిన్నాలవి ఎలాగా బాక్ పాక్ లో పైన ఉన్నాయి.
చిన్నా ఆశ్చర్యంగా చూస్తున్నాడు.. అస్సలు కొంచె కూడా అనుమానం రాకుండా, బయట పడకుండా ఆవిడ చేస్తున్న పనులని. బిక్క మొహం వేసుకుని చూస్తున్న చిన్నాకి నవ్వుతూ ధైర్యం చెప్పింది.. ఫరవాలేదంటూ.
ఆ తరువాత టింకూ నిద్ర పోయాడు.
ఎదురుగా ఉన్న టివీలో, చిన్నా న్యూస్ చూడ్డానికి ప్రయత్నం చేశాడు. అంతా ప్రపంచ వార్తలు. దుబాయ్ లో కడుతున్న కొత్త మాల్ విశేషాలు..
ఎక్కడో ఇండియాలో జరిగిన కిడ్నాప్ ల గురించి వాళ్లెందుకు చెప్తారు?
అదీ.. ఇంత కాలం తరువాత.
చిన్నాకి ఉన్నట్లుండి నీరసం వచ్చేసింది. దూరం.. దూరం వెళ్లి పోతున్నాడు. అమ్మా నాన్నలని ఇంక చూడలేడేమో! కొన్నాళ్ల తరువాత, తమని తీసికెళ్తున్న వాళ్లకి తన ప్రత్యేకత గురించి తెలుస్తుంది. అప్పుడేం చేస్తారు?
సరిగ్గా అదే సమయంలో గుర్తుకొచ్చింది..
డాక్టర్ ప్రకాశ్ గారు, నెలకొకసారి వచ్చి, పరీక్షలు చేయించుకోమన్న సంగతి. ప్రతీ నెలా, రక్తం, కాల్షియమ్, పెరుగుదల ఎలా సాగుతోందో.. ఎముకల గట్టిదనం.. అన్నీ పరీక్షిస్తుండాలని అన్నారు.
అప్పుడే రెండునెలలై పోయాయి.
ఇంక అసలు ఏ పరీక్షైనా చేయించుకోగలుగుతాడో లేదో తెలియదు. డాక్టర్ దగ్గరకెప్పుడయినా వెళ్లగలడా.. అంతేనా తన లైఫ్..
హాస్పిటల్లో తనని ఎంతో ముద్దు చేసే డాక్టర్లు, నర్సులు.. అమ్మా, నాన్నా.. నాయనమ్మ..
ఒక్కసారిగా ఏడుపొచ్చేసింది చిన్నాకి. వెక్కటం మొదలెట్టాడు.
“వాడైంది.. ఇప్పుడు నువ్వా?”మమ్మీ విసుగు కనిపించనీయకుండా అంది.
“కవలలామ్మా? అంతే మరి.. తప్పదు. నీకు వాళ్లు పుట్టినప్పట్నుంచీ అలవాటై పోయుండాలి కదా?” పక్క సీటాయన నవ్వుతూ అన్నాడు.
“టాయిలెట్ కెళ్తావా?”
“అక్కర్లేదు మమ్మీ! చెవులు నొప్పి.”
మమ్మీకి ఏం చెయ్యాలో తోచలేదు. అంతలో హోస్టెస్ ఆంటీ వచ్చింది.
“చాక్లెట్ చప్పరించు. నోరు తెరిచి గట్టిగా గాలి పీల్చు. తగ్గిపోతుంది.” తను రెండు సార్లు చేసి చూపించింది.
కొంచెం సేపటికి సర్దుకుని టివీలో కార్టూన్లు చూడసాగాడు చిన్నా.
నాలుగు గంటల్లో దుబాయ్ వచ్చేసింది.
టింకూని లేపిందావిడ నెమ్మదిగా. కళ్లు నులుముకుంటూ లేచాడు.
“వచ్చేశామా? ఎక్కడికి?”
“ఎక్కడికేంటీ.. డాడీ దగ్గరకి. త్వరగా పదండి.” సూట్ కేసు చిన్నా లాగుతుండగా, బాక్ పాక్ తగిలించుకున్న పిల్లలిద్దరినీ ముందర నడిపించుకుంటూ విమానంలోనుంచి బయటకొచ్చింది మమ్మీ.
“వెల్ కమ్ టు దుబాయ్ ఇంటర్నేషనల్ ఎయిర్ పోర్ట్.” చిన్నా చదివాడు. ఇక్కడన్న మాట తాముండ బోయేది. అది తెలిసుంటే, విమానంలో దీని గురించి బాగా తెలుసుకునేవాడే కదా!
ఇమిగ్రేషన్ క్యూలో నిల్చున్నప్పుడు చిన్నాకి మళ్లీ ఏదే ఆశ..
ఫారిన్ కంట్రీ కదా! ఇంకా జాగ్రత్తగా ఉంటారేమో.. పిల్లల్ని ఇల్లీగల్ గా తీసుకొస్తున్నారని కనిపెడ్తే బాగుండును..
కౌంటర్ దగ్గర అన్ని వివరాలూ చూసి, పొడవాటి తెల్లని గౌనేసుకుని, తలమీద తెల్లని టోపీ లాంటిది పెట్టుకున్నాయన నవ్వుతూ చూశాడు.
చక్కని హిందీలో మాట్లాడ్డం మొదలు పెట్టాడు. ఫోటొలనీ, పిల్లలనీ, మమ్మీనీ తీక్షణంగా, పైనించి కిందికి చూశాడు.
“ఓ.. మీ హబ్బీ కామెల్ రేస్ ఫామ్ లో వర్క్ చేస్తాడా? గుడ్. ఈ సారి రేసెస్ కి నాకొక పాస్ ఇప్పిస్తావా?” నవ్వుతూ మాట్లాడాడు. ముగ్గురికీ ఫొటోలు తీశాడు. ముద్రలేసి పంపేశాడు.
సామాన్లు తీసుకునే దగ్గరే నిల్చుని చూస్తున్నాడు ‘డాడీ’. పిల్లి గడ్డం, నెత్తి మీద టోపీ.. తెల్లని పైజామా, లాల్చీ. తనే దగ్గరికి వచ్చి పలుకరించాడు.
సామాన్లు రావడానికి గంట పైనే పట్టింది.
కళ్లలో అనాసక్తత. ఎటో చూస్తూ యాంత్రికంగా నవ్వుతూ, దగ్గరికి తీసుకున్నాడు పిల్లలని.
సామాన్లు వచ్చే వరకూ అస్థిమితంగా అటూ ఇటూ తిరుగుతూ గడ్డం తడుముకుంటూ గడిపాడు.
“అవిగో..” మమ్మీ అరిచింది.
“చలో.. తొందరగా వెళ్లాలి.” సామాన్లు వచ్చిన వెంటనే.. పెద్ద పెద్ద అంగలేస్తూ బయటికి నడిచాడు.
డాడీని అందుకోడానికి, తమ చిన్న సూట్ కేసులు నెట్టు కుంటూ పరుగందుకున్నారు.
అప్పుడు దుబాయ్ టైమ్ పొద్దున్న ఆరున్నర.
మరొక మజిలీ ప్రారంభమయింది చిన్నా, టింకూలకి.
…………………….

ఒంటె పందాలలో అల్ ముధారి(ఒంటెలకి శిక్షణ ఇచ్చేవాడు) దే ముఖ్యమైన పాత్ర. అతని శిక్షణ బాగా ఉండి, ఒంటెలు గెలుస్తుంటే పేరు, కీర్తి వద్దన్నా వళ్లో వాల్తాయి.
అత్యధిక పారితోషకం తీసుకునే వృత్తులలో ఒంటెల శిక్షణ ముందుంటుంది. మంచి శిక్షకులు అరుదుగా ఉంటారు.
ఒంటెలకిచ్చే శిక్షణ రెండు విడతలుగా ఉంటుంది.
మొదటిది ‘అల్ అదాబ్’.. అంటే ఒంటెలకి అణకువగా ఉండేట్లు శిక్షణ ఇస్తూ ట్రయినర్ ఇస్తున్న ఆదేశాలని గ్రహించేలాగ చెయ్యడం. ఇది సుడానీస్ ట్రయినర్స్ బాగా ఇస్తారని పేరు.
పదమూడు నెలల ఒంటె పిల్లలకి మొదలుపెడతారు ఈ శిక్షణ. మూడు నెలల పాటు సాగుతుందది.
ఒంటె పిల్లని బాగా శిక్షణ పొందిన పెద్ద ఒంటెకి తాడుతో కడతారు. అది గైడ్ కింద పని చేస్తుంది.
దాని కదలికలు అదుపులో పెట్టడానికి, చిన్న ఒంటె తలచుట్టూ ఒక తాడు కట్టి, జాకీ కూర్చొనే మెత్తని జీను (అల్ శదాద్ లేక మహావీ అంటారు) వీపు మీద వేసి అలవాటు చేస్తారు.
అప్పుడప్పుడు ఇరవై పాతిక కిలోలున్న బరువుని కూడా పెట్టి, రేస్ ట్రాక్ మీద నడవడం కూడా నేర్పిస్తారు.. చివరికి ఒంటెకి పరుగెత్తడం వచ్చే వరకూ ఈ శిక్షణ ఉంటుంది.
ఒంటెకి మూడు సంవత్సరాలు వచ్చే సరికి పందెం లో పాల్గొనడానికి అర్హత వస్తుంది. అప్పుడు రెండవ స్టేజ్ మొదలవుతుంది.
రెండవ విడత శిక్షణలో ఒంటెలని మంచి ఫామ్ లోకి తీసుకొస్తారు. బరువు, ఎత్తు, చురుకుదనం.. అన్నీ సమంగా ఉండేలాగ.. గంటకి నలభై కిలోమీటర్లు పైగా పరుగెత్త గలిగేట్లు ట్రయినింగ్ ఇస్తారు.
మొదట్లో, పొద్దున్నే.. ఒంటెలని 20 కిలో మీటర్లు నడకకి తీసుకెళ్తారు. ఎండ ఎక్కువ అవక ముందే ఫామ్ కి తీసుకొచ్చి, అల్ఫా అల్ఫా గడ్డి, బార్లీ పెట్టి నీళ్లు తాగిస్తారు. ఎండ తగ్గే వరకూ నీడలో ఉంచుతారు. మళ్లీ నీళ్లు తాగించి, ఖర్జూరాలు బాగా తినిపిస్తారు.
సెప్టెంబర్ నెల వస్తుందంటే, శిక్షణ తీవ్రం చేస్తారు. నీళ్లు, ఆహారం తమతో తీసుకెళ్తారు. నలభై కిలో మీటర్లు పైగా నడిపిస్తారు. తలకి తాడు, వీపు మీద జీను తప్పదు. ఒక్కొక్క సారి జాకీలని కూడా కూర్చో పెడతారు.
బాగా నీళ్లు తాగిస్తారు. ఒంటె ఒక సారి ఏడు లీటర్ల వరకూ నీరు తాగగలదు. అలాగే.. రెండునెలల వరకూ నీరు లేకుండానూ ఉండగలదు.
అందుకే అది ఎడారి ఓడ అయింది.
చాలా మంది ముధారీలు తమ క్రీడాకారులైన ఒంటెలకి చాలా బలవర్ధకమూ, పోషక విలువలు కలిగిన ఆహారాన్నిస్తారు. ఆవుపాలలో, గొర్రె పాలలో చాలా ఖరీదైన, సహజ సిద్ధమైన తేనె కలిపి ఇస్తారు.
అనుక్షణం కనిపెట్టుకుని శిక్షణ ఇచ్చే ముధారీలకి ఆరబ్ దేశాల్లో చాలా గిరాకీ ఉంటుంది.
వారిలో అబ్దుల్ హలీమ్ ఎన్న దగిన వాడు.

‘అబ్దుల్ హలీమ్’.. యు.ఏ.ఇ దేశాలన్నిటిలో పేరు పొందిన ‘అల్ ముధారి’. . తర తరాలుగా ఎడారుల్లో ఒంటెలని సాంప్రదాయకంగా పెంచే కుటుంబానికి చెందిన వాడు.
ఎన్నో పందాలలో అతను శిక్షణ ఇచ్చిన ఒంటెలు బహుమతులను గెలుచుకోడం చూసి, స్వయంగా షేక్ అతన్ని తన ఒంటెలకి శిక్షణ ఇవ్వడానికి పెట్టుకున్నాడు.
షేక్ కి పాతిక పైగా ఒంటెలున్నాయి. వాటికి చాలా విశాలమైన మైదానం ఉంది. అందులో దాదాపు వంద మంది వరకూ పని చేస్తుంటారు.
అందరికీ, వారి వారి హోదాని బట్టి ఇళ్లు, వాహనాలు ఉంటాయి.
హలీమ్ కి విశాలమైన ఎయిర్ కండిషన్డ్ ఇల్లు, బెంజ్ కారు.. అతని పిల్లలకి యూరోపియన్ స్కూల్లో చదువు, ఇంట్లో పని వాళ్లు.. వంటి సదుపాయాలుంటాయి.. జీతం కాక.
ఒక చిన్న షేక్ కున్నట్లే ఉంటుంది జీవితం.
అతని కింద కాబోయే ముధారీలు నలుగురు పని చేస్తుంటారు. ఒంటెలతో పాటు, వాటి శిక్షకులకి కూడా శిక్షణ ఇవ్వడం అతనికి ఇష్టమయిన వృత్తి.
ఒంటె ఫామ్ కి ఐదు మైళ్లలో ఉంటుంది అతని ఇల్లు.
రోజుకి పన్నెండు గంటలు పైగా పని చేస్తాడతను.
చూడ్డానికి ఎంతో నెమ్మదిగా చిరునవ్వుతో ఉంటాడు.. కానీ తనకి కావసింది సాధించడంలో అంత కఠినంగా ఎవరూ ఉండలేరు.
తన ఒంటెలకి కావలసింది అనుకున్న సమయాని దొరకలేదా.. వెంటనే ఆ మనిషి మీద చర్య తీసుకోవలసిందే.
అదే విధంగా.. చెప్పిన మాట వినక పోతే ఒంటెలనయినా వదలడు. సాధారణంగా ఒంటెలని కొట్ట కూడదనేది, ముధారీల నియమం. మరీ మొండి ఒంటెలు హలీమ్ చేతిలో కొరడా దెబ్బలు తినాలిసిందే.
సెప్టెంబర్ నెల వచ్చిందంటే హలీమ్ కి రోజుకి ఇరవై నాలుగు గంటలు చాలవు. తెల్లవారకుండానే అసిస్టెంట్ లని పిలిచి ఎవరెవరు, ఏ ఒంటెలని ఎటుపక్కకి తీసుకెళ్లాలో.. ఏ ఆహారం ఎంత తీసుకెళ్లాలో అన్నీ పక్కాగా చెప్తాడు.
తమ పుస్తకాల్లో రాసుకుని, తు.చ తప్పకుండా పాటించాలి అందరూ.
అటూ ఇటూ అయిందంటే అంతే సంగతులు. వాళ్లు వేరే చోట పని వెతుక్కోవలసిందే.
అలాగే.. మిగిలిన స్టాఫ్ అంతా అప్రమత్తంగా ఉండాల్సిందే… ప్రతీ పనీ స్వయంగా పర్యవేక్షిస్తాడు.
చివరికి, ఒంటెల పేడ తీసి శుభ్రం చేసే దగ్గర కూడా.
అక్టోబర్ నెలలో జరగ బోయే పందాలకి సెప్టెంబర్ రాకుండానే, ఒంటెలని ట్రాక్ దగ్గరకి తీసుకెళ్ల నిస్తారు. అక్కడ ప్రాక్టీస్ చేయించ వచ్చు..
అసిస్టెంట్లకి ఒంటెల చేత ట్రాక్ ప్రాక్టీస్ చేయించ మని చెప్పి, జాకీల సెలెక్షన్ కోసం తను ఆగి పోయాడు, అబ్దుల్ హలీమ్.
…………………

విమానాశ్రయం బైటికి వచ్చాక కొత్త అమ్మ, డాడీకి పిల్లలనీ వాళ్ల పాస్ పోర్ట్ లనీ అప్పగించి, తను వేరే వెళ్లి పోయింది.
ఆవిడ తన వీసా పేపర్లలో చూపించిన మొగుడు అసలు మొగుడే. అతను టాక్సీలు ఆగే దగ్గర నిల్చుని చూస్తున్నాడు.
కాకపోతే, పిల్లలు లేరు వాళ్లకి. ఆ సంగతి ఒంటె పందాల అంతాజా (అంతర్జాతీయ) ముఠా వాళ్లు, వాళ్ల గురించి తెలుసుకుని, పట్టుకుని, చిన్నా టింకూలని వాళ్ల పిల్లల కింద బర్త్ సర్టిఫికేట్, పాస్ పోర్ట్ వీసాలని సంపాదించి తీసుకొచ్చేశారు.
ఒక సారి వారనుకున్న దేశం వచ్చేశాక ఎవరి దారి వారిదే. ఆ పని చేసినందుకు లక్షల్లో ఉంటుంది వారికి బహుమానం.
డాడీని చూస్తుంటే మమ్మీని చూసినప్పటి లాగా ఫరవాలేదని అనిపించ లేదు చిన్నాకి. కొంచెం భయం వేసింది.
“సమీర్, సుభానీ.. ఎలా ఉన్నారు? ప్రయాణం బాగా జరిగిందా” పాస్ పోర్ట్ లు తీసి పేర్లు చూస్తూ అడిగాడు, టాక్సీలో ఎక్కి కూర్చున్నాక.
“హా.. డాడీ.” కిటికీ లోంచి పెద్ద పెద్ద భవనాలని చూస్తూ సమాధాన మిచ్చాడు చిన్నా.
టింకూకి అంతా అయోమయంగా ఉంది. విమానంలో ఏమీ తినలేదేమో.. ఆకలిగా, నీరసంగా ఉంది.
కారులో కూర్చున్నాక ఫరవా లేదు కానీ, ఎయిర్ పోర్ట్ బైట నిలుచున్నప్పుడు ఎండకి కళ్లు మండి పోయాయి.. తీక్షణమైన ఎండ.
అలా సీటు మీదికి సోలి పోయాడు. వెంటనే కళ్లు మూసుకుని నిద్ర లోకి జారుకున్నాడు..
“ఎక్కడికెళ్తున్నాం డాడీ?” చిన్నా ప్రశ్నకి పక్కకి తిరిగి వాడి కేసి చూశాడు డాడీ.. ఆ చూపుకే అర్ధమయింది చిన్నాకి, ప్రశ్నలేం అడక్కూడదని. మమ్మీ దగ్గర లాగే కొడుకులా ఉండాలేమో అనుకున్నాడు..
కానీ.. కాదు. ఇప్పుడు పూర్తిగా వేరే పాత్ర వెయ్యాలని తెలిసి పోయింది. అదేం రోలో.. ఏం చెయ్యాలో..
“కొత్త ఇంటికి.”
ఇంకేం మాట్లాడకుండా తను కూడా కళ్లు మూసుకున్నాడు.
కారు ఆగి తలుపు తియ్యగానే తెలివొచ్చింది చిన్నాకి. వేడి గాలి ఈ చెవిలోంచి ఆ చెవిలోకి కొడుతోంది. టింకూని కూడా లేపాడు.
పెద్ద పాలస్ లాంటి ఇల్లు. ఇంటి ముందు పోర్టికోలో నాలుగు కార్లు, రెండు వాన్ లు ఉన్నాయి.
చిన్నా ఆశ్చర్యంగా నోరు తెరుచుకుని చూశాడు.
ఇక్కడా తాముండ బోయేది?
టాక్సీని కాసేపు ఆగమని చెప్పి పిల్లలని ఇంట్లోకి తీసుకెళ్లాడు డాడీ.
అంత పెద్ద హాలు సినిమాల్లో కూడా చూడలేదు చిన్నా. తలుపు దగ్గరే ఆగి, తాము వచ్చినట్లు సాబ్ కి చెప్పమని పనామెకి చెప్పాడు డాడీ.
హాలు కప్పు ఎంత ఎత్తుందంటే, చిన్నా మెడ విరిగేట్లు చూడాల్సి వచ్చింది. టింకూ, నోట్లో వేలేసుకుని చిన్నా చెయ్యి పట్టుకున్నాడు.. బిక్క మొహం వేసుకుని బెదురు చూపులు చూస్తూ.
ఇద్దరూ అయోమయంగా చూస్తూ, డాడీ పక్కన నిలుచున్నారు.
లోపల్నుంచి పొడవాటి తెల్ల గౌనేసుకున్నాయన వచ్చాడు. నవ్వుతూ డాడీని పలుకరించాడు.. చిన్నాకి అర్ధం కాని భాషలో.
“గుడ్.. ఈ సారి సక్సెస్ అయిందా మిషన్? బాగున్నారు పిల్లలు. ట్విన్సా? జాగ్రత్తగా డీల్ చెయ్యండి. ఏ దేశం? పాకిస్తానా?” ఏ దేశమైతే ఏంలే అనుకుంటూ అడిగాడు. ఏదో ఒకటి అడగాలి కదా..
“కాదు సాబ్. ఇండియా.”
“ఓ.. ఇండియా! మా రోడ్ కాంట్రాక్టర్ దగ్గర చాలా మంది ఇండియన్స్ పని చేస్తున్నారు. హార్డ్ వర్కింగ్. హోప్.. వీళ్లు కూడా అంతే అనుకుంటా..”
ఐదారేళ్ల పిల్లలు.. హార్డ్ వర్కింగ్ కావాలా? ఆ మాట అర్ధమయిన చిన్నాకి అయోమయంగా ఉంది.
“హా సాబ్.. చాలా శ్రమ అయింది సాబ్.”
“అవునవును. తెలుసు. మానేజర్ ని అడుగు. మామూలు కంటే డబల్ ఇస్తాడు.”
“థాంక్ యూ సాబ్.”
తల పంకించి లోపలికెళ్లపోయాడు తెల్ల గౌనాయన.
పిల్లల్ని తన వెనుకే రమ్మని తలూపి బైటికెళ్లాడు డాడీ.
పెద్ద పెద్ద అంగలేస్తూ.
పరుగెత్తుకుంటూ వెళ్లి కారెక్కారు చిన్నా, టింకూ.
డాడీ చాలా ఖుషీగా ఉన్నాడు. పిల్లలిద్దరినీ నవ్వుతూ పలుకరించాడు. తన పెద్ద జేబులోంచి చాక్లెట్ తీసిచ్చాడు.
విమానాశ్రయం వద్ద కలిశాక ఇదే మొదటి సారి డాడీ ఇలా నవ్వడం.
టింకూ కూడా హాయిగా నవ్వాడు, విమానం లోంచి దిగాక మొదటి సారిగా.
“మనింటికా..” అడగబోయి నోరు మూసుకున్నాడు చిన్నా.
“ఎప్పుడూ నువ్వే మాట్లాడ్తావేంటి? తమ్ముడికి మాటలు రావా?”
“థాంక్యూ డాడీ!” టింకూ సన్నగా అన్నాడు.
*****
ఒంటెల పందాల బిజినెస్ లో ఒంటెల తరువాత అతి ముఖ్యమైన పాత్ర జాకీలది. కానీ ఒంటెల మీద పెట్టిన శ్రద్ధ జాకీల మీద పెట్టరు. జాకీ లు దొరికినంత చవగ్గా ఒంటెలు దొరకవు మరి.
ఒంటెల యజమానుల తరువాత జాకీల యజమానులదే ప్రాముఖ్యత, సంపద అంతా.
ఆ పెద్ద పాలస్ లో ఉన్న పొడవాటి డ్రస్సాయన.. పేరు పొందిన వ్యాపారస్థుడు. అరడజను పైగా పెట్రోలు బావులున్నాయి.
వంద మంది పైగా జాకీలకి యజమాని.
పందాలకి ఒంటెలనీ, జాకీలనీ అద్దెకిచ్చే వాళ్లకి ప్రభుత్వంలో చాలా పలుకుబడి ఉంటుంది.
జాకీల యజమానుల పలుకుబడిని, డబ్బుని ఉపయోగించి పిల్లలకి పాస్ పోర్ట్ లు, వీసాలు తెప్పించ గలుగుతున్నారు రకరకాల స్థాయిల్లో.
ఏ విధంగా తెస్తున్నారూ.. ఎంత ఖర్చు పెడుతున్నారూ అనేది యజమానికి అనవసరం. చివరికి సరుకు చేరిందా లేదా.. అంతే.
తినడానికి, గుడ్లు పెట్టటానికి, కోళ్లు పెంచుతారు..
ఒంటెలని అదిలించడానికి పసివాళ్లని తీసుకొస్తారు.
ఆ కోడి పిల్లలకీ, ఈ మనిషి పిల్లలకీ పెద్ద తేడా ఏం లేదు.
అయితే కోళ్లు ఒక్క వేటుకే పోయి ఆహారమైపోతాయి
కోట్లు సంపాదించడానికి కారకులైన జాకీలని మాత్రం క్షణ క్షణం చిత్రహింస పెడుతూనే ఉంటారు.

చాలా దూరం ప్రయాణం చేశాక ఒక పెద్ద మైదానంలాంటి బయలు ప్రదేశానికి తీసుకెళ్లాడు టాక్సీని ‘డాడీ’.
పెద్ద గేటు. చుట్టూ ఫెన్సింగ్. కనుచూపు మేరలో చెట్టనేది లేదు. ఫెన్సింగ్ చుట్టూ ఉన్న ముళ్లపొదలు తప్ప.
గేటులోంచి లోపలికి వెళ్లాక .. అక్కడ చిన్న చిన్న మెటల్ షెడ్స్ లాంటివి ఉన్నాయి. ఎక్కడా ఎవరూ ఉన్న అలికిడి లేదు.
ఆ మైదానాన్ని ఔజుబా ఫామ్ అంటారు. రేసులు జరిగే స్థలానికి దూరంలో ఉంటాయి ఔజుబాలు. ఆ షెడ్లలో ఉంచుతారు స్మగుల్ చేసిన పిల్లలని.
వాళ్లే కాబోయే కామెల్ జాకీలు.
ప్రపంచ ప్రఖ్యాతమైన ఒంటె రేసుల్లో ముఖ్య పాత్ర ధారులు.
పొద్దున్న తొమ్మిది గంటలు దాటింది.
పైనుంచి నిలువునా కాల్చేసే ఎండ. అది నేల మీదికి పడగానే వెనక్కి పంపే గాజు పొడి లాంటి ఇసుక.
టాక్సీ దిగి బయటికి రాగానే కొలిమిలో అడుగు పెట్టినట్లు అనిపించింది చిన్నాకి. టింకూ ఐతే ఎండి పోయినట్లు అయిపోయాడు.
“ఇదన్నమాట కొత్త ఇల్లు. ఇక్కడుండాలి ఇక నుంచీ. నో మమ్మీ, నో డాడీ..” గొణుక్కుంటూ ఆకాశం కేసి చూశాడు చిన్నా.
టింకూకి నేనూ.. నాకు టింకూ తోడు.
“కనీసం మమ్మల్నైనా ఒక చోట ఉంచేట్లు చూడు సామీ!”
తెల్లని ఆకాశం.. ఎక్కడా మబ్బన్న మాట లేదు. దేవుడికి రాయబారం పంపుదామంటే.
దూరంగా ఉన్న షెడ్ లోంచి పరుగెత్తుకుంటూ వచ్చాడు.. నల్లగా, పొడుగ్గా, తలమీది జుట్టంతా రింగు రింగులుగా, నెత్తి మీంచీ చెమటలు కక్కుకుంటూ ఒకతను. సినిమాల్లో చూపించే విలన్లు అంత కంటే సున్నితంగా ఉంటారు.
ఎండలో అతగాడి ఒంటిమీది చెమట నిగనిగా మెరుస్తోంది. కాకీ నిక్కరు, మాసి పోయినట్టున్న బనీను.
చిన్న పిల్లలు చూస్తేనే ఝడుసు కునేట్లున్నాడు.
మొహంలో ఈ చివరి నుంచా చివరికి మూతి సాగ దీసి, తెల్లని పళ్లు మెరిసేలా నవ్వుతూ వచ్చాడు.
“నజీర్! ఎలా ఉంది పని? ఇంకో ఇద్దర్ని తీసుకొచ్చా.” చిన్నాకి అర్ధం కాని భాషలో మాట్లాడుకుంటున్నారు.
చేతులు తిప్పడాన్ని బట్టి, సైగలని బట్టీ కొంత అర్ధ మవుతోంది.
ఆ నల్లతని పేరు నజీర్ అని మాత్రం తెలుస్తోంది.
“మామూలే వకీల్ సాబ్. పిల్లలతో మీకు తెలియందేముంది. ఏదో ఒక గొడవే రోజూ. వీళ్లు ట్విన్సా? భలే ఉన్నారు.. చూడ్డానికి. ముందుగా వీళ్లని చూస్తేనే జనం ఫ్లాట్. ఆ పాకిస్తాన్ వాళ్లేనా?”
“ఏ పాకిస్తాన్ వాళ్లు?” వకీల్ అని అందరూ పిలిచే డాడీ అడిగాడు.
“లాస్ట్ వీక్ తెస్తానన్నావు కదా? ఇద్దర్ని..”
“ఓ.. ఆ కేసా? తినడానికి తిండి లేదుకానీ.. ఆ లేడీ కి పౌరుషం చాలా ఉంది. ఇద్దరు పిల్లలూ.. సరిగ్గా మనకి పనికొచ్చేలా ఉన్నారు. వాళ్ల ఫాదర్ మన దగ్గర కొచ్చాడు. రెండో వాడు మరీ టూ ఇయర్స్. మనవే పెంచాలి. ఐనా ఫర్లేదనుకున్నా.. కానీ ఆ మదరే.. చస్తే ఒప్పుకోనంది.”
“అయ్యో.. బాగుండేది. మన క్కూడా, ఇక్కడి కొచ్చాక సగం మందే పనికొస్తున్నారు. తీరా కష్ట పడి ట్రయినింగ్ ఇచ్చాక. అందుకే ఎక్కువ మందిని ట్రయిన్ చెయ్యాల్సి వస్తోంది.” నజీర్ వాపోయాడు.
“ఆ మదర్ తిక్క కుదిరిందిలే.. మొగుడికి ఒళ్లు మండి మొహం మీద యాసిడ్ పోశాడు. లైఫ్ లాంగ్ ఏడవ్వలసిందే.” వకీల్ గట్టిగా నవ్వాడు.
“ప్చ్.. ఆ పని చెయ్యకుండా ఉండాల్సింది. మీడియాకి తెలుస్తే ఎంత ప్రమాదం..” భయంగా అన్నాడు నజీర్.
వకీల్ ఇంకొంచె గట్టిగా నవ్వాడు.
“మీడియా.. ఎలా తెలుస్తుంది?”
కొంచె ఇంగ్లీష్, కొంచెం వచ్చీ రాని అరాబిక్ కలిపి సాగుతున్న సంభాషణ, వాళ్ల హావ భావాలతో బాగానే అర్దమవుతోంది చిన్నాకి.
కాళ్లలోంచీ వణుకు పుట్టింది. వాళ్లు రాక్షసులా మనుషులా..
ఎండ వేడి లోపల్నుంచీ మంట పుట్టిస్తోంది. టింకూ ఐతే శోషొచ్చి పడి పోయేట్లున్నాడు.
“వాళ్ల బదులు వీళ్లిద్దరినీ తెచ్చాను. ట్విన్స్ ట. కరెక్ట్ గా మనకి పనికొచ్చే ఏజ్.” ఇద్దరి పాస్ పోర్ట్ లూ నజీర్ చేతిలో పెట్టాడు డాడీ.
నజీర్ ఎగాదిగా చూశాడు పిల్లల్ని.
టింకూనీ, చిన్నానీ ఒకళ్ల తరువాత ఒకళ్లని నడుం దగ్గర పట్టుకుని గాల్లోకి లేపాడు.
తయారుగా లేరేమో.. అంతెత్తు లేపే సరికి బిత్తరపోయి, ఇద్దరూ కంఠనాళాలు పగిలి పోతాయేమో అన్నట్లు అరిచారు.
అదేం పట్టించుకోలేదు అక్కడున్న ఇద్దరు పెద్దాళ్లూ. పిల్లల్ని అణువణువూ పరీక్షించడంలో మునిగి పోయున్నారు. వాళ్ల అరుపులు దున్న పోతుల మీద జడివాన కురిసినట్లే..
“ట్విన్సా.. అలా లేరే..” తల అడ్డంగా ఆడిస్తూ రెండు చేతులూ తక్కెడ లాగ చేసి, పైకీ కిందికీ ఆడించాడు నజీర్.
చిన్నా చిన్ని గుండె మళ్లీ దడదడలాడింది.
“ఈ ఫెలో కొంచెం ఏజ్డ్ గా ఉన్నాడు. ట్విన్స్ కానే కాదు. బట్.. నాకు ఓకే. బరువు సరిగ్గా ఉంది. మనకదేగా కావాలి.”
“అమ్మయ్య పనికొస్తారు కదా! నువ్వు యస్ అనే వరకూ నాకు టెన్షన్. ఇప్పుడు హాయిగా నిద్రపోతా. ఎంత అలవాటైనా.. ఒక్కొక్క కేసూ క్లియర్ అయే వరకూ బెదురుగానే ఉంటుంది.”
టాక్సీలోంచి ఇద్దరి సూట్ కేసులూ దించి వెళ్లిపోయాడు డాడీ. టాటా ఐనా చెప్ప లేదు.. పిల్లల కేసి చూడను కూడా చూడ లేదు.
అతని దృష్టిలో వాళ్లు రక్త మాంసాలున్న మనుషులు కాదు.
తన వెనుక రమ్మన్నట్లుగా తలూపి రెండో షెడ్ లోకి నడిచాడు నజీర్.
తమ సూట్ కేసులు ఇసుకలో కష్టపడి లాక్కుంటూ నజీర్ వెనుకే నడిచారు చిన్నా, టింకూ.
షెడ్ లోపల అంత వేడి లేదు. కానీ బైట ఉన్న కాల్చేసే ఎండ, మెటల్ కప్పు.. నీరసంగా నడుస్తోందో లేదో అన్నట్లున్న ఏసీ.. అంతలాగ చల్లబర్చడం లేదు. అయినా ఫరవాలేదు. మరి ఆ చిన్ని జాకీలు వడదెబ్బకి మాడి మసై పోకుండా ఉండాలి కదా!
పిల్లలిద్దరూ చెమటతో తడిసి ముద్దయ్యారు.
లోపల అప్పటికే నలుగురు పిల్లలున్నారు. ఒక్కడు తప్ప అందరూ ఇంచుమించు, చిన్నా టింకూ లంతే ఉన్నారు. వెనుకొక తలుపుంది.
తలుపులు లేని గోడల దగ్గర, వరుసగా సూట్ కేసులు, వాటి పక్కన బొంతల్లాంటి పరుపులు ఉన్నాయి. ఖాళీగా ఉన్న చోట్లో చిన్నా, టింకూల సూట్ కేసులు పెట్టుకోమన్నాడు నజీర్.
“అంకుల్.. ఉస్..” టింకూ భయం భయంగా అడిగాడు. పొద్దున్నెప్పడో విమానంలో వెళ్లిందే.. అసలా వేడికి ఒంట్లో ఉన్న నీరంతా ఇగుర్చుకుని పోయినట్లయింది.
వెనుక తలుపు వైపుకి సైగ చేశాడు అంకుల్.
టింకూ వెనుకే చిన్నా కూడా వెళ్లాడు.
కొంచెం దూరంలో వరుసగా ఆరు బాత్రూములున్నాయి.
అక్కడున్న పది షెడ్లకీ అవే. ప్రతీ బాత్రూంలోనూ, షవర్, లెట్రిన్ ఉన్నాయి.
టింకూ వెళ్లి రాగానే చిన్నా కూడా వెళ్లొచ్చాడు. స్నానం చెయ్యాలి..
ఒళ్లంతా జిడ్డు, చెమట.
కానీ భయానికి ఏం మాట్లాడకుండా ఊరుకున్నాడు చిన్నా. టింకూకి కూడా వాడే చేయిస్తున్నాడు రోజూ.
ఆకలేస్తోంది. తింటానికేవన్నా పెడతారా..
“హోహో బాయిస్…. కమాన్.” నజీర్ కేక విని తమ షెడ్లోకి పరుగెత్తారిద్దరూ.
“ఇవి తిని త్వరగా రెడీ అవండి. బైటికెళ్లాలి.” సైగలతో చెప్పి బైటికి వెళ్లి పోయాడు నజీర్.

‘అవి’ చూడగానే ఏడుపందుకున్నాడు టింకూ. ఎండి పోయిన బ్రెడ్ ముక్కలు. చిన్న ప్లాస్టిక్ గ్లాసుల్లో పాలు. టింకూకి బ్రెడ్ అస్సలు సయించదు. ఆకలేస్తోంది. ఎదురుగా ఇష్టం లేని తిండి.
“అమ్మ కావాలీ.. అమ్మా..”
“తినేయి టింకూ! అమ్మ దగ్గరికి ఎలాగైనా వెళ్లి పోదాం. అంత వరకూ మంచిగా ఉండాలి కదా! ఒంట్లో బాలేక కదల్లేకపోయావనుకో.. ఎలా వెళ్తాం? అందుకే ఏది దొరుకుతే అది తినేసి కడుపు నింపు కోవాలి.” బ్రెడ్ పాలలో నంచి టింకూకి పెట్టాడు చిన్నా.
“మీరు తెలుగు వాళ్లా?” ఎక్కడ్నుంచో సన్నగా వినిపించింది.
అటూ ఇటూ చూశాడు చిన్నా. అందరిలోకీ పొడుగ్గా, పెద్దగా ఉన్నాడొక కుర్రాడు. పన్నెండో పధ్నాలుగో ఏళ్లుంటాయి. సన్నగా, పొడుగ్గా.. మొహం కూడా పొడుగ్గా ఉంది. ఎంత సన్నం అంటే.. చేతులు పుల్లల్లా ఉన్నాయి. మొహంలో దవడ ఎముకలు కనిపించేలా ఉన్నాయి.
“అవును. నువ్వు కూడానా?” చిన్నా అడిగాడు, టింకూకి తినిపిస్తూనే.
“తెలుగు వాణ్ణే. తెలుగు ఇంకా గుర్తున్నందుకు నాకే వింతగా ఉంది.” నట్టుతూ ఆగి ఆగి మాట్లాడాడు ఆ అబ్బాయి.
టింకూ తినేశాక, అక్కడున్న సీసాలో నీళ్లు వాడికి తాగడానికి ఇచ్చి తను కూడా తినడం మొదలు పెట్టాడు చిన్నా.
“మీ తమ్ముడా?”
తలూపాడు. ఊరికే.. అందరికీ తమ స్టోరీ ఎందుకు చెప్పడం..
“అంత ఏడవద్దని చెప్పు. కన్నీళ్లు కూడా ఇక్కడ ప్రెషస్. ముందు ముందు ఇంకా చాలా ఏడవాలి.”
ఆశ్చర్యంగా చూశాడు చిన్నా.
“నా పేరు అబ్బాస్. నాకు సిక్స్ ఇయర్స్ అప్పుడు హైద్రాబాద్ నుంచి తీసుకొచ్చారు. ఎనిమిదేళ్లు పైనయింది. ఇప్పుడు నాకు హిందీ, ఇంగ్లీష్, అరాబిక్ వచ్చు. తెలుగు వాళ్లు చాలా రేర్ గా వస్తారు. అందుకే మీ మాటలు వినగానే నాక్కూడా మా ఊరు గుర్తుకొచ్చింది.”
“అదేంటీ.. మీ అమ్మా నాన్నా గుర్తుకు రాలేదా? నీకు ఫోర్టీన్ ఇయర్సా? నమ్మలేను.”
“అమ్మా.. కొంచెం గుర్తుంది. నాన్న గుర్తు లేదు. అక్కడున్నప్పుడే అంత లేదు. రాత్రి వచ్చే వోడు..రోజూ కొట్లాటలే. నన్ను అమ్మేశారు వీళ్లకి. ఏ రోజుకా రోజు బతకడానికి ఫైట్ చేసి చేసి.. నా అనేవాళ్లు ఎవరూ గుర్తు రారు. అబ్బాస్ పేరు కూడా వీల్లు పెట్టిందే.”
“అమ్మేశారా?” ఇంకా ఆశ్చర్య పోయాడు చిన్నా.
“అంటే మిమ్మల్ని అమ్మెయ్య లేదా?” ఈసారి అబ్బాస్ ఆశ్చర్యం..
“లేదు. మమ్మల్ని కిడ్నాప్ చేశారు. రాత్రి మా ఇంట్లో అరుగు మీద నిద్ర పోతుంటే..”
కళ్లు మూసుకుని కాసేపు ఆలోచించాడు అబ్బాస్.
“జనరల్ గా వీళ్లు కిడ్నాప్ చెయ్యరే. మీకు తెలీకుండా మీ నాన్న అమ్మేశాడేమో..”
“ఛా.. మా నాన్న అమ్మడమా!” ఆగి పోయాడు చిన్నా. అది వరకు కిషన్ కూడా అలాగే అన్నట్లు గుర్తుకొచ్చి..
“ఎవరైనా మీ నాన్నని కలిశారా, అదీ ఇంట్లో ఎవరూ లేనప్పుడు..” ఆగి పోయాడు. ఉన్నట్లుండి అబ్బాస్ కి అనుమానం వచ్చింది.. ఐదారేళ్ల పిల్లాడికి అదంతా అర్ధ మవుతుందా అని.
“ఆ.. ఒక రోజు మధ్యాన్నం, మేమిద్దరం వీధి వరండాలో చదువుకుంటుంటే.. ఇద్దరు వచ్చారు.. వాళ్ల తో కూడా..”
“మీ నాన్న వచ్చాడా? అప్పుడు మీ అమ్మ ఇంట్లో లేదు కదూ?”
అవునన్నట్లు తలూపాడు చిన్నా.
టింకూ కళ్లు పెద్దవి చేసుకుని చూస్తున్నాడు.
నాన్న.. అవును. అమ్మేసుంటాడు డబ్బుల కోసం అమ్మని కొడతాడు కదా రోజూ.. వాడి చిన్ని బుర్ర కి నిజమే అనిపించింది.
“అవునూ మీ రిద్దరూ ట్విన్సా? అలా లేరే. నువ్వు చాలా మెచ్యూర్డ్ గా మాట్లాడుతున్నావు.” అబ్బాస్ ఇద్దరినీ మార్చి మార్చి చూశాడు. ఎనిమిదేళ్ల నించీ అనేక మంది పిల్లల్ని రకరకాల దేశాల్నుంచి, అనేక రకాల పరిస్థితులలో వచ్చిన వాళ్లని చూశాడు.
పిల్లలనీ వాళ్ల స్థితి గతుల్నీ ఇట్టే పట్టేస్తాడు.
చిన్నా పెద్దగా కనిపిస్తే, టింకూ పాలు కారుతున్న బుగ్గలతో పసివాడిలాగ ఉన్నాడు.
చిన్నా ఆలోచిస్తున్నాడు. ఈ అబ్బాయికి ఎంత వరకూ చెప్పచ్చు.. ఇతను తమ సైడా.. వీళ్ల సైడా..
“నేను మీ సైడే.. ఒక ఆరేళ్ల పిల్లవాడు పడ కూడని బాధలన్నీ పడ్డాను. వీలయినంత వరకూ పిల్లలకి హెల్ప్ చెయ్యాలనే చూస్తాను. మిమ్మల్ని ముందుగానే వార్న్ చేస్తాను. అదీ కాక మీ భాష నాకు వచ్చని ఆ ఎలుగు బంటి గాడికి తెలీదు. నన్ను మీరు నమ్మచ్చు.” అబ్బాస్ నమ్మకంగా చెప్పాడు.
అయినా చిన్నాకి నమ్మకం కలగ లేదు.
మిడుకూ మిడుకూ చూస్తున్నాడు.. బ్రెడ్ ముక్కలు గుటుక్కుమని మింగేసి.
“కావాలంటే వీళ్లని అడుగు.”
“హి.. గుడ్.” అన్నారు అబ్బాస్ ని చూపించి, అక్కడున్న ముగ్గురు పిల్లలూ. వీళ్లు ఏం మాట్లాడుకుంటున్నారో అర్ధం కాక పోయినా.. చకచకా బట్టలు మార్చుకుంటూనే.. జాలి నిండిన కళ్లతో చిన్నా, టింకూలని చూస్తూ.
“మీరిద్దరూ అన్నదమ్ములు కామని చెప్పు ముందుగా ఆ ఎలుగు బంటికి. లేకపోతే ఇద్దరినీ వేర్వేరు చోట్ల పెట్టేస్తాడు. నన్నూ మా అన్ననీ అలాగే చేశారు. ఇప్పుడు వాడెక్కడున్నాడో నాకు తెలియదు.”
“మేమిద్దరం నిజంగానే అన్న దమ్ములం కాదు. పక్కింటి వాళ్లబ్బాయి వీడు. ఇద్దరం వీధి వరండాలో పక్కన పక్కన పడుక్కుంటే ఎత్తుకొచ్చేశారు.” చిన్నా చెప్పేశాడు. అన్నదమ్ములంటే వేరు చేస్తారన్నాడని.
“నేను చెప్తాలే నజీర్ గాడికి. పక్కింటాళ్లని కూడా చెప్పను. పాస్ పోర్ట్, వీసాల కోసం వీళ్ల ఏజెంట్లు అలా చెప్పారని చెప్తాను. మీరిద్దరూ అంత క్లోజ్ గా ఉండకండి, వాడున్నప్పుడు.”
అలాగే అన్నట్లు తలూపాడు చిన్నా.
“మీరిద్దరూ ఒక వయసు వాళ్లా? అలాగ లేరే..”
“కాదన్నా! వీడు నా కంటే చిన్న. నేను షార్ట్ ఫెలోని. వీడు కొంచెం టాల్. అందుకని ఒకే ఎత్తున్నాం.”
“అదే అనుకున్నా. సర్లే.. తయారవండి. వేరే ఫామ్ కి వెళ్తాం. అక్కడ పెద్ద ఒంటెలు.. రేసులకి పనికొచ్చేవి ఉంటాయి. వాటితో జాకీ ట్రయినింగ్ ఇస్తారు. స్నానం వచ్చాక చెయ్యచ్చు. ఇప్పుడు కావాలంటే బట్టలు మార్చుకుని వచ్చెయ్యండి. ఇంత కంటే పాత బట్టలు లేవా?” అబ్బాస్ కూడా వేరే బట్టలు వేసుకున్నాడు.
“ఇవే పాతవన్నా. అక్కడ అంకుల్ కొత్తవి కొనిచ్చాడు.”
“ఇస్తాడు. ఎందుకివ్వడూ.. ఎన్ని లక్షలు దొబ్బాడో..” కసిగా అన్నాడు అబ్బాస్..
“ఏం ట్రయినింగన్నా? జాకీలు కింద చేస్తారా మమ్మల్ని?” ఇంత కోపం ఎందుకో అనుకుంటూ అడిగాడు చిన్నా.
“చూస్తావు కదా! చాలా ఠయరై పోతారు. నజీర్ గాడికి మాత్రం ఎదురు చెప్పకండి.”
“చెప్పమన్నా. వింటున్నావు కదా టింకూ?”
తలూపాడు టింకూ, నోట్లో వేలేసుకుని చూస్తూ. వాడి మొహం మరీ పసిగా ఉందనుకున్నాడు అబ్బాస్. ఏం తట్టుకుంటాడో.. ఈ టార్చర్.. కడుపులోంచీ జాలి తన్నుకొచ్చింది.
“హొయ్.. హొయ్.. రెడీ?” గట్టిగా అరుస్తూ వచ్చాడు నజీర్.
అందర్నీ లైన్లో నిలబెట్టాడు అబ్బాస్. టింకూని ముందు నిలబెట్టాడు.
“గుడ్ గుడ్.. చలో..” హుషారుగా ఉంటే హిందీ మాటలు వస్తాయి అబ్బాస్ కి. పిల్లలు ఇండియా కదా.. ఆ మాటలకి సంతోషిస్తారని వాడి ఊహ.
షెడ్ బయటికి రాగానే వేడి గాలి కొట్టింది. షెడ్లో మెటల్ పైన ఏదో పరిచినట్లున్నారనుకున్నాడు చిన్నా. అంత వేడిగా లేదు. రెండు తలుపులూ తీసుకుంటే కాస్త గాలి కూడా వేస్తోంది. లోపల చిన్నగా ఏసీ కూడా ఉన్నట్లుంది.
బయట ఒక వాన్.. చుట్టూ ఓపెన్. మెష్ తో కవర్ చేసి ఉంది. లోపల కూర్చోడానికేం లేదు. అందర్నీ ఎక్కించాడు అబ్బాస్. నజీర్ డ్రైవింగ్ సీట్లో కూర్చున్నాడు. అప్పటికే లోపల అరడజను మంది పిల్లలున్నారు.
ఇద్దరు ఆఫ్రికా దేశాల నుంచి వచ్చినట్లున్నారు.. అదే, తీసుకొచ్చి నట్లున్నారనుకున్నాడు చిన్నా. మిగిలిన వాళ్లు.. తెలియడం లేదు. ఏ భాషలు అర్ధ మవుతాయో..
అందరూ ఐదారేళ్ల పిల్లలే.. ముక్కు పచ్చలారని పసి వారే.
అందరి మొహాలూ నిద్ర నిద్రగా ఉన్నాయి. కళ్లలో ఆకలి కనిపిస్తోంది. ఇవేళ గడిచిపోతే చాలన్నట్లుగా ఉన్నారు.
టింకూ ఇంకా నోట్లో వేలేసుకునే చూస్తున్నాడు. వాడికి భయం వేసినప్పుడు, ఆకలేసినప్పుడు, నిద్ర వస్తున్నప్పుడూ నోట్లో వేలేసుకోడం అలవాటు. ఇప్పుడు మూడూ వేస్తున్నాయి వాడికి.
వాన్ లోకి ఎక్కగానే, ఒక మూల కూర్చుని కళ్లు మూసేసి నిద్రలోకి జారుకున్నాడు టింకూ.
పిల్లలందరూ కిందే కూర్చున్నారు. అందరూ ఎక్కారో లేదో చూసి, అబ్బాస్ ముందు సీట్లో నజీర్ పక్కన కూర్చున్నాడు.
వాన్ బయలు దేరింది దడదడ చప్పుడు చేస్తూ.
చిన్నాకి గుండె ఆగినంత పనయింది.
తమ గురించి చెప్పినవన్నీ చెప్పడు కదా!
సరిగ్గా అదే సమయానికి పక్కకి తిరిగి చిన్నా, టింకూల గురించే చెప్తున్నాడు అబ్బాస్, నజీర్కి.
………………..
5

అబ్దుల్ హలీమ్ తన ఒంటెల తోటలో తిరుగుతూ అంతా పరిశీలిస్తున్నాడు.
ఆ ఫామ్ షేక్ గారిదైనా అదంతా తనదే అన్నట్లుగా పని చేస్తాడు. చేయిస్తాడు. షేక్ కూడా అతనికి పూర్తి స్వతంత్రం ఇచ్చాడు.
ఒక పక్క ఒంటెలకి విశాలమైన షెడ్లు. అక్కడికి దగ్గర్లోనే పనివాళ్ల ఇళ్లు. వాళ్లు చేసే పనిని బట్టి ఇల్లు ఉంటుంది. వాళ్ల పిల్లలు స్కూల్స్ కి వెళ్లడానికి ఒక వాన్. ఇళ్లు కూడా ఎయిర్ కండిషన్డ్.
అన్ని సదుపాయాలూ అమర్చారు.
అందు లోనే ఇసక తిప్పలు.. ఒక ఒయాసిస్ కూడా ఉంది. దాని చుట్టూ ఖర్జూరం చెట్లు. ఎడారిలో పెరిగే చెట్లే కాక, ఒక చోట పార్క్ కూడా తయారు చేశారు. నీటికి ఇప్పుడక్కడ కొదవ లేదు కదా!
అందులోనే ఒక చోట రాళ్లు రప్పలు, మట్టి.. చిన్న కొండ..
మొత్తానికి, ఆ ఫామ్ ఒక చిన్న ఆరబ్ దేశంలా ఉంటుంది.
హలీమ్ కి చాలా ఇష్టమైన చోటు. ఆధునాతన మైన తన ఇంటికంటే తోటలో గడపటమే అతనికి ఇష్టం.
మరి అతను పుట్టిన వంశం, జాతి అటువంటిది.
ప్రాచీన కాలం నుంచీ అరేబియన్ ఎడారుల్లో నివసించిన బేడూ జాతికి చెందిన వాడు హలీమ్.
ఆ ఎడారులే.. ఇప్పటి ఇస్రాయిల్, జోర్డాన్, సిరియా, యు.యే.యి, సౌదీ అరేబియా, ఖతార్ వంటి సంపన్న దేశాలున్న ప్రదేశాలు..
బేడూ జాతి వారు సంచారులు. ఒక చోటని లేక, తమకి ఎక్కడ బాగుందనిపిస్తే అక్కడికి మారి పోతూ ఉండే వారు.. తమ గుడారాలని వెంట పెట్టుకుని.
బిడారులనే పేరు బేడూ నించే వచ్చి ఉంటుంది.
లొట్టిపిట్టలని (ఒంటెలు), గొర్రెలని తమ వెంట తిప్పుకుంటూ.. ఎక్కడ కాస్త నీటి వనరు దొరుకుతే అక్కడికి మారిపోతుంటారు.
బేడూలు తాము యాడమ్ కొడుకు, నోవా సంతతి వాళ్ల మని గర్వంగా చెప్పుకుంటారు. చారిత్రికంగా చాలా పురాతన మైన జాతి. అరేబియన్ కథలన్నింటిలో అందరూ చదివేది వారి గురించే.
వారి కాలంలోనే వర్తకం.. ఓడల్లో తిరిగి, సుగంధ ద్రవ్యాలు, ఉన్ని, ఖ్రజూరం వంటి ఆహార పదార్ధాలూ అన్ని దేశాల్లో అమ్మడం వచ్చింది. వారి మతం ఇస్లామ్. అందుకే ప్రపంచంలో ఇటు తూర్పు, అటు పశ్చిమ దేశాల్లో ఇస్లామ్ బాగా వ్యాప్తి చెందింది.
బేడూలు చాలా సరళ స్వభావులని పేరు. కొత్తవారిని సంకోచాల్లేకుండా తమలో కలిపేసుకుంటారు.
తాటి ఆకులతో కానీ, గొర్రె ఉన్నితో కాని తమ ఇళ్లని కప్పుకుంటారు.
చెట్ల నీడల్లోనైనా కాలం గడిపెయ్యడానికి తయారు.
వారు ఉండే ఎడారులు జనం నివసించడానికి అస్సలు వీలే లేని ప్రదేశాలుగా ఉండేవి. జనాభా చాలా తక్కువ. వర్షాలు ఏడాదికి ఒకటి రెండు సార్లు కురిస్తే గొప్ప. ఒక పక్క వేసంకాలంలో 50 డిగ్రీలు వేడి ఉంటే.. ఇంకొక పక్క చలికాలం సున్నాకి వెళ్లి పోతుంది.
ఇలాంటి వాతావరణంలో కూడా కొన్ని చోట్ల చెట్లు, చిన్న చిన్న చెరువులు (ఒయాసిస్ లు) ఉంటాయి. మొత్తం అంతా ఇసుకే ఉండదు. అక్కడక్కడ మట్టి, రాళ్లు కూడా ఉంటాయి.
జనావాసాలు ఉన్నాయి. జంతువులు జీవిస్తున్నాయి.
అరేబిక్ భాషే మాట్లాడతారు. అన్ని భాషల్లో లాగే వారికి కూడా ఒకే మాటకి, ప్రతి పదార్ధాలుంటాయి.
ప్రేమలు, విరహాలు, యుద్ధాలు.. వాటి మీద కుప్పలుగా కథలు వారికి కూడా సాధారణమే. ఎడారి దొంగలు, హంతకులు, అత్యాచారాలు.. అంతెందుకు, ఆధునిక మానవులలో ఏమేం భావాలు, స్పందనలు ఉన్నాయో.. అన్నీ ఆ ప్రాచీన జాతిలో ఉన్నాయి.
ఆడపిల్లలు పెద్దవాళ్లవుతూనే తలకి, మొహానికీ ముసుగు వేసుకోవడానికి ఇష్ట పడతారు. వారికి ఆచారాలని పాటించడం ఎంతో ఆనందం. మగపిల్లలు వారి చేతి వేళ్లని కూడా తాక కూడదు.
అత్మ గౌరవం, ఆతిథ్యం.. ఇవి రెండూ వారి ముఖ్యమైన లక్షణాలు. చిన్న చిన్న గుంపులుగా ఎడారుల్లో.. దొరికిన నీటి చుక్కలని దాచుకుంటూ తిరిగే వారికి ఆత్మ రక్షణ, ఆత్మ గౌరవం ముఖ్యమైనవే.
అలాగే.. ఎవరైనా వారి గుడారానికి వస్తే.. మైళ్ల తరబడి జనావాసం లేని చోటులో తరిమెయ్యలేరు కదా! మానవత్వంతో అక్కున చేర్చుకుంటారు.
అంతంత ఎండలు భరించాలంటే శరీరాన్ని పూర్తిగా కప్పుకోవలసిందే. అందుకే వారు పొడవాటి గౌన్లు ధరిస్తారు.. ఆడా మగా కూడా..రెండు వరుసల్లో. లేక పోతే, సూర్యుని ప్రతాపానికి శరీరం కమిలి పోతుంది.
తమ ఉనికికే కారణమైన ఒంటెలని, భగవంతుడు వారికిచ్చిన వరాలుగా భావిస్తారు. ఆకలి తీర్చడానికి ఒంటె పాలు. ఎక్కడికైనా వెళ్లాలంటే ఒంటె వాహనం.
వినోదం కావాలంటె ఒంటెల పరుగు పందాలు.
ఒంటెలని ఏ విధంగా పెంచాలో.. ఎంత జాగ్రత్తగా చూసుకోవాలో వారికి తెలిసినంతగా ఎవరికీ తెలీదు.
అందుకనే, ఆధునిక ఒంటె రేసుల నిర్వహణలో బేడూ జాతి వారినే, ఒంటెల సంరక్షకులుగా, ఆ వ్యవస్థకే నిర్వాహకులుగా నియమిస్తారు, ఆరేబియన్ దేశాల సంపన్నులు.
అబ్దుల్ హలీమ్ ఒమన్ దేశపు ఎడారుల్లో ఒక బిడారానికి అధిపతి అయిన బెడూ షేక్ కొడుకు. చిన్నతనం నుంచీ, ఒంటెల నిర్వహణలో తరిఫీదు పొందిన వాడు. షేక్ కొడుకవడంతో ఆ సమూహం లోని అన్ని ఒంటెల బాధ్యతనీ తీసుకునే వాడు.
ఒంటెలని వాహనాలుగా, వ్యాపార సాధకాలుగా వాడటం మానేశాక, బేడూలకి జీవనోపాధి పోయిందనే చెప్పాలి.
అందరూ చమురు బావుల్లో, సూక్ (బజారు) లలో, హోటళ్లలో.. ఇతర వ్యాపార సంస్థల్లో పని చెయ్యడం మొదలు పెట్టారు.
అతి ఖరీదైన రేసు ఒంటెల (ఒక్కొక్క ఒంటె 50,000 డాలర్ల పైనే ఉంటుంది) నిర్వహణ బాధ్యత చాలా క్లిష్టమయింది. బాగా అనుభవం, పేరు ఉన్న వారికే అప్పచెప్తున్నారు షేక్ లు, వ్యాపారస్థులు.
అందుకే.. హలీమ్ కి, ఆ దేశపు సర్వాధికారి తన ఒంటెల బాధ్యతని అప్పగించాడు.
హలీమ్ తన పిన్ని కూతుర్నే పెళ్లి చేసుకున్నాడు. బేడూలు సాధారణంగా ఫస్ట్ కజిన్లనే చేసుకుంటారు. నలుగురు పిల్లలూ అమెరికన్ స్కూల్స్ లో చదువుతున్నారు. పెద్దబ్బాయి, హైస్కూల్ గ్రాడ్యుయేషన్ అయాక అమెరికా వెళ్లి, వెటర్నరీ మెడిసిన్ చెయ్యాలనుకుంటున్నాడు.
సహజ సిద్ధంగా జంతువులమీద ఉన్న అవగాహన, శ్రద్ధ బేడూ సంతానాన్ని వాటికి సంబంధించిన చదువులే ఆకర్షిస్తాయి.

“సాబ్..” సన్నగా వినిపించిన పిలుపుకి ఆలోచనల్లో మునిపోయిన హలీమ్ తల తిప్పి చూశాడు.
“పొద్దుటి నుంచీ ఏమీ తినలేదు. ఒంటెలకి తినిపిస్తే మీ కడుపు నిండదు కదా. అమ్మగారు నన్ను కోప్పడతారు. మీకు నాస్తా తెచ్చేదా?” వంటశాల అధికారి.. మైన్ షెఫ్ అడిగాడు.
“అలాగే.. తీసుకురా.” నవ్వుతూ చూశాడు హలీమ్.
ఆ ఫామ్ లో వంట అందరికీ కామన్ గా ఉంటుంది. ఏమేం చెయ్యబోతున్నారో ముందు రోజే చెప్తారు. మార్పులు చేర్పులు కావాలంటే చేసుకోవచ్చు.
సరుకులు తెచ్చుకోవడం, వండుకోవడం వంటి బాదరబందీ ఉండకూడదని హలీమ్ ఆ ఏర్పాటు చేశాడు. అవసరమైతే, వంట అవగానే, తమ ఇళ్లకి తీసుకు పోవచ్చు. ఇంటి వాళ్లతోనే తినాలనుకుంటే.
ఆ వార జీతం తగ్గించి, దాంతో వంట శాలనీ అందులోకి పని వారినీ ఏర్పాటు చేశాడు.
దాని వలన అదనంగా కొంత మందికి ఉపాధి దొరికింది.
పని చెయ్యడంలో పూర్తిగా దృష్టి పెట్ట గలుగు తున్నారు. అందరికీ ఆనందం కలిగించింది ఈ పద్ధతి.
ఇతర ఫామ్ లు కూడా అనుసరిస్తున్నాయి ఈ పద్ధతిని.
“సాబ్! ఇదిగో. తిన్నాక చెయ్యండి మిగిలిన పనులన్నీ.” శుభ్రమైన పళ్లాలలో వెన్న నామమాత్రంగా వేసి కాల్చిన బ్రెడ్, ఆమ్లెట్, ఖర్జూరాలు, యాపిల్ ముక్కలు తెచ్చి బల్ల మీద పెట్టాడు షెఫ్.
చుట్టూ గాజు తలుపులున్న ఆ ఆఫీస్ గది హలీమ్ది. ఎత్తైన గుట్ట మీద ఉంటుంది. ఫామ్ మొత్తం గుండ్రంగా కనిపిస్తుంది అక్కడి నుంచి. అంగుళం అంగుళం పరిచయమే అతనికి.
ప్రతీ ఒంటె అతని కన్న బిడ్డ కంటే ఎక్కువ.
రోజుకు ఒక్క సారైనా వెళ్లి పేరు పేరునా పలకరించి వస్తాడు.
సెప్టెంబర్ నించీ మొదలవుతాయని ప్రకటించి నప్పటికీ, వేడి తట్టుకోలేక అక్టోబర్ లో ఆరంభిస్తారు రేసుల్ని.
అయితే.. హలీమ్ సెప్టెంబర్ మొదటి వారానికల్లా తయారుగా ఉంటాడు.. తన ఒంటెలతో, జాకీలతో.
హలీమ్ తినడం అయే వరకూ ఉండి, ఫ్రాస్కులో ఉన్న బ్లాక్ కాఫీ కప్పు లో పోసి ఇచ్చాడు షెఫ్.
“ఎలా ఉంది కిచెన్? ఏదయినా మార్పు కావాలా? సామానేమైనా కావాలా? పనివాళ్లు చెప్పిన మాట వింటున్నారా?” కాఫీ తాగుతూ కుశల ప్రశ్నలు అడుగుతున్నాడు హలీమ్.
“అంతా బాగుంది సాబ్. ఇంకొక పెద్ద ఆవెన్, బ్లెండర్ కావాలి. ఆర్డర్ ఇచ్చా. రేపు.. సరుకు నాకు వస్తుంది. బిల్ మీకు వస్తుంది.”
చిరునవ్వు నవ్వాడు హలీమ్.
“ఇంకేం సమస్యల్లేవు కదా?”
“ఏం లేవు సాబ్. ఒంటెలకి దాణా బయట తయారయి వస్తుంది. అది చూసుకోవడానికి వేరే ఉన్నారు కదా! నాకే ప్రాబ్లమ్ లేదు.” షెఫ్ పళ్లాలు, కప్పు, ఫ్లాస్కు తీసుకుని వెళ్లిపోయాడు సలాం చేస్తూ.
ఒంటెలు మధ్యాన్నం రెండు గంటలకి కానీ రావు. ఈ లోగా జాకీలని తీసుకురావాలే నజీర్.. ఈ జాకీలని సప్లై చేసే వాళ్లతోనే కొంచె ప్రాబ్లం. అనుకున్న టైమ్కి ప్రామిస్ చేసినంత మందిని తీసుకు రారు. వాళ్లకేం సమస్యలున్నాయో కానీ..
హలీమ్ లోనున్న మంచి గుణం అదే.. ఎవరినైనా ఎత్తి చూపే ముందు వారికున్న ఇబ్బందులేమిటా అని ఆలోచిస్తాడు.
దూరంగా గేటు తీస్తున్నట్లు, అందులో నుంచి ఒక వాన్ లోపలికి రావడం కనిపించింది.
హలీమ్ ఆఫీస్ లోంచి బైటికి వచ్చి, తోటలో ఫౌంటెన్ దగ్గరకొచ్చాడు. విరజిమ్మే నీటి పక్కన ఆహ్లాదంగా ఉంది అక్కడ.
వాన్ వచ్చి కొంచె దూరంలో ఆగింది.
నజీర్, ఆ వెనుక అబ్బాస్ దిగారు.
నజీర్ సలాం చేసి నిలుచున్నాడు.
“తీసుకొచ్చారా?” హలీమ్ వాన్ కేసి చూస్తూ అడిగాడు.
“హా సాబ్.. మొత్తం వన్ డజన్.”
“షేప్ లో ఉన్నారా? బరువు తక్కువే కదా?”
“ఔ సాబ్. పదిహేను కిలోల కంటే ఎవ్వరూ ఎక్కువ లేరు. ఈ రోజు న్యూ యరైవల్ ఇద్దరున్నారు. వాళ్లకి ట్రయినింగ్ ఇవ్వాలి.”
“దింపండి.”
అబ్బాస్ వెళ్లి వెనుక తలుపు తీశాడు. అందరూ దుంకినట్లుగా కిందికి దిగారు. టింకూ తప్ప. వాడింకా నిద్ర పోతున్నాడు. హలీమ్ అందరినీ లెక్కపెట్టి, సాలోచనగా చూశాడు నజీర్ ని.
ఒక్కొక్క జాకీకి, రోజుకి ఇంతని డబ్బులివ్వాలి మరి..
అబ్బాస్, వాన్ లోకి ఎక్కి, టింకూని దింపాడు. వాడు కళ్లు నులుముకుంటూ లేచి చూశాడు. నీడ పట్టున ఉండి పెరిగాడేమో, పాల బుగ్గలింకా పోలేదు. నిద్ర కళ్లతో చూస్తుంటే హలీమ్ కి అనుమానం వేసింది.
“వీడింకా బేబీలాగున్నాడు కదయ్యా? కూర్చో గలడా జీను మీద? కొన్ని రోజులు వేరే పనులు, ఎక్సర్ సైజులు చేయించండి. ఒళ్లు కాస్త గట్టి పడ్డాక రైడింగ్ ఇవ్వచ్చు. ప్రోటీన్ ఫుడ్ పెట్టండి.”
“యస్ సర్..” వినమ్రంగా అన్నాడు నజీర్.
“వెళ్లేటప్పుడు మనీ తీసుకో. నీది మాత్రమే. మీ బాస్ మనీ తనకే క్రెడిట్ అవుతుంది.”
నజీర్ అలాగే అన్నట్లు తలూపి, పిల్లల్ని ఎక్కించి, తీసుకెళ్లాడు.

ఆ ఫామ్ లోనే ఈ బుల్లి జాకీలకి శిక్షణ ఇవ్వడానికి కొన్నిపిల్ల ఒంటెలుంటాయి. ఆ కొన్నింటినీ అక్కడే వాళ్ల ప్రైవేట్ ట్రాక్ మీద ప్రాక్టీస్ చేయిస్తారు.
అవి అప్పుడే పరుగందుకో లేవు. 20 కిలో మీటర్ల కంటే తక్కువ వేగంతో నడుస్తాయి.
ఆ తక్కువ వేగం కూడా, అప్పుడే స్వారీ మొదలు పెట్టిన వాళ్లకి భయం కలిగిస్తుంది.
అందరినీ, హలీమ్ ఫామ్ లో ట్రాక్ దగ్గరకి తీసుకెళ్లి దింపాడు నజీర్.
టింకూనీ, ఇంకొక కుర్రాణ్ణీ తప్ప అందరినీ ఒంటెలెక్కించాడు, హెల్మెట్లు పెట్టి. అసలే వేడి. దానికి తోడు హెల్మెట్.. ఊపిరాడనట్లు అనిపించింది
సుమారు ఏడడుగుల ఎత్తుండే ఒంటె వీపుమీద కూర్చోగానే చిన్నాకి మొదట్లో భయం వేసింది. కానీ.. కొత్త ఇంటికి వెళ్లగానే, నజీర్ అంతెత్తు ఎగరేసి పట్టుకోవడంతో ఎత్తంటే, అంత గాభరా వెయ్యలేదు.
అసలు అందుకే.. ఇది అలవాటు చెయ్యడానికే అలా ఎత్తేశాడేమో అనిపించింది చిన్నాకి.
కాళ్లు అటూ ఇటూ వేసి, వీపు జీను కట్టిన తాడుకి కట్టేసి పడిపోకుండా ఎలా కూర్చోవాలో చూపించాడు అబ్బాస్.. కాబోయే చిన్న ముధారీ.

మాయానగరం 43

రచన: భువనచంద్ర

“మరోసారి కల్తీ సారా పేరుతో మారణహోమం సాగిస్తే?” చాలా మెల్లగా స్పష్టంగా అన్నాదు శామ్యుల్‌రెడ్డి సర్వనామంతో.
“నో..” స్థిరంగానూ, స్పష్టంగానూ అన్నాడు సర్వనామం.
“అదే అడుగుతున్నాను. ఎందుకు వొద్దని?” చికాగ్గా అన్నాడు శామ్యూల్‌రెడ్డి. ప్రధాన సమస్య బోస్. గత రెండు నెలలుగా బోస్ పిచ్చెక్కినట్టు ప్రవర్తిస్తున్నాడు. గుడిసెలు, సిటీలోనే కాదు, ఏ వార్డు నించి ఎవరికి ఏ సమస్య వొచ్చినా తక్షణం ఆ సమస్యని పరిష్కరిస్తున్నాడు. తనవల్ల కాలేకపోతే ఆ సమస్యని అధికారుల దగ్గరికీ, మంత్రులదగ్గరికి తీసుకుపోతున్నాడు. ఓ రాత్రి లేదూ, పగలూ లేదు. గా.మో.క వీధిలో తనింట్లోనే యీ మధ్య వుంటున్నాడు. దాంతో శామ్యూల్‌రెడ్డికి గంగవెర్రులెత్తుతోంది.
అతిత్వరలో మధ్యంతర ఎన్నికలొస్తాయన్న విషయం పుకారు స్టేజి దాటి ఎలక్షన్ కమీషన్ కోర్టులో పడింది. ఒకవేళ ఇద్దరూ అదే సీటుకి పోటీ చేస్తే గెలిచే చాన్సు బోసుబాబుకే వుందని శామ్యూల్‌రెడ్డీ అభిప్రాయం.
“నీ నియోజకవర్గం ఓటర్లని నువ్వే చంపితే, ఓట్లు పోగొట్టుకునేది కూడా నువ్వే. పోలయిన ప్రతీ ఓటూ నిన్ను గెలిపించే ఆఖరి మెట్టు అని అనుకున్న నాడే నువ్వు గెలుపు బాట మీద నిలబడగలవు. కొన్ని ఓట్లు పోయినా ఫరవాలేదనుకునేవాడు ఓటమిని కొని తెచ్చుకున్నట్లే” తాపీగా అన్నాడు సర్వనామం.
“అయితే నన్నిప్పుడు ఏం చెయ్యమంటావూ? చేతులు ముడుచుకుని కూర్చోనా?” చికాగ్గా అరిచాదు శామ్యూల్.
“నన్నడిగితే దానికన్నా మంచిపని ఇంకోటి లేదు” నవ్వాడు సర్వనామం.
“మనం ఇలా ఏమీ పట్టనట్టు వుండబట్టే బోస్‌గాడి పేరు మారు మ్రోగిపోతోంది” అక్కసుగా అన్నాడు శామ్యూల్.
“రెడ్డిగారూ.. మీరెప్పుడైనా నాటకపోటీలు చూశారా? అందులో ఏ నాటకానికి మార్కులు ఆ నాటకానికో, నాటికకో సిన్సియర్‌గానే వేసేస్తారు జడ్జీలు. వాటిల్లో చాలాసార్లు చివరగా చేసినవాళ్ళు పరమచెత్తగా నటిస్తే మనమేమీ చెప్పలేం. అది వేరే విషయం. కొన్ని విషయాల్లో ఫస్త్ ఇంప్రెషన్ బెస్ట్ ఇంప్రెషన్. అయితే చాలా విషయాల్లో ముఖ్యంగా రాజకీయాల్లో లాస్ట్ ఇంప్రెషనె బెస్ట్ ఇంప్రెషన్. చివరిగా పీల్చిన సిగరెట్, పప్పూ, చివరగా తాగిన కాఫీగుక్కలాగా, చివర తీసుకున్న లంచమే, పుచ్చుకున్న వారి మనసులో సిన్సీయారిటీని పెంచుతుంది. అంతేకాదు. అసలే మన ప్లానేమిటొ తెలియక ఎదుటివాడు పిచ్చ కన్‌ఫ్యూజ్ అయ్యేది కూడా చివరికాకా చేతులు ముడుచుకుని కూర్చుండటం వల్లనే. పులికైనా సింహానికైనా, వేటకుక్కకైనా ఆఖరికి ఎలుకని వేటాడే పిల్లికైనా విజయం సాధించాలంటే కావల్సింది పుష్కలమైన పేషెన్సు. ఆ పేషన్స్ లేనివాడు దేనికీ కొరగాడు.” వివరించాదు సర్వనామం. అసలేం మాట్లాడాలో కూడా అర్ధం కాలేదు శామ్యూల్‌రెడ్డికి. సర్వనామం చెప్పేవన్నీ శాస్త్రీయమైన సలహాలే. కాదనడానికి వీల్లేనివీ. కానీ, అవతల బోస్ పాప్యులారిటీ కొండలా పెరుగుతోంది. సైలెంటైపోయాడు శామ్యూల్‌రెడ్డి.
“మీరు సైలెంటయ్యారంటే ఏదో తీవ్రంగా ఆలోచిస్తున్నారని నా అనుభవం. ఒకవేళ నా మీదా, నా చేతల మీద మీకు నమ్మకం లేకపోతే O.K నేనేమీ వద్దని పట్టుబట్టను. నా మాట వినాలని అసలు అడగను. ఒకవేళ మీకు మీరే ఏదన్నా చేద్దామనుకుంటే మాత్రం బాగా ఆలోచించండి. ఒకటికి వందసార్లు ఆలోచించండి. ఎందుకంటే, మీది నా అంత వక్ర బుద్ధి కాదు.” నవ్వి లేచాడు సర్వనామం.
అసలేం మాట్లాడాలో, ఏ జవాబివ్వాలో కూడా తెలియలేదు శామ్యూల్‌రెడ్డికి. కానీ మనసులోని మంత్రాంగం ఆగలేదు. అది ఆగదని సర్వనామానికీ తెలుసు. అతని ఆలోచన వెనక్కి పరిగెత్తింది.
*****
“నవనీతం ఇపుడు గర్భవతంట” అన్నాదు రొయ్యబాబు. ఎప్పుడూ ఏనాడూ ఎవరెదుటా బయటపడని సర్వనామం ‘ఆ’ అని షాక్ తిన్నాడు. అది గమనించినా గమనించనట్టే, “ప్రస్తుతం నవనీతంగారి పరిస్థితి చాలా క్లిష్టమైనది. ఒకవైపు పరమశివంగాడి పగ, మరోవైపు యీ గర్భం తెచ్చిన మానసిక సంక్షోభం. బోస్‌కీ, నవనీతానికీ మధ్య పూర్తిగా ఏ సంబంధాలూ ప్రస్తుతం లేవు. ఆ విషయమూ ఖచ్చితమైన ఇన్‌ఫర్మేషనే. అన్నట్టు…” ఆగాడు రొయ్యబాబు. “నువ్వెళ్లు… అవసరమైనప్పుడు పిలుస్తా. పరమశివాన్ని క్షణం కూడా వదలొద్దు. అవస్రమైతే నమ్మకమైన వాళ్లని కుదుర్చుకో..” వంద రూపాయల కట్ట ఒకటి రొయ్యబాబుకిచ్చి అన్నాడు సర్వనామం.
“థాంక్స్” తీసుకుని బయటికి నడిచాడు రొయ్యబాబు. అతని పెదాల మీద చిన్న చిరునవ్వు మొలకని సర్వనామం గుర్తించాడు. రొయ్యబాబు బయటికి వెళ్లాక ఓ సుదీర్ఘ నిశ్వాసం వెలువడింది సర్వనామం నాసిక నించి.
” ఏం చెయ్యాలి? మనసులో వేస్కున్న లెక్క ప్రకారం నవనీతం గర్భవతి అయితే ఆ గర్భంలో పెరిగే శిశువు నాదే…!” పదొసారి మనసులో అనుకున్నాడు సర్వనామం. తండ్రి కాబోతున్నాడనే ఆలోచనే అతన్ని ఉత్సాహపు శిఖరం మీద నిలబెట్టింది. మరో ఆలోచన మనసులోకి రానీయకుండా నవనీతం ఆధ్వర్యంలో నడిచే సారా అంగడి వైపు పరిగెత్తాడు.
తలుపులు బార్లా తెరిచి వున్నాయి. లోపలికెళ్ళి చూస్తే ముఖం అంతా వాచిపోయి చచ్చినట్టు పడుంది నవనీతం. రెండు చేతుల్తో ఆమెని ఎత్తుకుని బయటికొచ్చి కనిపించిన రిక్షాలో ఆమెని కూచోబెట్టి తనూ ఎక్కి హాస్పిటల్‌కి పోనిమ్మన్నాడు. హాస్పిటల్ రాగానే చేతికి అందినంత డబ్బు తీసి రిక్షావాడికిచ్చి ఆమెని ఎత్తుకుని హాస్పిటలు మెట్లెక్కాడు. రిక్షావాడు ఆశ్చర్యంగా అతనికేసి చూశాడు. “అయిదురూపాయిలు ఇవ్వాల్సిన చోట అయిదొందలు ఇచ్చాడీ పిచ్చోడెవడో. ఆ నవనీతం బోసుబాబు ‘ఇలాకా’. మరి వీడెవడూ? ఈ సంగతి బోసుబాబుకి చెబితే?” తనలో తనే విశ్లేషించుకున్నాడు రిక్షావాడు. “ఊహూ చెప్పకూడదు. ఆయమ్మని చూస్తే చావుదెబ్బలు తిన్నట్టుంది. ఆయమ్మ ఒంటిమీద చెయ్యేసే దమ్ము బోసుబాబుకి తప్ప ఇంకెవరికుంటాడి?. అందుకే ఎవుడో ఆయమ్మని హాస్పిటల్లో చేర్చిన సంగతి చెప్పకూడదు. అనవసరపు తలనెప్పి మనకెందుకూ?” అని నిశ్చయించేఉసుకున్నాడా రిక్షాడ్రైవరు.

రెండో జీవితం .. 5

రచన: అంగులూరి అంజనీదేవి

ఆకులు కదిలినట్లనిపించి ఇటు తిరిగాడు ద్రోణ.
వెన్నెల నీడ కొబ్బరాకుల సందుల్లోంచి శృతిక మీదపడి కదులుతుంటే ఆమె వేసుకున్న లైట్ బ్లూ కలర్‌ నైటీ మీద నల్లపూసల దండ మెరుస్తోంది. ఒక్కక్షణం అతని కళ్లు అలాగే నిలిచిపోయాయి.
”ఒక్క నిముషం శృతీ! వస్తున్నా”… అంటూ కాల్‌ కట్ చేసి భార్య వైపు రెండడుగులు వేశాడు.
”వస్తారులెండి! ఏదో ఒక టైంకు… ఇక్కడేం జరుగుతుందో చూద్దామని వచ్చాను” అంది శృతిక.
ఏం జరుగుతోందని చుట్టూ చూసి, ‘ఏం లేదిక్కడ’ అన్నట్లు భుజాలు ఎగరేశాడు.
అతని భుజాల కదలిక చూడానికి గమ్మత్తుగా అన్పించినా, మనసు మండుతోంది శృతికకు…
”ఇది తట్టుకోలేకనే మా అక్కయ్య వాళ్ల ఇంటికెళ్లి ఖర్మకాలి పాప చెయ్యి విరగ్గొట్టి వచ్చాను. మా నాన్న నన్ను తిట్టిన తిట్టు తిట్టకుండా తిడుతున్నాడు. ఇంకెప్పుడూ అక్క దగ్గరకి వెళ్లొద్దన్నాడు. మొన్న వాళ్లత్తగారు నోటి కొచ్చినట్లు మాట్లాడారట. ఇప్పుడు నేనెక్కడికి వెళ్లాలి. ఇక్కడ వుండలేకపోతున్నా..” అంటూ తల పట్టుకొని ఒక్క వుదుటన కింద కూర్చుంది. మనసంతా వికలమైన దానిలా కుంగిపోతోంది.
”నువ్వు డిస్టర్బ్‌ అవుతావనే పైకొచ్చాను. ఇప్పుడు నీకేంటి ఇబ్బంది?” అన్నాడు. అంతకన్నా ఇంకేం మాట్లాడాలో అతనికి తోచడంలేదు.
”నేను డిస్టర్బ్‌ అవుతానని కాదు. మీ ఇద్దరి మాటలకి ప్రైవసీ కోసం పై కొచ్చారు. నేనేం చిన్నపిల్లను కాను. నాకిలాంటివి బాగా తెలుసు. నేను హాస్టల్లో వుండి చదువుతున్నప్పుడు కొందరమ్మాయిలు మీలాగే ఎప్పుడు చూసినా మొబైల్‌లో మాట్లాడుతుండే వాళ్లు..” అంది పిచ్చిదానిలా అరుస్తూ.
ద్రోణ బిత్తరపోతూ…” ఎవరితో…?” అన్నాడు.
”వాళ్ల లవర్స్‌తో… వాళ్లకో టైమంటూ వుండేది కాదు. పక్కవాళ్లకి డిస్ట్రబెన్స్‌ అనేది లేదు. ఇదిగో ఇలాగే మీలాగే వాళ్లుకూడా నావల్లకాదు ఇలాగైతే…’ అంది ఆవేశంతో రొప్పుతూ లేచి నిలబడి.
…అతను సూటిగా ఆమెనే చూస్తూ… ”ఆముక్త నా లవర్‌ కాదు. రైటర్‌. మాకొచ్చే డౌట్స్ ను క్లియర్‌ చేసుకుంటున్నాం… అంతే ఇంకేం లేదు” అన్నాడు చాలా నిజాయితీగా.
”నాకు నా హాస్టల్‌ ఎక్స్‌పీరియన్స్‌ లేకుండా వుంటే నేను కూడా అలాగే అనుకునేదాన్ని… ఇప్పుడలా అనుకోను. ఎందుకంటే ఎవరైనా ఒక వ్యక్తిని మనసులో వుంచుకున్నప్పుడు ఇంకో వ్యక్తితో మనసు పంచుకోలేరు. మీరలా కాదు. మీ బొమ్మల్ని మెచ్చుకున్న ప్రతి ఒక్క స్త్రీకి మీ మనసుని, మాటల్ని పంచేస్తారు.” అంది చాలా స్థిరంగా..
అసహనంగా చూశాడు. ఆమెనెలా నమ్మించాలో అర్థంకాక..
”ఆముక్త నాకన్నా వయసులో పెద్దది. ఇంకెప్పుడూ మా ఇద్దర్ని ఆ దృష్టితో చూడకు…” అన్నాడు.
”సీత కూడా రాముడికన్నా వయసులో పెద్దదట… మన క్రికెట్ ప్లేయర్‌ సచిన్‌ భార్యకూడా అతనికన్నా పెద్దదేనట. ఇలాంటి కబుర్లు నాతో చెప్పకండి! నాకు ప్రపంచం బాగా తెలుసు” అంది.
”అవున్లే! హాస్టల్లో వుండి చూశావుగా…” అన్నాడు వ్యంగ్యంగా.
…అతని వ్యంగ్యాన్ని గమనించకుండా ”ఈసారి ఆముక్త వచ్చి మీ గదిలో కూర్చుందనుకోండి! అప్పుడు చెబుతా!” అంది బెదిరిస్తూ…
”ఏం చెబుతావ్‌?” అన్నాడు.
”వ్యాక్యుమ్‌ క్లీనర్‌తో కొడతా!” అంది.
”కొడతావా? కొత్తగా వేసిన నా బొమ్మని చూడ్డానికి రేపే వస్తానంది.” అన్నాడు లోలోన కంగారుపడ్తూ… ఆ బొమ్మని మంచి కాన్సెప్ట్‌తో, గ్రేస్‌తో వేశానని దాన్ని ముందుగా ఆముక్త చూసి కాంప్లిమెంట్ ఇవ్వాలని అతను ఆశిస్తున్నాడు.
”రానీ! చెబుతా!” అంది ఊగిపోతూ.
ఆ మాటతో ఒక్కక్షణం ఆలోచించాడు.
అతనలా ఆలోచిస్తుంటే…
”జోకనుకుంటున్నారేమో! మొన్న తన చీరమీద కావాలనే కాఫీ పోశాను. మీరు పొరపాటున పడ్డాయనుకుంటున్నారు. మీరు నన్ను సరిగ్గా అర్థం చేసుకోవటంలేదు” అంది
…లోలోన ఆశ్చర్యపోతూ మెల్లగా ఆమెను దగ్గరకు తీసుకొన్నాడు. మాటలతో ఆమెలోని ఫైర్‌ను తగ్గించాడు.
”ఓ.కె. శృతీ! నీకు నచ్చని పని నేనేం చెయ్యను” అన్నాడు.
”మరి ఫోన్‌ కాల్స్‌?”
”కట్ చేస్తా…!”
హాయిగా నవ్వింది శృతిక. ఆ నవ్వులోని జీవానికి వెన్నెల కూడా వెనుకంజవేసింది.
”మరి ఇంటి కొచ్చిన వాళ్ల మీద కాఫీ పొయ్యటం, వ్యాక్యూమ్‌ క్లీనర్‌తో కొట్టటం లాంటివి చెయ్యకూడదు.” అన్నాడు.
”అలాగే ! చెయ్యను”. అంది
”మాట ఇవ్వు…” అంటూ చేయి చాపాడు
చేతిలో చెయ్యివేసి మాట ఇచ్చింది
”రేపు ఆముక్త వస్తుంది. నువ్వు మాట నిలుపుకోవాలి” అన్నాడు
”ఆ… ” అంటూ కళ్లూ, నోరు ఒక్కసారే తెరిచింది. వెంటనే అతను ఆమె కనురెప్పలపై తన పెదవులతో చేసిన మౌన మృదంగానికి ఆమె పెదవులు నెమ్మదిగా మూసుకున్నాయి.
*****
ఆముక్త ఫోన్‌ చెయ్యగానే లిఫ్ట్‌ చేసి, ఆమె చెప్పిన మాటలు విని స్టాచ్యూలా నిలబడింది సంవేద.
ఒక్క క్షణం మాటలు రాలేదు ఆమెకు.
వెంటనే అత్తగారి దగ్గరకి వెళ్లి.. ”మీరు నిశితను బయటకు పంపారా అత్తయ్యా?” అంది
దేవికారాణి నిర్లక్ష్యంగా తలతిప్పి మాట్లాడలేదు. సంవేద ‘ఉఫ్‌’ అంటూ సహనాన్ని కూడదీసుకుని… ”మీకేదైనా అవసరమైతే నాకు చెప్పండి! నేను వెళ్లి తెస్తానని చాలాసార్లు చెప్పాను. మీరెందుకిలా దాన్ని బయటకి పంపుతున్నారు?” అంది.
”హు… నువ్వా!! నువ్వు ఈ రోజు తెమ్మంటే రేపు తెస్తావు. ఇప్పుడు పిలిస్తే ఇంకోగంటకి పలుకుతావు. నీ సంగతి నాకు తెలియదా?” అంది
”ఇదో నెపం నానెత్తిన పెట్టి దాన్ని పంపుతారా? దానికేమైనా జరిగితే?” అంది. సంవేద కళ్లలో నీళ్లు కదులుతున్నాయి.
”ఏం జరుగుతుంది? మరీ ఆకాశం నుంచి వూడిపడలేదు నీ చెల్లెలు… ఆ కుంటిదాని జోలికి ఎవరూ పోర్లే అయినా నువ్వు చెయ్యక, అది చెయ్యక ఎవరు చేస్తారు నా పనులు?”
”పనులు ! పనులు ! ఇది తప్ప ఇంకోమాట రాదా? ఛ, ఛ…” అంది ఇరిటేషన్‌గా చూస్తూ సంవేద.
” మూతెందుకు అన్ని వంకర్లు తిప్పుతావ్‌?” అంది దేవికారాణి.
”వంకర్లు తిప్పానా? వక్ర దృష్టితో చూస్తే అన్నీ వంకర్లే కన్పిస్తాయి లెండి!” అంది వత్తి పలుకుతూ సంవేద.
”అత్తను పట్టుకొని అండీ అంటావా? ఇదిగో! నా మెతకతనాన్ని చూసి, తెగరెచ్చిపోతున్నావు నువ్వు…” అంది దేవికారాణి.
”మీరు మెతకా? నవ్విపోతారు వింటే! ఎవరూ లేకనే కదా దాన్ని నా దగ్గర వుంచుకొంది. కాలులేదన్న జాలికూడా లేకుండా బయట పనులు దానితో చేయిస్తారా? అసలు మీకు హృదయం వుందా? మూసుకుపోయిందా? అంది సంవేద.
”అమ్మో ! అమ్మో! నా గుండె మూసుకుపోయిందంటావా? ఊపిరాడక నేను చచ్చిపోవాలనేగా.. అసలే జ్వరమొచ్చి నేను బాధపడ్తుంటే..! మీకు నాలాంటి అత్తకాదే బండబూతులు తిట్టే అత్త కావాలి. అప్పుడు కాని దారిలోకి రారు…” అంది చేతులు చాలా హుషారుగా తిప్పుతూ…
”ఇప్పుడు దారిలో లేమా?” అంది సంవేద.
”ఏం దారి మీ దారి? తల్లీ,దండ్రీ లేనప్పుడు అణిగి, మణిగి వుండాలని తెలియదా? నా ఇంటి కోడలిగా వచ్చి నువ్వూ – నీతో పాటు వచ్చి అది అదృష్టవంతులైపోయారు. లేకుంటే ఈ రోజుల్లో కొంతమంది అత్తలు రెండో కంటికి తెలియకుండా కోడళ్లను ఎలా హింసిస్తున్నారు?
మాటకుముందే ముక్కుమీద కొట్టి అది బెదిరి రక్తమొస్తే అదేదో రోగమంటున్నారు. సుత్తులతో తలమీద కొట్టి కుట్టుకూడా వేయించకుండా దూదిపెట్టి వుంచుతున్నారు. అదేమని ప్రశ్నిస్తే ‘నా కోడలికి పిచ్చి పట్టిందని’ ఎర్రగడ్డ ఆసుపత్రిలో చేరుస్తున్నారు. ఇవన్నీ మీకెలా తెలుస్తాయ్‌ బయటకెళ్లి చూస్తే కదా! చిన్నపని చెప్పినా అదేదో గడ్డపార చేతికిచ్చి బావి తవ్వమన్నట్లు మాట్లాడుతుంటారు…” అంది దేవికారాణి.
” మీ నోట్లోంచి గడ్డపారలు, సుత్తులు వస్తున్నప్పుడు నేనేం మాట్లాడాలి అత్తయ్యా! ఆడపిల్ల పుట్టింటినుంచి మెట్టినింటికి వచ్చినప్పుడు అక్కడ తీసి ఇక్కడ నాటిన పూలమొక్కతో సమానమంటారు. వేర్లు కుదురుకుని, కుదుటపడే దాకా మంచిపోషణ, ఆదరణ అవసరం… అలాటిది మరచిపోయి, అనాదల్ని చూసినట్లు చూస్తుంటే ఏం చేయాలి?
ఈ రోజు ఆముక్త చూడకుంటే ఆ నలుగురు మగపిల్లల చేతుల్లో నిశిత ఈ పాటికి చచ్చిపోయి వుండేది…” అంది సంవేద.
ఏమిటి! మగపిల్లలు వెంటపడ్డారా?” అంటూ జీవితంలో ఎప్పుడు పోనంతగా ఆశ్చర్యపోయింది దేవికారాణి.
”అవునట… కాలేజీ అబ్బాయిలు…” అంటూ సంవేద ఏదో చెప్పబోతుంటే…
”అర్థమయిందిలే… అదేదో ర్యాగింగంటారే.. అదయివుంటుంది. అయినా వాళ్ల కాలేజి అమ్మాయిల్ని చేసుకోవాలి కాని దీని వెంటెందుకు పడటం? ఆ.. ఇలాంటివన్నీ మామూలే…” అంది.
”మీరింత తేలిగ్గా ఎలా మాట్లాడగలుగుతున్నారత్తయా?” అంది సంవేద.
”ఏముందక్కడ జుట్టుపీక్కోటానికి?”
”మీరెందుకు పీక్కుంటారులెండి జుట్టు!”
”నువ్వేదో తేడాగా మాట్లాడుతున్నావ్‌ సంవేదా!”
”తేడా ఏముంది ఇందులో.. నలుగురబ్బాయిలు నిశితను కార్లో ఎక్కించుకోబోతుంటే ఆముక్త చూసి కాపాడింది. ఇప్పుడది ఆముక్త ఇంట్లోనే వుంది. అందుకే దాన్ని బయటకు పంపొద్దంటున్నాను.” అంటూ సంవేద విసురుగా అక్కడ నుండి వెళ్లబోతుంటే….
”ఆగు…” అంది గట్టిగా దేవికారాణి. ఆగింది సంవేద.
పక్కరూంలో నిద్రపోతున్న శ్యాంవర్ధన్‌ ఆ అరుపుకి నిద్రలేచి వాళ్ల దగ్గరకి వచ్చాడు.
”కాలు లేదనే గాని చూట్టానికి అది బావుంటుందని నేను చెప్పలేదా? ఎవరి కళ్లు దానిమీద పడినా తిప్పుకోవటం కష్టం… దాన్ని కాపాడటం మావల్ల కాదు. రేప్పొద్దున ఏదైనా జరిగితే మాకు మాటలొస్తాయి. వెంటనే పంపించివెయ్‌!” అంది దేవికారాణి.
”ఎక్కడికి?”
”ఎక్కడికని నన్ను అడుగుతావేం?”
”మాకెవరూ లేరు. దానికి నేను – నాకు అది తప్ప…” అంది సంవేద వాళ్లెందుకు వాదన పెట్టుకుంటున్నారో అర్థంకాక… ”అసలేం జరిగింది?” అంటూ వాళ్లిద్దరి మధ్యలోకి వెళ్లి నిలబడ్డాడు శ్యాంవర్ధన్‌.
జరిగింది చెప్పింది సంవేద.
”నేను వెళ్లి నిశితను తీసుకొస్తాను. మీ ఇద్దరు గొడవ ఆపి పనులు చూసుకోండి!” అంటూ షర్ట్‌ వేసుకొని ఆముక్త ఇంటికెళ్లాడు.
దారిలో ఓసారి నిశిత ముఖాన్ని గుర్తుచేసుకోవటానికి ప్రయత్నించాడు. స్పష్టత రానట్లు కష్టంగా అన్పించినా మళ్లీ, మళ్లీ ఆమె ముఖాన్ని తన అంతః చక్షువుతో తడిమి చూశాడు… వాళ్లు అనుకోవటమే కాదు. నిశిత అతని కళ్లకి కూడా అందంగానే కన్పించింది.
శ్యాంవర్ధన్‌ వెళ్లేటప్పటికి… ఆముక్త పెట్టిన అన్నం తిని, తనను తీసికెళ్లానికి ఎవరొస్తారా? అని ఎదురుచూస్తోంది నిశిత. ఆమె ముఖం చూస్తుంటే బాగా భయపడినట్లనిపిస్తోంది.
జాలిగా అన్పించింది శ్యాంవర్ధన్‌కి..
…అంతేకాదు నిమ్మాకు రాసుకొని నిగనిగలాడుతున్నట్లు కన్పిస్తున్న నిశిత ముఖాన్ని అందమైన చేతుల్ని ఒక్కక్షణం తన చూపులతో కొత్తగా, రహస్యంగా తడిమాడు. అతని చూపులు అతనికే చిత్రంగా అన్పించాయి.
ఎయిర్‌ కండిషన్డ్‌ రూంలో మెత్తి కార్పెట్ మీద హుందాగా నడుచుకుంటూ వచ్చి… ”నిశితను ఒంటరిగా ఎక్కడికి పంపకండి! బయట ద్విపాదమృగాలు ఎక్కువయ్యాయి.” అంది ఆముక్త.
అలాగే అన్నట్లు తలవూపి… నిశితను తన బైక్‌ మీద కూర్చోబెట్టుకొని, ఇంటి ముఖం పట్టాడు శ్యాంవర్ధన్‌.
దారిలో ఏదైనా హోటల్‌కి తీసికెళ్లి నిశితతో కొద్దిసేపు ప్రశాంతంగా కూర్చోవాలనిపించింది. తను తప్ప నిశితకి ఎవరూ లేనట్లు, అన్నీ తనే అయినట్లు, అదో విధమైన ఫీలింగ్‌కి లోనౌతున్నాడు. దాన్ని పైకి ప్రదర్శించకుండా, తన కొలీగ్‌ ఎదురై నవ్వుతూ చేయి వూపటంతో బైక్‌ ఆపాడు శ్యాంవర్ధన్‌.
”మీ మిసెస్‌ వెరీ నైస్‌ మిస్టర్‌ శ్యాంవర్ధన్‌!” అని ఆవిడ అంటుంటే అతని నరాలు చిన్న షాక్‌కి గురై తీయగా పులకించాయి.
”నా మరదలండీ!” అంటూ ఆమెకు నిశితను పరిచయం చేశాడు.
నిశిత బైక్‌ మీద కూర్చోవటంతో కాలుమీద చీర కవరైపోయి, అంగవైకల్యాన్ని దాచేసింది. అది గమనించాడు శ్యాంవర్ధన్‌,
ఇల్లు రాగానే… బావ దేవుడులా అన్పించాడు నిశితకి.
*****
ద్రోణ బొమ్మ వేస్తున్నాడు.
ఆముక్త రావటం అతను గమనించలేదు.
అతని డెడికేషన్ని చూడటం… తనకి ఓ ఇన్సిపిరేషన్‌ అన్నట్లు ఏకాగ్రతతో చూస్తూ నిలబడింది.
ఓ నిముషం గడిచాక వెనక్కి తిరిగి ఆముక్తను చూశాడు ద్రోణ.
”కూర్చో.. ఆముక్తా! ఎంతసేపు నిలబడతావు?” అన్నాడు మెల్లగా నవ్వి…
ఆశ్చరపోతూ…”నేను వచ్చింది నువ్వు చూశావా ద్రోణా? అంది కూర్చుంటూ.
అవునన్నట్లు తల వూపాడు.
”ఎలా?” అంది ఇంకాస్త ఎక్కువగా ఆశ్చర్యపోతూ.
”అంతర్నేత్రంతో..” అంటూ మళ్లీ ఓ నవ్వు నవ్వి, ఆమెకి ఎదురుగా వచ్చి కూర్చున్నాడు.
”మీ డెడికేషన్‌ అద్భుతం!” అంది అంతకన్నా నాదగ్గర పదాలు లేవన్నట్లు చూస్తూ…
అతనేం మాట్లాడలేదు. తీరైన భంగిమలో అతను కూర్చున్న విధానం చాల హుందాగా, రిలాక్స్‌డ్‌గా వుంది.
”బొమ్మలెయ్యటం ఎలా, ఎప్పుడు మొదలుపెట్టారు? మీ ప్యామిలీలో ఎవరైనా వున్నారా? లేక ఎవరినైనా చూసి ఇన్సిపయిర్‌ అయ్యారా?” అంది యాంగ్జయిటీని ఆపుకోలేక ఆముక్త.
”నువ్వు కూర్చున్న తీరు, అడుగుతున్న విధానం చూస్తుంటే ఇంటర్వ్యూ చేస్తున్నట్లుంది. పత్రికలో ఇస్తావా? చానల్లో ఇస్తావా?” అన్నాడు సరదాగా…
”నాకు మాత్రమే తెలుసుకోవాలని వుంది.” అంది కాలుమీద కాలు వేసుకొని ఇంకాస్త ఠీవిగా కూర్చుంటూ
”… నేను విద్యార్థిగా వున్నప్పటినుండి ఎక్కువగా సముద్ర తీరాలకి వెళ్తుండేవాడిని. నదుల్ని కూడా వదిలేవాడిని కాదు. అక్కడ ఏ రాయి కన్పిస్తే ఆ రాయిపై చాలా సేపు పడుకొని గడిపేవాడిని… నేనలా ఎందుకుండే వాడినో మా ఇంట్లో వాళ్లకి అర్థమయ్యేది కాదు.
…పోర్టులకి వెళ్లినప్పుడు పెద్ద, పెద్ద నౌకలు, మత్స్యకారులు అక్కడి వాతావరణం నన్ను బాగా ఆకట్టుకునేవి. కుంచె పట్టాను. రంగులు కలిపాను. నాతోపాటే నాలోని రంగులు కూడా పరిణతి చెందాయి.. మిక్స్‌డ్‌ మీడియాలో ప్రయోగాలు చెయ్యటం మొదలుపెట్టాను. క్లాత్‌, పేపర్‌, ఉడ్‌, క్యాన్వాస్‌లపై నేను చేసే గ్రాఫిక్‌ ఎఫెక్ట్స్‌ ప్రత్యేకంగా కన్పించటంతో నాలో ఇంట్రస్ట్‌ పెరిగింది. నేను చదివింది సి.ఎ. అయినా ఇప్పుడు ఇదే నా ప్రొపెషన్‌ అయింది.” అన్నాడు చాలా ప్రశాంతంగా.
ఎప్పటినుండో తెలుసుకోవాలనుకుంటున్న విషయాలని తెలుసుకుంటున్నట్లు ఆసక్తిగా వింటోంది.
”ప్రకృతిలోని అందాలనే కాక, శ్రమైక సౌందర్యాన్ని, మార్మిక సౌందర్యాన్ని నాదైన శైలిలో ఒడుపుగా పట్టుకొని… ప్రకృతితో మనిషికి వున్న అనుబంధానికి రంగులు అద్దుతుంటాను.. అంతేకాదు కొంతమంది వ్యక్తుల్ని గీస్తున్నప్పుడు వాళ్ల మనసు కూడా తెలిసేటట్టుగా గీస్తుంటాను. అలా బాహ్యరూపంతో పాటు ఇన్నర్‌ ఫీలింగ్స్‌ కనపడాలంటే క్యారికేచర్‌లో బాగా ఎక్స్‌ర్‌సైజు చేయాలి. అలా అనేకం చేశాను.
స్వతహాగా నా మనసు కుంచెలోంచి హాస్యం, కరుణ, ఉద్రేకం, నైరాస్యం, ప్రేమ, బాధ, భయం, జాలువారటం, అందుకు బాగా సహకరించింది. లేకుంటే మన ఆర్టిస్టులం రాసే రాతల్లో కాని, గీసే గీతల్లో కాని స్పష్టత లేకుంటే విమర్శకులు చెంప చెళ్లుమనిపిస్తారు కదా!” అన్నాడు.
చెంప తడుముకుంది యాధృశ్చికంగానే…
”ఇప్పుడేం గీస్తున్నారు?” అంది కాన్వాస్‌ వైపు చూస్తూ
”ఇరవై అయిదుమంది చిత్రకారులం కలిసి ఇంక్‌…. ఆక్రిలిక్‌.. ఆయిల్‌ కలర్స్‌తో రంగులద్ది హైదరాబాదులోని ‘గ్యాలరీ స్పేస్‌’లో పెడ్తున్నాం. ఈ ప్రదర్శన ఇంకో నెలరోజులపాటు జరుగుతుంది. ఇది ట్రావెలింగ్‌ ఎగ్జిబిషన్‌ కాబట్టి ఈ రంగులు ఇక్కడ నుండి ఢిల్లీ, బెంగుళూరుకు తరలివెళ్తాయి. దానికోసమే ఈ బొమ్మ గీస్తున్నాను…” అన్నాడు ద్రోణవర్షిత్‌.
”మరి నా కవితకు బొమ్మ ఎప్పుడు గీస్తారు?” అంది ఆముక్త.
దాని విషయం అప్పుడు గుర్తొచ్చిన వాడిలా…”దాన్ని మళ్లీ ఓసారి చదవాలి ఆముక్తా!” అన్నాడు. అతను బొమ్మ గీస్తాననలేదు. గియ్యను అనలేదు.
ఆమె దృష్టి మూలనున్న చెత్తకుప్ప మీద పడింది… అప్పుడప్పుడు ద్రోణ బొమ్మగీసి, కుదరక చింపేసిన కాగితాలు ఆ చెత్తకుప్పలో వున్నాయి. వాటిమీద దుమ్ము బాగా వుంది. ఆ దుమ్ములో ఆముక్త రాసిన కవిత వుంది. వెంటనే వెళ్లి దాన్ని చేతిలోకి తీసుకొని దులుపుకుంటూ వచ్చి కూర్చుంది.
”మనకున్న దుమ్ము చాలదని ప్రతిరోజు అంతరిక్షం నుండి పది టన్నుల దుమ్ము భూమిపై పడుతుందట కదా!” అంది ఆ దుమ్మునే చూస్తూ ఆముక్త.
”కరక్ట్‌ ఆముక్తా! అది మనసు మీద పడకుంటే చాలు” అన్నాడు ద్రోణ. తన భార్యను గుర్తుచేసుకుంటూ… ఆ కాగితాన్ని దుమ్ములో వేసింది శృతికనే అని అతనికి తెలుసు.
”మన శరీరం వెయ్యికి పైగా జాతుల బాక్టీరియాకి ఆవాసమని విన్నాను. కాని మనసు మీద దుమ్ము గురించి వినలేదు.” అంది ఆశ్చర్యంగా చూస్తూ.
”భావాలను కలుషితం చేసుకొని, వక్రదృష్టితో ఆలోచించే వాళ్ల మనసునిండా దుమ్మే వుంటుంది ఆముక్తా! దాన్ని దులుపుకోవటం వాళ్లకి రాదు. ఇతరులు వెళ్లి దులపలేరు” అన్నాడు.
ఆముక్త విరోధించింది. అంతటితో ఆ విషయాన్ని వదిలేశాడు.
”నీ కవితకి బొమ్మవెయ్యాలని చాలాసార్లు ట్రై చేశాను. కానీ.. నీ కవిత నేను బొమ్మగీసే స్థాయిలో లేదు. నువ్వింకా ఎదగాలి. సమస్యల్ని సృశించాలి. మార్పుకోసం ఆరాటపడి రాయాలి..” అన్నాడు.
ఆముక్త ముఖంలో రంగులు మారాయి.
వెంటనే తన చేతి వేళ్ల వైపు చూసుకుంటూ…
”కరెక్టే ద్రోణా ! మనం బాగా ఫీలయ్యి రాయాలంటే ప్రయాణాలు ఎక్కువ చెయ్యాలని, అందమైన దృశ్యాలను చూడాలని అంటున్నారు. ఆ ఫీలింగ్‌ కోసం నన్ను లాస్‌ఏంజిల్‌కి తీసికెళ్లమని మావారిని అడుగుతున్నాను. అక్కడకెళ్లి చూశానంటే ఇంకా బాగా రాయగలుగుతాను కదూ! అందరి మన్ననలు పొందగలుగుతాను కదూ!” అంది ఆశగా.
”నువ్వు లాస్‌ఏంజిల్‌ వెళ్లినా రామప్ప వెళ్లినా ఇలాగే రాస్తావు. ఎందుకంటే నువ్వు చూసే దృక్పథంలో, రాసే సబ్జక్ట్‌లో ఎవరూ తాకని కొత్తదనాన్ని పట్టుకోలేక పోతున్నావ్‌!” అన్నాడు నిక్కచ్చిగా.
నిరాశగా చూసింది.
”ప్రయాణం చేస్తే, వర్షం పడితే, సముద్రాన్ని చూస్తే రాసేది రచన కాదు. నీ కవితల్లో ఎక్కువగా మంచుతెరల్లోంచి ఎగసివస్తున్న సూర్యబింబం.. సముద్ర తీరంలో చెంపల్ని నిమిరే చల్లగాలి.. చిగురు కొమ్మల్లోంచి మంద్రంగా కూసే కోకిల కన్పిస్తుంది. అలా కాకుండా ఇది తనదే అన్న ఫీలింగ్‌ వచ్చేలా రాయాలి. అప్పుడు అది చదివి ఆలోచిస్తారు.” అన్నాడు ద్రోణ. ఆమె చేత గొప్పగా రాయించాలని వుంది అతనికి.
అలాగే చూస్తోంది ఆముక్త…
”నీ కవితా చూపులతో… ఆవులించే దిక్కుల్ని చూడగలగాలి. తలలు వంచుకొని ఆలోచిస్తూ నిలబడి వుండే చెట్లను చూడాలి.. పరిసరాలు ఎలా స్థంబిస్తాయో చూడగలగాలి…” అంటూ ఆగాడు.
ఆమెలో ఏదో అలజడి మొదలైంది.
ద్రోణ తన కవితకి బొమ్మ వెయ్యటం డౌటే అనుకొంది.
”మనసు మర్మాలపుట్ట ఆముక్తా! దాని ఎక్స్‌పెక్టేషన్‌ దానికి వుంటుంది. ఇకముందు నువ్వు రాసే కవితలో అభ్యుదయం, నైతికత్వం, వేదాంతం, వుండేలా చూసుకో.. గతంలో వచ్చిన ప్రముఖుల సాహిత్యాన్ని చదువు ఇంకా సాధ్యమైతే జీవితాన్ని చదువు… అప్పుడు నీ కవిత కారు అద్దంపై వర్షం నీటిని తుడిచే వైపర్‌లా వుంటుంది. కళ్లతో పాటు, గుండెకూడా కరుగుతుంది. ” అన్నాడు.
”అప్పటి వరకు నా కవితకి బొమ్మ వెయ్యవా ద్రోణా?” అంది బేలగా.
”నీ కవితకి బొమ్మవేస్తే – నా బొమ్మకి విలువ పెరగాలి. నీకిది సృజనాత్మకమైన సవాలు…” అన్నాడు
మాట్లాడలేదు ఆముక్త.
”నేను ఊహించిన రీతిలో రాయగలిగే శక్తి నీలోవుంది ఆముక్తా! కానీ నీ మెదడు లోపలవున్న ఆలోచనలను నువ్విలా నునుతట్టుతో లేపితే అవి బయటకురావు. అలా లేపగలిగే మంత్రదండం కూడా లేదు. ప్రయత్నమనే గడ్డపారల్ని ప్రయోగించి పెకలించాలి. అప్పుడు పుడ్తాయి నిలబడే కవితలు.. సృష్టికైనా, మనోదృష్టికైనా బద్దకం పనికి రాదు…” అన్నాడు.
”నేను వెళ్తాను వర్షిత్‌…!” అంది ఊపిరాడనట్లు చూస్తూ ఆముక్త.
”వెళ్లే ముందు ఓ మాట.. నీ కవితకు బొమ్మ వేయాలని వుంది. నా భావాలకి తగినట్టుగా రాయి. కాఫీ తాగి వెళ్లు శృతిక తెస్తుంది” అన్నాడు చాలా మర్యాదగా.
ఒక్కక్షణం భయంగా తన చీరె వైపు చూసుకుంటూ…
”వద్దు వెళ్లాలి వర్షిత్‌! బై…” అంది ఆముక్త.
*****
దేవికారాణి ఉదయం నుండి … ”నాకు ఊపిరి ఆడటం లేదు నిశితా! ఫ్యాన్‌ గాలి తగిలితే ఒళ్లంతా వేడెక్కి పోతోంది. ఇదిగో ఈ అట్టముక్క పట్టుకొని కాస్త విసురు” అంటూ పడుకొంది.
వెంటనే వెళ్లి ఆమె చెప్పినట్లు చేస్తోంది నిశిత.
అక్క చూస్తుందేమోనని లోలోపల ఆమెకు పీకుతోంది.
అటు వెళ్తూ చూడనే చూసింది సంవేద. ఆగ్రహంతో కళ్లెర్రచేసి చూస్తూ గది బయటే నిలబడి… ”నా చెల్లికి కాలు లేదన్న జాలికన్నా అమ్మా, నాన్నా లేరన్న చులకనే ఎక్కువుంది మీకు.. అందుకే దాన్నిలా వేధిస్తున్నారు. ఇదెంత పాపామో మీకిప్పుడు తెలియదు.” అంది.
గాఢనిద్రలో వున్న దేవికారాణి టప్పున కళ్లు విప్పింది. ఆమె నోరు విప్పేలోపలే ఆ గదిలోంచి బయటకొచ్చింది నిశిత.
”అక్కా! గొడవెందుకు? ఇప్పుడు నేనేం కష్టపడ్తున్నాను. ఆవిడ దగ్గర కూర్చోవటమేగా… నువ్వు ఆవేశం. తగ్గించుకోకపోతే ఆమె నన్నిక్కడ వుండనివ్వదు. బయటకెళ్లి ఎన్ని బాధలు పడాలో నీకర్థం కాదు. మొన్న ఆముక్తక్క నన్ను చూడకపోతే నేనేమయ్యేదాన్ని…?” అంది నిశిత.
”ఆవిడ ఆరోగ్యంగా వుండి కూడా నీ చేత సేవలు చేయించుకుంటుంది… మనకు అమ్మా, నాన్న లేరని ఇన్‌డైరక్ట్‌గా భయపెట్టిస్తోంది. ఎందుకిలా మనం భయపడాలి?” అంది సంవేద బాధగా.
”ఇలా కొశ్చన్స్‌ వేసుకోవటం కన్నా అడ్జస్ట్‌ కావటం మంచిది.” అంది నిశిత మెల్లగా.
”ఎందుకు అడ్జస్ట్‌ కావాలి? ఆవిడ పనులేమి నువ్వు చెయ్యకు. ఏం చేస్తుందో చూద్దాం…” అంది.
”నామీద నీకున్న ప్రేమతో నువ్విలా అంటున్నావు కాని, తర్వాత దాని పర్యవసానాన్ని పేస్‌ చేయ్యాలంటే నువ్వు చెయ్యలేవు. నామాట విని నువ్వు లోపలకి వెళ్లక్కా!” అంది నిశిత బ్రతిమాలుతూ
”ఆవిడా గదిలో కూర్చుని, ఏ పనీ చెయ్యకుండా టైంకి తినటంలో తప్పులేదు. కానీ… నీ చేత ఇలా కాళ్లు పట్టించుకోవటం, బట్టలు ఉతికించుకోవటం, ఫ్యానాపేసి అట్టముక్కతో విసరమనటం నాకు నచ్చటం లేదు. చూస్తుంటే బాధగా వుంది. అమ్మ నిన్నెలా చూసుకునేది.” అంది ఆవేశాన్ని కాస్త తగ్గించుకుంటూ…
”ఎప్పుడు ఒకే రోజులు వుంటాయా? ఎండాకాలంలో ఎండాలి. వానాకాలంలో తడవాలి. తప్పించుకోవటం సాధ్యమా! నువ్వు పీలవ్వటం తగ్గించుకుంటే నేను హాయిగా వుంటాను. లేకుంటే ఆవిడ మధ్యా, నీ మధ్య నలిగిపోతాను.” అంది నిశిత.
”ఏమి మీ ఇద్దరి గుసగుసలు..? నా గురించేనా? మీ గురించి ఆలోచించుకోండి! అసలే రేట్లు మండిపోతున్నాయి. బ్రతకటం కష్టంగా వుంది. మనిషికి మనిషి బరువై పోతున్నారు. మీ చెల్లిని ఎక్కువ రోజులు వుంచకు…” అంది దేవికారాణి.
ఉలిక్కిపడింది సంవేద.
”నేను చెప్పలేదా! ఆవిడ రియాక్షన్‌ ఎలా వుంటుందో?” అన్నట్లు అక్కవైపు చూసింది నిశిత.
గంట, గంటకి ఈవిడగారి బెదిరింపుని తట్టుకోవటం కష్టంగా వుంది. అటో, ఇటో తేల్చుకోవాలి అని సంవేద అనుకుంటుండగా ఫోన్‌ రింగయింది.
నాలుగడుగుల వెనక్కి వేసి ఫోన్‌ లిఫ్ట్‌ చేసింది నిశిత.
”హలో…” అంది నిశిత. అవతల వ్యక్తి మాట్లాడాక.
”దేవిని పిలవమంటున్నాడు అత్తయ్యా! మీకే ఫోన్‌!” అంది నిశిత.
”దేవి నా ! ఎవడే వాడు? అంత అమర్యాదగా పిలుస్తున్నాడు. వుండమను … వస్తున్నా…” అంటూ ఒక్క ఉదుటన లేచి కోపంగా ఫోన్‌ దగ్గరకి వెళ్లింది దేవికారాణి.
…ఆమె హలో అనగానే
”నేను దేవీ! గంగాధరాన్ని…” అన్నాడు అవతలవైపు నుండి ఆ పేరు వినగానే స్థాణువైంది. ”నువ్వా??” అంది ఆశ్చర్యంతో…
”నేనే దేవీ!” అన్నాడు. ఆయన గొంతులోని మార్ధవాన్ని ఆస్వాదిస్తూ… జ్ఞాపకాల వర్షంలో తడుస్తున్న దానిలా ముఖం పెట్టి…
”రోజులు, వారాలు, నెలలు, సంవత్సరాలు గడిచిపోయాయి. అప్పుడే ఇంత జీవితం అయిపోయిందా అనుకున్నాను. మళ్లీ ఇప్పుడు నీ కంఠం విన్పిస్తున్నావు. ఎక్కడున్నావు? ఇన్నాళ్లు ఏమైపోయావు? నీ జాడ తెలుసుకుందామని ఎంతగానో ప్రయత్నించాను.” అంది ఉద్వేగంగా.
సంవేద, నిశిత ప్రేక్షకుల్లా నిలబడ్డారు.
దేవికారాణి కసురుకున్నట్లు ”మీరెళ్లి మీ పనులు చూసుకోండి!” అని వాళ్లవైపు ఉరిమి చూడకుండా ఫోన్లో మాట్లాడుతోంది.
ఆమె అలా తన ద్యాసలో తనుండటం చూసి.. అవతల వ్యక్తి ఆమెకి సంతోషాన్ని ఇవ్వబోతున్నాడని అర్థమైంది వాళ్లకి… ఆ వ్యక్తి ఎవరన్నది మాత్రం తెలియట్లేదు.
దేవికారాణి ఫోన్లోనే – కొద్దిసేపు ఏడ్చింది, కొద్ది సేపు బాధపడింది. కొద్దిసేపు నవ్వింది. అలా రకరకాల ఫీలింగ్స్‌తో ఫోన్‌ పట్టుకొని అలాగే కొద్దిసేపు నిలబడింది.
”నువ్విప్పుడెక్కడున్నావ్‌?” అంది చివరగా కళ్లు తుడుచుకుంటూ…
”బస్టాండ్‌లో వున్నాను దేవీ! ఇప్పుడే బస్‌ దిగి నీకు కాల్‌ చేస్తున్నాను.” అన్నాడు.
”నువ్వు నాకు మూడు కిలోమీటర్ల దూరంలోవున్నావు. మన ఇంటి అడ్రస్‌ చెబుతాను. వెంటనే ఆటో ఎక్కి నేరుగా వచ్చెయి…” అంటూ అడ్రస్‌ చెప్పింది. ఆమెకెంతో ఆనందంగా వుంది.
”ఇదిగో ! సంవేదా! మీ మామయ్య వస్తున్నాడు…” అంది సంబరంగా దేవికారాణి.
… ఆ మాటతో శిల్పాలు కదిలినట్లు కదిలారు సంవేద, నిశిత.
”మామయ్య అంటే?” అంది పూర్తిగా అర్థంకాక సంవేద
”నా భర్త ! నీ మొగుడికి తండ్రి…” అంది అలా అంటున్నప్పుడు ఎప్పుడూ కన్పించనంత సంతోషం కన్పించిందామెలో…
”అవునా!!” అంటూ ఉక్కిరిబిక్కిరయ్యారు.
ప్రైమ్ మినిష్టర్‌ వస్తున్నాడంటే మిగతా నాయకుల్లో కలిగే కంగారులాంటిది వాళ్లలో కలిగింది. వెంటనే అత్తగారి గదిలోకి వెళ్లి అవసరం లేని సామాన్లని బయట పడేసి, మామగారికోసం ఇంకో బెడ్‌వేసి రెడీగా వుంచారు.
ఆ టైంలో వాళ్లిద్దరూ ఉత్సాహంగా, ఉల్లాసంగా ఇల్లంతా వాళ్లే అయి తిరుగుతుంటే చూడముచ్చటేసింది దేవికారాణికి… ఆమెకిప్పుడు ప్రపంచమంతా తనకి అనుకూలంగా మారి, అందంగా అన్పిస్తోంది.
కొద్ది నిముషాలు గడిచాక ఇంటిముందు ఆటో ఆగింది.
ఆటోలోంచి గంగాధరం దిగాడు.
పెరిగిన గడ్డంతో, అక్కడక్కడ తెల్లవెంట్రుకలతో, మాసిన బట్టలతో వున్నాడాయన… ఎడమచేయి భుజంవరకు తెగిపోయి కట్టు కట్టి వుంది. ఇంకా ఆ గాయం మానలేదు పచ్చిగానే వుంది. నెమ్మదిగా నడుచుకుంటూ లోపలకి వస్తున్న భర్తను చూసి కళ్లు తిరిగాయి దేవికారాణికి.
భర్త తనకి దూరమైనప్పుడు అచ్చు ఇప్పటి శ్యాంవర్ధన్‌ లాగే వుండేవాడు. శ్యాంవర్ధన్‌ని చూస్తుంటే రోజు ఆమెకు తన భర్తే గుర్తొస్తుంటాడు. ప్రస్తుతం భర్తలో వచ్చిన, మార్పు వికృతంగా, భరించరాని విధంగా వుంది.
తల తిరిగినట్లై, తమాయించుకోలేక – కింద పడబోయి గేటు పట్టుకొని నిలదొక్కుకుంది దేవికారాణి.
”అత్తయ్యా! మీరు కాస్త పక్కకి తొలగండి! మామయ్యగారిని మీ గదిలోకి తీసికెళ్తాం…” అంది సంవేద. నిశిత కూడా అక్క పక్కనే వుంది.
దేవికారాణి కంగారుపడ్తూ… ”వద్దు, వద్దు, నా గదిలోకి వద్దు. నిశిత గదిలోకి తీసుకెళ్లు.” అంది ఆయన్ని అంత దగ్గరగా చూసి తట్టుకునే శక్తి లేనిదానిలా…
”ఇప్పటివరకు మామయ్యగారి కోసం ఎదురు చూశారుగా అత్తయ్యా! మీ గదిలో ఆయనకో బెడ్‌ కూడా వేశాం…” అంది సంవేద అర్థంకాక..
ఆ మాటలు గంగాధరానికి విన్పిస్తున్నాయి.
”ఆయన నన్ను అర్థాంతరంగా వదిలి వెళ్లారు. నా గదిలో ఎందుకు? దూరంగానే వుండనీయ్‌! అలవాటవుతుంది.” అంటూ ఆయన దగ్గరకెళ్లి పలకరించకుండానే తన గదిలోకి వెళ్లి తలుపు పెట్టుకొంది దేవికారాణి.
”వదిలేసి వెళ్లినా భర్త భర్తే కదా! ఏమిటో ఈవిడ గారి మనస్తత్వం. గడియ, గడియకి మారిపోతుంటుంది.” అని మనసులో అనుకుంటూ గంగాధరాన్ని నిశిత గదిలోకి తీసికెళ్లింది సంవేద.
అది పెద్ద గదేమీ కాదు. ఒకప్పుడు స్టోర్‌ రూం నిశితకోసం దాన్ని గదిగా మార్చారు. నిశిత ముడుచుకొని పడుకుంటే ఇంకొకరు ఫ్రీగా పడుకోవచ్చు. అక్కడ బెడ్‌ లాటి సౌకర్యాలేమి లేవు. ఒక పక్కప్లాస్టిక్‌ కవర్లో నిశిత బట్టలున్నాయి. ఆమె కూర్చునే వీల్‌ చెయిర్‌ వుంది.
గంగాధరానికి ఆ గది చూపించారు.
ఆయన ఆ గదిలోకి వెళ్లి తన బట్టలున్న ఓ చిన్న కవరును ఓ మూలన పెట్టాడు. సంవేద బాత్‌రూం చూపించటంతో, కట్టు దగ్గర తడవకుండా స్నానం చేసి వచ్చాడు.
అన్నం ప్లేటు ఆయన ముందుపెట్టి – ”నేను మీ కోడల్ని మామయ్యా! నాపేరు సంవేద. ఇది నా చెల్లెలు నిశిత” అంది సంవేద.
వాళ్లిద్దర్ని అలా చూస్తుంటే తినకముందే కడుపునిండినట్లయింది గంగాధరానికి.. తింటూ నిశిత గురించి ఆప్యాయంగా మాట్లాడాడు. ఆయనలా తన చెల్లి గురించి అడుగుతుంటే హాయిగా, ఓదార్పుగా వుంది సంవేదకు.
కానీ… ఇంతకాలం తర్వాత భర్త ఇంటికొస్తే, ఆయన దగ్గర కూర్చుని నాలుగు మాటలు మాట్లాడని అత్తగారి మనస్తత్వాన్ని ఎలా బేరీజు వేసుకోవాలో అర్థం కాలేదు సంవేదకి..
*****
రోజులు గడుస్తున్నాయి.
చేస్తున్న పనిలో కొద్దిమందికే ఆనందం దొరుకుతుందాంరు. నిశితకి అలాంటి ఆనందం గంగాధరం ద్వారా దక్కింది. సంవేద బిజీగా వున్నప్పుడు గంగాధరం పనులు నిశిత చేస్తుంది. సంవేద అభ్యంతరం చెప్పటం లేదు. ఆయనంటే సంవేదకి మంచి అభిప్రాయం, అభిమానం వుంది.
నిశిత స్టిక్‌ సాయంతో నడిచినా, యాక్టివ్‌గా వుంటుంది ఏ పని అయినా అవలీలగా, అలసట లేకుండా చేస్తుంది. ”అయ్యో! ఆమెతో పని చేయించుకోవటం ఎలా?” అన్న భావన కలగదు. పని చేస్తున్నంత సేపు చేస్తుంది. ఆ తర్వాత వీల్‌ చెయిర్లో కూర్చుని చదువుకుంటూ గడుపుతుంది.
గంగాధరం భుజం గాయం మానింది.
నిశిత ఎంతో అంకితభావంతో ఆయన పనులు చేస్తుంటే ‘ఇది’ ఏనాటి బంధమో అన్న తలంపు ఆయనలో అప్పుడప్పుడు కల్గుతుంది.
తండ్రి రాక శ్యాంవర్ధన్‌కి సంతోషాన్నిచ్చింది.
ఆఫీసునుండి రాగానే తండ్రిదగ్గర కొద్ది సేపు కూర్చోవటం అలవాటు చేసుకున్నాడు. అది నిశిత కోసమే అని… ఆ ఉత్సాహం కూడా నిశితకు దగ్గరగా మసలుకోవటం వల్లనే అని త్వరగానే గ్రహించాడు గంగాధరం.
దేవికారాణి మాత్రం ‘ఆయన వుండే పరిసరాల్లో నేను సంచరించను’ అన్నట్లు అటువైపు చూడడమే మానేసింది. ఒక చెయ్యి పూర్తిగా లేకుండా ఇంకో చేత్తో బ్రతుకు దుర్భరంగా సాగిస్తున్న భర్తను ”ఇలా ఎందుకు జరిగింది?” అని అడగాలన్న ధ్యాస కూడా లేని దానిలా వుండటం చూసి ఆయన మనసు చివుక్కుమంది. భార్య మౌనాన్ని భరించలేక.. ఒకరోజు ఆమె గది ముందు నిలబడి ”దేవీ!” అంటూ పిలిచాడు. ఆమె ఆయనవైపు చూడలేదు. ”అసలేం జరిగిందంటే!” అంటూ ఇంటినుండి దూరమయ్యాక ఏం జరిగిందో చెప్పబోయాడు. ఆమె వినకుండా డోర్‌ పెట్టుకుంది.
అప్పటినుండి ఆమె గదివైపు వెళ్లటం మానేశాడు.
ప్రతి మనిషికి ఓ సొంత ప్రపంచం వుంటుంది. అందులో ఆటలు, స్కూలు, అల్లర్లు, చదువు, కెరీర్‌, అభిరుచులు, ఆనందాలు, జ్ఞాపకాలు.. సుదీర్ఘమైన జీవితానుభవం వున్న గంగాధరం ఆశకీ – నిరాశకీ మధ్యన ఎంత వేదాంతముందో దాన్ని జీర్ణించుకుంటూ.. మరచిపోలేని మజిలీలను గుర్తుచేసుకుంటూ పడుకున్నాడు.
నిద్రలోనే – ఆ భయంకరమైన అనుభవం గుర్తొచ్చి గట్టిగా, ఆ గది అదిరేలా అరిచాడు గంగాధరం…
ఆ అరుపుకి – పక్కనే పడుకుని వున్న నిశిత గుండె అదిరింది. కళ్లు తెరిచి వెంటనే లేచి కూర్చుంది. మెల్లగా చేయి చాపి స్టిక్‌ అందుకొని, నాలుగడగులు వేసి గంగాధరం బెడ్‌ దగ్గరకి వెళ్లి.. ‘మామయ్యా!’ అంటూ చేతిమీద తట్టింది.
నిశిత చేతి స్పర్శ కన్నతల్లిలా అన్పించి, ఆ పీడకలలోంచి బయటకొచ్చి – ”అమ్మా ! నిశితా!” అన్నాడు ఆమె కళ్లలోకి చిన్నపిల్లాడిలా చూస్తూ… ఆయన ఇంకా భయపడ్తూనే వున్నట్లు ఆయన అధరాలు కంపిస్తున్నాయి.
”ఎందుకు మామయ్యా! భయపడ్తున్నావ్‌? ఏదో ఆపదలో వున్నట్లు అరుస్తున్నావ్‌ ఏం జరిగింది?” అంది నిశిత.
”ఏం లేదు, ఏంలేదు నువ్వు కంగారు పడకు నిశితా! ఏదో పీడకల” అన్నాడు. కానీ ఆయన అలా ఎన్నో రోజులుగా నిద్రలో అరుస్తూనే బతుకుతున్నాడని ఆమెకు తెలియదు.
ఆ అరుపు విని – తలుపు తీసుకొని తండ్రి ద్గగరకి వచ్చాడు శ్యాంవర్ధన్‌. పక్కనే వున్న నిశిత వైపు చూస్తూ… ”ఏం జరిగింది?” అన్నాడు
”అదే అడుగుతున్నాను బావా! నాకూ తెలియదు ఏదో పీడకల అంటున్నాడు మామయ్య”. అంది.
”మంచి నీళ్లు తీసుకురా!” అన్నాడు.
నిశిత వెళ్లి మంచినీళ్లు తెచ్చింది. ఆమె చేతిలోంచి గ్లాసు అందుకొని ‘నాన్నా! మంచినీళ్లు తాగి పడుకో…” అంటూ గంగాధరాన్ని లేపి గ్లాసందించాడు శ్యాంవర్ధన్‌.
మంచినీళ్లు తాగి పడుకున్నాడు గంగాధరం.
పేషంట్ పొజిషన్ని గమనిస్తూ కూర్చున్న డాక్టర్‌లా తండ్రి బెడ్‌కి కాస్త దూరంగా వున్నకుర్చీలో కూర్చున్నాడు శ్యాంవర్ధన్‌.
పడుకుంటే బావుండదని తను కూడా గంగాధరాన్ని చూస్తూ అక్కడే కూర్చుంది నిశిత. బావగారు తండ్రి పట్ల అంత బాధ్యతను ప్రదర్శించటం నిశితకి నచ్చింది. గౌరవం కలిగింది.
తండ్రి నిద్రపోయాడనుకొని నిశిత వైపు తిరిగాడు శ్యాంవర్ధన్‌. అందరు అంటుంటే ఏమో అనుకున్నాడు కాని నిశితలో చక్కని రూపం వుంది. ఆమె చూపు, నవ్వు, మాట – దగ్గరగా చూస్తుంటే హాయిగా అన్పిస్తున్నాయి. నెమ్మదిగా ఆమెతో మాటలు ప్రారంభించాడు.
గంగాధరం నిద్రపోతున్నాడని గమనించి బావగారు మాటలు పెంచటం ఇబ్బందిగా వుంది నిశితకి… కానీ అతని మాటల్లో ఎక్కడా వల్గారిటీ లేదు. అయినా ఏదో అసహజమైన ఫీలింగ్‌… ఆ ఫీలింగ్‌లో కూడా అతని మాటల్ని ఏమాత్రం నిర్లక్ష్యం చెయ్యనిదానిలా వినసాగింది.
ఎందుకంటే ఆశ్రయం దొరికిన చోట అతిథిలా ఒదిగి పోతున్న తను అంతకన్నా ఏం చేయలేక…!
”నువ్వు మీ పేరెంట్స్ ని మరచిపోలేక పోతున్నావని సంవేద చెప్పింది. ఈ మధ్యన మా నాన్నగారు వచ్చాక ఆయన పనిలో పడి మీ పేరెంట్స్ ని, మరిచిపోతున్నావని కూడా చెప్పింది. అవునా..?” అన్నాడు శ్యాంవర్ధన్‌ ఆమెనే చూస్తూ
పేరెంట్స్ గుర్తురాగానే నిద్రమత్తు ఎగిరిపోయింది.
”మరచిపోవటమంటే! తాత్కాలికంగా డైవర్ట్‌ అవుతామే కాని, పూర్తిగా పోని బాధంటూ వుందంటే అది తల్లిదండ్రుల్ని కోల్పోవటమే బావా! ఆ బాధ ముందు ఏ బాధ అయినా తక్కువే…” అంది నిశిత.
”ఏదైనా మనం ఆలోచించేదాన్ని బట్టి వుంటుంది. కొంతమందికి శారీరకమైన బాధలు వుంటాయి. కొందరికి మానసికమైన బాధలు వుంటాయి” అన్నాడు.
”నాకు రెండు వున్నాయిగా బావా!” అంది. ఆమెకే జాలిగా వుంది. కదిలిస్తే చాలు తన మనసులోని బాధను పంచాలని చూస్తోంది. ఓదార్పును కోరుతుంది. ఆ విషయంలో ఎంతివాళ్లైనా స్థితప్రజ్ఞతను సాధించలేరు.
… ఆమె భావాన్ని అర్థం చేసుకున్నవాడిలా ”మరిపించే వాళ్లుంటే అవి పెద్ద బాధలేం కాదు…” అన్నాడు
ఆమె మాట్లాడలేదు
”ఇచ్చి పుచ్చుకోవటం వల్ల కూడా కొంత బాధ తగ్గుతుంది…” అన్నాడు ఆమె ముఖంలోకి లోతుగా చూస్తూ…
”పుచ్చుకోవడమేకాని, ఇవ్వటానికి నా దగ్గర ఏముంది?” అంది.
”డబ్బులేదన్న ఫీలింగ్‌ నిన్ను బాధపెడ్తున్నట్లుంది. మేమున్నాముగా నీకెందుకా బాధ?” అన్నాడు.
ఎప్పుడూ మాట్లాడని బావ ఇప్పుడింత అభిమానంగా మాట్లాడుతుంటే – వీళ్లంతా నా మనుషులు అన్న ధైర్యం కల్గింది.
”డబ్బుతో సంబంధం లేకుండా ఇచ్చి, పుచ్చుకునే పద్దతిలో ఎన్ని లాభాలు వున్నాయో చెబుతాను విను…” అన్నాడు నీకో మంచి విషయం చెబుతాను విను అన్నట్లు…
వింటున్నట్లు చూసింది నిశిత.
”చెట్లవల్ల శాకాహార జంతువులకు ఆహారం లభిస్తే ఆ జంతువుల వల్ల చెట్లలో పరపరాగ సంపర్కం జరుగుతుంది. అలాగే మొసళ్లు నోరు తెరుచుకొని కూర్చుంటే కొన్ని రకాల పకక్షులు వాి దంతాల మధ్యన ఇరుక్కున్న మాంసం ముక్కల్ని లాక్కుని తింయి. దీనివల్ల మొసలికి నోరు శుభ్రమవుతుంది. అటు పక్షికి ఆహారం దొరుకుతుంది. కొన్ని లతలు పెద్ద, పెద్ద చెట్లను అల్లుకుంటూ ఎగబాకుతాయి. దానివల్ల లతలకు ఒక ఆధారం దొరుకుతుంది. లతలకు పూచే పూలకు ఆకర్షింబడి వచ్చే కీటకాల వల్ల చెట్లుపూలతో సమర్థవంతమైన పరపరాగ సంపర్కం… ” అని అతను ఇంకా ఏదో చెప్పబోతుంటే సంవేద వచ్చింది.
”ఏంటి? దానికి సైన్స్‌ లెసన్‌ చెబుతున్నారు ఈ టైంలో..! మామయ్యగారు నిద్రపోవద్దా?” అంది.
మా నాన్న నిశితను స్కూల్‌కి వెళ్లనిచ్చేవాడు కాదు. మీరు ఆఫీసునుండి వచ్చాక ఫ్రీ టైంలో దానిక్కాస్త చదువు నేర్పితే బావుండు అని అప్పుడప్పుడు భర్తతో చెప్పటం గుర్తొచ్చి, ఇప్పుడు చదువు చెబుతున్నాడనుకొంది సంవేద.
”ఆయన నిద్రపోకుండా అరుపులతో, కేకలతో మమ్మల్ని నిద్రలేపి కూర్చోబెట్టారు. నిన్ను డిస్టర్బ్‌ చెయ్యటం ఎందుకులే అని మేమిద్దరం ఇలా కూర్చున్నాం… మధ్యలో మళ్లీ అరుస్తాడేమోనని చూస్తున్నాం.” అన్నాడు శ్యాంవర్ధన్‌
…నిద్రపోతున్న వాడిలా పడుకొని వున్న గంగాధరం వైపు చూసి తలకొట్టుకుంటూ ”ఆయన హాయిగా నిద్రపోతున్నారు మీరేమో అరుపులకోసం చూస్తున్నారు. ఆయనకేం కాదు లేవే! ఎందుకంత బెంగ? మీరు రండి! వెళ్దాం!” అంది సంవేద.
అతనికి వెళ్లాలని లేదు….
భార్య చేయి భుజం మీద పడటంతో ఇక తప్పదన్నట్లు లేచి వెళ్లాడు శ్యాం.
గంగాధరం లేచి మళ్లీ అరుస్తాడేమోనని వణుకుతూ పడుకొంది నిశిత.
*****
బ్రష్షులు, కలర్స్‌ అందుబాటులో పెట్టుకొని, ఏకాగ్రత ఏమాత్రం దెబ్బతినకుండా జాగ్రత్త తీసుకొని, పెయింటింగ్‌ వేస్తూ… అందం, ఆనందం, అంతం, అనంతం, శబ్ద, నిశ్శబ్దం అన్నీ తన బొమ్మలో చూసుకుంటూ అలై, గాలై ఆటై, పాటై సాగిపోతున్నాడు ద్రోణ…
…మొబైల్‌ రింగవుతుంటే స్పీడ్‌గా రెండడుగులు వేసి, మొబైల్‌ అందుకొని ‘హాలో…’ అంది శృతిక.
”బాగున్నావా శృతీ?” అని అవతల కంఠం అనగానే నాన్‌స్టాప్‌గా మాట్లాడటం మొదలుపెట్టింది శృతిక…
”ఆగాగు! ఏం మాట్లాడుతున్నావు శృతీ?” అంటూ ఆశ్చర్యపోయిందామె.
”అవును! ఆయన సమక్షం నాకలాగే అన్పిస్తోంది ఏం చెయ్యను చెప్పు ఎటైనా పారిపోవాలనిపిస్తోంది…” అంది శృతిక.
”పారిపోవటం పరిష్కారం కాదు.. మొన్న ద్రోణ ఏం చెప్పాడో తెలుసా? ఈ మధ్యన నువ్వు మరీ చిన్నపిల్లలా బిహేవ్‌ చేస్తున్నావట… ఏం కావాలో చెప్పవట.. స్వేచ్ఛగా మాట్లాడవట… ఏది చెప్పినా ఫాలో అవ్వవట.. మళ్లీ, మళ్లీ చెబితే మౌనంగా చూస్తావట… ఏం మాట్లాడినా వినబడనట్లు చూస్తావట… అదేం అంటే నన్నిలాగే వదిలెయ్‌ అన్నట్లు ఒంటరిగా కూర్చుంటావట… ఇలా అయితే అతని పరిస్థితి ఎలా వుంటుందో ఒక్కసారి ఊహించు…” అంది కృతిక.
”ఆయన పరిస్థితికేం బ్రహ్మాండ తాండవం.. రోజుకెన్ని ఫోన్స్‌! ఎందరు అభిమానులు! అదేం చిత్రమో అందరు ఆడవాళ్లే! కొందరైతే నేరుగా ఇంటికే వస్తుంటారు.” అంది శృతిక. అక్కతో చెబితే ఎలావుంటుందో అని ఇన్నిరోజులు చెప్పలేదు కాని ఇప్పుడు చెబితేనే బావుంటుందనుకొంది.
”ఎంతో బ్రాడ్‌ థింకింగ్‌తో స్పీడ్‌, స్పీడ్‌గా వుండే నువ్వు ఎందుకిలా అయ్యావు? ఒంటరిగా ఓ చిన్న సర్కిల్‌లో కూర్చుని ఆలోచించకుండా కాస్త బయటకు రావే… వచ్చి కమ్యూనికేషన్‌ స్కిల్స్‌ పెంచుకో.. లేకుంటే నీ మనసే నిన్ను చంపేస్తుంది మానసికంగా…” అంది కృతిక.
”స్పీడా? నేను స్పీడా? దేన్లో? స్కూటీని నడపటం లోనా? ఆ స్పీడు వల్ల అవయవాలు మాత్రమే పోతాయి. కానీ ఈయన దగ్గరకి వచ్చేవాళ్ల స్పీడు చూశావంటే మతే పోతుంది. ఒక్కసారి చూస్తే జీవితంలో తిరిగి లేచే స్థితిలో వుండము. అంత స్పీడు. ఆ అభిమానం! ఆ ఆరాటం! ఆ ఆనందం! ఓహ్‌ చెప్పలేం!” అంది శృతిక.
”చూడు శృతీ! వాళ్ల కళారంగంలో అభిమానుల పాత్రే ఎక్కువగా వుంటుంది. వాళ్లు వాళ్ల కళలో ఎదగటానికి ఇన్సిపిరేషన్‌ అభిమానుల అభిమానమే… ఆ పొగడ్తలు, ఆ ఎంకరేజ్‌మెంట్ లేకుంటే వాళ్లు అక్కడే ఆగిపోతారు.. ఏదో ఒక జాబ్‌ చేసుకుంటూ ఇదిగో నాలాగ! ఇప్పుడు నేనెంత మందికి తెలుసు చెప్పు! మహా అయితే మా ఆఫీసులో… మన ఫ్యామిలీ మెంబర్లకి అంతేగా! మరి ద్రోణా?” అంది కృతిక.
”ఆయన తెలిసిన ఆడవాళ్లందరికి తెలుసు…” అంది వెంటనే శృతిక.
”ఆడవాళ్ల గురించి ఆలోచిస్తున్నంత సేపు నువ్వు ద్రోణను గుర్తించలేవు. అతనేంటో నీకు అర్థం కాదు.” అంది కృతిక.
”అర్థంకాని అమోఘం ఏముందక్కడ?” అంది వెటకారంగా.
”నువ్వు అతనితో కలిసి బయట కొస్తేగా నీకర్థమయ్యేది. ఎప్పుడు చూసినా ఏదో నేరం చేసిన ఖైదీలా నాలుగు గోడల మధ్యన వుంటే ఏం తెలుస్తుంది? ఆ మధ్యనొక కాస్ట్లీ… ఏరియాలో ద్రోణచేత ‘నేచర్‌ ఆర్ట్‌ పెయింటింగ్స్ ఎగ్జిబిషన్‌ పెట్టించారు. లక్కీగా ఎందరెందరో సందర్శకులు వచ్చారు. వచ్చిన వాళ్లలో అమెరికన్స్‌, ఆస్ట్రేలియన్స్‌, జర్మన్స్‌ కూడ వుండటం విశేషం. వాళ్లకి నచ్చిన పెయింటింగ్స్ ని లక్షల్లో కొనుగోలు చేసి పట్టుకెళ్లారు. చూస్తున్న నాకే వండరైంది.” అంది కృతిక.
”అది బిజినెస్‌! ఎవరి సామర్థ్యాన్ని బట్టి వాళ్లు అలా డబ్బుల్ని పోగేసుకుంటుంటారు.” అంది శృతిక.
”చ…చ… నీకెలా చెబితే అర్థమవుతాడే ద్రోణా? అతన్ని నువ్వు అర్థం చేసుకోకపోతే నీకు నువ్వే అర్థం కాకుండా పోతావు. అతని లైఫ్‌ ప్రస్తుతం నువ్విచ్చే మనశ్శాంతి మీదనే ఆధారపడివుంది. అతన్ని బాధపెట్టకు.” అంది.
”నేనేం బాధపెడ్తున్నా … అతనే నన్ను బాధపెడ్తున్నాడు. నాలుగురోజుల నుండి ఇంటికే రాలేదు తెలుసా? ఒంటరిగా వున్నాను.. పడుకోవాలంటే భయంగా వుంది. నీ దగ్గరికి వద్దామంటే మీ అత్తొకటి!” అంది శృతిక.
”అవునా!!” అంటూ నోరెళ్ల బెట్టింది కృతిక.
అది వినగానే షాక్‌ తిన్నాడు ద్రోణ. క్షణంలో తేరుకొని, కుంచె పక్కన పెట్టి… ‘ఇది అనుమానం కాదు. బలుపు’ అనుకుంటూ హాల్లోకి వచ్చాడు.
అప్పటికే కాల్‌ కట్ చేసి వంటగదిలోకి వెళ్లబోతున్న శృతిక చేయి విసురుగా పట్టుకొని… ”ఇప్పుడు నువ్వు ఎవరితో మాట్లాడావ్‌? నాలుగు రోజులనుండి నేను ఇంట్లో లేనా?” అన్నాడు కోపంగా.
”ఎందుకంత గట్టిగా పట్టుకుంటారు? నా చెయ్యి విరిగి పోతుంది. వదలండి! మా నాన్న నా కాళ్లు, చేతులు బాగుండాలనే నన్ను మీకిచ్చారు. మీ ప్రవర్తన నన్నెలాగూ మానసిక రోగిని చేసింది. ఈ కాళ్లూ, చేతులు కూడా వుంచరా నాకు.?” అంటూ మోకాళ్లమీద కూర్చుని చేతుల్లో ముఖం దాచుకుని ఏడ్చింది.
అప్పటికప్పుడే ఈ ఏడ్పేంటి? రివర్స్‌లో మాట్లాడే ఈ మాటలేంటి? తట్టుకోలేక ఆమె చేయి వదిలేశాడు.
”ఈసారి మీ దగ్గరకి మీడియావాళ్లు వస్తారుగా… అప్పుడు మీ భార్యగా నేనెంత రగిలిపోతున్నానో, ఎంత కుమిలిపోతున్నానో చెబుతాను” అంది ఏడుస్తూనే.
ద్రోణ తల పట్టుకూర్చున్నాడు అతనికి బొమ్మపై కాన్‌సన్‌ ట్రేషన్‌ పోయింది. ఆమెతో రోజూ ఇలా ఏదో ఒక సందర్భంలో ఏదో ఒకరకంగా డిస్టర్బ్‌ అవుతూనే వున్నాడు.. అతనికి అక్కడ వుండాలనిపించలేదు. క్షణంలో బయటకి నడిచి – కారెక్కి వేగంగా వెళ్లిపోయాడు.
*****
మహాకవి శ్రీశ్రీ ని అప్పట్లో చూసిన కవులంతా ‘శ్రీశ్రీ గురించి మాట్లాడుకుందాం’ అన్న ప్రత్యేక సభను ఏర్పాటు చేసుకొని, దానికి సంబంధించిన ఆహ్వాన పత్రికను తెలిసిన మిత్రుడొచ్చి ద్రోణకి ఇచ్చి వెళ్లాడు.
ఆ సభకి ఆముక్తని వెళ్లమని చెప్పాడు ద్రోణ… దానివల్ల ఒక కవయిత్రిగా ఆమెకెంత ఉపయోగమో చెప్పాడు. ప్రముఖ కవులతో పరిచయాలు అవుతాయని చెప్పాడు.
ఆముక్త వెళ్లింది.
వేదికపై అభ్యుదయకవులు, దిగంబరకవులు, విరసం రచయితలు, స్త్రీవాద రచయిత్రులు వున్నారు… సాహితీ ప్రియులతో ఆ సభ కిక్కిరిసి పోయి వుంది.
ముందుగా అధ్యక్షులు తొలి పలుకులు విన్పించారు.
ఆ తర్వాత ఓ విరసం సభ్యుడు మైక్‌ ముందు నిలబడి…
”మహా ప్రస్థానం అంటే విప్లవం.. ‘మరో ప్రపంచం, మరో ప్రపంచం, మరో ప్రపంచం.. గంటలు! గంటలు! గంటలు! పోనీ, పోనీ పోతే పోనీ! సతుల్‌, సుతుల్‌, హితుల్‌ పోనీ!’ అన్న శ్రీ శ్రీ కవితలో ఎంత విప్లవంవుందో నాకు తెలియదు కాని, నేనా కవితకి బాగా కదిలిపోయాను…” అన్నాడు.
వెంటనే ఓ దిగంబరకవి లేచి – శ్రీ శ్రీ వ్యక్తిత్వం ఎంత విలక్షణమైందో చెబుతూ… శ్రీశ్రీ ని ఒక పసిపిల్లవాడిగా, నిరంతర పాఠకుడిగా, ఒక విదూషకుడిగా, అక్షర ప్రహేళికలతో క్రీడించిన వ్యక్తిగా అభివర్ణించారు.
అంతలో ఓ అభ్యుదయ కవి మైక్‌ పట్టుకొని – ”నేను విశ్వనాధ, కృష్ణశాస్త్రి, టాగోర్‌ల కవిత్వంలో పరవశించిపోతున్న రోజుల్లో మొదటిసారిగా శ్రీశ్రీ మహాప్రస్థానం చదివాను.. శ్రీశ్రీ ఒక ఆరని మంట. ఆగనియుద్ధం. అక్షర హిమనగం. అభ్యుదయ స్వప్నార్ణవం. ప్రపంచ ప్రజలకై ఎత్తిన బావుా…” అంటూ ఆవేశంగా మాట్లాడుతుంటే సభలో చప్పట్లు మారుమోగాయి.
ఆముక్త అలాగే చూస్తోంది.
అసలీ మహాప్రస్థానం అంటే ఏమిటో ఆముక్తకి అర్థం కావటంలేదు.. పక్కనెవరో అడిగారు. ” మహాప్రస్థానం చదివారా?” అని
తడబడింది ఆముక్త.
చదవలేదంటే ఎలా వుంటుంది? ‘కలం పట్టి కవితలు రాస్తూ కూడా ఇంకా చదవలేదా?’ అంటారేమోనని అటూ, ఇటూ కాకుండా తలవూపి తప్పించుకొంది. ‘అమృతం కురిసిన రాత్రి’ చదివాను” అంటూ వెంటనే చెప్పింది.
”అది కూడా మంచి పుస్తకమే.. కానీ ఈ రోజుల్లో సాహిత్యపరమైన పుస్తకాలు భూతద్దం వేసి వెతికినా కన్పించటం లేదు. ఒకప్పుడు వంటగదితో పాటు విధిగా పుస్తకాల గది వర్థిల్లేది. ఇప్పుడు ఏ మధ్యతరగతి ఇళ్లలో చూసినా ఎంసెట్ పుస్తకాలు, జావాలు, సి-ప్లస్‌ పుస్తకాలు కన్పిస్తున్నాయి” అందామె అదో పెద్ద తీరని అగాథంలా ముఖం పెట్టి…
ఆ సభలో అప్పటి తరానికి చెందిన కవులేకాక ఇప్పటి తరానికి చెందిన యువకవులు, యువకయిత్రులు కూడా వున్నారు మహావృక్షాల ముందు లేతమొక్కల్లా…
వేదికపై ‘కవిత ఎలా వుండాలి? మినీకవిత ఎలా వుండాలి?’ అనే చర్చ సాగుతోంది. ఆ చర్చలో సాహిత్యాన్ని చదువుతున్నారు. తాగుతున్నారు. పీలుస్తున్నారు. జుర్రుకుంటున్నారు. ఒక్కమాటలో చెప్పాలంటే ప్రపంచ సాహిత్యాన్నంతా అక్కడ పోగేసుకొని భాషపై పట్టురావాలంటే ప్రబందాలను వదలొద్దంటున్నారు. ఒకప్పుడు శ్రీశ్రీ ‘కవిత్వం తీరని దాహం’ అంటే ఇప్పుడు ‘కవిత్వం నా ఊపిరి’ అంటున్నారు కొందరు.. ‘కవిత్వం నా వ్యసనం’ అంటున్నారు ఇంకొందరు… ‘కవిత్వమంటే ప్రతిరోజు నా కలంలోంచి రాలే గుప్పెడు అక్షరాలు’ అంటున్నారు ఇంకా కొందరు … ‘కవిత్వం అతిసహజంగా నాలోంచి వూరే వూటల తేట’ అంటున్నారు మిగిలిన వాళ్లు…
‘కవిత్వం అంటే ఇదా?’ అనుకొంది ఆముక్త. ద్రోణ తనని ఈ సభకి ఎందుకెళ్లమన్నాడో ఇప్పుడర్థమైంది.
సభ ముగిశాక – దారిలో కారాపుకొని విశాలాంధ్ర బుక్‌షాపుకి వెళ్లి కొంతమంది ప్రముఖ కవుల కవితా సంపుటాలను కొని ఇంటికి తీసికెళ్లింది.
ఏసి ఆన్‌ చేసి పడుకోగానే సంవేద గుర్తొచ్చింది ఆముక్తకి.
‘జీవితాన్ని తడమటమంటే ఏమి వేదా?’ అని తను అడిగినప్పుడు సంవేద ఏమాత్రం తడబడకుండా.. ”అగ్నిపూజ చేస్తే వర్షాలు పడ్తాయని నేతి డబ్బాలను నిప్పుల్లో పోస్తున్నారు కదా! మధ్యాహ్న భోజనంలో పిల్లలకి నెయ్యి ఎందుకు వెయ్యరో.. నీ కవిత్వంతో అడుగు ముక్తా? అలాగే ముఖంమీద వచ్చే ముడతలు వయసు వేస్తున్న ముద్రలని తెలిసి కూడా బ్యూటీషియన్లను తిడుతూ, తమ శరీరచ్ఛాయను మాసిపోకుండా చేయమని వాపోతుంటారు. ఇవన్ని చిన్నగా అన్పించినా ఎంత చికాకుగా వుంటాయో తెలియజెయ్యి” అంది సింపుల్‌గా.
ద్రోణకూడా అంతే! అలాగే మాట్లాడతాడు
ఇవి రాయటానికి భాష కావాలి. చదవమంటాడు.
వెంటనే తన వెంట తెచ్చుకున్న పుస్తకాలను ఆత్రంగా చూస్తూ ఒక్క గంటలో అంతా నేర్చుకోవాలన్నట్లు అందులోని పదాలవెంట పరిగెత్తసాగింది.
ఆ పుస్తకాల్లో .. భావోన్మాదం, యుద్దోన్మాదం అంటూ కొరుకుడుపడని పదాలు కన్పించటంతో వాటిని పక్కన పెట్టి నిరంతర సౌందర్యాన్వేషకుడు కృష్ణశాస్త్రి పుస్తకం అందుకొంది.
ఇప్పుడు హాయిగా వుంది.
కృష్ణశాస్త్రి తన ఆరాధన, అన్వేషణ, ఆలాపనలో నవలావణ్య లతిక ఊర్వశిని ఎలా దర్శించాడో చదువుతూ కూర్చుంది. ఆయన అన్వేషణ ‘అనంతమైనది. అమరమైనది, అతి మధురమైనది’ అని మనసులో అనుకొంది.
ఎప్పుడైనా సౌందర్య నీలివెన్నెల్ని కోరుకునే ఆముక్త సంవేద చెప్పినట్లు, ద్రోణ చెప్పినట్లు రాయలేకపోతోంది. చదవలేకపోతోంది
రేపు వెళ్లి ద్రోణను కలవాలి. సభలోని సంగతులు చెప్పాలి అనుకొంది ఆముక్త.
*****

కలియుగ వామనుడు 3

రచన: మంథా భానుమతి

“మరి నువ్వు.” ఇంత లావెలా ఉన్నావని అడగలేక పోయాడు చిన్నా. కిషన్ కి అర్ధమైపోయింది, ఏమడగాలనుకుంటున్నాడో.
“ఇంట్లో, బైటా కనిపించిందల్లా ఫైట్ చేసి తినెయ్యడమే. మిగలిన వాళ్ల గురించి చూడను. ఐనా నా కడుపు ఎప్పడూ కాళీగానే ఉంటుంది. అందుకే అమ్మేసుంటారు, నన్ను భరించలేక. ఎక్కడో అక్కడ తింటాన్లే కడుపునిండా అని. వీళ్లు కూడా కడుపు విండా పెట్టట్లేదు. ఎప్పుడూ ఆకలిగానే ఉంటోంది.” కిషన్ హిందీ, మరాటీ కలిపి మాట్లాడుతుంటే బాగా అర్ధమవుతోంది చిన్నాకి.
కళ్లల్లో నీళ్లు తిరిగాయి చిన్నాకి. తాము తక్కువ తినైనా తనకి పెట్టే అమ్మ, నాన్నమ్మలని తల్చుకుని. ఐనా తను డాక్టర్ చెప్పినంతే తప్ప ఎక్కువ తినడానికి ఎట్లాగా లేదు.
“నా దాంట్లోంచి పెడతాలే. నేనెక్కువ తినలేనుగా.”
కిషన్ లేచి పరుగెత్త సాగాడు.
చిన్నా, టింకూ ఏం చేస్తున్నాడా అని చూస్తున్నాడు.
టింకూ, ఇంకొక పిల్లాడితో కలిసి, సీ-సా ఆడుతున్నారు. ఫరవాలేదు.. రాత్రి వరకూ గోల చెయ్యడు. రాత్రైతే చూడాలి.. ఏమంటాడో.
కిషన్ చెప్పిన సంగతి గుర్తుకొచ్చింది చిన్నాకి. మస్తానంకుల్ నిజంగానే అమ్మేసుంటాడా? ఆ రోజు తాము చదువుకుంటుంటే వచ్చిన వాళ్లిద్దరూ.. ఒకడైతే సినిమాల్లో విలన్ లాగే ఉన్నాడు.
అంతే అయుంటుంది. మస్తానంకులు బాడ్. ఎప్పుడూ ఆంటీని కొడ్తుంటాడు.
టింకూని అమ్మేస్తే.. మరి తననెందుకు తీసుకొచ్చారు? తన్ని కూడా అమ్మేశాడా.. మస్తానంకుల్ అంత పని చేసినా చేస్తాడు.
పాపం! నాయన.. కొడుకునెంతో గొప్పవాడ్ని చెయ్యాలనుకున్నాడు. దేవుడొకలా అన్యాయం చేస్తే ఈ మనుషులొకలా చేస్తున్నారు.
ఉలిక్కి పడి లేచి టైమ్ చూసుకున్నాడు తాన్యా. ఐదు దాటింది. అంటే మూడు గంటలు పడుక్కున్నాడన్న మాట.
పిల్లలేం చేస్తున్నారో! పాపం అనిపించిందొక క్షణం. ఆకలేస్తోందో ఏమో.
ఏం చెయ్యాలో.. డాక్టర్ గారిచ్చిన లిస్ట్ ప్రకారం ఎప్పుడూ చేసే మెస్ అతనికి చెప్పేశాడు పొద్దున్నే. వారం రోజులకి సరిపోయే లిస్ట్ ఇచ్చేశాడు.
వెళ్లి తీసుకుని రావడమే.
లేచి ఒళ్లు విరుచుకుని అటూ ఇటూ చూశాడు. పిల్లలందరూ కూడా తలా ఒక చెట్టు నీడనా నిద్ర పోతున్నారు. లేపి, లోపలికి తీసుకెళ్లాడు. మంచినీళ్ల కుండ దగ్గరికి తీసుకెళ్లి తలా గ్లాసూ నీళ్లిచ్చాడు. ఆబగా తాగేశారందరూ.
అసలు పరుగులు పెట్టాక, ఆటలాడాకే పిచ్చిగా దాహం వేసింది. కానీ, జుట్టంకుల్ తలుపు తీస్తే కానీ లోపలికెళ్ల లేరెవరూ.
మర్నాటి నుంచీ, ఒక కుండ, గ్లాసులూ బైట కూడా పెట్టుకోవాలనుకున్నాడు తాన్యా. తాన్యాకి ముందు పనిచేసే వాడిని బాస్ పట్టుకు పోయాడు.. పిల్లల్ని బాగా చూస్తున్నాడని. రెట్టింపు జీతం ఇచ్చి. వాడు ఆనందంగా వెళ్లిపోయాడు.
“బాత్రూంలో కెళ్లి ఉస్సులేవైనా ఉంటే చూసుకుని, మోహాలు కడుక్కుని రండి. నేను డిన్నర్ తీసుకొస్తా.” తాళం వేసుకుని బైటికెళ్లాడు.
ఒకళ్లతో ఒకళ్లు మాట్లాడుకుంటారేమో.. అనుమానం వచ్చింది. కానీ.. మాట్లాడుకుంటే మాత్రం ఏం చేస్తారు? ఏం చెయ్యగలరు? వాళ్లకీ తెల్సుగా.. బైటికెళ్లినా ఉంటానికిల్లు లేదని. తలెగరేసి, బండి ముందుకి పోనిచ్చాడు.
ఆనంద్, ఎందుకైనా పనికొస్తుందని, తాన్యాకి మోటర్ సైకిల్ నడపడం నేర్పించి, సెకండ్ హాండ్ మోపెడ్ కొనిచ్చాడు. దాని వల్ల ఎన్నో ఉపయోగాలు కనిపించాయి.
హాల్లో టీవీ ఆన్ చేశాడు చిన్నా.
అందరి దగ్గరికీ వెళ్లి పరిచయం చేసుకున్నాడు. ఇద్దరు మాత్రం కళ్లు పెద్దవి చేసి చూస్తుండి పోయారు. మళయాళం, కన్నడం వాళ్లు. వాళ్లకి పేర్లు చెప్పటం కూడా తెలీలేదు. అంకెలసలే రావు. వయసెంతంటే కూడా చెప్పలేక పోయారు.
వాళ్ల భాష తప్ప ఏదీ రాదు.
వాళ్లని చూస్తూ చిన్నా ఆలోచన్లో మునిగి పోయాడు.
ఆ పిల్లలిద్దరికీ నాలుగేళ్లకి మించి ఉండవనుకున్నాడు.
తనకి మాత్రం పదకొండేళ్లు నిండినా పదహారేళ్ల తెలివుంది. తనని ఎప్పుడూ చూసే డాక్టర్ గారదే అన్నారు.
“చూడు బుల్లయ్యా! కొంతలో కొంత నయం. చిన్నాకి కాస్త మంచిరకం పొట్టితనం వచ్చింది.”
“అదేంటి డాట్రుగారూ! ఇందులో మంచీ చెడూ కూడా ఉంటయ్యా?” బుల్లయ్యకి సందేహం.. అసలీ విడ్డూరవే ఎక్కడా చూళ్లేదు.
చిన్నాని హాస్పిటల్లో చూసే డాక్టర్ గారు చాలా మంచివారు. ప్రతీ ఆదివారం బాబా గుడికొస్తారు డాక్టర్ గారు, ఆయన భార్య. అందుకే బుల్లయ్యకి బాగా చనువు. అతని దగ్గరే పువ్వులు కొంటారు, చిన్నాతో మాట్లాడుతూ.
“ఉన్నాయి బుల్లయ్యా! ఈ పొట్టితనంలో వందల రకాలు పైగా ఉన్నాయి. ప్రధానంగా డ్వార్ఫ్ లు, మిడ్గెట్ లు అని రెండు రకాలు. ఒక్క డ్వార్ఫిజమ్ లోనే రెండు వందల రకాలున్నాయి. చాలా మంది పొట్టి వాళ్లకి మిడ్గెట్ అని పిలుస్తే కోపం వస్తుంది. కానీ ఆ పొట్టి రకమే కాస్త మంచిది. మిడ్గెట్లని, బుల్లి మనుషులు అని పిలవమంటున్నారు ప్రపంచ వ్యాప్తంగా. డ్వార్ఫ్ లని కూడా బుల్లి మనుషులనే అంటారనుకో..”
“అసల్కి అలా ఎందుకవుతారయ్యగారూ?”
“పుట్టుకతో వచ్చిన జన్యులోపం వల్ల. ఆ లోపం ఎందుకొస్తుందంటే.. ఏం చెప్పలేం. ఆ దేవుడి మాయ.. ఆ సర్వేశ్వరుడి సంకల్పం అనే చెప్పాలి. మన శరీరంలో క్రోమోజోములని కొన్ని పదార్ధాలుంటాయి. వాటిలో ఒక క్రోమోజోమ్ సరిగ్గా లేక పోవడం వల్ల పెరగుదల మీద దాని ప్రభావం పడుతుంది. దానిని సరి చెయ్యడం మానవ మాత్రుల తరం కాదు.”
“మరి ఈ మంచి పొట్టాళ్లు..”
“అలా అనకూడదు బుల్లయ్యా! బుల్లి మనుషులు అనాలి. ఇంగ్లీష్ లో లిటిల్ పర్సన్స్ అంటారు. వాళ్లని కూడా మామూలు మనుషుల్లాగే చూడాలి. వింతగా, లేదా జాలిగా చూడ కూడదు.”
“అలాగే డాట్రు గారూ. నా కొడుకే అలా ఉన్నప్పుడు నేనెందుకు వేరుగా చూస్తాను?”
“నువ్వే కాదు. మీ బంధు మిత్రులందరికీ చెప్పాలి. చిన్నా చాలా తెలివైన వాడు. తప్పకుండా పెద్ద పేరు తెచ్చుకుంటాడు. ఒక రోజు వాడి మూలంగా మీకు గుర్తింపు వస్తుంది చూడు.”
“అంత కంటే కావలసిందే ముంది బాబూ! ఈ తేడా లేంటో.. మా వోడు మంచి బుల్లి మనిషెలా గయ్యాడో..”
డాక్టర్ ప్రకాశ్ కి నవ్వొచ్చింది మంచి బుల్లి మనిషని అంటుంటే..
“అదే.. చెప్తున్నా. డ్వార్ఫ్ పీపుల్ కి అవయవాలు సమంగా ఉండవు. అంటే సమతూకంగా ఉండవు. ఒకో అవయవం ఒకోలా ఎదుగుతుంది. తల పెద్దగా అవుతుంది. మెడ కనిపించదు. కాళ్లు చేతులూ లావుగా ఉంటాయి. వంకర టింకరగా నడుస్తారు. ఎముకలు సరిగ్గా.. ఒక తీరుగా పెరగవు. వికారంగా ఉంటాయి. వెన్నెముక వంగిపోతుంటుంది”
“చిన్నా! నువ్వు బైట కూర్చుంటావా?” అక్కడే కూర్చుని ఆసక్తిగా వింటున్న చిన్నాని అడిగాడు బుల్లయ్య. తనకే వినడానికి ఇంత బాధగా ఉంటే.. చంటోడు, వాడికెలా ఉంటుందీ.. ఎలా తట్టుకుంటాడూ.
“ఫర్లేదు నాన్నా..” చిన్నా కదల్లేదు.
“విననీ బుల్లయ్యా! చిన్నా బాగా తట్టుకుంటున్నాడు తన స్థితిని. అర్ధం చేసుకుంటే మంచిదే..” డాక్టర్ ప్రకాశ్ అన్నాడు.
“అలాగే నండీ.. ఇంకా ఏమవుతుంది..”
“కీళ్ల నొప్పులు.. అదే జాయింట్ పెయిన్స్, నరాలు నొక్కుకు పోతుంటాయి.. అంటే జామ్ అయిపోతాయి. దాని వల్ల రకరకాల సమస్యలొస్తాయి. ఒక కాలు పొట్టిగా, ఇంకొక కాలు కొంచెం పొడుగ్గా.. అలాగన్న మాట. ఒకోసారి దురదలు.. ఒకటని కాదు. కొంత మందికి ఎప్పుడూ తలనొప్పి ఉంటుంది.”
“మరి ఆ రెండో రకం”
“మంచి బుల్లి మనిషా?” డాక్టర్ ప్రకాశ్ నవ్వాడు.
“నేను అదే కదండీ డాక్టర్ గారూ?” చిన్నా ముందుకి వంగాడు.
“అవును. మిడ్గెట్ అని రిఫర్ చేస్తే కోపాలొస్తాయి వాళ్లందరికీ.. కానీ మెడికల్ గా సమస్యలెక్కువగా రావు. మిడ్గెట్స్ మామూలు మనుషుల్లాగే ఉంటారు. అంటే.. పెరుగుదల మాత్రం ఆలిశ్యంగా ఉంటుంది.. కొన్నాళ్లయ్యాక ఆగి పోతుంది. అంతే. అవయవాలన్నీ సక్రమంగా ఉంటాయి. చెయ్యి, కాలు.. పైభాగాల కింది భాగాల నిష్పత్తి, నడుం పైభాగం, కింది బాగం అన్నీ సమతూకంగా ఉంటాయి. తల కూడా పెద్దగా అవదు. ఎప్పటికీ చిన్న పిల్లల్లాగే ఉంటారు. మొహం కూడా అంతగా ముదరదు.”
“చిన్నాకి అటువంటిదే అనీ.. ఆ సంగతెలా తెలిసిందండీ?” బుల్లయ్య కాస్త నెమ్మదించుకుని అడిగాడు.
“చూస్తున్నా కదా.. పదేళ్లు నిండినా, ఐదేళ్ల పిల్లవాడిలాగే ఉన్నాడు. కొద్దిగా కళ్లలో మెచ్యూరిటీ కనిపిస్తోందంతే. కండరాలు కూడా వయసుకి తగ్గట్లు గట్టి పడలేదు. ఈ పాటికి వెన్నెముక వంగడం మొదలు పెట్టాలి. అదేం లేదు. కొన్ని రక్త పరీక్షలు చేసి నిర్ధారించుకుందాము. ఇంకా అదృష్టం ఏమిటంటే.. బుర్ర వయసుకి తగ్గట్టు తయారవుతోంది.. అంటే బుర్రలో తెలివి.. మామూలు పిల్లలాగే, ఇంకా మాట్లాడితే కొంచెం ఎక్కువగానే ఉంది. అందుకని చిన్నా మామూలుగా స్కూల్ కి వెళ్లి చదువు కుని, తను అనుకున్నది సాధించ వచ్చు.”
“అంటే.. మా వోడు వామనుడాండీ.”
“సరిగ్గా చెప్పావు బుల్లయ్యా. చిన్నా వామనావతారమే. ఏం సాధిస్తాడో చూడాలి.” డాక్టర్ ప్రకాశ్ కళ్ల ముందు మెదిలాడు చిన్నాకి.
తలుపు చప్పుడైతే ఆలోచనల్లోంచి బైట పడ్డాడు చిన్నా.
“ఏం సాధిస్తానూ? ఇలా ఇక్కడ చిక్కుకు పోతే.. స్కూలు లేదు. చదువూ లేదు. ఇంజనీర్ అవడం మాట దేవుడెరుగు.. ఇంక కంప్యూటర్ తన జీవితంలో ఎప్పుడైనా కంట పడుతుందా అనేది అనుమానమే.” మనసులో ఏడుస్తూ అనుకున్నాడు.

*****

తాన్యా భోజనం పట్టుకుని వచ్చాడు.
తనకి కూడా తెచ్చుకున్నాడు.
“ఎవరైనా సాయం చెయ్యండిరా! మీ ఇళ్లల్లో ఇల్లాగే దర్జా వెలగ బెడ్తారా? చస్తున్నాను, ఒక్కడినీ చెయ్యలేక.”
విడి విడిగా అట్ట పెట్టెల్లో కట్టించి తెచ్చాడు.
తలా ఒక పాకెట్టియ్యడానికి కష్టమేంటో అనుకున్నాడు చిన్నా. లేచి అందరికీ ఒక్కో పాకెట్, చిన్న సీసాల్లో నీళ్లు అందించాడు.
మూలగా ఉన్న పెద్ద చాప తీసుకొచ్చి పరిచాడు తాన్యా.
అందరినీ కింద కూచుని జాగ్రత్తగా తినమన్నాడు. తను కూడా వాళ్లతో కూర్చుని తింటున్నాడు.
పిల్లలంతా ఆడి ఆడి అలసి పోయి, ఆకలి మీదున్నారేమో.. చకచకా తినేశారు.
నిజం చెప్పాలంటే, చిన్నాకి తప్ప మిగిలిన అందరికీ ఇక్కడే మంచి భోజనం దొరుకుతోంది. ఎక్కడా అడుక్కోక్కర్లేదు. ఒక రొట్టె ముక్కకి ఇంట్లో వాళ్లతో, బైటి పిల్లలతో కొట్లాడక్కర్లేదు. కడుపు నిండా తినగల్గుతున్నారు.
ఒక్క అమ్మ ప్రేమ తప్ప అన్నీ దొరుకుతున్నాయి. ఎన్నాళ్లు దొరుకుతాయా అనేది వేరే విషయం.
తమనేంచేస్తారా.. భవిష్యత్తేమిటా అనేది ఆలోచించగలిగే వయసెవరికీ లేదక్కడ. చిన్నాకి తప్ప.
రెండు రోజులు గడిచాయి.
చిన్నాకి పిచ్చెక్కినట్లుగా ఉంది. ఈ పాటికి కంప్యూటర్ టీచర్ మైక్రోసాఫ్ట్ ఎక్సెల్, పవర్ పాయింట్ నేర్పిస్తూ ఉండే వాళ్లు.
ఎంత టైమ్ వేస్ట్ అయిపోతోందో! ఏడుపొచ్చింది. పొద్దున్నే తినడానికిచ్చేసి వెళ్లిపోయాడు జుట్టంకుల్. కార్టూన్లు పెట్టేసి.
రోజువారీ చర్య అదే.
మధ్యాన్నం భోజనం వచ్చే వరకూ కార్టూన్లు చూడ్డమే. పిల్లలలో చాలా మందికి అక్షరాలు చదవడమే కాదు.. గుర్తు పట్టడం కూడా రాదు కనుక, వాళ్లకేం ఇబ్బంది లేదు. టింకూ కూడా ఆటల్లో పడి పోయాడు. హోంవర్క్ ఏం చేయ్యక్కర్లేదని.. హాయిగా ఉంది వాడికి.
టింకూని చూస్తుంటే కూడా బాధగా ఉంది. లెక్కలు బాగా చేస్తాడు వాడు. ఈ పాటికి ఫ్రాక్షన్స్ నేర్చుకునే వాడు.
కనీసం చాక్ పీస్ దొరికినా బాగుండును. గ్రౌండ్ లో అరుగు మీద గుర్తున్నవి రాసుకునే వాడు.
పిల్లలని, వాళ్లకి కావలసినప్పుడు గ్రౌండ్ లోకి వెళ్ల నియ్యమన్నాడు ఆనంద్. లేకపోతే పంజరంలో బంధింపబడ్డ జంతువుల్లా ఐపోతారని.
“కేజ్ ఫ్రీ చికెన్స్ లాగ ఉండాలి. వాటి గుడ్లనీ, చికెన్లనీ కూడా రెట్టింపు డబ్బులిచ్చి కొంటారు. అదే విధంగా మన పిల్లలు కూడా యాక్టివ్ గా ఉండాలి, ఎక్కువ డబ్బులు సంపాదించాలి.” బోధించాడు ఆనంద్.
నిజవే.. కోడిపిల్లలకీ ఈళ్లకీ తేడా లేదనుకున్నాడు తాన్యా.
చిన్నా గ్రౌండ్ లోకి పరుగెత్తాడు. వాడికి ఉన్నట్లుండి ఐడియా వచ్చింది.
కబడీ ఆడే చోట అంతా ఇసుకే కదా! అందులో వేలితో రాసుకుంటే.. అలాగే వెళ్లి.. చేత్తో చదును చేసి రాయడం మొదలు పెట్టాడు. ఏం రాయాలి?
ఇంగ్లీష్ పాఠం గుర్తు తెచ్చుకుని, తనే ప్రశ్నలు రాసుకుని, ఆన్సర్లు రాయ సాగాడు. కొంచె సేపటికి విసుగొచ్చింది. పెద్ద పెద్ద అక్షరాలు రాయాలి. ఒక వాక్యం రాయడానికే ఆరు సార్లు లేవాలి.
పైగా పైనించి ఎండ దంచేస్తోంది.
విసుగొచ్చి, లేచి లోపలికెళ్లి పోయాడు. వెళ్లే ముందు తను రాసింది తుడిపెయ్యడం మర్చి పోలేదు.
పిల్లలంతా కార్టూన్లో ములిగిపోయున్నారు. హాల్లోనే కాసేపు అటూ ఇటూ తిరిగాడు చిన్నా. వీధిలోదీ, గ్రౌండ్ లోకెళ్లేదీ కాక, మొత్తం ఆరు తలుపులున్నాయి హాల్లో. ఒక్కొక్కటీ తెరిచి చూశాడు.
ఒక తలుపు వంటింట్లోకి.. అక్కడ ఒక ఫ్రిజ్, స్టౌ.. గాజు తలుపులున్న అలమార్లలో గిన్నెలు, పళ్లాలు ఆవీ ఉన్నాయి. ఎప్పుడూ ఎవరూ వాడినట్లు లేదు. ఒక మూల ప్లాస్టిక్ గ్లాసులు, ప్లేట్లు.. చెంచాలు.
రెండు తలుపులు గదుల్లోకి.. అవి తమ గదిలాగే ఉన్నాయి. మిగిలిన నలుగురూ అక్కడుంటారనుకున్నాడు చిన్నా.
ఇంకొకటి సరే.. తమ గది.
మిగిలిన రెండు తలుపులూ లాగితే రాలేదు. తాళాలేసున్నాయి. అవి తియ్యగలుగుతే ఏవన్నా తెలుస్తుంది. అక్కడ కంప్యూటర్ ఉంటే.. సరస్వతీ టీచర్ గారికి మెస్సేజ్ పంపచ్చు. మళ్లీ గుర్తుకొచ్చింది, నెట్ కూడా ఉండాలని.
పైగా తామెక్కడున్నారో.. అడ్రస్ అదీ ఏం తెలీదు. ఏమని ఇస్తాడు..
వీధి తలుపు చప్పుడవుతుంటే పరుగున వెళ్లి సోఫాలో కూర్చున్నాడు.. అదే కార్టూన్ ఎనిమిదోసారి చూస్తూ.. పోనీ అదయినా మార్చచ్చు కదా!
అడుగుతే ఏమంటారో..
గుడ్ అంకుల్ వచ్చినప్పుడు అడగాలి.
‘ఛ..ఛ వాడు గుడ్ ఏంటి.. వెరీ బాడ్ అంకుల్.’ చీదరగా అనుకున్నాడు మళ్లీ చిన్నా..
తలుపు తీసుకుని వచ్చారు ఆనంద్, తాన్యా.
ఈసారి టింకూ పరుగెత్తుకుని వెళ్లలేదు. తల కూడా కదిపి చూడలేదు. వాడి చిన్ని బుర్రకి కూడా అర్ధమయిపోయింది. ఇంక తమని ఇంటికి పంపరని.
“చూడండి మీకోసం ఏం తెచ్చానో?” ఉత్సాహంగా అన్నాడు ఆనంద్.
పిల్లలు మాత్రం నిరుత్సాహంగా చూశారు.
ఆనంద్ చేతిలో గోళీల సంచీ. వీధి పిల్లలు ఆడే ఆట. గోళీల కోసం చేతులు కాళ్లు కూడా విరుచుకున్న వాళ్లు తెలుసతనికి.
కిషన్ లేచి వెళ్లాడు.
“వీడికొక్కడికే వచ్చినట్లుందిరా ఈ ఆట.. పోన్లే.. నువ్వే నేర్పించి, ఆడించు. మీకందరికీ కొత్త పేర్లు పెడుతున్నాను. చిన్నా పేరు సమీర్. టింకూ పేరు సుభానీ. కిషన్ పేరు కృష్ణ. వీళ్ల పేర్లు నయీమ్, సిరాజ్, తబ్రీజ్. అందరూ గుర్తు పెట్టుకోండి. ఎవరడిగినా అవే పేర్లు చెప్పాలి. ఆ పేర్లతో పిలుస్తే పలకాలి. తెలిసిందా?” ఆనంద్ ఒక్కొక్కళ్ల దగ్గరికీ వెళ్లి చెప్పాడు.
“రేపు అందరికీ క్షవరం చెయ్యి. కొంచెం జుట్టుంచి మిలట్రీ కట్ లాగ చెయ్యి.” తాన్యాకి సూచనలిచ్చాడు.
“టివీలో ఇంకేవైనా పెడితే బాగుంటుందండీ. ఒకటే కార్టూన్ చూసి చూసి విసుగొస్తోందండి అందరికీ.” తాన్యా అడిగాడు.
“వాళ్లకా నీకా? సర్లే రేపు, వేరే కార్టూన్లు, మంచి మసాలా సినిమాల డివిడీలు తెచ్చి పడేస్తా.” నవ్వుతూ అన్నాడు ఆనంద్.
తాన్యా కూడా నవ్వాడు.
పిల్లలు ఆశ్చర్యంగా వాళ్లనే చూస్తున్నారు. ఇలా నవ్వగా ఎప్పుడూ చూడలేదు ఎవరూ మరి. చిన్నా మిగిలిన పిల్లల్నే అనుకరిస్తున్నాడు. తన స్వంత తెలివి బైట పెట్టడం లేదు.
“గోళీలాడుకుందాం వస్తారా?” హుషారుగా అడిగాడు ఆనంద్.
పిల్లలు లేచి గ్రౌండ్ లోకి నడిచారు.
“కృష్ణా! ఇట్రా.. గుంత తవ్వు. అందరికీ నేర్పిద్దాం. చాలా బాగుంటుంది తెలుసా? గురి చూసి కొట్టాలి. ఎన్ని గోళీలు కొట్ట గలుగుతే అక్కడున్నవన్నీ కొట్టిన వాళ్లకొచ్చేస్తాయి.” కాసేపు వాళ్లతో గడిపి వెళ్లాడు ఆనంద్.
మర్నాడు కొత్త డివిడీలొచ్చాయి.
సినిమాలు, కార్టూన్లు, పాటలు.. సమయం బాగా గడుస్తోంది అందరికీ.. చిన్నాకి తప్ప.
………………..
బుల్లయ్య నీరసంగా బయలుదేరాడు, బండి తోసుకుంటూ. ఏది చూసినా చిన్నాగాడే కనిపిస్తున్నాడు.
పది రోజులయిపోయింది. పిల్లల జాడ తెలియలేదు.
రోజూ పోలీస్ స్టేషన్ కెళ్లి వస్తున్నాడు.
“అన్ని చోట్లా తిరగేశాం బుల్లయ్యా! ఎక్కడా ఏ క్లూ అందటం లేదు. ఇంకో పదిరోజులు చూసి, కేసు మూసేస్తానంటన్నారు సి.ఐ గారు.” సబిన్స్పెక్టర్ చెప్పేశాడు.
కళ్లలో నీళ్లు కుక్కుకుని ఇంటికెళ్లిపోయాడు. ఇంట్లో నాలుగు రోజులు పొయ్యిలో పిల్లి లేవలేదు. చుట్టు పక్కల వాళ్లు రెండ్రోజులు సాయం చేసి ఊరుకున్నారు.
అందరివీ అంతంత మాత్రం బతుకులే. ఎక్కడ్నించి తెచ్చి పెడతారు?
జానీ ఆంటీ ఏడుస్తూనే పన్లు చేసుకుంటోంది. మిగిలిన పిల్లల సంగతి చూడాలి కదా మరి.
మస్తానయ్య పిల్లలు వెళ్లిన మర్నాటి నుంచే అయిపు లేడు. జానీకి అలవాటే.. వాడట్టా నెలా రెణ్ణెళ్లు మాయమై పోటం.
సరస్వతీ టీచర్ అప్పుడప్పుడొచ్చి అడుగుతుంటుంది.
“ఎప్పటికైనా ఆడు తిరిగొత్తాడ్రా! అప్పుడు మనం ప్రాణాల్తో ఉండాలి కదా! మనం మామూలుగా పన్లలో పడాలి. గుక్కెడు చాయ్ పడకపోతే ఇంక ప్రాణం పొయ్యేట్టుంది. లేవండి. అమ్మాయ్.. లే.” తల్లి గోలకి తప్పదన్నట్లు లేచాడు బుల్లయ్య.
సూరమ్మ కూడా, కడుపులో పేగులు ఉండ చుట్టుకు పోతుంటే, చాపమీంచి లేచి నిలబడింది. కళ్లు గిర్రున తిరిగాయి.
ముసలామె చెప్పిన మాట నిజమే. చిన్నా వచ్చేటప్పటికి తాము బతికుండాలి. అమ్మా, నాయనా కనిపించకపోతే ఎర్రినాగన్న ఎక్కడికి పోతాడూ! జుట్టు ముడేసుకుని, టీకి నీళ్లు పడేసి దొడ్లోకెళ్లింది.

మస్తానయ్య తను మొదటగా రాజాని కలిసిన జాగాకెళ్లి వెతికాడు..
రాజా కానీ, నానా కానీ కనిపిస్తారేమోనని. అటు కిలో మీటరూ, ఇటు కిలోమీటరూ వెతికినా కనిపించ లేదు.
యాభైవేలు వస్తున్నాయన్న ఉత్సాహంలో రాజాగాడి అడ్రస్ కనుక్కోలేదు. నానా ఎవరో అసలే తెలియదు. కనీసం కొంత అడ్వాన్స్ అన్నా తీసుకోవలసింది.
పైగా.. రాజాగాడే అన్నాడు.. “రోజూ ఈ బడ్డీ దగ్గరే కూకుంటా అన్నా..” అని.
అక్కడికీ పదిరోజులుగా కనిపించిన అందర్నీ అడుగుతూనే ఉన్నాడు. అందరూ తల అడ్డంగా ఊపే వాళ్లే. ఆడు అయిపులేడు. అటు పిల్లాడూ కనిపించకుండా పోయాడు.
ఛెళ్లుమని ఎవరో వీపుమీద కొట్టినట్టయింది.
‘ఒక్క నీ పిల్లాడేనా..’
మద్దిలో ఆ చిన్నాగాడ్నెందుకెత్తుకెళ్లారూ? అదో లేని పోని గోల కింద తయారైంది.
పొరపాట్న ఎవరికైనా తెలిసిందంటే బస్తీలో.. చంపేస్తారు తన్ని.
అప్పుడు.. ఏడుపొచ్చింది మస్తానయ్యకి. పాముని పెంచుతే ఊరుకుంటుందా? కనిపించినోళ్లందర్నీ కాటెయ్యదూ?
చెట్టుకిందికెళ్లి, నేల మీద కూర్చుని భోరుమన్నాడు.
తిండితిని రెండ్రోజులయింది. జేబులో డబ్బులున్నాయి కనుక అప్పటి వరకూ బళ్లదగ్గిర అవీ ఇవీ తిని కడుపు నింపుకున్నాడు.
అయిపోయింది. చేతిలో డబ్బూ.. ఇంట్లో స్థానం.
ఏ మొహం పెట్టుకునెళ్తాడూ?
అవునూ.. ఆ ఇల్లు తనది కాదూ? ఎవరు రావద్దంటారు.. అలా అంటే కాళ్లిరగ్గొట్టి పొయ్యిలో పెట్టలేడా? తల విదిలించుకుని ఇంటికి బయల్దేరాడు మస్తానయ్య.
దారిలో ఎదురయ్యాడు పెద్ద మేస్త్రి.
“కొత్త కాంప్లెక్సు వస్తా ఉంది మస్తానయ్యా! నువ్వుగానీ చేర్తావా మాతో? ఒక్క రోజుకూడా నాగా పెట్టకూడదు. ఆదివారాలు కూడా పన్చెయ్యాలి. డబ్బులు బాగా వస్తాయనుకో?”
దేవుడే కనిపించి వరమిచ్చినట్టయింది. అప్పటికి పాత పన్లు అయిపోయి చాలా రోజులయింది. అక్కడా అక్కడా చిన్నా చితకా పన్లు చేసుకుని కాలక్షేపం చేస్తున్నాడు.
జానీ గోలెట్టేస్తోంది. డబ్బు చాలట్లేదని.
ఈ పైసలు దొరికి శనారం శనారం ఐదారొందలు పడేశాడంటే డబ్బుకి ఢోకా ఉండదు. కాస్త ఈ టింకూ గాడి గోల కూడా సద్దుమణుగుతుంది.
ఏ మాటకామాటే.. మస్తానయ్యలో మంచి పనితనం ఉంది. లేబరు చేత కూడా బాగా పని చేయిస్తాడు.
“అట్టగే వస్తానయ్యా. ఇంకెవరికీ చెప్పమాకండి.” ఇంచుమించు ఏడుపు గొంతుతో అన్నాడు. కొంత ఇంట్లో పరిస్థితికి, కొంత ఆ రాజాగాడు మోసం చేశాడన్న బాధ.. కొంత పని దొరికిందన్న ఆనందంతో.. ఏడుపొచ్చేసింది. రోజూ కాసిని చుక్కలేసుకోవచ్చు.
“ఐతే రేప్పొద్దున్నే ఏడింటికల్లా వచ్చెయ్యి. శంకుస్థాపన ఏడున్నరకి అది అయ్యాక ముగ్గులెయ్యాలి. ఎల్లుండి నుంచే పునాదులు మొదలెట్టాలి. నీకు తెలిసిన లేబరుని కూడా పిల్చుకురా.” మేస్త్రి హడావుడిగా వెళ్లి పోయాడు.
మస్తానయ్య హుషారుగా ఇంటికి బయల్దేరాడు.

“జానీ! ఊరంతా వెదికానే.. ఎక్కడా కన్పడ లేదు.”
నిస్తేజమైన చూపుల్తో చూసింది జానీ.
“ఎప్పుడో ఊరు దాటించేసుంటార్లే. నీకు తెల్దూ ఆళ్లెవరో?”
“ఏం మాట్లాడ్తన్నావే.. నా కెట్టా తెలుస్తుందీ? రేపట్నుంచీ ఫుల్లు పనే. ఆరింటికల్లా బయల్దేరాలి. కొత్త కాంప్లెక్స్. రెండేళ్ల వరకూ చూసుకోక్కర్లేదు. టింకూగాడు లేపోతే లేపోయాడు. మిగిలినోళ్ల మాటేటి.. ఆళ్లని చూసుకోవద్దూ? ఆళ్లేమైపోతారు? ఆళ్ల చదువులు అవీ..”
“ఆహా.. ఏం బాద్యత? ఏం శ్రద్ధ.. ఎక్కడా ఇంత మంచి మొగోణ్ణి చూడం. మళ్లీ రేత్రైతే కల్లుపాకలే కన్పిస్తాయి. పెళ్లాం పిల్లలూ అంతా హుళ్లక్కే..” జానీ గట్టిగా అరిచింది.
“అరవమాకే.. ఇంక కల్లు జోలికెళ్లను. సత్తెపామాణికంగా. శనారం నువ్వే వచ్చి మేస్త్రి దగ్గర డబ్బులు తీసుకో. మొత్తం నువ్వే నడిపియ్యి.”
కళ్లు విప్పార్చి ఆశ్చర్యంగా చూసింది జానీ.
“అబ్బో అబ్బో.. ఎన్నిసార్లవలేదూ!”
“నిజవే.. నీమీదొట్టు.”
“చూద్దాంగా.. వారం రోజుల్లో తేలిపోదూ?”
………………..
3

పిల్లలందరినీ వరుసగా నిలబెట్టాడు తాన్యా.
డాక్టర్ వచ్చి కొలతలు తీసుకున్నాడు.
“అందరూ సరైన కొలతల్లో ఉన్నారు. తాన్యా చాలా బాగా చూసుకున్నాడు. అభినందనలు తాన్యా! కృష్ణ.. అదే కిషన్ కూడా బరువు తగ్గాడు. ఇంక మీరు తలుచుకున్న పని మొదలు పెట్టచ్చు.
చిన్నా, టింకూలు ఆనంద్ దగ్గరకు వచ్చి రెండు నెలలయింది.
రోజూ మంచి ఆహారం, వ్యాయమం.. పిల్లల్ని బాగా తయారు చేశాయి. టివీ.. అదే డివిడి లో చూసే సినిమాలు, కార్టూన్లూ సరే సరి..మంచి కాలక్షేపం.
చిన్నా బతిమిలాడితే, ఒక నోట్ బుక్, పెన్సిల్ తెచ్చిచ్చాడు తాన్యా.. బొమ్మలు గీసుకుంటానంటే. బొమ్మలతో పాటు తమ రోజువారీ కార్యక్రమాలన్నీ రాయసాగాడు.
ప్రతీ వారం వచ్చి ఆనంద్ చెప్పే జాగ్రత్తలు, పాఠాలు.. అన్నీ రాశాడు. ఐనా.. రోజూ జరిగేదొక్కటే. రెండు కాగితాల్లో సరిపోయింది అంతా.
టింకూ కూడా ఏడవడం మానేశాడు. నయీమ్, సిరాజ్, తబ్రీజ్ లు కూడా కాస్త్త నవ్వడం, చిన్న చిన్న మాటలు మాట్లాడ్డం నేర్చుకున్నారు.
చిన్నా ఊహించినట్లే వాళ్లకి నాలుగేళ్లు నిండలేదింకా.
తాన్యా పెట్టిన తిండి తింటుంటే, కాస్త బుగ్గలు, ముఖంలో మెరుపు వచ్చాయి. ముద్దు ముద్దుగా చిన్నా దగ్గరకొచ్చి ఏవేవో చెప్పడానికి ప్రయత్నం చేస్తున్నారు. వాళ్లకి తెలుగు నేర్పించాడు చిన్నా. కొన్ని పదాలు దక్షిణాది భాషల్లో ఇంచుమించు ఒకేలాగుంటాయి కనుక, బాగానే పట్టుకుంటున్నారు.
ఏం చేసినా, తాన్యా బైటికెళ్లినప్పుడే.
లేకపోతే ఈ పాటికి క్షుణ్ణంగా మాట్లాడ గలిగే వాళ్లు.
ఇంట్లో ఉన్నంత సేపూ ఉష్ట్ర పక్షిలా కాచుకునే ఉంటాడు తాన్యా.
డాక్టర్ ఉండగానే వచ్చాడు ఆనంద్.
“థాంక్యూ డాక్టర్. ఇదిగో మీకు ఇస్తామన్న మనీ. అకౌంట్ ట్రాన్స్ఫర్ అంటే.. లేని పోని ఆరాలొస్తాయి. అవసరమైనప్పుడు మళ్లీ పిలుస్తాను. మీకు బాగా తెలుసు కదా.. సీక్రెసీ.. కొంచెం కూడా లీక్ అవకూడదు. పై వాళ్లు మన కదలికలు చూస్తూనే ఉంటారు. మన ఫామిలీల వివరాలు కూడా వాళ్ల దగ్గిర ఉంటాయి. చాలా జాగ్రత్తగా ఉండాలి. ఒక సారి ఈ పనులు వప్పుకుంటే.. ఇంక వదుల్చుకోడానికి ఉండదు. వన్ వే ఎంట్రీనే.”
ఆనంద్ మాటలకి తల పంకించి వెళ్లి పోయాడు డాక్టరు. ఆనంద్ తన గదిలోకెళ్లి కాసేపు ఏదో పనిచేసుకునొచ్చాడు.
పిల్లల్ని ఒకసారి చూస్తుండగానే సెల్ మోగింది. జేబులోంచి తీస్తూ తలుపు దగ్గరగా వెళ్లాడు, బైటికెళ్లి మాట్లాడ్డానికి.
అప్పుడే.. జేబులోంచి ఏదో జారిపోయింది.
ఆనంద్ బైటికెళ్లగానే, చిన్నా గబగబా వెళ్లి కింద పడిందేమిటా అని చూశాడు.
విజిటింగ్ కార్డ్..
చటుక్కున తీసి, తమ గదిలోకి తుర్రుమన్నాడు. తన డ్రాయింగ్ బుక్ తీసి ఒక బొమ్మ లో అడ్రస్, ఫోన్ నంబర్ రాసేశాడు. ఎపరైనా చూసినా అందులో ఏదో రాశాడని కనిపించదు.
బైటికి రాగానే, తలుపు దగ్గర ఆ కార్డ్ ని పడేశాడు.
చిన్నాకి తెలివి, సమయస్ఫూర్తి చాలా ఎక్కువ. అందుకే సరస్వతీ టీచర్ వాడి మీద ప్రత్యేకమైన శ్రద్ధ చూపిస్తుంటుంది. విజ్ఞానాన్ని పెంచే అన్ని రకాల పుస్తకాలనీ పరిచయం చేసింది.
తాన్యా బైటికి వెళ్లి ఆరు సూట్ కేసులు, ఇంకా కొన్ని బట్టల పాకెట్ లు తీసుకొచ్చాడు. పిల్లలంతా అప్పటి వరకూ రెండే జతల బట్టలతో గడుపుతున్నారు. రోజూ వాడి వాడి, అవి కూడా అరిగి పోయాయి.
ఒక్కొక్క సంచీలో, నాలుగేసి జతల బట్టలున్నాయి. సరిగ్గా సరిపోయే సైజులు. సంచీ మీద పేర్లు రాసున్నాయి.
అందరినీ పేరు పేరునా పిలిచి ఒక బట్టల సంచీ, ఒక సూట్ కేసు ఇచ్చాడు ఆనంద్.
“రెండు మూడు రోజుల్లో మీరు ఇక్కడి నుంచి వెళ్లి పోతున్నారు. మీరంతా ఒకే చోటుకి వెళ్లకపోవచ్చు. ఎక్కడికెళ్తారో నాక్కూడా తెలియదు. ఇద్దరిద్దరికి ఒక్కొక్క అమ్మా నాన్నా ఉంటారు. ఇప్పటికి మీరు వాళ్ల పిల్లలన్న మాట. వాళ్లతోనే ఉండి, వాళ్లు చెప్పినట్లు వినాలి. మీకు పాస్ పోర్ట్ లు తయారు చేసి ఆ టెంపరరీ అమ్మా నాన్నలకిచ్చాను. ఏ దేశం వెళ్తున్నారో.. మీ మీ అదృష్టం. మీరు ఏ పనులు చేస్తారో, అదే.. మీ చేత ఏం చేయిస్తారో, నాకు తెలియదు. జాగ్రత్తగా.. ఎవరి దగ్గరుంటే వాళ్లు చెప్పిన మాట వినాలి. వినక పోతే చాలా ప్రమాదం. అర్ధమయింది కదా! మిమ్మల్ని ఇంక నేను కలవక పోవచ్చు. బైబై..”
ఆనంద్ ఏడెనిమిది భాషల్లో సంభాషించ గలడు. ఏ భాష పిల్లవాడితో ఆ భాషలో అర్ధమయేట్లు చెప్పాడు.
“విమానం ఎక్కి వెళ్తామా అంకుల్?” కిషన్ అడిగాడు.
“అయుండచ్చు. ఎందులో ఎక్కడికి తీసుకెళ్తారో నాకు తెలీదని చెప్పాగా? ఉంటాను. గుడ్ బై.” వాళ్లకి బెస్ట్ ఆఫ్ లక్ చెప్పాలనిపించలేదు. వాళ్ల చేత చేయించబోయే పనులు ఏవో తెలియక పోయినా..
అంత ఆనందం కలిగించే పనులు మాత్రం కాదని మాత్రం తెలుసు.
వెనక్కి తిరిగి చూడకుండా వెళ్లి పోయాడు ఆనంద్..
చిన్నా, టింకూ.. మిగిలిన పిల్లలకీ ఏదో తెలియని భవిష్యత్తుని నిర్దేశించి.
…………………..

రాజీవ్ గాంధీ విమానాశ్రయం..
అర్ధ రాత్రి ఒంటిగంట దాటింది. కానీ అక్కడ పట్ట పగల్లాగే ఉంది. లైట్లు దేదీప్యమానంగా వెలుగుతున్నాయి.
టింకూ, చిన్నాల చెయ్యి పట్టుకుని ఒక స్త్రీ నడుస్తోంది.
టింకూ విమానాశ్రయాన్నీ, అటూ ఇటూ చకచకా తిరిగే మనుషుల్నీ కళ్లు విప్పార్చి చూస్తున్నాడు.
చిన్నా మాత్రం, తన చెయ్యి పట్టుకున్నావిడని పరికిస్తున్నాడు.
నలభై ఏళ్లుంటాయి. ఈవిడే మీ అమ్మ అని చెప్పాడు జుట్టంకుల్.
“ఏ మాత్రం అనుమానం కలిగేలాగ ఉండకూడదు. బిహేవ్ చెయ్యకూడదు. సుభానీ అదే టింకూ, చిన్నా అంటే సమీర్, వాళ్లిద్దరికీ ఒక అమ్మ. కృష్ణకి ఒకామె. మీరు ముగ్గురూ కలిసి వెళ్తున్నారు.
నయీమ్ వాళ్లు వేరే వాళ్లతో.. మీరు ఒకరికొకరు ఎదురు పడినా పలకరించుకోకూడదు. తెలియని వాళ్లలాగే ఉండాలి.” రెండురోజులు అందరికీ బోధ చేశాడు తాన్యా.
అలాగే అని తలూపారందరూ, గుండెలు దడదడలాడుతుండగా.
కొత్త చోటులో.. ఎలా ఉంటుందో? అమ్మ వెనుక గారాలు పోయే వయసులో, చిన్ని గుండెల్లో గుబులు.
కొత్త సూట్ కేసు లాక్కుంటూ ఎయిర్ లైన్స్ క్యూలో నిల్చున్నారు.. చిన్నా, టింకూ. కొత్తమ్మ వెనుకనే.
“మమ్మీ!” పిలిచాడు చిన్నా.
వెనక్కి తిరిగి కిందికి చూసింది ‘మమ్మీ’.
“రెస్ట్ రూమ్..” పిల్లలందరికీ ఈ మాటలన్నీ నేర్పించాడు ఆనంద్. ఎలా పలకాలో కూడా చెప్పాడు. చెప్పడమే కాదు.. రోజూ పలికించే వాడు కూడా.
అటూ ఇటూ పరికించింది. పిల్లలని ఒక్కొళ్లనీ ఎక్కడికీ పంపడానికి వీల్లేదు. వంటరిగా వదలడానికి అసలే లేదు.
క్యూ రానురాను పెరిగి పోతోంది.
“పిల్లలంతే.. సరిగ్గా సమయం చూసుకుని వస్తుంది వాళ్లకి. ఒక్కదానివే పిల్లలతో వెళ్తున్నావా?” వాళ్ల ముందున్నావిడ నవ్వుతూ అంది.
“అవునండీ. కాస్త సామాను చూస్తుంటారా?”
సరే అందావిడ. వాళ్ల వంతు రావడానికింకా అరగంట పట్టేట్టుంది.
ఇద్దర్నీ చెరో చేత్తో నడిపించుకుంటూ టాయిలెట్ల కేసి నడిచింది కొత్తమ్మ. చిన్నా ఎగురుతూ నడుస్తున్నాడు. మధ్య మధ్య టింకూని కవ్విస్తూ. టింకూ మమ్మీ చెయ్యి విదిల్చుకుని గుండ్రంగా పరుగెత్తాడు.
“హే.. గోల చెయ్యకుండా పదండి..సరిగ్గా క్యూలో ఉన్నప్పుడే వస్తుంది. సెక్యూరిటీ చెక్ అయ్యాక రెండుగంటలు టైముంటుంది. అప్పటి వరకూ ఆగలేరా..” మమ్మీ చిరాకు పడింది.
అదంతా కూడా ట్రయినింగ్ లో భాగమే. మరీ క్రమశిక్షణతో, నోరు మెదపకుండా జైలుకెళ్తున్న ఖైదీల్లాగ నడుస్తే అనుమానం వచ్చే అవకాశం ఉంది. పిల్లలన్నాక అల్లరి చెయ్యాలి. అది చూసి అమ్మ కసురుకోవాలి.
టింకూ బుద్ధిగా వచ్చి అమ్మ చెయ్యి పట్టుకున్నాడు.
ఆడవాళ్ల టాయిలెట్ కేసి నడిచింది మమ్మీ. చిన్నా గొడవ చేశాడు.. తను మగవాళ్ల దాంట్లోకే వెళ్తానని. ఎంత కసిరినా.. నచ్చ చెప్పినా వినలేదు. కొత్తమ్మకేమో భయం. అలా పంపకూడదు. అక్కడెవరితోనో మాటలు పెట్టుకుంటే.. మొత్తం ప్లాన్ అంతా తలకిందులవుతుంది.
చిన్నా వినట్లేదు. “షేమ్ షేమ్ మమ్మీ..” నేనక్కడికే వెళ్తా.
అదంతా చూస్తున్న ఒక యువకుడు ముందుకొచ్చాడు నవ్వుకుంటూ.
“నేను తీసికెళ్తానాంటీ. మీకేం భయం లేదు. నా సామాన్లు మీరు చూస్తుండండి.”
కొత్తమ్మకింక వేరే దారి లేదు.
ఈ పిల్లవెధవ కొంప ముంచేట్లున్నాడు. అటూ ఇటూ అయిందంటే అందరి పనీ అయిపోతుంది. ఏమనడానికీ లేదు.. తెచ్చిపెట్టుకున్న నవ్వుతో, చిన్నాని కొరకొర చూస్తూ సరే అంది.
“అంకుల్ ని విసిగించకు, నీ వాగుడుతో..” వార్నింగిచ్చింది.
“ఓ.. అలాగే..”
చిన్నాకి మంచి అవకాశం. ఈ అంకుల్ కి జరిగిందంతా చెప్పేస్తే.. పోలీసులకి చెప్తాడు కదా! అప్పుడు టింకూ, తనూ ఇంటికెళ్లి పోవచ్చు.
కానీ.. గుడ్ అంకుల్ హెచ్చరికలు గుర్తుకొచ్చాయి.
“మీరు ఎవరికైనా చెప్పారంటే.. మిమ్మల్ని అక్కడే చంపేస్తారు. మీకు సాయం చేసే వాళ్లని కూడా. అంతే కాదు.. మీ అమ్మా నాన్నలని కూడా చంపేస్తారు. ఒళ్లు దగ్గర పెట్టుకుని జాగ్రత్తగా ఉండండి. మీ కొత్త అమ్మలు చెప్పినట్లు వినండి.” ఆనంద్ ఎప్పుడూ అంతే. పిల్లలకి అర్ధంమవుతోందా లేదా అని చూడడు. తను చెప్ప దల్చుకున్నదంతా చెప్పేస్తాడు.
అతను నెమ్మదిగా కళ్లలోకి చూస్తూ చెప్పే విధానం పెద్ద వాళ్లకే వణుకు పుట్టిస్తుంది.
అందులోనూ.. చంపెయ్యడం అనే మాట అర్ధం కాని వాళ్లుండరు కదా!
చిన్నా మారు మాట్లాడకుండా పని ముగించుకుని బైటికొచ్చాడు.
“నువ్వుకూడా వెళ్తావా?” టింకూని అడిగింది మమ్మీ.
తల అడ్డంగా ఊపి ఆవిడ చెయ్యి పట్టుకున్నాడు వాడు.
క్యూలో తమ వంతు వచ్చింది. కుతూహలంగా చూస్తున్నాడు చిన్నా.. ఏం చేస్తారా అని.
టింకూ మాత్రం ఎయిర్ పోర్ట్ అంతా ఇంకా సంభ్రమంగా చూస్తూనే ఉన్నాడు. కళ్లు మిరుమెట్లు కొలిపే లైట్లు, అటూ ఇటూ హడావుడిగా పరుగెత్తే జనం.. వాడికి మిగిలిన విషయాలన్నీ పట్టించుకునే వయసు లేదు.
మూడు పాస్ పోర్ట్ లూ తీసింది మమ్మీ. కౌంటర్ దగ్గరున్నతను తీసి, వాటిని కంఫ్యూటర్ కి చూపిస్తూ ప్రశ్నలడగటం మొదలెయ్యాడు.
“ఇదే ఫస్ట్ టైమా?”
తలూపింది. సాధ్యమయినంత తక్కువ మాట్లాడమని ఆర్డర్.
“మీ వారేంచేస్తారక్కడ?”
సంచీలోంచి కాగితం తీసిచ్చింది.
మొత్తం చదివాడు కౌంటర్ ఆయన. ఎత్తెక్కువయి, చిన్నాకు సరిగ్గా కనిపించకపోతుంటే పక్కకి జరిగి, సూట్ కేసులు పెట్టే సందులోంచి చూశాడు. ఏమీ అనుమానం వచ్చినట్లు లేదు.
“పిల్లలు ట్విన్సా? ఇద్దర్నీ పక్కపక్కకి రమ్మను.” లేచి నిలబడి, చూశాడు. పాస్పోర్ట్ లో ఫొటోలనీ టింకూ, చిన్నాలనీ మార్చి మార్చి.
“ఒక్కలాగలేరే..”
“ఐడెంటికల్ ట్విన్స్ కాదండీ.” తడుముకోకుండా జవాబిచ్చింది.
చెకిన్ చెయ్యకపోవడానికి ఏ కారణం కనిపించలేదు. వీసా, పాస్ పోర్ట్ వివరాలు అన్నీ పక్కాగా ఉన్నాయి. బోర్డింగ్ పాస్ ఇచ్చేశాడు. సామాన్లు కూడా చెకిన్ చేసేసాడు.
చిన్నా, టింకూ కార్టూన్ పుస్తకాలు, బుల్లి బుల్లి కార్లు.. ఒక జత బట్టలు, వగైరాలున్న బాక్ పాక్ లు తగిలించుకుని మమ్మీ వెంట నడిచారు. చిన్నా తన నోట్ పుస్తకం తీసుకెళ్లడం మర్చి పోలేదు.
అమ్మయ్య అనుకుంటూ దూరం నుంచి చూస్తున్న ఎయిర్ పోర్ట్ లో పనిచేసే ఒకతనికి, తల ఊపి సౌంజ్ఞ చేసి, సెక్యూరిటీ దగ్గరికి నడిచింది మమ్మీ.
సెక్యూరిటీ దగ్గర కూడా.. పరీక్షలన్నీ చేసి వదిలారు.
ఆనంద్ దగ్గర పిల్లల్ని కొనే ముఠా అంతర్జాతీయంగా చాలా విస్తరించిపోయింది. ఎక్కడికక్కడ గూఢచారులు.. ప్రభుత్వ సంస్థలలో పని చేసే వాళ్లు, చాపకింద నీరులా ఉంటారు.
పాస్ పోర్ట్ లు సంపాదించడం, వీసాలు తెప్పించడం మంచినీళ్లు తాగినంత సులువు.
ఒకసారి వాడిన అమ్మల్ని నాన్నలని ఇంకొకసారి వాడరు.
వాళ్లు వ్యాపారం చేసేది, పాకిస్థాన్. బంగ్లాదేశ్, ఇండియా, శ్రీలంక, ఆఫ్రికా, కంబోడియా వంటి మనుషులెక్కువ, డబ్బు తక్కువ ఉన్న దేశాల్లోని చిన్న చిన్న బ్రోకర్లతో. అక్కడ, ఏ పని చెయ్యడానికైనా.. ఏ వయసు వారైనా.. మనుషులు దొరకటం పెద్ద కష్టం కాదు.
డబ్బుకు వెనుకాడక్కర్లేదు. నల్లబంగారం.. అంటే ముడి చమురు సమృద్ధిగా దొరికే దేశాల ధనికులు తయారుగా ఉన్నారు.
చిన్నాకి ఏడుపొస్తోంది. విమానం ఎక్కి కూర్చుని, ఎయిర్ హోస్టెస్ చేత బెల్ట్ కట్టించుకుంటుంటే.. ఇంటికెళ్లి అమ్మా నాన్నలని చూస్తాననే ఆశ పూర్తిగా పోయిందని. మళ్లీ తన ఊరికి, తన ఇంటికి ఎప్పటికైనా రాగలడా?
“ఫర్లేదు బాబూ! ఏం భయమెయ్యదు.” హోస్టెస్ ఆంటీ ధైర్యం చెప్పింది.
ఎక్కడికి తీసుకెళ్తున్నారు? ఏం చేయిస్తారూ?
చదివించడానికైతే కాదు. ఇంక చదువు.. కంప్యూటర్ ఇంజనీరవాలనే ఆశా, అమ్మా నాన్నలకి తానేమిటో చూపించుకోవాలనే తపన.. అన్నీ అయిపోయినట్లే. ఇంత చిన్న పిల్లల చేత చేయించ గలిగిన పనేముంది?
చిన్నా సందేహం కొద్ది గంటల్లో తీర బోతోంది.
టింకూకి అదేమీ పట్టలేదు. తనేంటీ.. విమానం ఎక్కాడా? గాల్లోకి నిజంగా ఎగురుతాడా.. కళ్లు పెద్దవి చేసి చూస్తున్నాడు, విమానం పైకి లేస్తుంటే.
తెల్లవారు ఝాము ఐదు దాటింది అప్పుడు.
……………..

అరేబియన్ గల్ఫ్ దేశాలు ప్రపంచమంతా గత శతాబ్దం మధ్య నుంచీ చాలా ప్రాముఖ్యతని సంతరించుకున్నాయి. ప్రపంచం మొత్తం వారి కను సన్నల మీదే ఆధార పడి జీవిస్తున్నట్లయింది
ముడి చమురు కనుగొనక ముందు ప్రజల జీవితాలకీ, కనుక్కున్నాక వారి జీవన విధానానికీ అనూహ్యమైన వ్యత్యాసం..
ఒక్క సారిగా, కుచేలుడికి కుబేరుని కృప దొరికినట్లు ఆయింది.
ఒక తరం ప్రజలు, హఠాత్తుగా ఏర్పడ్డ ఆ మార్పుని ఆనందంగా జీర్ణించుకుంటూనే తాము గడిపిన పాత జీవితాన్ని అరేబియన్ నైట్స్ కథల్లాగ చెప్పుకోవడం మొదలు పెట్టారు.
మనం రుబ్బురోలు, కట్టెలపొయ్యి, కుంపటి, తిరగలీ వంటి వస్తువుల గురించి చెప్పుకుంటున్నట్లుగా.. వాళ్లు ముత్యాల తయారీ (బస్రా పెర్ల్స్ ఇప్పటికీ ప్రాముఖ్యమైనవే), చేపల వ్యాపారం, సముద్ర గర్భంలో దొరికే వస్తువుల గిరాకీ, ఒయాసిస్ ల వద్ద వ్యవసాయం గురించి చెప్పుకుంటుంటారు.
అరవై, డెబ్భైలలో జరిగిన బ్లాక్ గోల్డ్ రష్, అరేబియన్ గల్ఫ్ సముద్ర తీరంలో ఉన్న చిన్న చిన్న గ్రామాలన్నింటినీ, కళ్లు మిరిమిట్లు గొలిపే పట్టణాల కింద మార్చేసింది. అనుకోని ఐశ్వర్యం ప్రజలని, ఆ సదుపాయాలను వదులుకోలేనట్లు మార్చేసింది.
ఎడారులు, ఒంటెలు అనేవి ఎండ మావుల కింద ఐపోయాయి.
అక్కడున్న అంతులేని సంపద.. ప్రపంచ దేశాలన్నిటినీ తమ పట్టణాల కేసి ఆకర్షించడం మొదలు పెట్టింది.. అట్లాంటిది, పచ్చని పైరుల కోసం పరుగెత్తే ఎడారి వాసులని ఆకర్షించడంలో వింత ఏముంది? ఆ సంపద తమ తమ దేశాల్లోనే దొరుకుతుంటే!
కొత్త ఆర్ధిక సామాజిక వ్యవస్థలో, ఒంటెల మీద ఆధారపడే ఎడారి జీవన విధానం క్రమంగా తగ్గిపోసాగింది.
ఒకప్పుడు ఎడారి ఓడగా ప్రసిద్ధి చెంది, రవాణా వ్యవస్థకి మూలాధారమై, ఇసుక దిబ్బల్లో మనుషులనీ, వస్తువులనీ తీసుకుని వెళ్లే ఒంటెలు, అవే.. లారీల్లో రవాణా అవుతున్నాయి.
గల్ఫ్ దేశాల్లో, ఒక చోట్నించి ఇంకొక చోటికి ఒంటెలను తీసుకెళ్తున్న లారీలు, హై వే మీద తరచుగా కనిపించే దృశ్యం. మైళ్ల తరబడి సాగిపోయే హై వేలకి అటూ ఇటూ బార్బ్డ్ వైర్ ఉంటుంది.. ఒంటెలు రోడ్లమీదికి రాకుండా హైవే పొడవునా వైర్ మెష్ వేసేశారు.
ఆ వైరు మెష్ లేనప్పుడు చాలా యాక్సిడెంట్ లు అవుతుండేవి.
తరతరాలుగా ఒంటెలతో ఉన్న సాన్నిహిత్యం గల్ఫ్ వాసులకి మరపు రానిదే. ఎంత ఆడీ, మెర్సిడెజ్ కారుల్లో తిరిగినా ఒంటెలని చూసే సరికి ఒక రకమైన ఆనందం పొంగి పొరలుతుంది వారిలో.
ఏదో ఒక విధంగా ఒంటెలని వారి జీవన విధానంలోకి తీసుకు రావాలి.
ఎలాగ? రకరకాల ఆలోచనల ఫలితంగా పరిష్కారం దొరికింది.
అదే.. ఒంటెల రేసుల ద్వారా..
వారి కఠినమైన జీవన విధానాల వలన ముడి చమురు దొరకడానికి ముందు, ఒంటెల పందాలకి అంత సమయం ఉండేది కాదు.. డబ్బుకి కూడా ఇబ్బందే.. ఇప్పుడు దేనికీ కొరవ లేదు.
వారి పాత సంస్కృతి గురించి కథలు చెప్పుకోవడమే కాదు.. హాయిగా, తిరిగి ఉద్ధరించుకోవచ్చు.
రేసు ఒంటెలని ‘అల్ హెజిన్’ లని అంటారు.
దుబాయ్, ఆబుదాబి, షార్జా, అజ్మాన్, ఫ్యుజైరా, వుమ్ అల్ క్వైన్, రాస్ అల్ ఖైమా, మొదలైన ఏడు దేశాలకూటమి అయిన యునైటెడ్ ఆరబ్ ఎమరైట్స్ లో, ఖతార్, ఓమాన్, సౌదీ అరేబియా దేశాల్లో..సెప్టెంబరునుంచీ నుంచీ, ఏప్రిల్ వరకూ ఒంటె రేసుల సీజన్ నడుస్తుంది.
ఆ సమయంలో అందరి దృష్టీ, పొడవుగా, ధృడంగా, సన్నగా ఉండే రేసు ఒంటెల మీదే ఉంటుంది. అనేక మంది ప్రత్యక్షంగా ట్రాక్ దగ్గర చూస్తే, లక్షల మంది, టివీ తెరలకంటుకుపోయుంటారు.
మన క్రికెట్ మాచ్ లప్పటి లాగే.
ఈ రకంగా తమ నేస్తాలయిన ఎడారి ఓడలని తమ జీవితాల్లోకి మళ్లీ ఆహ్వానించి, ఈ పందాల ద్వారా, కోల్పోయిన తమ సంస్కృతిని పొందినట్లుగా సంతోషిస్తున్నారు గల్ఫ్ దేశ వాసులు.
అంతే కాదు, ఈ క్రీడ అనూహ్యమైన సంపదని చేతులు మారుస్తుంది. కోట్ల డాలర్లలో సాగుతాయి పందాలు.
ఈ రేసు ఒంటెలు తమ యజమానులకీ, తమకి శిక్షణ ఇచ్చేవారికీ కోట్లు సమకూరుస్తాయి.
ఒక ఒంటె ఉంటే చాలు.. ఆ యజమానికి ఎంతో ఆదాయం, సమాజంలో అంతకు మించిన గౌరవం.
తమ సంస్కృతిని నిలుపుకొనే ప్రయత్నంలో వేలకొలదీ ఒంటెల్ని పెంచి పోషిస్తున్నారు. ఒక్క దుబాయ్ రేసుల్లోనే, 1996-97 సంవత్సరంలో నాలుగు వేలు పైగా ఒంటెలు పాల్గొన్నాయి. ఆ వెంటనే ఆబుదాబిలో .. వరుసగా ఒకదేశం తరువాత ఒక దేశంలో.. చెప్పుకోతగినన్ని రేసులు నడుస్తుంటాయి.
ఆ తరువాతి సంవత్సరాలలో ఇంకా పెరిగింది.
ఇంచుమించు అన్ని దేశాలలోనూ ఒంటె పందాలు జాతీయ పరిశ్రమల స్థాయికి చేరుకున్నాయి.
ఈ పందాలకి ఎంతో పెట్టుబడి, రకరకాల స్థానాల్లో పనిచేసే వాళ్లు, అంతర్జాతీయంగా అనేక మంది కలిసి కట్టుగా పనిచేసే సంస్థలు కావాలి.
పూర్వ సంస్కృతిని నిలుపుకోవాలనుకోవడం ఒక ఎత్తయితే.. ఆ పందాలు పెద్ద పరిశ్రమ స్థాయి రూపాలు దాల్చడం మరొక ఎత్తు.
ఈ పెట్రో డాలర్ల సంపాదన లేక మునుపు కూడా.. ఇరవయ్యో శతాబ్దపు పూర్వార్ధం వరకూ.. ఒంటెల రేసులు ఆరేబియా దేశాల్లో ముఖ్యమైన వినోదం గా ఉండేవి.
ఆ వినోదం రెండు రకాలుగా ఉండేది.
ఒకటి పండగలకీ పబ్బాలకీ జరుపుకునే వేడుక. ఇంకొకటి.. పందాల కోసమనే అందరూ చేరి, క్రీడగా జరుపు కునేది.
పెళ్లిల్లలో, వాన కురిసిన వేళలో(ఎడారిలో వాన కురవడం పెద్ద పండగే..), కుల పెద్దలు వచ్చినప్పుడు, మగ పిల్లలకి సుంతీ ఆపరేషన్లు జరిగినప్పుడు.. ఈ పందాలు వేడుకకి, సరదాగా సాగి పోయేవి.
ఒంటెలని పరుగు పందానికి వరుసగా నిలబెట్టి.. ఒక పక్కన నిల్చుని, వాటి యజమానులు ఒంటెలని హుషారు చేస్తూ బూరాలూ అవీ ఊదుతూ డప్పులు వాయిస్తూ, చప్పట్లు కొడుతూ ఉంటే, మిగిలిన వారు ఆనందిస్తూ ఉండే వారు. ఇందులో డబ్బు ప్రసక్తి లేదు.
ఇంకొకటి.. రేసుల కోసమే ప్రత్యేకంగా జరిగేది. దానికోసమే అందరూ కలిసే వారు. మొదటి, రెండు, మూడు.. స్థానాలకి బహుమతులు ఉంటాయి.
అవీ సరదా కోసమే సాగేవి.
ఆ ఒంటెల పరుగులు చూడటానికి వచ్చిన వాళ్లు పందాలు కాయడం అప్పటికింకా తెలియలేదు.
ఆధునిక కాలంలో.. అదీ గల్ఫ్ దేశాలు సంపన్న దేశాలయాక ఒంటెల రేసుల్లో చాలా మార్పులొచ్చాయి. ప్రపంచంలోని ఇతర దేశాల్లో జరిగే గుర్రప్పందాల లాగానే.. వాటిలో కూడా బెట్టింగు మొదలయింది.
రేసుల కోసం ప్రత్యేక జాతి ఉంటుంది. ఇంకా చెప్పాలంటే రెండు మూడు రకాల జాతులుంటాయి. ఆ ఒంటెలకి.. వాటికి పదమూడు నెలల నుంచీ పదహారు నెలలు వచ్చినప్పట్నుంచీ శిక్షణ ఇస్తారు.
వాటి ఆహారం వేరే రకం.. బలవర్ధకమైందీ, బరువు పెంచనిదీ ఉంటుంది. ఎడారిలో స్వేచ్ఛగా తిరగ నీయరు.
నెదర్లాండ్స్ వంటి యూరోప్ దేశాల నుంచి ప్రత్యేకంగా తయారైన ఆహారం దిగుమతి చేస్తారు. అందులో ఓట్స్, బార్లీ, కొన్ని చిరు ధాన్యాలు.. పీచు పదార్ధం ఎక్కువగా ఉండే పోషక పదార్ధాలుంటాయి. విటమిన్లు, అరుదైన లోహాలు అందులో కలుపు తారు.
కొంత కాలం క్రితం వరకూ ఒక బ్రిటిష్ అధికారి పర్యవేక్షణలో ఈ ఒంటెల ఆహారం తయారయేది.. తరువాత ఇంకా కొందరు ఆ వృత్తిలోకి దిగారు.
ఒంటె పిల్లకి మూడు సంవత్సరాలు వచ్చే సరికి, అది వేగంగా పరుగెత్త గలిగే స్థితికి చేరుకుంటుంది.
ప్రతీ రోజూ వెటర్నరీ డాక్టర్ వచ్చి వాటి ఆరోగ్యం చూడ్డం, ట్రయినర్ పరుగు పెట్టించడం వంటి శిక్షణ ఇస్తుంటారు.
ఒంటెలని.. అందులో పందాల్లో పాల్గొనే ఒంటెలని సాకడం చాలా ప్రతిష్ఠాత్మక మైన ప్రవృత్తి.
దేశాలనేలే రాజులు, అధ్యక్షులు, అధికారులు.. అత్యంత సంపన్నులైన వ్యాపారస్థులు వాటిని పెంచగలుగుతారు.
ఆ ఒంటెల పోషణకి అయే ఖర్చు కోట్లలో ఉంటుంది.
రేసుల కోసం తయారుచేసే ఒంటెల పెంపకంలో బోలెడు రూల్స్..
ఆ ఒంటెలని కొట్ట కూడదు.. శిక్షణ కార్యక్రమంలో.
మరీ ఎక్కువగా అలవ నియ్య కూడదు. స్వంత పిల్లల్లాగ చూసుకోవాలి.
ఐతే.. ఎక్కడైనా రూల్స్ అతిక్రమించే వాళ్లు ఉండనే ఉంటారు.
ఈ ఒంటె పందాల నిర్వాహకులకి సంఘాలుంటాయి. అందులో ప్రధాన పాత్ర ఒంటెల యజమానులదే.
ఒంటెల కోసం పెద్ద పెద్ద బయలు ప్రదేశాలుంటాయి. అవే కామెల్ ఫామ్స్.
ఒంటెలకి శిక్షణ నిచ్చే వారిది పెద్ద పొజిషన్ అందులో.
ఆ ఫార్మ్ లకి, వంట వాళ్లు, డ్రైవర్లు, ట్రైనింగ్ ఇచ్చే వాళ్లు, శుభ్రం చేసే వాళ్లు, సూపర్ వైజర్లు.. ఎంతో మంది లేబర్ కావాలి.
దేశ దేశాల్నుంచీ ఎంతో మందిని ఆకర్షించడమే కాదు వారికి ఉపాధి కూడా కల్పిస్తున్నాయి ఈ ఒంటె పందాలు..
మొత్తానికి గల్ఫ్ దేశాలలో ఈ ఒంటె రేసులు ప్రతిష్టాత్మక మైన వినోదం. అదొక పెద్ద వ్యవస్థ.
ఈ వ్యవస్థలో అతి ముఖ్యమైన పాత్ర వహించే వాళ్లు “జాకీ”లు. మొత్తం పందెం అంతా వారితోనేసాగుతుంది.
అంతెత్తు ఒంటెల మీద కూర్చుని వాటిని హుషారు పరుస్తూ పరిగెత్తించే జాకీలు.
గుర్రప్పందాల్లో జాకీలకీ, ఒంటె రేసుల జాకీలకీ చాలా తేడా ఉంది.
గుర్రాలు అరవై కిలోల బరువుని సునాయాసంగా తీసుకెళ్ల గలవు. అది కూడా.. వాటి వేగం ఏ మాత్రం తగ్గకుండా.
కానీ ఒంటెలు ముప్ఫై కిలోలకే ఒగరుస్తాయి. అది దాటితే.. వాటి వేగం చెప్పుకోతగినంతగా తగ్గి పోతుంది.
అందుకని ఈ రేసులకి జాకీలు పెద్ద సమస్య అయిపోయింది.
అయితే.. డబ్బుంటే సాధించలేనిదేముంది?
బరువు తక్కువుండే జాకీలు కావాలి.. దానికి పదేళ్ల లోపు పిల్లలైతే సరి పోతుంది. మరి ఆ పిల్లలెక్కడ దొరుకుతారు?
అరేబియన్ దేశాలవంటి సంపన్న దేశాలు ఆపురూపంగా చూసుకునే తమ పిల్లల్ని ఎందుకు పంపుతారు జాకీల కింద? దానికి బోలెడు బీద దేశాలు ఉండనే ఉన్నాయి.
ఎక్కువగా ముస్లిమ్ దేశాలవారు అరేబియన్ దేశాలకి పిల్లల్ని పంపడానికి ఉత్సాహం చూపిస్తుంటారు. పాకిస్తాన్, బంగ్లాదేశ్, శ్రీలంక, కొన్ని ఆఫ్రికన్ దేశాలు అందులో ముందున్నాయి.
ముస్లిమ్ దేశం కాక పోయినా.. అధిక జనాభా కల భారత దేశం నుంచి కూడా చిన్న పిల్లల ఎగుమతి జరుగుతుంది.
అటువంటి.. దురదృష్టవంతులైన పసివాళ్ల ఎగుమతులకే అంతర్జాతీయ ముఠాలు కొన్ని, చాలా పకడ్బందీగా పని చేస్తుంటాయి.
ఆ ముఠాలకి అనుబంధంగా ఆనంద్ వంటి వ్యక్తులు తాము చిన్న చిన్న ముఠాలని నడుపుతుంటారు.
………………..

4

ఉన్నట్లుండి టింకూ గట్టిగా ఏడుపు మొదలు పెట్టాడు.. కక్కటిల్లి పోతూ.
విమానం పైకి లేచి పదినిముషాలయింది. మధ్యలో మమ్మీ కూర్చుంది. ఇటూ అటూ చిన్నా, టింకూ.
చిన్నాకి సంగతేంటని కనుక్కోడానికి లేదు. వాడి ఏడుపు చూస్తుంటే వీడిక్కూడా గట్టిగా ఏడవాలని పిస్తోంది.
ఇప్పుడు తెలిసిందా వాడికి.. ఇంక అమ్మ ఎప్పటికీ కనిపించదని? విమానం ఎక్కానన్న మోజు తీరిపోయి, కొత్త చోటు, కొత్త మనుషులతో ఉండాలని తెలిసిందా?
కొత్తమ్మకి కూడా ఏం చెయ్యాలో అర్ధం అవట్లేదు. అప్పటి వరకూ నవ్వుతూ ఉన్నాడే.. ఇంకా హోస్టెస్ లు తిరగడం మొదలు పెట్టలేదు. వాడి ఏడుపు చూస్తుంటే కోమాలోకి వెళ్లి పోతాడేమో అనిపిస్తోంది.
“మరేం లేదు.. చెవులు నొప్పెట్టి ఉంటాయి. కొంతమందికి బాగా ఎక్కువగా ఉంటుంది గాలి వత్తిడి. చిన్న పిల్లాడు కదా.. ఈ చాక్ లెట్ ఇవ్వండి. కొంచెం సేపట్లో తగ్గి పోతుంది.” చిన్నాకి అటు పక్కన కూర్చున్న ఒక పెద్దాయన ఇచ్చాడు.
అప్పుడే చిన్నాకి కూడా అనిపించింది.. చెవుల్లో నొప్పి.
అంతలో ఎయిర్ హోస్టెస్ వచ్చి అందరికీ చాక్ లెట్లిచ్చింది. కొంచెం సేపటికి టింకూ ఏడుపు ఆపాడు. మమ్మీ లేపి ఒళ్లో కూర్చో పెట్టుకుంది.

ఇంకా వుంది…

రెండో జీవితం 4

రచన: అంగులూరి అంజనీదేవి

ఆమె దృష్టిలో ప్రేమ కామం కాదు. ఇంకేదో…! మరి పురుషునిలో తండ్రి అంశ వుండదు. ప్రేమ అంటే కామమే… ఎవరైనా మనిషి చనిపోతే ఏడుస్తారు. కానీ తాగుబోతుల భార్యలు నిత్యం ఏడుస్తూనే వుంటారు.
వంటగదిలో వున్న శకుంతల – భర్త పిల్లల్ని తిట్లే తిట్లు వినలేక, దేవుడు ఈ చెవులను ఎందుకు ఇచ్చాడా అని బాధపడ్తోంది.
తిట్లు ఆగిపోయాయి.
కుక్కర్‌ విజిల్‌ రెండు సార్లు రాగానే ఆపేసింది.
”మమ్మీ! మమ్మీ!” అంటూ ఆపదలో వున్న దానిలా నిశిత గొంతులోంచి ఆర్తనాదం విన్పించగానే బయటకి పరిగెత్తింది శకుంతల.
ప్రభాకర్‌ కూర్చున్న చోట లేడు. నిశిత దగ్గరకి వెళ్లాడు నిశితను పట్టుకొని నెడుతున్నాడు. ఏం చేస్తున్నాడో అర్థంకాక షాకైంది శకుంతల. క్షణాల్లో తేరుకుని భర్తను చేయి పట్టుకొని ఇవతలకి లాగుతూ…
‘ఏం చేస్తున్నావ్‌ దాన్ని? తాగిన మైకంలో కళ్లు మూసుకుపోయాయా?” అని అరుస్తూ, ఏడుస్తూ ఆయన్ని బలంగా లాగింది.
ఆ విసురుకి నిశితను వదిలి భార్య మీద పడ్డాడు. వాళ్లిద్దరు పెనుగులాడటం మొదలైంది. ఒకరిమీద ఒకరు విరుచుకుపడ్డారు. పై అంతస్థు నుండి విసురుగా కిందవున్న రాళ్ళపై పడటం వల్ల తలలు పగిలి కొద్దిసేపట్లోనే ప్రాణాలు విడిచారు.
అంతా క్షణాల్లో జరిగిపోయింది.
నిశిత అలాగే చూస్తూ, నిస్సహాయంగా అరుస్తోంది. ఆ అరుపులు విని చుట్టుపక్కల వాళ్లొచ్చారు.
ఆ వాతావరణం అరుపులతో, కేకలతో, ఏడుపులతో నిండి – విధిని తలపింపచేస్తోంది.
….కొంతమంది” అయ్యో! అయ్యో! ఇదేం ఘోరం? ఇంతకు ముందేగా ఇద్దర్ని ప్రాణాలతో చూశాం! ఇంతలోనే ఇదేం మాయ? ఇదేం విపరీతం?” అని గుండెలు బాదుకుంటూ నిశిత దగ్గరకి వచ్చారు.
వాళ్లంతా ఒక్కసారిగా అలా రావటంతో… నిశిత కళ్లు, నోరు, ఆవులిస్తున్నట్లు పెట్టి శిలలా అయింది. ఆ షాక్‌లోంచి ఆమెను బయటకు తీసుకురావాలని చూశారు. ఆమె భుజాలు పట్టుకొని కదిలించారు. ఆమె మాట్లాడలేదు. నెమ్మది, నెమ్మదిగా…
కుర్చీలోనే పక్కకి ఒరిగింది.
కంగారుపడి నిశితకూడా చనిపోయిందనుకున్నారు.
ఆత్రంగా ఆమె ముక్కు దగ్గర వేలు పెట్టి చూస్తూ ఒకరు…చేయిపట్టి నాడి చూస్తూ ఒకరు.. గుండెలపై చేయివేసి ఇంకొకరు… చూశారు. శ్వాస ఆడుతుండటంతో బ్రతికే వుందని నిర్ధారణ చేసుకున్నారు.
తర్వాత కార్యక్రమం ఏంటి? ఎలా చెయ్యాలి? అనుకుంటూ.. కొంతమంది కిందవున్న శవాల దగ్గర వున్నారు. వెంటనే శ్యాంవర్ధన్‌ సెల్‌నంబర్‌ తెలుసుకొని – కాల్‌చేసి విషయం చెప్పారు.
నిశిత ముఖంపై నీళ్లు చల్లారు.
ఆమె కళ్లు తెరిచి ఏడుస్తుంటే… అక్కడున్న ప్రతి ఒక్కరు ‘అయ్యో పాపం!’ అంటూ కళ్లు తుడుచుకుంటున్నారు.
*****
మనిషి జీవితం ముగిశాక చివరి గమ్యం శ్మశానం…
శకుంతల, ప్రభాకర్‌ల శవాలను శ్మశానం వైపు తరలిస్తుంటే సంవేద, నిశితల ఏడుపులు, పెడబొబ్బలు, ఆర్తనాదాలు అక్కడున్నవాళ్ల హృదయాలను పిండాయి.
ఒక దృశ్యం రెప్పపాటు కాలంలో చేజారిపోయినట్లు చూస్తుండగానే తల్లిదండ్రులు కనుమరుగై గతంలోకి చేరిపోయారు.
అన్ని కార్యక్రమాలను దగ్గరుండి చేయించి, ఓ బాధ్యత అయిపోయినట్లు భార్యతో ఊరెళ్లిపోవానికి సిద్ధమయ్యాడు శ్యాంవర్ధన్‌.
నిశితవైపు చూసింది సంవేద.
ఎండలు పెరిగి, నీళ్లు ఎండిపోయి, పొలాలు బీటలువారి, పశువులు బక్కచిక్కిపోతే ఒక ఊరు ఎలా తల్లడిల్లి పోతుందో అలా వుంది నిశిత.
ఒంటరిగా మిగిలిపోయిన నిశితను ఏం చేయాలో అర్ధంకావటంలేదు సంవేదకు. పోయినవాళ్లు ఎలాగూ తిరిగిరారు. నిశితకు తను తప్ప ఎవరున్నారు? ఒక అక్కగా నిశిత గురించి తీవ్రంగా ఆలోచిస్తూ…
”నిశితను ఏం చేద్దామండీ?” అంది మెల్లగా సంవేద.
”మీ వాళ్లెవరైనా తీసికెళ్తారేమో అడిగి చూడు వేదా?” అన్నాడు క్యాజువల్‌గా అతను నిశిత గురించి ఏమాత్రం ఆలోచించటం లేదని అర్ధమై ఆమె మనసు చివుక్కుమంది.
”అడిగి చూశాను. వాళ్లెవరు ముందుకు రావటంలేదు కనీసం. సలహా కూడా ఇవ్వటంలేదు.” అంది
”ఎందుకలా? ” అన్నాడు.
”వ్యర్ధం చేయవద్దు, దేబిరించవద్దు అని ఓ సామెత వుంది. కొందరు తమ దగ్గర వున్న డబ్బునిగాని, వనరులనుగాని, ముందూ వెనకా చూడకుండా ఖర్చుచేస్తారు. అలా ఖర్చుపెట్టేటప్పుడు వాటి అవసరాన్ని, విలువను గుర్తించరు. అలాంటి వాళ్లలో మా నాన్న ఒకడు. ఆయన ఇంతకాలం పనిచేసింది ప్రైవేటు కంపెనీలో కాబట్టి అంతో ఇంతో వచ్చిన డబ్బంతా ముందే వాడేసుకున్నాడట.. ఇప్పుడు నిశితను ఎవరూ పట్టించుకోవటంలేదు. మబ్బులు ఎప్పుడు వర్షిస్తూనే వుండవు కదా! నీళ్లను స్టోర్‌ చేసుకోవాలని నాన్నకి తెలియలేదు.” అంది సంవేద నిస్సహాయంగా చూస్తూ….
భార్య అంతగా క్రుంగిపోయి ఎప్పుడూ కన్పించలేదు.
మానవసంబంధాలు ఎంత బలీయమైనవో, అవి మనుషుల్నెంతగా బాధిస్తాయో అర్ధమవుతోంది శ్యాంవర్ధన్‌కి.
కొద్దిదూరంలో వున్న నిశిత దీర్ఘాలోచనలో మునిగి, ఎవరూలేని అనాధలా, ఏకాకిలా ఒంటరిగా చక్రాల కుర్చీలో కూర్చుని వుంది. ఆమెనలా చూస్తుంటే ఎలాంటి వారికైనా హృదయం కరిగేలా వుంది.
భర్త ఏం సమాధానం చెబుతాడా అని ఎదురుచూస్తోంది సంవేద.
సమాధానం లేనివాడిలా తలవంచుకొని, కాలి బొటనవేలితో నేలను కెలుకుతూ ఆలోచిస్తున్నాడు.
”నిశితను చూస్తుంటే ఏడ్వటం తప్ప నాకింకో ఆలోచన రావటంలేదు. అందుకే మీరేం చెబుతారోనని…!” అంది అతని వైపు ఆశగా, ఆత్రుతగా చూస్తూ…
”చెప్పానికి ఏముంది.? ఏదైనా పనిలో వుంచుదామా అంటే మీ చెల్లెలు ఏ పనీ చేయలేదు. చక్కగా పనులు చెయ్యగలిగివాళ్లకే పనులు ఇవ్వటానికి సందేహిస్తున్నారు. నీకు తెలియంది ఏముంది?” అన్నాడు శ్యాంవర్ధన్‌.
”నిశిత పనిచేసి తనను తను పోషించుకోగలిగితే నాకింత ఆలోచనదేనికి? అలాంటిది లేకనే కదా!” అంది తనలో తను అనుకున్నట్లే…
శ్యాంవర్ధన్‌ మాట్లాడలేదు. నిశిత విషయంలో ఆ ఇద్దరి ఆలోచనలు కలవటంలేదు.
సహచర్యం అనేది సేమ్‌ఫేజ్‌లో వుంటేనే ఇంజనీర్స్‌ మానిటర్స్‌ చేసినట్లు సరైన స్థాయిలో వుంటుంది. లేకుంటే పనికిరాని కాగితాన్ని వుండలా చుట్టి విసిరెయ్యాలనిపించేలా వుంటుంది. కానీ విసిరేయలేరు.
”దాన్ని మనింటికి తీసికెళ్దామండీ!” అంది ధైర్యంచేసి సంవేద.
”ఒకరిని పెళ్లిచేసుకొని ఇద్దర్ని వెంటబెట్టుకొచ్చావ్‌? దేనికి పనికొస్తుందని ఈ కుంటిదాన్ని తెచ్చుకున్నావ్‌? అంటుంది మా అమ్మ. మా అమ్మ సంగతి నీకు తెలియదు” అన్నాడు.
”అంత కుంటిదేం కాదండీ! ఒక కాలిపై నిలబడి సింక్‌ దగ్గర గిన్నెలు తోమగలదు. ఇంట్లో అవసరమైన చిన్న, చిన్నపనులు చెయ్యగలదు. అంత తిండి పెడితే చాలు.. నాకు పనిలో సాయంగా వుంటుంది. మనం దానికి షెల్టర్‌ ఇచ్చినట్లవుతుంది. అక్కను నేనుండి దాన్ని అనాధలా వదిలివెయ్యానికి నా మనసెందుకో ఒప్పుకోవటంలేదు” అంది.
”నీ ఆలోచన నీకు బాగానే వుంది. కానీ మా అమ్మ గురించి ఆలోచించు…” అన్నాడు.
”అత్తయ్యకి నేను నచ్చచెప్పుకుంటాను. మీరిప్పుడు ఒప్పుకొని దాన్ని మనవెంట తీసికెళ్తే చాలు…” అంది.
”కానీ ఎన్ని రోజులు అలావుంచుకోవాలి?” అన్నాడు ఏమాత్రం ఇష్టంలేని వాడిలా.
”దానికి ఏదో ఒక నీడ దొరికేంతవరకు. ఆ తర్వాత ఒక్కక్షణం కూడా వుండదు” అంది నన్ను నమ్మండి అన్నట్లు..
”ఓ.కె.” అంటూ పర్మిషన్‌ ఇచ్చాడు.
నిశితను తమవెంట తీసికెళ్లానికి రెడీ చేసింది సంవేద. ఇంటిఅద్దె, కరెంటు బిల్లు బ్యాలెన్స్‌ వుంటే క్లియర్‌ చేసింది. ఉన్న ఆ కొద్దిపాటి సామాన్లను తెలిసిన వాళ్ల ఇంట్లో పెట్టింది. వెంటనే బయలుదేరారు.
నిశితకి వాళ్లవెంట వెళ్తుంటే – అక్కలో తల్లి, బావలో తండ్రి కన్పించాడు. తన తండ్రిలాంటి వాడు మాత్రం కాదు.
*****
కృతిక అత్తగారు రాలేదన్న కారణంతో శృతిక అక్క దగ్గరే వుంది. ద్రోణ కాల్‌ చేసినప్పుడు అదే విషయం చెప్పింది.
”కృతిక అత్తగారు ఎప్పటికీ రాకుంటే అక్కడే వుండిపోతావా? దీనికి సొల్యూషన్‌ ఇదేనా…” అన్నాడు ద్రోణ.
”అబ్బే.. అలాంటిదేం లేదండి! జస్ట్‌ హెల్ప్‌ అంతే!” అంది. ఆమె తన మనసుకి నచ్చినదాని గురించే ఆలోచిస్తోంది. కానీ ఆమె అభిలాషను, ఆలోచనలను సమర్థించి, సానుభూతి చూపే స్థితిలో లేడు ద్రోణ.
కారణం ఆమెపట్ల అతని మనసు ఒక గాలిలా స్పర్శించి వెళ్లటంలేదు. మహోదృతమైన ఉప్పెనలా పొంగుతోంది. ఆమె మాత్రం మూసిన గుప్పెటలా మౌనంగా వుంటోంది… ఎంతో సున్నితంగా పూసే పూతలా, కాసే కాతలా వుంటుందనుకున్న ఆమె ప్రవర్తన నోటి పూతలా మారి రహస్యంగా బాధపెడ్తోంది. అది ఎవరితో చెప్పుకోలేక ఒంటరిగా కూర్చుని, తర్వాత సాధారణ స్థితికి వచ్చి బొమ్మవెయ్యటంలో మునిగిపోతుంటాడు.
పిల్లల్ని రెడీ చేస్తూ ద్రోణనుండి వచ్చిన కాల్‌ని కట్ చేసింది శృతిక. అతను మళ్లీ కాల్‌ చేశాడు. అప్పుడు మాట్లాడింది పొడి, పొడిగా..
కొలీగ్‌ మేరేజ్‌కి వెళ్లి రాత్రి లేటుగా వచ్చిన కృతిక ఉదయాన్నే బద్దకంతో లేవలేకపోతుంటే… అక్కకి దగ్గరగా వెళ్లి.
”అక్కా! నువ్వు లేచి ఆఫీసుకి రెడీ అవ్వు… నేను వెళ్లి పిల్లల్ని స్కూల్‌ దగ్గర దింపి వస్తాను.” అంది శృతిక.
”హమ్మయ్యా! ఒక పని తప్పింది. ఈరోజు అసలే ముందుగా రమ్మన్నాడు ఆఫీసులో పెద్దబాస్‌…” అని మనసులో అనుకుంటూ డ్రస్సింగ్‌ టేబుల్‌ వైపు చేయి చూపి…
”అదిగో! అక్కడ నా స్కూటీ కీస్‌ వున్నాయి. తీసికెళ్ళు” అంది కృతిక కళ్లు తెరకుండానే.. రోజు ఆఫీసుకెళ్లే ముందు కృతికనే పిల్లల్ని స్కూల్లో వదిలివెళ్తుంది. ఈరోజు అక్క డ్యూటీని శృతిక తీసుకుంది.
పిన్నితో స్కూల్‌ కెళ్లటం అంటే ఆ పిల్లలకి చాలా ఉత్సాహంగా వుంటుంది… మమ్మీ అయితే చాలా క్యాజువల్‌ గా వదిలి ఆఫీసుకి వెళ్తుంది. పిన్ని అలా కాదు ముద్దుచేస్తుంది. అవీ, ఇవీ మాట్లాడుతుంది. కొత్తగా అద్భుతంగా అన్పించిన చోట స్కూటీని ఆపి చూపిస్తుంది. ఏది అడిగినా వద్దు అనకుండా కొనిస్తుంది.
శృతికకు కూడా ఆ పిల్లల్తో సరదాగా గడిచిపోతోంది.
స్కూటీమీద పిల్లల్ని ఎక్కించుకొని వెళ్తున్న శృతికకు నిన్న టీనాను ట్యూషన్లో వదలానికి వెళ్లినప్పుడు.. ఆ టీచర్‌ ఇంట్లో గోడలకి ద్రోణ వేసిన పెయింటింగ్స్ వుండటం గుర్తొచ్చింది. ఆమె ఆలోచనలు అటు మళ్లాయి.
”టీచర్‌! ఆ పెయింటింగ్స్‌ మా బాబాయ్‌ వేసినవి…” అంది అప్పుడే కొత్తగా కన్పించిన ఆ పెయింటింగ్స్‌ని చూస్తూ టీనా. అలా అంటున్నప్పుడు టీనా కళ్లలో ఒకవిధమైన లైట్ కన్పించింది టీచర్కి..
”బాబాయ్‌ అంటే మీ వారా?” అంది శృతికవైపు చూసి టీచర్.
అవునన్నట్లు తలవూపింది శృతిక.
భర్త ాల్‌ెం బయటవాళ్లకి అద్భుతమే కావొచ్చు. కానీ ఆమెకి మాత్రం అంత ఉత్సాహంగా అన్పించదు.
తనంత ఆత్రుతగా అడుగుతుంటే ఈవిడేిం ఇంత నార్మల్‌గా వుంది అని టీచర్కి అన్పించినా… గొప్ప వాళ్లెప్పుడూ ఇలాగే వుాంరు అనుకొంది.
”ఈ పెయింటింగ్స్ ని నిన్ననే ఎగ్జిబిషన్‌లో కొన్నాం… ఇవి పెట్టాక మా ఇంట్లో కొత్త కళ ప్రవేశించింది. ఎవరు చూసినా అడుగుతున్నారు ఇవి ఎక్కడ కొన్నారు? అని… ఇక్కడ ఇంకో విశేషం ఏమిటంటే ఈ ఆర్టిస్ట్‌ను నిన్న ఎగ్జిబిషన్లో చూశాం. అది మా అదృష్టంగా భావిస్తున్నాం. ఆర్టిస్టులనే వాళ్లు సృష్టికి ప్రతిసృష్టి చేసేవాళ్ళుకదా! అందుకే ఆ ఫీలింగ్‌…” అంది టీచర్.
”ఇట్స్ ఓ.కె.” అంది శృతిక సింపుల్‌గా.
”మీరు ఆయన మిసెస్‌ అని తెలిసి ఎగ్జయిటింగ్‌గా వుంది. జస్ట్‌ ఎ మినట్! మీరిలా కూర్చోండి!” అంది ద్రోణ వర్షిత్‌ తన ఇంటికి వచ్చినంత ఆనందంగా…
…ఏమిటో ఈ ఆనందం? అనుకొని ”నేను వెళ్లాలి…” అంది శృతిక.
ద్రోణకి ఎవరు ఇంపార్టెన్స్‌ ఇచ్చినా శృతికకు నచ్చదు. అది తెలియక తన ఎమోషన్లో తను మాట్లాడుతోంది టీచర్. గోడకి తగిలించివున్న పెయింటింగ్‌ వైపు చూస్తూ…
”ఏదో అన్వేషిస్తున్నట్లున్న ఈ బొమ్మలో పైకి కన్పించని గుండె బరువు, ఎవరూ ఆపలేని దుఃఖం ఒలుకుతోంది. ఆ దుఃఖాన్ని దోసిళ్లతో పట్టి ఆపగలిగే స్నేహ హస్తం కోసం ఎదురుచూస్తున్న ఆమెలో ఎంత ఆశ”.. చాలామంది వేసిన బొమ్మల్ని చూస్తుంటాం… కానీ ద్రోణగారి బొమ్మల్లో వున్న ఆర్తి, ఆర్థ్రత, రసనైవేధ్యంలా అన్పించటం విశేష ఆకర్షణ… అందులో కన్పించే మెసేజ్‌ అమోఘం.” అంది టీచర్. ఆమె టీచర్ కాబట్టి తనెలా ఫీలవుతుందో అది చక్కగా ప్రజంట్ చేస్తోందని శృతికకు తెలుసు. ఎదుటివాళ్ల ఫీలింగ్స్‌ని, ఎమోషన్స్‌ని ఆపకూడదనుకొంది.
కానీ తన ఫీలింగ్స్‌ తనకి ముఖ్యం.
ద్రోణ తన ఒక్కదానికే సొంతం.
ఇది నాది అని అనుకోవటంలో వుండే రుచి ఆమెకు తెలుసు.
నాకేవుండాలి. నాకే చెందాలి. మరొకరికి దీనివల్ల ఉపయోగం వుండకూడదు. ఆ స్వార్ధంతోనే కొద్దిరోజులు దూరంగా వుంటే అతను దారిలోకి వస్తాడని ఇలా వచ్చింది.
భర్తలో మార్పువచ్చి వుండొచ్చు. అక్కతో చెప్పి రేపే అతని దగ్గరకి వెళ్లాలి. వెళ్లాక – ఒక్క ఫోన్‌కాల్‌ వచ్చినా వూరుకోకూడదు. భర్తను ఓ ముద్దనుచేసి పిడికిట్లో పెట్టుకోవాలి అనుకుంటూ స్కూటీని డ్రైవ్‌ చేస్తుంటే…
వెనకనుండి స్పీడ్‌గా వస్తున్న స్కూటర్‌ శృతిక స్కూటీకి డ్యాష్‌ ఇవ్వటంతో వెనకనుండి పిన్నిని పట్టుకొని కూర్చుని వున్న టీనా కిందపడింది.
వెనక్కి చూసింది శృతిక.
డ్యాష్‌ ఇచ్చిన స్కూటరతను వేగంగా ముందుకెళ్లి పోయాడు.
కిందపడ్డ టీనా బాధతో గిల, గిల కొట్టుకుంటోంది. ఆ భయంలో ఏంచేయాలో తోచలేదు శృతికకు.
ముందున్న మోనాను వెనక కూర్చోమని, టీనాను ముందు కూర్చోబెట్టుకొని, గట్టిగా పట్టుకొని ఒక చేత్తో డ్రైవ్‌ చేస్తూ హాస్పిటల్‌కి తీసికెళ్లింది.
టీనా ఏడుస్తోంది. ఎడమ చెయ్యి విరిగి చేతివేళ్లు బాగా నలిగి రక్తం కారుతున్నాయి.
యాక్సిడెంట్ కేసు అని – హాస్పిటల్‌ వాళ్లు వెంటనే వైద్యం చేయలేదు.
శృతిక ఫోన్‌ చెయ్యగానే కృతిక వచ్చింది.
భయంతో శృతికకు చెమట్లు పోస్తున్నాయి.
ఈ రోజు తన పొరపాటేం లేదని శృతికకు తెలుసు. తప్పంతా స్కూటరతనిదే.. స్పీడ్‌గా డ్రైవ్‌ చేస్తూ. ఎవరో అమ్మాయికి ‘హాయ్‌!’ చెబుతూ తన స్కూటీకి డ్యాష్‌ ఇచ్చాడు.
ఒకప్పుడు తనుకూడా ఇలా స్పీడ్‌గా వెళ్లి యాక్సిడెంట్లు చేసి తండ్రిని ఇబ్బంది పెట్టింది. ఇప్పుడు టీనా చెయ్యి తన వల్లనే విరిగిందని తెలిస్తే తండ్రి ఏమంటాడో? తల్లేమంటుందో? చూసేవాళ్ళు ఏమనుకుంటారో? అనుకుంటూ టీనా వైపు ఆందోళనగా చూస్తోంది శృతిక.
శృతిక భుజంపై చేయివేసి కంగారుపడకు అన్నట్లుగా తట్టింది కృతిక. అయినా కృతిక కళ్లలో కన్నీళ్లు వూరుతున్నాయి. తల్లికదా!
అక్కడ జరగవలసిన ప్రాసెస్‌ అంతా జరిగాక…
టీనా చేతికి ఇవ్వాల్సిన ట్రీట్మెంట్ ఇచ్చి కట్టు కట్టారు. మత్తు ఇంజక్షన్‌ ఇవ్వటంతో టీనా మత్తుగా పడుకొంది.
ద్రోణ వర్షిత్‌ వచ్చాడు. అతను రాగానే ఆత్రంగా అతని చేయిపట్టుకొని టీనా దగ్గరకి తీసికెళ్లి చూపించింది శృతిక. అతన్ని వదలకుండా అతని ప్రక్కనే నిలబడింది. ఆమెకు చాలా భయంగా వుంది. ఇప్పుడు తలపెట్టుకోటానికి ఆమెకో భుజం కావాలనిపిస్తోంది.
టీనా నానమ్మ గుండెలు బాదుకుంటూ వచ్చింది. లిఫ్ట్‌ పని చెయ్యకపోవటంతో మెట్లన్నీ ఎక్కి పైకొచ్చినట్లు రొప్పుతోంది. అందరు ఒక్కసారే ఆమెవైపు చూస్తున్నా – ఎవర్నీ పట్టించుకోకుండా మనవరాలి దగ్గరకి వెళ్లి విరిగిన చేతిని చూసి బోరున ఏడ్చింది. వెంటనే శృతికవైపు చూసి…
”నువ్వున్నావని తెలిసి ఇలాంటిదేదో జరుగుతుందని ముందే అనుకున్నాను. చిన్న పిల్లల్ని ఎక్కించుకొని బండి నడిపేతీరు ఇదేనా? ఇంకా చిన్నపిల్లవా నువ్వు?” అంది కృతిక అత్తగారు రామేశ్వరి.
సిగ్గుగా వుంది శృతికకు..
”స్కూటీని స్పీడుగా నడపటం నీకు కొత్తకాదు. నువ్వు చేసే యాక్సిడెంట్లకి భయపడి నువ్వెక్కడ కాళ్లూ, చేతులు విరగ్గొట్టుకుంటావోనని మీ నాన్న పెళ్లి చేసి గాలి పీల్చుకున్నాడు. ఇక్కడ కొచ్చి దీని చెయ్యివిరగొట్టావు. ఏం తల్లీ ఓ చోట తిన్నగా వుండలేవా?” అంది రామేశ్వరి అక్కడెవరైనా వింటారన్న వెరపు లేకుండా..
టీనాకి దెబ్బ తగిలిందన్న బాధ ఒకవైపు, రామేశ్వరి మాటలతో చేస్తున్న అవమానం ఇంకోవైపు శృతికను రాళ్లతో కొట్టినట్లనిపిస్తున్నాయి.
చెల్లెల్ని ఏమీ అనలేకపోయినా, పాపను చూస్తుంటే కృతికకు కూడా బాధగానేవుంది.
ఉదయాన్నే క్షణక్షణం గుర్తొస్తుంటే.. ”ఎప్పుడొస్తున్నావు శృతీ?” అని ద్రోణ వర్షిత్‌ ఫోన్‌ చేశాడు. ఆమెకు వెళ్లాలని వున్నా…’ఆ ఒక్కటి అడక్కు’ అన్నట్లుగా అందీ అందనట్లు మాట్లాడింది.. ‘ఇప్పుడు చూడు ఏమైందో! పెద్దావిడ ఎన్ని మాటలు అంటున్నా నోరెత్తలేని పరిస్థితి తెచ్చుకున్నావ్‌!’ అన్నట్లు శృతికవైపు చూడటం తప్ప ఏమీ చెయ్యలేకపోతున్నాడు ద్రోణ.
”ఏదో జరిగిపోయింది. ఎన్ని అన్నా ఏముందిప్పుడు…! చెల్లి మాత్రం చెయ్యాలని చేసిందా! ఇలా జరిగినందుకు దానిక్కూడా బాధగానే వుంది. ఊరుకోండి అత్తయ్యా!” అంది కృతిక చెల్లి ఫీలవ్వటం చూసి…
”నీకేం తెలియదు వూరుకో… అంతా నాదే అనుకుంటావ్‌! పిల్లలున్న వాళ్లకే తెలుస్తాయి ఇలాంటి బాధలు. ఇల్లూ, మొగుడు పట్టనట్లుండే వాళ్లకి ఏం తెలుస్తాయ్‌!” అంది రామేశ్వరి.
ఇలాంటి సందర్భాల్లో అత్తగారి నోటిముందు ఎలాంటి కోడలైనా మౌన మూర్తిలా మారటం అతి సహజం.
…ఇక తట్టుకోలేక భర్త చేతిని గట్టిగా పట్టుకొంది శృతిక.
”నేను మా ఇంటికి వెళ్తున్నా అక్కా!” అంది శృతిక అక్క ఇబ్బందిని గమనించి…
”మమ్మీ! డాడీ వస్తున్నారు. వాళ్లొచ్చాక వెళ్లు శృతీ!” అంది కృతిక.
”ఈవిడ మాటలకన్న వాళ్ల మాటలింకా ఘోరంగా వుంటాయి. నేనేమైనా కావాలని చేశానా? ఎందుకిలా అంటారు? ఒకప్పుడు జరిగిన యాక్సిడెంట్లు నా స్పీడు వల్లనే జరిగాయి. కానీ ఇది నావెనక వస్తున్న స్కూటరతను స్పీడువల్ల జరిగిందంటే అర్థం చేసుకోరేం? ఎప్పుడో ఏదో చేశానని ఇప్పుడు కూడా ఇలా అనటం ఏంటి? నాకు మాత్రం టీనా విషయంలో బాధలేదా? ఆవిడకి ఒక్కదానికే బాధవున్నట్లు మాట్లాడుతుందేం..?” అంది రోషంగా శృతిక.
”పెద్దవాళ్లు అలాగే అంటారు. నువ్వేం పీలవ్వకు..”అంది కృతిక.
”సరే! మేము వెళ్తాం వదినగారు!” అన్నాడు ద్రోణ భార్య మనసు మారకముందే అక్కడనుండి వెళ్లాలని కాదు. ఆ వాతావరణంనుండి భార్యను తప్పించటం కోసం…
‘అలాగే’ అన్నట్లు వాళ్ల వెంట హాస్పిటల్‌ బయటవరకు వచ్చింది కృతిక.
ఆటోలోంచి ఆందోళనగా దిగుతూ కన్పించారు నరేంద్రనాధ్‌, సుభద్ర.
వాళ్లను చూడగానే శృతిక… ”డాడీ వాళ్లొస్తున్నారు. మనం ఆగొద్దు రండి! వెళ్దాం!” అంది తొందరచేస్తూ…
”ఏంటా కంగారు? పలకరించి వెళ్దాం…” అన్నాడు ద్రోణ.
”వాళ్లు నన్ను తిడతారు. నేను వెళ్తాను…” అంది భయపడ్తూ.
”చూసి కూడా మాట్లాడలేదనుకోరా! సరే! నువ్వెళ్లి కార్లో కూర్చో… నేను వాళ్లను కలిసి వస్తాను.” అన్నాడు.
”వద్దు! రండి! వెళ్దాం’!” అంది చెయ్యి పట్టి లాగుతూ.
‘ఈ దిక్కుమాలిన భయం ఇప్పుడంత అవసరమా?’ అన్నట్లు ఆమెవైపు చూస్తే మరింత బాధపడ్తుందని.
శృతికను తీసుకొని నేరుగా కారు దగ్గరకి వెళ్లాడు ద్రోణ.
కార్లో కూర్చుని డోర్‌ వేస్తుంటే
”ద్రోణా!” అంటూ పిలిచాడు నరేంద్రనాధ్‌ అప్పుడే ద్రోణని చూసి..
అప్పటికే కారు కదిలింది.
”హమ్మయ్యా!” అనుకొంది శృతిక.
*****
తల్లి నోటినుండి అప్పుడప్పుడు … ‘జీవితం ఇంతే అనుకుంటే నరకం ఎంతో అనుకుంటే స్వర్గం’ అన్న మాటలు వింటుండేది నిశిత. ఇప్పుడా మాటలు గుర్తు చేసుకుంటూ…
తనకి ఒక కాలు సరిగ్గా పని చెయ్యదన్న విషయాన్ని పూర్తిగా మరచిపోయిన దానిలా అక్క పక్కన తిరుగుతూ, అక్క చెప్పిన పనులు శ్రద్ధగా, చేస్తూ అక్క వంట చేస్తుంటే సింక్‌ దగ్గర ఒక కాలిపై నిలబడి గిన్నెలు కడిగి ఇస్తుంది. కూరలు కట్ చేస్తుంది. వేలు కట్ చేసుకున్నప్పుడు అక్కకు తెలియకుండా బాధను దిగమింగుతుంది…
సంవేదను పిలిచి, పిలిచి విసుగొచ్చింది దేవికారాణికి…
”నిశితా ! ఇలారా! జ్వరమొచ్చినప్పటి నుండి తిరగలేకపోతున్నా… ఆకలిగా వుంది. పాలు ఇవ్వు…” అంది.
నిశిత వెంటనే వంటగదిలోకి వెళ్లి స్టౌ మీద వున్న పాలు గ్లాసులో నింపుకొని హార్లిక్స్‌, చక్కర కలిపి తెచ్చి ఇచ్చింది.
అమృతంలా తాగి, హాయిగా అన్పించటంతో ప్రేమగా నిశిత వైపు చూసింది దేవికారాణి.
”మంచి పాలు కలిపి ఇచ్చావు నిశితా! మీ అక్క పాలల్లో నీళ్లు కలపందే ఇవ్వట్లేదు ఈమధ్యన… అదేమంటే.. మీ అమ్మగారిని మెప్పించటం చాలా కష్టం. చల్లగా ఇస్తే వేడి చెయ్యమంటుంది. వేడిగా ఇస్తే చల్లగా చెయ్యమంటుంది. అసలివ్వకుంటే రంకెలేస్తుంది. ఆవిడ్ని చూస్తుంటే నాకు భయంగా వుంది. అని మీ బావతో చెబుతుంది. మనిషిని మనిషిలా చూడటం మానవ ధర్మం.. అత్తనయినంత మాత్రాన కన్పించని కసితోపాటు అంత నిరసన అవసరమా నిశితా! అయినా మీ అక్కను నేనేం చేశాను?” అంది దేవికారాణి.
నిశిత మాట్లాడలేదు.
దేవికారాణి ఆరోగ్యం బాగాలేనప్పుడు ఇలాగే మాట్లాడుతుంది. బాగుంటే మాత్రం సంవేదను బెదిరిస్తుంది. అంతేకాదు తన నోటి ప్రతాపంతో ఏడిపిస్తుంది. ఆ తర్వాత తీపి, తీపి కబుర్లు చెప్పి ‘నేను చాలా మంచిదాన్ని..’ అన్న అభిప్రాయం కల్గిస్తుంది.
సంవేద కూడా ఒక్కోసారి తనేంటో అత్తగారికి కూడా తెలియాలిగా అన్నట్లు ర్యాష్‌గా వుంటుంది. మళ్లీ ఏం జరగనట్లే ‘అత్తయ్యా! అత్తయ్యా!’ అంటూ కమ్మగా పిలుస్తుంది. ఆ పిలుపుకి ఎలాంటి అత్త అయినా పులకించి పోవలసిందే.
అలా పులకించి పోవడమే కాదు… ‘నీ అంత వయసులో నేనూ ఒక ఇంటికి కోడలినే వేదా! అప్పుడు మా అత్త నన్ను పెట్టిన బాధలు ఇప్పుడు నిన్ను పెట్టను” అంటుంది దేవికారాణి.
అత్తగారు అలా అనగానే మురిసిపోతూ.. ”మీ అంత వయసు రాగానే నేనూ ఒక కోడలికి అత్తనవుతాను. అందుకే మిమ్మల్నిప్పుడు బాగా చూసుకుంటాను” అంటుంది సంవేద.
ఆ క్షణంలో.. ఆ ఎమోషన్‌లో అలా మాట్లాడుకున్నా ఆ తర్వాత ఎవరి పాత్రలో వాళ్లు లీనమై అత్తా, కోడళ్ల ఆటని పోటీ పడి ఆడుతుంటారు.
పైకి ఎంతో గుంభనగా కన్పిస్తున్న వాళ్లిద్దరి మధ్యన వుండే రాజకీయాలు ప్రపంచ రాజకీయాలను మించి కన్పిస్తుంటాయి.
అందుకే దేవికారాణి వైపు చూడకుండా నేలవైపు చూస్తోంది నిశిత
”మీ అమ్మా, నాన్నా పోగానే నిన్ను ఇక్కడికి తీసుకురమ్మని నేనే చెప్పాను… మీ అక్కకి నీమీద ప్రేమ లేదు.” అంది రహస్యం చెబుతున్నట్లు దేవికారాణి.
అది నిజం కాదని తెలుసు నిశితకి. ఆరోజు అక్క తనని ఇక్కడికి తీసుకురావానికి దేవికారాణిని ఫోన్లో ఎంత రిక్వెస్ట్‌ చేసిందో తెలుసు.
”నువ్వేం ఆలోచిస్తున్నావో నాకు తెలుసు నిశితా! మీ అక్క నిన్నెలా చూసినా నీకు నేనున్నాను కదా! ఇంకేం ఆలోచించకు… సరేనా?” అంది చిన్నపిల్ల నోట్లో చాక్లెట్ పెట్టినట్లు.
అక్కకు నా మీద ప్రేమ లేదా? ఆశ్చర్యపోయి నోరు తెరిస్తే పేగులు లెక్కపెడుతుందేమోనన్న భయంతో పెదవి కదపలేదు నిశిత.
”కళ్లు తిరుగుతున్నాయి నిశితా! రెండు రోజులుగా విప్పిన బట్టలు అలాగే వున్నాయి. కాస్త ఉతికిపెడతావా?” అంది దేవికారాణి.
”అలాగే ! ఉతుకుతాను…” అంటూ స్టిక్‌ సాయంతో, ఆ గది వెనకాల బాత్‌రూం పక్కన వున్న టాప్‌ దగ్గరకి వెళ్లి దేవికారాణి బట్టల్ని వాష్‌ చెయ్యాలని కూర్చుంది నిశిత.
టాప్‌ తిప్పగానే నీళ్లు రాలేదు. లేచివెళ్లి మోటర్‌ స్విచ్‌ ఆన్‌ చేసి నీళ్లకోసం ఎదురుచూస్తూ అలాగే ఎండలో కూర్చుంది. ఒకప్పుడు అక్కడో చెట్టు వుండేది. ఆకులు రాలి చెత్తపడుతోందని దేవికారాణి కొట్టించింది. ఇప్పుడక్కడ నీడకరువైంది.
నీరెండలో మెరిసిపోతూ – ఎండతాకిడికి కందిపోతూ నీళ్లకోసం వెయిట్ చేస్తున్న నిశితను చూసి…
”నువ్వెందుకే అక్కడ కూర్చున్నావ్‌? రా లోపలకి…” అంది విషయం తెలియని సంవేద.
…చెబితే కోప్పడుతుందని… ”నువ్వెళ్లు! నేనొస్తాను” అంది నిశిత. ఏదో దాస్తున్నట్లు అన్పించి నిశిత దగ్గరకి వెళ్లింది సంవేద. అక్కడేం జరుగుతుందో అర్థం చేసుకొని వెంటనే వెనక్కి వెళ్లి…
”మీ బట్టల్ని రోజు నేనే కదా వాష్‌ చేసేది. దానికెందుకు చెప్పారాపని? ఇప్పటికే అది అన్ని పనులు చేస్తోంది. ఇలాంటి పనులు కూడా చెప్పాలా?” అంది అత్తగారి ముందునిలబడి.
”ఇలాంటి పనులు అంటే! అవి పనులు కావా? పనుల్లో కూడా తేడాలుంటాయా?” అంది దేవికారాణి.
”అమ్మ ఒక్కపని కూడా దానిచేత చేయించేది కాదు.” అంది సంవేద.
”ఇప్పుడుందా అమ్మ? అయినా పనులు చేసుకుంటే తప్పేంకాదు. చెయ్యకుండా తింటేనే చిన్నతనం… ” అంది కఠినంగా.
”అది అందరిలా వుంటే ఎంతపని చేసినా ఏంకాదు. దానికో కాలు లేదు. ఏదో ఇక్కడ వున్నానన్న భయంతో నేను చెప్పిన పనులన్నీ చేస్తూనే వుంది. మీరు కూడా దానికి పనులు చెప్పాలా? నేను చేస్తాను కదా మీ పనులు…” అంది సంవేద.
”ఆ.. నువ్వు చేస్తావ్‌! ఎంత పిలిచినా తిరిగి చూడవ్‌! పనులేం చేస్తావ్‌! అయినా ఇంత ఖర్మేంటి మాకు..? ఒక పనిమనిషిని పెట్టుకుంటే సరిపోతుంది. మీ చెల్లిని పంపించి వెయ్‌” అంది.
”మా చెల్లిని పంపించి వెయ్యమని ఇంకెప్పుడు అనకండి! దానికి నేను తప్ప ఇంకెవరు లేరు. మీ పనులన్నీ మీ కోడలిగా నేను చేస్తాను. దానికి చెప్పకండి!” అంది కచ్చితంగా.
”నువ్వు చేస్తే నాకు నచ్చటం లేదు. నీకన్నా నీ చెల్లెలే బాగా చేస్తుంది. కాలు లేదనే కాని నీకన్నా అదే అందంగా వుంటుంది.” అంది దేవికారాణి.
అందం గురించి వినాలన్నా, మాట్లాడాలన్నా మనసు చాలా ఆహ్లాదంగా వుండాలి. ఒక్కసారిగా తల్లిదండ్రుల్ని పోగొట్టుకొని, అత్తగారు ఏ క్షణంలో ఏం మాట్లాడతారో తెలియని స్థితిలో వున్న వాళ్లకు అందం గురించి వినాలంటే ఆసక్తిగా లేదు.
ఆవేశంలో అక్క ఏదైనా అంటే – ఉన్న ఈ ఒక్క ఆధారం పోతుందన్న భయంతో అక్క చేయి పట్టుకొని ”రా ! అక్కా ! వెళ్దాం! ఆమెతో గొడవెందుకు?” అన్నట్లు లాగుతోంది నిశిత.
ఏం మాట్లాడాలో తోచనట్లు నిలబడింది సంవేద.
”అది కుంటిది కాకుండా వుండి వుంటే మా శ్యాంకు దాన్నే చేసుకుని వుండేవాళ్లం. నా కళ్లకి అది అంత అందంగా కన్పిస్తుంది” అంది తృప్తిగా నిశిత వైపు చూస్తూ దేవికారాణి.
”చూడండి! అత్తయ్యా! నామీద ఏదైనా కోపం వుంటే నన్నే డైరెక్ట్‌గా పిలిచి తిట్టండి! నా చెల్లికి కాలులేదని వూరికే గుర్తు చెయ్యకండి! జరిగిందేదో జరిగి పోయింది. ఇప్పుడీ అందాల ప్రసక్తి దేనికి?” అంది కోపాన్ని దిగమింగుతూ సంవేద.
అందాల పోటీలో మార్కులు వేస్తూ మధ్యలో డిస్టర్బ్‌ జరిగినట్లు ఫీలయింది దేవికారాణి.
”గుర్తు చెయ్యానికి అదేమైనా మరచిపోయిన పాఠమా! స్పష్టంగా కళ్లముందు కన్పిస్తుంటే… కుంటిదాన్ని కుంటిదనక మీ వీధిలో ఇంకేమైనా అంటారా? నీ పెళ్లప్పుడు కూడా నీకో కుంటి చెల్లెలు వుందని ముందే చెప్పారు. నేనన్న దానిలో పెద్ద నేరమేం లేదు” అంది.
కొడుకు వస్తున్నట్లు అన్పించి, అక్కడేం జరగనట్లు సైలెంట్ గా అయింది దేవికారాణి. కొడుకు బయట కష్టపడి వస్తాడు కాబట్టి ఇంట్లో ప్రశాంతంగా వుంచాలనుకుంటుందామె.. ఆ ప్రశాంతత రావాలంటే ఏం చేయాలో తెలియదు.
శ్యాంవర్ధన్‌ రాగానే నేరుగా బెడ్‌రూంలోకి వెళ్లాడు. అతని వెంట వెళ్లింది సంవేద.
ఏం జరిగిందన్నట్లు వెంటనే ఆమె ముఖంలోకి చూశాడు.
ఏదో జరిగిందన్న విషయం ఆమె ముఖంలో అతనికి తెలిసిపోతుంది.
సంవేద హైపర్‌ సెన్సిటివ్‌.. ఏం జరిగినా ఎమోషనల్‌ అయిపోతుంది. అప్పుడే ఏడుస్తుంది. అప్పుడే నవ్వుతుంది. ఏదీ ముఖంలో దాచుకోలేదు. అన్ని భావాలు స్పష్టంగా కన్పిస్తాయి.
”ఏంటలా వున్నావ్‌? ఏం జరిగింది?” అన్నాడు ఆమె భుజాలను పట్టుకుని కుదుపుతూ.. ఆమె మౌనంగా వుంది.
”అమ్మ ఏమైనా అందా?” అన్నాడు
”నిశితకి పని చెబుతుంది. రాత్రయ్యేసరికి అది బాగా స్ట్రెయిన్‌ అయి మూలుగుతూ పడుకుంటుంది.” అని అనలేక…
” ఆ… అన్నది నా చెల్లి నాకన్నా అందంగా వుంటుందట. కాలు బాగుంటే మీకు చేసుకునేదట…” అంది తలవంచుకుని, అలా అనే ముందు పరిణామాల గురించి ఆలోచించలేదామె.
”ఓస్‌! ఇంతేనా! ఏదో నేను చేసుకున్నట్లే ఫీలవుతున్నావే!” అంటూ తలమీద ముద్దుగా తట్టాడు.
*****
అప్పటివరకు బొమ్మ గీసి ఆ గదిలోంచి బయటకొచ్చాడు ద్రోణ.
మొబైల్‌ని చెవి దగ్గర పెట్టుకొని మాట్లాడుతూ వచ్చాడు.
అంతవరకు భర్తతో ఏదో చెప్పాలని, ఆ చెప్పేదేదో రొటీన్‌లా వుండకుండా చాలా వెరయిటీగా వుండాలని మ్యాటర్‌ని రెడీ చేసి పెట్టుకున్న శృతిక అతన్నలా చూడగానే కరెంట్ పోయి చీకట్లో కూర్చున్న దానిలా అయింది.
”ఈయన ఇక మారడా? ఇంతేనా?” అనుకొంది.
అతను భోంచేస్తున్నప్పుడు కూడా ఒకటి, రెండు కాల్స్‌ మాట్లాడి పెట్టేశాడు.
”తింటున్నప్పుడు కాల్‌ కట్ చెయ్యొచ్చు కదండీ?” అంది శృతిక.
”అదేమైనా యాడా కట్ చెయ్యాటానికి… ఇంపార్టెంట్ కాల్‌ శృతీ!” అంటూ బెడ్‌రూంలోకి వెళ్లి పడుకున్నాడు.
శృతిక – టీనా చెయ్యి ఎలా వుందో అని టీనాను గుర్తు చేసుకుంటూ పడుకొంది.
కాల్‌ రాగానే లిఫ్ట్‌ చేసి.. ”చెప్పు! ఆముక్తా!” అన్నాడు చాలా క్యాజువల్‌గా … అతని పెదవులు ఆ పేరునలా ఉచ్ఛరిస్తూంటే బిగుసుకుపోయింది శృతిక.
ఆముక్త మాట్లాడుతోంది.
ఆమె ఆ రోజు ఏ సందర్భంలో ఎలా స్పందించిందో, దాన్ని కవిత రూపంలోకి తేవటానికి ఎంత కష్టపడిందో చెబుతూంటే శృతికకు ఇబ్బంది అవుతుందని నెమ్మదిగా డోర్‌ తీసుకొని పైకెళ్లాడు.
వెన్నెల్లో తిరుగుతూ మాట్లాడుతున్నాడు.
వైట్ నైట్ సూట్ లో వున్న అతను అక్కడ తిరుగుతున్న తీరు స్థిరమైన వ్యక్తిత్వాన్ని చాటుతోంది.
అతనలా వెళ్లగానే లేచి అతనివెంటే పైకెళ్లి, దొంగలాగా కొబ్బరాకుల నీడలో నిలబడింది శృతిక.
అతను అటు తిరిగి నిలబడి ఆముక్త చెప్పేది ”ఊ” అంటూ వింటున్నాడు. ఆ నిశబ్దంలో అతని గొంతు మృదుగంభీరంగా విన్పిస్తోంది.
కళాకారులు చాలా విషయాల్లో చిన్నపిల్లల్లా వుంటారు. అమాయకంగా అన్పిస్తారు. ఏ బాధలు లేని వాళ్లలా నవ్వుతారు. మాట్లాడతారు. ఇది ఎదుటివాళ్లకి ఒక్కోసారి ఆశ్చర్యంగా కూడా అన్పిస్తుంది.. వాళ్లలో ఎంత కళ వున్నా, ఎన్నో అద్భుతాలను సృష్టించగలిగే శక్తి వున్నా కొన్ని సందర్భాల్లో ఇంత నిగర్వులుగా వుంటారా అని…
…తినటం, పడుకోవటం లాంటి రొటీన్ షెడ్యూల్‌ని పక్కనపెడితే – మిగతా టైమంతా ఏదో ఒక ఐటమ్‌ని మనసులోకి తెచ్చుకొని, స్టాండ్‌ బోర్డుకి అమర్చిన కాగితంపై ఆలవోకగా కుంచెను కదుపుతూనే వుంటాడు. తన మనసు దాహాన్ని తీర్చుకోవటం కోసం ఆర్ట్‌లో మరింత మునిగి మునకలేస్తూ వుంటాడు.
తనకి మంచి పేరు తెచ్చిన పెయింటింగ్స్ ని అప్పుడప్పుడు చూసుకుంటూ.. ఎంతో ఇష్టంగా కష్టపడి మరింత కృషిచేసి ఒక స్థానాన్ని సంపాయించుకోవాలనుకుంటాడు. అభిమానుల ఫోన్‌ కాల్స్‌ కూడా ఒక్కోసారి అతనికి గొప్ప రిలీఫ్‌ని, ఇన్సిపిరేషన్‌ని ఇస్తుంటాయి. అందుకే ఎంత బిజీగా వున్న తనలోని ఆర్ట్‌కి జీవం పోసే తోటి కళాకారుల, కళాభిమానుల ఫోన్‌కాల్స్‌ని మాత్రం మిస్‌ కాడు.
అదీకాక.. ఆర్ట్‌కి సంబంధించిన విషయాలను తెలుసుకోవాలన్నా, సాధన లోపం లేకుండా సాగిపోవాలన్నా – ఎంతో వ్యయ ప్రయాసలకి ఓర్చి దూరప్రాంతాలకి వెళ్లకుండానే ఈ ఫోన్‌కాల్స్‌ సహకరిస్తుంటాయి ద్రోణకి.

ఇంకా వుంది

బ్రహ్మలిఖితం 14

రచన: మన్నెం శారద

లిఖిత ఎంగేజ్ చేసిన టాక్సీ కొచ్చిన్‌లో బయల్దేరింది.
అడుగడుగునా బాక్‌వాటర్స్‌తో, కొబ్బరి తోటలతో మరో లోకంలో అడుగుపెట్టినట్లుంది కొచ్చిన్.
లిఖిత కళ్లార్పకుండా చూస్తుందా స్థలాల్ని.
సహజంగా సైట్ సీయింగ్‌కి, శబరిమలై వెళ్ళే యాత్రికుల్ని తీసుకెళ్ళడానికలవాటు పడ్డ డ్రైవర్ లిఖితలోని ఆసక్తి గమనించి “ఇదేనా మొదటిసారి రావడం మేడం?” అనడిగేడు ఇంగ్లీషులో.
అవునన్నట్లుగా తల పంకించింది లిఖిత.
“ఎన్‌చాంటింగ్ యీజ్ ద కరెక్ట్ వర్డ్ టు డిస్క్రయిబ్ ద బాక్ వాటర్స్ ఆఫ్ కేరళ” అన్నాడతను నవ్వుతూ.
లిఖిత అతనివైపు విస్పారిత నేత్రాలతో చూసింది.
అతను చాలా సింపుల్‌గా వున్నాడు. నల్లని శరీరం, వెనక్కు దువ్విన వత్తయిన క్రాఫు తెల్లషర్టు, తెల్ల లుంగీ చాలా సాదాగా వున్నాడు.
కాని.. ఆ కళ్ళలో మాత్రం అతనిలోని తెలివి తాలూకు మెరపు కనిపిస్తోంది. అతని ఇంగ్లీషు ఉచ్చారణలో మళయాళపు యాస కనిపిస్తున్నా చక్కటి భాష మాట్లాడుతున్నాడు.
“ఏ జర్నీ త్రూ ద బాక్ వాటర్స్ యీజ్ వెరీ ప్లెషరబుల్ ఇన్ ఏ కంట్రీ బోట్ ఫ్రం కొల్లాం టూ కొట్టాయం విచ్ యీజ్ కాల్డ్ వెనీస్ ఆఫ్ ఈస్ట్” అన్నాడతను తిరిగి నవ్వుతూ.
“ఏం చదువుకున్నారు మీరు?” అనడిగింది ఆసక్తిగా.
“ఎం.ఏ లిటరేచర్!”
“మరిలా టాక్సీ నడుపుతున్నారేంటి?”
“చూడండి మేడం. మా రాష్ట్రంలో నిరక్షరాస్యులే లేరు. ఎంతమందికని ప్రభుత్వం ఉద్యోగాలు ప్రొవైడ్ చెయ్యగలదు. అందుకే తప్పుకాని ప్రతి పనిని కష్టపడి చేసుకుంటాం. అయినా డిగ్రీలు ఉద్యోగం కోసమనే ఉద్ధేశ్యం తప్పు మేడం!” అన్నాడతను ఇంగ్లీషులో.
“మీ పేరు?”
“క్రిష్టఫర్. నా సంగతికేం గాని పరిగెత్తుతున్న అందాల్ని మిస్ కాకుండా చూడండి” అంటూ హెచ్చరించేడతను.
లిఖిత మళ్ళీ కిటికీలోంచి బయటికి చూసింది.
కేరళ రాష్ట్రం చాలా గమ్మత్తుగా వుంది. మనలా ఒక వూరు, మధ్యలో ఖాళీ స్థలాలు, మళ్ళీ మరో వూరు. అలా లేదు. అడుగడుగునా తోటలు. తోటల మధ్య ఇళ్ళు. అలా ఎప్పటికీ ఊరు అంతం కానట్లుగా కనిపిస్తోంది. కొన్ని చోట్ల ఇళ్ళనానుకునే బాక్ వాటర్సున్నాయి. వాళ్లంతా మరో చోటికి ఫెర్రీల ఆధారంతోనే వెళ్లడం గమనించింది లిఖిత.
“అవర్ స్టేట్ యీజ్ ఏ నేరో స్ట్రిప్ టక్ట్ ఎవే ఇన్ ద సౌత్ వెస్ట్ కార్నర్ ఆఫ్ ఇండియా ఇన్ బిట్వీన్ ద అరేబియన్ సీ ఆండ్ వెస్ట్రన్ ఘాట్స్” అన్నాడు క్రిస్టఫర్.
లిఖిత అతని మాటలు వింటూ భగవంతుడు సృష్టించిన అందాల్ని ఇచ్చిన ప్రకృతిని ఎలా వుపయోగించుకున్నాడో గమనిస్తోంది. బాక్ వాటర్స్, కొబ్బరి తోటలు, టీ తోటలు, రబ్బరు తోటలతో కేరళ పచ్చదనంతో మనసుని పరవశానికి గురి చేస్తోంది.
టీ తోటల పసుపు, లేతాకుపచ్చ, ముదరాకు పచ్చరంగుల్లో కొండవాలుల్లో అందంగా గీతలు గీసి హద్దులేర్పరిచినట్లుగా కంపిస్తున్నాయి.
అడుగడుగునా చిన్న చిన్న వాగులు, జలపాతాలు, సూర్య కిరణాలు జొరబడకుండా పెరిగిన చెట్లు, నిజంగానే కేరళీయులు దేవతలు భూలోక సంచారానికి కేరళ రాష్ట్రాన్ని సృష్టించుకున్నారని చెప్పుకోవడంలో అతిశయోక్తి లేదనిపించింది లిఖితకి.
భగవతి కోవెలలో పూజారి కుట్టికారన్ చెప్పిన మాటలు కూడా గుర్తొచ్చేయి. ఇంత చదువుకున్న అందమైన రాష్టరంలో నీచోపాసకులు ఎలా వెలిసేరో అనుకుంది బాధగా.
క్షణం సేపు తండ్రి గుర్తొచ్చి ఆమె మొహం మబ్బులు కమ్మినట్టయింది.
చీకటి పడుతుండగా టాక్సీ మున్నార్ టీన్ చేరుకుంది.
“ఎక్కడ దిగుతారు?” అనడిగేడు క్రిస్టఫర్.
“నాకు తెలీదు. మీరు చెప్పండి. ఎక్కడ బాగుంటుందో?”
“క్రిస్టఫర్ ఒక క్షణం ఆలోచించి “పదండి సినాయ్ కాటేజెస్‌కి తీసుకెళ్తాను” అంటూ టాక్సీని బస్టాండు దగ్గరగా వున్న సినాయ్ కాటేజెస్‌కి తీసుకెళ్ళేడు. లిఖిత అతనికి థాంక్స్ చెప్పి అతని టాక్సీ చార్జీలు పే చేసి లోనికెళ్లి ఒక రూం తీసుకుంది.
స్నానం చేసి భోంచేసి మనసు శరీరం అలసిపోవడం వలన వెంటనే పడుకొని నిద్రపోయింది లిఖిత..

**************
అహోబిళంలో నృసింహస్వామి దర్శనం చేసుకుని “నువ్విక్కడ ఈ కోనేటి గట్టున కూర్చో. నే వెళ్ళి స్వాములవారిని కలిసి రమ్మంటే నిన్ను తీసుకెళ్తాను” అన్నాదు వెంకట్ ఈశ్వరితో.
ఈశ్వరి బుద్ధిగా తలూపింది.
ఆమెకేదో ఆందోళన మొదలైంది మనసులో.
తనకెంత ధైర్యం! మొదటిసారి భర్తని, పిల్లల్ని వదిలేసి ఒక అపరిచిత వ్యక్తితో ఊరుగాని ఊరొచ్చేసింది.
అసలేం జరగబోతున్నదో!
ఇతను కూడ వెంకటే తన భర్తని చెబితే..
ఏం చేయాలి తనిప్పుడు! భర్తని.. పిల్లల్ని వదిలేసి .. ఇతనితో వుండిపోవాలా?
భర్తని వదిలేయగలదుగాని.. పాపం.. పిల్లలు.. ఆ పెద్దాడికి వంట రాదు. చిన్నాడు తనని చూడకుండా ఒక్క పూటా వుండలేదు. వాళ్ల చదువులు పాడయిపోతాయేమో! ఆయన మళ్ళీ పెళ్ళి చేసుకుంటే.. ఆవిడ తన పిల్లల్ని సరిగ్గా చూస్తుందా? పోనీ తను వెంకట్‌ని బ్రతిమాలి తన పిల్లల్ని తీసుకెళ్తే! అతనొప్పుకుంటాడా?”
“ఈశ్వరి!!”
ఆ పిలుపు విని ఆమె తృళ్ళిపడి లేచి నిలబడింది.
ఎదురుగా వెంకట్‌తో పాటు ఒక గడ్డాలు మీసాలున్న వ్యక్తి నిలబడి వున్నాడు.
“ఈయనే ఓంకారస్వామి చెప్పిన స్వాములవారు. నమస్కారం పెట్టు” అన్నాడు వెంకట్.
ఈశ్వరి అతనికి నమస్కరించింది భయంగా.
“అతను కమండలమెత్తి అందులోని నీళ్ళు ఆమె మీద జల్లి “అపచారం చేసింది అమ్మణీ అమ్మ! నిన్ను కాదని మరొకణ్ణి కట్టుకుంది. పాప దోషం తీసేయాలి! ఒప్పుకుంటుందా?” అంటూ వెంకట్ వైపు తిరిగి చూశాడు.
“ఒప్పుకుంటుంది. ఒప్పుకుంటున్నానని చెప్పు!” అన్నాడు వెంకట్ ఈశ్వరి వైపు తిరిగి.
ఈశ్వరి తలాడించింది అయోమయంగా .
“అయితే రండి” అంటూ అతను కోనేటిలోకి దిగేడు.
వెంకట్ అతనిననుసరించి ఈశ్వరి కోనేటిలోకి దిగేరు.
ఈశ్వరి భయంగా వెంకట్ భుజం పట్టుకుంది.
“ఊ!” అని ఘర్జించేడు స్వామి.
ఈశ్వరి బిత్తరపోతూ చూసింది.
“అపచార దోషం తీసేసేంతవరకు అతన్ని తాకరాదు.!”
ఈశ్వరి తలాడించి వెంకట్‌కి దూరంగా నిలబడింది.
ముగ్గురూ మొలలోతు నీళ్లలో నిలబడ్డారు.
దోసిళ్ళతో నీళ్లు పట్టుకోమని ఏవేవో మంత్రాలు చదవసాగేడు.
ఈశ్వరి కళ్ళు గట్టిగా మూసుకుంది.
అరగంట గడిచింది.
అతను వాళ్ల దోసిళ్ళలో తన చేతిలోని మూటలో పొడి తీసి జల్లేడూ. నీరు పసుపు పచ్చగా మారింది. మరో పొడి తీసి జల్లేడూ. నీరు క్షణాల్లో ఎర్రరంగుగా మారింది.
“దోసిట్లో నీటిని కోనేటిలో వంపండి”
ఇద్దరూ స్వామి చెప్పినట్లే చేసేరు.
క్షణాల్లో కోనేరంతా ఎర్రగా మారిపోయింది.
“కళ్ళు తెరవండి”
ఇద్దరూ కళ్లు తెరిచేరు.
“చూడండి కోనేరే రంగులో వుందో?”
“ఎర్రగా వుంది”
“ఎందుకలా అయింది?” గంభీరంగా అడిగేడు స్వామి.
ఇద్దరూ మౌనంగా చూశారతనివైపు.
ఈ అమ్మణి పాపం చేసింది. భర్తని కాదని మరో వ్యక్తిని మనువాడి ఇద్దరు పిల్లల్ని కన్నది. అందుకే కోనేరు కన్నెర్ర చేసింది . సరే! ఆ పాపమంతా తేసేసేను. ఇప్పుడో మంత్రం చెబుతాను. కళ్ళు మూసుకుని వినండి. మనసెటూ పోకూడదు” అంటూ హెచ్చరించేడు స్వామి.
ఇద్దరూ కళ్ళు మూసుకున్నారు.
స్వామి ఏదో ఒక మంత్రం చెప్పేడు.
వెంకట్ కొద్దిగా కళ్ళు తెరచి స్వామివైపే చూశాడు.
స్వామి కన్ను కొట్టి ఇవతలికి రమ్మన్నాడు.
వెంకట్ నవ్వాపుకొని ఇవతలికొచ్చి నిలబడ్డాడు.
ఈశ్వరి మాత్రం ఏకాగ్రతగా భక్తిభావంతో కళ్ళు మూసుకుంది.
“నా మాటలు జాగ్రత్తగా విను”
ఈశ్వరి తలూపింది.
“ఇవి నేను చెబుతున్న మాటలు కావు. నీ అదృష్టం పండి ఇక్కడికొచ్చేవు. ఈ జన్మలోనే నీ భర్తని కలుసుకున్నావు. ఇక ఇతన్ని వదలకూడదు.అర్ధమయిందా?”
ఈశ్వరి అర్ధమైనట్లుగా తలూపింది.
“నీటిలో మూడు మునకలెయ్యి!” అన్నాడు అభుక్తేశ్వరస్వామి.
ఈశ్వరి అలానే చేసింది.
ఆమె నిలువెల్లా తడిచి సన్నగా వణుకుతోంది.
అభుక్తేశ్వరస్వామి దృష్టి తడిసిన బట్టల్లో స్పష్టమవుతున్న ఆమె శరీరాకృతి మీద మెడలో నగల మీద ఒక్కసారే పడింది.
“పాపాత్మురాలా!” అంటూ గావుకేక పెట్టేడు.
ఈశ్వరి ఇంకా వణికింది.
“నీ భర్త వుండగా ఆ పెళ్ళెలా చేసుకున్నావు? వాడిని వెంటనే ఈ క్షణం నుండి వదిలెయ్యాలి. అర్ధమయిందా?”
ఈశ్వరి “అయింది స్వామి!” అంది లెంపలు వాయించుకుంటూ.
“అయితే మెడలో తాళి తెంపు!”
ఆమె ఉలిక్కిపడింది.
“ఒక కుక్క కట్టిన తాళిని మెడలో వుంచుకుని ఎగతాళవుతావా?”
“లేదు”
“అయితే తెంచు. ఇతను నీ మెడలో తాళి కడతాడు”
ఈస్వరి అప్పటికే మానసికంగా అసక్తురాలయిపోయింది. పూర్తిగా వాళ్లేం చెబితే అది చేసే పరిస్థితిలో వుంది. భర్తిప్పుడు నిజంగా కుక్కలానే కన్పిస్తున్నాడు. వెంకట్ జన్మజన్మలకి తనకి భర్తగా అనిపిస్తున్నాడు.
ఏదో శక్తి ఆవహించినట్లుగా మెడలో తాళి తెంపేసింది.
అభుక్తేశ్వరస్వామి శంఖం పూరించేడు కోలాహలంగా.
వెంటనే ఆ తెంచిన బంగారపు తాడుని తన జేబులో వేసుకొని మంగళసూత్రాల్ని పసుపు తాడుకెక్కించి ఈశ్వరి మెడలో కట్టమన్నాడు వెంకట్‌ని.
వెంకట్ అతనివైపు నిస్సందేహంగా చూశాడు.
“కొంపేమి మునగదులే. వెయ్యి” అన్నాడతను నెమ్మదిగా.
ఎందుకైనా మంచిదని వెంకట్ ఆవిడ మెడలో నాలు ముళ్ళేసేడు.
ఇద్దరూ కోనేటిలోంచి బయటకొచ్చేరు.
“ఈ తీర్థం తాగండి” అంటూ కమండలంలోని తీర్థం ఇద్దరి చేతుల్లో పోసేడు.
వెంకట్ తాగబోతుంటే మళ్లీ కన్నుకొట్టి ఆగమన్నట్లుగా సైగ చేసేడు స్వామి.
ఈశ్వరి మాత్రం అదేం గమనించలేదు.
మూడుసార్లు భక్తిపూర్వకంగా తీర్థం తీసుకుంది.
“బయటికి రండి” అని ఆజ్ఞాపించి తాను ముందు నడిచేడు అభుక్తేశ్వరస్వామి. పేరుగు తగినట్టుగానే అతను డొక్కలు కనిపిస్తూ వున్నాడు. అతనిని నిశితంగా గమనిస్తూ అనుసరించేడు వెంకట్.
“ఈ పిల్ల విషయం నాకు మా రాజు రాసేడు” అన్నడతను వెంకట్‌తో గుసగుసగా.
వెంకట్ మాట్లాడలేదు.
స్వామి ఈశ్వరివైపు చూసి”నువ్వు కాస్సేపలా చెట్టు క్రింద కూర్చుని దైవధ్యానం చేసుకో” అన్నాడు.
ఈశ్వరి యోగనిద్రలో వున్నట్లుగా తల పంకించి అక్కడే వున్న చెట్టూ క్రింద కూర్చుంది.
అప్పటికే బాగా చీకటి పడింది.
పక్షులు గోలగోల చేస్తూ గూళ్లకి చేరేయి,.
అసలే వృక్ష సముదాయంతో వున్న ఆ ప్రాంతం మరింత చీకటిమయమైంది.
స్వామి అక్కడే వున్న మంటపంలో కూర్చుని వెంకట్‌ని కూర్చోమన్నట్లుగా సైగ చేసేడు.
వెంకట్ కూర్చున్నాడు.
“ఇక్కడే ఈ మంటపంలోనే మనకిప్పుడు శోభనం!”
స్వామి మాటలకి వెంకట్ ఉలిక్కిపడ్డాడు.
“మనకంటున్నారేమిటి?”
స్వామి కన్నుకొట్టి “నేనేం నిజం స్వాములోర్ని గాదు. నా పేరు అసిరి. మా అన్నలా నేనూ చిలకజోస్యం చెప్పి ఈ ప్రాంతాల్లో బతుకుతున్నాను. విశాఖపట్నంలో ఒక మర్డర్ కేసులో ఇరుక్కున్నాను. అందుకే ఇంత దూరం పారిపోయొచ్చేను. నాక్కాస్త ఆడ బలహీనతుంది. ఇదొక పిచ్చిముండ మనమిప్పుడేం చేసినా కాదనే స్థితిలో లేదు దాని మనసు. భయపడకు” అన్నాడు.
వెంకట్‌కెందుకో అతను చెప్పింది నచ్చలేదు.
అతని దృష్టి ఆమె ఆస్తి మీదే కేంద్రీకృతమై వుంది.
ఈ శారీరక సంబంధాల మీద అతనికి మక్కువ లేదు.
“వద్దు స్వామి! నాకింట్రస్టు లేదు. ఆ పిల్ల చాలా ఆస్తికి కాబోయే వారసురాలు. అది మనకొస్తే చాలు!” అన్నాడు.
స్వామి హేళనగా నవ్వేడు.
“అదెలానూ వస్తుంది. ఈ ఒంటరి రాత్రి అలాంటి ఆడపిల్లని వదులుకొనే స్థితి నీకుంటే వుండొచ్చు. నాకు మాత్రం లేదు. ఇపుడు మనమేం చేసినా కిమ్మనదా పిల్ల. నువ్వు కూర్చో” అంటూ స్వామి వేషంలో ఉన్న అసిరి చెట్టు క్రింద కూర్చున్న ఈశ్వరి దగ్గర కెళ్ళి భుజం తట్టేడు. ఆమె యాంత్రికంగా పైకి లేచింది.
అతనామె చెయ్యి పట్టుకుని మంటపం వైపు నడిపించేడు.
సరిగ్గా అదే సమయంలో ఆ ప్రాంతమంతా ఒక టార్చ్ లైటు గిరగిరా తిరిగింది.
స్వామితో పాటు వెంకట్ కూడా ఆ కాంతిని చూసి ఉలిక్కిపడి లేచి నిలబడ్డాడు.
వెంటనే అడుగులు చప్పుడు వినిపించింది.
ఏం జరగబోతున్నదో స్వామి వేషంలో వున్న అసిరి వెంటనే గ్రహించేడు.
అంతే!!
వెంటనే ఈశ్వరిని వదిలేసి రివ్వున చెట్ల గుబురుల్లోంచి పారిపోయేడు.
ఆ కాంతి చిన్నగా వెంకట్ మొహం మీద నిలిచింది.
“అబ్బాయ్! అమ్మాయేది?”
ఆ గొంతు హెడ్‌మాస్టారు నారాయణరెడ్డిగారిదని గ్రహించేడు వెంకట్.
వెంటనే గొంతు తడారిపోయింది.
“మీరా?” అన్నాదు హీనస్వరంతో.
“అవున్నేనే! మీరీ రాత్రికి ఇక్కడ వుంటారని తెలిసి పరిగెత్తుకొచ్చేను. మీకు ముందే చెప్పేను కదా. ఇక్కడ దొంగ వెధవలుంటారని. ఇంతకీ అమ్మాయేది?” అనడిగేరు మాస్టారు ఆత్రంగా.
“పిల్లల్లేరని అతను పూజ చేస్తానంటే…” అంటూ గొణిగేడు వెంకట్ ఏం చెప్పాలో తోచక.
మాస్టారు గాబరా పడుతూ “అసలమ్మాయేదయ్యా?” అన్నాడు కోపంగా.
వెంకట్ మంటపం వైపు చూపించేడు.
మాస్టారు, జట్కా అతను గబగబా మంటపం వైపు పరిగెత్తినట్లుగా నడిచేరు. అక్కడ ఈ ప్రపంచంతో సంబంధం లేనట్లుగా కళ్లు మూసుకుని కూర్చుని వుంది ఈశ్వరి.
ఆ అమ్మాయిని ఆ స్థితిలో చూసి మాస్టారి పితృహృదయం ద్రవించింది.
“అమ్మా ఈశ్వరి!” అని పిలిచేడు ఆర్ద్రత మేళవించిన స్వరంతో.
ఈశ్వరి పలకలేదు.
మాస్టారు ఆ పిల్ల వంటి మీద తడి బట్టలు చూసి “ఏం చేసారీ పిల్లని! వాడేడి?” అన్నడు రౌద్రంగా.
“ఏదో పూజ చేసేడు కోనేటిలో అతను పారిపోయినట్లున్నాడు” అన్నాడు వెంకట్ సగం ప్రాణం వచ్చి.
“నువ్వు చదువుకున్నావా?”
వెంకట్ తలాడించేడు.
“ఎందుకు? ఏడవను? మంత్రాలకి చింతకాయలు రాలతాయా? అంతకీ పిల్లలు పుట్టకపోతే ఎవర్నయినా అనాధని పెంచుకోవచ్చుగా. నేను సందేహించి రాకపోతే.. ఈ పిల్ల బతుకు అధ్వాన్నమైపోయేది. ఏదో జరగబోతున్నదనే అనుమానంతోనే నేను పరిగెత్తుకొచ్చేను” అన్నారాయన.
వెంకట్ మాట్లాడలేదు.
మాస్టారు జట్కా అతని సహాయంతో ఈశ్వరిని జట్కా ఎక్కించేరు.
వెంకట్ ఎక్కేక మాస్టారు కూడా ఎక్కేరు.
జట్కా కదిలింది.
ఈశ్వరింకా ఈ లోకంలోకి రాలేదు.
జట్కా వెళ్తుంటే మాస్టారన్నారు మెల్లిగా.
“అహోబిళం చాలా పవిత్ర పుణ్యక్షేత్రం. చూడదగిన స్థలం. కాని మొగలిపువ్వులో మిన్నాగుల్లా ఇప్పుడిలాంటి ప్రాంతాల్ని దొంగస్వాములు ఆక్రమించుకుని కలుషితం చేస్తున్నారు. నమ్మిన మనుషుల జీవితాల్ని నాశనం చేస్తున్నారు. పిల్లలు పూర్వ జన్మ రుణ సంబంధీకులు. రుణం లేకపోతే పిల్లలు కల్గరు. దానికోసం ఇంగితం మరచి నిన్ను కట్టుకున్న భార్యని పూజల పేరుతో పరాయి వారికప్పగిస్తావా? భార్యాబిడ్డలనే కాదు. ఏ స్త్రీనయినా గౌరవంగా చూడాలి. కన్నబిడ్డలా ఆదరించాలి. వీలైతే సహాయపడాలి. స్త్రీని మోసం చేసినవాడు స్త్రీ ఆస్తిని కాజేసినవాడు ఏడేడు జన్మలు రౌరవాది నరకాలను అనుభవిస్తాడని పెద్దలు చెబుతారు.

ఇంకా వుంది..

కలియుగ వామనుడు 2

రచన: మంథా భానుమతి

ఈళ్లేం సెయ్యలా.. బానే ఉంది. అమ్మయ్య అనుకుంటూ, మూల తలుపు కేసి సైగ చేశాడు కొత్తవాడు.
టింకూని తీసుకుని ఆ తలుపు తోసుకుని లోపలికి వెళ్లాడు చిన్నా. టింకూ ఇంకా వెక్కుతూనే ఉన్నాడు. వాడిని కూడా తీసుకుని లోపలికెళ్లి తలుపేసేశాడు.
బాత్రూం, లెట్రిన్ కలిపే ఉన్నాయి. ఇద్దరూ ముక్కు మూసుకుని నడిచారు. ఎవరూ శుభ్రం చేస్తున్నట్లు లేదు. చిన్న పిల్లలు భయానికి, ఎలా వాడాలో తెలిసినా నీళ్లు పొయ్యట్లేదనుకున్నాడు చిన్నా.
టింకూ, తనూ రెండు పనులూ ముగించుకుని, బకెట్లో నీళ్లు మగ్గుతో పోసి, శుభ్రం చేసి బయటకు వచ్చాడు చిన్నా.
అమ్మయ్య.. కాస్త తేరుకున్నారిద్దరూ.
బాత్రూంలోనే టింకూకి, ఎవరో తమనెత్తుకొచ్చారని.. తను గ్రహించిందంతా చెప్పాడు. ఎవరైనా ఉన్నప్పుడు తను మాట్లాడనని చెప్పాడు. తనకి మాటలు రావన్నట్లు ఉంటానని.. టింకూ తనని పలకరించ కూడదని చెప్పాడు.
చిన్నా చెప్పింది తూ.చ తప్పకుండా చెయ్యడం అలవాటే టింకూకి.
బుద్ధిగా బుర్రూపాడు.
ఎలాగైనా ఇక్కడి నుంచి తామిద్దరూ వెళ్లిపోయేట్లు ప్లాన్ వెయ్యాలనీ, ప్రతీ విషయం జాగ్రత్తగా గమనిస్తూ ఉండాలనీ కూడా చెప్పాడు.
అంతా విని..
“నన్నెత్తుకొచ్చారా.. అమ్మ కావాలి. ఏదీ.. అమ్మా..” గట్టిగా ఏడుపు మొదలెట్టాడు టింకూ.
మంచిదే అనుకున్నాడు చిన్నా. తను కూడా ఏడవాలి.
“ఆ.. ఆ..” ఆకలేస్తోందన్నట్లు కడుపు చూపిస్తూ తను కూడా గట్టిగా ఏడువ సాగాడు.
అమ్మ.. అమ్మ అంటూ టింకూ ఉధృతం చేశాడు ఏడుపు.
“అరేయ్.. ఈళ్ల సంగతి సూడండ్రా! సార్ వస్తనని పోన్ చేశాడు. అప్పటికి తగ్గించాలి ఏడుపు. ఏంచేస్తారో నాకు తెల్దు.” గుబురు మీసాలవాడు, గరగరా శబ్దం చేస్తూ ఒక సారి చిన్నాని లేపి గాల్లో ఎగరేసి పట్టుకున్నాడు.
చిన్నా కింద పడబోయి నిలదొక్కుకున్నాడు.
“సెబాస్ రా బుడ్డోడా. తేలిగ్గున్నవ్. బాలన్సింగ్ కూడ బానే ఉంది. ఇట్టగే మైంటైనింగవాల.” గాండ్రించినట్టు చెప్పి చక్కా పోయాడు.
“అంకుల్! మమ్మల్నెందుకు తీసుకొచ్చారు? అమ్మ దగ్గరకీ పంపెయ్యండి. ఆకలేస్తాంది..” టింకూ వెక్కుతూ అడిగాడు.
చిన్నా మిడుకూ మిడుకూ చూస్తున్నాడు.
వాడికి పక్కాగా తెలిసి పోయింది. తమని ఇంటికి పంపరని. టీచరు వార్నింగ్ ఇచ్చినప్పుడే నెట్ లో చూశాడు. పిల్లలని ఎత్తుకు పోయి రకరకాలుగా వాడుకుంటారని.
వీళ్లేం చేస్తారో?
దొంగతనం నేర్పించి దొంగలుగా చేస్తారా? బిచ్చగాళ్లుగా..
తలుచుకుంటే ఒళ్లు జలదరించి గట్టిగా ఏడుపు మొదలెట్టాడు. గుడ్డోళ్లని, కుంటోళ్లనీ చేసేస్తారా?
స్కూలు దగ్గర సిగ్నల్ లైటు రెడ్డయినప్పుడు చూస్తుంటాడు.. తన వయసు పిల్లలే.. చేతులు చాపుతూ అడుక్కోవడం. కొందరు కుంటి వాళ్లు.. వాళ్లలాగే తమకి కూడా కాళ్లు విరిచేస్తారా?
కొంతమంది పిల్లలని కర్మాగారాల్లో వాడుకుంటారుట.. వాచీలు అవీ చేసే దగ్గర. చిన్న చిన్న వేళ్లతో కానీ కొన్ని పనులు చెయ్యలేరుట.. అందుకనీ, డేంజరస్ రసాయనాలని పిల్లల చేతులతో పూయిస్తారట, బుల్లి బుల్లి మిషన్ పార్ట్ లలో.
కొండల్లోకి తీసుకెళ్లి రాళ్లు కొట్టిస్తారా?
రకరకాల ఆలోచనలు ముసురుకున్నాయి చిన్నా బుర్రలో.
“జుట్టంకుల్.. అమ్మ..”
“ఆగండెహే..” ఒక్క కసురు కసిరాడు.
రెండు బుల్లి టూత్ బ్రష్ లు జేబులోంచి తీసి, వాటి మీద పేస్టు వేసి చేతుల్లో పెట్టాడు. టింకు బ్రష్ చూసి ఏడుపాపేశాడు. వాడికెప్పట్నుంచో బ్రష్షు పేస్టులతో పళ్లు తోముకోవాలని ఆశ. జానీ ఎప్పుడూ బొగ్గుపొడి తోనే తోముకోమంటుంది అందరినీ.
“పళ్లు తోముకోని రండి. చాయ్ పోస్తా. ఆకలనేడస్తన్నారుగ..”
చిన్నా చేయి పట్టుకుని బాత్రూంలోకి తీసుకెళ్లాడు టింకూ.
నిజవే.. కాస్త కడుపులో ఏదన్నా పడ్తే బుర్ర పన్చేస్తుంది. కానీ.. ఇక్కడే ఉండాలా.. తప్పించుకోవడమనేది కుదురుతుందా?
ఏమాత్రం కుదరదనే అనిపించింది చిన్నాకి.
అమ్మ, నాయన ఎట్లున్నారో? నాయనమ్మ గోలెట్టేస్తుంటాది. చిన్నాకి ఏడుపొచ్చేసింది. పళ్లు తోముకుంటూనే కన్నీళ్లు కారుస్తున్నాడు.
ఏడుస్తూనే ఇద్దరూ పళ్లుతోముకుని, వాళ్ల అమ్మలు చెప్పినట్లుగా మొహాలని చల్లటి నీళ్లతో కడుక్కునొచ్చారు.
జుట్టంకుల్ రెండు కప్పుల్లో టీ, మేరీ బిస్కట్లు నాలుగు తెచ్చిచ్చాడు.
“బిస్కట్లు నంచుకుని చాయ్ తాగండి. ఇయాలో రేపో మీకు బట్టలు తెత్తారు. అప్పుడు తానాలు సెయ్యచ్చు.”
చిన్నాకి చాయ్ సయించదు. నాన్నమ్మ వాడికి కాఫీ డికాక్షన్ లో వేడి నీళ్లు కలిపి ఇస్తుంది. అది కూడా చక్కెర తక్కువేసి. పాలు పోస్తే బరువు పెరుగుతాడని డాక్టర్లు వద్దన్నారు.
బిస్కట్లు రోజూ కాఫీలో ముంచుకుని లెక్కగా రెండు తింటాడు. బిగ పట్టుకుని ఎలాగో చాయ్, బిస్కట్లు కానిచ్చాడు.
టింకూ గబగబా తినేసి తాగేశాడు. వాడికి రోజూ చాయ్ అలవాటే. బిస్కట్లే ఎప్పుడో కానీ దొరకవు.
జుట్టంకుల్ ఖాళీ కప్పులు పట్టుకుని వెళ్లి పోయాడు. తలుపుకు తాళం వేసిన శబ్దం వినిపించింది.
చిన్నా లేచి గదంతా కలియ తిరిగాడు.
లైట్లు ఆర్పకుండా వెళ్లిపోయారు అంకుల్సు. కావాలనే.. పిల్లల ఆరోగ్యం పక్కాగా ఉండాలి వాళ్లు చెయ్యబోయే పనులకి. భౌతికంగా, మానసికంగా కూడా..
ఎక్కడా ఒక కుర్చీ కానీ స్టూలు కానీ లేదు. కిటికీలు అసలే లేవు. పొడుగు వాళ్లకి కూడా అందనంత ఎత్తులో వెంటిలేటర్లున్నాయి. అకాశంలో ఉందా అన్నట్లు ఒక ఫాన్ తిరుగుతోంది.
రేడియో, టివీ వంటివి మొదలే లేవు.
ఏం చెయ్యాలీ?
డాక్టరుగారు చెప్పిన వ్యాయామాలు గుర్తుకొచ్చాయి చిన్నాకి. టింకూ చేత కూడా చేయిస్తే.. కాస్త మర్చి పోతాడేమో అమ్మని.
గదంతా నిశ్శబ్దంగా ఉంది. టింకూ ఏడీ? చిన్నా గాభరాగా గదంతా చాశాడు. ఒక మారు మూల కాళ్లు ముడుచుకుని, నోట్లో వేలేసుకుని పడుక్కున్నాడు టింకూ.
మత్తు ప్రభావం ఇంకా పోయినట్లు లేదు. పైగా ఏడిచి ఏడిచి నీరసం కూడా వచ్చుంటుంది.
టింకూని చూస్తుంటే కడుపులోంచీ దుఃఖం తన్నుకొచ్చింది చిన్నాకి. తనే పెద్దవాడిలా, వాడి బాధ్యతంతా తనదేలాగ అనిపించ సాగింది. తన సంగతెలా ఉన్నా. వీడిని మాత్రం వాళ్లమ్మ దగ్గరికి చేర్చాల్సిందే.. గట్టిగా నిర్ణయించేసుకున్నాడు.
అవసరమైతే.. వాడు చేసే పని కూడా తనే చేసేస్తానని చెప్పాలి.
“బాబా! ఎక్కడున్నావు.. రోజూ పువ్వులు తుంచి ఇస్తుంటానా.. రోజూ, బేరాలు తక్కువున్నప్పుడల్లా గుడికి వస్తుంటానా.. ఆ సాయి బాబానే చూసుకోవాలి. నేనున్నా మీకు.. అని చెయ్యి చూపిస్తాడు కదా! ఎందుకు చూసుకోడు?” చిన్నా దుఃఖాన్నంతా అదిమి పెట్టాడు, బాబాని తలుచుకుంటూ..
టింకూ కదిలి.. కళ్లిప్పి చూసి మళ్లీ పడుక్కున్నాడు. చిన్నా, వాడి దగ్గరగా వెళ్లబోయి ఊరుకున్నాడు.
సాయిరాం, సాయిరాం.. అంటూ, గది గోడల వెంట పరుగు పెట్ట సాగాడు చిన్నా.. మధ్య మధ్య ఆగి, కాళ్లు చేతులూ సాగ దీస్తూ.
అరగంట పరుగెట్టాక, ఆయాసంతో ఆగి పోయాడు. గోడకి చేరబడి కూర్చుని రొప్పుతూ.. ఆయాసం తీర్చుకుంటున్నాడు.
పైన వెంటిలేటర్లోంచి పడుతున్న వెలుగు చూసి, మధ్యాన్నం పన్నెండు దాటుంటుందని అనుకున్నాడు. ఆ వెలుగు తీక్షణంగా ఉంది. వెంటిలేటరుకున్న ఊచల నీడలు చాల పొట్టిగా ఉన్నాయి.
సరస్వతీ టీచర్ చెప్పిన పాఠాలు గుర్తుకు తెచ్చుకున్నాడు. సూర్యుడు నడినెత్తికి వస్తుంటే నీడ పొట్టిదవడమే కాక ఆకారంలో కలిసిపోతుంది.
ఏం చెయ్యాలి?
ఏడుపు రాబోయింది మళ్లీ. గట్టిగా ఊపిరి పీల్చి ఆపుకున్నాడు.
టింకూ కదిలాడు. లేచి కూర్చుని అయోమయంగా చూడ సాగాడు.
“చిన్నా! ఆకలేస్తోంది. దప్పికైతోంది.”
నిజమే.. దాహమేస్తే ఎక్కడా తాగడానికి నీళ్లు లేవు. బాత్రూంలో.. అడుగు పెడ్తేనే వాంతొస్తోంది. అక్కడి నీళ్లు తాగాలంటే.. తప్పకపోతే, ప్రాణం నిలవాలంటే అవే తాగాలి. దోసిలి పట్టి.. ఇద్దరి చేతులూ చిన్నవే. ఎన్ని నీళ్లు పడ్తాయి?
టింకూ దగ్గరగా వెళ్లి భుజం మీద చెయ్యేసి దగ్గరగా పొదవుకున్నాడు.
“అంకుల్ వస్తాడు. ఏదో తినడానికి తెస్తాడు. కొంచెం ఓర్చుకో టింకూ..”
చిన్నా మాట పూర్తి కాకుండానే తలుపు చప్పుడయింది. తోసుకుని వచ్చారిద్దరు. జుట్టంకుల్ తో పాటు ఇంకొకడు.. తెల్లని లాల్చీ పైజామా. కనుబొమ్మల మధ్య కుంకం బొట్టు. నవ్వుతున్నట్లున్న మొహం. అతన్ని చూడగానే ధైర్యం వచ్చింది పిల్లలిద్దరికీ.
“అంకూల్..” భోరుమని ఏడుస్తూ వెళ్లి కాళ్లు పట్టేసుకున్నారిద్దరూ.
“ఏడవకండి. నేనున్నా కదా! ఆకలేస్తోందా?” వంగుని ఇద్దరి మొహాల్లోకీ చూస్తూ అడిగాడు.
“అవును. అంకుల్ మీరు గుడ్ కదా! మా అమ్మ దగ్గరికి పంపేస్తారా?” టింకూ అడిగాడు, ఆశగా చూస్తూ.
“అలాగే. తప్పకుండా పంపుతా. ముందు మీరు లంచ్ తినండి. తిన్నాక, స్నానం చేసి ఈ బట్టలేసుకోండి. అప్పుడు మాట్లాడ్తా.” ఎంతో సౌమ్యంగా అన్నాడు గుడ్ అంకుల్.
జుట్టు వాడు, సంచీ లోంచి పొట్లాలు, ప్లాస్టిక్ ప్లేట్లు, గ్లాసులు మంచినీళ్ల సీసా తీశాడు. ఆ పొట్లాలు చూడగానే చిన్నాకి ఆకలి ఎక్కువైంది.
పొట్లాలిప్పి, మూడేసి ఇడ్లీలు, పచ్చడి పళ్లాలలో వేసి పిల్లల ముందు పెట్టాడు.
గబగబా తినేసి, నీళ్లు తాగేశారు. కడుపు నిండాక అమ్మ ఇంకా గుర్తుకొచ్చింది. కళ్ల నిండా నీళ్లు తిరిగాయి.
“బాత్రూంలోకి వెళ్లి స్నానం చేసి రండి. మీరు చెయ్యగలరా నే చేపించాలా?” జుట్టువాడు అడిగాడు కరకుగా, సబ్బు, తువ్వాలు ఇస్తూ.
“మేం చేసొస్తాం అంకుల్..” భయంగా చూస్తూ బాత్రూం లోకి వెళ్లాడు టింకూ.. చిన్నా వాడి వెనుకే..
నీళ్లు చాలా చల్లగా ఉన్నాయి. ఒక మగ్గు నీళ్లు మీద పడగానే కెవ్వుమని కేకేశాడు టింకూ. తినడానికి వెతుక్కోవలసి వచ్చినా, నీళ్ల గోలెం ఎండలో పెట్టి, గోరువెచ్చని నీటితోనే పోస్తుంది జానీ బేగం.
చిన్నాకయితే చెప్పనే అక్కర్లేదు.. ఇంట్లో ఉన్న ముగ్గురూ వాడి బాగోగులుకోసం పాటు పడేవారే.
చెయ్యి ముంచి.. శరీరానికి చలి అలవాటు చేసి, టింకూకి స్నానం చేయించి, తను కూడా చేశాడు చిన్నా. ఒళ్లు తుడుచుకుని, తువ్వాళ్లు చుట్టుకుని ఇద్దరూ బయటికొచ్చారు.. ఒణుకుతూ.
తువ్వాలు విప్పదీసి చిన్నా చేతులనీ, శరీరాన్నీ పరీక్షగా చూసి, బట్టలిచ్చాడు గుడ్ అంకుల్. ఫరవాలేదు.. చెల్లుతాడు. ఒళ్లు గట్టిగా ఉంది. కొంచెం శ్రద్ధ తీసుకుంటే సరిపోతుంది.
చిన్నా ముడుచుకు పోతూ, వింతగా చూస్తూ బట్టలేసుకున్నాడు. అలా ఎందుకు తడిమాడు అంకుల్..
టింకూని కూడా తడమబోతే వాడు చేతికందకుండా పరుగులు పెట్టాడు.. తువ్వాలు చుట్టుకునే.
“చీ.. ఛీ. కితకితలు అంకుల్. షేమ్ షేమ్. ఎందుకలా ముట్టుకుంటావు? మేం బట్టలేసుకోగలం.”
వాడి పరుగు చూసి, తృప్తి చెందాడు గుడ్ అంకుల్. వీడు కూడా గట్టిగానే ఉన్నాడే.. బానే తింటున్నారన్నమాట. మరి ఎందుకమ్మేశారో? ఎందుకైతే తనకెందుకు? కావలసింది పిల్లలు.. అదీ కొనే వాళ్లు అడిగిన సైజులో, వయసులో ఉన్న వాళ్లు.
“గుడ్ బాయిస్. హాయిగా నిద్రపోండి. లేచాక మాట్లాడుకుందాం.” తను కూడా నవ్వుతూ అన్నాడు.
“పడుకుని లేచాక తీసుకెళ్తారా?”
టింకూ అమాయకత్వం చూసి కొద్దిగా జాలి పడ్డాడు జుట్టు వాడు. అది గ్రహించి, వెంటనే అతని భుజం మీద చెయ్యేసి బైటికి నడిపించాడు గుడ్ అంకుల్.
తాము విప్పేసిన బట్టలు తీసుకెళ్లి బాత్రూంలో ఉతుక్కొచ్చాడు చిన్నా. వాడికి అర్ధమైపోయింది.. తమని ఇంక ఇంటికి పంపరని.
ఇంటికి పంపడానికా ఎత్తుకొచ్చిందీ..
ఉతికిన బట్టలని నేల మీదే, చేత్తో తుడిచి ఆరేశాడు.
టింకూని పడుకో బెట్టి, తను కూడా నేల మీద వాలాడు.
పిల్లల్నెత్తుకొచ్చి ఏమేం చేస్తారో మళ్లీ ఒక సారి బుర్రలో తిరగేశాడు. ముష్టి వాళ్లగా చెయ్యడానికైతే కాదు.. దాని కైతే, తమ శరీరాలని తడిమి, సరిగ్గా ఉన్నారా లేదా అని చూడరు కదా..
ఏదో పని చెయ్యడానికే..
ఏం పనై ఉంటుంది?
చిన్నా చిన్ని బుర్రకి ఎంత ఆలోచించినా తట్టలేదు. కళ్లు వాలిపోయి నిద్దరొచ్చేసింది.. అంతలోనే. పక్కకి తిరిగి కళ్లు మూసేశాడు.
గుడ్ అంకుల్ పేరు ఆనంద్.
మధ్యవర్తి ద్వారా ఒకానొక అంతర్జాతీయ ముఠాకి పిల్లలని సరఫరా చెయ్యడం అతగాడి వృత్తి.
బైటికి మాత్రం.. అంతర్జాతీయ ఫార్మా కంపనీలకి, హెర్బల్ మందుల కోసం తాము అడవుల్లో ఆకులని, వేళ్లనీ మూలికల కోసం సేకరిస్తామనీ.. తమది ఎక్స్ పోర్ట్ ఇంపోర్ట్ బిజినెస్సనీ చెప్తాడు.
ఊర్లో బాగా పేరున్న పేటలో పెద్ద భవనం అతగాడిది. ఇంటి ముందు ఆర్భాటాలేవీ ఉండవు.
‘సంజీవినీ ఇంపోర్ట్స్ అండ్ ఎక్స్ పోర్ట్స్’ అని చిన్న బోర్డ్ ఉంటుంది. లోపలికి వెళ్తుంటే.. పొడవాటి వరండాలో కట్టలు కట్టి ఉంటాయి రకరకాల మొక్కలు. అక్కడ అడుగు పెడుతుండగానే రకరకాల మూలికల వాసన వేస్తుంటుంది.
వరండా అంతా శుభ్రంగా ఉంటుంది. సింహద్వారానికి వెళ్లే దారిలో తీర్చి దిద్దిన ముగ్గులు, స్వాగతం పలుకుతుంటాయి.
ఇంటి బైటనున్న తోటలో కూడా కలబంద వంటి మొక్కలు, అనేక రకాల తులసి మొక్కలు ఉంటాయి.
ఆ తోటలో ఇద్దరు మాలీలు పని చేస్తుంటారు. వాళ్లు ఆవరణలోనే ఒక మూలగా ఉన్న ఒంటి గది ఇళ్లలో ఉంటారు. ఆ ఇళ్లకి వేరే దారి ఉంది రోడ్డు మీది నుంచి. ఇళ్ల చుట్టూ ముళ్ల చెట్ల ఫెన్సింగ్. పెద్ద ఇంట్లోకి, పనికి తప్ప రావలసిన పని లేదు.
ప్రాకారం లోపల, ఐదడుగులివతల చుట్టూ వేప చెట్లు. వేప పూలని ఏరి బాగుచేసి ఎండబెడుతుంటారు మాలీల భార్యలు. ఇద్దరు మాలీలకీ ఇద్దరేసి ఆడపిల్లలు. బళ్లో చదువుకుంటున్నారు.
తోటలోనే ఒక మూలగా చిన్న వినాయకుడి గుడి. ప్రతీ రోజూ శుభ్రం చేసి, పూజ చేసి, ప్రసాదం లోపల ఇచ్చి వెళ్తుంటారు ఒక పూజారిగారు.
మొక్కలు, ఆకులు, వేర్లు, బెరళ్లు తీసుకెళ్లడానికి ఎవరో ఒకరు ఎప్పడూ వస్తూనే ఉంటారు. ప్రతీదీ వేరుచేసి, పేర్లు రాసి పెడుతుంటారు ఇద్దరు ఆయుర్వేద వైద్యం చదివిన యువ డాక్టర్లు.
ఆనంద్ భార్య పేరు ఇందుమతి. ఇద్దరు మగపిల్లలు. బోర్డింగ్ స్కూల్లో చదువుతున్నారు. అతగాడి వృత్తికీ, వ్యక్తిగత జీవితానికీ పోలికే లేదు.. అచ్చు ముత్యాలముగ్గు సినిమాలో కాంట్రాక్టరు లాగ.
కానీ, ఇందుమతి, సినిమాలో సుర్యకాంతం లాగా ఇతగాడిని ఆరాధించదు. తనకి తెలియకుండా ఏదో తప్పుడు వ్యాపారం నడుస్తోందన్న అనుమానం ఉంది. అదేమిటో చెప్పమని, సందర్భం దొరికినప్పుడల్లా సతాయిస్తుంటుంది.
“ఈ ఆకులలములకి ఇంత ఆదాయం ఉంటుందా? నేన్నమ్మను. ఏం చేస్తున్నారో చెప్పండి. ఏదో స్మగ్లింగ్.. డ్రగ్సా?”
“కాదని చెప్తున్నాగా.. మన పిల్లలమీదొట్టు. డ్రగ్స్ స్మగ్లింగ్ ఎప్పుడూ చెయ్యలేదు, చెయ్యను.” ఆనంద్ గట్టిగా చెప్పాడు. అతని వరకూ అతను నిజమే చెప్పాడు మరి.
ఎంత అడిగినా, ఎన్నిసార్లు వేధించినా బైటపడ లేదు. ఇందుమతి అనుమానంగా చూస్తూనే ఉంటుంది. తను చేసే సంఘసేవ చేస్తుంటుంది. రెండు అనాధాశ్రమాలలో ట్రస్టీ సభ్యురాలు. ధన సేకరణ, వారం వారం చెకప్ లకి డాక్టర్లని ఏర్పాటు చెయ్యడం వంటి పనులు చేస్తుంటుంది.
తన వృత్తికోసం, వేరుగా, ఎయిర్ పోర్ట్ కి దగ్గరగా ఉన్న పోష్ కాలనీలో ఒక ఇల్లు కట్టించాడు ఆనంద్.
దూరం దూరంగా ఉండే ఇళ్లు.. పక్కింట్లో ఏం జరుగుతోందో పట్టించుకునే తీరుబడిలేని వ్యాపారస్థులు, రాజకీయ నాయకులు ఉండే ప్రాంతం.
ఏవేవో కార్లు ఇరవై నాలుగ్గంటలూ వస్తూ పోతుంటాయి. ఆ కాలనీ స్టిక్కర్ కారు మీదుంటే, గేటు దగ్గర ఎవరూ ప్రశ్నించరు, ఆపరు.
నెలకి పదిమంది వరకూ పిల్లలని సేకరిస్తుంటాడు ఆనంద్. అందరూ మగ పిల్లలే. చాలా రాష్ట్రాలలో సాగుతుంటుంది అతని సేకరణ. తీసుకొచ్చిన పిల్లలని ముఠా వాళ్లు వచ్చి, చూసి తీసుకెళ్లే వరకూ ఆ ఇంట్లోనే ఉంచుతాడు.
పిల్లల ఆకారాలు, ఆరోగ్యం, మానసిక స్థితి.. అన్నీ ప్రత్యేకంగా ఉండాలి.
పిల్లలు ఐదారేళ్ల లోపు వయసులో ఉండాలి. ఆ వయసు పిల్లలు ఉండాల్సిన బరువు కన్నా ఒకటి రెండు కిలోలు తక్కువే ఉండాలి.
ఏరోజు కారోజు అన్నీ చెక్ చెయ్యడానికి శిక్షణ పొందిన ఆహార నిపుణుడు వస్తుంటాడు. అతడు చెప్పిన ఆహారాన్నే ఇవ్వాలి.
అవసరమైన వ్యాయామాలు చేయిస్తుండాలి. అవి చేయించడానికొక ట్రయినర్..
అక్కడి నుంచి పిల్లల్ని మరలించడానికి రెండు నెలలు పైన పడుతుంది. ఆ రెండునెలలూ వాళ్లని జాగ్రత్తగా కాపాడ వలసిన బాధ్యత ఆనంద్దే.
పిల్లలు ముఠా వాళ్లు అనుకున్న చోటికి చేరే వరకూ.. వాళ్లకి ఖర్చు పెట్టే డబ్బు మాత్రమే ఇస్తారు. పిల్లలు చేరాక.. ఒక్కో పిల్లవాడికీ లక్షల్లో ఉంటుంది ఆదాయం.
కానీ.. ఏ ప్రశ్నలూ వెయ్య కూడదు. ఎక్కడికి తీసుకెళ్తున్నారో.. ఏం చేస్తారో!
అటువంటి కుతూహలం చూపించిన సరఫరా దారుల పని ఏమయిందో వీడియోలో చూసి.. ఆనంద్కి ఒళ్లంతా చెమటలు పట్టాయి. గొంతెండిపోయి, నాలుక బైటికొచ్చేస్తుందేమో అనిపించింది.
తమ కింద పనిచెయ్యడానికి ఒప్పుకున్న వాళ్లకి ముందుగా ఆ వీడియోలు చూపించడం ఆ ముఠా ఆనవాయితీ.
అందుకే.. చెప్పిన పని చెయ్యడం తప్ప ప్రశ్నలు వెయ్యాలన్న ఆలోచనే రాదు ఎప్పుడూ ఆనంద్కి.
పిల్లలకోసం సౌండ్ ప్రూఫ్ గదులు ఆరున్నాయి మేడ మీద. గదుల్లో లోపల గోడలన్నీ చెక్కలతో తాపడం చేసి ఉంటాయి. కిటికీలుండవు. కొంచెం పెద్దగా ఉన్న వెంటిలేటర్లలోనుంచి వెలుతురు.. ఫాన్ల నుంచి గాలి వస్తాయి.
చిన్న పిల్లలు ఎలాగా అంత ఎత్తు అందుకోలేరు. గదికి ఇద్దరు పిల్లల కన్నా ఎక్కువుండరు.
అంతా పకడ్బందీగా ఉంటుంది వ్యవహారం. ఆ విధంగా ఎన్నాళ్లు సాగుతుందో.. కాలమే తేల్చి చెప్పాలి.

ఎవరో తట్టి లేపినట్లనిపించింది చిన్నాకి.
“నాయనమ్మా!” అంటూ లేచాడు.
“చిన్నా! మీ నాయనమ్మ వచ్చిందా? మనిద్దరినీ ఇంటికి తీసుకు పోతుందా?” టింకూ గాడు.. ఆనందంగా అడుగుతున్నాడు. వాళ్లిద్దరూ పార్క్ లో ఆడుకుంటూ, ఎప్పటికీ ఇంటికి రాకపోతుంటే చిన్నా నాయనమ్మ వచ్చి తీసుకెళ్లడం అలవాటే వాడికి.
తల విదిలించాడు చిన్నా.
తామిద్దరూ ఎక్కడున్నారు? తలంతా దిమ్ముగా ఉంది.
ఒక నిముషం తీసుకున్నాడు టింకూ అడిగింది అర్ధం చేసుకోడానికి.
“లేదు టింకూ! మనల్ని ఎత్తుకొచ్చారని చెప్పాగా! ఎక్కడికి తీసుకెళ్తారో.. మనల్ని ఏం చేస్తారో తెలీదు. మనం మాత్రం ధైర్యంగా ఉండాలి. అస్సలు డీలా పడకూడదు. నేనున్నా కదా.. నీకేం భయం లేదు. సరేనా?” బుద్ధిగా తలూపాడు టింకూ.
“ఏడవకుండా ధైర్యంగా ఉంటే అమ్మ దగ్గరికి వెళ్లి పోవచ్చా?”
“మన ప్రయత్నం మనం మనం చేద్దాం. ఏడుపొచ్చినప్పుడు ఏడుద్దాం. అమ్మ గుర్తుకొస్తే ఏడవకుండా ఎట్టా?”
“ఆకలేస్తోంది చిన్నా! ఉస్సు చేసొస్తా.” టింకూ బాత్రూంలోకెళ్లాడు.
ఎవరైనా ఏదైనా తెస్తేనే తినగలిగేది. అప్పటి వరకూ నీళ్లే..
ఎన్ని రోజులిలా?
టింకూ రాగానే, తను కూడా బాత్రూంకెళ్లొచ్చి, సీసాలో నీళ్లు ప్లాస్టిక్ గ్లాసులో పోసి ఇచ్చాడు టింకూకి. తను సీసా ఎత్తి తాగేశాడు.
కొంచెం ఆకలి తగ్గినట్లనిపించింది.
టింకూ గోడ దగ్గరకి వెళ్లి నోట్లో వేలు పెట్టుకుని కూర్చున్నాడు.
చిన్నాకి ఏం చెయ్యాలో తోచడం లేదు.. టైమెంతయిందో!
వెంటిలేటర్లోంచి వెలుతురు రావట్లేదు. చీకటి పడిపోయుంటుందా? అంతే అయుంటుంది.
ఇంటిదగ్గరేం చేస్తున్నారో? పోలీసు రిపోర్టిచ్చుంటారు. కానీ వీళ్లని కనుక్కోవడం ఎలా? తను చూసిన సినిమాలు గుర్తుకు తెచ్చుకున్నాడు..
వాటిల్లో బోలెడు డబ్బులిమ్మని కిడ్నాప్ చేస్తుంటారు.
తమ ఇళ్లల్లో.. అమ్మా నాన్నల దగ్గరేం డబ్బు ఉంటుంది? ఎక్కడికో పంపడానికే.. తమ చేత ఏవేవో పన్లు చేయించడానికే అయుంటుంది. అట్టాంటప్పుడు అమ్మా వాళ్లకి ఏ ఫోన్లూ రావు.
తాము ఎక్కడున్నారో.. ఆ బ్రహ్మకి కూడా తెలీదు.
బ్రహ్మంటే గుర్తుకొచ్చింది..
కళ్లు మూసుకుని సాయి జపం చేస్తూ కూర్చున్నాడు.
చిన్నాని చూసి, టింకూ కూడా, తను విప్పేసి.. ఆరేసిన చొక్కా నేల మీద పరిచి, తండ్రి చేసినట్లుగా నమాజు చెయ్యడానికి కూర్చో బోతూ అడిగాడు..
“చిన్నా! ఇక్కడ తూర్పెటుందీ?” చిన్నాకి అన్నీ తెలుసని వాడి అభిప్రాయం.
చిన్నా కళ్లు తెరిచి, పొద్దున్న ఎండ ఎటుపడిందో గుర్తు తెచ్చుకోడానికి ప్రయత్నించాడు.
ఉహూ.. గుర్తు రాలేదు.
కనిపించిన గోడ కేసి చూపించాడు.
టింకూ బుద్ధిగా నమాజుచెయ్యడం మొదలు పెట్టాడు.
చిన్నాకి ఎంతో ముద్దొచ్చేశాడు వాడు.
వీడి చేత ఏ పని చేయిస్తారో.. ఎన్నో సారి అనుకుంటున్నాడో.. లెక్కే లేదు.
తలుపు తెరిచిన శబ్దం..
కళ్లు తెరిస్తే జుట్టంకుల్. నవ్వుతూ లోపలికొస్తున్నాడు. చేతిలో బుట్ట. బుట్టలో కారియర్. పళ్లాలు, గ్లాసులూ..
చపాతీ, కూర పళ్లాల్లో పెట్టి కింద కూర్చుని పిలిచాడు. ఆకలేస్తోంది.. కానీ, అమ్మ లేకుండా.. మళ్లీ ఏడుపు..
“రండి. ఇవి తింటే మీ అమ్మకి హాపీ అవుతుంది. తినేసి పడుకోండి హాయిగా. రేపు బోలెడు పనుంది. మిమ్మల్ని చూట్టానికి ఎవరో వస్తారు.”
“మా ఇంటికి తీసుకెళ్తారా?” టింకూ వెంటనే అడిగాడు.
“తీసుకెళ్తారేమో.. నాకు అంత తెలీదు. ముందు తినేశాక, రేపు వాళ్లెవరో వచ్చాక కదా తెలిసేది..” జుట్టువాడన్నాడు.
ఒకోసారి డాక్టర్లు సర్టిఫై చెయ్యకపోతే, ఇంటి దగ్గర వదిలేసిన సందర్భాలు కూడా ఉన్నాయి. కానీ అవి తక్కువ. సాధారణంగా, తీసుకొచ్చిన రెండునెలల లోపే పట్టుకు పోతారు పిల్లల్ని.
చిన్నా తినడం మొదలు పెట్టాక, టింకూ కూడా వచ్చి పళ్లెం తీసుకున్నాడు. ఇద్దరూ తినేశాక, గ్లాసులో మజ్జిగ ఇచ్చి, కారియర్, పళ్లాలు బుట్టలో పెట్టాడు జుట్టంకుల్.
రెండు మడత చాపలు, దుప్పట్లు ఇచ్చాడు.
“చలేస్తే కప్పుకోండి. నేను తలుపు బైటే ఉంటా.. అవసరం ఐతే తలుపు కొట్టండి. వెంటనే వస్తా. మీకేం భయం లేదు. ఎవరూ రారు.”
ఇంకెవరొస్తారు.. మీరే కదా వచ్చి ఎత్తుకొచ్చారు.. మనసులో అనుకున్నాడు చిన్నా.భయం లేదుట.. వణికి చస్తుంటే.
అలాగే అన్నట్లు తలూపారు ఇద్దరూ.
“లైటు, ఫాను అలాగే ఉంటాయి. సరేనా”
తలుపేసుకుని వెళ్లిపోయాడు జుట్టువాడు.
చిన్నా చాపలు పరిచాడు. ఇద్దరికీ ఒకళ్ల పక్కన ఒకళ్లు పడుకోడం అలవాటే.. అందుకే అంత సమస్య అనిపించలేదు.
“నే చెప్పింది గుర్తుంది కదా! బెంబేలు పడకూడదు టింకూ. మనం ఒకరికొకరం ఉన్నాం. కాస్త నయం కదూ? భయం వేస్తే నా చాప మీదికొచ్చెయ్యి.”
టింకూకి ధైర్యం చెప్పాడు కానీ చిన్నాకే బెంగగా ఉంది.
రేపెవరొస్తారో.. ఆ గుడ్ అంకుల్ వస్తే బాగుండు. ఇంటికి పంపెయ్యమని గట్టిగా అడగాలి. అసలు స్కూలుకెళ్లకుండా, ఆడుకోకుండా ఇక్కడేం చెయ్యాలి? టి.వీ కూడా లేదు.
ఇవాళంటే.. మత్తులో ఉన్నారు కనుక గడిచి పోయింది.
పాపం.. నాన్నకి పూలు ఎవరందిస్తారు?
గట్టిగా ఏడుపు మొదలెట్టాడు. వాడిని చూసి టింకూ కూడా..
ఏడిచేడిచి అలిసి పోయి, నీళ్లు తాగి పడుకున్నారు.. వెక్కుతూ.

“జుట్టంకుల్! ఎవరో వస్తారన్నారు కదా? ఎప్పుడొస్తారు?” ఇడ్లీ, పచ్చడిలో నంచుకుని తింటూ అడిగాడు టింకూ.
అప్పటికి నాలుగు సార్లు పిల్లలు లేచారా అనిచూసి, ఉండబట్టలేక లేపేశాడు, టింకూ జుట్టంకుల్ అని పిలిచే ‘తాన్యా’.
తాన్యా తూర్పు గోదావరి జిల్లాలో, రంపచోడవరం కోయజాతికి చెందినవాడు. మారేడుమిల్లి దగ్గర అడవుల్లో విహారానికి వెళ్లినప్పుడు ఆనంద్ కి తగిలాడు.. అక్కడ అన్నీ వివరిస్తూ, గైడ్ లాగ.
రెండురోజులు తన కూడా తిప్పుకున్నాడు.
తండాల్లో చిన్న పిల్లల్ని అమ్మడం సాధారణమేనని చెప్పాడు తాన్యా, మాటల మధ్యలో. బీదరికం.. ఎంత పనైనా చేయిస్తుందని కూడా విశ్లేషించాడు.
తాన్యా వివరాలన్నీ సేకరిస్తుంటే తెలిసింది.. ఎవరికీ చెప్పనని మాటతీసుకుని మరీ చెప్పాడు. తనే తండాలు తిరిగి, పిల్లల్ని అమ్ముతుంటానని. కానీ బ్రోకర్లు చాలా డబ్బు కొట్టేసి తనకి చాలా తక్కువిస్తారని వాపోయాడు. అందులో సగం మాత్రం తల్లిదండ్రుల కిస్తాట్ట తను.
అప్పుడే ఆలోచన వచ్చి, తాన్యాని తన వ్యాపారంలోకి తీసుకున్నాడు. పిల్లలని మచ్చిక చేసుకోవడంలో బాగా అనుభవం ఉన్నవాడు. పట్టణాలలో పని వాళ్లలాగ వంకర తెలివి ఉన్నట్లు కనిపించలేదు.
“నువ్వు చేసేది ప్రమాదకరమైన పని కదా.. నాకు ఎందుకు చెప్పావ్? పోలీసులకి పట్టిస్తే ఏం చేస్తావ్?”
“మిమ్మల్ని చూడగానే తెలిసింది సార్.. నేను ఈ వ్యాపారంలో ఉన్నవాడినే కద.. ఏమననంటే చెప్తా..మీరు ఫోన్ లో మాట్లాడుతుంటే ఒక సారి విన్నా. మీరైతే కోడ్ లోనే మాట్లాడారు. కానీ అవే కోడ్ లు మేం కూడా వాడతాం.” తాన్యా సమాధానం విని కంగు తిన్నాడు ఆనంద్.
ఎంత అపాయం? చుట్టుపక్కల గమనించకుండా వాగడం తప్పు కదూ! అంత కేర్ లెస్ గా ఎలా ఉన్నాడు..
వాళ్లకి గాని తెలిసిందంటే.. వెన్నెముక లోంచీ వణుకు పుట్టుకొచ్చింది. మొహం నల్లబడి పోయింది.
“ఏం భయం లేదు సార్.. ఇంకెవరికీ తెలీదు.. అర్ధం కాదు. నేనూ అలాంటి వాణ్ణే కనుక..” గ్లాసులో మంచినీళ్లిచ్చి ఓదార్చాడు.
నెలకి పదివేలు మించదు తన ఆదాయం అని చెప్పాడు.
“ఎంత సార్.. ఇద్దరు పిల్లల్ని సప్లై చేస్తే గొప్ప. అందుకే ఈ గైడు పని కూడా పెట్టుకున్నా. లేపోతే సరి పోదు.”
“పిల్లల్ని చూసుకోగలవా? వాళ్లకి కావలసిన సరిపోయే తిండి, ఏడుస్తుంటే ఊరుకో బెట్ట్డటం వంటివి..”
“బాగా చేస్తాను సార్. వాళ్లని ఆడిస్తా కూడా.. బోర్ కొట్టకుండా.”
రెండునెలలు గడవకుండా తాన్యాని పనిలోకి తీసుకున్నాడు. నెలకి పాతిక వేలు జీతం. ఒక్క సారిగా అంత డబ్బు కంట పడుతుంటే మారు మాటాడకుండా ఒప్పుకున్నాడు.
ఇంకొక ఉపయోగం కూడా తాన్యాతో.. తనకున్న లింకులతో అప్పుడప్పుడు పిల్లల్ని కూడా తెస్తుంటాడు.
“ఈ వయసులో తక్కువే దొరుకుతారు సార్. మా వాళ్లు పుట్టగానే అమ్మేస్తుంటారు. ఐదారేళ్లొచ్చేవరకూ పెంచరు. అప్పుడమ్మాలంటే తల్లులు గోలగోల చేస్తారు.”
నిజమే అనుకున్నాడు ఆనంద్.
కానీ చంటిపిల్లల్ని తెచ్చి, వాళ్లని పెంచడం.. మాటలు కాదు. అందుకే కిడ్నాప్ చేసే వాళ్లతో కనెక్షన్ పెట్టుకున్నాడు. అదీ మగపిల్లలంటే మరీ డేంజర్. అంత జాగ్రత్త తీసుకుంటాడు కనుకనే తన సామ్రాజ్యం ఇంచుమించు దేశం అంతా విస్తరించింది.
కొండల్లో కోనల్లో పల్లెల్లో.. బస్తీల్లో, పట్టణాలలోని వాడల్లో. ఇక్కడా అక్కడా అని లేదు. ఒకచోట ఒకసారి చేస్తే.. మళ్లీ కొన్నేళ్లు ఆ పక్కకి వెళ్లరు.
“రోజూ ఇడ్లీయేనా జుట్టంకుల్?” టింకూ అడిగాడు.
“మరేం కావాలి?” జుట్టంకుల్ అన్నందుకు చిరాకు పడుతూ అడిగాడు తాన్యా. నయం కొందరైతే జులపాలంకుల్ అని పిలుస్తారు.
“ఆమ్లెట్, బ్రెడ్..”చిన్నా చిన్నగా అన్నాడు వత్తి పలుకుతూ.
“అబ్బో.. నీకు మాటలొచ్చే! రేపు అరేంజ్ మెంటు చేస్తామండీ దొరగారూ..” వ్యంగ్యంగా అన్నాడు తాన్యా.
“నాకు ఐస్ క్రీమ్ కూడా..” వ్యంగ్యం అర్ధం కాని టింకూ అడిగాడు.
“అల్లగల్లగే..”
“ఎవరో వస్తారనీ..” మళ్లీ టింకూ.. ఎవరైనా కొత్త వాళ్లొస్తే అమ్మ దగ్గరికి తీసుకెళ్తారేమో..
చిన్నా ఎంత చెప్పినా వాడి చిన్ని బుర్రకి అర్ధం కావడం లేదు.
“వస్తారు కాసేపట్లో. మీరీలోగా స్నానాలు చేసి, ఈ బట్టలేసుకోండి.” కొత్త బట్టల పాకెట్ ఇచ్చాడు.
“మేం నిన్నటివి ఉతికారేసుకున్నాంగా.. ఇవి ఇంకెరికైనా, మా తరువాత వచ్చే వాళ్లకి ఇవ్వండి.” ఉలిక్కిపడ్డాడు తాన్యా, టింకూ అమాయకంగా అన్న దానికి. తమ వృత్తి తెలిసి పోయిందా ఈ పిల్ల వెధవలకి..
“ఫరవాలేదు.. ఇవి కూడా ఉండనీండి. చక్కగా తయారయి రండి. హాల్లోకి వెళ్దాం.”
చిన్నా, టింకూ బాత్రూంలోకి వెళ్లగానే ఆనంద్ కి ఫోన్ చేశాడు తాన్యా.
“సార్.. ఈ పిల్లలని హాల్లోకి తీసుకెళ్తున్నా. డాక్టర్ గారు వస్తారు కదా.”
“————”
“ఏడుపు మానారు. తొందర్లో ఇంటికి పంపేస్తారనుకుంటున్నారు. నెమ్మదిగా అలవాటవుతుంది లెండి. హాల్లోకా.. తీసుకెళ్లచ్చు.. ఏం ఫరవాలేదు.”
తలుపు చాటునుండి విన్న చిన్నా గుండె డబడబ లాడింది. అనుమాన పడ్డదే అయినా.. అనుకున్నదే అయినా నిర్ధారణ అయ్యే సరికి, ఒంట్లో ఉన్న రక్తం అంతా ఎవరో తీసేసినట్లయింది. నీరసంగా కదిలి, టింకూకి స్నానం చేయించి పంపి, తను కూడా చేసి బయటకొచ్చాడు.
నిన్నటి లాగా పరీక్ష చెయ్యకుండా బట్టలేసుకోనిచ్చాడు తాన్యా.
జేబులోంచి దువ్వెన తీసి ఇద్దరి తలలూ దువ్వాడు.
“మీరిద్దరూ కవలలేరా?”
చిన్నా అవునన్నట్లుగా, టింకూ కాదన్నట్లుగా తలలూపారు.
నవ్వుకుని, తలుపు తీసి హాల్లోకి తీసుకెళ్లాడు తాన్యా.
అక్కడ అప్పటికే నలుగురు పిల్లలు కూర్చుని ఉన్నారు. అందరూ టింకూ వయసు వాళ్లే. సన్నగానే ఉన్నారు, ఒకడు తప్ప. వాడు కొంచెం బొద్దుగా ఉన్నాడు.
“అంకుల్.. భూక్ లగ్రే..” తాన్యాని చూడగానే అరిచాడు.
“శామ్ తక్ కుఛ్ నయీ.. ఛుప్ ఛాప్ బైఠో..” కసిరి, టివీ స్విచ్చేశాడు.
కార్టూన్ నెట్ వర్క్..
పిల్లలంతా కుదురుగా కూర్చున్నారు. ఒక్క బొద్దూ తప్ప. వాడికి ఇచ్చిన మూడిడ్లీలూ పంటి కిందిక్కూడా రాలేదు. తాన్యా దగ్గరికి వచ్చి ప్లీజ్, ప్లీజ్ అంటూనే ఉన్నాడు.
“నీ.. ఏం పెట్టేదిరా మీ అమ్మ? నువ్వెంతున్నావు.. ఆ తిండేంటి?” తిట్లు తిడుతూ.. కొడ్తానని బెదిరించి, సోఫాలో కూలేశాడు. కళ్లు నులుముకుంటూ కూర్చున్నాడు వాడు.
చిన్నా కొత్త పిల్లలకేసి చూసి నవ్వాడు.
కానీ.. వాళ్లెవరూ వీడి మొహవన్నా చూడలేదు. నలుగురూ నాలుగు భాషలు. ఒకరు చెప్పేది ఇంకోరికి అర్ధం అవదు.
కార్టూన్లు మాత్రం అందరికీ అర్ధం అవుతాయి.
తాన్యా ఇంటిలోపలికి వెళ్లాడు, ఇప్పుడే వస్తానని.
చిన్నా లేచి టివీ ఛానల్ మారుద్దామని చూశాడు. ఓ కన్ను, తాన్యా వస్తున్నాడేమో అని తలుపు కేసి వేసి. న్యూస్ లో ఏమైనా చెప్తారేమో.. తమ గురించి.. అమ్మా వాళ్లెవరైనా కనిపిస్తారేమో!
ప్చ్.. టివీలో కార్టూన్లు తప్ప ఏం రావట్లేదు. మిగిలినవన్నీ బ్లాక్ చేసేశారు. అంత జాగ్రత్త తీసుకోకుండా ఉంటారా? ఈ రోజుల్లో రెండు మూడేళ్ల పిల్లలకి కూడా, సెల్ ఫోన్లు, టివీలు వాడడం వచ్చు కదా. ఇక్కడికి తీసుకొచ్చే పిల్లలకి కంప్యూటర్లు తెలియక పోవచ్చేమో కానీ.. టివీలు గుడిసెల్లో కూడా ఉంటాయి.
అందుకే జుట్టంకుల్ ఏం పట్టించుకోకుండా లోపలికెళ్లాడనుకున్నాడు చిన్నా. నిశ్సబ్దంగా వెళ్లి సోఫాలో కూర్చున్నాడు.
తాన్యా రెండు చేతులతో ఆరు చిన్న కప్పులు ఐస్క్రీమ్ తీసుకొచ్చి అందరికీ ఇచ్చాడు.
పిల్లల ముఖాలు వికసించాయి, చిన్నాది తప్ప.
చిన్నా గ్రహించేశాడు, మచ్చిక చేసుకుంటున్నారని.
కానీ.. ఇంకేదైనా దారి ఉందా అది తప్ప. చిన్నా కూడా మాట్లాడకుండా కప్పు తీసుకుని తినడం మొదలు పెట్టాడు.
అందరూ గంభీరంగా కార్టూన్లు చూస్తూ ఐస్క్రీమ్ తింటున్నారు.
అక్కడ ఐదారేళ్ల పిల్లలున్నట్లు లేదు.. క్రమశిక్షణతో ఉన్న సైనిక శిబిరం వాతావరణం కనిపిస్తోంది.
ఇద్దరు పిల్లలు, తింటూనే నిద్ర పోతున్నారు.
తాన్యా మధ్య మధ్య తలుపు తీసి చూస్తున్నాడు. ఆ ఇంటికి బెల్ ఉంది కానీ అది కొన్ని గదుల్లోనే మోగుతుంది.. తాన్యా, ఆనంద్ ల గదుల్లో.
రెండు కార్టూన్ షోలయ్యాక, తాన్యా నిరీక్షణ ఫలించింది. పోర్టికోలో కారు వచ్చి ఆగింది. బొద్దుగాడు లేచి ఇంకో ఐస్ క్రీమ్ అడుగుదామనుకుని ఊరుకున్నాడు. తిట్లు తప్ప ఇంకేవీ దొరకవని వాడికి తెలుసు.
తలుపు తీసి నవ్వుతూ, వచ్చిన వాళ్లని ఆహ్వానించాడు తాన్యా.
లోపలికి వస్తున్న వాళ్లని చూడగానే టింకూ లేచి పరుగెత్తాడు..
“అంకుల్! అమ్మ కావాలీ.. ఇవేళ పంపుతానన్నావుగా? తీసికెల్తున్నావా? నా బట్టలు వేసుకుని, జుట్టంకుల్ ఇచ్చిన బట్టలు అక్కడ పెట్టేస్తా.” ఆనంద్ కాళ్లు పట్టేసుకున్నాడు.
మిగిలిన పిల్లలు కదలను కూడా లేదు.
చిన్నాకి మాత్రం ఆనంద్ తో వచ్చినతన్ని చూస్తుంటే కాళ్లు వణికాయి.
అతను డాక్టరని చూస్తేనే తెలిసి పోతోంది. ఒకవేళ తన వయసు తెలుసుకుంటే.. వెనక్కి పంపేస్తారా? చంపేస్తారా.. తను చచ్చి పోయినా ఫరవాలేదు కానీ.. టింకూ వంటరి వాడై పోతాడు.
ఏం మాట్లాడకుండా కూర్చున్నాడు.
ఆనంద్ టింకూని లేపి ఎత్తుకుని బుగ్గ మీద ముద్దు పెట్టుకున్నాడు.
“తప్పకుండా తీసుకెళ్తా. ఈలోగా నువ్వు డాక్టర్ గారు చెప్పిన మాట వినాలి. సరేనా?”
“ఓ.. అలాగే..” టింకూ కిందికి జారి పరుగెత్తాడు.
డాక్టర్ మొదటగా టింకూని పక్క గదిలోకి తీసుకెళ్లాడు. బట్టలు విప్పి మొత్తం పరీక్ష చేశాడు. ఎత్తు బరువూ కొలిచాడు. రక్తం తీసుకున్నాడు పరీక్ష చెయ్యడానికి. ఎముకలన్నీ మెత్తని సుత్తితో కొట్టి చూశాడు.
ఆనంద్ ని చూసి తల నిలువుగా ఊపాడు.
“బ్లడ్ టెస్ట్ రిజల్ట్ తెలిశాక పూర్తి రిపోర్ట్ ఇస్తా.” నెక్స్ట్..
ఆనంద్ టింకూకి బట్టలేసి, బైటికి తీసుకొచ్చాడు. తాన్యా చిన్నాని లోపలికి తీసుకెళ్లాడు.
లోలోపల బెదురుగా ఉన్నా చిన్నా ధైర్యంగానే వెళ్లాడు. ప్రతీ నెలా డాక్టర్ల పర్యవేక్షణలో పెరుగుతున్నాడు చిన్నా. బుల్లి మనుషులకి వచ్చే ఎముకల సమస్యలింకా దరి చేర లేదు.
ఒక సంవత్సరం ఆగి వెన్నెముకకి, ఆ తరువాత చేతులకి కాళ్లకీ ఆపరేషన్లు చేస్తా మన్నారు, చిన్నాని క్రమం తప్పకుండా చూసే డాక్టర్లు.
ఆ ఆపరేషన్లు ఎందుకో కూడా అప్పడే వివరిస్తామన్నారు. దానికి అందరూ మానసికంగా తయారవుతుండగానే ఈ కిడ్ నాప్..
చిన్నాని కూడా బట్టలు విప్పి పరీక్ష చెయ్యడం మొదలు పెట్టాడు డాక్టరు. అంతలో అతని ఫోన్ మోగింది.
ఫోన్ లో మాట్లాడుతూనే, కొలతలన్నీ ముగించి, మెత్తని సుత్తి తీసి ఎముకలని పరీక్ష చేస్తున్నాడు. వెన్నెముక మీద కొడుతూ చూస్తుంటే కొద్దిగా నొప్పనిపించింది చిన్నాకి. అయినా కదలకుండా అలాగే పడుక్కున్నాడు.
ఫోన్ లో మాట్లాడ్డం ఐపోయాక, రక్తం తీసి, అప్పుడే వచ్చిన ఆనంద్కి అంతా సరే అన్నట్లు బొటనవేలు ఎత్తి చూపాడు.
తరువాత, ఒక్కొక్కళ్లనీ.. పిల్లలందరినీ చూశాడు డాక్టర్.
వెళ్తూ వెళ్తూ.. ఎవరెవరికి ఏమేం ఆహారం ఎంతెంతివ్వాలో కాగితం మీద రాసిచ్చాడు, తాన్యాని పిలిచి.
“ఆ కుర్రాడు ఇంకా నాలుగు కిలోలు తగ్గాలి. ఇందులో రాసిచ్చినట్లు.. కొంచెం కూడా మార్పు లేకుండా ఫాలో అవాలి.” బొద్దుగాడిని చూపించి గట్టిగా చెప్పాడు.
“ఎప్పుడూ ఆకలని చంపుతుంటాడు డాక్టర్. ఏం చెయ్యాలో తోచట్లేదు. మిగిలిన పిల్లలు బానే ఉన్నారు కదా!” తాన్యా మొత్తుకున్నాడు.
“కీరా దోసకాయలు ఇచ్చి నముల్తుండమను. రేపు థైరాయిడ్ టెస్ట్ చేసి చూస్తా. అప్పుడు ఏం చెయ్యాలో చూద్దాం. మిగిలిన వాళ్లు ఓకే.”
డాక్టర్ని పంపించి ఆనంద్ లోపలికి వచ్చాడు.
“రోజూ రెండుగంటలు అందరి చేతా డ్రిల్ చేయించు. పరుగులు, ఆటలు.. వ్యాయమం తప్పని సరిగా ఉండాలి. మీ ఇంటికి డబ్బు పంపాను ఇవేళ. చెప్పక్కర్లేదుగా.. ఏం చెయ్యాలో! సాధ్యమైనంత వరకూ ఒకళ్లతో ఒకళ్లు మాట్లాడకుండా చూడు.” తాన్యాకి ఆదేశాలిచ్చాడు.
“పిల్ల నాయాళ్లు. అంత తెలివేం ఉంటాది. తింటం కూడా తిన్నగా రాదు. పైగా భాషలు వేర్వేరు. ఏంచేస్తారు సార్?”
“ఏమో.. ఏం చెప్పగలం? మన జాగ్రత్తలో మనం ఉండాలి. ఇంకా నెల పైన పడుతుంది డిస్పాచ్ చెయ్యడానికి.” ఆనంద్ జాగ్రత్తలు చెప్తుండగానే, తాన్యా తలుపు తియ్యడానికి పరుగెత్తాడు. సన్నగా బెల్ మోగినట్లైతే.
కామెరా చేత్తో పట్టుకునున్న ఒక పాతికేళ్లబ్బాయిని తీసుకొచ్చాడు. అతను ఒక్కొక్కళ్లనీ పిలిచి అందరికీ ఫొటోలు తీసి వెళ్లాడు.
“అంకుల్! అమ్మ..” టింకూ ఏడుపు మొదలెట్ట బోయాడు. వెంటనే తాన్యా వాడిని లోపలికి తీసుకెళ్లాడు.. చిన్నా కూడా వాళ్ల వెనుక పరుగెత్త బోతే ఆనంద్ పట్టుకుని ఆపేశాడు.
“ఏం చెయ్యడులే.. ఏడుపు తగ్గాక తీసుకొస్తాడు. ఇప్పుడు మీరందరూ వాడిని చూసి వర్సగా ఏడుపందుకుంటే కష్టం. టివీ చూస్తుండండి. ఇంక మీ అమ్మలనీ నాన్నలనీ మర్చి పోవాలి. తెలిసిందా!” చిన్నాని రెండు చేతులతో ఎత్తి, కళ్లలోకి చూస్తూ ధృడంగా చెప్పాడు.
నెమ్మదిగా చెప్పినా, గుడ్ అంకుల్ మాట్లాడుతుంటే భయం వేసింది చిన్నాకి. వణుకుతూ కిందికి జారి పోయాడు.
గదిలోకెళ్లగానే ఠపీమని ఏడుపాపేశాడు టింకూ. జుట్టంకుల్ ఏం చెయ్యలేడనీ, గుడ్ అంకుల్ దగ్గర పన్చేసే వాడనీ వాడికి తెలిసి పోయింది.
తాన్యా, టింకూలు హాల్లోకి తిరిగొచ్చాక.. మళ్లీ జాగ్రత్తలు చెప్పి ఆనంద్ వెళ్లి పోయాడు.

పరుగులు, ఆటలు అంటే గ్రౌండుకో, పార్కుకో తీసుకెళ్తారేమో అనుకున్నాడు చిన్నా. అక్కడి నుంచి పారిపోడానికి తోవ దొరక్క పోతుందా? ఎవరైనా కనిపించక పోతారా? అమ్మా నాన్నలకి వార్త పంపచ్చేమో..
మధ్యాన్నం భోజనాలవ్వగానే బయల్దేర దీశాడు తాన్యా పిల్లలందరినీ. టీవీ చూస్తూ కూర్చున్నా, నిద్ర పోయినా.. నాయాళ్లంతా బరువెక్కి పోతారు.. తాన్యాకి తిట్లు పడతాయి.
చిన్నా హుషారుగా టింకూ చేయి పట్టుకుని నడుస్తున్నాడు. కొత్త వాళ్లు కనిపిస్తే జుట్టువాడి కళ్లు కప్పి ఎలా మాట్లాడాలా అని..
అలాంటి వ్యాపారం చేసే వాళ్లు పకడ్బందీగా ఉండరా.. అంత సులభంగా దొరికి పోయేలాగుంటారా? అది తెలుసుకునే వయసు లేదు చిన్నాకి.
ఇంట్లోనే.. కాంపౌండ్ లో, వెనుక భాగం అంతా ఆట స్థలం కింద చేశారు. చిన్నపిల్లలు వ్యాయామం చెయ్యడానికి అనుకూలమైన పరికరాలన్నీ ఉన్నాయక్కడ. కబడి ఆడచ్చు. క్రికెట్ ఆడచ్చు. రన్నింగ్ రేస్ కి కావలసిన ట్రాక్స్ కూడా ఉన్నాయి.
అన్నీ ఐదారేళ్ల పిల్లలు కసరత్తులు చెయ్యడానికి వీలైనవే.
వెనుక పక్క మెట్లు దింపి తీసుకెళ్లాడు తాన్యా.
చుట్టూ చూశాడు చిన్నా.
జైలు గోడల్లా.. పెద్ద వాళ్లు కూడా దూకలేనంత ఎత్తుగా ఉన్నాయి. గోడలమీద గాజుపెంకులు ఎండలో మెరుస్తున్నాయి. కాంపౌండ్ వాల్ దగ్గరగా ఎక్కడా ఒక్క చెట్టు కూడా లేదు.
చెయ్యగలిగిందేవీ లేదు.
అంకుల్స్ చెప్పిన మాట వినడం తప్ప. తామందరినీ ఇందుకే పుట్టించాడేమో దేవుడు. ఎందుకు? ఏం చేయించాలని? ఏమో.. ఏం జరగబోతోందో వేచి చూడాల్సిందే అనుకున్నాడు చిన్నా.
జుట్టంకుల్ టింకూ ఏమేం చెయ్యగలడో చూస్తుంటే, నెమ్మదిగా బొద్దుగాడి దగ్గర చేరాడు చిన్నా. హిందీలో సంభాషణ మొదలెట్టాడు.
“ఏ ఊరు? నీ పేరు?”
“ఔరంగా బాద్. నా పేరు కిషన్. ఏడు రోజులయింది ఎత్తుకొచ్చి.” హిందీ వచ్చిన తోటి పిల్లవాణ్ణి చూసి ఏనుగెక్కినట్లు సంబర పడ్డాడు వాడు.
“ఎందుకెత్తుకొచ్చారో తెలుసా? డిస్పాచ్ అంటున్నారు. మనల్నేగా.. ఎక్కడికి పంపుతారో ఏమన్నా..”
తెలీదన్నట్లు అడ్డంగా తలూపాడు.
“నాకు మరాటీ కూడా అర్ధ మవుతుంది. ఎప్పుడూ సాయిబాబా గుడి దగ్గరుంటాను. పువ్వులమ్ముతాము. అక్కడికి మరాటీ వాళ్లు వస్తుంటారు కదా.. అందుకే!”
కిషన్.. ఆనందంతో గెంతులేశాడు.. చిన్నాకి దూరంగా వెళ్లి.
ఇసకలో పల్టీలు కొట్టాడు. లావుగా ఉన్నాడు కానీ, వాడి శరీరం చెప్పినమాట బాగానే వింటోంది.
“మనిద్దరం ఒక దగ్గర ఉన్నట్లు కనిపించ కూడదు. మాట్లాడ కూడదు. స్నేహం చెయ్య కూడదు. ఒకట్రెండు మాటలు కూడా..” పరుగెత్తుతూ వచ్చి చెప్పేసి మళ్లీ వెళ్లిపోయాడు.
చిన్నాకి అంతా అయోమయంగా ఉంది.
“కిషన్..మిగిలిన పిల్లలు.. ఎక్కడినుంచి వచ్చారు? అందర్నీ ఎవరు తీసుకొస్తారు?” తనుకూడా వాడు చేసినట్లే అటూ ఇటూ గెంతుతూ మధ్య మధ్య మాట్లాడ్డం మొదలెట్టాడు.
“వాళ్లంతా వేర్వేరు భాషలు. తమిళ్, కన్నడం మళయాళం. ఎవరికీ హిందీ రాదు. వాళ్ల భాష తప్ప.”
“ఇంగ్లీష్ వచ్చేమో?”
“నీకొచ్చా ఇంగ్లీష్?” ఆశ్చర్యంగా అడిగాడు కిషన్.
“ఆ.. నేను ఇంగ్లీష్ మీడియం. బాగా వచ్చు. కంప్యూటర్ కూడా ఆపరేట్ చెయ్యడం వచ్చు.” కిషన్ కి కొంచెం దూరంలో గుంజీలు తీస్తూ అన్నాడు చిన్నా.
ఇద్దరూ నెమ్మది నెమ్మదిగా జరుగుతూ తాన్యాకి వీలయినంత దూరంగా వెళ్లి మాట్లాడుతున్నారు.
“మీ అమ్మా నాన్నా వీళ్లకెందుకిచ్చారు మరీ? అంత మంచి స్కూల్ కి కూడా పంపుతున్నారు కదా?” కిషన్ కి మరింత ఆశ్చర్యం..
“అమ్మా నాన్నా ఇవ్వడం ఏంటీ.. ఎత్తుకొచ్చారు నన్నూ, టింకూనీ. అర్ధరాత్రి నిద్ర పోతుంటే. క్లోరో ఫామ్ ఇచ్చి మరీ. అమ్మా వాళ్లూ ఎంత కంగారు పడుతున్నారో. ఎంత ఏడుస్తున్నారో. మా నాన్న నాకోసం ఊరంతా తిరుగుతూ ఉంటాడు. నేనంటే ప్రాణం మా వాళ్లకి.” చిన్నాకి ఏడుపొచ్చింది. ఆగకుండా కన్నీళ్లొస్తున్నాయి. పాపం.. నాయనమ్మ ఏం చేస్తోందో!
“అవునా! నన్ను మా అమ్మా నాన్నానే వీళ్లకిచ్చేశారు. అన్ని పైసలు తీసుకుని. వీళ్లు చెప్పిన మాట వినాలనీ.. బాగా చదివిస్తారనీ, రోజూ ఐస్క్రీమ్ పెడతారనీ, ఏడవ కూడదనీ చెప్పి పంపేశారు.” చేతులు రెండూ బార్లా చాపి అన్నాడు. వారం రోజులయింది వాడు వచ్చి.
ఈసారి ఆశ్చర్యపోవడం చిన్నా వంతయింది.
తాన్యా మిగిలిన పిల్లలకి ఏమేం చెయ్యాలో చెప్పి, కిషన్, చిన్నాల దగ్గరకి వచ్చాడు, అనుమానంగా చూస్తూ.
కిషన్ ఆయాస పడుతూ నేల మీద కూర్చుండి పోయాడు.. నిజంగా ఆయాసం రాకపోయినా!
“ఏం చేస్తున్నారు మీరిద్దరూ?”
చేత్తో సైగ చేశాడు కిషన్.. తాను పరుగు పెడుతున్నట్లుగా.
చిన్నా అమాయకంగా చూశాడు.
“ఏం చెయ్యమంటావంకుల్? నాకు క్రికెట్ నేర్పించవా? ఈ కడ్డీ పట్టుకుని పైకి లేద్దామని చూస్తున్నా..”
“నీకు హిందీ వచ్చా?”
“రాదంకుల్.”
“టింకూ ఏమవుతాడు నీకు?”
“ఏమవడంగుల్. పక్కింటి పిల్లగాడు. అంతే.”
“అమ్మయ్య.. ఒకే ఇంటి నుంచి ఎత్తుకు రాలేదు కదా! నయమే.” మనసులో అనుకుని గట్టిగా నిట్టూర్చాడు.
చిన్నాని పుషప్స్ చెయ్యమని, కిషన్ ని గ్రౌండ్ చుట్టూ పరుగెట్టమని చెప్పి, తను టింకూ దగ్గరకెళ్లాడు. వాడు చాలా సున్నితంగా కనిపిస్తున్నాడు.. బాగా గట్టి పర్చాలి. ముందుగా గుంజీలు తియ్యమన్నాడు.

కొంచెం దూరంగా అందరూ కనిపించేలాగ చెట్టు కింద కూర్చుని, బీడీ వెలిగించాడు తాన్యా. బీడీ వెలిగించగానే పెళ్లాం గుర్తుకొచ్చింది.
బీడీలు చుట్టి చుట్టి దాని వేళ్లు ఎంత నల్లగా మారిపోయాయో.. ఆ వేళ్లు కనిపించాయి కళ్ల ముందు.
“థూ.. ఎదవ జల్మ. అదక్కడ, నేనిక్కడ. ఎందుకొచ్చిన పాట్లు?” రోజుకి ఇరనై సార్లన్నా అనుకుంటాడు.. తిట్టుకుంటాడు.
కానీ.. వదిలేసి వెళ్లటానికి లేదు. ఇక్కడ దొరికేది పాతిక వేలు. అదీ, తిండీ తిప్పలు, ఆ బాబే చూసుకుని పోషిత్తన్నాడు. తమ ఊళ్లో దొరకదు. పిల్లగాళ్లు కూడా.. ఏడాదికొకరు దొరుకుతే గొప్పే.
అర్ధాకలితో మాడాల్సిందే.
అదలా ఉంచుతే, పీక లోతు కూరుకు పోయాడు ఊబిలో. బైటికి రాగల అవకాశమేలేదు. తను లేకపోతే పిల్లలని చూసుకునే వాళ్లు లేకపోవడం ఒక కారణం.. అన్నీ తెలిసిన తనని ఆనంద్ వదుల్తాడా అనేది డౌటే. వదల్నే వదల్డు. మరీ పట్టు పడ్తే చంపేసినా చంపేస్తాడు.
ఇలాంటి వ్యవహారాల్లో, తనలాంటి వాళ్లు వెళ్ల దల్చుకుంటే పైకెళ్టవే.. వేరే దారి లేదు. ఒళ్లంతా పులిసిపోయినట్టుంది. పొద్దున్న లేచినప్పట్నుంచీ.. ఒకటే పని. కాస్త కూచోడానిక్కూడా లేదు.
పిల్లల్ని కాయటం ఏమంత మాటలు కాదు.. పైగా గాజు బొమ్మల్ని చూసినంత జాగ్రత్తగా!
కొత్త కూనలు రాత్రంతా నిద్రపోనీరు. ఏడుత్తానే ఉంటారు. వాళ్లని చూస్తుంటే.. ఎంత కరడు కట్టిందైనా తన మనసు కూడా అప్పుడప్పుడు పీకుతుంటుంది. ఆనంద్ బాబు లాగ ఉండగల్గితే..
ఆలా ఆలోచిస్తుంటే చిన్నగా కునుకు పట్ట బోయింది తాన్యాకి. పైనుంచి చిరు ఎండ గోరువెచ్చగా తగుల్తోంది. చల్లని గాలి. చెట్టు కానుకుని కళ్లు మూసుకున్నాడు.
తాన్యానే కనిపెట్టి చూస్తున్న చిన్నా పరుగెత్తుతూ కిషన్ పక్కకి చేరాడు.
“నిజంగా.. మీ అమ్మా, నాన్నా నిన్ను అమ్మేశారా?”
ఇద్దరూ, గోడ నానుకుని, నీడ పట్టున, తాన్యాకి కనిపించకుండా కూర్చున్నారు.
“అవును. వాళ్లందరినీ కూడా..” మిగిలిన పిల్లలని చూపించాడు.
“అందుకే మా కోసం ఎవరూ వెతకరు. వెతుకు తారని మేం అనుకోము. మాకు అంతా చెప్పే పంపారు. అందుకే మేం ఎవరం అమ్మా నాన్నల కోసం ఏడవం ఎప్పుడూ.”
“ఎందుకమ్మారు?”
“మేం ఇంట్లో చాలా మంది ఉంటాం కదా? చార్ భాయీ, చార్ బహిన్. అందరికీ పేట్ నిండాలంటే మమ్మల్ని అమ్మెయ్యాలి కదా! నా అన్నలిద్దరినీ కూడా అమ్మేశారు. ఇంట్లో.. ఇల్లంటే ఫుట్ పాత్ మీద గోడ నానుకుని టార్పాలిన్ కప్పిన జాగా. ఇంత పెద్ద ఇల్లు చూట్టం, ఇంట్లో ఉండటం ఇదే.” చాలా సాదాగా, అభావంగా చెప్పాడు కిషన్..
“అందుకేనా మీరెవరూ ఏడవటం లేదు.” చిన్నాకి ఇంకా వింతగానే ఉంది.
“మేం వచ్చి వారం రోజులయింది కదా! ఏడుపులన్నీ ఐపోయాయి. మా అందరికీ తెలుసు ఎక్కడికీ వెళ్లలేమని. వీళ్లే దిక్కనీ.” మామూలుగా అన్నాడు కిషన్.
చిన్నాకి తమ బస్తీకి దగ్గర్లో, గుడారాలేసుకుని ఉండే తండా గుర్తుకొచ్చింది. రోడ్ల మీదే వంట, అక్కడే అన్నం తినడం. ఐనా అందరూ నవ్వుతూనే ఉంటారే.. వాళ్లు కూడా అమ్మేస్తారా వాళ్ల పిల్లల్ని?
“మీరెక్కడుంటారు? నీతో ఉన్న ఆ అబ్బాయెవరు?” కిషన్ కొంచెం కుతూహలంగా అడిగాడు.
తమ గురించి చెప్పాడు చిన్నా. తను ఒక్కడే కొడుకునని, ఇంట్లో అందరికీ తనంటే ఇష్టమనీ చెప్పగానే కిషన్ కళ్లు అసూయతో ముడుచుకోవడం గమనించాడు. కానీ వెంటనే.. మామూలుగా అయిపోయాడు.
“మరి టింకూ?”
“మావి గవర్న్ మెంట్ కట్టిచ్చిన ఇళ్లు కదా.. మాకూ టింకూ వాళ్లకీ ఒకటే వరండా..” జానీ ఆంటీ గురించీ, మస్తానంకుల్ ఏంచేస్తాడో.. తాగి వచ్చి అందర్నీ ఎలా కసురుకుంటాడో.. అన్నీ చెప్పాడు.
కాసేపు ఆలోచిస్తూ ఉండి పోయాడు కిషన్.
“అయితే మీ మస్తానంకుల్ టింకూని అమ్మేసుంటాడు. వాళ్లు నిన్ను కూడా ఎత్తుకొచ్చారు.” చిన్నా సందేహాన్నిట్టే తేల్చేశాడు కిషన్.
పుట్టినప్పట్నుంచీ ప్రతీ మెతుక్కీ వెతుక్కుంటూ, పోరాటం చేస్తుంటే ఆ తెలివి అనుకోకుండా వచ్చేస్తుంది. ఐదేళ్లలోపే బాల్యం అంతరించి పోతుంది.